فسانه

2010-06-11T23:35:00.003+04:30

فسانه برای بار دوم فیلتر شد!

دستمان که از دنیای شادی ها کوتاه شده، از اینجا هم می خواهند کوتاهش کنند... خیالی نیست.

فسانه را در آدرس جدید fasaaneh2.blogspot.com بخوانید.

ممنون از همراهی همه ی دوستان نازنینم.

2010-06-10T10:30:00.004+04:30

تحریم

در زمان حمله ی امریکا به عراق، درست زمانی که سعید الصحاف -آخرین وزیر اطلاع رسانی و فرهنگ رژیم بعثی- در مقابل دوربینهای تلویزیونی خبر از آرامش و امنیت بغداد می داد، در اقصی نقاط کشورش و حتی درست در پشت سرش مردم در حال پایکوبی و خوشامد گویی به سربازان امریکایی بودند. مردمی که سالها طعم تلخ "تحریم"، فقر، ناامنی، زورگویی، اعدام و در یک کلام دیکتاتوری را چشیده و کینه آنقدر در دلشان ریشه زده بود که حالا منتظر یک منجی برای رهایی بودند با آغوش باز از این منجی استقبال کردند هرچند که با تسلیحات مجهز به اورانیوم ضعیف شده آمده بود و با پوتین و تانک، و در این هنگامه ی سرسپردگی و سردرگمی زمانی که سرگرم جشن رهایی و مجسمه پایین کشیدن بودند چاه های نفتیشان یکی یکی به تسخیر غیر خودی ها در می آمد.

تحریم اگرچه کشورهای دارای منابع نفتی را کاملا فلج نمی کند اما فقر و چپاول و فساد را آنقدر در جامعه شایع می کند که بطور انتزاعی می توان مردمانی را تجسم کرد که گوشت تن یکدیگر را هم می خورند فقط برای بقا و این نکبت جهنمی بهترین زمینه برای فروپاشی داخلی و باز بودن آغوش ملت برای پذیرایی از یک متجاوز است که بنام آزادی و سرنگونی قشر ظالم ِ حاکم وارد خاک یک کشور می شود.

با نظر کسانی که نتیجه تحریم را فقط پایین آمدن سطح استاندارد زندگی مردم و در نهایت خو کردنشان به همان استانداردهای ضعیف می دانند موافق نیستم. فساد استاندارد نمی شناسد، فساد، فساد است. شاید در جوامع به قحطی خو گرفته ی افریقایی استاندارد زندگی مفهومی نداشته باشد، اما در ایرانی با اینهمه منبع طبیعی و اینهمه فرصت شغلی و اینهمه "ناکامی زحمت کشان"، قطعا سطح مطالبات مردم بالاتر خواهد بود و فشار و ناکامی اقتصادی و در نتیجه ی آن اشاعه ی تمامیت خواهی و چپاول و سرنگونی اخلاق، قطعا نتیجه ای جز تلاش مردمان برای رهایی از این تنگنا نخواهد داشت.

تحریم کشنده است، درست مثل توموری که سالها در یک جای بدن لانه می کند و رشد می کند و بعد به ناگاه در یک دوره ی زمانی بسیار کوتاه فرد را از پای در می آورد. بیاد داشته باشیم، گرچه اغلب دولت های جمهوریخواه امریکایی برپا کننده ی جنگ بوده اند اما دموکرات ها همیشه آنرا زمینه سازی کرده اند، حالا چه برای حمله ی مستقیم امریکا و چه برای برپایی جنگ بین اقوام و کشورهای مختلف.

.....................

پ.ن. عکس بالا یکی از چندین عکس مختلف جلسه ی صدور قطعنامه علیه ایران بود. این یکی ولی نمی دانم چرا حالم را بد کرد.

2010-06-09T17:02:00.007+04:30

سناریوی حکومت برای بازداشت رهبران جنبش: دادن مجوز برای راهپیمایی 22 خرداد و به خشونت کشیدن آن توسط نیروهای نفوذی

حکومت جمهوری اسلامی در نظر دارد با دادن مجوز رسمی و قانونی به یکی (یا بیشتر) از حزب های درخواست کننده مجوز برای راهپیمایی 22 خرداد و گرفتن تعهد نسبت به بدون خشونت بودن راهپیمایی 22 خرداد و همچنین تائید لیست شعارهای مجاز در راهپیمایی زمینه بازداشت رهبران جنبش سبز را فراهم کند.

دولت در نظر دارد مجوز این راهپیمایی را در واپسین ساعات اداری باقی مانده به 22 خرداد صادر کند تا از حجم اطلاع رسانی در خصوص قانونی بودن مراسم و لیست شعارهای مورد تائید و مکان و زمان رسمی راهپیمایی بکاهد.

در ادامه این سناریو در روز 22 خرداد هزاران نیروی لباس شخصی و بسیجی در ظاهر هواداران جنبش سبز به خیابانها خواهند آمد و با تحریک مردم و دادن شعارهای ساختارشکنانه و همچنین ایجاد درگیری فیزیکی و آسیب رساندن به اموال عمومی چهره این راهپیمایی را مخدوش خواهند کرد. لازم به ذکر است در روز 22 خرداد پلیس و نیروهای امنیتی کمترین حضور را در خیابانها خواهند داشت.

پس از پایان مراسم تلوزیون و رسانه های حکومتی اقدام به پخش تصاویری از آسیب ها و شعارهای مراسم روز 22 خرداد خواهند کرد و بدنبال آن در روزهای بعد از 22 خرداد چند هزار بسیجی و سپاهی در قالب گروه های مردمی مبارزه با سران فته در سراسر کشور به خیابان خواهند آمد.

به دنبال این جریانات قوه قضایه با استناد به مجوز راهپیمایی و لیست شعار ها و قانون اساسی دستور بازداشت سران شش حزب اصلاح طلب و همچنین سران جنبش سبز را صادر خواهد نمود.

از سوی دیگر از روز 23 خرداد حکومت با ایجاد حکومت نظامی غیر رسمی از هرگونه تجمع حامیان جنبش سبز جلوگیری خواهد کرد.

