สมิหลาพอเพียง กลุ่มทุ่งขมิ้น อ.นาหม่อม จ.สงขลา

พระเจ้าแผ่นดิน

2013-12-05T04:31:00.001+07:00

วันนี้ผมจะจดบันทึกว่า "การเมืองการปกครองของไทย" เลวมาก

เลวสิ้นดี เลวเพราะลืมตัวลืมตีน ไม่รู้จัก ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

ทะเลาะกันแย่งกันเป็นใหญ่ บริหารประเทศล้มเหลวไม่พอ

เสือกไม่รู้ว่า "แผ่นดินนี้ มีพระเจ้าแผ่นดิน"

กสิกรรมธรรมชาติ ที่มาแห่งความพอเพียง

2013-05-31T21:29:00.000+07:00

สองเดือนที่หายไปดูเหมือนไปทำอาชีพอื่นๆเสียแล้ว กับงานภาคประชาชนที่ปวงชนชาวไทยเป็นเจ้าของแผ่นดินนี้ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ แห่งศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ ตำบลสองสลึง อำเภอแกลง จังหวัดระยอง เป็นโรงเรียนที่สอนให้รู้จักคุณค่าแห่งความพอเพียง

ความพอเพียงที่มีอยู่ในทุกคนทุกตำแหน่งทุกสาขาอาชีพ “สิ่งแรกที่จะรู้จักกับความพอเพียง คือรู้จักตัวตนก่อน เมื่อรู้จักตนเองแล้ว ก็จะรู้ว่าตนเองควรจะพอแค่ไหน” สุดยอดแห่งคาถาบทหนึ่งที่ท่านผู้ใหญ่ให้มา แต่ในความคิดผมและสิ่งที่ผมต้องการจากผู้ใหญ่สมศักดิ์ คือ “วิธีคิด และการปฏิบัติตนบนวิธีคิด” ก็ได้มาเยอะพอตัว และยังกังวลแทนผู้ใหญ่ในหลายๆเรื่องจนกลายเป็นสภาวะ “สาวก และยอมตายแทนได้” มันฟังดูเหมือนละคร เหมือนลิเก ก็ไม่แปลก เพราะสิ่งที่ผู้ใหญ่สมศักดิ์ปฏิบัติคือ “การให้ความรู้ผู้อื่น” สำหรับผมหากเป็นความรู้ที่ใช้ได้จริง ทำได้จริง มันคือสุดยอดแห่งวิชา ที่จะนำพาชีวิตทุกๆคนรอดตายเป็นลำดับแรก และต่อๆไปอยู่ที่ตัวตนจะนำไปปฏิบัติเอง

ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง จึงเหมือนบ้านผมหลังหนึ่ง ที่ผู้ใหญ่บอกว่า “เอกที่นี้คือบ้านเอกนะ” ความอบอุ่นในบ้านหลังนี้ ประกอบด้วย อ.ยงยุทธ์ อ.พัฒน์ อ.ตุ้ม อ.เม้ง อ.สมชาย อ.หยก อ.วัฒน์ อ.สมชาย อ.นพดล อ.เล็ก อ.พัธมน อ.แจ๊น อ.ซ่อนกลิ่น อ.อาร์ อ.หมอสุมล ลุงจ้วน พี่ตั้ม พี่ธวัฒน์ชัย ไอ้ต๋อง น้องเดือน น้องลาย ป้าชื่น ลุงธง อ.สมนึก อาเปี้ยก ร้านค้าทุกร้าน ณ สองสลึง เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน และให้ไออุ่นผมเหมือนกัน กลายเป็นชุมชนในฝันของผม นึกจะกินอะไร นึกไปเที่ยวไปนอนบ้านใครก็ได้ จึงเก็บเอาความฝันนั้นติดตัวมา ติดตัวมาว่า “เราคือครอบครัวเดียวกัน”

ความเป็นเครือข่ายที่ยิ่งใหญ่เมื่อได้พบกับ มหกรรมคืนชีวิตให้แผ่นดิน ทำให้รู้จักพี่น้องร่วมแผ่นดิน ที่ต้องการรักษาไว้ซึ่งชาติบ้านเมือง ภายใต้ดวงใจเดียวกัน คือ ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ศาสตร์ของพระราชา และวิธีฟื้นฟูต้นมะม่วงแห่งพระราชนิพนธ์พระมหาชนก ที่ อ.เจริญวิทย์ นำมาเล่าให้ฟัง ได้พบกับ อ.ยักษ์ อ.เข้ม อ.เจริญ อ.ปัญญา ลุงดาบ หลวงพ่อสุวรรณ กำนันแมน ฯลฯ ที่กล่าวมาก็ไม่หมด แต่มีความรู้สึกที่ดีๆ ที่ได้พบกับผู้มีอุดมการณ์ดีๆ ตัวจริงเสียงจริงของบ้านเมืองในขณะนี้ ตัวจริงเสียงจริงที่เกิดจากใจของทุกๆคนบนแผ่นดินทำมาหากินบนแผ่นดินตนเอง

โชคดีซ้ำสองที่พาครอบครัวและเพื่อนๆไปเที่ยวในศูนย์กสิกรรมต่างๆ ทำให้มีความสุขบนแผ่นพื้นแผ่นดินนี้ จนความสำนึกพื้นฐานของชาวสงขลาที่ว่า “เกิดมาต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน” และเมื่อความพร้อมแห่งความพอ บวกกับ สำนึกรักในแผ่นดินเกิด ความรู้ที่ได้เรียนมา คุณธรรมที่ได้ถูกอบรมมา ก็นำมาใช้เริ่มจากตนเอง สู่ชุมชน สู่ตำบล สู่อำเภอ สู่จังหวัด สู่ประเทศ

เช้าของวันที่ ๒๙ พ.ค. ๕๖ ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติแปดสิบปี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ผมเองก็พึ่งมาครั้งแรก แต่ก่อนขึ้นห้องประชุมในวาระข้อเสนอขององค์กรชุมชนต่อรัฐบาล ผมเห็นภาพจากพระราชนิพนธ์พระมหาชนก ที่เต็มรอบห้องประชุม มันเหมือนกับจะเตือนอะไรผมบ้างอย่างหรือป่าว เพราะกาลเวลา สถานการณ์ เหตุการณ์ในปัจจุบัน ตัวผมเอง และสถานที่ คงจะเหนือคำว่าบังเอิญแล้วกระมัง และวาระในที่ประชุมกล่าวถึงการที่รัฐบาลไม่เห็นตัวตนของสภาองค์กรชุมชน

กระผมนายชูชาติ ธุระกิจจำนง ประธานสภาองค์กรชุมชน ตำบลทุ่งขมิ้น อ.นาหม่อม จ.สงขลา ในฐานะของตัวแทนสภาองค์กรชุมชน เจ็ดจังหวัดใต้ล่าง วันนี้เราลืมอะไรไปหรือป่าว ก่อนเข้ามาห้องนี้ผมเห็นรูปในพระราชนิพนธ์พระมหาชนกอยู่รอบห้องประชุม วันนี้เรามีหนึ่งข้อในวิธีฟื้นฟูต้นมะม่วง เรามีเครือข่ายเราเป็นภาคี เอากิ่งมาทาบกิ่ง คือการเชื่อมภาคี สุดท้ายงานนี้จะออกมาอย่างไร แต่ขอให้พวกเราได้มาเรียนรู้ร่วมกัน เรียนรู้ที่จะเดินไปด้วยกัน ความรู้ที่เสมอและเท่าทันคือทางออกของประเทศในนามพวกเรา แล้วเราจะนำปวงชนชาวไทยกลับมา..... หนึ่งในศิษย์ของสองสลึง

แทนคำอวยพร ด้วยการเอาสิ่งที่ได้รับการอบรมมา นำมาปฏิบัติบูชาครับ ผู้ใหญ่ เคารพรักอย่างสูง

สถาบันครอบครัว

2013-02-28T23:36:00.001+07:00

อ.ยักษ์มาสงขลา มาให้งานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรีสงขลา ซึ่งในรับทราบในวันเข้าร่วมประชุมคณะทำงานเครือข่ายประชาสังคมจังหวัดสงขลา สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า ซึ่งมีหัวข้อของการนำปรัชญาเศรษฐกิจพอพียงมาปรับใช้ แน่นอนครับจะได้พบ อ.ยักษ์ อีกครั้งในฐานะหลานศิษย์

ย้อนคิดไปถึงอดีตที่ตัดสินใจทิ้งเมืองหลวงทิ้งความสะดวกสบายทิ้งฐานะทางสังคม กลับมาทำสวนยางในแนวทางของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง สี่ปีเต็มๆกว่าจะสำเร็จจนถึงวันนี้ เทปรายการคนห่วงแผ่นดินของ อ.ยักษ์ ผมเปิดนั่งดู ตัดต่อบ้างเพื่อให้ผู้เข้ารับการอบรม ผู้มาดูงานได้ดูกว่าร้อยๆเที่ยว มีประโยคที่จำขึ้นใจก็หลายๆคำ เช่น “ทำไปเถอะแม้คนอื่นๆไม่เข้าใจ ทำไปอย่าหยุด” หากจำคาถาบทนี้ไม่ได้ผมเองก็ไม่มีวันนี้

บนเส้นทางเดินที่กลับมาใช้ชีวิตแบบชาวสวนก็สบายดีเพราะกลับมาตัดยางได้เลย ไม่ต้องปลูกเพราะทุนเดิมมีอยู่แล้ว ญาติพี่น้องแต่ละคนก็สำเร็จกันหมดแล้ว แต่ผมและครอบครัวมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ แน่นอนครับหลายๆคนก็คงจะอดคิดไม่ได้ว่าสงสัยไปไม่รอด เหตุเพราะกลับมาไม่ได้ตัดยางอย่างเดียวเหมือนที่คนอื่นๆทำและสำเร็จกันมาคือ ตัดยาง 4 วัน หยุด 1 วัน ทำอย่างนี้มาเป็นสิบๆปีจนสร้างบ้านซื้อรถ ฯลฯ เป็นความสำเร็จตามที่หลายๆคนคิด แต่แน่นอนความคิดคนต้องไปเหมือนกันเพราะพื้นฐานทางความคิดแตกต่างกัน

นอกจากตัดยางแล้วครอบครัวผมยังมีกิจกรรมอย่างอื่นๆอีกหลายอย่างเช่น ทำน้ำยาล้างจาน เผาถ่าน เลี้ยงหมูหลุม เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด ทำปุ๋ย และปรับคุณภาพต้นยาง ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้รับความรู้มาจาก ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สถาบันเศรษฐกิจพอเพียง นี้ล่ะครับ จากผู้เข้ารับการอบรมจนมาเป็นวิทยากรกระบวนการของศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ ตำบลสองสลึง อ.แกลง จ.ระยอง.โดยมี ผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์และ อ.ยุงยุทธ์ เสมอมิตร เป็นครู ครูที่สอนแบบจับมือทำ

การได้รับความยอมรับแรกๆก็แบบปากต่อปากในเรื่องของเปอร์เซ็นต์น้ำยางที่ปรับขึ้นมา จาก 29 เปอร์เซ็นต์ เป็น 45 เปอร์เซ็นต์และยืนระยะการคงเปอร์เซ็นต์ขณะตัดยางมากว่า 20 วัน ถึงกระนั้นเปอร์เซ็นต์น้ำยางก็ไม่เคยต่ำกว่า 38 เปอร์เซ็นต์ตลอดระยะ 3 ปีที่ผ่านมาแม้ไม่ได้ใช้ปุ๋ยเคมีเลย สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้เพราะ “การเลี้ยงดินให้ดินเลี้ยงพืช”

นั้นคือความสำเร็จที่ยั่งยืนจริงๆ “ดินดีปลูกอะไรๆก็ขึ้น” คาถาอีกบทที่จำฝังใจ หลังจากมีการบอกกันต่อๆไป ก็เริ่มมีคนสนใจมาดูงาน และเชิญไปเป็นวิทยากร ทำให้ได้สำผัสความรู้สึกนึกคิดของชาวสวนจริงๆ นั้นก็คือ “ตัดยางอย่างเดียวก็พอได้กินแล้ว” แม้ผมจะพยายามจะบอกถึงการทำอาชีพเสริมไว้บ้าง แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจึงขอปฏิเสธการไปเป็นวิทยากรแบบบรรยายอย่างเดียว

และหนึ่งในปัญหาของชาวบ้านก็คือสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน และไม่สามารถเข้าถึงการหนุนเสริมของภาครัฐ การถูกละเมิดสิทธิ ฯลฯ ที่ไม่มีใครลุกขึ้นมาทวงสิทธิของชุมชนคืนเป็นปัญหาหนึ่งที่ชาวบ้านไม่อยากจะทำให้ที่แตกต่างมากนัก อีกประการหนึ่งคือการใช้วิธีแจกของให้ของ เช่น ปลาดุก ไก่ กากน้ำตาล ฯลฯ แล้วอ้างว่าทำเศรษฐกิจพอเพียง โดยไม่ให้ความรู้ควบคู่ไปด้วย บ้างครั้ง ปลาดุ ไก่ ก็ต้องมาตายเปล่าๆต่อหน้าต่อหน้า ของคนที่ใส่เสื้อ “คืนชีวิตให้แผ่นดิน”

