Wybebeszamy książki

'Życie erotyczne dyktatorów', Nigel Cawthorne

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 16 Nov 2018 07:00:00 +0000

Człowiek to skomplikowany mechanizm. Chcemy wieść proste i przyjemne życie. Pragniemy, aby mówić o nas w samych superlatywach. O wadach i pomyłkach chcemy zapomnieć. Kłótnie i niesnaski zamiatamy pod dywan, ponieważ "po to mamy cztery ściany i sufit, aby brudy swoje prać w domu".

Jednak nic nie nakręca nas tak jak cudze sekrety, zgryzoty i deprawacje. O tym lubimy słuchać, ponieważ jest to swego rodzaju zapewnienie, że nasza aktualna sytuacja rodzinna i życiowa, choć nie fantastyczna, zalicza się do dobrych. Smaczku do plotek zawsze dodaje seksualna etykietka. Uwielbiamy zaglądać do cudzych łóżek, szczególnie gdy są to łoża osób, które zapisały się w historii świata - na przykład dyktatorów.

Zerkamy do dusz

O dyktatorach przeciętny zjadacz chleba wie tyle, ile powiedzieli mu na lekcjach historii. Podręczniki zaopatrują nas w niezbędne minimum, ale prawdziwą wiedzę jesteśmy w stanie posiąść dopiero wtedy, gdy sami zaczniemy zgłębiać temat.
Często jest jednak tak, że trudno jest nam wybrać spośród dość zasobnego grona dyktatorów, dlatego poszukujemy pozycji, która każdą z postaci przybliży w przystępny i krótki sposób.

"Życie erotyczne dyktatorów" można zaliczyć do takich właśnie książek z wyjątkiem tego, że skupia się na seksualnym aspekcie życia tyranów. Autor przytacza historyczne fakty, ale służą on jedynie umiejscowieniu kolejnych partnerek na osi czasu. Informuje czytelnika, co oczywiste, o seksualnych przekonaniach i deprawacjach głównych bohaterów.

Każdy rozdział skupia się na innym dyktatorze. Czasami Cawthorne przedstawia losy dynastii. Jednak w każdym przypadku skrupulatnie wymienia i charakteryzuje kolejne kochanki oraz żony. Tworzy ich psychologiczne portrety, a następnie, tak jak mężczyźni, których opisuje, porzuca je na rzecz kolejnych. Do minimum ogranicza fakty z codziennego życia skupiając się raczej na ciekawostkach i najważniejszych, historycznych wydarzeniach.

Poznajemy najbardziej krwawe nazwiska z całkiem niespodziewanej strony. Zaglądamy do dusz, które rozpadają się w rękach od toczącej je zgnilizny i zepsucia. To porażające przeżycie.

Magnetyzm

"Życie erotyczne dyktatorów" to pozycja, która posiada nieodparty magnetyzm. Jest napisana lekkim, przystępnym stylem. Traktuje o tematyce, która napędza umysł ludzki od wielu wieków. Odziera najbardziej przerażające z historycznych postaci z jakichkolwiek resztek godności odsłaniając to, co najbardziej intymne, czyli seksualne przekonania i dewiacje. Sprowadza ich do roli zwierząt, którymi kierują czyste instynkty.

To lektura, od której trudno się oderwać - przynajmniej na początku. Pod koniec zaczynamy odczuwać niesmak. Rozchodzi się tutaj o higienę. Jak długo można zanieczyszczać umysł cudzym życiem seksualnym i ludzką degeneracją? W pewnej chwili staje się to męczące.

Niemniej jednak warto przeczytać.

Kryśka

'Szklany tron', Sarah J. Maas

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sat, 10 Nov 2018 07:00:00 +0000

Pamiętam, gdy po raz pierwszy przeczytałam "Szklany tron". To było jak objawienie. Agresywna bohaterka, zawoalowany oraz niejednoznaczny romans w rytmie zabójczego turnieju i magii.
Emocjom nie było końca. Zachłysnęłam się serią. Praktycznie upiłam się kolejnymi częściami. Później miałam książkowego kaca, który doprowadził do silnego syndromu przejedzenia. Dopiero ostatnio zdecydowałam się ponownie zgłębić świat Adarlanu.

Nie wiem, czego oczekiwałam... Dobrze, przyznam się, że miałam nadzieję znowu przeżyć te uderzenia adrenaliny. Nic w tym dziwnego. Chciałam poczuć dreszcz strachu i odnowić więź z zabójczynią. Napotkałam przeszkodę - rzeczywistość.

Wielokrotnie przekonałam się, że żadna książka nie smakuje tak samo, jak wtedy gdy było się dzieckiem czy nastolatką. W tamtym okresie budowałam świat marzeń, a kolejne pozycje dostarczały mi odpowiednich surowców. Aktualnie dorosłam i porzuciłam ślepy zachwyt, co nie oznacza, że nie potrafię docenić dobrej książki.

"Szklany tron" to pozycja, która skierowana jest głównie do spragnionych wrażeń nastolatek. Posiada wszystkie niezbędne elementy zaczynając od fabuły a kończąc na bohaterach. To trochę bardziej krwiożercza wersja typowego nastoletniego romansidła.

Bohaterowie

Celaena Sardothien. Poznajemy ją w chwili, gdy otrzymuje propozycję, która może ją uratować lub zniszczyć. Jest bohaterką, która szybko zjednuje sobie czytelnicze serca.
Charakteryzuje ją siła charakteru i fizyczna wytrzymałość. Posiada liczne słabości i nieciekawą przeszłość, ale zręcznie lawiruje pomiędzy oskarżeniami oraz uczuciem strachu. Staje naprzeciwko przeciwników realnie ważąc swoje szanse. Nie ucieka, choć potrafi odstąpić od walki. Ceni lojalność i inteligencję. Przyjaciół wybiera z rozmysłem i niechętnie rozdaje zaufanie. W całej swojej glorii posiada także wady, co czyni ją nie tylko wzorcem, ale także człowiekiem.

Oczywistym jest, że autorka w postać głównej bohaterki przelała wszystko, co najlepsze, ale nie można powiedzieć, że zapomniała o pozostałych postaciach.

Chaol i Dorian są, jak zwykle w młodzieżowych książkach, diametralnie różni. Posiadają szerokie rzesze fanek.
W gestii autorki pozostaje utrzymywanie nas w napięciu i decyzja, kto będzie ukochanym Zabójczyni. Śledzimy rozwój wydarzeń. Z niecierpliwością oczekujemy na wskazówki, jednocześnie nigdy do końca nie odrywając oczu od głównego nurtu.

Książka jest wypełniona silnymi, plastycznymi bohaterami. Odgrywają oni pierwszo- lub drugoplanowe role, ale w równym stopniu nadają akcji rytm. Są nieodłącznymi elementami, ponieważ kształtują aktualne wydarzenia lub przygotowują się do przejęcia roli kreatora.

O magicznej fabule

Fabuła podpadałby pod słowo "nieskomplikowana" gdyby nie magia.
Głównym i dominującym wydarzeniem jest turniej, w którym mierzą się ze sobą najgorsi z przestępców - mordercy, rabusie, truciciele. W trakcie starć mają eliminować siebie nawzajem, co ostatecznie umożliwi wyłowienie zwycięscy, czyli zdobywcy tytułu Królewskiego Obrońcy. Byłaby to krwawa, ale regularna walka obostrzona konkretnymi zasadami, jednak w świecie, w którym umierają niewinni, a władzę dzierżą tyrani, nic nie jest proste.

W samym sercu zamku ktoś budzi do życia czarną magię. Karmi ją krwią i ciałem uczestników turnieju. Nic nie zwiastuje kolejnych ataków. W samym centrum wydarzeń znajduje się Celaena, która pewnego dnia odnajduje tajemne wejście. Za nim rozciągają się korytarze, a na ich końcu znajdują się komnaty. W ich wnętrzach kryją się potwory i zmarli. W ścianach drzemie magia. Zabójczyni Adarlanu zostaje naznaczona.

Pierwotny głód

"Szklany tron" to książka pełna emocji, akcji i tajemnic. Piętrzą się jedna na drugiej. Autorka rzuca nam ochłapy, które nie są w stanie zaspokoić pierwotnego głodu - chcemy wiedzieć wszystko. Potrzeba odpowiedzi, dobrze skonstruowana fabuła oraz plastyczni, agresywni bohaterowie sprawiają, że nie sposób oderwać się od lektury. Zaraz po zamknięciu książki, pragniemy otworzyć kolejną część.

Królestwo Adarlanu wzywa.

Kryśka

#Book_Gutting z Jeaniene Frost [Nocny Książę]

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sat, 03 Nov 2018 07:00:00 +0000

Jeaniene Frost - kto to taki?

Jeaniene Frost is a New York Times and USA Today bestselling author whose works include the Night Huntress series, the Night Prince series, and the Broken Destiny series. Jeaniene’s novels have also appeared on the Publishers Weekly, Wall Street Journal, ABA Indiebound, and international bestseller lists.

Jeaniene Frost jest bestsellerową autorką według New York Times i USA Today, której prace składają się z serii Nocna Łowczyni, Nocny Książę i Broken Destiny. Powieści Jeaniene pojawiły się również na listach bestsellerów Publishers Weekly, Wall Street Journal, ABA Indiebound oraz na listach międzynarodowych.

Foreign publication rights for Jeaniene’s novels have sold to twenty different countries outside of the United States.

Prawa sprzedaży zagranicznej powieści Jeaniene zostały sprzedane w dwudziestu innych państwach poza Stanami Zjednoczonymi.

Jeaniene lives in Florida with her husband Matthew, who long ago accepted that she rarely cooks and always sleeps in on the weekends. In addition to being a writer, Jeaniene is also a Jesus follower and a feminist. She enjoys reading, writing, poetry, watching movies, exploring old cemeteries, spelunking and traveling – by car. Airplanes, children, and cook books frighten her.

Jeaniene żyje na Florydzie z mężem Matthew, który dawno temu zaakceptował, że rzadko gotuje i zawsze śpi w weekendy. Poza byciem pisarką, Jeaniene jest także wyznawczynią Jezusa i feministką. Lubi czytanie, pisanie, poezję, oglądanie filmów, zwiedzanie starych cmentarzy, eksplorowanie jaskiń i podróżowanie - autem. Samoloty, dzieci i książki o gotowaniu przerażają ją.

"Pierwszy dotyk ognia"

Inferno. W ciągu kilku chwil Leila znalazła się w samym jego centrum. Porwana i uwięziona nawiązuje kontakt z tym, który rozkoszuje się śmiercią.

Vlad Tepesh. Palownik. Postrach swojego rodzaju. Ma wielu wrogów, a jeden ostatnio przebudził się z uśpienia. Rozpoczęło się polowanie. Pytanie, kto jest zwierzyną?

Wojna wymaga nietypowych sojuszy. Gdy Leila rozpoczyna współpracę z Draculą okazuje się godnym uwagi sprzymierzeńcem - silnym, obdarzonym mocą, lecz przede wszystkim niezwykle zmysłowym.

Ogarnia ich namiętność. Ogniste uczucie, któremu towarzyszą iskry opadające z kobiecej dłoni. Spłoną, czy z obu starć wyjdą zwycięsko?

"Drugie kuszenie płomienia"

Są decyzje, które trzeba podjąć. Najczęściej są bolesne dla obu ze stron. Pociągają za sobą konsekwencje, które w krótkim czasie mogą okazać się śmiertelne zarówno dla ludzi, jak i wampirów. Leila wie to z pierwszej ręki.

Gdy jej dom ogarniają płomienie, rodzi się w niej pytanie, czy męska duma może być zabójcza. Nadciągają wątpliwości i niebezpieczeństwo, które powinno pozostać pogrzebane razem ze szczątkami przeszłości.

Palownik posiada wielu wrogów. Niewielu jest na tyle odważnych lub głupich, by wystąpić przeciwko niemu, ale nawet piekło nie zna takiej furii jak kobieta wzgardzona. Nie ma również silniejszego uczucia niż miłość zmieniona w nienawiść.

Tym razem oboje - zarówno wampir, jak i człowiek - zatańczą na granicy szaleństwa. Zachwieją się nad przepaścią, z której wyziera nicość. Uczucie zostanie wystawione na próbę, a Kostucha uniesie dłoń w pozdrowieniu.

"Bound by Flames"

Wrogowie - ci najbardziej wytrwali - potrafią trwać w uśpieniu przez wiele wieków. Gdy uderzają, czynią to z siłą pielęgnowanej przez wiele lat nienawiści. Chcą okaleczyć ofiarę, a czy istnieje coś, co rani bardziej niż miłość?

Leila ponownie zostaje wciągnięta w wojnę pomiędzy wampirami. Jednak tym razem nie jest marionetką. Utraciła człowieczeństwo w imię krwi i uczucia, które wkrótce może okazać się dla niej śmiertelne.

Ostateczne starcie jeszcze nigdy nie było tak blisko.

"Into The Fire"

Magia. Podobno istniała zawsze, ale pamięta o niej niewielu. Jest koszmarem. Ostateczną bronią, która wywołuje strach nawet w najsilniejszych wampirach.

Leila padła jej ofiarą. Została połączona przez krew i ciało z tym, który poszukuje ostatecznej zemsty. Celem jest obalenie Wojewody - zrównanie z ziemią imperium, które zbudował.

Nawet Vlad może nie być gotów na to, co nadejdzie. Płomień zadrży w starciu z siłą, o której wielu zapomniało.

Na szali tymczasem waży się przetrwanie tysięcy, jego własne, ale przede wszystkim ukochanej.

Dracula

Jeaniene Frost. To właśnie ona wprowadziła mnie w świat urban fantasy za pomocą serii Nocna Łowczyni. Zakochałam się w wykreowanym świecie i bohaterach. Jej książki zawsze odznaczają się potężną dawką akcji, pomimo równie masywnej porcji seksu. Nocny Książę przyciągnął mnie jedną konkretną postacią - Vlada Draculi. Byłam niesamowicie ciekawa, w jaki sposób autorka przedstawi legendarnego Palownika.

Akcji, krwi! Miłości!

Oczywistym jest, że czytelnik silniej skupia się na historycznej postaci niż na świeżo wykreowanej Leili. I słusznie. Narratorem jest właśnie ona, więc mimowolnie poznajemy ją z każdej strony - sekrety, moce, słabości. Nie ma przed nami tajemnic. Jest przyjemną i silną kompanką. Odpowiednio manewruje słowami. Cechuje ją spokój i równowaga, których nie można przypisać głównej bohaterce serii Nocna Łowczyni.

Leila to przykładowa dziewczyna - poturbowana przez los wybawicielka znękanych dusz. Całkowicie różna od tego, do czego przyzwyczaiła nas autorka. I bardzo dobrze. W przypadku Frost to, co wyświechtane jest tak naprawdę niespodziewane i chętnie przyjmowane przez czytelnika. Pragniemy ustatkowania. Chcemy akcji i krwi, ale również dobrego romansu.

Wyporność

Właśnie na nim skupiła się autorka. Fabuła nie jest skomplikowana. Można powiedzieć, że został wypracowany pewien utarty schemat, który w każdej części tej serii jest podejmowany na nowo, choć zdarzenia posuwają się w czasie.

Sprawia to, że mniej więcej wiemy, czego oczekiwać, choć w dłoniach Frost pozostaje ostateczna forma, którą nam zaprezentuje. Wielu może się znudzić. Jestem nawet gotowa pokusić się o stwierdzenie, że Nocny Książę to lekkie, niezobowiązujące czytadła. Urban fantasy, które ze względu na swoją powtarzalność słania się na granicy kiczu.

Mocne słowa? Zdecydowanie, ale niech balansem dla nich będzie fakt, że całość serii ratuje pewna silna, męska postać. Mianowicie - Vlad Tepesh.

To on jest siłą, która zapewnia wyporność. Inaczej Nocny Książę zatonąłby na rynku pośród tysięcy innych pozycji. W Palownika autorka przelała całą siebie. Stworzyła go takim, jakim pragnęły go tysiące czytelniczek. Leila jest zaledwie pionkiem, który umożliwia Tepeshowi pełen rozwój. Nabiera charakteru dopiero w ostatniej części. Do tego momentu pierwsze skrzypce gra Vlad.

Jest silny, przystojny i nieokiełznany. Nie podlega klasycznemu kanonowi urody. Czytelniczka odbierze go raczej jako żywioł sam w sobie - płynnie poruszające się mięśnie, ciemne włosy, oszczędne i zabójcze ruchy.
To kompleksowa postać - tajemnicza i agresywna. Nieujarzmiona, nie poddająca się powszechnie przyjętym regułom. Krwiożercza. Z każdą książką poznajemy go lepiej - jego przeszłość jest siłą napędową serii.

Vlad Palownik to legendarna figura w literackim świecie Odkrywanie jego historii krok po kroku to przeżycie warte powtarzalności. Nie od dziś wiadomo, że najlepiej sprzedające się historie to te opowiadające o słynnych brutalach, którzy ponownie wpadają w pułapkę zwaną miłością i odsłaniają swoją łagodniejszą stronę. Jednak Frost nie odarła go z męskości i żądzy krwi. Przeciwnie - uczyniła je silniejszymi. Stworzyła szkic bestii, która obdarza niszczącym uczuciem.

Dla niego

Nocny Książę nie dorównuje Nocnej Łowczyni pod względem akcji i złożoności fabuły, ale jest przyjemną odskocznią od dnia codziennego. Widocznym jest, że autorka nie włożyła w tę serię dużego nakładu pracy, jednak warto poświęcić jej czas - chociażby dla samego Draculi. Siła, charyzma i nieodpartość jego postaci wynagradza wszelkie potknięcia i niedociągnięcia.

Kryśka

'Magia sprzątania', Marie Kondo

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 26 Oct 2018 06:00:00 +0000

Sprzątanie - czynność, którą wykonujemy, a przynajmniej powinniśmy, praktycznie codziennie. Każdy z nas w pewnym momencie swojego życia mierzy się z kurzem, brudem i smugami na szybach. Są tacy, którzy kochają sprzątać. Twierdzą, że pozwala im to odnaleźć spokój i równowagę. Istnieją również osoby, które porządki ochrzciły mianem tortur. Niektórzy zwyczajnie odmawiają, inni pieklą się i rwą włosy z głowy, ale ostatecznie wszyscy musimy w końcu wziąć ścierkę do ręki.

"Sprzątanie tak często kończy się niepowodzeniem, gdyż mamy za dużo rzeczy. Nie przyjmujemy do wiadomości, ile tak naprawdę rzeczy posiadamy. Są porozkładane po całym domu, a więc sprzątając każde miejsce po kolei, nigdy nie mamy pełnego obrazu naszego stanu posiadania."

Należę do grupy, która kocha czystość. Uwielbiam świeży zapach ogarniający dom zaraz po skończonych sprzątaniu. Segregowanie i układanie sprawia mi prawdziwą przyjemność, ale jak każdy z nas zmagam się z nawracającym bałaganem. Właśnie ten nawracający nieporządek - nieposkromiony burdel innymi słowy - budzi w wielu z nas frustrację. Frustracja prowadzi do złości. Ta do rezygnacji. Przychodzi taki moment, że tracimy cały zapał, a pucowanie nabiera wymiaru kary.

Metoda KonMari

Marie Kondo przedstawia się jako ekspertka od sprzątania. Czystością i porządkami zainteresowała się już jako dziecko. Przez lata doskonaliła technikę potykając się o wciąż nawracający nieład. Stosowała szalone gazetkowe metody, tworzyła różnego rodzaju podziały wewnątrz szuflad, a wszystko to po to, by bezlitośnie upchnąć w nie narastającą ilość rzeczy. Składowała i chowała. Wyrzucała, a następnie zapełniała wolną przestrzeń od nowa. Aż nadeszła chwila, podczas której drastycznie zrewidowała swoje poglądy i działania. W ten sposób porzuciła wszelkie poradniki i złote rady. Stworzyła własną metodę sprzątania. Metodę KonMari.

"Gromadzone przez nad przedmioty nie tylko posiadają wartość materialną, ale i trzy dodatkowe: funkcjonalną, informacyjną i emocjonalną. Kiedy dodamy jeszcze rzadkość występowania danego przedmiotu, wzrasta poziom trudności podjęcia decyzji. Trudno pozbyć się rzeczy, która może się jeszcze przydać (wartość funkcjonalna), która zawiera pomocne informacje (wartość informacyjna) i która ma wartość sentymentalną. Jeszcze trudniej wyrzucić przedmioty, które niełatwo jest zdobyć lub zastąpić (rzadkość występowania)."

Na czym ona polega? To bardzo proste i wydaje się, że skuteczne. Opiera się bowiem na psychologii, ograniczonej kategoryzacji i segregacji. Najpierw należy zgromadzić wszystkie rzeczy tej samej kategorii, na przykład ubrania. Następnie sztuka po sztuce bierzemy je do ręki i debatujemy, czy sprawiają nam radość. Jeśli tak - zostają. Jeśli nie - idą do wyrzucenia. W ten sposób jesteśmy w stanie pozbyć się niepojętej ilości rzeczy, które tak naprawdę zachowywaliśmy tylko ze względu na sentyment, cenę lub kurtuazję.

To, co sprawia radość

Wydaje się to dość mgliste? Zgadzam się. Byłam zniechęcona, gdy zaczęłam lekturę. Miałam wrażenie, jakby autorka nie do końca mocno stąpała po ziemi. Radość? Ile razy przeczytałam to słowo wykrzywiałam usta, ale potem zastanowiłam się nad tym. Gdy nie tak dawno robiłam generalne porządki w szafie wyrzuciłam dwa worki ubrań zostawiając tylko te rzeczy, których noszenie było czystą przyjemnością. Kojarzyłam je z pewnością siebie i atrakcyjnością. Wiedziałam, że wystarczy dokupienie kilku sztuk ubrań, bym mogła tworzyć niezliczoną ilość zestawów.

"Nasze rzeczy dokładnie odzwierciedlają historię podjętych przez nas decyzji. Sprzątanie pozwala na dokonanie przeglądu tego, co naprawdę lubimy."

"To, co sprawia nam radość" - może brzmi to niepoważnie, ale ma realne zastosowanie. Jeżeli zadziałamy zgodnie z tym zaleceniem i kilkoma dodatkowymi obostrzeniami mamy szansę wprowadzić spokój i harmonię do naszego domostwa.

Dajcie jej szansę

"Magia sprzątania" ma swoje niepoważne momenty, ponieważ autorka bez wątpienia jest maniaczką sprzątania i układania. Niektóre rady są zabawne i dość nierealne, ale przekaz książki i podane w niej techniki na pewno można uznać za przydatne. Kursy ze sprzątania? Kto by pomyślał, że ludzie faktycznie będą nimi zainteresowani. Jednak trzeba przyznać, że metoda KonMari ma sens i dużą skuteczność.

"Jednak efekt sprzątania polega moim zdaniem na tym, że ludzie poznają, co to zaspokojenie. (...) Gromadzimy rzeczy materialne z tego samego powodu, co jemy - żeby zaspokoić swoje pragnienia. Kompulsywne zakupy, przejadanie się, upijanie to sposoby na złagodzenie stresu."

Jest to poradnik w zwartej formie, który w kilku przypadkach może otworzyć czytelnikowi oczy. Nie jest nowatorski, ale nazywa działania i dowodzi ich efektywności. Dajcie mu szansę.

Kryśka

'Lekcje Madame Chic. Opowieść o tym, jak z szarej myszki stałam się ikoną stylu', Jennifer L. Scott

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Thu, 18 Oct 2018 06:00:00 +0000

Są takie książki, które przemawiają do kobiecego "ja" każdej z nas. Nie wmówicie mi, że nie pragnęłyście kiedyś przeistoczyć się z szarej myszki w ikonę stylu. Nie nabiorę się na zapewnienia, że nie posiadacie kompleksów. Ma je każda z nas. Zawsze istniało, istnieje i istnieć będzie coś, co będziemy chciały w sobie zmienić.

Cieszenie się prostymi przyjemnościami oznacza, że życie sprawia nam frajdę. Że jesteśmy w pełni świadomi tego, co nas otacza. Że mamy poczucie spełnienia, a także jesteśmy otwarci i gotowi na to, co przynosi życie.

"Lekcje Madame Chic" - ten tytuł przyciąga wzrok. Kto nie chciałby pobierać lekcji u samej Madame Szyk?

Francuzki na europejskiej arenie zawsze kojarzone były z elegancją i klasą. Nie określano ich nigdy mianem piękności, ale miały w sobie pewien magnetyzm. Kroczyły dumnie w sobie tylko znanym kierunku.

