حلقهٔ دام بلا

دام بلا

2010-09-22T21:38:00.001+03:30

چه زجرنامه‌ای است
وقتی
مخاطب خاص من «تو»یی،
مخاطب خاص تو «او».

اوی من

2010-09-19T22:45:00.006+04:30

یادت هست؟
آن روز بعد از دو سال، هم را می‌دیدیم؟

و من برای اولین بار
در سکوت و سکون و نگاهِ مبهم و بی‌حرکتت
طپش‌های قلبِ یک مردِ عاشق را
شنیدم.
و تو
تا آخر عاشق بودی.
و من
چه دیر
فهمیدم...

Nap

2010-09-16T16:45:00.004+04:30

به روی دنیا که می‌بندم،
به روی تو باز می‌شود؛
چشم‌هایم.

گود مود

2010-09-14T00:08:00.003+04:30

دیدید یه وقتایی آدم توی یه مود خوبیه که احساس می‌کنه همه رو دوست داره؟ دلش می‌خواد آدمای آشنا و ناآشنا رو یکی‌یکی بغل کنه و ببوسه؟

الان من توی اون مود ام.

این روزها...

2010-09-13T18:01:00.001+04:30

دانه‌های تسبیحم را گم کرده‌ام...

...

2010-09-12T21:03:00.006+04:30

وقتِ ناامیدی‌ها
و
دل‌مردگی‌ها،
تو کوتاه‌ترین دیواری!

دپرشن

2010-09-12T20:57:00.008+04:30

از پشت این کلمه‌ها بیرون بیا؛
بگذار همه ببینند
نتیجهٔ آزار دادن ِ«خواسته» و «ناخواسته»
یکی است...

آخرین برگ

2010-09-12T11:40:00.005+04:30

از در که تو آمد، چشمش خورد به گلدان و باز همان فکرها توی سرش آمد. این بار دیگر باید کاری می‌کرد.
- کاش این گلدونه رو مینداختینش بیرون!
مادر کمی تعجب کرد:
- این که چیزی‌ش نیست. خاکش رو که عوض کنم حسابی رو میاد.
چشمانش را از مادر گرفت و به اتاقش رفت. روی این را نداشت که اصل مطلب را به‌اش بگوید. بگوید که تازگی‌ها دیدن هر روزهٔ این گلدان، چقدر آزارش می‌دهد.
- یه روز که مامان‌اینا خونه نبودن، برش می‌دارم خالی‌ش می‌کنم تو باغچه. یا اصلا می‌برم میندازمش توی کوچه...

...

مادر برنج را آب‌کش کرده بود و داشت توی قابلمه می‌ریخت. کمی با خودش کلنجار رفت و حرف‌هایش را بالا و پایین کرد:
- مامان! آخرش این گلدونه رو چی کارش می‌کنید؟
صدایش را کمی پایین‌تر آورد و ملتمسانه گفت:
- نمی‌دید بِره؟
مادر قابلمه را روی اجاق گذاشت، شعله‌اش را پایین‌تر کشید و درش را محکم کرد.
- می‌کنمش دو تا گلدون. جاش تنگه...
انگار پُتکی توی سرش خورده باشد، سرش گیج رفت. منگ شد. نتوانست چیزی بگوید. مادر که از آشپزخانه بیرون رفت، از روی ناچاری نگاهی به خواهر انداخت. گردنش را کج کرد و ابروی چپش را بالا داد و با لب و لوچه‌ای آویزان، خواهر را به کمک طلبید:
- من می‌خوام این گلدونه نباشه، اون‌وقت مامان می‌گه تکثیرش می‌کنم.
- چرا خب؟ طوری‌ش نیست که بخوایم بندازیمش بیرون.
- نمی‌خوام توی این خونه باشه. نمی‌خوام چیزی که اون آورده بوده، بعد از این همه سال، هنوز توی خونه باشه.
خواهر که تازه دوزاری‌اش افتاده بود، نگاهی به‌اش انداخت و چیزی نگفت. انگار داشت همهٔ وقایع آن سال را مرور می‌کرد.
خیالش راحت شد. حتما خواهر علتش را به مادر می‌گفت و مادر درک می‌کرد و همه چیز تمام می‌شد.

...