اطلاع رسانی در خصوص این سناریو می تواند در ناکام ماندن آن سودمند باشد.

رسانه شمایید...

................

پ.ن.1. در صورت فیل.تر شدن وبلاگ، آدرس آن به fasaaneh2.blogspot.com تغییر خواهد کرد.

پ.ن.2. این مطلب به ایمیلم ارسال شده بود، بد ندیدم که اینجا بگذارمش.

پ.ن.3. دیگر پست های امروز (+) و (+).

2010-06-09T16:34:00.002+04:30

امروز نوزدهم خردادماه، حدود ساعت یازده ظهر زیر پل گیشا و تمام خیابان گیشا مملو از سبز پوشان نیروی انتظامی بود. حیرت کرده بودم چرا که بطور متوسط به ازای هر یک متر یک نفر ایستاده بود. تقریبا به مانند یک دیوار و حائل محدوده ی کامل زیر پل و خیابان گیشا را در دو طرف مسیرهای عبوری پوشش داده بودند.

احتمالا اینها هم می خواهند بگویند که بیشمارند...

2010-06-09T09:45:00.001+04:30

خدا رحمت کند مادر بزرگ پدریم را، زن بزرگی بوده، در زمان کشف حجاب رضاخانی مدتها خودش را در خانه حبس کرده و بیرون نرفته که مبادا حجابش را بردارند یا به او توهین کنند. زنی که دهها خدمه و رعیت داشت و وقتی سوار اسب می شده برایش کِل می زدند.

خانواده ی مادریم اغلب فرهنگیند. یک دختر خاله دارم که آدم بسیار ساده و در عین حال شیکی ست، حدود پنجاه سالش است و در زمان پهلوی استخدام آموزش و پرورش بوده. حوالی سال پنجاه و نه که حجاب را اجباری می کنند، بی حجاب می رود پیش رییس آموزش و پرورش وقت و می گوید یا به همین شکل سر کلاس می رود یا اصلا نمی رود، که خانه نشینش می کنند.

چند سال پیش گشت ارشاد مرا گرفته بود. یک دوره ی پرتنش افسردگی را می گذراندم و هیچ آرایشی نداشتم، ابروهایم هم پر بود. عسلی را تازه آورده بودم و رفته بودم بازار گیشا برایش اسباب بازی و یک خانه ی پارچه ای بخرم. وقت بیرون رفتن حال و حوصله ی مانتو اتو کردن نداشتم و با این تصور که به من گیر نمی دهند مانتوی کوتاهی را که پیش از آن یکسال تمام پوشیده بودمش تنم کرده بودم. مردمی که دیده بودند چگونه مرا به داخل ون برده اند همانجا ایستاده بودند و با تعجب فحششان می دادند...

حالا اما تقریبا خانه نشین شده ام. جز در مواقع ضروری بیرون نمی روم؛ آنهم فقط با ماشین. تجربه نشان داده که گشت های ارشاد و... ساده ترها را بیشتر می گیرند. دوست ندارم یک مشت آدم متعفن بدچشم ارشادم! کنند. در این مملکت سادگی همیشه هزینه داشته، "خود" بودن همیشه هزینه داشته، منش داشتن همیشه هزینه داشته است.

به قول تماشا: و آدمی هرگز شایسته ی ماندن در بندِ اینهمه دیوار نبوده است...

......................

پ.ن. راستی تماشا هم سبز شده این روزها.

2010-06-07T09:52:00.006+04:30

.
.

هنوز باد می آید ، باران می آید

هنوز هم می دانم هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد

حالا کم نیستند ، اهل هوای علاقه و احتمال

که فرق میان فاصله را تا گفتگوی گریه می فهمند

فقط وقت شان اندک و حرف شان بسیار و

آسمان هم بارانی ست...!
.

همان شاعر

2010-06-05T10:45:00.002+04:30

شاید اگر سید حسن خمینی، "سید حسین" بود همانطور که آقایان می خواستند حادثه ی عاشورا دوباره تکرار می شد.

در مورد انگیزه های امام حسین نوه ی پیامبر اسلام برای نبرد و جهاد و در نهایت پیش آمدن کشتار روز عاشورا مطالب زیادی گفته شده اما اگر بخواهیم واقعیت ماجرا را به زبانی ساده بیان کنیم این می شود: پدر بزرگ امام حسین، پیامبر خدا شد، دین نوینی آورد و سعی کرد اعراب کثیف دوره ی جاهلیت را تا حدی به سوی تمدن پیش ببرد و به قول امروزی ها "آدمشان کرد". سالها بعد کسانی، دختر و دامادش را که لحظه به لحظه و نفس به نفس با او پیش رفته بودند و با او یکی شده بودند و بهترینها بودند برای درک و انتقال آموزه های او، به جفا خانه نشین کردند، فرزندشان (امام حسن) را کشتند، فرقه ها آوردند و تحریف ها در آموزه های پیشوا بوجود آوردند و نهایتا آنچه خانواده ی پیامبر و خودش عمری را در راه تبیینش گذاشته بودند، شد ابزار ظلم و جور و سودجویی قشر حاکم. حالا از جاهلیت گذشته های نورسته ی تازه به دوران رسیده نشسته بودند و خط و نشان می کشیدند برای بازماندگان و پیروان کسی که "آدمشان کرده بود".

خم.ینی که می میرد هنوز کفنش خشک نشده بحث بر سر جانشینی اوست و پسرش پس از یک سخنرانی انتقادی و انفلابی کن فیکون می شود و حالا نوه ی تبری جسته از سیاستش را از مرقدش با شعار مرگ بر منافق عملا بیرون می کنند و بیتش به قهر از آنجا می روند. تاریخ آموزنده است اما اگر وقایع تلخش عینا تکرار شوند، نشانگر حماقت مردمی ست که به آن تن داده اند و جلوی تکرار اشتباهات را نگرفته اند.

2010-06-02T09:34:00.004+04:30

من یک حرف بزرگ

یک حرف اساسی دارم،

در این سرزمین

من نمی اندیشم

پس هستم!