Jasnym jest, że od dłuższego czasu zasadzałam się na tę pozycję. Zawsze można coś ulepszyć, a niektóre wady wyeliminować. Po dłuższym namyśle śmiało mogę przyznać, że "Lekcje Madame Chic" faktycznie mnie czegoś nauczyły, a raczej uświadomiły mi, że nie muszę w sobie nic zmieniać.

Zarys

Autorka jest Amerykanką, która lata temu wybrała się na wymianę studencką do Miasta Miłości - Paryża. Najpierw na blogu, a następnie pod postacią książki zebrała doświadczenia, o które wzbogaciła się mieszkając z rodziną Chic.

Scott opisuje codzienność Francuzów oraz zmiany, które zaszły w niej samej podczas tej podróży. Famille Chic darzy szczególną sympatią, jednocześnie nie zapominając o Famille Bohemienne. Jak można się domyślić, nazwiska są zmyślone. Ich celem jest zasygnalizowanie czytelnikowi nastawienia poszczególnych rodzin do życia.

Na dłuższą metę wzorowe zachowanie daje największą satysfakcję.

Gdy rozpoczęłam lekturę, pomysł wydał mi się urzekający. Główni bohaterowie, czyli Famille Chic, mają korzenie arystokratyczne. Byłam ciekawa, czym zaskoczą. Co odróżni ich od zwykłych zjadaczy chleba z innych krajów? Czego nauczę się od samej Madame Chic?

Nieidealna

Scott ma lekkie pióro. W przystępny sposób zapoznaje nas z domownikami. Zapewnia minimum intymnych informacji. Zarysowuje zaledwie kontury postaci, które czytelnik wypełnia samodzielnie na podstawie opisów.

Skupia się na rytuałach, które panują w dwóch, pozornie skrajnie różnych, francuskich domach. Wypełnia nasze głowy licznymi anegdotkami i faktycznie uwiarygodnia legendy o swobodzie i niewymuszonej klasie Francuzek. Jednak nic i nikt nie jest idealny.

- Muszi bardzo uważać - powiedziała [Madame Chic] - na to, co podkreśla twoją urodę, a co jej szkodzi. Każda kobieta powinna to robić.

Autorka wypowiada się z niewiarygodnym snobizmem. Wpada w zachwyt nad czymś, co nie jest niczym szczególnym. Nadaje Madame Chic, całej rodzinie, charakter niemal boski. W żaden sposób nie jest obiektywna. Życie, które wiodą jej gospodarze wydało mi się nierealne i na pokaz. Negatywne elementy zdecydowanie przeważają nad pozytywnymi.

Najlepsza rada dotycząca skóry brzmi: zawsze czuj się w niej dobrze.

"Lekcje Madame Chic" to książka poradnik. Jest to zbiór felietonów na wybrane tematy, przy czym podstawą każdego z nich i inspiracją jest właśnie tytułowa postać. Jednak stanowi ona zaledwie niewielką część rozdziału.

Uważaj tylko, żeby nie wykorzystywać tej zaufanej osoby i nie zamęczać jej wszystkimi swoimi problemami. Szanuj jej czas i starannie wybieraj sprawy, o których chcesz jej powiedzieć.

Strony wypełniają słowa samej autorki, która używając swojej gospodyni jako autorytetu usiłuje uczyć nas życia. Oferuje w większości bezużyteczne rady, które, być może, niektórych czytelników zachwycą. Mnie przyprawiły o śmiech, rzadko o zastanowienie.

Duża doza krytyki

Lekcje Madame Chic to bardzo pretensjonalna i bardzo prosta książka. Jest to poradnik, który niewiele wnosi do codzienności. Można się przy nim pośmiać oraz dowiedzieć kilku ciekawych rzeczy.

Nie sprawi, że poczujecie się dobrze we własnej skórze, jeśli będziecie ślepo podążać za radami autorki. Warto zastosować tu sporą dozę krytyki i uwierzyć w siebie. Na pewno powinnyśmy coś w sobie zmienić, ale snobizm nie jest, i nigdy nie będzie, pożądaną cechą.

Kryśka

'Bossman', Vi Keeland

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 12 Oct 2018 06:00:00 +0000

Romanse. Regularnie do nich wracam, jednak ostatnio częstotliwość naszych spotkań znacząco spadła. Ma to swoje plusy i minusy. Z jednej strony do mojej głowy powrócił racjonalizm. Przestałam upiększać i ślepo oddawać się marzeniom. Z drugiej - wydaje mi się, że w życiu każdej z nas potrzeba odrobiny książkowego romantyzmu i nierealności byśmy mogły sprawnie funkcjonować. Codzienność nie zawsze jest usłana różami, a nie istnieje lepsza forma odpoczynku niż ta, którą zapewnia lekki romans z odrobiną humoru. Vi Keeland oferuje nam właśnie taką pozycję. "Bossman" to strzał w dziesiątkę.

O bohaterach

Autorka nie celuje w to, by za pomocą bohaterów przemawiać do najgłębszych, najbardziej atawistycznych i skrytych warstw naszej osobowości. Chce, aby przeciętny czytelnik nawiązał z nimi silną relację, jednocześnie nie zatracając się w nich.
Reese i Chase spełniają swoje zadanie. Ich znajomość kwitnie na naszych oczach. Kibicujemy im, jednocześnie nie będąc do końca pewnymi tego, jak rozwinie się akcja.

Strach nie powstrzyma śmierci. Ale zatrzyma życie.

Keeland stworzyła postaci, które znajdują się na pograniczu autentyzmu i fikcji. Zakochani są piękni, charyzmatyczni, silni oraz niezwykle namiętni. Jednak upadają tak samo jak my. Łamią się i poddają demonom przeszłości. Nie są to bohaterowie skomplikowani, jednak posiadają życie wewnętrzne i są na tyle złożeni, by poznawanie ich historii było przyjemnością.

W domowym zaciszu

"Bossman" to jeden z tych romansów, który szybko zjednuje sobie całe rzesze czytelniczek. Autorka w racjonalny i zrównoważony sposób dobrała cechy głównych bohaterów. Stworzyła ich takimi, jakimi chcemy ich widzieć.

Romanse są po to, byśmy mogły doświadczać miłości, poczucia bezpieczeństwa i nieprzebranych dawek erotyzmu nie wychodząc z domu. Ta pozycja spełnia wszystkie te kryteria i dodaje kilka bonusów. Trafią się chwile, podczas których wspólnie z główną bohaterką spłonimy się rumieńcem,. Momenty pełne zażenowania - jednocześnie śmieszne i straszne. Czasem poczujemy smutek, może nawet złość.

(...) Nie chodzi o to, by zapomnieć o przeszłości. Chodzi o uczynienie jej wspomnieniem i stworzenie przyszłości bez jej wypływu.

Jedno jest pewne. W tej książce nie brakuje emocji. Zaspokaja ona wszystkie czytelnicze potrzeby przeciętnej kobiety, która w ciągu zapracowanego dnia poszukuje chwili ukojenia - azylu pod postacią wykreowanego świata pełnego idealnych mężczyzn, możliwości i romantyzmu.

Azyl

Poszukujecie odpowiedniej dawki erotyzmu? A może pragniecie skupić się na fikcyjnych problemach zamiast na tych realnych, które pojawiają się w codziennym życiu? "Bossman" spełni wasze oczekiwania. W jego ramionach odnajdziecie azyl. To romans, który niezwykle wciąga. Pochłoniecie go w przeciągu jednego dnia zapominając o wszystkim dookoła.

Kryśka

'Feral Sins', Suzanne Wright

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 17 Aug 2018 06:00:00 +0000

Z romansami, szczególnie fantastycznymi, sprawy przedstawiają się w sposób niejednoznaczny. Z jednej strony wiem, że nie wnoszą do mojego życia nic odkrywczego. Zdaję sobie sprawę z tego, że istnieją wyłącznie w celu niesienia rozrywki i uciechy. Godzę się na to, ponieważ na podorędziu trzymam także książki, które zmuszają mnie do myślenia. Są to lektury, które stanowią dla mnie wyzwanie zarówno intelektualne, jak i emocjonalne.

Nie lubię się powtarzać, a w przypadku romansów jest to dość częste. Nie jest tak, że każda książka tego gatunku jest taka sama. Różnią się fabułą, bohaterami, emocjami, które wywołują. Są unikatowe, ale na swój własny sposób to jedne z najbardziej powtarzalnych i przewidywalnych lektur. Dlatego w pewnym momencie następuje przesycenie. Czytelnika ogarnia odrętwienie.

Niespodzianka

"Feral Sins" wpadła w moje dłonie w wyniku splotu wypadków. Niczego nie planowałam, co więcej nie miałam zamiaru jej czytać, a co dopiero recenzować. Ponownie jednak okazało się, że jestem niepoprawną romantyczką. Nie mogłam się oprzeć. Pochłonęłam ją w przeciągu jednego dnia, co autorka może uznać jednocześnie za pochwałę i obrazę. Książka okazała się nieodparta. Na tyle, że przeczytałam ją bez poszanowania dla pracy, którą włożyła w nią Wright. Zamiast delektować się stylem i rozwijającym się uczuciem, bezczelnie pożerałam strony.

Suzanne Wright zdecydowała się na klasyczny konstrukt - wilkołaki, stada, dwie niespokojne dusze, które wkrótce nawzajem się dopełnią. Seria ma kilka części, jednak każda skupia się na innej parze bohaterów, w związku z czym autorka uznała świat otaczający stado, relacje ludzi i wilkołaków, a także obecność innych nadnaturalnych istot za sprawę drugorzędną.

Skupiła się wyłącznie na gorejącym pomiędzy stadami konflikcie wplątując w sam jego środek dwójkę głównych postaci. Akcja jest prosta, ale intrygująca. Niezgoda sięga wielu lat wstecz i dotyczy najstarszej z relacji rodzinnych - pomiędzy ojcem a synem. Autorka nie zapomniała o elemencie strachu i niepewności - w rozgrywające się wydarzenia włączyła negatywnych bohaterów, czyli przeciwników powstałego związku oraz zdrajcę, który w konsekwencji zagrozi nienarodzonemu życiu.

Wyrazistość

Bohaterowie w romansach fantastycznych muszą być wyraziści. Nie mogą łączyć w sobie wielu sprzecznych cech, ponieważ autor fizycznie ma czasu na budowę tak skomplikowanych osobowości. Czytelnicy wymagają konkretnych cech. Takich, które pozwolą sprecyzować charakter bohatera i przewidzieć jego reakcje. Powinny one sprawić, że zajmiemy jasne stanowisko w stosunku do postaci - określimy, jakie emocje w nas wywołują i czy sprzyjamy ich postępowaniu.

Taryn i Trey, a także cała gama bohaterów drugoplanowych, są właśnie tacy - silni, charyzmatyczni, atrakcyjni. Ich relacje są pełne słownych przepychanek i lojalności. Przemawiają do nas, czytelników. Czasami wywołują uśmiech, chwilami rozdrażnienie. Utrzymują nas w napiętym oczekiwaniu. Chcemy poznać zakończenie, zobaczyć jaki będzie końcowy rozkład sił. Wiemy, że możemy spodziewać się happy endu, a jednak wciąż trwamy w niepewności. Jak autorka poradzi sobie z kulminacyjnym momentem i rozwiązaniem akcji? Czy wszyscy przeżyją?

Wright ma nad nami dużą władzę. Przewidujemy, knujemy, czasami nawet ogarnia nas pycha. Przekonujemy samych siebie, że nic nie może nas zaskoczyć. Tak naprawdę, nigdy nie możemy być do końca pewni, czy autor przypadkiem nie wykona agresywnego zwrotu, który rozbije nasze przypuszczenia w drobny mak.

Typowy romans

"Feral Sins" to typowy romans rodem z Wattpada. Nie zmienia to jednak faktu, że jest dobrą rozrywką pełną namiętności, dominacji i zaborczości. Sprawdza się idealnie w deszczowe ranki, jak i upalne popołudnia, ponieważ, gdy czytamy, znika cały otaczający nas świat.

Kryśka

#Book_Gutting z Patricią Briggs [Mercedes Thompson]

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 10 Aug 2018 06:00:00 +0000

Patrcia Briggs - kto to taki?

Patricia Briggs steadfastly refuses to write a biography. She considers them narcissistic, and besides, she’d rather write something interesting! But. . .that is what a husband and trusty assistant are for (and if she doesn’t like it, she can’t complain!).

Patricia Briggs stanowoczo odmawia napisania autobiografii. Uważa je za narcystyczne, zamiast tego wolałaby napisać coś interesującego! Ale... po to własnie są mąż i zaufany asystent (a jeśli jej się nie podoba, nie może narzekać!).

Patricia is the #1 New York Times best selling author of the Mercy Thompson series and has written twenty four novels to date; she is currently writing novel number twenty five. She has short stories in several anthologies, as well as a series of comic books and graphic novels based on her Mercy Thompson and Alpha and Omega series. Patty began her career writing traditional high fantasy novels in 1993, and shifted gears in 2006 to write urban fantasy. Moon Called was the first of her signature series about Mercy; the non-stop adventure left readers wanting more and word of this exciting new urban fantasy series about a shape-shifting mechanic spread quickly. The series has continued to grow in popularity with the release of each book. Patty also writes the Alpha and Omega series, which are set in the same world as the Mercy Thompson novels; what began as a novella expanded into a full new series, all of which debuted on the NY Times bestsellers list as well.

Patricia jest bestsellerową autorką serii o Mercy Thompson, na tą chwilę napisała również dwadzieścia cztery powieści; aktualnie pisze dwudziestą piątą. Pisała krótkie historie do kilku antologii, jak również komiksy i powieści w formie komiksów basujące na serii Mercy Thompson oraz serii Alfa i Omega. Patty zaczęła swoją karierę pisząc tradycyjne powieści high fantasy w 1993 roku, przestawiła się na urban fantasy w 2006 roku. "Zew księżyca" była pierwszą książką z jej popisowej serii o Mercy; niekończąca się przygoda pozostawiła czytelników pragnących więcej, a wieść o ekscytującej nowej serii urban fantasy o zmiennokształtnym mechaniku rozprzestrzeniła się szybko. Seria stawała się coraz bardziej popularna z wydaniem każdej kolejnej książki. Patty pisze również serię Alfa i Omega, która umiejscowiona jest w tym samym świecie, co powieści o Mercy Thompson; to, co zaczęło się jako powieść rozrosło się do pełnej nowej serii, z której również wszystkie książki zadebiutowały na liście bestsellerów NY Times'a.

Patty was born in Butte, Montana, back in 1965. If you’re good at math, you’ll have deduced that she’s currently twenty-nine. In fact, she’s been twenty-nine for a while and has no intention of getting any older. Fiction authors don’t obey the laws of space and time, they invent them. Don’t argue, or she’ll make up a dragon right behind you . . .

Patricia was born book-privileged. Her mother was a school librarian, and she shared a room with an older sister who loved to read. Long after they had been put to bed, her sister would use the small night light to read Patty stories; her early favorites were fairy tales. Knights and castles, fair maidens, and monsters of every ilk became their nighttime companions.

Patty urodziła się w Butte, w Montanie, w 1965 roku. Jeżeli jesteś dobry z matmy, wydedukujesz, że aktualnie ma dwadzieścia dziewięć lat. W rzeczywistości, była dwudziestodziewięciolatką przez dłuższy czas i nie ma zamiaru stać się nawet trochę starsza. Autorzy fikcji nie przestrzegają praw przestrzeni i czasu, oni je tworzą. Nie kłóćcie się z tym, albo zaraz za wami stworzy smoka...

Patricia urodziła się jako uprzywilejowana w zakresie książek. Jej matka była szkolną bibliotekarką, a ona sama dzieliła pokój z siostrą, która kochała czytać. Dawno po tym, jak położono je do łóżka, jej siostra używała małej latarki, by czytać Patty historie; jej najwcześniejszymi ulubieńcami były bajki o wróżkach. Rycerze i smoki, jasnoskóre panny i potwory, potwory każdego rodzaju stały się ich nocnymi kompanami.

Soon, Patty learned to read, and whole worlds were hers to explore. She rode on the Black Stallion, and flew the skies of Pern on a dragon. Sometime during that period she stumbled onto a treasure trove. Her older sister had begun collecting comic books; pristine originals were place in cellophane sleeves and organized in cardboard boxes. When her sister was away, they were removed by grubby fingers smeared with peanut butter and jelly for a clandestine read, returning with a faint smudges and wrinkled pages from reading under the covers. To this day, her sister periodically calls Patty and tells her how much more her original copies of the X-Men would have been worth if left pristine in their sleeves. The number keeps going up.

Wkrótce Patty nauczyła się czytać i całe światy były jej, by je odkrywać. Jeździła na Czarnym Rumaku i latała po niebie Pern na smoku. Czasami podczas przerw napotykała cenne znalezisko. Jej starsza siostra zaczęła kolekcjonować komiksy; w nienaruszonym stanie mieściły się w celofanowym koszulkach i były posegregowane w kartonowych pudełkach. Kiedy jej siostry nie było, brudne paluszki usmarowane masłem orzechowym i galaretką usuwały koszulki w celu potajemnej lektury, zwracając komiksy z delikatnymi smugami i pomiętymi kartkami od czytania pod kołdrą. Po dziś dzień jej siostra okresowo dzwoni do Patty i mówi jej, o ile więcej warte byłyby jej oryginalne kopie X-Menów, jeśli zostałyby pozostawione nienaruszone w koszulkach. Liczba telefonów wciąż się zwiększa.

Patty is a prevarication professional. She lies for a living, telling whoppers and fibs so outrageous that people pay her to fib some more. Her only concession to honesty is that she tells people she’s lying to them, which is what separates a fiction author from a politician. She loves to play with her imaginary friends, and meeting with readers who know her imaginary friends is a treat. Her biggest complaint with writing is that she has far more ideas for stories than time to write them.
Patty and her family reside in Eastern Washington near Tri-Cities, home of Mercy Thompson; yes, it's a real place! When not working on the next book, she can be found playing truant out in her horse pastures, playing with the newest babies.

Patty jest profesjonalistą w kłamstwie. Jej pracą jest kłamanie, opowiada wierutne kłamstwa i bujdy tak oburzające, że ludzie płacą jej, by skłamała im jeszcze trochę. Jej jedynym ustępstwem co do szczerości jest to, że uświadamia ich, że kłamie, co jest tym, co różni autora fikcji od polityka. Kocha bawić się z wymyślonymi przyjaciółmi, spotykać się z czytelnikami, którzy wiedzą, że jej wymyśleni przyjaciele są odskocznią. Jej największą skargą związaną z pisaniem jest to, że posiada o wiele więcej pomysłów niż czasu, by je spisać.
Patty i jej rodzina rezydują we Wschodnim Waszyngtonie blisko Tri-Cities, domu Mercy Thomspon; tak, to prawdziwe miejsce! Kiedy nie pracuje nad następną ksiązką, można znaleźć ją bawiącą się w wagarowicza na pastwisku dla koni, zajmującą się najnowszym źrebięciem.

źródło: www.patriciabriggs.com

"Zew księżyca"

Mercedes Thompson wiedzie proste życie - prowadzi warsztat samochodowy, uprzykrza życie pewnemu przystojnemu sąsiadowi i w wolnych chwilach przemierza tereny w swojej zwierzęcej postaci. Nie odróżniałaby się niczym szczególnym od wszystkich nadnaturalnych istot mieszkających z Tri-Cities, gdyby nie to, że jest jedyną ze swego rodzaju - zmiennokształtną.

Żyje od kłopotów do kłopotów, które wraz z wiekiem przybierają coraz poważniejszą postać. Tym razem przybywają pod postacią młodego chłopaka, który pachnie bólem, samotnością i narkotykami.

Mercy zaczyna planować, jak pomoc zagubionemu szczeniakowi, jednak wydarzenia wymykają się spod kontroli. Za pierwszym trupem podąża wilkołacza polityka.

Nie ma odwrotu. Kojot podjął decyzję. Rozpoczyna polowanie.

"Więzy krwi"

Nie ma nic gorszego od smaru pod paznokciami i narastającej liczby morderstw. Do Tri-Cities zawitała fala upałów, bezlitośnie obciążając ludzką psychikę. Mercy z niepokojem śledzi narastającą stopniowo przemoc. W naturze kojota nie leży bezczynność, dlatego los postanawia naprawić tę nieścisłość.

Wkrótce pani mechanik zostaje wplątana w sam środek krwawej rzezi, którą wielu zwie walką o władzę. Jednak czy jest to bitwa na siły zmiennokształtnej?

W starciu giną zarówno wampiry, jak i wilkołaki. Nieludzie pozostają z dala od świateł reflektorów. Ludzie stanowią przekąskę. Czarnoksiężnik zbiera żniwo, sycąc swojego demona.

Jaką szansę na wygraną ma samotny kojot? Skąd może oczekiwać wsparcia? Czy noc zapłonie, czy Tri-Cities na zawsze ogarnie ciemność?

"Pocałunek żelaza"

Patricia Briggs wkracza na niebezpieczne wody. Szafuje bezpieczeństwem Mercy, która w wyniku zaciągniętego długu zostaje wplątana w morderstwa nieludzi. Nie ma świadków, ani oczywistych, niezbitych dowodów. Jedyne, co może pomóc w odnalezieniu sprawcy, to zapach.

Każda nuta zapachowa prowadzi do mordercy. Każdy podjęty krok przybliża ku rozwiązaniu zagadki. Jednak nic nie przychodzi łatwo i bezboleśnie. Zanim sprawiedliwości stanie się zadość, niewinny trafi w ręce organów ścigania, a nasz wyjątkowy mechanik padnie ofiarą magii - potężnej i nieodpartej.

W tej walce gra toczy się nie tylko o sprawiedliwość, ale także pozycję w magicznej społeczności i miłość. Mercedes znajduje kolejne kłopoty, które, tym razem, mogą ją przerosnąć.
Czy jest gotowa ponieść konsekwencje?

"Znak kości"

Znak kości. Piętno, o którym Mercedes nigdy nie słyszała i byłoby dla niej lepiej, gdyby trwała w błogiej niewiedzy. Niestety, wraz z traumą ostatnich wydarzeń nadchodzą również nowe zatargi.
Wampiry wydają na kojota wyrok śmierci.

Jakby tego było mało, niezwykle męski i wilczy samiec żąda jej na wyłączność. Niezależnie od konsekwencji i niezadowolenia stada. Znajomość ma potencjał, jednak czy będzie miała szansę rozkwitnąć?

Mercedes pod natłokiem wrażeń ucieka lub, jeżeli zabrzmi to lepiej, wykonuje taktyczny odwrót. W ten sposób nie tylko unika kłopotów w domu, ale natyka się na nowe, całkiem niespodziewane, które obejmują jednego Wielkiego Złego Wampira, kilka duchów i stare, niemal zardzewiałe znajomości.

No mercy, Mercy!

"Zrodzony ze srebra"

Mogłoby się wydawać, że Mercy opanowała sztukę przetrwania. Odpowiednio manipuluje wilkołakami, układa się z wampirami oraz przeprowadza nie do końca szczere rozmowy z nieludźmi. Lawiruje i szuka nieoczywistych rozwiązań. Jednak nawet ona nie jest przygotowana na nadchodzące wydarzenia.

W grę wchodzą płomienie, jeden przypalony ukochany i ciężka księga, która kryje w sobie o wiele więcej tajemnic niż te zapisane za pomocą słów.

Komplikacjom nie ma końca, gdy do tej wybuchowej mieszanki dochodzi jeden samobójczy i depresyjny wilkołak oraz działająca pod przykrywką Królowa Wróżek.

Jak tym razem poradzi sobie kojocica? Będzie walczyć do upadłego, czy może sięgnie po bardziej wyrafinowane i bezczelne metody? Czy zdąży nim zgaśnie poświata kamienia?

"Piętno rzeki"

Walki z wilkołakami? Odhaczone. Przepychanki z wampirami? Były i zostawiły ślady. Podchody z nieludźmi? Nawet nie przypominajcie.

Mercy należy się trochę odpoczynku. Szczególnie w trakcie podróży poślubnej. Nowoczesna przyczepa kampingowa, przystojny i niezmordowany wilkołak oraz spokój, który w świecie istot nadprzyrodzonych jest towarem deficytowym.

Jednak Los ma dla kojocicy inne plany. Wilki Duch czuwa i układa chytre plany, Stary Kojot powraca w spektakularny sposób, a Mercedes, jak zawsze, wplątuje się w nowe kłopoty.