نزدیک نیمه شب بود. پدر کلید انداخت و در را باز کرد. پشت سر پدر تو آمد. مادر دم در ایستاده بود با خواهر حرف می‌زد. کفشش را که درآورد، باز چشمش به گلدان افتاد. با تردید برگشت دم در.
- مامان! تا کسی توی کوچه نیست، گلدونه رو بیارم بذارمش بیرون؟
- بذار شاید داداشت خواستش. بدیم به اون.
باز گردن کج کرد و با لب و لوچه‌ای آویزان به مادر نگاه کرد که یعنی «تو رو خدا کوتاه بیا». مادر رضایت داد. جستی زد و گلدان را بغل کرد. پدر که آمده بود ببیند چرا مادر تو نمی‌آید، با تعجب نگاهش کرد:
- اینو کجا می‌بری؟
مِن و مِنی کرد و گفت «مامان براتون توضیح می‌ده».
و زود از خانه بیرون زد. تا سر کوچه رفت. آرام گلدان را کنار دیوار سیمانی ِ خانه‌ای گذاشت و برگشت. به ستاره‌ها نگاه کرد. دست‌هایش را به هم ‌مالید تا نرمه‌خاک آن را بتکاند:
- بالاخره راحت شدم. تموم شد. از دست این موجود زنده هم خلاص شدم. دیگه چیزی نیست که او رو به این خونه مربوط کنه.

...

توی رختخواب غلتی زد. کتاب را بست و چراغ را خاموش کرد. یاد گلدان افتاد.
- گلدون بیچاره که گناهی نداشت. آزاری نداشت. فوقش روزی یه لیوان آب می‌خواست. الان اون بیرون می‌خشکه. خدا رو خوش نمیاد. کاش یکی برش داره ببردش خونه...

جان‌کاه

2010-09-11T23:58:00.002+04:30

فنجان را دوباره برداشت. آن را به لب‌هایش نزدیک کرد. لب‌هایش را مثل غنچه بست. چشمانش را نیز. انگار می‌خواست فنجان را ببوسد. به من نگاه کرد. من محو و مات او شده بودم. نفسم بند آمده بود. انگار کوهی روی سینه‌ام گذاشته بودند. برای هر بار تنفس، مجبور بودم کوه را جابجا کنم. به سختی نفس می‌کشیدم. قلبم فشرده می‌شد، فشرده‌تر می‌شد، صبر می‌کرد، نفسم بند می‌آمد، بعد یک ضربان، تالاپ. دوباره فشرده می‌شد، فشرده‌تر می‌شد، صبر می‌کرد، نفسم بند می‌آمد، بعد یک ضربان، تالاپ. او انگار که داشت کسی را از بین می‌برد. آرام لبخند زد...
من ِ او/ رضا امیرخانی

کوفت

2010-09-10T16:05:00.000+04:30

چه روزهایی که تلخ نبود و تلخ کام‌مان کرد...