همان شاعر

2010-05-30T11:48:00.000+04:30

مارمولک

جایی در مورد اینکه ا.ن. چه مارمولکی ست صحبت شده بود که مرا هم به فکر برد که او "چجوری مارمولک است" و یا اصلا مارمولک است یا نه، و اینکه چطور می شود که کسی مارمولک از آب در می آید که به این نتیجه رسیدم که کمی زیادی هم مارمولک است.

به نظر من مارمولک یعنی موجود کثیف و چندش آوری که بسیار تیزپاست و هفت جان دارد. با زحمت که گیرش بیندازی و با دمپایی توی سرش بزنی و بتوانی دمش را کوتاه کنی (که البته خودش دمش را در مواقع خطر می اندازد تا از دست شکارچی فرار کند)، در می رود و یک هفته بعد یک دم تازه در می آورد.
ضمنا ظاهرا بی آزار و بی خطر است اما همان یک تکه دمش حاوی سیانور است و اگر توی غذا بیفتد خانواده ای را ناکار می کند.

بله...

2010-05-29T10:16:00.001+04:30

.
.

از پشه های " نر" متنفرم!

.
.

2010-05-26T09:00:00.006+04:30

آنها به تماشا آمدند

ظاهرا وبلاگ تماشا تا حدی مخاطبان خودش را پیدا کرده است؛ هم آنهایی که فسانه را می شناسند و روحیاتش را و هم کسان ناشناسی که نمی شناسمشان و شده اند پای ثابت تماشا. در این میان محبت گاه به گاه تماشاچیان اما، زندگی را بسیار بسیار دلپذیرتر می کند، دوستانی برایم ایمیل های پر از عکس می فرستند که از برخی استفاده شده و برخی دیگر هنوز مانده اند برای یک موقعیت قشنگ و یک شعر قشنگ تر. دوستانی هم که گهگاه اصلا نمی شناسمشان چند خطی می نویسند و برایم می فرستند که عکس ها و شعرها را دوست دارند و به دلشان نشسته. اینهمه محبت زلال هم به دل من زیاد نشسته است...

من اما دوست دارم تصاویر تماشا دور از دسترس نباشند، دوست دارم به هر خانه ای که می روم بجای بوفه ای پر از کریستال های ارزان قیمت و گاه گران قیمت چک، ویترینی تماشایی ببینم. دوست دارم شاخه گلی توی گلدان اگر گذاشته اند، نگاهم را روی خودش ثابت کند، دوست دارم چشمم توی خانه ها بچرخد و میوه ی دلپذیر شوق بچیند، دوست دارم بجای پرده های پرچین ِ مکرر تکرار شده، تکه پارچه ای متفاوت اما اصیل جلوی پنجره باشد که در مرموزی ِ منحصر بفرد خود با نور هماغوشی کند، دلم می خواهد خانه هایمان پر باشد از ترنم ترانه ی طرح، دلم می خواهد لباس هایمان بجای اینهمه نخوت نازیبا، تن پوش ِ ماهیت و تفکرمان شود، دلم می خواهد که به آب و آیینه احترام بگذاریم و همه چیزمان بازتاب دهنده ی هستیمان شود.

خانه را باید زندگی کرد، لباس را باید زندگی کرد، زیور را باید زندگی کرد، خواب را باید زندگی کرد، زندگی را باید زندگی کرد و احساس را...

سه نقطه (...) نویسنده ی وبلاگ focus point مطلب جالبی برایم نوشته بود که بخشی از آن را اینجا می گذارم:

"...اما یک چیز رو باید حتما بگم . در مورد آن چیزی ست که زندگی را دلپذیر میکند : تماشا

نمیدانید چقدر این وبلاگ را دوست دارم . وبلاگی که میتوان در آن نفس کشید . وقتی به خاطر رشته م ، شروع کردم به فکر کردن در مورد طراحی برای آسایش انسان ، و وقتی بیشتر در مورد انسان و طراحی فکر کردم ، شگفت زده شدم وقتی دیدم که انسان حتی برای کوچک ترین چیز ها و کم ارزش ترین چیز هایش هم طرح میرزد . و این امری ست که در طول تاریخ جریان داشته است . حتی آن موقع که تازه ابزار ساز شده بود ، حتی آن موقع که از صدای رعد فرار میکرد ، برای آراستن خود فکر می کرد و ساده ترین آویز ها را با تجریدی ترین فرم های ممکن میساخت و خود را می آراست ، و خوش حال بود .

امروز ما حالمان خوش نیست . حتی در همین نا خوش احوالی ، وقتی شبکه فشن رو نگاه میکردم و میدیدم که چه گونه در مورد چگونگی ِ پوشش اندیشه شده ، طراحی شده ، و به وجود آمده است ، حس خیلی خوبی در من ایجاد میشد . تماشا هم چنین است . چیزهای کوچک شعف انگیز."

زندگیتان دلپذیر و شعف انگیز.

..........................

پ.ن. تماشا هر روز ساعت 09:09 و 15:15 به روز می شود.

2010-05-22T10:29:00.004+04:30

امیر،

پروانه، رحمان،

ولی الله، مراد، موسی،

غلام، کرامت ، خسرو، مرضیه،

سعید، سلیمان، آذر، معصومه، کمال،

زهره، کیومرث، عبدالله، کیوان، آمنه، علی،

کوروش، حمید، محمد، پوریا، سحر، ستاره، سلطان،

پرویز، لطف الله، یوسف، باران، قاسم، علیرضا، مریم، باز مریم!

و یک

و دو

و سه...

ورق بزن!

بی اسم، بی گور، بی نشان.

ورق بزن، ورق بزن الفباءِ ناتمام دریا را،

وقت حضور و غیابِ ساعت هفتم از هزاره ی ظلمت است.

و الف از ب به پ می رسد

و ت از ث به جیم می رسد

و چ از ح به خ می رسد

و دال از ذال به ر می رسد

و...

سخت است این شیبِ نزدیک به شب،

دستم را بگیر، راه خاوران خیلی دور است.

.....................