Tym razem będzie miała wielu sprzymierzeńców, choć ostateczną bitwę stoczy samotnie. Dotarcie do czarnego jak smoła serca Rzecznego Diabła poczyni szkody, które sprawią, że nasz sprytny kojot zadrży na linii oddzielającej życie i śmierć.

"Żar mrozu"

Jest wiele rzeczy, które ludzie uznają za niepokojące. Do tej kategorii zaliczają się na przykład wilkołaki, ale czy ktoś kiedyś pomyślał, co może zaniepokoić wilkołaka? Otóż, może to być FBI pukające do drzwi i żądające całkowitego poddania. Mogą to być usypiające strzałki naszpikowane srebrem i pistolety ze srebrnymi kulami skierowane między oczy.

Co wywołuje lęk u kojota? Rozmowa o przyszłych dzieciach? Na pewno. Rozbity samochód wywoła emocjonalny wstrząc. Jednak nic nie jest silniejsze niż strach, który towarzyszy myśli, że stado silnych, nieśmiertelnych wilkołaków zostało porwane.

Mercy również w tej części nie zazna odpoczynku. Musi działać samotnie, jednocześnie mobilizując wszelkie możliwe siły i kontakty. Na szali ważą się losy nie tylko stada, ale przede wszystkim jej ukochanego.

Pochłonięte srebro scala się na podłodze, pośród zdrajców odnajduje się jeden sprawiedliwy, a Mercy żąda krwi tych, którzy zagrozili jej najbliższym.

"Zamęt nocy"

Nie ma nic gorszego niż ognisty bożek wulkanu z Wysp Kanaryjskich. Tak przynajmniej mówią. Mercy ma na ten temat inne zdanie.
Wolałaby zmierzyć się z dziesięcioma facetami, których majtki regularnie stają w ogniu (dosłownie) niż z jedną obrzydliwie perfekcyjną kobietą - byłą żoną Adama.

Christy powraca do Tri-Cities w poszukiwaniu pomocy i schronienia. Wraz z nią nadchodzą nowe kłopoty pod postacią odrzuconego wulkanicznego bożka, który upatruje w niej swojej zmarłej ukochanej.

Stado usiłuje zapanować nad sytuacją, ale losu, tak jak ognia, nie można kontrolować. Giną psy i cywile, a noc znaczą ogniste ślady ludzkich stóp i łap piekielnych ogarów.

Tym razem Kojot i jego potomkowie nie mają nic wspólnego z powstałym zamętem. Są jedynie jego uczestnikami.

"Fire Touched"

Mercy nie robi tego specjalnie. Kojoty po prostu z definicji przyciągają kłopoty, szczególnie gdy występują one pod postacią szalejącego trolla. Jednak jest on tylko punktem zapalnym.

To własnie na moście pada oświadczenie, które zmienia układ sił pomiędzy gatunkami. Mercedes ponownie zmienia reguły gry. Odrzuca zwierzchnictwo Marroka, pluje w twarz nieludziom i chroni chłopca, który jest nim tylko z wyglądu.

Tym razem walka toczy się nie tylko na polu bitewnym. Przypomina ona taniec dwojga tancerzy, którzy dopiero poznają nawzajem swoje ruchy. Rozgrywa się w głowach, w układanych strategiach i niejednoznacznych słowach.

Rozpoczęła się wieki temu, a zakończy w miejscu, z którego pochodzi Dotknięty Ogniem. W alternatywnej rzeczywistości, w której umysł płata figle, a nocą na żer wychodzą koszmary.

"Silence Fallen"

Cisza również może być zagrożeniem. Potrafi przenosić dźwięki i groźby tak straszne, że nie powinny nigdy przybierać formy słów. Szczególnie, gdy padają z bladych ust Władcy Nocy, lepiej aby pozostały niewypowiedziane.

Mercy z dnia na dzień traci wszystko, co uznawała za bezpieczne i pewne - miasto, stado, niewidzialne, ale silne więzy. Zostaje rzucona prosto w gniazdo żmij.

Stary Kontynent wita ją nowymi wrogami i sprzymierzeńcami. Ponagla do ciągłej ucieczki. Zmusza do zmierzenia się z największymi obawami i przyjęcia dziedzictwa, które może zrównać Pragę z ziemią.

Pośród pyłu, ciemnej magii i złamanych dusz Mercy przemierza brukowane uliczki, jednocześnie uciekając i walcząc przeciwko sile, która może uciszyć ją na wieczność.

W cieniu

Patricia Briggs jest jedną z tych pisarek, które trwają w cieniu swoich lepiej wypromowanych kuzynek. Nie jest głośną osobistością, której nazwisko podburza internetowe wody. Jednak, nie można zaprzeczyć, że posiada silne i wciąż rosnące grono fanów. Wkraczając w świat Mercedes Thompson, trzeba być świadomym, że nie sposób się z niego wydostać. Pomiędzy czytelnikiem a bohaterami tworzą się silne więzy, które wzmacniają się z każdą kolejną częścią serii. Dociekamy, czekamy i spekulujemy. Próbujemy przewidzieć, jaki będzie kolejny ruch autorki. Jak tym razem zagrozi życiu Mercy?

Bez skrupułów

Briggs do perfekcji opanowała subtelną sztukę utrzymywania równowagi pomiędzy akcją, charakterystyką bohaterów i emocjami. Ma zwyczaj tworzenia nieoczywistych zagadek i intryg, pośrodku których umiejscawia naszą kojocicę. Razem z Mercy ścigamy się z czasem i przeciwnościami losy.

Dość dobrze poznajemy specyfikę postaci. Autorka ogranicza się do stałego zbioru, który z każdą książką powiększa o jedną lub dwie osobowości. Niczego przed nami nie ukrywa, nie pozostawia niedopowiedzeń. Syci naszą ciekawość odpowiadając na wszystkie hipotetyczne pytania.
Dba również o to, by środowisko, w którym obraca się Mercedes nie stało się hermetyczne. Uznaje obecność osób postronnych, sprawia, że stają się częścią całości, choć nie zabierają nadmiernej ilości naszej uwagi. Nie rozpraszamy się. Jesteśmy ukontentowani pełnią i precyzją świata przedstawionego. Posiada on bardzo mocne podstawy.

Stopniowo, razem z Mercy, zapoznajemy się ze specyfiką gatunków. Odkrywamy tajemnice nieludźmi, co grozi poważnym uszkodzeniem ciała, a nawet śmiercią. Szczerzymy się do wampirów próbując odgadnąć, w jakie gierki grają tym razem. Dopasowujemy się do zasad wilkołaków, jednocześnie naginając je do własnych potrzeb. Z każdą książką dowiadujemy się coraz więcej, choć wraz z odpowiedziami powstają kolejne pytania. Briggs manipuluje nami z wprawą najstarszych żyjących istot. Nie ma skrupułów.

Prawdziwa gratka

O tej serii można mówić bez końca, ale najlepiej pasuje do niej słowo "kompleksowa". Zaspokaja wszystkie potrzeby czytelnika. Oferuje fantastykę, romans i nieustający dreszczyk emocji. Akcja nigdy nie zwalnia. Pomiędzy książkami jesteśmy w stanie spokojnie odetchnąć, natomiast w czasie czytania wstrzymujemy oddech.

Briggs sprawia wrażenie, jakby przygotowała się do pisania niezwykle skrupulatnie. Nie jestem ekspertem, ale nawet jeśli wszystko to zostało wymyślone, daje czytelnikowi poczucie realności. Trudno nie zauważyć, że autorka wlała w książki całą siebie tworząc pierwszorzędne urban fantasy. Każda pozycja obfituje w legendy, zasłyszane przy ognisku opowieści i stare bajania. To prawdziwa gratka.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o romansie. Jest subtelny i tak prosty, jak to tylko możliwe. Stanowi dodatek, piękne dopełnienie całości, którego potrzebuje czytelnik. Rozwija się stopniowo, wielokrotnie zwijając się i kwitnąc. Wabi. Sprawia, że z utęsknieniem wyczekujemy miłosnych fluidów. Nie przytłacza głównego nurtu akcji.

Dla tych zainteresowanych - sceny seksu nie są opisane. Wielu może mieć, co do tego faktu ambiwalentne uczucia. Uważam, że to idealne posunięcie, ponieważ czyni z tej serii coś więcej. Coś wartego uwagi. Coś, czego nie czyta się dla romansu, czy seksu, ale dla bohaterów i fabuły.

Koniecznie przeczytajcie

Briggs uczyniła tę serię na wskroś wyjątkową. Można uznać ją za pozycję obowiązkową dla miłośników urban fantasy i ludowych podań. Książki tej autorki wyróżniają się na wielu polach. W krótkim czasie stają się uzależniające. Odznaczają się przede wszystkim wielopoziomowym universum, w którym króluje precyzja i prawdziwy talent, ale również autentycznymi, plastycznymi bohaterami.
Warto dać im szansę.

Kryśka

'Tajemniczy czarny kot', Nathalie Semenuik

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Tue, 24 Jul 2018 06:00:00 +0000

Nasi koci towarzysze

Towarzyszą nam całe życie. Czają się w domowych zakamarkach. Przechadzają po ciemnych, plugawych uliczkach. Przeciągają się i wylegują na rozgrzanych placach. Koty. Dzisiaj darzymy je, przeważnie, wielką sympatią. Są wiernymi towarzyszami, ponieważ w chwili, gdy uznają człowieka za "swojego" pozostają z nim na zawsze. Przesiadują na kolanach, zaburzają codzienną pracę i stanowią kłębek nieskończonej, ale pragmatycznej miłości.

"(...) 'nie ma już kota na statku' (franc. synonim 'nie ma żywej duszy'). Bo jeśli choć jeden kot znajdował się na pokładzie, mimo że nie było śladu załogi, statek nie był uważany za opuszczony."

Obecnie bez problemu znajdują dom, zarówno materialny, jak i ten w naszych sercach, ale nie zawsze tak było. Przez wiele wieków koty, szczególnie czarne, obarczano winą za wszelkie zło tego świata. Nie byli dla nich łaskawi słudzy Kościoła, obawiali się ich ludzie oświeceni. Swoim bezwzględnym wzrokiem i wrodzoną niezależnością budziły niepokój, który wielu wolało przeradzać w bezpodstawny strach. Koty, tak jak wszystkie zwierzęta, należy szanować. Odznaczają się inteligencją i nieprzeciętną przebiegłością. Nie podlegają regułom, których my tak potrzebujemy, by przetrwać. Chadzają własnymi ścieżkami oraz wytyczają drogi. Nie podążają ślepo, ale również nie osieracają.

Koci odcisk na kartach historii

Nie od dziś wiadomo, że największy popłoch wśród społeczeństwa budzi inteligencja, która w rękach sprawnego szermierza może być bronią. Widzimy ją w oczach kotów. W połączeniu z czarną sierścią i nocną wizją łatwiej było uznać te zwierzęta za przekleństwo niż błogosławieństwo. Ich krwią przez wieki sycono obrzydliwą ludzką żądzę posoki i okrucieństwa.

"Według innej legendy czarownice posiadały trzecią pierś - by karmić nią swojego czarnego kota. W ten sposób dzieliły z nim szatańskie moce. Mówiono nawet, że niektóre czarownice pozwalały swoim czarnym kotom ssać swoją krew."

"Tajemniczy czarny kot" w schludny sposób nakreśla dzieje czarnego kota i przedstawicieli tego gatunku w ogóle. Od starożytności po współczesność - uczestniczymy w przeglądzie historii, która, co nie jest zaskoczeniem, lubi się powtarzać. Autorka skupiła się na ciekawych anegdotkach i skondensowanych opisach relacji człowiek-kot w poszczególnych epokach. Przybliża czytelnikowi nie tylko przeszłość, ale również przesądy i legendy - te pokryte kurzem i te przetrwałe do dnia dzisiejszego.

"Koty to tygrysy biednych diabłów"

To pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika kotów, jak również dla kogoś, kto poszukuje rozrywki w upalny dzień. "Tajemniczy czarny kot" pozwala na odpowiedni zachwyt postacią naszego bohatera - jego odwagą, sprytem i mocą, która umożliwiła mu w tak znaczący sposób odcisnąć się na kartach ludzkiej historii.

Książka przeczytana i zrecenzowana dzięki uprzejmości Oficyny Wydawniczej Alma-Press.

Dziękuję. :)

Recenzja jest w całości moją subiektywną opinią.

Kryśka

'Służące', Kathryn Stockett

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 20 Jul 2018 06:00:00 +0000

Lata 60 w USA

Każdy choć raz w życiu powinien przeczytać pozycję traktującą o przemianach społecznych i kulturowych, które zachodziły w latach 60 w USA. Zapoznać się z tematem segregacji rasowej, która wtedy była potężnym, ale świadomie unikanym problemem. Czasami jednak zanim sięgniemy po poważniejsze pozycje potrzebujemy swoistego zaproszenia pod postacią przystępnej i wciągającej opowieści.

"Po mojemu, jakby Bóg chciał, żeby biali i kolorowi przebywali tak blisko siebie przez tak dużą część dnia, to uczyniłby nas daltonistami(...)."

W przeciwieństwie do typowych historycznych książek, które skupiają się na "suchych" faktach, Kathryn Stockett oferuje czytelnikowi ludzkie i osobiste spojrzenie na sprawę. Skupia się na tym, by odbiorca zrozumiał, że historia spisana na kartach przeszłości dotyczy społeczeństwa, które niczym nie różni się od nas. Bezosobowym linijkom tekstu z podręczników nadaje ludzkie, ułomne oblicze.

Wojna podjazdowa

Akcja umiejscowiona jest w niewielkim miasteczku na południu Stanów Zjednoczonych. Autorka za pomocą niewielkiego zbioru typowych osobowości ukazuje problem segregacji rasowej, który dotyczy całej populacji. Poznajemy większość mieszkańców, ale skupiamy się na wybranych postaciach - Skeeter, Aibileen i Minny. Z ich pomocą poznajemy historię zarówno uprzywilejowanej części społeczeństwa, jak i tej która cierpi z powodu dyskryminacji. Razem z nimi doświadczamy, planujemy i ponosimy konsekwencje swoich działań.

"Biała pani nigdy nie zapomina. I nie odpuści, póki nie umrzesz."

W tak małej mieścinie, walka o prawa osób ciemnoskórych przypominała wojnę podjazdową. Każdemu krokowi w przód towarzyszą dwa w tył. Najmniejszy postęp cieszy - nawet jeśli są to wyszeptane słowa poparcia i współczucie ukryte na wielkimi, przerażonymi oczami.

"Zasada numer jeden z podręcznika łapania mężów autorstwa pani Charlotte Phelan głosiła, że ładne i drobne dziewczęta powinny podkreślać urodę makijażem oraz wyprostowaną sylwetką, wysokie i nieciekawe zaś funduszem powierniczym."

"Służące" to przede wszystkim książka o problemie segregacji rasowej, ale porusza także temat ludzkiej natury. Autorka skrupulatnie analizuje motywy, które popychają nas do działania. W niewymuszony sposób uwidacznia największe słabości ludzkiego charakteru i silną potrzebę akceptacji.
Zarysowuje obraz środowiska, które działa na zasadzie kar i nagród według niepisanych, nielogicznych reguł. W mniejszym lub większym stopniu należą do niego wszyscy, jednak podział ról społecznych jest dyktowany w nienaturalny sposób.

Nośniki

Dla laika "Służące' będą przyjemnym i naturalnym wstępem do lekcji historii. Ktoś bardziej obeznany na pewno również odnajdzie się w perypetiach bohaterów z małego miasteczka, którzy walczą w światowej sprawie. Kathryn Stockett uplastyczniła postacie i nadała im konkretny cel - stały się one nośnikiem wiedzy, inspiracji i przestrogi.

Kryśka

'Wiedźma Jego Królewskiej Mości', Magdalena Kubasiewicz

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 13 Jul 2018 06:00:00 +0000

Wielki powrót

Sara Weronika Sokolska - nadworna wiedźma, która wielu czytelników oczarowała mroczną, tajemniczą przeszłością oraz ciętym humorem - powraca.

Z Magdaleną Kubasiewicz spotkałam się za sprawą książki, o której w recenzenckim świecie było bardzo głośno.
"Spalić wiedźmę" najpierw wywołała niepewność, następnie dzikie uzależnienie, by w końcu pozostawić po sobie magicznego kaca. Pragnęłam więcej, jednak musiałam uzbroić się w cierpliwość. Los tak chciał, że dopiero wczoraj udało mi się zostać sam na sam z drugą częścią przygód czarownicy. To były piękne godziny, podczas których miałam wrażenie, jakbym nigdy nie opuściła Krakowa. Miasto rozwarło przede mną swoje bramy. Ponownie dopuściło do licznych sekretów, na straży których stała kobieta-zagadka. Sanika.

Odpowiedzi, akcji, krwi!

Serce drżało mi w piersi, gdy zagłębiałam się w uniwersum. Potrzebowałam odpowiedzi, akcji i krwi. Autorka zaoferowała mi wszystkie te elementy i jeszcze więcej. Poznałam bliżej każdą z postaci. Uchylono przede mną rąbka tajemnicy, jednocześnie nie odsłaniając wszystkich kart. Nasyciłam swój detektywistyczny pierwiastek.

Kubasiewicz ponownie postawiła główną bohaterkę przed sprawą natury magicznej, której sedno i motyw umykają nam, przeciętnym czytelnikom, aż do samego końca. Są duchy, strzały, niesłuszne oskarżenia, ale przede wszystkich jest wściekłość, która przeciera zaspane oczy. Po raz kolejny przeszłość żąda zapłaty z naliczonymi, nadnaturalnymi odsetkami.
Akcja rozwija się niezwykle szybko, nie pozostawiając nam chwili na oddech. Z jednej strony sprawiło to, że nie byłam w stanie oderwać się od książki. Z drugiej, mam wrażenie, że umknęły mi przez to niewielkie detale dotyczące miasta i postaci. Wciąż pozostają dla mnie zagadką. Nie zgłębiłam ich psychiki, nie odarłam z sekretów. Podejrzewam, że autorka jeszcze długo będzie trzymać mnie w niepewności. Nie odda ich myśli bez solidnej walki i kolejnych części. Przynajmniej taką mam nadzieję.

Mroczny klimat

"Wiedźma Jego Królewskiej Mości" utrzymana jest w mrocznym, ciężkim klimacie, który współgra z charakterem głównej bohaterki. Sara jest silną, nieprzystępną osobowością, która wielu może przytłoczyć. Oferuje niewiele informacji o rozgrywającej się fabule, a także o sobie samej, w zamian żądając całkowitej uwagi i pełnego zaangażowania.
Wszystko albo nic.
Sięgając po tę pozycję, trzeba być gotowym na wyłączenie z aktualnej rzeczywistości. Wkraczamy w świat magii, smoków i wątpliwych rycerzy, którzy nigdy nie widzieli konia, a co dopiero białego.

Pozwólcie pochłonąć się magii.

Kryśka

'Forgotten', Krista Street

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Mon, 09 Jul 2018 06:00:00 +0000

Zapomnieni

Czasami pragniemy zapomnieć. Chcemy stać się niewidzialni. Chwilami samotność to wszystko, czego potrzebujemy. Lena nie dopominała się o żadną z tych rzeczy. Budząc się na ziemi w brudnej alejce rozpoczęła życie, o którym nic nie wiedziała. Nie znała daty swoich urodzin, ludzi, którzy krążyli dookoła niej, miejsca, do którego ma podążać, by zdobyć odpowiedzi. Jedyne co pamiętała, to swoje imię.

Poddając się przyciąganiu, bez domu i bez pieniędzy, przemierzała kolejne kilometry. Aż dotarła do małego miasteczka w Colorado. Tam czekali na nią oni.

Krąg z tatuaży

Już pierwsze strony zapowiadają, że będzie to seria, a nie samodzielna pozycja. Autorka zdecydowała się ograniczyć informacje dotyczące bohaterów do niezbędnego minimum. Nie znamy ich przeszłości. Nie wiemy dokąd zmierzają, ani komu mogą ufać. Jesteśmy równie bezbronni jak ósemka młodych dorosłych, więc ułatwia nam to utożsamienie się z nimi.

Można podejrzewać, że jest to zwykła opowieść o dziewczynie, która cierpi na amnezję. Nic bardziej mylnego. Street wprowadziła elementy paranormalne, które sprawiły, że cała historia nabrała tajemniczego i niebezpiecznego charakteru.
Lena, podobnie jak inne postacie, posiada osobliwe umiejętności, a mianowicie czyta ludzkie aury. Na ich podstawie potrafi określić, czy człowiek jest dobry czy zły. Wyczuwa niebezpieczeństwo, które niosą ze sobą ludzie.

Na nadgarstku nosi tatuaż. Jedyny element łączący ją z innymi. Realny dowód na to, że znali się w poprzednim życiu, którego nie pamiętają.

Tajemnica i uczucie grozy, powstałe na pierwszych stronach książki, stają się narzędziem w dłoniach autorki. Umiejętnie zmienia ich natężenie. Zależnie od sytuacji pobudza lub usypia czytelnika, symulując bezpieczeństwo i domowe ciepło. W rzeczywistości przygotowuje nas na nadchodzące w kolejnych częściach serii wydarzenia. Akcja rozwija się powoli, ale jakimś sposobem wciąga czytelnika. Oderwanie się od książki okazuje się praktycznie niemożliwe.

Silne kontrasty

Główną bohaterką oraz narratorką jest Lena. To sympatyczna i dobra dziewczyna. Bohaterka idealna. Skromna, ładna, mądra i urocza, o wymarzonej aparycji. Postać, którą jednocześnie bardzo lubimy, jak również po cichu nienawidzimy. Pomimo wielu cech, których trudno jej nie zazdrościć, Lena odznacza się chłodną głową i statecznym charakterem. Jest rozsądną osobą, a relacja, którą zdaje czytelnikowi, utrzymana jest w podobnym tonie - energicznym i żywym, ale poukładanym.

Autorka zdecydowała się na silne kontrasty w kwestii bohaterów. Każdego cechuje inny charakter. Tak jakby symbolizowali inne siły. Osobno posiadają wiele wad i słabości, ale razem są obrazem siły.

Street oferuje czytelnikowi naprawdę interesującą książkę. Motyw tatuaży i zbiorowej amnezji nie jest nowatorski, ale zdecydowanie przyciąga uwagę. Odbiorca skupia się nie tylko na sekretach i potencjalnym niebezpieczeństwie, ale również relacjach łączących bohaterów.

"Forgotten" niezwykle wciąga. Warto poświęcić jej chwilę.

Kryśka

'Złodziej stulecia', Gaja Kołodziej

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Thu, 05 Jul 2018 06:00:00 +0000

Znacie to uczucie?

Znacie to uczucie, gdy otwieracie paczkę, wyjmujecie książkę, bierzecie inauguracyjny łyk herbaty, przesuwacie oczami po pierwszych słowach i już wiecie... Wiecie, że przepadliście na kilka następnych godzin. Nie ma zawahania, ani niezręcznego przewracania stron. Jesteście tylko Wy, bohaterka i rozwijająca się historia.

"Złodziej stulecia" to książka z założenia młodzieżowa, ale w dzisiejszym świecie gatunek to tylko etykietka, która pozwala czytelnikowi zlokalizować książkę w księgarni. Ta konkretna pozycja zainteresuje o wiele bardziej rozbudowaną grupę odbiorców. Gaja Kołodziej wprowadziła na rynek perełkę. Zanim zagłębimy się w porywającą fabułę, powinniśmy oddać honor warsztatowi pisarskiemu autorki. Operowanie językiem polskim to nie lada sztuka, a w tej pozycji słowa niosły mnie jak na skrzydłach.

Θ

Główną bohaterką jest Wiktoria - studentka, siostra, młoda kobieta. Niczym nie wyróżniałaby się z tłumu, gdyby nie jej androgyniczna uroda i zamiłowanie do robotów. Jak każdy umysł ścisły, dziewczyna wyłapuje nawet najmniejsze niuanse, dokładnie je analizuje, a następnie podejmuje odpowiednie działania służące demaskacji. Nic więc dziwnego, że odkryty pewnego dnia tajemniczy symbol Thetha stał się jej obsesją. Czy istnieje coś bardziej fascynującego i porywające niż poszukiwanie Złodzieja stulecia? Ponieważ to właśnie on kryje się za jedną z liter greckiego alfabetu.