اضغاث احلام

2010-09-09T11:50:00.008+04:30

یک جور مراسم بود. شبیه مراسم نامزدی. خانم‌های هر دو فامیل بودند. نمی‌دانم چه شد که قبل از اینکه به جمع مهمان‌ها بروم، آرام‌آرام بحثی پیش آمد و خیلی زود فضای مراسم عوض شد و رو به نزاع زبانی رفت. از بحث پیش آمده، دلم شکست. به‌جای لباسی که برای این مراسم تهیه دیده بودم، با همان لباس ساده‌ام وارد شدم. سرم پایین بود و ناراحت. آرام گوشهٔ یکی از مبل‌های راحتی نشستم و توی دلم غصه خوردم. کسی توجهی نداشت.
بعد دیدم توی خیابان داریم می‌رویم. شاید هم اتفاقاتی این بین افتاد که یادم نیست. من بودم و مادربزرگ و شاید خواهر و برادرها. عمه بزرگه هم بود. و مادر. مثل آواره‌ها داشتیم از وسط خیابان می‌رفتیم و همه ناراحت و بعضا عصبانی. توی پیاده‌روها، فامیل خانوادهٔ او ایستاده بودند. شاید زبانی دعواهایی هم در جریان بود. یادم نیست. فقط یادم می‌آید که او جزء آخرین نفراتی بود که ایستاده بود توی پیاده‌رو. انگار کت سفیدرنگی هم به تن داشت.
نمی‌دانم چه کسی حرفی زد، و چه حرف‌هایی رد و بدل شد که او که تا آن موقع سکوت کرده بود، با عصبانیت گفت: «پس بچه‌م رو بدید بهم. حق نداری بهش دست بزنی». خطابش با من بود. من که انتظار داشتم توی این نزاع، پشتِ من دربیاید، صدایم کند، دلجویی کند... یکه خورده بودم. بچهٔ او، بچهٔ من هم بود. این بچهٔ هر دوی ما بود، ولی چرا سهم مادری من را نادیده گرفته بود؟ «حق نداری دست به بچه‌م بزنی»!
این را که گفت یک بار دیگر بی‌صدا توی خودم شکستم. من که همیشه اهل جدال و جواب بودم، توی این خواب همه‌اش سکوت می‌کردم، غم‌باد می‌گرفتم، ولی حرفی نمی‌زدم. بچه، نوزاد شیرخواره بود. بغل یک بچهٔ شش هفت‌ساله بود که داشت کنارم می‌آمد. آرام به بغل‌دستی‌ام گفتم برو بچه را بگیر. شاید این‌طوری دست او و فامیلش بهش نمی‌رسید. ولی انگار نه او، نه هیچ‌کس دیگر هیچ تقلایی برای گرفتن بچه نداشت.
کمی بعد داشتم با یکی دو تا از دختر بچه‌های فامیل او خداحافظی می‌کردم. انگار وابسته‌ام باشند... آرام صورتشان را نوازش می‌کردم، به صورت خودم می‌چسباندم، می‌بوسیدم و اشک می‌ریختم. به‌شان می‌گفتم که دلم برایشان تنگ می‌شود...
و بعد باز همه توی خانه جمع شدیم. انگار داشت آتش‌بس برقرار می‌شد. خانم‌ها توی همان سالن پذیرایی که مراسم نیمه‌تمام‌مان برگزار شده بود، جمع شده بودند و مادربزرگ داشت برای‌شان چیزی می‌گفت که خانم‌های فامیل او، همه ناراحت و متأسف می‌گفتند: «حاج خانوم ما نمی‌دونستیم»، «حاج خانوم کاش زودتر گفته بودید». داشتند تلاش می‌کردند همه چیز را به حالت عادی دربیاورند. انگار دعوا بی‌دخالت ما دو تا شروع شده بود و بی‌دخالت ما داشت تمام می‌شد.
من ولی، باز همان‌جای قبلی نشستم. بچه نبود. باز توی خودم بود و بی‌توجه به حرف‌ها. داشتم به این فکر می‌کردم که چطور توانسته بود بگوید «بچهٔ من» و هیچ سهمی از مادری برای من قائل نباشد. چطور این‌قدر بی‌انصاف شده بود. عصبانی شده بود و بچهٔ هر دو مان را سهم خودش دانسته بود و از من طلبش کرد. نه! نمی‌توانستم او را ببخشم. بگذار این‌ها هر چه که می‌خواهند ببرند و بدوزند، من او را نمی‌خواهم. دیگر نمی‌توانم بهش اعتماد کنم. نمی‌توانم باورش کنم.

تا نیم‌ساعت بعد از بیداری، توی رختخواب مانده بودم، چشم‌هایم را بسته بودم و خواب را مرور می‌کردم. چطور توانسته بود سهم مادری من را نادیده بگیرد؟ حتی در بیداری هم نمی‌توانستم او را ببخشم.
اصلا اگر ما بچه داشتیم، آن مراسم نامزدی دیگر چه بود؟ این بچه‌ای که می‌خواست از من بگیردش، بین ما دوتا، چه معنی داشت؟ معنی بچه چه بود که طلبش از من، اعتمادم را نسبت به او فروریخته بود؟ چه چیز قشنگی با هم ساخته بودیم که توی این بچه نمود پیدا کرده بود؟

گنجینهٔ درد

2010-09-08T21:52:00.002+04:30

حتی گذشته‌های تلخ هم،
خاطرات شیرینی دارند که
نمی‌توان به‌شان لبخند نزد.

ساز تخیل

2010-09-07T22:48:00.003+04:30

گاهی وقت‌ها ذهنم قلم را جاهایی می‌کشاند که خودم هم نمی‌دانم آخرش به کجا ختم می‌شود. بعد با هم چیزهایی را می‌سازند که ناچار، من هم باورم می‌شود!