สถาบันครอบครัวไม่มีความมั่นคงโดยรวม มันทนไม่ไหวก็ต้องลุกขึ้นมาสู้ สู้เพื่อสิทธิขั้นพื้นฐานที่ทุกคนต้องได้รับ แม้หลายคนกำลังต่อสู้เพื่อบ้านเมือง สู้ต่อภัยพิบัติ แต่ตัวผมเองจะขอสู้สู้ในชุมชน สร้างชุมชนที่น่าอยู่พร้อมรับต่อการเปลี่ยนแปลงทุกรูปแบบ การได้รับฉันทามติของชาวบ้านและชาวเมือง ในอีกบทบาทหน้าที่ หน้าที่ที่มาจากการประยุกต์ใช้ ความรู้ คู่คุณธรรม บนพื้นฐานการปฏิบัติ “พออยู่พอกิน พอใช้ เหลือเก็บแจกจ่ายให้ทาน จะขายก็ไม่ได้ว่า”

และเมื่อ อ.ยักษ์ ได้มาให้ความรู้ที่ทันต่อการเปลี่ยนแปลงที่ท่านได้พร่ำอบรมสั่งสอนลูกศิษย์กว่าสามแสนคนบนพื้นแผ่นดินไทย ผมในฐานะหลานศิษย์ก็จะได้นำเอาความรู้นั้นมาเพื่อขีดเขียนไว้บนแผ่นดิน แทนการเข้าร่วมแสดงมุทิตาจิตรที่จัดขึ้น ในวันที่ 15 – 17 มีนาคม ของทุกๆปี ณ มหา ลัย คอกหมู มาบเอื้อง จ .ชลบุรี

ฉันทามติ คือ ภารกิจที่ยิ่งใหญ่

2013-01-03T21:35:00.000+07:00

สวัสดีปีใหม่ทุกๆท่านครับ ผมเริ่มศักราชใหม่ด้วยวัย 40 ปีเต็ม ด้วยภารกิจที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเองอีกครั้ง หลังจากเคยประสบความสำเร็จและสูงสุดในหลายๆด้าน แต่ขาดสิ่งเดียวคือ “ความยั่งยืน” กลับไปทบทวนตนเองถึงอดีตที่ผ่านมาเป็นการใช้ชีวิตส่วนตัวได้เกินคุ้มจริงๆ อยากกินได้กิน อยากเที่ยวได้เที่ยว อยากมีได้มี ก็ถือว่าสำเร็จไปส่วนหนึ่ง

แล้วจุดเปลี่ยนชีวิตเมื่อ 4 ปีที่แล้วก็เกิดขึ้นจากความสำนึกต่อพ่อแม่และลูกตนเอง หนึ่งคือบวชแทนคุณพ่อแม่ สองคือเปลี่ยนแนวชีวิตบนพื้นฐานของการกลับมาเดินนับหนึ่งใหม่ เพื่อเป็นทางที่มี “ความยั่งยืน” บนถนนสายเศรษฐกิจพอเพียง

ย้อนคิดไปถึงอดีตว่า 28 ปี แห่งการทำงานหาเงิน ไม่ผิดหรอกครับ 28 ปี เพราะผมทำงานครั้งแรกตอนเรียน ป.6 พ่อแม่ จะควันอ้อย หั่นมะละกอ ใส่ถุงให้ไปขาย เงินที่ได้มาเก็บเอาเอง พ่อแม่ไม่เกี่ยว ถุงที่ใส่แม่ก็ออกเงินซื้อให้ไม่หักสักบาทเดียว ขายถุงละ 2 บาท วันหนึ่งก็ 20 กว่าถุง ของที่ขายก็ของในบ้านตัวเอง พ่อปลูกเอาไว้ “กินเหลือจึงขาย” นั้นคือความรู้ที่พ่อแม่ปลูกไว้ให้ หลังจากนั้นก็ทำงานมาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็น เด็กเสริฟ คนงานก่อสร้าง รับเหมาไฟ ลูกจ้าง พนักงานบริษัท คนส่งของ เซลแมน ซ่อมคอมพิวเตอร์ ผู้จัดการบริษัท และกรรมการผู้จัดการ

ทั้งหมดที่กล่าวมาเพื่อหาเงินไว้ใช้ ไว้กิน ไว้เที่ยว ดีที่สร้างของไว้บางเล็กๆน้อยๆ แล้วชีวิตก็ต้องถึงจุดเปลี่ยน เปลี่ยนด้วยการมองหา “ความยั่งยืน” มิใช่เพราะตนเอง แต่เพื่อลูกๆทั้งสอง เพราะโดยส่วนตัวจะไปไหนก็ได้ อยู่ไหนก็ได้แต่การใช้ต้นทุนตัวเองเพื่อตัวเองมันไม่ถูกเพราะอนาคตของลูกๆต้องมองเห็น พรรคพวกมีมากแต่เพื่อนมีน้อย เห็นใจกันจริงๆ ตอนทิ้งธุรกิจออกมา หลายคนนึกว่าเราหมดสิ้นเนื้อประดาตัวก็ออกห่างเราไป ที่เห็นใจก็เข้ามาช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ

ตัดสินใจล้างไพ่ใหม่ด้วยการบวชเข้าพรรษา จึงได้เห็นสัจธรรมบ้างประการที่ต้องการศึกษา สุดท้ายได้แค่การไม่เห็นตัวตน เกิดจากสูญไปก็สูญ เหลือทิ้งไว้แค่ความชั่วดีให้ลูกหลานนึกถึงบ้างก็เท่านั้นเอง แม้การบวชในครั้งนั้นจะมีอะไรๆ ตามมามากมายในเรื่องเงื่อนไขของการเวลาบวกบุญที่ได้ทำมา ไม่ขอกล่าวในรายละเอียดเพราะเป็นเรื่องความเชื่อ การสัมผัสได้ด้วยตนเองเท่านั้น

จากสูญสู่สูงสุดอีกครั้ง ด้วยสองหน้าที่ คือ ประธานสภาองค์กรชุมชน ตำบลทุ่งขมิ้น และ ประธานสภาวัฒนธรรม อำเภอนาหม่อม โดยมีฐานะเป็นตัวแทนของจังหวัดสงขลาในคณะกรรมการที่ประชุมระดับชาติ ของสภาองค์กรชุมชน ตำบล ตาม พรบ.สภาองค์กรชุมชน 2551 ถามตัวเองแล้วว่าได้มาอย่างไร ?

ตอบคือได้มาเพราะ “ร่มบุญของปรัชญาเศรษฐกิจพอพียง” จาก ปีแรกที่หลายๆคนดูถูกเหยียดหยาม แต่พอสิ่งที่ทำออกดอกออกผล หลายๆคนเหล่านั้นจึงเข้าใจ มิหนำซ้ำยังตามมาส่งเสริม ก็ขอพรแห่งบารมีเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งเป็นทางรอดบน “ความยั่งยืน”จงมีแด่ทุกคนทุกท่านเช่นเดียวกัน แม้วันนี้ทำได้แค่ มีอยู่ มีกิน ยังไม่พอเก็บ แต่พอแจกจ่าย ให้ทานได้บ้าง

จากอดีตสู่ปัจจุบันเป็นเรื่องที่ต้องคิดและทบทวนตนเองอยู่เสมอ “เดินที่ละก้าว กินข้าวที่ละคำ ทำที่ละอย่าง” เป็นขั้นเป็นตอน หากแต่ต้องพิจารณาโดยท่องแท้ดูบาง และการพิจารณาก็มิใช่ตัวเองคิดคนเดียว การทำงานส่วนรวม ต้องถามส่วนรวม “หน้าที่ประธาน” จึงเป็นแค่การอำนวยการ การรับใช้ การบริการผู้อื่น มิ ใช่ความคิดตัวตนเป็นใหญ่ หากแต่ทำอย่างไรให้ประโยชน์สูงสุดไปอยู่ที่ส่วนรวมได้ ซึ่งเหล่านี้มีคาถากำกับอยู่ แต่ต้องแม่นคาถาและต้องยึดมั่นไว้เสมอ เป็นสิ่งที่ท้าทายพอสมควร ถ้าโชคดีวันเวลาและบุญมาพบกันก็รอดไป

ฉันทามติที่ได้รับมาจึงเป็นเรื่องใหญ่เอาการ การเป็น “ผู้นำที่ต้องเป็นผู้รับใช้” อุดมการณ์จะรักษาได้หรือไม่ พ่อแก้วแม่แก้วเอ่ยให้พรลูกด้วย

เศรษฐกิจพอเพียงเป็นปรัชญา ประชาธิปไตยเป็นระบอบการปกครอง

2012-11-04T23:18:00.003+07:00

ย้อนกลับไปดูที่มาของตนเองอีกครั้งหลังจากได้รับเลือกให้เป็นผู้แทนที่ประชุมสภาองค์กรชุมชน จังหวัดสงขลา เพื่อไปร่วมประชุมในระดับชาติ

“คุณเป็นใคร? มาจากไหน?” เป็นคำถามกลางที่ประชุมของท่านสมาชิกท่านหนึ่งในคณะยุทธศาสตร์ขบวนองค์กรชุมชนจังหวัดสงขลา แน่นอนครับผมต้องกล่าวอย่างใดอย่างหนึ่งไปก่อน ก่อนที่จะได้รับคำถามนี้มา คำกล่าวของผมก็คือ “ปัญหาหลายๆอย่างเกิดจากความเข้าใจไม่ตรงกัน การสื่อสารไม่ทั่วถึง ผมขออาสาทำหน้าที่นี้ครับ หน้าที่ของผู้ประสานงาน”

และเมื่อจิตใต้สำนึกได้สำแดงเดชอีกครั้งระหว่างที่ประชุมระดับชาติของสภาองค์กรชุมชนตำบล ด้วยประโยคที่ว่า “ท่านใส่เสื้อนี้ร้องเพลงดินได้หรือป่าว” ผมก็ตอบว่าพอร้องได้บางครับ นึกว่าจบแล้วแต่ก็มีประโยคถามต่อมาอีกว่า แล้วท่านรู้จัก อ.ยักษ์ไหม? ว่าท่านเป็นใครทำอะไร มาจากไหน? ผมก็บอกได้แค่ว่า “ท่านเป็นผู้จดบันทึกและถวายรายงานต่อในหลวงในฐานะ ข้าราชการของ กปร.” ถูกต้อง แสดงว่าลูกศิษย์ อ.ยักษ์จริง

แต่คำตอบที่ผมตอบไปคือ ผมเป็นลูกศิษย์ของศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ ตำบลสองสลึง แกลง ระยอง ซึ่งจริงๆแล้วผมเป็นศิษย์ผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ อ.ยงยุทธ เสมอมิตร พี่ๆ วิทยากรทุกท่านของศูนย์สองสลึง และ พระอาจารย์สุวรรณ คเวสโก แห่งวัดป่ายาง จ.นครศรีธรรมราช แต่คำสอน ของ อ.ยักษ์ ผมจำได้อยู่

และเมื่อผลเกิดจากเหตุ เหตุที่มีคำถามตรงนี้เพราะผมใส่เสื้อของศูนย์กสิธรรมชาติไป เพราะผมไม่เคยซื้อเสื้อใส่ดีๆโก้ๆ หรูเลย หลังจากที่เคยใส่ ชูชูส์ ดีเซล เนบเปอร์ เอโร่ ลีวาย ปีแอร์ และมีเนคไทค์กว่า ร้อยเส้น สูท ฯลฯ หลังจากพบกับวิถีแห่งความพอเพียง และด้วยเครื่องแบบทหาร กับ จีวร ซึ่งเกิดสามัญสำนึกเล็กๆว่า การแต่งตัวดูดี มิ จำเป็นต่อการทำงานได้เลย งานที่ทำจากใจ ใจที่เป็นประธาน แต่ต้องพอเหมาะสมแก่สถานที่และให้เกียรติซึ่งกันและกัน ฉะนั้นเสื้อที่ดีและมีอยู่ในราคาตัวและ 350 บาท ที่มีอยู่จึงนำมาใส่ในครั้งนี้ ผมไม่แปลกใจหรอกครับที่มีคนเข้ามาถาม เพราะท่านที่ถามก็เป็นหนึ่งในขบวนของเศรษฐกิจพอเพียงเหมือนกัน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมเคยถามคนที่ใส่เสื้อนี้ตอนไปประชุมภัยพิบัติ ว่าพี่อยู่ศูนย์ไหนเหรอ แต่มิได้คำตอบ.....