Naturalnym jest, że zaintrygowała mnie fabuła. Tempo wydarzeń w pewnych momentach odbierało dech - nie tylko ze względu na ich raptowność, ale także nieprzewidywalność. Jednak z każdą przewróconą kartką postać Wiktorii również stawała się coraz bardziej intrygująca. Z jednej strony była Iron Woman - silną i niezwyciężoną, pokonującą przeciwności losu i walczącą o swoją pozycję. Z drugiej? Okazała się delikatną dziewczyną, w której gorały dwa pierwotne pragnienia - miłości i akceptacji. Czyż nie zna ich każda z nas?

Wszyscy bohaterowie zapadają w pamięć. Mają swoje wady i zalety. Odciskają w czytelniczych sercach piętno, zmieniając nas w ten czy inny sposób. Jednak, zgodnie z założeniem, to własnie Wiktoria okazała się postacią, z którą się utożsamiłam. Jestem pewna, że każdy odnajdzie z nią nić porozumienia.

Kompleksowa

"Złodziej stulecia" odznacza się wyjątkowy bohaterami, ale także niebanalną fabułą, o czym wspominam nie po raz pierwszy. Autorka zręcznie splotła w gładką całość poszukiwanie nieuchwytnego przestępcy oraz codzienne życie bohaterki.
Przedstawiła czytelnikowi dość rozległy odcinek czasu w skondensowanej formie, która zawierała jedynie wartościowe informacje. Pominęła zbędne "zapychacze", skupiając się na tym, co zainteresuje odbiorcę. Jednocześnie w niewymuszony sposób przemyciła dość dużą liczbę komunikatów o Wiktorii, jej rodzinie, znajomych, studiach i codziennych aktywnościach czyniąc książkę kompleksową.

Lektura objętościowo nie przytłacza i bardzo szybko się czyta. Autorka postarała się o przystępność treści i autentyczność bohaterów. Zaoferowała pozycję, która wiele młodych osób może zainteresować literaturą, a starych wyjadaczy na chwile oderwie od monotonii dnia codziennego. Czy można chcieć czegoś więcej?

Książka przeczytana i zrecenzowana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Lucky oraz autorki.

Dziękuję. :)

Recenzja jest w całości moją subiektywną opinią.

Kryśka

'Piekielna miłość', K.N.Haner

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 29 Jun 2018 06:00:00 +0000

Błędne domysły

Obcokrajowcy opisują napotkane na ulicach polskie twarze jako "obojętne" lub "neutralne". Nie można winić ich za to, że te dwie cechy przypisują również naszych charakterom. Jak błędne są to domysły pojmuję dopiero teraz. W naszych sercach goreją emocje tak gwałtowne i nieokiełznane, że praktycznie spalają nas od wewnątrz.

Jak inaczej wyjaśnić fakt, iż K.N.Haner szturmem przejęła kategorię romans i w niepojęty sposób zawojowała całe rzesze kobiet. Jej najnowsza książka już w przedsprzedaży zajmuje czternaste miejsce na liście bestsellerów empik. Kolejne nadchodzą, a te napisane sprzedają się jak "świeże bułeczki". Nie jest tajemnicą, że kobiety pragną w romansach dwóch rzeczy: miłości i seksu. Jednak to nie wszystko. Należy sięgnąć głębiej, na samo dno duszy, która w codziennym życiu jest pochłonięta nauką, pracą, rodziną i rozlicznymi obowiązkami. Autorce udało się sprecyzować dokładne zapotrzebowanie omawianej grupy i przelać je na papier w przystępnej formie.

Królowa dramatu

"Piekielna miłość" to druga część serii Mafijnej, kontynuacja historii Nicole i Marcusa. Jeżeli mieliście juz styczność z Haner to na pewno przewidujecie, czego się spodziewać. Dla tych, którzy pierwszy raz wstępują na nieznane terytorium - K.N.Haner to autorka, która nie bez powodu została ochrzczona Królową Dramatu. Jej książki są pełne kłótni, seksu i ostrych, nieprzejednanych emocji. Regularne wyrzuty adrenaliny do krwi? Gwarantowane.

Historia obecnych bohaterów to opowieść o dwójce ludzi, którzy wzrastali w mafijnym świecie zajmując zupełnie odmienne pozycje - kata i ofiary. Gdy splatają się ich ścieżki, czytelnik nie ma wątpliwości, że połączy ich agresywne uczucie. Nie jest jednak świadom na jakie zniszczenia będzie narażona ich relacja. Jak okrutne rany przyjmą ich dusze. Autorka uderza z pełną siłą.

"Jestem kartą przetargową i mam tego świadomość. Łudzę się jednak, że mimo wszystko wszyscy odnajdziemy w końcu odpowiednią drogę. I nieważne, co było, bo to, co będzie, może być o wiele lepsze. Wystarczy jedynie nauczyć się tak trudnej rzeczy. Wybaczenia."

Odbiorcę z bohaterami łączą specyficzne więzi. Z jednej strony jesteśmy świadomi, że tak drastyczne przeżycia są niezwykle rzadkie. Mafijny świat? Przeciętny śmiertelnik nie ma z nim styczności. Wiemy o nim tyle, ile dowiemy się z książek, filmów, gazet. Zależnie od tego, jak bujna jest nasza wyobraźnia, na tyle wyolbrzymiamy poznane fakty. Z drugiej strony nie potrafimy wyłączyć empatii. Brutalne opisy powodują ucisk w piersi.

Tak silna dramaturgia na pewno przemówi do czytelników, którzy poszukują silnych emocji. Ci bardziej pragmatyczni mogą chwilami uznać ją za przytłaczającą. Osobiście? Szłam przez książkę małymi kroczkami i okazało się to najlepszym rozwiązaniem. Nie zachłysnęłam się natłokiem wrażeń. Dawkowałam agresję i ból, którymi emanowali bohaterowie.

"... kocham go i nienawidzę jednocześnie. Moje serce rozdarte jest na pół. Część mnie chce o nim zapomnieć, ale to przecież niemożliwe. Rozsądek też każe mi iść naprzód, bez niego. Muszę odnaleźć siebie, bo jestem zagubiona we własnym piekle na ziemi. Piekle, które teraz dzieje się w mojej głowie i każdego dnia pali mnie od środka, a ja nie mogę chociażby krzyknąć, bo mam wrażenie, że mój ból i żal spali wszystko wokół mnie."

Oczekiwanie

Autorka rozwija się w zaskakująco szybkim tempie. Zbiera coraz większą fanowską społeczność. Jestem ciekawa jej kolejnych książek. Który kierunek obierze? Jakie emocje postara się usidlić tym razem?

Książka przeczytana i zrecenzowana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Editio Red oraz autorki.

Dziękuję. :)

Recenzja jest w całości moją subiektywną opinią.

Kryśka

#Book_Gutting z Meg Cabot [Pamiętnik Księżniczki vol.2]

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Thu, 14 Jun 2018 06:00:00 +0000

Niedawno opublikowałam #Book_Gutting, w którym po raz pierwszy opowiedziałam o serii Pamiętniki Księżniczki. Był to post, który pełnił rolę zapoznania z autorką i zamysłem, według którego powstały książki. Nie byłabym sobą, gdybym nie zdecydowała się na kontynuację, która ma miejsce właśnie w tej publikacji.
Zapraszam.

"Pamiętnik księżniczki 6. Księżniczka uczy się rządzić"

Są rzeczy, zdarzenia i ludzie, których księżniczka winna unikać. Zaliczamy do nich odwołania do popkultury, wybory na przewodniczącą samorządu szkolnego i najlepsze przyjaciółki żądne władzy.

Niestety, Mia nie jest najbardziej asertywną osobą. W gruncie rzeczy, bardzo stara się nikogo nie urazić, a mocno rozwinięta empatia to jej znak firmowy. W pełnej krwiożerczych bestii szkole, po której korytarzach przechadzają się lwice z czerwonymi ustami i wyalienowani geniusze, pozornie jest to wada.

Wybory to głos ludu i społeczności. Istnieje więc szansa na zniesienie niesprawiedliwych rządów popularnych klik. Ale kto przejmowałby się głosami i plakatami, gdy wisi nad nim robienie Tego ze swoim chłopakiem. Widmo seksu potrafi namieszać każdej dziewczynie w głowie. Szczególnie nastolatce z niedorozwiniętą klatką piersiową i niską samooceną.

Mia polegnie? Nie dajcie się zwieść. Pod delikatną powłoką kryje się mężne i sprawiedliwe serce, gotowe walczyć w swojej i cudzej sprawie.

Ulubione cytaty:

Zawsze uważałam, że sport to nuda (...). Ale oglądanie sportów jest nawet jeszcze nudniejsze niż uprawianie ich. Bo kiedy uprawiasz sport, zdarzają ci się przynajmniej te momenty, kiedy dłonie ci się pocą, a serce wali (...).Ale kiedy OGLĄDASZ sport, tego zupełnie nie ma. Jest tylko... nuda. Nuda, nuda bez końca.

Czy ja dzisiaj wlazłam w jakąś karmę, czy CO?

Gdybym wiedziała, że wrzucenie dziesięciu tysięcy ślimaków do Zatoki Genowiańskiej pomoże mi się wykręcić od lekcji etykiety, już dawno bym to zrobiła.

(...) wierz mi Grandmére, w prawdziwym świecie - takim jak szkoła średnia - bycie księżniczką to NIE JEST zaleta.

Czasami żałuję, że nie mogę żyć w głowie Tiny, zamiast we własnej. Przysięgam. To musi być bardzo odprężające miejsce.

(...) Lana wbiegła na boisko i rzuciła się Ramonowi w ramiona. A potem on obnosił ją po boisku w ramionach, jakby była jakimś trofeum. Z tego co wiem, może i nim jest: wygraj mecz dla LiAE, a dostaniesz czirliderkę za darmo.

Może on po prostu nie jest w stanie uwierzyć, że Michael spotyka się z księżniczką. I trudno mi go za to winić. Naprawdę, na świecie nie ma nic bardziej kiczowatego niż być księżniczką. (...) Dla niego to pewnie coś nieznośnie wstydliwego. Pomyślcie tylko, musi przyznawać się swoim kolegom ze studiów, że nie tylko spotyka się z dziewczyną z liceum, ale na dodatek ona jest KSIĘŻNICZKĄ.

Dlaczego ja nie mogę mieć normalnej babci, która będzie mnie zabierała do serendipity na mrożoną gorącą czekoladę, kiedy mam doła, zamiast kazać mi miętosić jakieś zasuszone części ludzkich ciał?

Droga miłości jest pełna dziur w asfalcie i spowalniaczy. Ludziom się wydaje, że kiedy raz już spotkali tę swoją wymarzoną osobę, to wszystko pójdzie jak z płatka. Ale nic podobnego. Dobry związek pozostaje dobrym związkiem tylko dzięki ciężkiej pracy i osobistym wyrzeczeniom obu stron.

"Dajcie mi swoich zmęczonych, biednych, wasze uciśnione masy pragnące oddychać wolnością". Tak mówi napis na Statui Wolności. To pierwsza rzecz, jaką miliony imigrantów przybyłych do tego kraju widziały, kiedy schodziły na nabrzeże. Stwierdzenie zapewniające ich, że w tym wielkim tyglu narodów WSZYSCY będą mile widziani, nieważne, jaki mają status społeczny, jakiego koloru włosy, z kim się spotykają, czy się woskują, golą, czy też pozwalają włosom rosnąć naturalnie, oraz czy uprawiają jakiś sport, czy nie. I czy szkoła nie jest takim tyglem narodów? Czy nie jesteśmy grupą ludzi stłoczonych razem na osiem godzin dziennie, którzy musza się z tą sytuacją jak najlepiej uporać? Ale chociaż sami tutaj w Albercie Einsteinie stanowimy taki naród, ja nie widzę, żebyśmy się jak jeden naród zachowywali. Wszystko, co widzę, to ludzie podzieleni na grupki i którzy totalnie się boją dopuścić kogokolwiek nowego - kogokolwiek z tych uciśnionych mas spragnionych oddechu wolności - do swoich ukochanych, elitarnych małych grupek... co jest totalnie beznadziejne. (...) Historia wypróbowała już i odrzuciła wiele form rządów, włącznie z rządami z nadania boskiego, których ten kraj wyrzekł się sto lat temu. A jednak, z jakiegoś powodu, rządy z nadania boskiego zdają się trwać. Jest pewna grupa ludzi, którym wydaje się, że mają wrodzone prawo do rządzenia, bo są bardziej atrakcyjni niż reszta z nas: albo na przykład bardziej wysportowani, albo zapraszani na większą liczbę imprez niż my. (...) To są ludzie, którzy znajdują się na szczycie ewolucyjnej drabiny (...) ludzie o najładniejszej cerze. Ludzie o figurach modelek, które widujemy w magazynach. Ludzie, którzy zawsze mają najnowszą i najmodniejszą torebkę albo okulary słoneczne. Ludzie popularni. Ludzie, którzy chcą, żebyście żałowali, że nie jesteście do nich bardziej podobni. Ale ja stoję tutaj dzisiaj przed wami i mówię wam, że już to znam. Tak właśnie. Już byłam po stronie popularnych. I wiecie co? to jest wszystko do kitu. Ci ludzie, którzy zachowują się, jakby mieli prawo do rządzenia wami i mną, są kompletnie nieprzygotowani do tego zadania, bo po prostu nie wierzą w podstawowe zasady naszego narodu, a mianowicie w to, że WSZYSCY ZOSTALIŚMY STWORZENI RÓWNI SOBIE. Nikt z nas nie jest lepszy niż inne obecne tu osoby. I wliczam w to wszystkie obecne tu księżniczki. (...) Jest w tej szkole prawdziwy problem, problem narastający od lat. Jest mianowicie grupa ludzi, która stanowi mniejszość, a która podejmuje decyzje w imieniu większości. I to jest złe. (...) To jest nawet bardziej niż złe. To jest totalne naruszenie zasad, na których zbudowano tej kraj. Jak to powiedział filozof John Locke "Rząd jest prawomocny tylko o tyle, o ile opiera się na zgodzie ludzi na bycie rządzonymi". Czy wy naprawdę wyrażacie swoją zgodę, żeby mała grupka uprzywilejowanych podejmowała decyzje za was? Czy może powierzycie te decyzje komuś, kto was naprawdę rozumie, komuś, kto podziela wasze ideały, nadzieje, marzenia? Komuś, kto zrobi wszystko, co w jego mocy, żeby się upewnić, że to WASZ głos, a nie głos tak zwanej popularnej mniejszości, jest słyszany?

(...) jeśli cokolwiek zostanie z ludzkiej cywilizacji, to patrząc wstecz na początek XXI, jak sądzicie, co lepiej opisze nasze prawdziwe życie - esej na temat sposobów, w jakie wykorzystują nas media, czy odcinek Czarodziejki z Księżyca? Mówicie, co chcecie, ale ja powiem tak: dajcie mi anime albo dajcie mi śmierć.

Moim zdaniem jest bardzo mało prawdopodobne, żeby mój tato zaczął się spotykać z kimś, kto rzeczywiście zna definicję imiesłowu. Jego ostatnia dziewczyna uważała, że imiesłowy to takie wredne, śmierdzące gryzonie.

"Pamiętnik księżniczki 6,5. Gwiazdkowy prezent"

Gwiazdka to nie przelewki. Szczególnie, gdy spędzasz ją w Genowi, pod czujnym okiem (nie)ukochanej babki, z całą plejadą innych koronowanych głów, najlepszą przyjaciółką i chłopakiem.

Prezenty nie okazują się największym problemem. Staje się nim utrzymanie w ryzach Lilly, która za cel powzięła sobie zdeprawowanie młodych następców tronów, oraz opanowanie inwazji kotów na zamek.

Równocześnie Mia musi wygospodarować czas dla siebie i Michaela, by choć trochę nacieszyć się wspólnymi świętami. Wszystko to trzeba wykonać w sposób na tyle sprytny i zrównoważony, by tiara nie przemieściła się z głowy na podłogę.

Wszyscy wiedzą, że zręczność nie jest najmocniejszą stroną Mii, więc sytuacja może rozwinąć się w wielu nieoczekiwanych kierunkach.

Ulubione cytaty:

Mam nadzieję, że Lilly przyjrzy się temu wszystkiemu i zrozumie, że rola księżniczki to coś więcej niż tylko imprezy, ciuchy i rozstawianie ludzi po kątach. Że chodzi o chodzi też o gościnność i ratowanie ludzi przed potencjalnym utonięciem w wodzie o głębokości pół metra.

"Pamiętnik Księżniczki 7. Księżniczka imprezuje"

Księżniczka Mia powraca.

Soczysta szesnastka to nie przelewki! Jedynka w połączeniu z szóstką niesie wiele nowych swobód, ale również niespodziewanych obowiązków.

Po pierwsze, Mia zmuszona jest uporać się z dziurą w budżecie samorządku szkolnego. Okazuje się, że artyska będąca skrabniczką to nie najlepsze rozwiązanie. Braki trzeba szybko nadrobić i trzeba to zdrobić dyskretnie. Sprzedawanie świec?
Grandmére ma o wiele lepszy pomysł. Zdążyła już uknuć chytry plan. Mia, choć bystra, wciąż nie dorównała geniuszowi zła swojej babki. Teraz musi zmierzyć się z konsekwencjami.

Do tego wszystkiego, nowa wolność jest pyszna w smaku, ale Mia niekoniecznie czuje potrzebę rozsmakowania się w niej. Nie jest imprezową dziewczyną. Najlepiej czuje się w domu, przed telewizorem, z Grubym Louie na kolanach. Tymczasem Michael urządza imprezę...

Czy Księżniczka odnajdzie się również w tej sytuacji?

Ulubione cytaty:

Jeżeli czegoś się w ogóle nauczyłam w tym całym książęcym interesie, to tego, że władzy towarzyszy odpowiedzialność: można ją delegować, ile się chce, ale koniec końców TO TY zapłacisz cenę, jeśli coś pójdzie nie tak.

(...) jakoś sobie nie wyobrażam mojego taty, który w tej chwili jest w Genowii, ponieważ trwa sesja Parlamentu, jak rozdaje wkoło formularze sprzedaży świec (czy czegokolwiek innego) i mówi: "Słuchajcie teraz wszyscy, to zbiórka na pieniędzy na szkołę mojej córki. Kto kupi najwięcej świec, automatycznie otrzyma szlachectwo.

(...) studia to czas poszukiwania własnej tożsamości i odkrywania, kim naprawdę jesteć i co chcesz robić w życiu.

Widzicie, znam dwie osoby, od których nigdy nie chcę słyszeć słów: "Mam pomysł". Jedna to Lilly. Grandmére to ta druga.

(...) Lana byc może osiągnęła już samorealizację. Poważnie. No bo ten szantaż przed chwilką na klatce schodowej - przecież to było niemalże piękne. To było KLASYCZNE.

(...) aktorstwo to jedna z tych profesji, gdzie można zarobić tonę pieniędzy, nie mając żadnej prawdziwej inteligencji ani talentu, jak to nam dowiodło wiele gwiazd filmu.

Nieczęsto spotyka się faceta, który pisze wiersze. Albo w ogóle coś czyta. Pomijając instrukcję do Xboksa.

Przez cały ten czas myślałam, że potrzebuję jungowskiej transcendencji, żeby osiągnąć spokój ducha i zadowolenie. Ale Grandmére - i, o ironio, Lana Weinberger - pokazały mi, na czym polegał mój błąd w myśleniu. Otóż nie chodzi o to, że aby móc zebrać owoce radości i miłości, trzeba w sobie obudzić i rozwinąć zaufanie i współczucie. Nie. tu chodzi o prawa popytu i podaży. Jeśli masz na coś popyt i potrafisz znaleźć odpowiednią zachętę, żeby ludzie ci to dali, to wtedy oni zapewnią ci podaż. I równowaga pozostaje stabilna. To w pewnym sensie zadziwiające. Nie miałam pojęcia, że Grandmére jest takim ekonomicznym geniuszem.

Ale to chyba tylko wskazuje, jak nasz obecny system szkolnictwa, przeładowany i anonimowy, utrudnia dorastającej młodzieży przełamanie przyjętych z góry założeń na temat kolegów i poznanie prawdziwego człowieka, który skrywa się pod nadaną mu etykietką, czy to jest Księżniczka, Geniuszek, Aktorka, Mięśniak, Cheerleaderka, czy Facet, Który Nie Cierpi, kiedy Dodają Kukurydzę do Chili.

Nawet jeśli UMIESZ coś zrobić dobrze, to jeszcze nie znaczy, że POWINNAŚ to robić. (...) To, że MASZ jakąś władzę, jeszcze nie znaczy, że powinnaś jej UŻYWAĆ. Albo w każdym razie NADUŻYWAĆ.

Księżniczka musi pocałować wiele żab, zanim stwierdzi na pewno, że znalazła swojego księcia.

"Pamiętnik Księżniczki 7,5. Urodziny Księżniczki"

Szesnaste urodziny to ważne wydarzenie, jednak Mii przyjęcia urodzinowe nie kojarzą się najlepiej. Odmawia urządzenia jakiegokolwiek spotkania, ale Grandmére (jak zwykle) ma inne plany.

MTV, popularny program, prywatny samolot i wiele, wiele innych. Babka Mii nie ma litości, tak samo jak umiaru. Na szczęście, istnieją jeszcze dobre duszki, które ujarzmią wyobraźnię Grandmére i pomyślą o Mii - jej marzeniach i preferencjach.

Dobre duszki są Księżniczce znajome. Jest ich pełna. Znajdzie się coś dla każdego, ale nawet ona ma w sobie jednego małego i bardzo złośliwego chochlika. To właśnie on niespodziewanie wychyla przebrzydłą głowę w przeddzień jej urodzin i karze wypowiedzieć słowa, o które sama by się nie posądziła.

Ulubione cytaty:

Czego tak naprawdę pragnę? Pokoju na świecie, oczywiście. I żeby zaprzestano emisji gazów cieplarnianych, które powodują globalne ocieplenie. I żeby państwo Moscovitzowie pogodzili się, żebym znów mogła się spotykać z moim chłopakiem w piątkowe wieczory. I już nie być księżniczką. Żeby wszystko wyglądało tak jak kiedyś, kiedy wszystko było prostsze...

Może ja tylko sobie wyobrażałam ten cały spisek na linii Grandmére/Lilly w celu ufetowania mnie wbrew mojej woli. Co wcale nie jest takie dziwne, jak się pomyśli o wszystkim, co już zdążyły wspólnie wykoncypować za moimi plecami w przeszłości. Naprawdę, one są zupełnie jak para Snape/Malfoy w świecie Mugoli. Tylko bez tych peleryn.

"Pamiętnik Księżniczki 7,75. Walentynki"

Walentynki. Towarzyszą im raczej mgliste wspomnienia pełne czekoladek, misiów i tego niepewnego uczucia, które zwiemy zauroczeniem.
Czasami pojawia się dość ogólne, pozytywne lub negatywne, wrażenie. Było dobrze lub źle. Kropka.

Mia nie uznaje tak przeciętnego i okrojonego opisu. Dla niej pierwsze Walentynki w towarzystwie ukochanego były czymś niezapomnianym. Gdy odkrywa stary pamiętnik, powracają wspomnienia - wyraźne i namacalne.

Księżniczka ma wrażenie, jakby wszystko działo się zaledwie wczoraj.

Ulubione cytaty:

Zbojkotować? Zbojkotować amorki z serduszkami przebitymi strzałą i bombonierki w kształcie serca z czekoladkami z niezidentyfikowanym nadzieniem? Zbojkotować słodkie serduszka, które co prawda smakują jak kreda, ale zdobią je napisy w stylu: "Jesteś urocza"? Oszalała? Czy WSZYSCY oszaleli?

Szczerze współczuję każdemu, kto odważyłby się porwać Grandmere. Po pierwsze, taki porywacz zapewne udusiłby się, wdychając dym z jej papierosów. A gdyby nawet przeżył, MARZYŁBY o śmierci, gdyby zaczęła krytykować jego technikę porywania.

"Pamiętnik Księżniczki 8. Księżniczka w rozpaczy"

Istnieje ograniczona ilość szokujących nowinek, które może przyjąć Księżniczka. Szczególnie taka, która wszystko nadmiernie analizuje.

Mia poradziła sobie z byciem częścią monarchii. Przyjęła do wiadomości fakt, że nauczyciel algebry kocha jej matkę i spłodził małego braciszka. Zrozumiała nawet, że chłopak ma wobec niej pewne oczekiwania.