کابوس بیداری

2010-09-06T12:00:00.002+04:30

همه چیز از وقتی شروع می‌شود که از اتاقت می‌زنی بیرون. آدم‌ها، حرف‌ها، غذاها، حتی تلویزیون هم آمادهٔ شکنجه دادن‌اند. تو آمادهٔ شکنجه شدنی و اشکت آمادهٔ جاری شدن است؛ آماده‌تر از خون ِ جهندهٔ گوسفند سیراب شدهٔ تیغ به گلوی ذبح شدنی! برمی‌گردی توی اتاق. پشت سیستم که می‌نشینی، یادت می‌آید همه چیز از همین‌جا تلخ می‌شود. ترجیح می‌دهی روی تختت بیفتی و کتاب بخوانی. توی انواع کتاب‌های رمان و داستان خودت را غرق می‌کنی. گاهی اسکارلت می‌شوی و گاهی محبوب بصیرالدوله و گاهی مهتاب. مهتاب؟ یادت می‌افتد که همه‌اش از همین جا شروع می‌شود. از همین قصه‌ها. کتاب را می‌بندی، چراغ را خاموش می‌کنی. می‌خزی زیر لحاف و سرت را توی بالش فرو می‌بری. چشمت هنوز گرم نشده است که یادت می‌آید همه چیز از همین‌جا شروع می‌شود. از وقتی که چشم باز می‌کنی و می‌بینی نفَسِ صبح دمیده است توی اتاقت...

شکاف

2010-09-04T23:50:00.001+04:30

حذف کردن آدم‌ها از زندگی کار ساده‌ای است،
فکری به حال جای خالی‌شان باید کرد...

حلقهٔ مفقودهٔ دعا

2010-09-04T02:14:00.001+04:30

دیگر ذهنم به جدیدتر از این‌ها قد نمی‌دهد. دیگر راه تازه‌ای به فکرم نمی‌رسد. دیگر خلاقیتی سراغ ندارم.
نمی‌دانم این بار از کدام در وارد شوم که قبلا امتحانش نکرده باشم.
ذهنم، دلم، دستم،... همه خالی است.
به تکرار رو آورده‌ام.
تو خودت بگو دوست داری چطور بخوانمت؟
چطور بخوانمت که جوابم دهی؟

هم‌دردی!

2010-08-31T16:04:00.001+04:30

گفتم: فکر نمی‌کنم کسی باشه که بهتر از من بتونه بفهمدش و آرومش کنه.
گفت: چرند نگو!

سوّلت لنا الشیطان

2010-08-23T16:21:00.006+04:30

یک وقتی هم دستت را می‌گیرد و می‌نشاندت روی یک بلندی همین دور و برها، و همهٔ راهِ بیراهه‌ای را که آمده‌ای نشانت می‌دهد. بی‌گُل و بی‌شکوفه. بی‌درخت و بی‌میوه. بی‌پروانه و بی‌پرنده، و بی‌هر چیز دوست داشتنی دیگری. لُخت و عور.

بعد تازه می‌فهمی همهٔ آن دست و پا زدن‌هایت مال گرفت و گیرت در مرُداب بوده. آن که تو از آن می‌آمدی راه نبوده، چاه هم نبوده؛ گنداب بوده.

بعد رهایت می‌کند. عذابت نمی‌کند. رهایت می‌کند تا هر روز لجن‌زار گذشته‌ات را مرور کنی. جزء به جزء. ریز به ریز. ثانیه به ثانیه. عذابت نمی‌کند و تو، زجر می‌کشی.

دور

2010-08-22T21:55:00.001+04:30

دور،
همیشه باطل نیست.
می‌شود تا ابد
من برای تو بنویسم،
تو برای من

بهانه

2010-08-21T03:55:00.002+04:30

باید حواسش را پرت کنم؛
بچه می‌شود
گاهی
دلم.

هنرمند

2010-08-20T01:50:00.001+04:30

چیزای خوب
داشتنش هنر نیست،
نگه‌داشتنش هنره

بالون

2010-08-19T03:43:00.002+04:30

هوای گرم که بهش بدمی و طنابش را که جدا کنی، می‌رود بالا. بخواهی بالاتر برود، باید وزنش را سبک کنی. یکی‌یکی آن کیسه‌ها را بکَنی و بیندازی زمین...

گاهی هم...

2010-08-11T16:06:00.004+04:30

نامبرده در حال حاضر سرخوش می‌باشد؛ لذا حوصلهٔ خواندن و نوشتن مطالب حاوی کپسول‌های دپرس کننده را ندارد!

تحریف

2010-08-09T10:48:00.000+04:30

همیشه مستقیم باید رفت سراغ خود طرف.
واسطه‌ها بدون شک همیشه چیزی را در سخن جابجا می‌کنند؛
خواسته یا ناخواسته.

مخلص کلام

2010-08-07T12:57:00.000+04:30

هر که دل‌آرام دید... از دلش آرامش رفت