این قصه، قصه ی کتابِ اسامی ِ بعضی به یاد ماندگانِ شاعری ست که پرشور و عاشقانه، در رطوبت هوای گریه می نوشت و حالا سرد و خسته شده اما، هنوز هم سربراه نیست. داستان واقعی ِ زندگیش را معدود افرادی می دانند و اگر خوب راز گریه هایش را فهمیده باشند، آنوقت است که معانی برخی واژه های ممنوعه اش را خواهند دانست.

می خواهم سیگاری روشن کنم

اما کسانی انگار

واگن های پر از واژه های ممنوعه را

قفل کرده اند

همین جا بگویم:

طی تمام این سال ها،

من هزار بار به ملاقات ممنوعه ترین واژه ها رفته ام

من به سوزن بانان گفته بودم

از پچ پچ ِ پنهان ِ کلمات من نترسید

اما کسی باورش نشد.

هرچقدر هم که دربندِ خواب گریه ها باشی و هر چقدر هم که آلوده ی آب و آلوده ی عشق باشی، هرچقدر هم که دربندِ جنوب، به آن پرنده ی خیسِ خسته ی از راه رفته ی بی بازگشت بیندیشی، شاعر آزاده که باشی، محال است با ممنوعه ترین کلمات از آزادی آدمی ننویسی.

آزادشان کنید!

پرستویی که امروز قفس نشین ِ شماست

فردا عقاب قفل شکنی خواهد شد

که به قله ی مه گرفته ی قاف هم قناعت نخواهد کرد.

آزادشان کنید!

پروانه ای که از آخرین آواز آتش گذشته است

دیگر از گر گرفتن ِ بر باد رفته ی خود

نخواهد ترسید.

تنها در تلاوتِ مخفی ما تکثیر خواهد شد؛

مثل ستاره در آسمان

ترانه در کوه وُ

کلمه در کتاب.

................

شاعر حتی اگر گریزان ِ از کنایه و ایهام، فقط با حرفی ساده، دو کلمه، دو حرف، دو گونه راز، گفتگوی عشق را زمزمه کند، گاهی هم با زبان خویش پرده از رازهای پشت پرده های پوسیده برمی دارد:

اول راه

هیچ کدام از اهالی این کاروان نمی دانستند

که این بی راهه ی پرغبار

کجایشان خواهد برد.

بعدها

یکی یکی دیدند

قرائت مه آلود ماه

مشکل تر از اشاره به فانوس است.

هرچه بود

هوای همین مضمون آشنا

به غربت مان کشید.

اول راه

هیچ حرفی از تحمل پرده داران

پیش نیامده بود،

بعدها دیدیم

پیری که پیشاپیش ما می رفت

عصایش را شکسته اند

فانوس راهش را شکسته اند

نماز بی قضای سربسته اش را شکسته اند.

و ما هیچ از او نپرسیده بودیم

کجا می رویم، چه می کنیم، چرا اینجاییم.

حالا که یکی یکی

پرده های پوسیده کنار می روند،

خیلی ها از کلمات کشته ی ما پرهیز می کنند.

با شما کاری ندارم،

از خودم می پرسم:

آیا مردمان بی پرسش ما

مستوجب این همه مویه های بی سرانجامند؟

..........................

تمام مراثی سرزمین ما، دست های بریده ی نی نوا، لب های تشنه ی سرچشمه ی قمر، چشم های خسته ی اسفندیار، پشت همین دیوارها آواز مه آلود خواب های شاعر می شوند و اینگونه می خوانندش:

از این راه بیا، از این سو بیا

از این جانب جهان بیا

حواشی راه را نگاه کن!

سایه به سایه ی نیزه ها و خدنگ ها

رد خون سیاوش را بگیر و بیا،

به دریا که رسیدی

راهی هست آنجا

سنگ به سنگ خاوران،

همه ی چراغ ها چشم به راه تواند،

گل های سرخ

ستارگان ِ بی سر...!

...................

هرچند شاعر بارها و بارها لگام زده باشد به وحشی کلمات آسیمه سر، و گفته باشد که: "بیش از این حرف نخواهم زد/ سر نخ به خواب هیولا نخواهم داد"، اما همین نمونه ها و البته صدها مورد مشابه، آدم را به تعجب وامیدارد که چگونه تیغ تیز سانسور، گول سادگی دیوانه وارش را خورده است و اینهمه کلمه ی ممنوع دردآلود، مجوز انتشار گرفته اند. خدا تورا حفظ کند شاعر، همانطور که با آن لهجه ی ساده ی جنوبی ات گفته بودی، ما به تو نیاز مطلق داریم.

یادتان باشد

هر ملتی

گاهی

به شاعر ساده ای مثل من

نیاز مطلق دارد.

2010-05-19T13:58:00.007+04:30

یتیم خانه - ده

امروز روز آخر مدرسه ی پسرک بود و به همین مناسبت اردو داشتند. رفتیم اردو، کلی خوراکی خوردیم، بازی کردیم، لی لی، فوتبال و پینگ پنگ. برایش راکت و توپ خریده ام، طرز راکت گرفتنش را دوست دارم و امیدوارم که پینگ پنگ باز خوبی بشود. پسرم به طرز بی سابقه ای خوش اخلاق، نازنین و دوست داشتنی شده بود، شاید قرار بوده این روز آخری دلم حسابی بسوزد. هرچند آرزو کرده بودم که مدرسه زودتر تمام شود ولی امروز زیادی دلم گرفت، روی نیمکت مشترکمان دست کشیدم و برای تمام بچه های کلاس دعا کردم که انسان های پاک سرشتی شوند و باز هم گریه کردم، معلم ها هم گریه کردند...

تا همین چند سال پیش، بهار که می رسید دیوانه می شدم، دلم ساز مخالفِ بی قراری میزد و هی با خود می گفتم: دل گمراه من چه خواهد کرد، با بهاری که می رسد از راه؟... حالا دوباره دلم بنای ناسازگاری گذاشته و "کسی" نیست که دوباره بنویسد "دیوانگی ِ بهاری ِ تو!".. حالا دوباره زیاد گریه می کنم و "کسی" نیست که دوباره بگوید "به اشک هایت بی احترامی نکن". حالا دلتنگی ِ من و پسرک یکی شده، حالا بی قراری ِ من و پسرک یکی شده و امروز، احساس می کردم که با پاره ای از سرنوشتم، که با پاره ای از سرگذشتم وداع می کنم. برای دل ِ من و آینده ی پسرکم دعا کنید.