Są jednak granice. Michael nieświadomie przekracza kilka z nich. A może to ona sama, nie jest gotowa dorosnąć i rozpaczliwie szuka wyjścia z sytuacji? Trudno zaprzeczyć, że podejmuje decyzje, które okazują się katastrofalne w skutkach.

Mia po raz pierwszy na własnej skórze doświadcza rezultatów swoich działań. Nieodwołalnych i bolesnych. Czy tym razem również zażegna kryzys i stanie na nogi?

Ulubione cytaty:

W Tinalandii wszystko jest takie proste. Tak bardzo chciałbym tam mieszkać, a nie tutaj, w tym okrutnym, zimnym realnym świecie.

Grandmére spojrzała na mnie twardo.

- Czasami - powiedziała - trudno mi uwierzyć, że ciebie i mnie łączą jakieś więzy krwi.

- Witaj w klubie - rzuciłam.

Ty FAKTYCZNIE wiesz, co robić w przypadku każdej potencjalnej katastrofy czy zagrożenia. Bo ty, Mia, jesteś pesymistką, a co za tym idzie, prawdopodobnie jedną z osób najlepiej przygotowanych na wypadek jakiejś katastrofy na Manhattanie.

Ten świat nie jest sprawiedliwy. Czasami jest się przednią szybą. A czasami robaczkiem.

"Pamiętnik Księżniczki 9. Księżniczka Mia"

Czasami nawet Księżniczka, nieważne jak wytrwała i silna, może pokazać słabość. Mia znalazła się na skraju wytrzymałości, ale tym razem działanie zastąpiła otępieniem.

Michaela nie jest już częścią jej życia. Podobnie jak Lilly. Mia musi poradzić sobie z obojętnością i smutkiem, ale tym razem lody, nieważne o jakim smaku, nie są pomocne.

Czy kowboj-psycholog zdoła odwrócić bieg wypadków?

Mia stoi na rozstaju i musi samodzielnie wybrać drogę, którą chce podążać. Stać się księżniczką, którą zawsze pragnęła być. Zapomnieć. Zmienić się. Nabrać dystansu i pokochać kogoś innego.

Dorastanie jeszcze nigdy nie było tak trudne i wymagające.

Ulubione cytaty:

Tymczasem Lars wziął do ręki ostatni numer "Sports Illustrated" leżący na stoliku w poczekalni doktora Bzika i zaczął go przeglądać, jakby nigdy nic. Tak jakby codziennie zanosił księżniczki w piżamach do gabinetów psychologów. Założę się, że kiedy kończył tę jakąś swoją uczelnię dla ochroniarzy, nigdy nie pomyślał, że coś takiego znajdzie się w zakresie jego obowiązków.

Ale ja nie byłam pewna, czy ktokolwiek mógłby mi pomóc. To znaczy, pomóc mi wydostać się z tej dziury. Tkwiłam w niej tak głęboko i czułam się taka zmęczona... Nawet gdyby ktoś rzucił mi jakąś linę, wcale nie byłam pewna, czy miałabym siłę się po niej wspiąć.

-(...) Po co ktoś miałby specjalnie robić coś, co go przeraża?-Bo to jedyny sposób, żeby rozwinąć się jako jednostka.

Wątpię, żeby Michael mógł przewidzieć, że spadnę na najniższy poziom samoaktualizacji i skończę w gabinecie kowbojskiego psychologa w swojej piżamie Hello Kitty i kocu.

Już sama nie wiem, co jest gorsze: lekcje etykiety czy terapia. To znaczy, i jedno, i drugie jest na dwój sposób okropne. Ale przynajmniej w przypadku lekcji etykiety rozumiem, PO CO mi to. Przygotowują mnie, żebym któregoś dnia mogła rządzić krajem. A z terapią to tak, że... Nawet nie wiem, PO CO ją odbywam. Bo jeśli w efekcie mam poczuć się lepiej, to niczego takiego nie zauważyłam. I jeszcze dostałam PRACĘ DOMOWĄ. Poważnie, jakbym nie miała wystarczająco dużo szkolnych lekcji do uzupełnienia. Mam jeszcze odrabiać lekcje na temat swojej PSYCHIKI?

Amelio, to jest do ciebie niepodobne. Żebyś się załamywała przez Tego Chłopaka? Czy ja cię NICZEGO nie nauczyłam? Mężczyzna kobiecie jest potrzebny jak rybie rower i tak dalej. Weź się w garść!

(...) pogódź się z tym. Już nie jesteś tą samą osobą, którą byłaś kiedyś. To nie znaczy, ze jesteś GORSZA, albo że nie ma ludzi, którzy będą się kochali niezależnie od tego, co jesz i z kim się spotykasz. Ale nie wszyscy zdołają przystosować się do tego tak, jak poradziła sobie z tym, powiedzmy, Tina.

(...) PO CO oni nas tak zawalają robotą? Czy nie wiedzą, że to, co robią, sprawia, że jeszcze bardziej podupadamy na duchu? Czy tego pragną ludzie sprawujący władzę? Całego pokolenia zranionych, złamanych dusz? Nic dziwnego, że tylu nastolatków sięga po narkotyki. Ja tez bym sięgnęła, gdybym nie była aż tak padnięta. I gdybym miała do nich jakiś dostęp.

"Róbcie raz dziennie jedną rzecz, która was przeraża (...). I nie poddawajcie się zwątpieniu, czy uda wam się coś osiągnąć. Nawet jeśli ma się tylko szesnaście lat i słyszy się ze wszystkich stron, że się jest niemądra nastolatką - nie wolno robić z siebie popychadła. Pamiętajcie o jeszcze jednej rzeczy, którą powtarzała Eleonora Roosvelt: Nikt nie może sprawić, że poczujesz się kimś gorszym, jeśli mu na to nie pozwolisz.

"Pamiętnik Księżniczki 10 i ostatni. Pożegnanie Księżniczki"

Księżniczka delikatnymi machnięciami dłoni wita nas po dwóch pełnych latach rozłąki.

Zbliża się koniec szkoły średniej, osiemnaste urodziny i nowe zobowiązania. W przeciwieństwie do przyjemności, to właśnie obowiązki wydają się powracać do Mii ze stałą częstotliwością.

Tak samo jak Michael. Nieważne jak bardzo Mia chce zapomnieć. Ten Chłopak, jak nazywa go Grandmére, jest osobą, której Księżniczka nie może wymazać z codziennych myśli.

Mia zmierza ku dorosłości. Całkowitej odpowiedzialności. Pociąga to za sobą wiele wyborów, które wciąż trzeba dokonać. A one piętrzą się z każdym dniem. Tak samo jak kłamstwa.

Obecny chłopak, były chłopak, skrzecząca Grandmére i kampania wyborcza ojca. Niekomfortowe sytuacje i kłopoty. Mia ich nie szuka. To one znajdują Księżniczkę.

Ulubione cytaty:

Ja rozumie, że miliony dzieciaków uwielbiają Dorę i z tego programu nauczyły się czytać. Ale nie miałabym nic przeciwko temu, żeby Dora spadła z jakiegoś urwiska i zabrała ze sobą swoich małych kumpli.

No i ja uwielbiam czytać romanse... Dają tyle satysfakcji, i dowiedziono, że obniżają poziom stresu - wiedziałeś, że mnóstwo Domina Rei, kobiet przodujących w biznesie i polityce, czyta romanse dla odprężenia? to niezawodny środek na obniżenie stresu. Poszukałam i dowiedziałam się, że ponad dwadzieścia pięć procent sprzedawanych książek to romanse. Uznałam więc, że jeśli mam coś napisać i liczyć na to, że zostanie wydane, to statystycznie największa szansę dają romanse...

(...) kiedy się obudziłam rano, przyjrzałam się sobie w lustrze, i dotarło do mnie, że mam osiemnaście lat, mam tytuł książęcy i jestem dziewicą. Wiecie co? W tym momencie równie dobrze mogłabym być jednorożcem. Wszystkiego, kurczę, najlepszego, Mia.

Wiecie, życie jednorożca nie jest łatwe. Stanowimy wymierający gatunek.

Życie to nie romans. Prawdę mówiąc, romanse sprzedają się tak dobrze - i wszyscy je właśnie dlatego kochają - że niczyje życie w gruncie rzeczy tak nie wygląda. A wszyscy chcą, żeby wyglądało. Ale nigdy tak nie jest.

Tina zawsze wszystko bierze i owija w srebrzysty papier, dodaje wielką kokardę, a potem nazywa to Miłością.

Romanse są znaczące! W każdym razie dla ludzi, którzy lubią je czytać.

To ona jest geniuszem, nie ja. Nie cierpię, kiedy geniusze oczekują, że my, zwykli śmiertelnicy, będziemy równie bystrzy jak oni. To niesprawiedliwe.

Taki już jest ten świat. Na tronie człowiek jest samotny. Na szczęście miałam wspaniałych przyjaciół, zanim się dowiedziałam, że jestem księżniczką Genowii. I jeśli czegoś się w ciągu czterech ostatnich lat nauczyłam, to tego, że najlepiej zrobię, jeśli będę się ich z całej siły trzymać. Niezależnie od wszystkiego.

Kiedy cztery lata temu dowiedziałam się, że jestem księżniczką byłam przekonana, że to mi zrujnuje życie, a okazało się, że jest zupełnie przeciwnie. Nauczyłam sie wielu rzeczy, czasem bardzo ważnych. Na przykład, jak mieć swoje zdanie i być osobą niezależną. Jak zdobywać od życia to, czego sama chcę, na własnych warunkach. I żeby nigdy nie siedzieć koło mojej babki, kiedy serwowane są kraby, bo to jej ulubione danie, a ona po prostu nie umie jeść i jednocześnie rozmawiać, więc połowa tego kraba ląduje na osobie, która akurat siedzi obok niej. Ale nauczyłam się tez jeszcze czegoś. Kiedy człowiek dorasta, to traci różne rzeczy, rzeczy, które nie zawsze chce stracić. Rzeczy czasem bardzo proste (...). Ale kiedy człowiek dorasta, to traci też przyjaciół - jeśli ma szczęście, to tylko tych niewłaściwych, którzy może nie są tak dobrzy, jak się o nich kiedyś myślało. Jeśli masz szczęście, to uda ci się utrzymać tych, którzy zawsze przy tobie trwali... Nawet jeśli tobie wydawało się, że nie trwają. Bo tacy przyjaciele są cenniejsi od wszelkich diademów świata.

Mia i Ja

Zdaję sobie sprawę, że czytanie z dnia na dzień staje się coraz mniej popularnym hobby. Jednak nie rozumiem, dlaczego? Jest to czynność, która wymaga od odbiorcy dużego poświęcenia, jednocześnie dając w zamian rzeczy bezcenne, czyli wyobraźnię, spokój ducha, odpoczynek i wolność. Tak niedoceniane w dzisiejszym świecie.

Książki uzależniają. Nauczyłam się tego w bardzo młodym wieku. Pamiętniki Księżniczki to seria, która jako jedna z pierwszych wprowadziła mnie w świat literatury.

Będąc nastolatką odznaczałam się buntowniczym charakterem, ale nigdy nie przekraczałam wytyczonych granic. Jednak uwielbiałam się kłócić. Dlatego Mia była dla mnie orzeźwiającą postacią. Charakterologicznie w ogóle do siebie nie pasujemy. Różnimy się jak ogień i woda, ale była ze mną, gdy dorastałam i to sprawia, że nigdy o niej nie zapomnę. Irytowała mnie, śmieszyła, czasami chciałam nią potrząsnąć, ale zawsze ją podziwiałam. Inspirowała mnie jej dobroć i bezinteresowność.

Zrecenzowałam całą serię właśnie ze względu na postać Mii. Sądzę, że Księżniczka może stać się wierną przyjaciółką wielu kolejnych pokoleń nastolatek. Czas, by dowiedziały się, że ona istnieje.

Mia, którą znamy i kochamy

Mia charakteryzuje się dość nerwową naturą. Wszystko nadmiernie analizuje i często wyciąga pochopne, całkowicie pozbawione sensu wnioski. Swoimi reakcjami przytłacza czytelnika.
Części od pierwszej do siódmej włącznie są bardzo podobne, jeśli chodzi o reakcje Mii. Jesteśmy w stanie je przewidzieć i uzbroić się w cierpliwość. Część ósma zaskakuje i przeraża. Następuje apogeum, po którym każdemu, zarówno nam, jak i Mii, trudno się pozbierać.
Kolejne książki są o wiele spokojniejsze. Bez Michaela Księżniczka zyskuje dystans do życia. Traci również dziecięce naleciałości. Jednym słowem: dorasta.

Trzeba nadmienić, że część dziesiąta rozgrywa się dwa lata po zakończeniu części poprzedniej. Jest to pierwszy taki przypadek w tej serii, gdy autorka przerwała ciągłość czasową. Zdecydowanie można uznać to za działanie na korzyść czytelnika, ponieważ zyskujemy świeże spojrzenie na codzienność Księżniczki.
Trudno nie zauważyć, jak bardzo się zmieniła, ale przy ogromie przemian, które zaszły w niej i w jej środowisku, wciąż pozostała tą samą Mią, którą znamy i kochamy.

Dla każdej nastolatki

Pamiętniki Księżniczki to seria, która dorosłym może wydać się, delikatnie mówiąc, frywolna. Wynika to z faktu, że na ramionach pełnoletniego czytelnika ciąży już pewien bagaż doświadczeń, a co za tym idzie, w jego naturze zagościł na stałe dystans i sceptycyzm.

Mia zaś jest typową nastolatką. Może momentami jest przerysowana, ale nie zaprzeczycie chyba, że prezentuje sobą obraz nas samych w tym właśnie wieku. Być może jest to wyolbrzymienie, a nawet karykatura, ale będąc nastolatkiem nie widzi się takich rzeczy. Mia staje się naszą przyjaciółką, którą potrafimy w myślach soczyście skrytykować, ale której zawsze dotrzymujemy kroku, ponieważ od tego są przyjaciele.

Księżniczka wiele może nauczyć, bo nieważne, co robi, gdzie i z kim, zawsze stara się postępować właściwie. Nawet jeśli czasami popełni gafę, nigdy nie cofa się przed konsekwencjami. Mia uczy się i uczy czytelnika bycia odpowiedzialnym, rozsądnym oraz empatycznym. Robi to sama będąc przykładem i przestrogą jednocześnie.

Każdy z nas był nastolatkiem. Każdy z nas potrzebował właśnie takiego przyjaciela - bardziej nieproporcjonalnego niż my, robiącego większe głupstwa i borykającego się z podobnymi problemami. To na jego osobie uczyliśmy się zasad rządzących światem. Tego, jak radzić sobie z nawałem obowiązków i porywami hormonów.

W dorosłość z...

Pamiętniki Księżniczka to według mnie seria obowiązkowa dla każdej dziewczynki wkraczającej w nastolęctwo. Mia stanie się jej najlepszą przyjaciółką, chroniąc ją przed głupotą młodości i rozwijając w jej niedorozwiniętym ciele miłość do książek.

Poprowadzi ją w dorosłość.

Kryśka

'Ancient Magic', Linsey Hall

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 01 Jun 2018 06:00:00 +0000

Specjalizacja

Można powiedzieć, że z biegiem lat wyspecjalizowałam się w czytaniu. Szczególnie fantastyki, z uwzględnieniem książek anglojęzycznych. Brak bariery językowej sprawia, że każdy bohater i wydarzenie wydają się bardziej namacalni niż w tłumaczeniu. Czasami lektura pochłania mnie tak bardzo, że zwyczajnie nie jestem w stanie oderwać się od stron. Ma to katastrofalne skutki na drugi dzień, ale zapewnia unikalne uczucie "odlotu". Jakby czytelnik był na lekkim rauszu.

"Ancient Magic" oferuje właśnie takie odczucia. I to już od pierwszych stron, ale czy oznacza to, że jest idealną książką?

Smakołyki

Trzy młode dziewczyny budzą się w nieznanym sobie miejscu. Nie rozpoznają swoich twarzy. Nie pamiętają. Nie posiadają wspomnień. Wiedzą tylko jedno. Muszą uciekać. Od tamtej przerażającej chwili, ich życie to ciągły bieg. Niezwykle wyczerpujący. Nużący i odzierający z sił.

"Ancient Magic" wciąga niemal od razu. Trzy bezimienne dziewczyny i wbudowany rozkaz: uciekaj. Te słowa wpompowują w nasze żyły potężną dawkę adrenaliny, ale to nie koniec! Jest to fantastyka, więc nie może zabraknąć również magicznych smakołyków.

Autorka postawiła na żywioły. Nie bała się śmiałego połączenia i podjęła ryzykowne kroki. Wprowadziła czytelnika w świat magii, demonów i zwyczajnych ludzi. Uformowała rzeczywistość, która nie była dla mnie do końca jasna i przejrzysta. Wiele w niej było niedopowiedzeń, jednak odczucie nie było silne. Miałam po prostu wrażenie, że za każdym razem, gdy zaczynam lekturę, przekraczam niewidzialną membranę. Przechodzę przez nią, godząc się na lekkie niejasności i silną dawkę magii.

Narratorką jest jedna z dziewczyn - Cass. Można powiedzieć, że ma miejsce faworyzacja. Autorka szczególną uwagą otacza właśnie ją, choć pozostaje sprawiedliwa i oczami Cass oddaje postacie jej przybranych sióstr. Ich moce, słabości i atuty. Wyraźnie rozgranicza te trzy bohaterki, skupiając się na tym, by każda z nich symbolizowała inną moc. Osobno mają być silne, ale razem - niezwyciężone.

Bąbelki

Tak jak w większości współczesnego fantasy, tak i tutaj rozgrywa się romans. Dla zainteresowanych. Aidan jest silny, męski i niepokonany. Przyciąga serce czytelniczki, ale jednocześnie, w całej swojej glorii, wydaje się nierealny. Zbyt idealny. Znacie to uczucie. Autorka uczyniła go zbyt perfekcyjnym, choć na pewno miała jak najlepsze chęci.

Razem z Cass udają się na poszukiwania starożytnego zwoju, który zawiera spis najsilniejszych istot nadnaturalnych. By odpowiednio zbilansować romans, akcja musiała nabrać tempa. Z tego względu wydarzenia rozgrywają się niezwykle szybko. Czytelnik nie nudzi się nawet przez moment. Razem z Cass leci helikopterem, walczy z demonami i ucieka przed trollami.

Jedna udana noc

Istnieje bardzo dużo świetnych książek, ale tylko niektóre z nich posiadają to odurzające połączenie. Adrenaliny z bąbelkami miłości. Czy książka "Ancient Magic" powala na kolana? Nie. Ale zdecydowanie ogłusza i odbiera zdolność racjonalnego myślenia. Spędziłam z nią jedną udaną noc. Nie żałuję.

Kryśka

'Po pierwsze nie szkodzić', Henry Marsh

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 18 May 2018 06:00:00 +0000

Sztuka tworzenia i niszczenia

Niewiele jest w życiu rzeczy, które są zarówno straszne jak i fascynujące. Towarzyszą nam już od urodzenia i nigdy nie opuszczają. Jedną z nich jest śmierć, a drugą ciekawość, której nie sposób zaspokoić.

Jak widzę po sobie i kolegach, my, neurochirurdzy, z wiekiem stajemy się coraz bardziej konserwatywni, to znaczy mniej skłonni do leczenia operacyjnego niż za młodu. Jeśli o mnie chodzi, wynika to nie tylko z większego doświadczenia i bardziej realistycznej oceny własnych możliwości i ograniczeń. Co równie ważne, teraz łatwiej mi zaakceptować fakt, że śmierć, ta odwieczna przyjaciółka lekarzy, nie zawsze jest najgorszym rozwiązaniem...

Chirurgia, a szczególnie neurochirurgia, to jedna z dziedzin nauki, która pokonuje kolejne niewidzialne bariery. Zostawia po sobie zarówno smutek jak i radość. To sztuka tworzenia i niszczenia, którą Henry Marsh opanował do perfekcji.

przeciwdziałać cierpieniu

Henry Marsh - autor, neurochirurg, mały bóg (?). "Po pierwsze nie szkodzić" to swoista spowiedź, która przed zwykłym śmiertelnikiem, pacjentem, odziera lekarza z boskości. Autor opisuje swoje dotychczasowe życie - wzloty i upadki, sukcesy i okrutne porażki, tym bardziej bolesne, że rzutujące na bezbronnych pacjentów.

Nie straciłem jeszcze do końca naiwnego entuzjazmu, z jakim trzydzieści lat temu po raz pierwszy w życiu śledziłem operację tętniaka. Nadal czuję się trochę jak rycerz ruszający tropem złego smoka czy innej mitycznej bestii. Bo i obraz w moim mikroskopie naprawdę ma w sobie coś z baśni i magii - jest jaśniejszy, wyraźniejszy, czystszy niż cały świat zewnętrzny (...). Obraz widziany przeze mnie daje wrażenie niezwykłej głębi i jasności, wywołane przez kosztowną aparaturę, ale wzmocnione moim lękiem. To przeżycie bardzo osobiste, mimo obecności całego zespołu operacyjnego (...) dla mnie operacja neurochirurgiczna jest nadal i przede wszystkim samotną walką ze złem.

"Po pierwsze nie szkodzić" to pozycja, w której Marsh poszukuje zrozumienia dla faktu, że lekarz to również człowiek. Istota, która popełnia błędy, błądzi, poszukuje odpowiedzi.
Zdziera z doktorów całun tajemniczości odsłaniając wszelkie przywary i ludzkie odruchy, które na co dzień tak dobrze kryją. Z jednej strony jest to doświadczenie oczyszczające, zarówno dla czytelnika jak i autora. Jednocześnie... rodzi strach przed niekompetencją, którą dobry aktor potrafi ukryć. Przed niepewnością, gdy wymagane są konkretne decyzje. W końcu przed przyszłością, którą to powierzamy w ręce lekarzy.

Samo operowanie to drobiazg, szybko się pan nauczy (...). Ale gdy będzie pan w moim wieku, panie kolego, przyzna mi pan rację, że najtrudniejsze w neurochirurgii jest podejmowanie decyzji.

Jest to przeżycie tym bardziej traumatyczne, że Marsh skrupulatnie analizuje operacje, które najbardziej zapadły mu w pamięć. Opisuje mózg, a w swoich słowach łączy naukę oraz liczne tajemnice, które skryte są w pofałdowaniach. Neurochirurgia jest dla autora nie tylko pracą, to uzależnienie. Narkotykiem nie są wyłącznie zaufanie i wdzięczność pacjentów, to także odpowiedzialność i potrzeba pomocy.

Neurochirurgia to ruletka. Najpierw jest cierpienie z powodu choroby, następnie nadchodzi cierpienie, którego pacjent doświadcza podczas operacji. Operacji, której zadaniem jest zniwelowanie bólu. Niestety, zdarza się, że guzy odnawiają się. Wtedy, w parze z cierpieniem, idzie śmierć.

Śmierć w naszych czasach stała się czymś odległym, uładzonym, pozbawionym naturalnego tragizmu.

"...przeciwdziałać cierpieniu...". Okazuje się, że neurochirurdzy to najpotężniejsi, a zarazem najbardziej bezbronni z ludzi.

nieść pomoc bez żadnych różnic

Marsh to człowiek bardzo pewny siebie. Nie odejmuje sobie swoich umiejętności i zasług. Jednocześnie, w odpowiednich momentach potrafi wykazać się pokorą, która ujmuje czytelnika. W jednej chwili z "małego boga", którego, jako pacjenci, potrzebujemy, by wziął na siebie ciężar odpowiedzialności, przekształca się w pokornego rzemieślnika. Osobę, której łatwo zaufać.

Lekarze muszą poczuwać się do odpowiedzialności za swoje czyny, gdyż bezkarność zawsze prowadzi do nadużyć. (...) jeśli nie ukrywasz ani nie wypierasz się popełnionych błędów, jeśli pacjenci i ich rodziny wiedzą, że szczerze nad nimi ubolewasz, czasami możesz otrzymać bezcenny dar przebaczenia.

Autor jest lekarzem, którego każdy z nas pragnąłby mieć po swojej stronie. Stanowi wzór, który wielu powinno naśladować. Nie można odjąć mu także zasług poza murami szpitala. Był jednym z nielicznych, którzy w latach dziewięćdziesiątych udali się na Ukrainę i zaoferowali pomoc.

Chirurg powinien mieć stalowe nerwy, lwie serce i kobiece ręce.