ดังนั้นผมต้องรับผิดชอบทั้งสองฐานะคือ ตัวแทนของสภาองค์กรชุมชนตำบลจังหวัดสงขลา และวิทยากรแห่งเครือข่ายกสิกรรมธรรมชาติ ด้วยต้องรับผิดชอบจึงคิดได้ว่า เป็นปีแรกที่เข้ามาตรงนี้ และค่อนข้างเร็วมาก 3 ปีที่กลับมาบ้านมาจากคำครหาคำดูถูก คำประณาม ว่า คิดอย่างนี้ทำอย่างนี้ไม่เจริญก้าวหน้า การกลับมาตัดยาง เผาถ่าน ทำน้ำยาล้างจาน รับจ้างตัดหญ้า จะเรียนมาทำไม ฯลฯ สาดเสียเทเสียเข้ามา (ซึ่งเขาเหล่านั้น เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่ต้องอยู่ร่วมกันในสังคมนี้เท่านั้นเอง) แต่ไม่เป็นหรอกครับเพราะคนที่ยินดีและเป็นคนสำคัญที่สุดของชีวิตคือแม่ผมเอง ท่านบอกว่า “ถ้าแกคิดอย่างนี้ได้เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ฉันก็ไม่ต้องเหนื่อยกับแกมาเป็น 20 30 ปี” บนวิถีแห่งแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

และคำครหา ว่ากล่าว ก็ยังไม่หมดสิ้นเมื่อผมทำเรื่องสาธารณะที่มิได้มีค่าตอบแทนด้วยประโยคที่ว่า “เขามีแต่ทำตนให้รวยมีอยู่มีกินมีหน้ามีตา” ถูกครับความคิดทุกคนถูกหมด ชีวิตที่เราๆเกิดมาผมเชื่อว่าทุกคนอยากเป็นคนดี แต่การเป็นคนดีได้นั้นมีองค์ประกอบหลายอย่าง ซึ่งถ้าหากเราคิดว่าจะเป็นคนดีของใครคนใดคนหนึ่ง หรือ การทำดีโดยสร้างภาพขึ้นมา กระดุมเม็ดแรกก็ผิดแล้ว ความสำเร็จแห่งความรู้ในข้อเท็จจริงตัวชี้วัดความดีอยู่ตรงไหนผมไม่รู้ แต่ชีวิตผมและลูก ได้รับความเอ็นดู ความเป็นห่วง จากชุมชน จากตำบลทุ่งขมิ้น อำเภอนาหม่อม จ.สงขลาแห่งนี้ มันเกิดจากข้อย่อยของการก้าวเดินบนวิถีแห่งความพอเพียงแค่“การแบ่งบัน การให้ แม้แค่กระทั่งการยอมรับผู้อื่น มากกว่าตนเอง” โลกแห่งวิถีพอเพียงก้าวแรกแห่งธรรมคือทาน ทานที่ทุกคนให้กันได้ คือการยอมรับฟังผู้อื่น..... ในที่ประชุมระดับชาติของสภาองค์กรชุมชนตำบลครั้งนี้ อาจจะมีส่วนผิดอยู่บ้าง แต่เป็นความผิดโดยเทคนิคเล็กๆน้อยๆในการจัดการ เพื่อได้มาแห่งกรอบการทำงานและตัวบุคลที่อาจจะมีการเตรียมการมาก่อนหน้า โดยลืมคำนึงถึงช่องว่างระหว่าง กลุ่มคนเก่าที่หมดวาระไปแล้ว กลับมามีบทบาทใหม่อีกครั้ง และผู้ที่ได้รับเลือกเข้ามาใหม่ ผมนั่งดูประเด็นทั้งหมดแล้วก็ทำเพื่อคนส่วนใหญ่ได้รับประโยชน์กันทั้งนั้น มีประเด็นของสงขลาที่ได้เตรียมมาบรรจุอยู่ด้วย จึงไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นอภิปรายใดๆ แต่ก็ได้เสนอให้มีผู้อภิปรายเพื่อให้เกิดความเข้าใจระหว่างการทำงานร่วมกันระหว่างคณะกรรมการชุดเก่าและชุดใหม่ ซึ่งผมเองก็ได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการชุดใหม่ด้วย

กลับมาสู่ต้นเหตุว่าทำไหมจึงไปเกี่ยวข้องกับการเมืองของภาคประชาชน บนพื้นฐานแห่งวิถีเศรษฐกิจพอเพียง ผมตอบไม่ถูกนะว่าเกิดจากอะไร แต่ความยอมรับจากชุมชนในตำบลจนถึงระดับประเทศ ต้องมิแนวคิดแนวทำอยู่บ้าง ถามว่าต้องทำอย่างไร ผมก็ตอบได้แค่ว่า หากตนเอง พออยู่ พอกิน พอใช้ เหลือเก็บแจกจ่ายให้ทาน จะขายก็ไม่ได้ว่า นั้นคือคำสอนของผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ และอีกหนึ่งคำสอนของ อ.ยงยุทธ์ เสมอมิตร ที่ว่า “ต้องเป็นให้เป็น” และอีกหลายๆคำสอนของครูบาอาจารย์ พี่ๆวิทยากร น้องๆที่ร่วมงานกัน ผมสรุปง่ายๆว่านั้นคือ “บทเรียน” แต่ เมื่อวันพร้อม เวลาเหมาะสม สถานการณ์ถูกต้อง โอกาสมาถึง “การถอดบทเรียน”ของคณะยุทธศาสตร์องค์กรชุมชนจังหวัดสงขลา กว่า 30 นักปราชญ์ราชบัณฑิตแห่งแผ่นดินเกิดได้บ่มความรู้อีกครั้ง นับว่าเป็นโชคดี เป็นมงคลแห่งชีวิตที่สุดแล้ว การทำงานภาคประชาชนจึงเริ่มต้นขึ้น ในฐานะตัวแทนจากภาคประชาชน ไม่ต้องหาเสียง ไม่ต้องเลือกตั้ง แต่เป็นฉันทามติ และรับทราบโดยกว้าง ตั้งแต่ ระดับ ชุมชน ตำบล อำเภอ จังหวัด และประเทศ

และนี้คือก้าวแรกเท่านั้น ก้าวแรกที่ผมเริ่มมองหารุ่นน้องที่จะมาร่วมกันทำงาน และจะต้องสืบสานงานต่อไป หากปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่มี “ทางสายกลาง”อยู่เหนือ “สามห่วงสองเงื่อนไข” มาปรับใช้ให้ถูกต้องและเหมาะสมกับตนเองกับงานที่ทำ การเป็น “คนกลาง”ในการเชื่อมต่อ และหากทุกคนมีความเข้าใจที่ตรงกันนำไปสู่ สัมมาทิฏฐิได้ แล้วนำไปเป็นแนวทางให้ระบอบประชาธิปไตย การพูด การบรรยาย การขยายความคิดเห็น มิใช่หนทางสู่ความสำเร็จได้เลย หากไม่ลงมือทำ และผู้ที่ได้ลงมือทำมาแล้ว ก็มิจำเป็นต้องพูด ต้องบรรยาย ขยายความ ประเทศชาติจะเป็นอย่างไรครับถ้าผู้มีอำนาจในการปกครองได้ใช้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงอย่างจริงๆ จังๆ

อะไรคือความพอเพียง

2012-08-31T22:05:00.001+07:00

ที่ขึ้นประโยคนี้ไว้เพราะจะได้เตือนตนเองในวันข้างหน้า ณ ขณะตัวเองในเวลานี้เริ่มจะไม่พอเพียงแล้ว ไม่พอเพียงในการใช้เวลาให้กับส่วนรวมมากเกินไป การอาสาหรือจิตอาสามันมีข้อจำกัดขอบเขตมันอยู่ และอีกอย่างคือ “การทำตนเป็นคนเก่ง คนสำคัญ มันไม่ใช่หน้าที่ของผม”

เพราะหน้าที่ของผมคือ “การทำให้ครอบครัวและคนรอบบ้าน มีอยู่ มีกิน มีใช้ มีศักดิ์ศรี และรู้เท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลง” จากเส้นทางของเศรษฐกิจพอเพียงสู่ถนนของการทำงานภาคประชาชน เพราะต้นรากของผมคือการทำอยู่ ทำกิน แบ่งปันแม้ว่าที่ผ่านมาต้องฝ่าฟันอะไรมาบ้าง แต่ผ่านมาได้เพราะทำเรื่องเพื่อน ทำเรื่องคนอื่น จนจะตกไปเป็นคนที่หลายๆคนเรียกว่า “คนของประชาชน”

เอากันตรงๆว่าวันนี้ “ฮีโร่”มีเยอะ (ใช้คำว่า “ฮีโร่” เพราะตัวเองชื่อเอก และบวชพระเป็น พระเอก ณ วัดเอก ) ชื่อพ่อชื่อแม่ตั้งให้ จึงไม่ใช้คำว่า “พระเอก”เดี่ยวเข้าตัวเองอีก แต่ฮีโร่เหล่านั้นทำไมไม่มานั่งคุยกันว่า ประชาชนต้องการอะไร แล้วทำให้ประชาชนได้เข้าถึงสิทธิของตนเอง อย่ามาอ้างโน้นอ้างนี่ กติกาขยับได้หากเป็นฮีโร่สำหรับประชาชนโดยแท้จริง

ทุกๆหน้าที่ ที่เข้ามาในวันนี้มันมาจาก การประยุกต์ใช้ “วิธีฟื้นฟูต้นมะม่วง” ตามพระราชนิพนธ์พระมหาชนก ซึ่งเป็นแบบเป็นแนวให้ปรับใช้แก่ตนเองได้ หากแต่ไม่พูดเพียงแต่ทำ ในเก้าข้อแห่งการฟื้นฟูต้นมะม่วงมันกระจัดกระจายไปทั่ว กล่าวคือ ผู้มีหน้าที่ในแต่ละข้อก็มีอยู่เดิมแล้วแต่ไม่มองถึงต้นมะม่วงต่างหาก

ผมรักและเคารพในการมีเอกลักษณ์ของแต่ละคนเพราะส่วนใหญ่จะมี(อีโก้)อยู่มาก การเชื่อมั่นตนเองสูง เอาความคิดตนเองสูง หากเป็นพระในศาสนาพุทธมันผิดวิสัยสี่เสียด้วยซ้ำ มีคำหยอกล้อกันว่า “บวชใหม่ๆจะไปนิพาน บวชนานๆไม่รู้นิพานอยู่ไหน” เอาเป็นว่าผมบวชก่อนเข้าพรรษาและสึกก่อนรับกฐินแล้วกัน ที่บวชก่อนเพราะว่า บวชเพื่อเรียน เพื่อแทนคุณพ่อแม่ แต่ที่สึกก่อนเพราะสำเร็จแห่งการเรียน จึงมิต้องครองผ้ากฐินแม้แค่ สี่วันก่อนสึกก็ตาม เพราะบวชมาจึงเข้าใจว่า “ธรรมะคือหน้าที่”

กลับเข้าสู่ประเด็น “อะไรคือความพอเพียง” (สำหรับผมนะ) เพราะปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ทุกคนสามารถปรับใช้กับตนเองได้ทุกเวลาทุกสถานการณ์ แต่ต้องตอบได้บางว่ามีเหตุมีผลสำหรับตนเอง มิใช่ต้องเป็นหน้าที่ของบุคคลใดบุคคลหนึ่งทำอย่างนั้น ต้องตามนั้น มันไม่ถูกเท่าที่ควร เอาเป็นว่าไปแบบกลางๆล่ะดีแล้ว แสดงข้อคิดเห็นบ้างฟังผู้อื่นบ้าง ณ เวลานี้แม้หลายๆงานในขบวนองค์กรชุมชนจะเข้ามาหาเยอะ ไม่ว่าการฝึกอาชีพชุมชน การเป็นตัวแทนที่ประชุมระดับชาติของสภาองค์กรชุมชนตำบล คณะกรรมการธรรมาภิบาล สภาวัฒนธรรม และนิด้าสงขลากับอาเซียน สำหรับคนอื่นๆผมไม่รู้ว่าคิดอย่างไร แต่สำหรับผมแล้วนั้นเดียวก็จับมาเชื่อมกันหมด เชื่อมเพื่อสานงานให้แก่ชุมชนได้ประโยชน์สูงสุด ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๕ ถ้าไม่ผิดพลาดคงจะมีรูปธรรมให้เห็น