بازارچه خیریه ای در مرکز قدوسی، خانه ی پسرکم برپاست. بازارچه ی غذا و خوراکی است و اطلاعاتی هم راجع به شرایطِ حامی بودن میدهند. شاید فردا (پنج شنبه) نهار و یا جمعه عصر بروم. دوست داشتید تشریف بیاورید.

2010-05-17T16:37:00.007+04:30

...رو به مادر کرد: «عالیه خانم، آمده ایم بی چک و چانه دخترتان را ببریم.»

مادر سرش را اصلا بلند نکرد، آهسته گفت: «صاحب اختیارید، اما من توی این دنیا همین یک دختر را دارم.» مکثی کرد و ادامه داد: «و خوب، هنوز بچه است.»

«واه! من به سن و سال او سه تا شکم زاییده بودم، چه حرفی؟»

چه حرفی؟ هیچ آدمی آدم دیگر نیست. عمرباخته ها، عاشق عمر دیگران می شوند، همان جور که خودشان قربانی شده اند، دیگران را هم نابود می کنند، با حرف های قشنگ، وعده های فریبنده، سلیقه های یکنواخت، زبان بازی، زبان بازی و همه اش دروغ...

سال بلوا – عباس معروفی

2010-05-15T23:35:00.001+04:30

این آدم ها را دوست ندارم،

هیچوقت دوستشان نداشته ام...

2010-05-13T09:28:00.005+04:30

.
.

آدامس را از دهانم درآوردم و با دقت انداختم توی یکی از همین سطل آشغال های بزرگ قالیباف. آدامس اگر کف خیابان بیفتد بدجوری مایه ی عذاب است، سطل آشغال را ولی خالی می کنند، می برند. این یکی ولی خالی ِ خالی بود، آدامس حتما بجای گم شدن میان زباله ها می چسبید به خودِ سطل. با خودم فکر کردم که اگر ده نفر دیگر هم آدامسشان را این تو انداخته باشند درون سطل هم مصیبتی می شود، حالا چطور باید اجرام و اجسام چسبیده به دیواره ی آن را تمیز کنند؟

دوباره ولی گفتم: اشکال ندارد، بزودی آتش می گیرد و خود بخود تمیز می شود.

.
.

2010-05-11T10:40:00.008+04:30

اول.

خیابان شلوغ بود. جلوی من سر چهارراه یک تاکسی ترمز کرد، من هم ایستادم. بعد از مدتی زن درشت اندام با نیمرخ اخمالو و دماغی که معلوم بود عمل شده اما پایینش به شدت گوشتالو بود و توی ذوق می زد پیاده شد. انگار زیر لب بد و بیراه می گفت، کلی معطل کرد، حواسش به ماشینها نبود و بدون اینکه سمت چپش را نگاه کند شروع کرد سلانه سلانه عرض خیابان را طی کردن، اما اریب. انگار که داشت توی لاله زار قدم می زد! مدام هم سعی داشت کیفش را روی شانه اش ثابت کند. حوصله ام سر رفت، رفتم جلوتر به خیال اینکه بفهمد و زودتر رد شود، نفهمید. حرصم را درآورده بود، یک بوق بلند پشت پایش زدم و با محاسبه ی بلندی صدای بوق و خیابان شلوغ و عکس العمل زن سرعتم را تنظیم کردم و گذشتم که هیچ عکس العملی نشان نداد و آیینه ی ماشین محکم به آرنجش خورد.

دوم.

ترق. رد شده بودم و حالا وسط چهار راه از آیینه ی بغل، همانی که زده بود به آرنجش نگاهش کردم. باید می پیچیدم سمت راست، دودل بودم که بایستم و دلجویی کنم یا بروم و از این کلافگی که برایم ساخته بود خلاص شوم؛ تازه، جای ایستادن هم نبود. نگاهش کردم و دیدم که مدام آرنجش را می مالد و با آن چهره ی نزار باز زیر لب بد و بیراه می گوید. دستش را ول کرد و دوباره اما شروع به مالیدن کرد. کاری به کار من نداشت. ندایی در درونم می گفت حقش است، اینهمه آدم را معطل خودش کرده، اینهمه ترافیک درست کرده... و پیچیدم سمت راست و دکمه ی ریموت در را زدم و خلاص.

سوم.

پارسال یکبار با آیینه زده بودم به دست پارکبان ِ میلادنور که بعد از کلی دلجویی مبلغی هم به عنوان عیدی داده بودم و هر دو راضی شده بودیم و او هی می خندید. یکبار هم کسی به خودم زده بود می دانستم که چه دردی دارد. زن اما، انگار توی این عالم نبود.

دیروز بعد از ظهر ظرف می شستم و به زن فکر می کردم. چقدر بدبختی روی سرش هوار شده بود که اینچنین با چهره ی درهم توی خیابان می چرخید؟ پسرش معتاد بود؟ شوهرش زده بود و دماغش را بعد از عمل دوباره نافرم کرده بود؟ دخترش، نه... دختر نداشت انگار. صاحبخانه جوابش کرده بود؟ سرطان سینه داشت و از سونوگرافی برمی گشت؟ آمپول زن یک مطب پزشکی بود و دکتر سر و گوشش می جنبید؟ دندانش توی دهانش شکسته بود و رفته بود دندانپزشکی و هرچه داشت خرج کرده بود و بعد سر کرایه با راننده ی تاکسی درگیر شده بود؟ کارمند خانه ی سالمندان بود و شب تا صبح شیفت داشت و پوشک کسی را که آمده بود عوض کند طرف سر تا پایش را قهوه ای کرده بود؟ هی با موبایل حرف می زده و غذا پریده توی گلوی سالمندی و خفه شده و مرده و از آنجا اخراجش کرده بودند؟ مادرش الان توی بیمارستان داشت جان می کند؟

شاید، شاید هم یکی از آن زنان میانسالی بود که بعد از ساعت ده شب، یکی یکی، دوتا دوتا می آیند سر اتوبان جلال، بین پل گیشا و آزمایش، می ایستند کنار خیابان تا مشتری مناسبی بیاید و ببردشان. اگر هم یک سمت اتوبان پاخورش کم باشد می روند آن طرف و من یک شب چقدر دلم سوخته بود برای یکیشان که وقت جا عوض کردن پایش پیچ خورده بود و نزدیک بود بخورد زمین؛ برای یکیشان که دیده بود همه را سوار کرده اند و او مانده است و حالا هی جا عوض می کرد...