Co więcej, Marsh kontynuował wyjazdy w kolejnych latach - kształcąc siebie i innych, modernizując, walcząc z systemem i nie poddając się presji środowiska. Leczył. Troszczył się. Angażował swój czas, wiedzę i środki, by wesprzeć tych, którym wiodło się gorzej.

służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu

Henry Marsh okazał się postacią, z której warto brać przykład. Doświadczoną, ale nie zgorzkniałą. Z potężną wiedzą, ale wciąż ludzką i empatyczną. Lekarzem z krwi i kości, który służy życiu i zdrowiu, prawdziwie hołdując przysiędze lekarskiej.

Bolesna prawda o neurochirurgi wygląda bowiem tak, że zdobywasz wprawę tylko wtedy, gdy operujesz jak najwięcej, nie stroniąc od trudnych przypadków. (...) oznacza to, że popełniasz po drodze wiele błędów i zostawiasz za sobą wielu okaleczonych pacjentów. W tej specjalności trzeba chyba być trochę psychopatą albo co najmniej mieć wyjątkowo grubą skórę.

"Po pierwsze nie szkodzić" to książka, która powinna znaleźć się w każdej domowej biblioteczce.

Kryśka

'The Last Necromancer', C.J. Archer

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Wed, 09 May 2018 06:00:00 +0000

Oszukać śmierć

Wskrzeszanie zmarłych nigdy nie cieszy się powodzeniem. Zachwyt publiki jest rzadki i zazwyczaj podszyty szczerym przerażeniem. Nawet wiktoriańska Anglia nie uważała nekromacji za umiejętność pożądaną.

Nic więc dziwnego, że Charlotte ukrywa swój szczególny talent. Żyjąc na ulicach Londynu, w przebraniu trzynastoletniego chłopca, kradnie, by przeżyć i utrzymać miejsce w gangu. Jednak nic nie trwa wiecznie, szczególnie gdy za rogiem kryją się przedstawiciele prawa, z kajdankami przy pasie.
Po dokładnym zwiedzeniu celi, wróceniu do żywych jednego z jej mieszkańców i spektakularnej ucieczce, wydarzenia wymykają się spod kontroli.
Charlotte znajduje się na celowniku samej Śmierci i jednego szalonego naukowca. Jak długo chłopięce przebranie zapewni jej bezpieczeństwo?
Czy będzie pierwszą, której uda się oszukać Śmierć (dosłownie i w przenośni)?

Warning! No sex...

Nekromacja jest równie rzadko poruszanym tematem jak żywioły. Ostatni sukces na tym polu odniosła autorka serii o Anicie Blake, łowczyni wampirów. Trzeba jednak pamiętać, że za tym powodzeniem stała nie tylko ciekawa fabuła i połączenie wszystkich fantastycznych postaci, czyli wampirów, wilkołaków i istot magicznych, ale także seks. Dużo, dużo łóżkowych perypetii.

"The Last Necromancer" to kolejna książka C.J.Archer, której akcja rozgrywa się w dziewiętnastowiecznym Londynie. Tak jak poprzednie jest ona do bólu pruderyjna, jeśli porównać ją z innymi pozycjami z gatunku paranormal romance. Jednak dla przeciętnego czytelnika to, co Laurell K. Hamilton nazwałaby pruderią, jest po prostu budowaniem napięcia, przy jednoczesnym skupieniu się na fabule.

Ministerstwo Osobliwości

Czas i miejsce narzucają pewne oczekiwania zarówno autorce, jak i czytelnikowi. W epoce wiktoriańskiej społeczeństwo niezwykle interesowało się szeroko pojętą magią. Dlatego pomysł istnienia Ministerstwa Osobliwości okazał się bardzo nośny. W tej nazwie autorka zawarła wszelką magię, z którą człowiek mógłby mieć styczność. Jednocześnie pozbawiła książkę zbędnych wyolbrzymień i pompatyczności. Magię naznaczyła zwyczajnością i prostotą, ale nie uczyniła jej nijaką.

Nekromacja jest częścią głównej bohaterki, co sprawia, że mimowolnie przekraczamy granicę obcości. Nawiązanie bliskiej relacji z Charlotte powoduje, że magia traci nieosiągalność. Staje się łatwo dostępna. Można ją poddać dogłębnej analizie.
Pozwala to także na swobodny rozwój akcji. Czytelnik skupia się na poszukiwaniu i powstrzymaniu szalonego naukowca, równocześnie doceniając kreacje bohaterów i wiążące ich relacje.

Charlotte to sympatyczna osóbka, osiemnastolatka, która przeżyła o wiele więcej niż powinna. Współpracując z Fitzroy'em staje się, mniej lub bardziej dobrowolnie, częścią Ministerstwa i domu, w którym tymczasowo przebywa.

W tle

Bohaterowie są ważną częścią książki. W tym przypadku nie prowadzą czytelnika przez fabułę. Jesteśmy zaledwie niemymi obserwatorami niesamowitych zdarzeń. Akcja jest energiczna i pomysłowa, rozwija się dość szybko, by odbiorca nie odczuł znudzenia, ale na tyle wolno, by mógł przeanalizować ubiegłe i nadchodzące wydarzenia oraz każdą z postaci.

Podobnie jak w innych książkach Archer, tak i tutaj w tle rozwija się romans. Powoli i systematycznie, z zachowaniem wszelkich norm i obyczajów, rodzi się uczucie. Ten fakt bez wątpienia dodaje pozycji pikanterii, dodatkowo stymulując wyobraźnię czytelnika.

Niezapomniana

"The Last Necromancer" to pierwsza część serii, która wciąga czytelnika z niebywałą siłą. Nekromacja, pościg, zapadający w pamięć bohaterowie - wszystko to składa się na książkę, o której trzeba wspomnieć w poście i trudno zapomnieć w realnym życiu.

Kryśka

#Book_Gutting z Agathą Christie [Panna Marple, vol.2]

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Wed, 25 Apr 2018 06:00:00 +0000

Agatha Christie przez długi okres mojej czytelniczej przygody była mi całkowicie obca. Dopiero niedawno zainteresowałam się jej książkami. Zaczęłam poznawać umysł autorki. Zgłębiałam jej geniusz krok po kroku, wciąż natykając się na nowe i nieoczekiwane labirynty. Post ten jest zaledwie przedłużeniem pierwszego #Book_Gutting z Agathą Christie, z którym polecam się zapoznać.

Tymczasem zapraszam na nowe przygody mojej ulubionej staruszki.

"4.50 z Paddington"

Morderstwo w pociągu.
Trup w sarkofagu. Jeden. Zimny. Nierozpoznany. Czyja jest ta posiniała twarz?

Na te pytania i wiele więcej Panna Marple znajdzie odpowiedź. Nie ma co do tego wątpliwości. Jednak śmierć jest sprawą zawiłą, szczególnie gdy nastąpiła nieoczekiwanie i nienaturalnie.

Niemal wszyscy są podejrzani. Mordercę można ujawnić na wiele sposobów. Co jeśli on sam bezczelnie przejmuje kontrolę nad śledztwem?
Kolejni podejrzani, będący przedstawicielami tej samej rodziny, giną z dnia na dzień.

Pętla zacieśnia się, ale nie tkwi w niej głowa zabójcy. Do ostatniej chwili nie ma on twarzy.

Czy i tym razem Panna Marple rozwiąże zagadkę?

Ulubione cytaty:

Zgodnie z wpojoną jej przez matkę i babkę zasadą, że prawdziwej damy nigdy nic nie jest w stanie zszokować ani zaskoczyć, panna Marple uniosła tylko lekko brwi (...).

(...) sierżant Cornish ufał bez zastrzeżeń pannie Marple. Wszyscy w St. Mary Mead znali tę damę - nieporadną i niezdecydowaną z pozoru, ale w rzeczywistości tak nieubłaganie przenikliwą, jak tylko to można sobie wyobrazić.

(...) były lotnik (...) Spotkałem już paru takich jak on. Można powiedzieć, że dryfują po świecie - za wcześnie zetknęli się z niebezpieczeństwem, ryzykiem, śmiercią. Teraz życie jest dla nich miałkie, miałkie i niesatysfakcjonujące. W pewnym sensie skrzywdziliśmy ich. Chociaż naprawdę nie wiem, co można było zrobić. Są samą przeszłością, bez przyszłości. I nie są z tych, co by nie korzystali w nadarzającej się okazji. Normalni ludzie instynktownie działają w granicach bezpieczeństwa, i to nie tyle z poczucia zasad moralnych, co raczej z ostrożności. Ale ci się nie boją - w ogóle nie ma w ich słowniku czegoś takiego, jak bezpieczna gra.

Jeżeli nie popełniło się morderstwa, to naturalne, że drażni, kiedy ktoś inny podejrzewa, że się je popełniło.

Lekarze nie mogą myśleć - muszą być pewni.

Moja miłość własna jest dzisiejszego popołudnia mocno zraniona i zabawianie młodej kobiety, spostrzegawczej, logicznie myślącej i odnoszącej sukcesy, to więcej, niż jestem w stanie znieść.

"Zwierciadło pęka w odłamków stos"

Przyjęcie w Gossington Hall - posiadłości, która kiedyś gościła już trupa. Marina Gregg, sławna aktorka, wraz z mężem, wita gości. Obserwują wspinających się po schodach przybyłych.

Nagle kobieta zamiera. Spojrzenie traci blask. Nabiera moc kamienia. Jej rozmówczyni umiera.

Magia? Czy może zatruty drink? Kto miał umrzeć?

Panna Marple obserwuje wydarzenia z bezpiecznej odległości. Słuchając relacji świadków i wielu miejscowych plotek, tropi zbrodnię i mordercę. W trakcie śledztwa pojawiają się kolejne ofiary, pozornie ze sobą niepowiązane.

Co łączy te zbrodnie? Kobieta, małżeństwo, czy może dzieci?

Samozwańcza pani detektyw znajdzie odpowiedź. Pytanie, czy nie będzie już za późno, by wymierzyć sprawiedliwość?

Ulubione cytaty:

Ci młodzi lekarze są wszyscy tacy sami (...). Zbadają ciśnienie krwi, sprawdzą co ci dolega, dadzą jakieś produkowane masowo tabletki. Różowe, żółte, brązowe. Medycyna w dzisiejszych czasach jest jak supermarket: wszystko opakowane.

Ofiara (...) była sekretarzem towarzystwa i jedną z organizatorek przyjęcia. Zdaje się, że to kompetentna i rozsądna osoba. Raczej lubiana w okolicy. -Taki władczy typ?-Całkiem możliwe (...). Jednak, jak wynika z mojego doświadczenia, władcze kobiety rzadko bywają mordowane. Nie mam pojęcia dlaczego. Jak się tak człowiek zastanowi, to właściwie szkoda.

(...) małżeństwo to nie bajka, nadinspektorze. Żadna euforia nie trwa wiecznie. Szczęściem jest, gdy potrafimy osiągnąć spokojne zadowolenie, sympatię, pogodę ducha i umiarkowane powodzenie.

Wszyscy dookoła są w ciągłym stanie podniecenia. (...) Wtedy w człowieku budzi się chęć znalezienia na przeciwnym biegunie.

Branie pieniędzy za przypadkowe zerknięcie w czyjąś duszę jest kłopotliwe.

Wie pan, ona miała w sobie magię. Marina! Taką cudowną, groźną magię, która chwytała za serce. Może pan kogoś nienawidzić, a wciąż będzie panu na nim zależeć.

"Karaibska tajemnica"

Panna Marple nie bierze wolnego. Mordercy nie uznają wakacji, a za wypoczynek wystarczy im zabójstwo pod palmami.

Raj. Palące karaibskie słońce, szumiące fale i ciepły, leczniczy piasek. Panna Marple - dama z deszczowej Angli - z trudem odnajduje się w nowym klimacie. W przeciwieństwie do wszystkich innych wczasowiczów, którzy czas umilają sobie licznymi wycieczkami, dlugimi opowieściami i... okazyjnymi mordami. Tak w ramach all inclusive.

Czy czują się bezkarni? W końcu wszyscy wiedzą o sobie nawzajem tylko to, co zdecydowali się wyjawić. Nic nie wiadomo na pewno. Jednak nie zdają sobie sprawy, że mimowolnie stanęli naprzeciwko najbardziej niepozornego i niebezpiecznego przeciwnika.

Panna Marple jest gotowa do rozwiązania kolejnej zagadki. Nie powstrzymają jej nawet karaibskie klimaty.

Ulubione cytaty:

(...) porównał kiedyś życie na wsi do piany na powierzchni stawu, a ona oburzona odpowiedziała, że gdyby poobserwować pianę pod mikropskopem, można by zauważyć mnóstwo ciekawych rzeczy. Naprawdę, w St. Mary Mead zawsze coś się działo.

Widzi pani, ludzie przyjeżdżają tutaj, żeby się dobrze bawić (...) aby zapomnieć o chorobach i śmierci, podatku dochodowym, zamarzających rurach i tym podobnych kłopotach. Nikt nie lubi (...) kiedy przypomina mu się o śmierci.

-Rozmowy z panią mogą być niebezpieczne. - zauważył.-Każda rozmowa jest niebezpieczna, jeśli ma się coś do ukrycia - odparła.

Życie wydaje się znacznie cenniejsze, znacznie bardziej interesujące, jeśli człowiek wie, że może je wkrótce stracić. Może nie powinno tak być, ale tak jest. Człowiek młody, silny i zdrowy, który ma całe życie przed sobą, nie rpzywiązuje do niego żadnej wagi. Mlodzi ludzie popełniają przecież samobójstwa z powodu nieszczęśliwej miłości, czasem nawet pod wpływem zwykłego zmartwienia. Ale starsze osoby dobrze znają wartość życia.

Niełatwo odtworzyć rozmowę, powtarzając precyzyjnie cudze słowa. Zawsze ma się skłonność do interpretowania ich według własnego uznania, a potem przypisuje się swoje poglądy rozmówcy.

-Boże drogi - westchnęła głęboko.-Wiem, wiem - odrzekła (...).W ten sposób wspólnie uczciły pamięć tragicznie zmarłej.

Tak mało w rzeczywistości wiemy o ludziach, których spotykamy w podróży - stwierdziła panna Marple - To znaczy... jakby to ująć... wiemy tylko tyle, ile zdecydują się nam o sobie powiedzieć.

Wie pan, jak to jest z młodymi ludźmi. Jeśli im się czegoś zabrania, tym bardziej im się to podoba.

-Nie można być niczego pewnym - odparł doktor. - To jedna z pierwszych rzeczy, których uczy się lekarz.

(...) mordercy zawsze utrudniają sobie najłatwiejsze rzeczy. Nie mogą się powstrzymać, aby nie opracować misternego planu.

"Hotel Bertram"

Są takie miejsca, o których marzymy, by nigdy się nie zmieniały. Jednak czas płynie. Zmianie ulegają nie tylko ludzie, ale również obiekty i technologie. Niemożliwym wydaje się zachować przeszłość i zrobić to w taki sposób, by była ogólnodostępna.

W Londynie niemożliwe staje się możliwe. Hotel "Bertram" jest tego przykładem. W samym środku rozrastającej się miejskiej, nowoczesnej dżungli zdołał zachować wiktoriański rys. Pracują w nim osoby niemal wyjęte z powieści, a wszystko toczy się jakby wolniejszym, bardziej domowym rytmem.

Do czasu. Nic nie trwa wiecznie. Szczególnie gdy policja jest na tropie zorganizowanej grupy przestępczej, kanonik znika bez śladu o trzeciej nad ranem, a dookoła padają strzały.

Nie może również zabraknąć Panny Marple, która akurat wybrała się na dwutygodniowe wakacje. Trudno to nazwać przypadkiem.

Ulubione cytaty:

W czasie wojny zostały zburzone domy (...). "Bertram" pozostał nietknięty. Oczywiście nie uniknął - jakby powiedział agent biura sprzedaży - zadraśnięć, uszkodzeń i ran, ale został przywrócony do pierwotnego stanu stanu niewielkim kosztem. W roku 1955 był dokładnie tak jak w 1939 - dystyngowany, skromny i dyskretnie kosztowny. Taki był hotel "Bertram", od dawna przez długie lata służący wyższemu duchowieństwu, bogatym wdowom z arystokratycznych rodów z prowincji i dziewczętom jadącym z zagranicznych ekskluzywnych szkół do domu na wakacje.

Ciekawość albo, jak to wolała określać sama, "interesowanie się" sprawami innych ludzi, była niewątpliwie jedną z cech usposobienia starej damy.

Pomysłowość młodych istot rodzaju żeńskiego przekracza wszystko, co mógłbyś sobie wyobrazić.

-Na początku to wydawało się cudowne: nic nie zmienione, jakby powrót do przeszłości, do tej przeszłości, którą się tak kochało. - Przerwała. - Rzez jasna, to nie była prawda. Zdałam sobie sprawę, że nie wraca się nigdy, że nie należy tego nawet próbować, że istotą życia jest postęp. Życie jest naprawdę Drogą w Jedną Stronę.

Pani Melford nie wiedziała nic, nie słyszała nic, nie widziała nic, a najwyraźniej myślała również bardzo niewiele.

Ona [Panna Marple] ma długoletnie życiowe doświadczenie w dostrzeganiu zła i ruszaniu do bitwy ze złem.

Szalona kobieta. Mamy kilka takich w każdym pokoleniu. Nie dają się oswoić, włączyć się w społeczeństwo, nakłonić do życia zgodnie z prawem i porządkiem. Jeśli są święte, idą pielęgnować trędowatych, lub giną męczeńska śmiercią w dżungli. Jeżeli są złe, większość popełnia okropności, o jakich pani nie słyszała. A czasem są właśnie szalone! Byłoby szczęściem, gdyby urodziły się w innym stuleciu, kiedy każdy działał na własną rękę, każdy walczył o przetrwanie. Stale otacza je ryzyko, niebezpieczeństwo i dlatego zagrażają innym. Taki świat im odpowiada, czują się w nim, jak ryby w wodzie. Nasza rzeczywistość jest dla nich nie do zniesienia. I one do niej nie należą.

Dzieci Lucyfera często są piękne. I, jak wiemy, rosną jak zielony wawrzyn.

"Nemezis"

Starość dla wielu oznacza najdłuższe, a zarazem najbardziej fatalistyczne wakacje życia. Wiemy, że po nich nadchodzi nieubłagana śmierć. Panna Marple widzi tę sprawę zgoła inaczej.

Dla niej starość to tylko kolejne fortele i sposoby zdobywania informacji. Podeszły wiek oznacza doświadczenie życiowe, którego brak wielu młodym i bystrym detektywom.

Gdy więc dostaje tajemniczy list, a wraz z nim mgliste polecenie, jej wahanie nie trwa długo. Podejmuje się sprawy, którą zlecił jej zza grobu Pan Rafiel. Czego mógł chcieć od swojej Nemezis ten nadzwyczaj przenikliwy człowiek?

Staruszka-detektyw nie może się doczekać odpowiedzi, które wkrótce niechybnie pozyska. Czy będzie towarzyszyć im śmierć? Zemsta? Czy może zasłużona sprawiedliwość?

Ulubione cytaty:

Dopiero, gdy ktoś umrze, uznajemy go za szczęśliwego.

Łatwiej się czymś zamartwiać, kiedy człowiek leży przykuty do łóżka, nie może już pracować jak dawniej i jeszcze nie wolno mu się denerwować. Wtedy zmartwienia same przychodzą do głowy i nie dają mu spokoju.

Po pierwsze otrzymam instrukcje z zaświatów. Po drugie. Naprawić niesprawiedliwość przeszłości, być może pomścić ją i ujawnić prawdę o zdarzeniu. zgodnie z hasłem "Nemezis" (...).

Niezależnie od długości, każde życie jest skończonym doświadczeniem. Czy nie sądzi pani jednak, że życie nagle przerwane, można uznać za niespełnione?

-Każde podejrzenie (...) należy potraktować poważnie. Później, kiedy zdarzenia okażą się rzeczywiście przypadkowe, można o tym zapomnieć.

Angielskie siostry (...) miały nienaganne maniery. Teraz takie określenie wydawałoby się przestarzałe, ale za czasów panny Marple, nazwano by je "damami". Słyszała także, że mówiono o takich osobach "przywiędłe damy", chociaż jej ojciec mawiał: Ależ droga Jane, one nie są "przywiędłe", tylko "doświadczone przez życie".

Zawsze jestem gotowa, aby nie wierzyć w nic, a jednocześnie móc w każdej chwili uwierzyć we wszystko, co usłyszę.

Mówi się, że teraz dziewczeta dojrzewają szybciej. W sensie fizycznym - tak, ale emocjonalnie rozwijają się znacznie wolniej. Długo pozostają dziecinne. Objawia się to w ich sposobie ubierania, uczesaniu. Te minispódniczki, pastelowe piżamki, fartuszki, krótkie spodenki i rozpuszczone włosy stanowią tęsknotę za okresem dziciństwa. Wolałyby nie dorastać, nie chcąc brać na siebie odpowiedzialności. Z drugiej strony, jak każde dziecko, pragną być dorosłe i móc swobodnie robić to co inni ludzie. Czasami prowadzi to do tragedii.

Kiedyś było zupełnie inaczej. Dziewczęta zachowywały się przyzwoicie, a chłopcy wiedzieli, że trzeba pracować, jeśli chcieli do czegoś dojść.

Zdążyłem się już nauczyć, że należy akceptować ludzi takich, jakimi są, ze wszystkimi cechami, które - mówiąc naukowo - otrzymali w genach.

Muszę pani powiedzieć, że znam młodych ludzi jak nikt inny. Udzielałem ślubu wielu parom i widziałem małżeństwa, ktore pozostawały sobie wierne do końca życia, i takie, które niespodziewanie rozpadały się. Potrafię jednak rozpoznać, kiedy dwoje ludzi naprawdę się kocha. Nie mam na myśli tylko fascynacji erotycznej. Moim zdaniem, zbyt wiele mówi się dzisiaj o seksie, przeceniając jego znaczenie. Nie twierdzę absolutnie, że jest czymś złym,ale nie może zastąpić miłości. Seks jej towarzyszy, jednak bez miłości nie ma sensu.

Nienawiść szybko wygasa. Można ją sztucznie podsycać, ale to chyba na nic się nie zda. Nie jest tak silna jak miłość.

Jeśli ktoś bardzo kocha drugą osobę, jest gotowy zapłacić za miłość odpowiednią cenę w postaci różnych rozczarowań i cierpień.

Jadowite zło jest jak rak. Złośliwy nowotwór, który powoduje same cierpienia.

To dziwne, że kara, jaką na siebie nakładamy, tak często przypomina to, co ją spowodowało.

"Uśpione morderstwo"

Czasami przeszłość powinna pozostać nietknięta, a wspomnienia zatrzaśnięte w najbardziej odległej skrytce pamięci. Pozwala to uniknąć niechcianych kłopotów. Morderca może w spokoju prowadzić swoje niepozorne życie, a żywi opłakiwać zmarłych.

Co jeśli przeszłość nie chce pozostać w zapomnieniu, a wspomnienia wyrywają się na wolność w dzikich, agresywnych obrazach?

Młode małżeństwo zamiast na miesiąc miodowy wybiera się w podróż do przeszłości, gdzie miłość przybiera najbardziej zwyrodniałe oblicza. Z przytupem wkraczają we wspólne życie. Na szczęście towarzyszy im pewna niepozorna staruszka.

Panna Marple jest gotowa, by zmierzyć się z morderstwem sprzed lat, zabójstwem popełnionym w czasie teraźniejszym i potencjalną groźbą śmierci w przyszłości.

Ulubione cytaty:

Morderstwo z przeszłości. Uśpione morderstwo. (...) Wtrącanie się w sprawę morderstwa jest niebezpiecznie. Bywa bardzo niebezpieczne.

Szkoda, że zawsze w małżeństwie jedno z dwojga musi być nieudane.

(...) zazdrość nie rodzi się z jakiegoś konkretnego powodu. Jej przyczyny są o wiele bardziej... jak by to określić... bardziej fundamentalne. Opiera się na przeświadczeniu, że czyjeś uczucie nie jest odwzajemniane. I wtedy zaczyna się czekać, obserwować, spodziewać... że ukochany zainteresuje się kimś innym.

- Jest pani cudownie cyniczna, panno Marple.

Tak wielu ludzi może kłamać. I tak wiele przeważnie to robi... Choć nie zawsze z powodów, o których mogłaby pani pomyśleć. Niektórzy nawet nie zdają sobie sprawy, że kłamią.