ท่านผู้อ่านและผู้ติดตามทุกท่านครับ ท่านจะเป็นใครตำแหน่งไหนก็แล้วแต่ แต่ความเป็นจริงท่านต้องกินต้องใช้ ต้องซื้อหาทั้งนั้น อะไรบ้างครับที่ท่านเป็นผู้ผลิตเองได้ อันที่จริงแล้วท่านทุกคนทำได้หากท่านจะทำ หรือ เลือกจะทำ ตามสิ่งที่ท่านถนัดและมีวิชาความรู้ในการกระทำนั้น แต่กรอบของเวลาที่เราๆมีเหมือนกันคือ ๒๔ ชั่วโมง จะมีคนที่เลือกทำสักกี่คน เพราะบ้างครั้งของใกล้ตัวท่านมีมูลค่ามหาศาลแต่ท่านมองข้ามมันไป ผมหวังใจอย่างยิ่งในฐานะ ผู้อำนวยการศูนย์ข้อมูลและแผนผังชุมชน ว่าจะทำยุทธศาสตร์ร่วมระหว่างประชาชนกับภาครัฐ โดยเอาภูมิประเทศ สภาพแวดล้อม จริตชุมชน และความต้องการแท้จริงของประชาชนในพื้นที่ สร้างให้เกิดสุขภาวะชุมชนที่ดีสุดๆให้จงได้ การแจ้งต่อชุมชนและทุกๆคนในชุมชนให้ทุกคนได้มีสิทธิเสมอภาคกัน เราจะร่วมกันเปลี่ยนคำว่ารากหญ้ามาเป็นพลเมือง โดยมีชุมชนเป็นศูนย์กลาง แต่การจะทำให้ถึงขั้นนั้นได้ทุกคนในชุมชนจะต้อง พออยู่ พอกิน พอใช้ พอเก็บ เหลือแจกจ่ายให้ทาน จะขายอะไรก็ไม่ว่ากัน เริ่มกันวันนี้ล่ะครับ ชุมชนจะเข้มแข็งจากตัวของเขาเอง...สวัสดี

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และการเมืองการปกครอง (ตอนที่ 2)

2012-07-30T20:57:00.000+07:00

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และการเมืองการปกครอง (ตอนที่ 2)

สงสัยบุญผมเยอะนั่งหา นั่งบันทึกนั่งเขียน กะจะนำเรื่องการทำอยู่ทำกินในอดีตและต้นเหตุของปัญหาของประเทศที่นำมาสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองสมัย ๒๔๗๕ มาเล่ามาบอกให้ฟังเจอะรายการนี้สองตอน ที่เพื่อนในเฟซบุ๊กนำขึ้นมาเผยแพร่ ถ้าจำไม่ผิดมีคนเข้าดู ณ วันนั้นร้อยกว่าคน ก็ไม่เป็นไรเพราะหลังๆคนเริ่มเบื่อการเมืองกันมาแล้ว ที่จริงการเมืองการปกครองเป็นแค่ “เครื่องมือหนึ่งๆในการปกครองประเทศเท่านั้นเอง” แต่ใย “นักการเมืองจึงทำเป็นเรื่องราวใหญ่โตโอฬาร” ทั้งๆที่ แปดสิบปีที่ผ่านมาใครตอบได้บ้างว่า การปกครองในระบบประชาธิปไตยที่เหล่านักการเมืองยังไม่ตกผลึกทางความคิด และอุดมการณ์เพื่อทำให้เกิดประชาธิปไตยแก่แผ่นดินถิ่นนี้เลย

ประชาธิปไตยของไทยทุกวันนี้ใยพื้นแผ่นดินที่ทำกินจึงตกไปอยู่ในมือต่างชาติ เราคนไทยไม่มีพื้นดินทำกิน แม้ตัวเองเกิดเป็นไทยสัญชาติไทย พูดภาษาไทยอ่านเขียนภาษาไทย “ประชาธิปไตยเป็นคำพูดเป็นความคิดเป็นระบบ แต่ใยกลืนกินแผ่นดินเราได้ถึงขนาดนี้ ?” ผมสรุปความข้อความจริงว่า “เพราะนักการเมืองไปปลุกปั้นทำให้มันเหมือนมีชีวิตอยู่จริง ทั้งที่มันเป็นแค่กฎกติกา ที่คนไทยต้องวางขึ้นมาเพื่อคนไทยด้วยกันทุกคน”

ผมไม่ต้องสาธยายความใดๆให้มากกว่านี้แล้วสรุปว่า “บ้านเมืองมีความเป็นมา” แต่ ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง “คือความจริงที่เป็นมาโดยตลอด ตลอดด้วยความเป็นจริงที่พระเจ้าแผ่นดินไม่เคยทิ้งคนไทย มาทุกยุคทุกสมัยทุกพระองค์”

โปรดกลับไปอ่านอีกครั้งแล้วค่อยดูรายการนี้เพื่อประกอบความจริง ความจริงที่ว่าประเทศนี้คือประเทศของคนไทย

กราบพ่อแม่พี่น้องชาวไทยทุกท่านครับ เราอยู่ตรงไหน ณ วันนี้ พ่อแม่ ลูกหลาน เราอยู่ตรงไหนครับ เราอยู่ตรงไหนของคำว่าประชาธิปไตย อะไรครับคือคือทางออกของเรา ในความเป็นจริง .... คำถามที่ต้องการคำตอบจากในใจทุกคน

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และการเมืองการปกครอง (ตอนที่ 1)

2012-06-29T20:36:00.000+07:00

อ่านผู้ติดตามและผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมครับผมไม่ได้เบรอหรือสับสนเหมือนนักการเมืองยุคนี้สมัยนี้ มันเป็นบ้ากันหมดแล้ว บ้าแบบไม่ใช่บ้าธรรมดาเสียด้วย เรียกว่า “บ้าบอคอแตก” บ้าแบบ “ไม่รู้หวัน” ผมพูดผมเขียนอย่างนี้เพราะอะไร “เพราะมันบ้าคำว่าประชาธิปไตย” มันเป็นอะไรของมัน มันไม่รู้จักแยกแยะระหว่างคำว่า “ประชาธิปไตย” กับ “ประเทศชาติ”

ประเทศชาติคือ (หมายถึงประเทศไทยเราครับ)

ในการศึกษาประวัติศาสตร์ไทย นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เริ่มนับตั้งแต่สมัยอาณาจักรสุโขทัยเป็นต้นมา หากแต่ในอาณาเขตประเทศไทยปัจจุบัน พบหลักฐานของมนุษย์ซึ่งมีอายุเก่าแก่ที่สุดถึงห้าแสนปี^[1] ตลอดจนหลักฐานของอารยธรรมและรัฐโบราณเป็นจำนวนมาก
ภูมิภาคสุวรรณภูมิเคยถูกปกครองโดยชาวมอญ เขมรและมาเลย์มาก่อน ต่อมา คนไทยได้สถาปนาอาณาจักรสุโขทัยขึ้นใน พ.ศ. 1781 และขยายดินแดนออกไปอย่างกว้างขวางในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แต่อ่อนแอลงหลังรัชสมัยของพระองค์ และถูกผนวกรวมกับอาณาจักรอยุธยาในที่สุด อาณาจักรอยุธยาก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 1893 เป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่กว่าสุโขทัย มีการติดต่อกับชาติตะวันตกตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 21 ก่อนจะล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิงใน พ.ศ. 2310 พระยาตากได้รวบรวมไพร่พลกอบกู้เอกราช และย้ายราชธานีมายังกรุงธนบุรี ต่อมา พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ขึ้นเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2325
การลงนามในสนธิสัญญาเบาว์ริง ทำให้ชาติตะวันตกหลายชาติเข้ามาทำสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรมอีกหลายฉบับ ต่อมา แม้จะมีการเสียดินแดนหลายครั้งให้แก่ฝรั่งเศสและอังกฤษ แต่สยามไม่เคยตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก กุศโลบายของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทำให้ไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยอยู่ฝ่ายสัมพันธมิตร อันทำให้สยามได้รับการยอมรับจากนานาประเทศ และนำมาซึ่งการแก้ไขสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรมทั้งหลาย
วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เกิดการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองมาเป็นประชาธิปไตย ทำให้คณะราษฎรเข้ามามีบทบาทในทางการเมือง ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศไทยได้ลงนามเป็นพันธมิตรทางทหารกับญี่ปุ่น แต่ในช่วงสงครามเย็น ประเทศไทยได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกา มีนโยบายต่อต้านการขยายตัวของคอมมิวนิสต์ในภูมิภาค
หลังการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง ประเทศไทยยังถือได้ว่าอยู่ในระบอบเผด็จการในทางปฏิบัติอยู่หลายทศวรรษ ประเทศไทยประสบกับความไร้เสถียรภาพทางการเมือง และมีการสืบทอดอำนาจรัฐบาลทหารผ่านรัฐประหารหลายสิบครั้ง อย่างไรก็ดี หลังจากนั้นได้มีเหตุการณ์เรียกร้องประชาธิปไตยครั้งสำคัญในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ประชาธิปไตยในประเทศเริ่มมีความมั่นคงยิ่งขึ้น ปัจจุบัน ประเทศไทยกำลังเกิดวิกฤตการณ์การเมือง ซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2548

การจัดแบ่งยุคทางประวัติศาสตร์ของไทยนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงแสดงพระทัศนะไว้ในพระนิพนธ์เรื่อง "ตำนานหนังสือพระราชพงศาวดาร" ในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขาเมื่อ พ.ศ. 2457 ถึงการแบ่งยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ของไทยไว้ว่า "เรื่องพระราชพงศาวดารสยาม ควรจัดแบ่งเป็น 3 ยุค คือ เมื่อกรุงสุโขทัยเป็นราชธานียุค 1 เมื่อกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานียุค 1 เมื่อกรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานียุค 1"^[2] ซึ่งการลำดับสมัยทางประวัติศาสตร์แบบเส้นตรง (Linear) โดยวางโครงเรื่องผูกกับกำเนิดและการล่มสลายของรัฐ กล่าวคือใช้รัฐหรือราชธานีเป็นศูนย์กลางเช่นนี้ ยังคงมีอิทธิพลอยู่มากต่อการเข้าใจประวัติศาสตร์ไทยในปัจจุบัน

ในปัจจุบัน มีข้อเสนอใหม่ ๆ เกี่ยวกับโครงเรื่องประวัติศาสตร์ไทยขึ้นมาบ้าง ที่สำคัญคือ ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ได้เสนอถึงหัวข้อสำคัญที่ควรเป็นแกนกลางของประวัติศาสตร์แห่งชาติไทยไว้ 8 หัวข้อ ดังนี้^[3]

การตั้งถิ่นฐานของผู้คน นับตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ถึงยุคประวัติศาสตร์ตอนต้น
การเข้ามาของอารยธรรมใหญ่ คืออินเดียและจีน
ความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 13
ยุคสมัยของการค้า (คริสต์ศตวรรษที่ 15-17)
ก่อนสมัยใหม่
รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์สยาม
การปฏิวัติ 2475 และกำเนิดรัฐประชาชาติในทางทฤษฎี
การปฏิวัติ 14 ตุลาคม 2516

ยุคก่อนประวัติศาสตร์และรัฐโบราณในประเทศไทย

แผนที่แสดงรัฐโบราณในอาณาเขตประเทศไทยปัจจุบัน

หลักฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์

นักโบราณคดีชาวฮอลันดา ดร. เอช. อาร์. แวน ฮิงเกอเรน ได้ขุดค้นพบเครื่องมือหินเทาะซึ่งทำขึ้นโดยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ บริเวณใกล้สถานีบ้านเก่า จังหวัดกาญจนบุรี โดยมีข้อสันนิษฐานว่ามนุษย์เหล่านี้อาจเป็น มนุษย์ชาวและมนุษย์ปักกิ่ง^[4] ซึ่งอยู่อาศัยเมื่อประมาณ 5 แสนปีมาแล้ว อันเป็นหลักฐานในยุคหินเก่า

ในประเทศไทยพบหลักฐานของมนุษย์ยุคหินกลางในหลายจังหวัด โดยที่อำเภอไทรโยค ได้ขุดค้นพบเครื่องมือหินและโครงกระดูก จึงทำให้สันนิษฐานว่าดินแดนซึ่งแม่น้ำกลองไหลผ่านได้มีมนุษย์อยู่อาศัยมานานกว่า 20,000 ปี^[5] ส่วนเครื่องปั้นดินเผาที่เก่าที่สุดในประเทศไทย อายุเกือบ 1,000 ปี ถูกค้นพบที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน^[4] จึงทำให้เกิดแนวคิดที่ว่าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นถิ่นกำเนิดของการกสิกรรมครั้งแรกของโลก^[6] นอกจากนี้ยังค้นพบขวานหินขัดในหลายภาคของประเทศไทย ซึ่งเป็นหลักฐานของมนุษย์ยุคหินใหม่^[7]

การขุดค้นโดยวิทยา อันทรโกศัย แห่งกรมศิลปากร ทำให้พบโครงกระดูกและเศษผ้าไหมติดกระดูกเครื่องปั้นดินเผาที่บ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งคาดว่ามีอายุถึง 3,000 ปี^[8] ก่อนที่การค้นพบหลักฐานเพิ่มเติมที่ตำบลโคกพนมดี จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งยืนยันว่ามีอายุ 5,000 ปี อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวัฒนธรรมสูง และเผยแพร่ไปส่ประเทศจีนและส่วนอื่น ๆ ของทวีปเอเชีย^[9] นายดอน ที บายาด ยังได้ขุดค้นขวานทองแดงในบ้านโนนนกทา จังหวัดขอนแก่น ยืนยันถึงการใช้เครื่องสำริดในยุคหินใหม่ ซึ่งเก่าแก่กว่าหลักฐานที่ขุดค้นพบในจีนและอินเดียกว่า 500-1,000 ปี^[7]