شاید مشتری دیشبی سرش کلاه گذاشته بود و حالا دست از پا درازتر آمده بود و سر کرایه با راننده دعوا کرده بود و راننده فحش رکیکی به او داده بود و او هم زیر لب می گفت این که گفتی مادرت است و من اینهمه مدت توی ماشین خودم پشت سرشان ایستاده بودم و می خواستم که رد شوم.

هرچه بود، درد داشت و من که نه، تقدیرش این درد را بیشتر کرده بود و لابد حالا با خودش می گفت وقتی بدبختی، بدبختی هم از آسمان برایت می بارد و بیشتر احساس بدبختی می کرد.

2010-05-09T12:50:00.011+04:30

دماغ

به نظر من دماغ هم مثل پیشانی، نمایانگر طالع بلند و موفقیت دنیوی ست. هرچه دماغ بزرگتر باشد، درهای ثروت و مکنت بیشتر بروی فردِ صاحب دماغ باز می شود و هرچه نافرم تر باشد، فرد باسیاست تر است و می تواند پله های ترقی را سریعتر از دیگران طی کند. افرادِ با دماغهای بزرگتر زبل تر و باهوش تر از دیگرانند و شاید به همین دلیل باشد که اغلب مانکن ها، آدم های احمقی هستند. علاوه بر اینها، دماغ هم مثل دستخط و لحن گفتار می تواند نمایانگر شخصیت آدم باشد. اصولا آدمهای با دماغ های بزرگتر، شخصیتی تثبیت شده تر و مؤثرتر دارند و می توانند خیلی راحت محبوبِ محبوب، ویا منفور ِ منفور شوند، که البته هر دوی اینها اصلا کار ساده ای نیست و قطعا نیازمند داشتن یک کاراکتر قوی می باشد.

حال ای کسانی که دماغ بزرگ دارید و از قِبَل ِ داشتن این دماغ، به مال و مکنت و موقعیتی رسیده اید، قدر این نعمت بزرگ خداداده را بدانید، شکر گزار باشید و پول بی زبانتان را خرج کوچک کردنش نکنید که همانا شکر نعمت نعمتت افزون کند، کفر نعمت از کفت بیرون کند.

به دماغ های افراد موفق در عکس های زیر دقت کنید:

حالا این عکس ها و دماغ ها را ببینید:

از زوایای مختلف:

اینها کمی خطری بودند:

و اما این آخری را از دست ندهید، نمی دانم چرا بیاد عکس کابینه ی بالا می اندازدم:

فکر کن... ما با همین دماغ دنیا را گرفته ایم.

...............................................

پ.ن. جداّ که پست پر زحمتی بود، پس لطفا قدر دماغتان را بدانید!

2010-05-08T16:57:00.007+04:30

دیروز بعدازظهر با سارای سیاه مشق بودم. برای مدت کوتاهی ایران آمده و خوشبختانه فرصت شد و از نزدیک یکدیگر را دیدیم. همیشه تصورم از او یک دختر پاک و زلال بود و جالب اینکه برداشتم از نوشته هایش کاملا با خودِ حقیقی اش همخوانی داشت.

احساس می کردم که از سالها پیش می شناختمش و جالب بود که از نظر ظاهری بسیار شبیه هم بودیم! خیلی زیاد بهم شباهت داشتیم تا حدی که خیال می کنم اگر غریبه ای ما را می دید حتما تصور می کرد که خواهریم.

این دنیای مجازی هم برای خودش حکایتی ست... بر خلاف تصور برخی که معتقدند آدمها در فضاهای غیرحقیقی خودِ واقعیشان را مخفی می کنند، برداشت من این است که نه تنها ماهیت درونی نویسنده های وبلاگ ها وارونه نمی شود، بلکه اشخاص را با در نظر داشتن سیر نوشته هاشان خیلی بهتر و بهتر می توان شناخت. سارا همانگونه که انتظار داشتم معصوم و مهربان و دوست داشتنی بود، صادق و زلال و پاک بود... چندین و چند بار روبوسی کردیم و باز، خداحافظی خیلی مشکل به نظر می رسید و این یعنی آشنایی ریشه دار، هرچند که اولین دیدار حضوری باشد.

حالا این فضای مجازی و دوستان نادیده ام را بیشتر و بیشتر دوست میدارم.

2010-05-06T09:00:00.002+04:30

اینروزها برای انجام هر کاری تنبلیم می شود. هزار و یک حرف دارم که می خواهم بنویسمشان، اما حوصله ی تایپ کردن ندارم. میروم جایی مطلبی می خوانم که بسیار به دلم می نشیند و دوست دارم هزار و یک نظر بگذارم برایش که هِی تنبلیم می شود و هِی حس تایپ کردن نیست و هِی میروم و می آیم تا بالاخره شاید بتوانم چیزی بنویسم. جواب دادن به ایمیل هم کار شاقی شده این روزها...

این تنبلی منحصر به فضای مجازی نمی شود و مثلا هزار و یک دوست دارم که در خیالم به یادشان هستم و هرشب با خودم می گویم که فردا می نشینم و یکی یکی به همه شان زنگ می زنم اما دریغ از یک اس ام اس حتی! وقتی از بیرون می آیم، مانتویم را بجای کمد، توی هال از پشت یک صندلی آویزان می کنم، سر یخچال با شیشه آب می خورم، دستشویی نمی روم تا به حد انفجار برسم و حتی موقع رانندگی، حال و حوصله ی گاز دادن ندارم.