Domysły

Czytając można powiedzieć, że nurzałam się w domysłach. Licznych, od tych najbardziej absurdalnych, po te najbardziej prawdopodobne. Bawiłam się przypuszczeniami. Poświęcałam długie minuty, a czasami godziny, by przeanalizować prawdopodobny tok myślenia Panny Marple.

Christie dała mi wyjątkową możliwość, bym sprawdziła swoje możliwości jako detektyw. Będąc dość kompleksowo przygotowaną po pierwszych sześciu częściach serii, niemal od razu wczułam się w rytm książek. Historie w nich opowiedziane były fascynujące i tak bardzo plastyczne, że praktycznie chłonęłam każdą stronę.
Byłam tak bardzo zaabsorbowana, że zmuszałam się, by zatrzymać się przed samym końcem, zanim Panna Marple wyjawia sprawcę, i objąć umysłem wszystkie fakty oraz dowody. Sortowałam, wyznaczałam, analizowałam. Z dumą przyznam, że kilka razy udało mi się odgadnąć, kim był morderca, choć była to żmudna i długa droga do celu.

Operowałam tymi samymi danymi co Panna Marple, a jednak wiele wysiłku kosztowało mnie postawienie trafnych sądów. Mimo to, przyznam, że czytanie Christie to rozrywka na najwyższym poziomie. Morderstwo, zakręcona staruszka z wiktoriańskimi zasadami i liczne zagadki - czego chcieć więcej?

12 tomów

Dwanaście tomów. Mnóstwo bohaterów. Liczne zagadki. Jedna Panna Marple. Niezawodna i bystra jak zawsze. Każdy z tych tomów odznacza się inną atmosferą, choć ludzie i motywy są powtarzalne. Niektóre z części były dla mnie bardziej ciekawe, inne mniej, ale żadnej z książek nie mogę nazwać słabą.

Christie utrzymuje wysoki poziom. Brnąc przez serię nawet na chwilę nie poczułam zniechęcenia. Każda część oferuje czytelnikowi interesującą historię i małe mądrości, a zagadki niesamowicie wciągają.

Nieśmiertelność

Agatha Christie jest autorką ponadczasową i wielopokoleniową. Jej książki może czytać odbiorca w każdym wieku.
Królowa kryminałów - zwiemy ją tak nie bez powodu. Z każdą częścią daje nam kolejne powodu ku temu, by w żadnym wypadku nie odbierać jej korony. W dzisiejszych czasach zauważalna jest zmiana preferencji czytelników. Pragną kryminałów, które charakteryzuje ostrość i chłód. Tkwi w nas chora potrzeba obserwacji bestii, wynaturzeń natury. Tymczasem Christie opisuje zbrodnie dnia codziennego, z którymi każdy z nas może się zetknąć. Trudno uczynić coś, co wielu uzna za zbyt prozaiczne, interesującym. Jej się to udało.

Panna Marple nigdy nie umrze. Królowa zapewniła jej nieśmiertelność.

Kryśka

'My Life as a White Trash Zombie', Diana Rowland

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sun, 15 Apr 2018 06:00:00 +0000

Zombio-fala

Był taki czas, ze popkultura zachłysnęła się motywem zombie. On wciąż powraca, ale nie w tak agresywnej i obezwładniającej formie. Jednak własnie wtedy, na zombio-fali, powstały liczne seriale, filmy, klipy i książki.
"My Life as a White Trash Zombie" jest jedną z pozycji, które temat zombiaków ugryzły z całkiem innej strony.

Żyjąc o mózgach

Rowland zbudowała postać niestereotypową - Angel to buntowniczka "dla zasady", niegrzeczna dziewczynka, która pije, pali i bierze narkotyki. Przestrzeganie przepisów nie jest jej mocną stroną.
To młoda kobieta, która przez życie szła bez celu. Jej plany nie obejmowały dnia następnego. Zapewne dlatego usiadła przy barze. Dlatego przyjęła zaproponowanego jej drinka. Dlatego obudziła się w szpitalu. Naga, blada i dobrze zakonserwowana.

Główna bohaterka z dnia na dzień staje się zombie, ale prócz tego, że zaczyna spożywać mózgi, zmiana nie odbija się na jej ciele. No, czasami zdarza się jej gnić od środka. Jednak poza tym, niczym nie odstaje od innych przedstawicieli homo sapiens. Jest chuda, farbowana i sarkastyczna. Pracując w biurze koronera dobrze wtapia się w tło i, co ważniejsze, ma stały dostęp do mózgów.

W końcu to one są jej siłą napędową.

Gnijąca superbohaterka

W naszym przekonaniu zombie to niemal zwierzę - dzikie, szalone i wiecznie głodne.
"My Life as a White Trash Zombie" przedstawia zombie jako funkcjonujące istoty, świadome swoich czynów. Autorka zdecydowała się na balans. Angel żywi się mózgami i bez dostępu do nich może wpaść w szał, ale z reguły utrzymuje zdrowy rozsądek.

Dla niej przemiana okazała się czymś pozytywnym, ponieważ narzuciła jej ograniczenia, jednocześnie obdarowując siłą. O ile jesteśmy dobrze zaznajomieni z wizerunkiem bezlitosnych, głupich zombie, o tyle czymś nowym są umarlaki, które nie wywołują obrzydzenia.

Taki obrót spraw pozwolił Rowland uczynić Angel częścią społeczeństwa. Ona nie wegetuje, a żyje. Pracuje, porządkuje swoje życie oraz nieoficjalnie tropi zabójcę pobratymców.

Superbohaterka? Niekoniecznie.

Autorka nie idealizuje głównej bohaterki. Gdyby nie fakt, że jest zombie, moglibyśmy nazwać ją przeciętną, a jej historia zaliczałaby się do powieści sensacyjnych.

Żywa, ale lekko przygniła

"My Life as a White Trash Zombie" to ciekawa zapowiedź serii. Okładka zdecydowanie przyciąga uwagę, a fabuła utrzymuje napięcie. Angel dla wielu czytelników może okazać się nieprzystępna, ale właśnie to czyni ją żywą bohaterką (choć lekko przygniłą od wewnątrz).

Kryśka

'Mali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy', Paweł Reszka

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sun, 08 Apr 2018 06:00:00 +0000

Fundament

Bogowie. Oni są wśród nas. Wypisują recepty. Dyżurują w szpitalach. Zarabiają, kupują, sprzedają. Powtórz. Są fundamentem, na którym opiera się konsumpcjonizm. Polscy lekarze. Wszyscy się ich boimy, szanujemy, a jednocześnie, gdzieś w głębi duszy, niesmak spółkuje z zazdrością.

Jednak, tak jak my wszyscy, zanim stali się lekarzami byli ludźmi. Mieli cele, ambicje i kierowały nimi wyższe pobudki. Chcieli nieść pomoc potrzebującym, widzieli siebie w roli wybawców. Pycha w, o dziwo, jak najlepszym wydaniu.

Jak to się dzieje, że system zmienia ludzi - sympatycznych studentów medycyny, czekających na to, aż złożą przysięgę Hipokratesa - w bezduszne maszyny do zarabiania pieniędzy? Jak radzą sobie z błędami? Dlaczego godzą się pracować po trzysta godzin miesięcznie? Jak szybko pracę, która kiedyś była ich powołaniem, zaczynają traktować jak paskudny obowiązek?

Trudno porównywać ich do Judyma czy Doktora Rieux, ale swoją wiedzą i doświadczeniem, teoretycznie, mają ratować ludzkie życie. Ich zadaniem jest łączenie empatii i siły, wyćwiczonych nawyków i improwizacji.

Może to wszystko zalatuje Judymem, ale proszę mi wierzyć, że najbardziej boję się, że zrobię komuś krzywdę. Boję się, że nie będę dobrym lekarzem. Z powodu braku wiedzy, czasu na naukę, zmęczenia, przepracowania. Boję się, a jeszcze nawet nie zaczęłam.

Faktycznie powinni być małymi bogami, ale bez znieczulicy. Społeczeństwo winno ich podziwiać, czuć wdzięczność za pomoc i okazaną troskę. Tymczasem odczuwamy strach, że odeślą nas z kwitkem. Boimy się ostrych słów lub, co gorsze, obojętności.

Znieczulica postępująca

Reszka pisze o znieczulicy, ale zagłębiając się w lekturę zaczynamy rozumieć, że każdy z lekarzy, stażystów i rezydentów, przynajmniej na początku, miał w sobie pewną naiwność. Wymieszana była ona z niewinnością. Obie te cechy sprawiały, że tlił się w nich sen o wielkości - leczeniu, odkryciach, rewolucyjnych operacjach.

Rzeczywistość okazała się przytłaczająca. Zostali zainfekowani chciwością i pracoholizmem, ponieważ pieniądz jest bezwzględnie połączony z niesamowitą ilością pracy. Z pragnieniem posiadania nadeszło wieczne zmęczenie i brak nasycenia, a co za tym idzie, frustracja i złość.

(...) lekarze kiedyś stali na piedestale, teraz to rzemiosło. Sposób na zarabianie pieniędzy. Sami się z tego piedestału strąciliśmy, a mamy pretensje, że traktują nas jak rzemieślników.

"Mali bogowie" to pozycja, która pozwala przeciętnemu czytelnikowi zrozumieć lekarzy, a wypełnia swój obowiązek tak sumiennie, ponieważ wypełniona jest wypowiedziami wyżej wymienionych. Krótkimi i długimi, zgorzkniałymi, cynicznymi, a czasem nawet złośliwymi i zwyrodniałymi, ale pojawiają się także słowa skruchy. Próby wytłumaczenia swojego postępowania. Jednak przede wszystkim na jaw wychodzą gargantuiczne problemy służby zdrowia i systemu w ogóle. Gigantyczne szkody, które czynione są zarówno pacjentowi jak i lekarzowi w imię chorych oszczędności i nieprzemyślanych inwestycji.

Wszyscy zapominają, po co ten system istnieje. Co jest najważniejsze. A najważniejszy powinien być pacjent. Tymczasem każdemu chodzi o własny interes. NFZ, dyrektor, ordynator, lekarze liczą pieniądze nie po to, żeby dzięki nim ratować ludzi, a po to, żeby bilanse się zgadzały.

Charakterystyka środowiska nie wypada wcale lepiej. Okazuje się ono hermetyczne i pyszne. Zmusza młodych lekarzy do podejmowania ostatecznych kroków, tak zwanej "drogi po trupach". Być może nie jest to wcale wytłumaczenie, ale pozwala zrozumieć ogrom zmian, który zachodzi w człowieku. Wszyscy jesteśmy tylko słabymi, ułomnymi ludźmi. Lekarze zaś do tego wszystkiego wydają się chorować na znieczulicę postępującą. Chorobę nieuleczalną i agresywną.

Na studiach nie uczą nas o pacjencie, ale o jego budowie. Człowiek jest dla nas jak silnik samochodowy. Składa się z jakichś części. Te części pracują albo się psują. Jak się zaczynają psuć, to można je naprawić albo wymienić. I na tym polega nasza rola. Mamy naprawiać silnik. I stąd bierze się problem. No bo czy ktoś przy zdrowych zmysłach zastanawia się, co czuje silnik?

Kto nas leczy?

To dobre pytanie, na które całkiem sprawnie odpowiada Reszka. Budując obraz współczesnego lekarza zdradza również jak wygląda praca na najniższych szczeblach szpitalnej hierarchii. Oferuje czytelnikowi książkę, która odsłania wiele patologii, uchybień i problemów, jednocześnie czyniąc sylwetkę przeciętnego lekarza bardziej ludzką.

Jesteśmy źli, bo jest nam źle.

"Mali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy" to ciekawa, rzetelna pozycja, której lektura wprawia w zdumienie i budzi niepokój. Warto przeczytać.

Kryśka

'Ślepy archeolog', Marta Guzowska

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Tue, 27 Mar 2018 06:00:00 +0000

Jeżeli towarzyszycie mi od dłuższego czasu, na pewno znacie jeden z moich małych sekretów. Mianowicie, mam niepohamowany apetyt, gdy chodzi o romanse. Mogę czytać je bez ustanku, rano i wieczorem. Gdy jestem szczęśliwa i kiedy dopada mnie chandra. Jednak bolesną prawdą, która tyczy się tego gatunku, jest fakt, że niewiele jest pozycji interesujących i wartościowych.
Historie o miłości to swego rodzaju papierowe tabletki przeciwbólowe, które tylko na chwilę odciągną nas od rzeczywistości. Nie leczą prawdziwego problemu. Nie uczą. Z biegiem czasu przestały być dla mnie wyjątkowe. Każda kolejna pozycja zlewa się z jedno z poprzednią i następną.
Dlatego tak bardzo cenię kryminały. Jestem w ich przypadku dość wybredna, żeby nie powiedzieć rozpieszczona. Za każdym razem szukam zapewnienia, że nie rozczaruję się po rozpoczęciu lektury. Z tego względu, gdy zaczynam czytać, zazwyczaj jestem przekonana o trafności wyboru.
Tym razem zdecydowałam się na spontaniczność. Wybrałam książkę, o której praktycznie nic nie wiedziałam. Nie mogłam skonsultować jej z bliskimi mi molami książkowymi. Powiedzieć, że zaryzykowałam... oddajmy hołd mojej odwadze.

Uczta dla zmysłów

"Ślepy archeolog" zahipnotyzował mnie już od pierwszych stron. Jestem pewna, że każdy rozpoczynając lekturę zwróci uwagę na różne jej aspekty i to one sprawią, że nie porzuci jej przez resztę dnia lub wieczoru.
Osobiście, nie mogłam oprzeć się wrażeniom, którym zostały poddane moje zmysły. Trudno mi nawet uznać, że to, co czułam, było wytworem cudzej wyobraźni. Wszystko wydawało się tak realne.
Gorące, wilgotne i ciężkie powietrze, które osiada na skórze niczym niewidzialny szal. Dotyk promieni słonecznych na nieosłoniętych częściach ciała. Czerwień, czerń i lekki pomarańcz pod powiekami - zależnie od pory dnia. Zapachy, które zazwyczaj ignorujemy, a podświadomie kojarzymy ze znanymi nam osobami.
Wszystko odczuwałam mocniej i bardziej wyraźnie. Moja głowa spoczywała na poduszce, ale umysł doświadczał.

Być może nie zachłysnęłabym się różnorodnością bodźców, gdyby nie bohater - Tom Mara. Jest niewidomy, lub, jak sam to określa, ślepy.

W moim świecie muszę polegać na szczegółach pozwalających mi odróżnić jedną osobę od drugiej. Osobie widzącej trudno byłoby uwierzyć, że to takie pozornie nieznaczące drobiazgi: inna barwa głosu, inny zapach albo tkanina ubrania, która przy poruszaniu wydaje inne dźwięki. Przyzwyczajamy się do tych drobiazgów. Traktujemy je jako coś oczywistego i z lenistwa nie wnikamy głębiej.

Wielu autorów nigdy nie zdecydowałoby się na kreację głównego bohatera, który jest niepełnosprawny. Po pierwsze, wyobrażam sobie, że przygotowania do napisania książki są o wiele bardziej kompleksowe i skomplikowane. Po drugie, trzeba zacząć postrzegać świat i otaczającą rzeczywistość w taki sposób, by czytelnik uznał narrację za wiarygodną.
Marta Guzowska nie tylko sfinalizowała dwa powyższe punkty. Dodała do tego wciągającą i nieoczywistą fabułę.

Trzęsienie ziemi

Nie trudno zgadnąć, że jestem wielbicielką śródziemnomorskich klimatów. Wysokiej temperatury, morskiej bryzy, ostrych i nieprzejednanych skał, które kontrastują z delikatnym piaskiem pod taflą wody. Urzekło mnie miejsce, w którym rozgrywają się wydarzenia, ale jest ono, tak naprawdę, zaledwie dopełnieniem całości.

Ludzkie nieszczęście to zawsze radość dla archeologa.

Tom jest wybitnym archeologiem, dyrektorem Kentro - centrum archeologicznego na wschodniej Krecie. Pewnym siebie, pysznym perfekcjonistą, który nie uznaje kompromisów. Od swoich współpracowników i najbliższych wymaga takiego samego zaangażowania w pracę, jakie sam oferuje. Wiedzie życie, które można opisać jednym słowem: uporządkowane. Wszystko jest rozplanowane i wymierzone w jak najbardziej zoptymalizowany sposób.
Aż do dnia, w którym po raz pierwszy zawibruje telefon. Do czasu pierwszego niewielkiego trzęsienia ziemi.

Fabuła jest jednym z tych aspektów książki, o którym można mówić godzinami. Jednocześnie, stanowi najbardziej newralgiczny temat. Tak ciężko sprawić, by pozostała tajemnicą.

Dwa ciała. Dwa strzały. Potłuczona, zabytkowa ceramika. Jeden ślepy archeolog i groźba następnego morderstwa. Zegar tyka.
Gdy tylko zaczniecie lekturę, będziecie chcieli zadać mi pytanie: po co ta konspiracja?. Dość szybko, razem z Tomem, odnajdujemy winnego. Wpływają na nas cechy jego charakteru. Stajemy się bardziej skupieni. Zaczynamy poddawać bohaterów logicznej selekcji. Przewracamy kolejne strony z niezasłużoną pychą. Przekonani, że moglibyśmy już zakończyć lekturę.
Tu wkraczam ja i przestrzegam. Mocno uchwyćcie się pokory. W żadnym wypadku nie odkładajcie książki. Rozwiązanie akcji nie jest oczywiste i na pewno zakopie pod gruzami nowo narodzone, detektywistyczne dusze.

Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku dni, od 11 do 15 września. Fabułę można podzielić na czynną, od 11 do 14, którą cechuje dynamika, ruch i nowe informacje, oraz statyczną - 15 września, która obejmuje głównie przesłuchanie i w większej mierze jest ograniczona do posterunku policji.

Nieodparta mieszanka

"Ślepy archeolog" jest pozycją, która nosi znamiona perfekcjonizmu. Wszystko zostało opisane w niezwykle dokładny i szczegółowy sposób. Jednocześnie nie występują tu elementy zbędne.
Guzowska oferuje nie tylko świetny kryminał i nieodparty klimat Krety, ale również interesujące zagadnienia ze świata archeologii. Jest to mieszanka, której nie sposób się oprzeć.

Książka przeczytana i zrecenzowana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Marginesy.

Dziękuję. :)

Recenzja jest w całości moją subiektywną opinią.

Kryśka

Stay tuned, czyli 'Different'

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Fri, 16 Mar 2018 07:00:00 +0000

"Different", Alycia Linwood

Nie romansem...

Nie jestem największą fanką młodzieżowych książek. Szczególnie tych z gatunku fantastyki, ale "Different" miała coś w swoim opisie. Wytworzyła się pomiędzy nami chemia, a może to było przeznaczenie? W gruncie rzeczy nie ma to znaczenia, ponieważ Alycia Linwood pokazała mi, że okładka oraz uprzedzenia znaczą niewiele i nie romansem książki stoją.

Błękitny ogień

Linwood pominęła wilkołaki. Okazała się głucha w kwestii wampirycznej. Z wysoko uniesioną głową przeszła obok wiedźm i czarownic. Jej uwagę przykuły żywioły. Przy nich zatrzymała się na dłużej.
Pod dyktando wyobraźni stworzyła świat, w którym koegzystują ludzie pozbawieni umiejętności władania żywiołami, osobniki czyste, czyli posiadające całkowitą kontrolę nad jednym z nich i ci, których natura obdarzyła zaledwie cząstką możliwości.
Jak w każdej rzeczywistości istnieją abominacje. Ludzie, którzy nie tylko nie mają uwarunkowań genetycznych, ale pragną cudzych żywiołów do tego stopnia, że są gotowi dla nich zabić.

Moira jest nastolatką,która uczy się kontrolować Powietrze. Studiuje, spotyka ze znajomymi. Jej codzienność nie ma w sobie nic niezwykłego. Do czasu, gdy ramię zatapia się w błękitnym ogniu - obezwładniającym, agresywnym i obcym. Odziedziczenie dwóch żywiołów jest teoretycznie niemożliwe, praktyka przedstawia się zgoła inaczej.

Niechciane umiejętności, wraz z dreszczem strachu, niosą niebezpieczeństwo i zapowiedź nowych wrogów. Ich broń będzie o wiele groźniejsza niż naostrzony pilnik do paznokci szkolnych przeciwniczek. Moira mimowolnie stała się zwierzyną. Jednak pośród drzew mogą na nią czekać nowe sojusze i przyjaźnie, które mają szansę uratować jej życie.

Skazy naszych czasów usunięte

Linwood wybrała najbardziej niedoceniany, lecz nie niewdzięczny temat. Żywioły są podobne do magii, ale nie tak pokazowe i mistyczne. Wydają się mocnym podłożem pod książkę, jednak szybko okazuje się, że czytelnicy wybierają bardziej przewidywalne ścieżki. W "Different" trzeba było włożyć wiele pasji i zapału. W tej lekturze odnajdą się zarówno dorośli, jak i młodzież. Wszystko dzięki bohaterce, która przedstawia sobą cechy w dzisiejszych czasach bezczelnie pomijane.

Moira jest dziewczyną, która mocno stąpa po ziemi, ale ma w sobie także lekkość, którą zyskała z racji wieku. Staje naprzeciw wyzwań zarówno z ekscytacją, jak i rozsądkiem. Najważniejsza jest dla niej rodzina.
Bohaterka ma bardzo jasno ustawione priorytety. Autorka oszczędziła nam długich i nudnych monologów o sympatiach. Pominęła głupotę i egoizm, czyli dwie największe skazy naszych czasów.

Moira okazuje się być taka, jaką chciałaby być każda z nas w tym wieku. Spokojna, wyważona, z poczuciem humoru - odpowiadająca metryce, nie dostosowana do ideałów, które budują media i internet. Po prostu nastolatka. Taką autentyczność trzeba cenić.

Na czubkach...

"Different" to pozycja, która jest rozpoczęciem serii i wprowadzeniem w świat, którego praw do tej pory nie znaliśmy. Sprawia to, że akcja rozwija się dopiero w końcowej części książki, jednak całość tworzy zgraną i ciekawą fabułę, od której trudno się oderwać. Zakończenie zaś, jeśli nie zdążyliście dobrze poznać Moiry, utrzyma Was na czubkach palców i sprawi, że zapragniecie więcej i więcej.
Linwood postarała się o to, by rozbudzić w nas żądzę wrażeń.

Dla tych spragnionych miłości książka może okazać się dość jałowa. Romans jest lekki i niemal transparentny, ale dla wprawnego oka rodzące się uczucie pozostaje niezaprzeczalne. Jak relacje rozwiną się w następnych częściach? Pozostaje tylko czekać na odpowiedni moment do nabycia książki.

Stay tuned.

Kryśka

#Book_Gutting z Meg Cabot [Pamiętnik Księżniczki, vol.1]

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sun, 04 Mar 2018 07:00:00 +0000

Meg Cabot - kto to taki?

źródło: megcabot.com

Meg Cabot is a #1 New York Times bestselling author of books for both adults and tweens/teens. Born in the year of the Fire Horse (a notoriously unlucky astrological sign) and raised in Bloomington, Indiana, Meg also lived in Grenoble, France and Carmel, California (the setting for her bestselling Mediator series) before moving to New York City after graduating with a bachelor’s degree in fine arts from Indiana University.

After working for ten years as an assistant residence hall director at New York University (an experience from which she occasionally draws inspiration for her best-selling Heather Wells mystery series), Meg wrote the Princess Diaries series, which was made into two hit movies by Disney. While over 25 million copies of Meg’s nearly 80 published books have been sold in 38 countries, Meg’s most proud of the letters she’s received from fans thanking her for helping them to overcome their “dislike of reading.”

Some of Meg’s fan favorites include the 1-800-Where-R-You? series (which has been reprinted under the title Vanished and was made into the Lifetime series called Missing), as well as All-American Girl and Avalon High (on which an original Disney Channel movie was based), and several books told entirely in emails and text messages (Boy Next Door/Boy Meets Girl/Every Boy’s Got One). A fourth book told in this format, The Boy is Back, will be published by HarperCollins in 2016.

Meg’s first ever adult book in the Princess Diaries series, Royal Wedding, was published in 2015, along with a new Princess Diaries series for younger readers, From the Notebook of a Middle School Princess. The 2nd book in the Middle School Princess Series, Royal Wedding Disaster will be available in paperback in August of 2017, as will Book 3 of the series, Royal Crush.