ชนพื้นเมืองและการอพยพเข้ามาในประเทศไทย

นักมานุษยวิทยาได้ จัดประเภทมนุษย์สมัยโบราณรุ่นแรกในตระกูลออสโตเนเซียน ซึ่งเป็นพวกที่อพยพเข้ามาในประเทศไทยเมื่อหลายพันปีที่แล้ว รวมทั้งเป็นบรรพบุรุษของชนชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปัจจุบัน^[9] ต่อมา มนุษย์ในตระกูลมอญและเขมรจะอพยพเข้ามาจากจีนหรืออินเดียด้วย ก่อนที่พวกไทยจะอพยพเข้ามาแย่งชิงดินแดนจากพวกละว้า ซึ่งเป็นชนชาติล้าหลัง^[10] ชาวเขาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยปัจจุบันจึงสันนิษฐานว่าสืบเชื้อสายมาจากพวกละว้า^[10]

แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท

ดูบทความหลักที่ แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท

รัฐโบราณในประเทศไทย

จากหลักฐานด้านโบราณคดี ตำนาน นิทานพื้นบ้าน บันทึกราชการของจีน และบันทึกของพระภิกษุจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในพุทธศตวรรษที่ 12 ทำให้ทราบว่ามีอารยธรรมมนุษย์ได้สถาปนาอำนาจในประเทศไทยเป็นเวลานานแล้ว^[11] โดยอาณาจักรโบราณในดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน สามารถจำแนกได้ดังรายชื่อด้านล่าง^[12]

แคว้นจำปาศักดิ์ อาณาจักรเจนละ
แคว้นศรีจทาศะปุระ
อาณาจักรโคตรบูร
อาณาจักรหริภุญชัย

อาณาจักรโยนกเชียงแสน
รัฐผั่น-ผั่น
อาณาจักรตามพรลิงก์
รัฐลังกาสุ
รัฐเชียะโท้

สมัยอาณาจักรสุโขทัย และยุครุ่งเรืองของอาณาจักรล้านนา

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรสุโขทัย และ อาณาจักรล้านนา

การล่มสลายของจักรวรรดิขะแมร์เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทำให้เกิดอาณาจักรสุโขทัย ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1781 อาณาจักรสุโขทัยขยายดินแดนออกไปอย่างกว้างขวางในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แต่เสถียรภาพของอาณาจักรได้อ่อนแอลงภายหลังการสวรรคตของพระองค์^[13] ลักษณะการปกครองเป็นแบบพ่อปกครองลูก เนื่องจากมีความใกล้ชิดระหว่างผู้ปกครองและราษฎร แต่ในรัชสมัยพญาลิไทก็ได้มีการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองมาเป็นธรรมราชา จากการรับอิทธิพลของศาสนาพุทธเข้ามา

ในช่วงเวลาเดียวกันอาณาจักรล้านนา ได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1802 โดยพญามังราย ที่ขยายอำนาจมาจากลุ่มแม่น้ำกกและอิง สู่ลุ่มแม่น้ำปิง พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงใหม่ และทรงมีสัมพันธ์อันดีกับพ่อขุนรามคำแหงแห่งสุโขทัย อาณาจักรเชียงใหม่หรือล้านนา มีอำนาจสืบต่อมาในแถบลุ่มแม่น้ำปิง เชียงใหม่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นนักกับอาณาจักรอยุธยา หรือกรุงศรีอยุธยา ที่เรืองอำนาจในพุทธศตวรรษที่ 19-20 มีการทำสงครามผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเชียงใหม่ได้ปราชัยต่อพม่า ในปีพ.ศ. 2101 ถูกพม่ายึดครองอีกครั้งในราวปี 2310 กระทั่งเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2318 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และ พระเจ้าบรมราชาธิบดีกาวิละ ได้ทรงขับไล่พม่าออกจากดินแดนล้านนา โดยหลังจากนั้น พระเจ้าบรมราชาธิบดีกาวิละ ได้ทรงปกครองอาณาจักรล้านนา ในฐานะประเทศราชสยาม

สาเหตุการเลือกอาณาจักรสุโขทัยเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ไทย

นักวิชาการให้เหตุผลในการเลือกเอาอาณาจักรสุโขทัยเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ไทยไว้ 2 เหตุผล ได้แก่:

1. วิชาประวัติศาสตร์มัก จะยึดเอาการที่มนุษย์เริ่มมีภาษาเขียนเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ หลักฐานประเภทลายลักษณ์ถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ซึ่งเมื่อประกอบกับการประดิษฐ์อักษรไทยขึ้นในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช จึงเหมาะสมที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ไทย

2. เป็นการสะดวกในด้านการนับเวลาและเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องกัน ทั้งนี้ นักประวัติศาสตร์มีหลักฐานความสืบเนื่องกันตั้งแต่สมัยสุโขทัยมาจนถึงสมัย รัตนโกสินทร์จนถึงปัจจุบัน

ทว่า เหตุผลทั้งสองประการก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับกันอย่างเป็นเอกฉันท์นัก^[14]

สมัยอาณาจักรอยุธยา

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรอยุธยา

พระเจ้าอู่ทองทรงก่อตั้งอาณาจักรอยุธยาในปี พ.ศ. 1893 ซึ่งในช่วงแรกนั้นก็มิได้เป็นศูนย์กลางของชาวไทยในดินแดนคาบสมุทรอินโดจีนทั้ง ปวง แต่ด้วยความเข้มแข็งที่ทวีเพิ่มขึ้นประกอบกับวิธีการทางการสร้างความ สัมพันธ์กับชาวไทยกลุ่มต่าง ๆ ในที่สุดอยุธยาก็สามารถรวบรวมกลุ่มชาวไทยต่าง ๆ ในดินแดนแถบนี้ให้เข้ามาอยู่ภายใต้อำนาจได้ นอกจากนี้ยังกลายมาเป็นรัฐมหาอำนาจทางการเมืองและเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออก เฉียงใต้อย่างรวดเร็ว

การเข้าแทรกแซงสุโขทัยอย่างต่อเนื่องทำให้อาณาจักรสุโขทัยตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรอยุธยาในที่สุด สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถทรงปฏิรูปการปกครองโดยการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง การยึดครองมะละกาของโปรตุเกสในปี พ.ศ. 2054 ทำให้อยุธยาเริ่มการติดต่อกับชาติตะวันตก ในสมัยอาณาจักรอยุธยามีการติดต่อกับต่างประเทศอยู่หลายชาติ โดยชาวโปรตุเกสได้ เดินทางมายังกรุงศรีอยุธยาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังจากนั้น ชาติที่เข้ามาอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเป็นจำนวนมากและมีบทบาทสำคัญ ได้แก่ ชาวดัตช์ ชาวฝรั่งเศส ชาวจีน และชาวญี่ปุ่น

ราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อราชวงศ์ตองอูของพม่าเริ่มมีอำนาจมากขึ้น การสงครามอันยาวนานนับตั้งแต่ พ.ศ. 2091 ส่งผลให้อยุธยาตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรตองอูในที่สุด ก่อนที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชจะทรงประกาศอิสรภาพในอีก 15 ปีต่อมา

อาณาจักรอยุธยาเป็นอาณาจักรที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล จากทิศเหนือจรดอาณาจักรล้านนา ไปจรดคาบสมุทรมลายูทางทิศใต้ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอยุธยารุ่งเรืองขึ้นอย่างมากในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช อย่างไรก็ตาม ความสงสัยในตัวของคอนสแตนติน ฟอลคอน ทำให้ถูกสังหารโดยพระเพทราชา อาณาจักรอยุธยาเริ่มเสื่อมอำนาจลงราวพุทธศตวรรษที่ 24 การทำสงครามกับพม่าหลังจากนั้นส่งผลทำให้อยุธยาถูกปล้นสะดมและเผาทำลาย เมื่อปี พ.ศ. 2310

สมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์

รัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรธนบุรี

ในปี พ.ศ. 2310-2325 เริ่มต้นหลังจากที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้ขับไล่ทหารพม่าออกจากแผ่นดินไทย ทำการรวมชาติ และได้ย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่กรุงธนบุรี โดยจัดตั้งการเมืองการปกครอง มีลักษณะการเมืองการปกครองยังคงดำรงไว้ซึ่งการเมืองการปกครองภายในสมัย อยุธยาอยู่ก่อน โดยมีพระมหากษัตริย์มีอำนาจเด็ดขาดในการเมืองการปกครอง อย่างไรก็ตาม ภายหลังสิ้นรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกได้สถาปนาตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี และทรงย้ายเมืองหลวงมายังกรุงเทพมหานคร เริ่มยุคสมัยแห่งกรุงรัตนโกสินทร์

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1790 กองทัพพม่าถูกขับไล่ออกจากดินแดนรัตนโกสินทร์อย่างถาวร และทำให้แคว้นล้านนาปลอด จากอิทธิพลของพม่าเช่นกัน โดยล้านนาถูกปกครองโดยราชวงศ์ที่นิยมราชวงศ์จักรีนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนกระทั่งถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรสยามอย่างเป็นทางการ

สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไทยยังเผชิญกับการรุกรานจากประเทศเพื่อนบ้าน ได้แก่ สงครามเก้าทัพ, สงครามท่าดินแดงกับพม่า ตลอดจนกบฏเจ้าอนุวงศ์กับลาว และอานามสยามยุทธกับญวน

ในช่วงนี้ กรุงรัตนโกสินทร์ยังไม่ค่อยมีการติดต่อค้าขายกับชาติตะวันตกมากนัก ต่อมาเมื่อชาวตะวันตกเริ่มเข้ามาค้าขายอีก ได้ตระหนักว่าพวกพ่อค้าจีนได้รับสิทธิพิเศษเหนือคนไทยและพวกตน จึงได้เริ่มเรียกร้องสิทธิพิเศษต่าง ๆ มาโดยตลอด^[15] มีการเดินทางเยือนของทูตหลายคน อาทิ จอห์น ครอเฟิร์ต ตัวแทนจากบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ^[15] ซึ่งเข้ามาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แต่ยังไม่บรรลุข้อตกลงใด ๆ สนธิสัญญาที่มีการลงนามในช่วงนี้ เช่น สนธิสัญญาเบอร์นี และสนธิสัญญาโรเบิร์ต^[15] แต่ก็เป็นเพียงข้อตกลงที่ไม่มีผลกระทบมากนัก และชาวตะวันตกไม่ค่อยได้รับสิทธิพิเศษเพิ่มมากขึ้นแต่อย่างใด

อย่างไรก็ตาม ได้มีคณะทูตตะวันตกเข้ามาเสนอสนธิสัญญาข้อตกลงทางการค้าอยู่เรื่อย ๆ เพื่อขอสิทธิทางการค้าให้เท่ากับพ่อค้าจีน และอังกฤษต้องการเข้ามาค้าฝิ่นอันได้กำไรมหาศาล^[15] แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ทั้งคณะของเจมส์ บรุคจากอังกฤษ และโจเซฟ บัลเลสเตียร์จากสหรัฐอเมริกา ทำให้ชาวตะวันตกขุ่นเคืองต่อราชสำนัก

การเผชิญหน้ากับมหาอำนาจตะวันตก

ดูบทความหลักที่ กรุงรัตนโกสินทร์ และ การเปลี่ยนแปลงดินแดนของสยามและไทย

ดูเพิ่มที่ สยาม

ภายหลังจากที่พม่าตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี พ.ศ. 2369 พระมหากษัตริย์ไทยในรัชสมัยถัดมาจึงทรงตระหนักถึงภัยคุกคามที่มาจากชาติมหาอำนาจในทวีปยุโรป และพยายามดำเนินนโยบายทอดไมตรีกับชาติเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม สยามมีการเปลี่ยนแปลงดินแดนหลายครั้ง รวมทั้งตกอยู่ในสถานะรัฐกันชนระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส ถึงกระนั้น สยามก็ไม่ตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก

การปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง

ดูบทความหลักที่ การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475

ดูเพิ่มที่ ความเคลื่อนไหวสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองสยาม และ ลำดับเหตุการณ์คณะราษฎร

เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ได้มีกลุ่มบุคคลที่เรียกว่า คณะราษฎร ได้ปฏิวัติเปลี่ยนแปลงรูปแบบการปกครอง จากสมบูรณาญาสิทธิราชมาเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ เป็นเหตุการณ์ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองการปกครองแก่ประเทศ ไทยอย่างมาก และทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์ที่เคยเป็นผู้ปกครองสูงสุดของประเทศมาช้านาน ต้องสูญเสียอำนาจส่วนใหญ่ไปในที่สุด โดยมีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2475 ขึ้นเป็นรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยอย่างถาวรเป็นฉบับแรก

ภายหลังจากเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงดังกล่าว การต่อสู้ทางการเมืองยังคงมีการต่อสู้กันระหว่างผู้นำในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช กับระบอบใหม่ รวมทั้งความขัดแย้งในผู้นำระบอบใหม่ด้วยกันเอง โดยการต่อสู้ทางการเมืองและทางความคิดอุดมการณ์นี้ได้ดำเนินต่อเนื่องยาวนาน เป็นเวลากว่า 25 ปีภายหลังจากการปฏิวัติ และนำไปสู่ยุคตกต่ำของคณะราษฎรในกาลต่อมา ทำให้การเปลี่ยนแปลงการปกครองดังกล่าวถูกมองว่าเป็นพฤติการณ์ "ชิงสุกก่อนห่าม" เนื่องจากชาวไทยยังไม่พร้อมสำหรับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อีกทั้งการปกครองในระยะแรกหลังการปฏิวัติยังคงอยู่ในระบอบเผด็จการทหาร

สงครามโลกครั้งที่สอง

ดูบทความหลักที่ สงครามโลกครั้งที่สองในประเทศไทย

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการเดินขบวนเรียกร้องให้รัฐบาลเอาดินแดนคืนของนิสิตนักศึกษา จอมพลแปลก พิบูลสงคราม จึงส่งทหารข้ามแม่น้ำโขงและรุกรานอินโดจีนฝรั่งเศส จนได้ดินแดนคืนมา 4 จังหวัด ภายหลังการเข้าไกล่เกลี่ยของญี่ปุ่น โดยมีการรบที่เป็นที่รู้จักกันมาก ได้แก่ การรบที่เกาะช้าง

ต่อมา หลังจากการโจมตีกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ กองทัพญี่ปุ่นก็ได้รุกรานประเทศไทย โดยต้องการเคลื่อนทัพผ่านดินแดน รัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงครามได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่น รวมทั้งลงนามในสนธิสัญญาพันธมิตรทางการทหารกับญี่ปุ่น และประกาศสงครามต่อสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ซึ่งนโยบายดังกล่าวของรัฐบาลถูกต่อต้านจากทั้งในและนอกประเทศ เนื่องจากไทยประสบกับภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ

หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2488 แม้ว่าประเทศไทยจะตกอยู่ในสถานะประเทศผู้แพ้สงคราม แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวของขบวนการเสรีไทย ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรยอมรับ และไม่ถูกยึดครอง เพียงแต่ต้องคืนดินแดนระหว่างสงครามให้กับอังกฤษและฝรั่งเศส และจ่ายค่าเสียหายทดแทนเท่านั้น

สงครามเย็น

ดูเพิ่มที่ คอมมิวนิสต์ในประเทศไทย, สงครามเกาหลี และ สงครามเวียดนาม

รัฐบาลไทยได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรของสหรัฐอเมริกาในระหว่างสงครามเย็น ดังจะเห็นได้จากนโยบายต่อต้านการขยายตัวของคอมมิวนิสต์ในคาบสมุทรอินโดจีน และยังส่งทหารไปร่วมรบกับฝ่ายพันธมิตร ได้แก่ สงครามเกาหลี และสงครามเวียดนาม

ประเทศไทยประสบกับปัญหากองโจรคอมมิวนิสต์ในประเทศระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 อย่างไรก็ตาม ปัญหาดังกล่าวก็ไม่ค่อยจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประเทศสักเท่าไหร่ และกองโจรก็หมดไปในที่สุด

การพัฒนาประชาธิปไตย

หลังจากปัจจัยแวดล้อมด้านต่าง ๆ ได้รับการพัฒนาขึ้น ประชาชนมีความพร้อมต่อการใช้อำนาจอธิปไตยเพิ่มมากขึ้น การเรียกร้องอำนาจอธิปไตยคืนจากฝ่ายทหารก็เกิดขึ้นเป็นระยะ กระทั่งในที่สุด ภายหลังจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ฝ่ายทหารก็ไม่สามารถถือครองอำนาจอธิปไตยได้ อย่างถาวรอีกต่อไป อำนาจอธิปไตยจึงได้เปลี่ยนไปอยู่ในมือของกลุ่มนักการเมือง ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มบุคคลสามกลุ่มหลัก คือ กลุ่มทหารที่เปลี่ยนบทบาทมาเป็นนักการเมือง กลุ่มนายทุนและผู้มีอิทธิพล และกลุ่มนักวาทศิลป์ แต่ต่อมาภายหลังจากการสิ้นสุดลงของยุคสงครามเย็น โลกได้เปลี่ยนมาสู่ยุคการแข่งขันกันทางการค้าซึ่งมีความรุนแรงเป็นอย่างมาก กลุ่มการเมืองที่มาจากกลุ่มทุนนิยมสมัยใหม่ได้เข้ามามีบทบาทแทน (ข้อมูลจากวิกิพีเดีย)

ครับทุกๆท่าน เอามาให้อ่านให้ศึกษากันก่อน ว่าประเทศนี้บ้านเมืองนี้ อยู่มาก่อนคำว่า "ประชาธิปไตย" มานานแสนนาน

ถึงเวลาจารึกเรื่อง “ทำอยู่ทำกิน”บนพื้นดินเสียที

2012-04-29T22:07:00.001+07:00

สามปีที่ผ่านมากับการใช้ชีวิตชาวสวนยางพารา ผ่านการดูถูกเหยียดหยามต่างๆนานาจากคนรอบข้าง ว่าไม่มีหัวคิด ไม่เอาไหน ฯลฯ แต่ก็เข้าใจทุกคนดีเพราะหลายๆคนเขียนแปลนชีวิตเราตามใจเขาคิด หลายๆคนมองว่าเราน่าจะทำงานบริษัทฯมีเงินเดือนมีหน้ามีตา นั้นคือสิ่งที่ทุกคนมองมา ในทางกลับกันที่เรามองตัวตนของเรา เราเห็นการดิ้นรนไม่รู้จบของพนักงานบริษัทฯ เรามองไม่เห็นทางที่พนักงานบริษัทฯมีความสุขกับการทำงานได้ เราเห็นข้อจำกัดเรื่องเวลา ความมีอิสรภาพแห่งชีวิต นั่งมองดู นั่งคิดว่า ฐานเงินเดือนของคนส่วนใหญ่อยู่ที่ ๓๐,๐๐๐ บาท/คน/เดือน กว่า ๑๐ ปีที่ผ่านมา เงินส่วนใหญ่ตกไปอยู่ที่ กินใช้ และยานพาหนะ จากรถเครื่อง สู่ รถยนต์ เงินเดือนหนึ่งในสามต้องหมดไป บางคนโชคดีใช้จ่ายไม่ฟุ่มเฟือย ก็สามารถผ่อนบ้านได้อีกหลังในราคา หมื่นต้นๆ ไปตลอด ๒๐ ถึง ๓๐ ปี บางคนบางครอบครัวก็มีลูก ก็ต้องส่งลูกเรียน ค่าใช้จ่ายคิดแล้วก็ไม่อยากคิดต่อ แต่นี้ก็เป็นวิถีชีวิตจริงของคนกลุ่มหนึ่งที่เรียกว่า “ทำอยู่ทำกิน” แต่ก็มีคนอีกไม่น้อยที่ได้แค่คำว่า “ทำมาหากิน” เพราะการจะซื้อบ้านสักหลังมันมองไม่เห็นทาง เพราะเต็มไปด้วยเงื่อนไขต่างๆ คนที่เป็นลูกจ้างแรงงานที่มีเงินเดือนไม่ถึง ๓๐,๐๐๐ แทบจะไม่มีสิทธิ์เลย

ในสองเดือนที่หายไปมีอะไรมากมายเข้ามาในคิด การพบปะเพื่อนฝูง และญาติมิตรในงานทำบุญกุศลศพทั้งแม่ตัวเอง และญาติอีกสองสามคนที่ล่วงลับ มีที่เป็นผู้สำเร็จในชีวิตและยังไม่สำเร็จ แต่ที่ยังไม่สำเร็จมากกว่าเยอะ ทุกคนล้วนแต่ทำงานบริษัทฯ กับราชการอีกนิดหน่อย แต่ที่กลับมาทำสวนทำไร่อย่างเราไม่มี ผมก็เลยถูกมองว่าเป็นคนไม่มีความก้าวหน้าในชีวิต คิดอะไรแบบล้าหลัง

ทบทวนตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจที่กลับบ้านมาทำสวน หากวันนั้นย้อนกลับมาจะเปลี่ยนใจไหม คิดย้อนไปที่ไรก็ยังยิ้มออกอยู่ดี ยิ้มให้กับตัวเองที่ตัดสินใจถูกแล้ว และยังยิ้มทั้งน้ำตาได้อีกเมื่อคิดถึงประโยคที่คุยกับคุณแม่ก่อนจะจบชีวิตในการทำงานว่า จะกลับบ้านมาทำสวนทำไร่นะแม่พูดว่า “ถ้าแกคิดได้อย่างนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว ฉันก็ไม่ต้องทนปวดหัวกับแกมายี่สิบสามสิบปี”

ถามตัวเองว่ายี่สิบสามสิบปีที่ผ่านมาทำอะไรมาบ้าง คงจะไม่ต้องกล่าวรายละเอียดมากนักนะครับ เอาเป็นว่าใช้ชีวิตเกินคุ้มแล้วกัน ย้อนกลับมาในวันที่เจอะกับเพื่อนๆ และญาติ การดื่มกินเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ผิดปกติก็ตัวผมเองเพราะผมเบื่อ เบื่อกินเบื่อเที่ยว ผมอยากนั่งฟังเพื่อนๆคุยกัน ผมอยากจะฟังคนอื่นๆคุยมากกว่า บางคนคุยเรื่องรถ บางคนคุยเรื่องแฟน บางคนคุยเรื่องเที่ยว บางคนคุยถึงฐานะตนเอง บางคนเกทับคนอื่น ผมได้แต่นั่งฟังแล้วยิ้ม ยิ้มเพราะผมรู้แล้วว่าในแต่ละเรื่องเป็นอย่างไร

สรุปทุกคนเกิดมาล้วนต้องกินต้องใช้ต้องหาความสุขใส่ตัว และแล้วเวลาวงแตกก็มาถึง เมื่อเพื่อนๆหันมาถามผมว่า ไงชีวิตชาวสวนยางแบบพอเพียง ผมตอบไปว่า “พออยู่ พอกิน พอใช้ เหลือ เก็บ แจกจ่าย ให้ทาน ก็พอแล้ว

ท่านผู้ติดตามทุกท่านครับหลายๆครั้งที่ผมไปบรรยาย หรือ ร่วมแสดงความคิดเห็นในเวทีต่างๆที่ได้มีโอกาสเข้าร่วม ทุกทีมักจะพูดถึงการพัฒนาประเทศ นักวิชาการ นักการเมืองพูดถึงจีดีพี ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ หรือ ผลิตภัณฑ์ในประเทศเบื้องต้น (อังกฤษ: gross domestic product: GDP) หมายถึง มูลค่าตลาดของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายที่ถูกผลิตในประเทศในช่วงเวลา หนึ่งๆ โดยไม่คำนึงว่าผลผลิตนั้นจะผลิตขึ้นมาด้วยทรัพยากรของชาติใด ซึ่งถูกคิดค้นโดย Simon Kuznets นักเศรษฐศาสตร์ชาวรัสเซีย ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้ถึงมาตรฐานการครองชีพของ ประชากรในประเทศนั้นๆ

ไปดูนักปรัชญาก็เจอะอาริสโตเติล^[1] หรือ แอริสตอเติล (กรีก: Αριστοτέλης; อังกฤษ: Aristotle) (พ.ศ. 160 (384 ก่อนค.ศ.) - 7 มีนาคม พ.ศ. 222 (322 ก่อนค.ศ.)) เป็นนักปรัชญา กรีกโบราณ เป็นลูกศิษย์ของเพลโต และเป็นอาจารย์ของอเล็กซานเดอร์มหาราช ท่านและเพลโตได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่มีอิทธิพลสูงที่สุดท่านหนึ่ง ในโลกตะวันตก ด้วยผลงานเขียนหนังสือเกี่ยวกับฟิสิกส์ กวีนิพนธ์ สัตววิทยา การเมือง การปกครอง จริยศาสตร์ และชีววิทยา

นักปรัชญากรีกโบราณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคืออาริสโตเติล เพลโต (อาจารย์ของอาริสโตเติล) และโสกราตีส (ที่แนวคิดของเขานั้นมีอิทธิพลอย่างสูงกับเพลโต) พวกเขาได้เปลี่ยนโฉมหน้าของปรัชญากรีก สมัยก่อนโสกราตีส จนกลายเป็นรากฐานสำคัญของปรัชญาตะวันตกในลักษณะปัจจุบัน โสกราติสนั้นไม่ได้เขียนอะไรทิ้งไว้เลย ทั้งนี้เนื่องจากผลของแนวคิดปรากฏในบทสนทนาของเพลโตชื่อ เฟดรัส เราได้ศึกษาแนวคิดของเขาผ่านทางงานเขียนของเพลโตและนักเขียนคนอื่นๆ ผลงานของเพลโตและอริสโตเติลเป็นแก่นของปรัชญาโบราณ