...دارم پیر می شوم.

2010-05-01T15:01:00.005+04:30

قارئة الفنجان

وقتی هوا هوای اردیبهشت باشد و بوی یاس رازقی همه جا را پر کرده باشد و نم نم باران غافلگیرت کند زمانی که از معابر آشنای با هم بودن می گذری، چشمهایت را که می بندی و روی به سوی آسمان می کشی و کف دستهایت را که به سمت بارش بی دریغ قطره های آسمانی می چرخانی، حیف است اگر یادی از اشعار نزار قبانی نکرده باشی و دوباره در هوای عاشقی نفس نکشی.

قارئة الفنجان

جلست

جلست و الخوف بعينيها

تتأمل فنجاني المقلوب

قالت يا ولدي لا تحزن

فالحب عليك هو المكتوب یا ولدی

الحب عليك هو المكتوب.. يا ولدي

یا ولدی قد مات شهیداَ

من مات فداءاَ للمحبوب

یا ولدی، یا ولدی

بصرت، بصرت ونجمت كثيرآ

لكني... لم أقرا أبدا، فنجانا يشبه فنجانك

بصرت، بصرت ونجمت كثيرا

لكني لم أعرف ابدا، أحزانا تشبه أحزانك

مقدورك ان تمضي أبدا فى بحر الحب بغير قلوع

و تكون حياتك طول العمر، طول العمر كتاب دموع

مقدورك ان تبقى مسجونا بين الماء وبين النار

فبرغم جميع حرائقه

و برغم جميع سوابقه

و برغم الحزن الساكن فينا ليل نهار

و برغم الريح وبرغم الجو الماطر والاعصار

الحب سيبقى يا ولدى

أحلى الاقدار.. أحلى الاقدار

نشست.* زن نشست و ترس در دیدگانش بود.* به فنجان واژگونم به دقت نگریست.* گفت: پسرم اندوهگین مباش.* پسرم عشق سرنوشت تست.* پسرم عشق سرنوشت تست.* پسرم به یقین شهید می میرد* آنکه در راه محبوب جان بسپارد.* پسرم، پسرم* بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام* اما فنجانی شبیه به فنجان تو نخوانده ام.* بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام* اما غمی چون غم تو نشناخته ام.* سرنوشتت، بی بادبان در دریای عشق راندن است* و سراسر زندگی ات کتابی ست از اشک* و تو گرفتار میان آب و آتش.* با وجود تمامی سوزش ها* و با وجود تمامی پی آمدها* و با وجود اندوهی که ماندگار است در شب و روز* وبا وجود باد، گردباد و هوای بارانی، به زندگی سوگند* پسرم، پسرم عشق بر جای می ماند.* عشق زیباترین سرگذشت هاست.

...................................................

پ.ن.1. اینروزها ظاهرا نوشتن شعر و یا قطعات به زبان انگلیسی توی وبلاگ کلاس دارد، اگر متن آوازی به زبان فرانسه هم باشد که دیگر آخر کلاس است، حالا من عربی نوشتم!!!

پ.ن.2. عبد الحلیم حافظ، متن کامل این شعر را به زیبایی در آلبوم فالگیرش خوانده است.

2010-04-29T10:34:00.003+04:30

به به... هیچوقت از ندیدن بسم ا... الرحمن الرحیم اینقدر خوشحال نشده بودم.

پ.ن. بلاگر رفع فیل.تر شد!

2010-04-27T13:37:00.003+04:30

یتیم خانه – نه

دیروز توی مدرسه برای پسرک تولد گرفته بودم. دیروز زیادِ زیاد خوشحال بود. خواستم یکی دو تا عکس از تولد و از دوتاییمان اینجا بگذارم که دیدم adsl قطع شده و ظاهرا قطع همگانی هم بوده، خب می هم خیال کردم که لابد نباید اینکار را بکنم.

هفته ی قبل یکبار شلواری پایش کرده بودند که تا ولش می کرد تا روی زانویش پایین می آمد، بچه عصبی بود و مرا هم دیوانه کرده بود. ظهر که از مدرسه برش می گرداندم رفتم دفتر مرکز قدوسی برای اعتراض که جان من، اینجا درست که یتیم خانه است، اما گداخانه که نیست، اینهمه مردم برای عید لباس دادند به این کودکان بینوا، خب درست تنشان کنید، خلاصه بحث بالا گرفت و رسید به تنبیه بدنی که مددکار ادعا کرد مربی ها گاهی حق دارند کتک کوچکی هم بزنند که من از کوره در رفتم و گفتم وقتی اینچنین چراغ سبز نشان بدهید فاجعه ی یتیم خانه ی زنجان پیش می آید و داغ کردن بچه ها... گفتم اگر شما مسلمانید خوب می دانید که اعضا و جوارح این بچه ها روز قیامت بر علیه تان شهادت می دهند، گفتم مربی ها باید از نظر شرعی دیه بدهند، گفتم اگر پیامبرتان محمد است که گفته شترتان را هم کتک نزنید... گفتم و زن چادری هنوز روی حرف خودش بود.

از دفتر که بیرون می آمدم پسرک منتظرم ایستاده بود و وقتی دیدمش و اندام کوچک و نحیفش را که بغل کردم دیگر نتوانستم جلوی اشکهایم را بگیرم و هی گریه کردم و گریه کردم که یکی از مسئولین رسید و تهدیدش کردم که شکایتشان را می کنم. بعد از آن لباس های پسرک مرتب شده بود و روز تولدش هم بسیار تمیز و خوشگل بود. بعضی کادوهای تولدش لباس بود، پشت شلوارها و پیراهن هایش از داخل اسمش را با ماژیک نوشتم و به مسئولین مرکز قدوسی هم خاطرنشان کردم که مبادا باز لباس هایش را با دیگران قاطی کنند.

وقتی رفته بودم برایش شلوار بگیرم تماما با این حس ِ بی اعتمادی بود که معلوم نیست این شلوار را حتی یکبار هم پای خودش بکنند یا نه، و بعد به یادِ بی کسی کودکم افتاده بودم و مسیر مغازه تا ماشین را گریه کرده بودم. یادش بخیر، مامان همیشه از اینهمه گریه کردن من شاکی بود...