Remembrance, the 7th book in the Mediator series, will be available in 2016. A Mediator novella titled Proposal will be available in January 2016.

Meg Cabot (her last name rhymes with habit, as in “her books can be habit forming”) currently lives in Key West, Florida with her husband and various cats. If you see her husband, please do not tell him that he married a fire horse, as he has not figured it out yet.

źródło: megcabot.com

TŁUMACZENIE

Meg Cabot jest bestsellerową autorką książek zarówno dla dorosłych, jak i nastolatków. Urodzona w roku Płonącego Konia (notorycznie nieszczęśliwy astrologiczny znak) i wychowana w Bloomington, w Indianie, Meg żyła również w Grenoble, we Francji i w Carmel, w Kalifornii (miejsce akcji jej bestsellerowej serii - Pośredniczka) zanim przeprowadziła się do New York City, po ukończeniu Uniwersytetu Indiana z licencjatem ze sztuk pięknych.

Po przerpacowaniu dziesięciu lat jako asystentka dyrektora rezydencji na Uniwersytecie Nowojorskim (doświadczenie, z którego okazjonalnie czerpała inspirację do bestsellerowej serii - Heather Wells), Meg napisała serię - Pamiętniki Księżniczki, która została zekranizowana w dwóch hitowych filmach przez Disney. Podczas gdy ponad 25 milionów kopii blisko 80 opublikowanych książek Meg zostało sprzedanych w 38 krajach, Meg najbardziej dumna jest z listów, które otrzymuje od fanów dziękujących jej za pomoc w przezwyciężeniu "niechęci do czytania".

Ulubione serie jej fanów to seria 1-800-Jeśli-Widziałeś-Zadzwoń (która została przedrukowana pod nazwą Vanished i zekranizowana, jako serial na Lifetime pod nazwą Missing), Dziewczyna Ameryki i Liceum Avalon (na której bazował oryginalny film Disney Channel) oraz kilka innych książek opowiedzianych w całości w formie emaili i wiadomości tekstowych (Boy Next Door/Boy Meets Girl/Every Boy's Got One). Czwarta książka opowiedziana w tej formie, The Boy is Back, zostanie opublikowana nakładem wydawnictwa HarperCollins w 2016.

Pierwsza książka Meg Cabot dla dorosłych w serii Pamiętniki Księżniczki, Royal Wedding, została opublikowana w 2015, wraz z nową serią Pamiętników Księżniczki dla młodszych czytelników, From the Notebook of a Middle School Princess. Druga część serii, From the Notebook of a Middle School Princess, będzie dostępna w sierpniu 2017 roku, tak samo jak część 3 serii Royal Crush.

Remembrance, 7 książka w serii Pośredniczka, będzie dostępna w 2016. Nowela z serii Pośredniczka pod tytułem Proposal bedzie dostępna w styczniu 2016.

Meg Cabot (jej nazwisko rymuje się z habit (nawyk), tak jak "[czytanie] jej książek może stać się nawykiem") obecnie mieszka w Key West, na Florydzie z mężem i różnymi kotami. Jeśli zobaczysz jej męża, proszę nie mówi mu, że poślubił ognistego konia, ponieważ na razie tego nie odkrył.

"Pamiętnik księżniczki 1"

Poznajcie Mię Thermopolis. Właściwie to Amelię Mignonette Grimaldi Thermopolis Renaldo. Nastolatkę, która, wbrew własnemu przekonaniu, nie wtapia się w tło. Z burzą dzikich włosów na głowie, spoglądając na rówieśników z imponującego metra siedemdziesiąt pięć żyje codziennością, którą wypełnia obwód w biuście, połknięte skarpetki i przystojni chłopcy. Do czasu, aż dowiaduje się, że... jest księżniczką.

Bądźmy szczerzy, każdy ma swoją wytrzymałość! I nie każdy pragnie być częścią jakiejkolwiek rodziny królewskiej. Mia jest jedną z tych osób.

Odkładając na Greenpeace, odbierając nauki u apodyktycznej babki i usiłując przetrwać w szkolnej dżungli, dziewczyna ma prawo mieć problemy. W końcu to księżniczka!

Zresztą... przekonajcie się sami.

Ulubione cytaty:

Tata ma w gruncie rzeczy dużo wspólnego z kapitanem Picardem. Jest blady, łysy i musi rządzić niedużą grupą pospólstwa.

Czy moje życie nie jest już wystarczająco paskudne? Jestem brzydka, a na dodatek mam zostać księżniczką. Czy do tego wszystkiego mój nauczyciel algebry musi meldować o moich ruchach?

Widocznie nie ma nic złego w tym, że książę ma nieślubne dziecko, ale jeśli jesteś zwyczajnym człowiekiem, nie licz na pasztet z gęsich wątróbek.

Gdzie się podziały babcie, co pieką dla ciebie ciasteczka i mówią ci, jaka jesteś słodka? Takie już moje szczęście, że dostała mi się babcia, która wytatuowała sobie kreski na powiekach i mówi mi, że to ja wyglądam jak dziwka.

Czy wszystko w porządku? W porządku? Chwileczkę, niech się zastanowię... moja mama romansuje z moich nauczycielem matematyki, z którego to przedmiotu jestem zagrożona, tak przy okazji. Najlepsza przyjaciółka mnie nienawidzi, mam czternaście lat i jeszcze ani razu nie byłam na randce, nie mam biustu, i, ach, drobiazg, właśnie się dowiedziałam, że jestem księżniczką Genowii.

"Pamiętnik księżniczki 2. Księżniczka w świetle reflektorów"

Światło reflektorów jeszcze nigdy nie było tak niekorzystne. Mia coś o tym wie. W końcu rzadko zdarza się, że na jedną dziewczynę przypada tyle nowych, nieoczekiwanych, a przede wszystkim niepożądanych, zdarzeń.

Najpierw ciąża (cudza, spokojnie!), następnie tajemniczy wielbiciel, który okazuje się kimś innym niż być powinien, by wszystko to przypieczętować wywiadem stulecia. Księżniczka Mia opowiada o szkole, podziałach społecznych i rodzinnych sekrecikach.

Czy mogło być jeszcze gorzej?

Nawet nie pytajcie.

Przepis na "jeszcze gorszy" rozwój wydarzeń:

1 cioteczny brat z Indiany
1 ślub
1 nieprzejednana Grandmére
1 billboard ze zdjęciem w bieliźnie

Ulubione cytaty:

Zaczynam sobie zdawać sprawę, że głęboki w moim życiu - jak do tej pory - jest jedynie kompletny i całkowity brak jakiejkolwiek głębi.

(...) to śmieszny widok: amazonka o wzrośnie metr siedemdziesiąt pięć, z płaskim biustem, buszująca na wolności po szkolnym korytarzu.

Czemu tak okropnie kłamię? No bo przecież ja nie umiem powiedzieć prawdy w najprostszej sprawie. Na litość boską, podobno jestem księżniczką. Która księżniczka kłamie ile razy otworzy usta?

[Grandmére] Posłuchaj. Naprawdę mnie zadziwiasz. Przecież zawsze mnie uczyłaś, że księżniczka musi być silna. Przecież mówiłaś, że niezależnie od napotkanych przeciwności losu musi zachować odważne spojrzenie i nie wolno jej kryć się za własnym bogactwem i przywilejami. (...) Księżniczka (...) nigdy nie zostawia swoich gości samym sobie.

"Pamiętnik księżniczki 3. Zakochana księżniczka"

Mogłoby się wydawać, że Mia wiedzie zwyczajne życie, którego doświadcza każda przeciętna nastolatka. Chodzi do szkoły, uczy się, uczęszcza na zajęcia pozalekcyjne. Ma ulubionego zwierzaka i garść przyjaciół.

Tymczasem pozory mylą, a pobieżny opis wprowadza w błąd.

Mia nie jest przeciętną dziewczyną a spadkobierczynią tronu Genowii. Uczy się do niezwykle ważnych egzaminów semestralnych i uczęszcza na lekcje etykiety u swojej despotycznej babki.

Przyjaciele... owszem, jest ich kilku, w tym jeden najważniejszy, najbardziej pociągający. Michael. Brat jej najlepszej przyjaciółki, a co za tym idzie, nieosiągalna partia.

Życie Mii nie jest trudne, ale bez wątpienia wyboiste i pełne nieoczekiwanych zwrotów, których nie powstydziłby się reżyser najbardziej kasowych filmów akcji.

Ulubione cytaty:

(...) sama świetnie zdaję sobie sprawę, że przy wzroście metr siedemdziesiąt pięć, bez żadnego widocznego, biustu, ze stopami w rozmiarze rakiet śnieżnych i włosami sterczącymi mi na czubku głowy jestem największym dziwadłem w pierwszej klasie Męskiego Liceum imienia Alberta Einsteina (koedukacyjnego mniej więcej od 1975 roku), niespecjalnie lubię, żeby przypominały mi o tym dziewczyny, które nawet nie starają się odkryć, że pod tą fasadą mutanta bije serce człowieka, który po prostu stara się, tak samo jak wszyscy inni ludzie na tym świecie, osiągnąć pewien stopień samorealizacji.

Dlaczego? Dlaczego muszę mieć na karku najlepszą przyjaciółkę, która jest tak ewidentną socjopatką?

Boże, co ja złego zrobiłam, że pokarało mnie taką babką? Poważnie. (...) Mnie się dostała babcia z bezwłosym pudlem i pierścionkami z dziewięciokaratowymi brylantami, której największą radość sprawia znęcanie się nade mną.

Och, Michael...

Sprawiłeś, że me serce

Stało się podzbiorem rozłącznym.

Dlaczego nie dostrzegasz,

Że jest na przeznaczone

Stworzyć zbiór uniwersalny?

Przecież sam zmieniłeś moją duszę

W zbiór

Podzbiorów niepustych

Nie chce mi się wierzyć,

Że nasza miłość ma stać się zbiorem

Elementów rozłącznych

Już raczej

Jednością -

Równą połączeniu

Ciebie i mnie.

Bóg mi świadkiem, że w Liceum imienia Alberta Einsteina nie ma takiej osoby, która chciałaby dawać mi kwiaty. No, chyba że umrę, a oni będą mogli rzucać je na mój grób ze słowami: "Niewielka strata, Miss Thang".

Nie jesteś nieudacznikiem, Amelio - powiedziała Grandmére. - Jesteś księżniczką. A księżniczki nie uciekają, kiedy sprawy zaczynają się komplikować. Księżniczki prostują plecy i z podniesioną głową wychodzą naprzeciw katastrofie, która je czeka. Dzielnie i bez skarg.

"Pamiętnik księżniczki 4. Księżniczka na dworze"

Księżniczka ma wiele obowiązków. Można odnieść wrażenie, że mnożą się one z każdym miesiącem, tygodniem i dniem. Mia wie to z własnego doświadczenia.

Przebywając w Genowi albo doświadcza nieprawdopodobnej nudy, albo nie znajduje chwili, by złapać oddech. Do tego wszystkiego musi znaleźć idealny prezent dla swojego chłopaka - Michaela, a powrót do NY już niedługo.

Na dodatek w domu nie znajduje nawet chwili odpoczynku. Nadchodzi bal, w którym Grandmére zmierzy się ze swoją własną Laną Weinberger, a pierwsza prawdziwa randka Mii z Michaelem jest zagrożona.

Gdyby tego było mało, Mia nie może odnaleźć swojego talentu. Powinien być oczywisty, ale to, co jej dotyczy, nigdy takie nie jest.

W końcu jest księżniczką.

Ulubione cytaty:

Wygląda na to, że nawet z pryszczem nie umiem sobie sama poradzić. Jak ja kiedykolwiek zdołam rządzić całym krajem?

DNA bywa takie niesprawiedliwe.

(...) księżniczka przede wszystkim ma obowiązki względem narodu. Sprawy jej serca, utrzymuje Grandmére, muszą zawsze znaleźć się na drugim miejscu.

(...) kiedy chodzi o naszych mężczyzn, my, kobiety z rodu Renaldich, nie ryzykujemy. Gramy ostrożnie.

Chociaż może nigdy się nie przekonam, co tak naprawdę jest moim ukrytym talentem - nawet jeśli jakiś posiadam - to talent Grandmére jest aż nadto oczywisty. Klaryssa Renaldo ma absolutny dar rujnowania mi życia.

Żałuję, że nie jestem księżniczką Leią zamiast sobą, księżniczką Mią. wolałabym, żeby nad głową wisiała mi Gwiazda Śmierci niż ten czarno-biały bal.

Tylko osoba dużego formatu jest w stanie się przyznać, że popełniła błąd (...).

"Pamiętnik księżniczki 4,5. Akcja księżniczka"

To miał być romantyczny wyjazd. Całowanie, obściskiwanie i wszystkie te aktywności, które wymagają ustronnego zakątka oraz dwojga zakochanych.

W końcu, co jest bardziej romantycznego od pomocy ubogim w mrocznych i tajemniczych lasach Zachodniej Wirgini? Okazuje się, że wiele, naprawdę wiele, innych rzeczy.

Miejska księżniczka mierzy się z wszelkiego rodzaju robactwem, ciężką pracą i brakiem udogodnień technologicznych. Natura traci wszelki romantyzm. Pozostają kukurydza, insekty i wybite młotkiem dziury.

Ale Mia nie traci optymizmu. Młoda księżniczka krok po kroku zadamawia się w nowym otoczeniu, a gdy napięcie sięga zenitu, na jej ratunek przybywa najmniej oczekiwany obrońca. Albo raczej obrończyni.

Ulubione cytaty:

O wiele łatwiej pasjonować się ochroną środowiska, kiedy się mieszka w mieście, gdzie nie ma tyle robactwa, niż kiedy jest się na wsi, gdzie człowieka praktycznie zjadają żywcem.

(...) chociaż Zachodnia Wirginia jest w porządku i tak dalej, to prawdą jest, co mówi Dorotka w Czarnoksiężniku z krainy Oz, a mianowicie, że nie ma jak w domu.

"Pamiętnik księżniczki 5. Księżniczka na różowo"

Myślicie, że codzienność księżniczki wypełniają bale i bankiety? Nie moglibyście być w większym błędzie. Życie Mii wypełniają: szkoła, miłość i ciężarna matka. Nie ma w nim miejsca na zabawę, jeśli dodać do tego lekcje etykiety u kochanej apodyktycznej babki.

Jednak jest taki dzień w roku. Wydarzenie szkolne zwane Balem Maturalnym, które pozwoliłoby Mii na chwilę beztroski. Tylko jak zmusić swojego chłopaka, by poszedł na tak masową i banalną potańcówkę? Dla księżniczki nie ma rzeczy niemożliwych.

Pod drodze musi jedynie pokłócić się z przyjaciółką, zakończyć strajk, który wywołał miniaturowy pies Grandmere i zaleczyć złamane serce rosyjskiego skrzypka.

Nic, czemu by nie podołała. W końcu to pestka w porównaniu do rządzenia całym krajem.

Ulubione cytaty:

(...) pies mojej babci bierze prozac. (...) Gdybym to JA musiała mieszkać z Grandmére, też bym sobie TOTALNIE wylizała włosy do gołej skóry.

To naprawdę trochę męczące, kiedy twoja najlepsza przyjaciółka i twój chłopak są geniuszami. Przysięgam, ledwie za nimi nadążam. Ich umysłowa gimnastyka zupełnie mnie przerasta.

(...) Gruby Louie nie poradziłby sobie z dzikimi psami, w pożarze najprawdopodobniej by zginął, nie odróżniłby dropsa od dziury w ścianie i nie miałby pojęcia, że trzeba wcisnąć klawisz z numerem pogotowia, gdybym straciła przytomność.

Biedny Borys! Wyobrażacie sobie, że on uważa Lilly za dzikiego mustanga? Dzika pieczarka, to już prędzej. Ale MUSTANG? Nie sądzę.

O Mii

Zastanawiam się, co sądzicie o Pamiętnikach Księżniczki po zapoznaniu się z postem. Wielu zapewne uważa, że to głupie (żeby nie powiedzieć, prostackie) książki, które zamiast uczyć, otumaniają młodego czytelnika. Mam jednak nadzieję, że ci, którzy naprawdę wczytali się w każdy opis i cytat, dostrzegli, że Mia urzeka i wzbudza sympatię.

Jest zwyczajną nastolatką. Obawiam się, że wiele z nas mogłoby się z nią utożsamić, choć w różnych aspektach i nie zawsze tych pozytywnych. Jest wyjątkową bohaterką, ponieważ wymyka się wszystkim ramom i stereotypom, jednocześnie pozostając autentyczną.

Prawda jest taka, że Mia jest bardzo zakompleksiona. Dusi w sobie uczucia, a gdy już wybucha, to wylewa się z niej istny potok słów. Ma niezwykle rozwiniętą empatię i w ogóle nie jest samolubna, ale za to dość strachliwa i histeryczna. Wszystko nadmiernie analizuje, próbując rozłożyć każdą sytuacje i słowo na części. Pozornie niewiele ma w sobie z księżniczki. Postrzega siebie jako nieopierzone pisklę. Tymczasem wciąż nie zauważyła, że przeistacza się w łabędzia.

Jest osobą, z którą bardzo łatwo się przyjaźnić, ponieważ nie obarcza przyjaciół swoją osobowością. Jest wrażliwa i zamknięta w sobie, ale budzi się w niej lwica, gdy widzi niesprawiedliwość i zło. Rozpaczliwie szuka akceptacji, nie tylko cudzej, ale również własnej.

Bycie księżniczką postrzega jako ciężar, który musi dźwigać co dnia. Jej myśli i zapiski wielu może odebrać jako infantylne. Ja będę ich bronić, ponieważ nikt mi nie wmówi, że w wieku piętnastu lat jego umysł obierał ścieżki wyłożone poezją. Dzienniki Mii są prawdziwe i szczere. Autentyczne. Dlatego tak łatwo się je czyta. I z taką przyjemnością.

Forma - dziennik/pamiętnik

Dziennik/pamiętnik nie jest popularny pośród autorów książek młodzieżowych. Bardzo trudno przypomnieć sobie, jak to było mieć kilkanaście lat. Granica wiekowa sprawia, że wydana pozycja może okazać się hitem lub kompletną porażką. "Pamiętniki Księżniczki" to prawdziwy sukces. Jest to seria, która wiele pokoleń dziewczynek wprowadziła i wprowadzi w młodą dorosłość, czyli nastolęctwo.

Meg Cabot trafiła w serca wielu nastolatek, które szukały sprzymierzeńca w świecie, który wydaje się tak nieprzyjazny, obcy i pełen oczekiwań. Znalazły go w Mii - równie niezręcznej, zakompleksionej i pięknej wewnętrznie jak one.

Wracając do tej serii po latach, mam wrażenie, jakbym dopiero wczoraj przerwała lekturę. Mia zagościła w moim sercu wiele lat temu i wciąż zajmuje należne jej miejsce. Jest moją towarzyszką i przyjaciółką. Teraz traktuje ją z lekką pobłażliwością, co nie zmienia faktu, że wciąż potrafi mnie pozytywnie zaskoczyć, a jej codzienne przygody pochłaniają mnie bez reszty.

O dojrzewaniu

"Pamiętniki Księżniczki" to książka o charakterach młodych ludzi, ich walce o pozycje w szkole. Cała seria tworzy nie tylko obraz dorastania młodej dziewczyny, której życie wzbogacono o książęcy tytuł, ale również umożliwia wgląd w umysł nastolatków, którzy wciąż, niczym obcy gatunek, pozostają niezrozumieni przez społeczeństwo. Meg Cabot wzbogaciła książkę o najróżniejsze postacie, te dorosłe, jak i młodsze, których osobowości odcisnęły wyraźne piętno zarówno na Mii, jak i na czytelniku.

Jeżeli nie czytaliście "Pamiętników Księżniczki", zapewniam, że wiele straciliście. Jednak wciąż możecie uzupełnić zaległości!

Kryśka

Kto pyta, nie błądzi, czyli 'Zapytaj astronautę. Wszystko, co powinieneś wiedzieć o podróżach i życiu w kosmosie'

noreply@blogger.com (W czasie wolnym) — Sat, 17 Feb 2018 07:00:00 +0000

"Zapytaj astronautę. Wszystko, co powinieneś wiedzieć o podróżach i życiu w kosmosie", Tim Peake

Obok niektórych książek nie sposób przejść obojętnie. "Zapytaj astronautę" jest jedną z nich. W ostatnim czasie nie przyjmuję ofert recenzenckich ze względu na chroniczny brak czasu, ale tym razem nie mogłam się powstrzymać.

Ale o co chodzi?

Intuicyjnie wiemy, że to coś niesamowicie wciągającego. Kosmos to magia i tajemnica. Niezbadana przestrzeń, którą pragniemy poznać już od najmłodszych lat. Tim Peake rozprasza mgłę niepoznanego, jednocześnie nie odzierając Kosmosu z niezwykłości.

Tim Peake was the first British European Space Agency astronaut to visit the International Space Station, and might also be the first to call the wrong number on Christmas in space.

When he returned to Earth, he was overwhelmed with questions at his public appearances — what it's like on board the space station, training to be an astronaut, how it felt to return. So Peake put out a call for even more questions, and spun them all into "Ask an Astronaut" (Little, Brown and Co., 2017), a new book about life in space.

źródło: space.com

Tim Peake był pierwszym brytyjskim astronautą Europejskiej Agencji Kosmicznej, który odwiedził Międzynarodową Stację Kosmiczną, możliwe również, że pierwszym, który w święta wybrał zły numer z kosmosu.

Kiedy powrócił na Ziemię, był przytłoczony pytaniami, które padały podczas jego publicznych wystąpień - jak jest na pokładzie stacji kosmicznej, jak się trenuje, żeby zostać astronautą, jakie uczucie towarzyszy powrotowi. W związku z tym, Peake ogłosił, że przyjmie jeszcze więcej pytań i zebrał je wszystkie w "Zapytaj astronautę", nową książkę o życiu w kosmosie.

Dla spragnionych wiedzy

W pewnym stopniu przewidywałam, co zastanę pośród stron. Nie miałam wątpliwości, że będzie to interesująca lektura, pełna nowości i poruszająca tematy, które przyciągają uwagę każdego czytelnika - wcześniej czy później. Jednego się nie spodziewałam i czuję się w obowiązku, żeby Was uprzedzić.
Mianowicie, żeby odpowiednio docenić książkę - stawiane pytania i udzielane odpowiedzi, musicie posiadać pewne rozeznanie w temacie nauk przyrodniczych. Szczególnie pierwsze strony eksploatują naszą wiedzę. Autor wszystko tłumaczy powoli i zrozumiale, co nie zmienia faktu, że czytelnik musi posiadać fundament, który przyjmie oferowane informacje.

Wiem, że wielu może się w tej chwili zniechęcić. Niesłusznie. Jest to lektura, która ma nas czegoś nauczyć i rozwiać mgłę tajemnicy, którą tworzymy już od dzieciństwa wokół wszystkiego, co dotyczy kosmosu i astronautów. Czas na twarde fakty. Prawdą jest, że szczególnie wartościowe są te książki, które wymagają od czytelnika zaangażowania i aktywują od dawna uśpioną wiedzę. Pobudzają pragnienie poznania i kreatywność. "Zapytaj astronautę" to właśnie taka pozycja.

Jak za szkolnych lat

Jednak, niech nie zrażają się niechętni nauce! Podczas lektury pojawia się wiele pytań, które każdemu z nas choć raz przemknęły przez myśl. Peake odpowiada na nie z właściwym sobie humorem i dystansem. Omawia z czytelnikiem każdy aspekt codzienności na pokładzie ISS, od ćwiczeń, przez łazienkę, do prowadzonych doświadczeń i eksperymentów.
Autor ma bardzo przystępne pióro, co sprawia, że czujemy się, jakbyśmy prowadzili z nim wywiad dla szkolnej gazetki. On, ja, talerzyk zeschłych ciasteczek oraz chłodna herbata. I nic z tego nie ma znaczenia, ponieważ pomiędzy nami toczy się fascynująca rozmowa. Pełna gwiazd oraz wolna od grawitacji.

Dobremu rozmówcy nikt z nas nie powinien odmawiać. Poza tym, jeżeli nie sobie, książkę możecie podarować komuś bliskiemu, kto kocha nie tylko czytać, ale również poznawać i uczyć się. W tej pozycji każdy znajdzie coś dla siebie. Wystarczy odnaleźć właściwe pytanie.

Książka przeczytana i zrecenzowana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Kobiece.

Dziękuję. :)

Recenzja jest w całości moją subiektywną opinią.

Kryśka