อริสโตเติลเป็นหนึ่งในไม่กี่บุคคลในประวัติศาสตร์ที่ได้ศึกษาแทบทุกสาขา วิชาที่มีในช่วงเวลาของเขา ในสาขาวิทยาศาสตร์ อริสโตเติลได้ศึกษา กายวิภาคศาสตร์, ดาราศาสตร์, วิทยาเอ็มบริโอ, ภูมิศาสตร์, ธรณีวิทยา, อุตุนิยมวิทยา, ฟิสิกส์,และ สัตววิทยา ในด้านปรัชญา อริสโตเติลเขียนเกี่ยวกับ สุนทรียศาสตร์, เศรษฐศาสตร์, จริยศาสตร์, การปกครอง, อภิปรัชญา, การเมือง, จิตวิทยา, วาทศิลป์ และ เทววิทยา เขายังสนใจเกี่ยวกับ ศึกษาศาสตร์, ประเพณีต่างถิ่น, วรรณกรรม และ กวีนิพนธ์ ผลงานของเขาเมื่อรวบรวมเข้าด้วยกันแล้ว สามารถจัดว่าเป็นสารานุกรมของความรู้สมัยกรี

แต่ประเทศไทยเรามี วิชาพระพุทธประวัติ เรามักจะเห็นคำว่า 18 ศาสตร์
ซึ่งเป็นวิชาที่เจ้าฟ้าพระราชามหากษัตริย์ในสมัยอดีตส่งบุตรหลานไปศึกษาเป็นประจำ
นักประพันธ์โบราณ ได้ประพันธ์ 18 ศาสตร์ ไว้ ดังต่อไปนี้

สุติ สัมมติ สังขะยา จ โยคา นีติ วิเสสะกา

คันธัพพา คะณิกา เจวะ ธะนุเพทา จ ปูระณา

ติกิจฉา อิติหาสา จะ โชติ มายา จ ฉันทะติ

เกตุมันตา จะ สัททา จะ สิปปาฏจาระกา อิเม

1. สูติ เวททั้งสามอย่าง ที่เป็นหลักความรู้
2. สัมมุติ เวททางศาสตร์ที่เป็นความรู้รอบตัว มีฉันทศาสตร์ ไวยากรณ์ นุรุตติ โชยติ กัลปะ
และคู่มืออีก 3 อย่าง พิธีบวงสรวง บอกฤกษ์ปลูกเรือน ธรรมเนียม ประเพณี
3. สังขะยา ความรู้เกี่ยวกับการเกิดขึ้น ความตั้งอยู่ และความรู้การดับของโลก คือ โมกขะ หรือนิพพาน
4. โยคะ หลักปฏิบัติเกี่ยวกับวิญญาณเพื่อให้เข้าถึงความดับสนิทคือนิพพาน
5. นีติ ความรู้จักศีลธรรม จรรยาและกฎหมาย
6. วิเสสกะ ความรู้เกี่ยวเหตุผลโดยการอ้างบุญบาปมาเป็นปทัฏฐาน
7. คันธัพพะ วิชานาฏศิลป์
8. คณิกา วิชาการคำนวณ
9. ธนุเพท ยิงธนู
10. ปุราณะ โบราณคดี เกี่ยวกับพงศาวดารดั้งเดิม
11. ติกิจฉา แพทย์ศาสตร์เกี่ยวกับการรักษาพยาบาลไข้
12. อิติหาสะ ประวัติศาสตร์หรือตำนาน
13. โชติ ดาราศาสตร์ การพยากรณ์ตามการโคจรของดวงดาว แรงดึงดูดของดวงดาว ฤดู วัน เดือน ปี
14. มายา วิธีแสดงอุบายเอาชนะข้าศึก เช่น ตำราพิชัยสงคราม
15. ฉันทะ วิชาฉันทศาสตร์ รู้การแต่งกาพย์ กลอน โคลง ฉันท์
16. เกตุ รู้นิมิตลางร้ายดีของเมฆ หมอ ควัน อันเป็นพิธีกรรมเกี่ยวกับตำราพิชัยสงคราม
17. มันตะ รู้เวทย์มนต์ คาถา เลข ยันต์
18. สัททะ รู้เสียงสัตว์ที่บอกลางร้าย ลางดี รู้คัมภีร์สัททาวิเสส

ถ้าจะเทียบกับปัจจุบันนี้ คงเป็นวิชาเหล่านี้ (แต่ข้อไมได้ตรงกัน) คือ
1. ยุทธศาสตร์ วิชาการรบ
2. รัฐศาสตร์ การปกครอง
3. นิติศาสตร์ กฎหมาย จารีตประเพณี
4. พาณิชยศาสตร์ การค้าขาย
5. อักษรศาสตร์ วรรณคดี
6. นิรุกติศาสตร์ ภาษาของตนเองและภาษาต่างประเทศ
7. คณิตศาสตร์ การคำนวณ
8. ดาราศาสตร์ ศึกษาเกี่ยวกับดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ดวงดาวในจักรวาล
9. โหราศาสตร์ พยากรณ์เหตุการณ์ต่างๆ
10. ภูมิศาสตร์ ดูพื้นที่ แผนที่ของสถานที่ต่างๆ
11. เวชศาสตร์ การพยาบาลรักษาคนป่วย
12. ตรรกศาสตร์ ว่าด้วยเหตุผล
13. สัตวศาสตร์ ดูลักษณะสัตว์ รู้จักเสียงและอาการของสัตว์
14. วิศวกรรมศาสตร์ ช่างกล
15. ปรัชญา-ศาสนศาสตร์ วิชาการด้านแนวความคิดและศาสนาต่างๆ
16. นโยบายศาสตร์ ชั้นเชิงในการเจรจา วางแผน หรือตำรับพิชัยสงคราม
17. นาฏศาสตร์ ดนตรี นาฎศิลป์
18. ฉันทศาสตร์ การแต่งกาพย์ กลอน โคลง

บางท่านรู้มานานแล้ว บางท่านศึกษาโดยตรง บางท่านจำต้องเรียนในหลักสูตร แต่ผมผ่านมาแล้วผ่านไป “บวชเรียนน้อยค่อยๆศึกษา ไม่แตกฉานวิชา แค่ศึกษาธรรมะได้” ได้ยินได้ฟังมานานแล้วเรื่อง “สามก๊ก” อ่านไม่จบสักรอบ เพราะผมเป็นคนคบได้ เอาล่ะไม่ว่ากัน มันคือคำกล่าวขาน แต่ที่ติดใจก็คือ “พระราชนิพนธ์ พระมหาชนก” สำหรับเราชาวไทยอะไรคือทางออก หากแต่ว่าจะหยิบจะฉวยอะไรมาใช้

เราถูกกลืนวัฒนธรรมตั้งแต่ระบบการเรียนการศึกษา การแยกวัดกับโรงเรียน มันหมดสิ้นจารีตประเพณี พ่อแม่ไม่มีเวลาเข้าวัด แล้วลูกจะรู้จักหรือ ภาพข่าวส่อให้เห็นความเสื่อมแห่งสังคมเกิดขึ้นทุกวัน อะไรกันนักหนาบนแผ่นดินอันอุดมพื้นนี้

จากอดีตสู่ปัจจุบันจากรุ่นสู่รุ่นผมชอบเป็นที่สุดของการทำหน้าที่ ในวันนี้คงจะหยุดการบรรยาย คงจะหยุดแสดงความคิดเห็นในเวทีต่างๆ แล้วทำทั้งหมดที่เห็น แล้วเชิญให้ใครๆ มาดู มาพิสูจน์ มาตรวจสอบ เพราะเป็นของที่จริงตลอดเวลา นั้นคือหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีชาวสวนหนึ่งคนกับครอบครัวเล็กที่พอจะทำได้

ก้าวนี้เป็นก้าวที่สามของชีวิตและชุมชน บนคำว่า “ยั่งยืนแบบพอเพียง”

๒๙ กุมภาพันธ์ ๔ปีมีครั้งหนึ่ง

2012-02-29T22:58:00.003+07:00

วันที่ 29 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ 60 ของปีอธิกสุรทิน มีการเรียกวันนี้ว่าเป็นวัน อธิกวาร (leap day) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 306 วันในปีนั้น วันนี้จะปรากฏขึ้นในทุกๆ รอบ 4 ปี เมื่อปี ค.ศ. หารด้วย 4 ลงตัว แต่กฎเกณฑ์นี้มีข้อยกเว้น 2 กรณีคือ

1. ถ้าปี ค.ศ. นั้นหารด้วย 100 ลงตัว ให้เป็นปีปกติสุรทิน

2. แต่ถ้า ปี ค.ศ. นั้นหารด้วย 400 ลงตัว ให้เป็นปีอธิกสุรทิน

ด้วยกฎเหล่านี้จึงทำให้ ค.ศ. 1800, 1900, 2100, 2200 เป็นปีปกติสุรทิน แต่ ค.ศ. 1600, 2000, 2400 เป็นปีอธิกสุรทิน

เหตุที่เดือนกุมภาพันธ์จึงมี 28 หรือ 29 วัน เนื่องจากโลกเมื่อหมุนรอบตัวเอง จะใช้เวลา 365.24 วัน ซึ่งเมื่อคำนวณและทด (คัดลอกมจากจากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี)

ในเดือนนี้ที่มี ๒๙ วันของเดือนกุมภาพันธ์ในรอบ๔ปี พูดถึงเรื่องเวลาทีไร ก็มักนึกถึงเรื่องเวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน กับการขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งมีการตอบรับเป็นอย่างดี หลายๆครั้งที่บรรยายและพูดถึงแนวคิดแนวทำ มีบางครั้งได้รับคำตอบว่าไม่มีทุน ผมเองก็เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกันตอนลงมือปฏิบัติใหม่ๆ คิดอยากจะทำโน้นทำนี้ ตามที่เห็นมาในชีวิตจริงบ้าง ในทีวี ในเน็ต ฯลฯ แต่พอจะทำจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องซื้อต้องลงทุน พอทำไม่ได้เพราะไม่มีทุนก็ต้องหยุดความคิดลง

วันหนึ่งมองไปรอบๆบ้านเห็นกะลาที่เผาทิ้งก็จับเอามาเผาเป็นถ่าน เผาไปเผามาก็มีคนมาสั่งซื้อ สั่งเป็นถ่านคาบอดร์บ้าง เป็นถ่านปิ้งย่างบ้าง ก็ดีอยู่ได้ไปวันๆ แต่พอปีใหม่ ตรุษจีน สงกรานต์ ก็มีการสั่งซื้อมากเป็นพิเศษ ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนรู้ว่าต้องจ่ายของแพงในเวลานี้ แต่ไม่มีใครคิดเวลาก่อนหน้าเทศกาลเขากดราคาเราที่เท่าไร ... ต้นทุนแห่งเวลาการผลิตและปัจจัยการตลาด ไม่สอดคล้องกันนั้นคือช่องว่างของผู้มีสายปานยาวกว่า มีทุนเหนือกว่า และวิเคราะห์การตลาดได้แม้นช่วงเวลาหนึ่งๆ

ตลาดซื้อขายล่วงหน้าเป็นอะไรที่เกษตรกรต้องติดตามอย่างใกล้ชิด ผมจะสรุปง่ายๆได้หรือป่าวว่า เป็นการกำหนดกลไกของผู้เล่นเงิน พ่อค้าเงิน ผู้ที่ให้เงินทำงาน เป็นผู้กำหนดการเป็นอยู่ของเกษตรกรไทย ในวันหน้าหากเกษตรกรล่วงรู้ถึงกลไกการตลาด และร่วมกลุ่มเป็นสหกรณ์เต็มระบบเมื่อไร การจับมือระหว่างภาคีด้านออมทรัพย์ กลุ่มก้อนต่างๆ ทำวิสาหกิจชุมชนเป็นรูปเป็นร่าง มันก็คือลมหายใจอีกเฮือกหนึ่งของเกษตรกรในชุมชนไทยแค่นั้นเอง

วันเวลาในการดิ้นรนยังมีคนของชุมชนเล็กๆ อารมณ์ดี มีบทเพลง มีคำกลอน มีศิลปวัฒนธรรม ซึ่งผมขอบรรจุไว้ในที่นี้ ว่า อำเภอนาหม่อม จังหวัดสงขลา เรามีครบ สวัสดีในสี่ปีครั้ง แม้นว่าทุกวันชาวอำเภอนาหม่อมก็เป็นเช่นเดิมในวิถีแห่งตนบนความพอเพียง