تمام اولیای هم کلاسیهای پسرک مرا می شناسند و دیده اند که روزهای زوج میروم مدرسه و با پسرک سر کلاس می نشینم و از وضعیتش خبر دارند و گهگاه بیرون کلاس از شرایط حامی بودن و غیره از من می پرسند. تصور می کردم که برای این تولدِ خاص بخواهند بیشتر خرج کنند و البته معلم هم خواسته بود که در صورت امکان هدایایی بیاورند که متناسب با وضعیت کودک باشد. فقط نصفِ کلاس کادو دادند و پولدارترینشان یک جعبه مداد رنگی شش تایی داده بود و یک جامدادی زیپی پلاستیکی. نصفِ بقیه هم کتاب قصه، حالا گیرم که کسی نباشد که برای کودک بینوای من شبها قصه بخواند... دندانهای اسب پیشکشی را نباید شمرد، ولی اینهمه ادعا برای چه؟

پست مرتبط: یتیم خانه – هشت

2010-04-24T14:14:00.007+04:30

حکومت سگی

وانمود می کنند که انگار نه خانی رفته و نه خانی آمده، انگار در این یک ساله نه خونی ریخته شده و نه اشکی. نه بند و زنجیری بوده و نه آه و فغانی؛ نه ظلمی روا شده و نه حقی ناحق. حالا بیایید خیال کنیم همه چیزمان درست و روبراه است و فقط مانده که توبه کنیم از بی ایمانیمان که بارزترین شکل نمودش هم بودن بشقابکی روی پشت بام است و یک وجب بالا و پایین شدن لباس زنان و البته و صد البته توله سگی کنار دستشان.

خدا را شکر که در این مملکت گل و بلبل آقا امام زمان، همه چیزمان روبراه است و فقط مانده که نگران زنانی باشیم که در خیابان با سگشان قدم می زنند. خدا را شکر که هنوز هم سربازان گمنامی هستند که نگران ایمان مردمند و تمام پایه های اعتقادی جامعه را استوار کرده اند و فقط مانده این گشت و گذار خانمها با سگهاشان -مسئله: اگر این سگ کنار دست آقایی باشد اشکال شرعی دارد یا نه؟ ظاهرا که نه-.

فقط یک سؤال: چرا کسانی که اینهمه نگران نوامیس(!) این مرز و بومند، همانقدر نگران وضعیت سگی معاش مردم نیستند؟ چرا زنانی را که برای یک لقمه نان جلوی هر پدرسگی دم تکان می دهند نمی بینند؟ چرا افرادی را "آموزش" می دهند که بیایند مثل سگ، پاچه ی مردم بی نوا را بگیرند و مثل دراکولا خرخره ی ملت بی گناه را بجوند؟ چرا فکری نمی کنند به حال زنانی که با هزار و یک اجبار، سالهای سال، بار ِ بستر حیوانیشان را بدوش می کشند؟

کاش اول یک واکسن هاری می زدند به خودشان و رئیس جمهورشان که مثل سگ دروغ میگوید و دهانش را باز کرده و مثل سگ به همه پارس می کند و برای تمام دنیا خط و نشان می کشد و البته هیچ پوزه بندی هم به کارش نمی آید. حالا اگر همسرانشان شب را کنار نجاست و درندگی ایشان تا صبح سر کنند، خیالی نیست...

...............

پ.ن. تیتر غالب خبرگزاریها شده مساله ی معنویت و بعد هم بشقابک و حجاب و گشت ارشاد. کسی هم آمده بود و گفته بود که متاسفانه خانم هایی دیده می شوند که سگ همراه دارند و این بسیار بد است و ... خلاصه اینکه قرار است از این پس توسط افراد آموزش دیده ارشاد شویم! متاسفانه لینک خبر را دوباره پیدا نکردم که اینجا بگذارم.

2010-04-22T12:06:00.004+04:30

آزمون دستیاری باز هم قربانی گرفت

پس از ابطال شتابزده ی آزمون دستیاری سال هشتاد و هشت، متاسفانه آنچه فکر اغلب شرکت کنندگان را درگیر کرده بود به حقیقت پیوست و مشخص شد که دلیل ابطال آزمون، درگیری های داخلی و تمامیت خواهی قشر حاکم بوده. امسال دیگر سؤالات فروش نرفته، صندلی ها را فروخته اند.

فقط مقایسه کنید:

پارسال: نمره 473 ---- رتبه 9

امسال: نمره 465 ---- رتبه 140

پارسال: نمره 427 ---- رتبه 86

امسال: نمره 425 ---- رتبه 750

پارسال: نمره 395 ---- رتبه 470

امسال: نمره 393 ---- رتبه 1900

و این یعنی مکانیزه شدن تقلب، کمااینکه ظاهرا قرار است از سال آینده پنجاه درصد آزمون بصورت مصاحبه ی حضوری باشد! به نظر می رسد که دلیل دیر اعلام شدن نتایج هم بحث و جدل داخلی بوده که کدام رشته ی کدام دانشگاه به کی برسد و به کی نه!

"محمد علی محققی معاون آموزشی وزارت بهداشت در خصوص اعتراضات عده ای از داوطلبان آزمون دستیاری که روز چهارشنبه در محل وزارت بهداشت حضور یافته اند، گفت: یکی از دلایلی که سطح نمرات نسبت به دوره قبل بالاتر رفته این است که طیف وسیعی از کارورزان متاهل و دانشجویان استعداد درخشان در آن شرکت داشته و به رقابت پرداخته اند."

درصورتیکه این طیف وسیع کارورزان متاهل و دانشجویان استعداد درخشان سال گذشته و سال پیش از آن هم در این آزمون شرکت داشته اند ولی این نتایج تاسف آور به بار نیامده. ظاهرا امسال شرکت کنندگان ماهی که نه، هویج هم نه، سیب زمینی خورده اند و ناگهان زیادی باهوش شده اند.

پست مرتبط: عینکِ رِی بُنِ اصلُم، هرچه دارُم مالِ تو