ทางเดินสายใหม่ที่มั่นคงแบบพอเพียง

2012-01-31T20:57:00.001+07:00

สวัสดีปีใหม่ในวันสุดท้ายของเดือนมกราคม จากต้นเดือนจนถึงสิ้นเดือนมีเรื่องมากมาย เริ่มจากวันเกิดของตนเองในวันที่สองได้ไปทำบุญกับคุณแม่สองคน วันเด็กที่ตั้งใจจะพาลูกไปเรียนรู้สิ่งต่างๆ แต่ก็ไปไม่ได้เพราะแม่ป่วย จนสุดท้ายท่านก็จากไปอย่างสงบ ในเดือนนี้มีเวทีแลกเปลี่ยนสองสามเวทีก็ได้ข้อคิดข้อสรุปแบบเดิมๆ
ในต้นเดือนตั้งใจจะเริ่มกิจกรรมเล็กๆในชุมชนแห่งนี้ กิจกรรมที่ทำให้เด็กๆเยาวชนของชาติได้เก็บความฝัน และสานต่อความฝันนำไปสู่ความเป็นจริง แต่ก็ต้องหยุดนิ่งเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คิดอะไรได้หลายอย่าง อย่างที่สำคัญที่สุดคือ "ความเป็นผู้นำ" ผมมองเห็นศักยภาพของคนอื่นๆต่างกรรมต่างวาระกันเยอะหลายๆคนเป็นผู้นำได้เป็นอย่างดี แต่ไม่ยอมออกมาเพื่อแสดงตนว่านำคนอื่นๆได้ ในทางกลับกันผู้นำบนเวทีหลายๆคน กำลังเล่นบท "ตลกแดก" เป็นพวก "อาชีพประชุมรับจ้าง" หรือใช้เวทีในทางการเมืองเสียมากกว่า หันมองเรื่องของบ้านเมืองยิ่งร้าวหนัก การใช้อำนาจในคำว่า "ประชาธิปไตย"กำลังจะทุกสังคายนากันอีกครั้ง โดยประชาชนด้วยกันเองหากแต่คราวนี้ประชาชนกลุ่มต่างๆ จะใช้สิทธิอำนาจตามที่ตนมีอยู่โดยตำแหน่งหน้าที่การงาน ทุกสาขาอาชีพกำลังต้องทำหน้าที่ตนเองโดยสิทธิเสรีภาพอีกครั้ง
ในวันที่ผู้ใหญ่ ผู้รู้ ผู้เห็นโลกมาก่อน กำลังทำตัวอย่างให้เด็กดู การไม่คำนึง การละซึ่งสิ่งสมควรปฏิบัติ ปรากฎการณ์ต่างๆ แปลกๆก็เริ่มขึ้น มาจากความไม่พอ มาจากการเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจการ “ยกตนข่มท่าน” ยังเห็นได้ทั่วไปไม่แปลกหรอก หน้าที่คือหน้าที่บางครั้งการทำอะไรที่เป็นเรื่องพื้นๆ คือเรื่อง พออยู่ พอกิน พอใช้ พอพัฒนาตนเองได้ มันเป็นพื้นฐานที่มั่นคงแม้หลายๆคนดูถูกเหยียดหยาม ทั้งๆที่เขาเหล่านั้นผ่านมาแล้ว เหมือน “ลืมตัวลืมตีน” ตนเองอยู่ในบ้านที่กว้างใหญ่เพียกพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง ตะโกนต่อว่าผู้ที่กำลังวางหลักรากฐานบ้านหลังใหม่ นั้นคือสิ่งที่บันทึกไว้ตรงนี้ผมไม่รู้หรอกว่าบ้านหลังใหม่ทางเดินใหม่ จะสำเร็จในวันใด เพราะระหว่างการเดินเพื่อสร้างใหม่นั้น ทุกทำลายโดยผู้ มีอยู่ มีกิน มีใช้ ทำอะไรลงไปคนอื่นๆก็คิดว่าเป็นการพัฒนา พื้นที่แห่งนี้ยังมีความภูมิใจเล็กๆ ถึงแม้ว่าตนได้แค่เป็นเพียง ศาลาเล็กๆ ให้คนสัญจรทั่วไปแวะมาหลบแดดหลบฝนเป็นครั้งคราวก็ดีแล้ว.....

ปีใหม่นี้ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาเยี่ยมกันและสมาชิกที่ติดตามความคืบหน้า ขอบคุณ http://www.google.co.th ที่บริการข้อมูลต่างๆตลอดจนการค้นหา ขอบคุณ http://www.blogger.com ที่แบ่งปันพื้นที่บนโลกอันกว้างใหญ่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม เพราะความสำเร็จของงานอยู่ที่ “วันนี้คุณได้ทำงานของคุณแล้วยัง” สวัสดีปีใหม่ครับ

พ่อกลุ่มนี้มีความจงรักภักดีต่อ "พระเจ้าแผ่นดิน"

2011-12-31T18:03:00.000+07:00

ในเดือนนี้มีหลายวาระด้วยกัน ทั้งวันพ่อแห่งชาติ วันรัฐธรรมนูญ วันส่งท้ายปีเก่า

เริ่มจากวันพ่อแห่งชาติก่อน ในที่นี้ขอใช้ประโยคว่า “มหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 5 ธันวาคม 2554” หลายหน่วยงาน หลายองค์กร ทั้งภาครัฐและเอกชน ตลอดจนเหล่าทัพก็ได้ทำหน้าที่ของตนไปด้วยดีแล้ว ในภาคประชาชนเองของกลุ่ม ตำบลทุ่งขมิ้น ก็ได้จัดตั้งกลุ่มแกนนำในหลายอาชีพ ทำให้เกิดกลุ่มก้อนเล็กๆ ของชุมชนเพื่อนำวิถีชุมชนมาเรียนรู้ ต่อยอด บำรุงรักษา เพื่อให้ลูกหลานของชุมชนมีแนวทางใหม่ ในการก้าวเดินบนวิถีชีวิตควบคู่การเรียนจากที่โรงเรียน

ในโอกาสนี้ขอยกเรื่องราวเล็กๆน้อยๆ ของผู้ที่เรียกแทนตนต่อลูกด้วยคำว่า “พ่อ” พ่อในที่นี้กล่าวคือ บุคคลที่มีภรรยาและมีบุตร เป็นผู้ชาย เราเรียกว่า “พ่อ” คำสามัญ ที่หลายๆ คนอาจจะมองข้ามไป และนำไปใช้ในเชิงแสดงความรัก ความจงรักภักดี ต่อ “พระเจ้าแผ่นดิน” จนเมื่อนักการเมืองหลายคนวิจารณ์คำว่า “พ่อ” ในลักษณะเบี่ยงเบนประเด็น ตลอดจนกลุ่มคน หลายกลุ่มได้ใช้ คำคำนี้ สร้างความแตกแยกทั้งความคิด ความเชื่อ ส่งผลให้ผู้เป็นพ่อ ที่ทุกคนรู้จัก เคารพรัก กราบไหว้ ยกให้เป็นพ่อ และเรียกออกจากปากของตน พ่อพระองค์นั้นคือ “พระเจ้าแผ่นดิน” เราย้อนเวลากลับหลังไปไม่ได้เสียแล้ว แต่สิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นตามหน้าสื่อต่างๆ ก็มุ่งไปให้ทิศทางเดียวกันว่า โลกน่าจะแตก หรือ เกิดภัยพิบัติขั้นรุนแรง มีบุคคลที่ทำหน้าที่พ่อของลูกๆ กลุ่มหนึ่ง พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ที่พ่อมีชีวิตและเลี้ยงลูกจนเติบใหญ่มีความรู้ มีวิชา ประกอบสำมาชีพได้ ก็เพราะ พระเจ้าแผ่นดินพระองค์นี้ และเหล่าบรูพกษัตริย์ทุกพระองค์ ทรงปกป้อง คุ้มครองให้พื้นดินถิ่นนี้คือประเทศไทย” ในโอกาสนี้ก็เสนอแนวคิดของพ่อที่ทำอยู่ทำกิน เลี้ยงลูก สอนลูกให้เป็นคนดีของสงคม ก็ขอนำมาฝากกันครับ เดือนหน้า ๒๕๕๕ เตรียมพบกับ การสร้างทางสายใหม่ให้ลูกหลานกัน ทางที่ดี ทางที่เดินโดยมีภูมิคุ้มกัน

คุณกิตติวัฒน์ ประธานสภาองค์กรชุมชน ตำบลทุ่งขมิ้น ผู้เต็มไปด้วยพลังจิตอาสา มุ่งขับเคลื่อนภาคประชาชนให้ได้มีความรู้ความเข้าใจในบทบาทของตน อีกยังสามารถนำมาช่วยเหลือชุมชนได้

"สำหรับลูกไหน จบมีงานทำหมดแล้ว ที่ผ่านมาก็บอกเขาว่า จะต้องเป็นคนดี และพร้อมช่วยเหลือสังคมได้บ้าง"

พี่ถาวร ผู้อนุรักษ์รักษาขนมธรรมเนียม ศิลปะ วัฒนธรรม และ แกรูปหนังตลุง

"ผมบอกลูกเสมอว่า ของดีๆ บ้านเราหายไปเยอะแล้ว พ่อไม่ทำ ลูกไม่สานต่อ ต่อไป ลูกหลานจะเข้าใจในวิถีที่ให้ตนได้มีชีวิตอยู่มาอย่างไร"

ลุงนา ธนา แห่งบ้านนา ทุกกิจกรรมที่เกิดขึ้นงานเล็กงานใหญ่ คนนี้ไม่ต้องอธิบาย

"ลูกเรียนเรียนไป พ่อจะหาจนพ่อหมดแรง แต่ขอให้จบมาและเป็นคนดีของสังคมก็พอแล้ว"

พี่น้อย น้ำจิต น้ำใจ เกินตัวจริงๆ เงียบนิ่งพูดน้อย ในฐานะพ่อดีเด่นประจำปีนี้ (ผมรู้หลังจากสัมพาย์กเร็จ)

"ผมเปิดโอกาสให้ลูกทุกเรื่อง แต่ลูกต้องรู้จักการทำตัวให้ดี อย่าเป็นที่รังเกียจของผู้อื่น และให้เป็นคนดี"

สมัย หนุ่มคนนี้ ต.ทุ่งขมิ้นน้อยคนที่ไม่รู้จัก งานบุญต่างๆ หนุ่มคนนี้ เสมอเหมือนเจ้าภาพตลอดทุกงาน

"ผมสอนและเตือนลูกว่า ตนเองมีหน้าที่อะไร เรียนก็ต้องเรียน เล่นก็เล่น"

ช่างหมา (พี่เค้าชื่อหมามุ๋ย) แต่คนเรียกแกอย่างนั้น คนนี้ผมรู้จักจากปากต่อปาก ผมรู้จักคนนี้ทำให้เข้าใจคำว่า "ผู้มีวิชาชีพ" ได้เต็มปากเต็มคำ

"ผมบอกลูกว่า เราจะเก่ง จะรวย จะอะไรไม่สำคัญ เท่ากับเรารู้จักเสียสละและแบ่งบัน เราเห็นแก่ตัวไม่ได้"

สำหรับผมคนสุดท้ายในฐานะผู้ประสานงานสภาองค์กรชุมชน

"บอกลูกว่า ของรอบบ้านคือสิ่งที่ทำให้เจ้าได้เรียนมีการศึกษา จงมองวิถีนี้แล้วเดินไปกับพ่อพร้อมกัน"

ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง

2011-11-30T19:09:00.000+07:00

การขยายกลุ่มแกนนำชุมชนไปได้ดีมากสำหรับผู้รู้ถึงพิษภัยธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ตลอดจนสังคมมนุษย์เรากันเอง แม้เฉียดๆสงครามการแย่งอาหาร แย่งที่อยู่อาศัย อย่างเช่นภาคกลางประสบภัยพิบัติ การกระทบกระทั้งกันในระหว่างชุมชนใกล้เคียงน่าจะแสดงอะไรบ้างอย่างได้ เช่น การรักษาชุมชนตนเอง ผมมองว่าดี เริ่มจากชุมชนนั้นล่ะครับถูกแล้ว หากทุกคนรักบ้าน รักถิ่นฐานที่อยู่อาศัย ปกป้อง คุ้มครองกันอย่างนี้ผมว่าดี เพราะหากชุมชนหลายๆชุมชนมีความเข้าใจตรงกันว่า “ประเทศไทยก็คือชุมชนหนึ่งบนโลกใบนี้นั้นเอง” จากภัยพิบัติทางทางกลางทำให้ชุมชนทุ่งขมิ้นก็ตื่นตัวไม่น้อย มีการขุดคู ลอกคลอง ทำถนน ฯลฯ ก็ทำได้ดีในระดับหนึ่ง การประชุมร่วมกันของทั้งสี่ สภาองค์กรชุมชน เพื่อจัดตั้งคณะทำงาน เน้นนิดนึ่งครับว่า “คณะทำงาน” ไม่ใช่ คณะกรรมการ การจัดวางตัวบุคคลให้สมกับงานเพื่อเตรียมรับภัยพิบัติในครั้งนี้ ถือว่าสมบูรณ์เลยทีเดียว โดยมีคำนิยมที่ว่า “จัดน้ำไปให้ไว ปรับปรุงให้เร็ว พร้อมช่วยพื้นที่อื่นๆ” จากราคาข้าวของแพงขึ้นเป็นก้าวกระโดด ของในห้างใหญ่ๆ หมดสต๊อกทำให้หลายๆคนวิตกไปตามๆกัน มีหลายคนที่ต้องหยุดงานเป็นอาทิตย์เพราะไม่มีของผลิต เลยทำให้มีเวลามาพูดคุยกับคนอื่นๆในท้องถิ่นบ้าง ทำให้รู้ว่าเขามีรายรับทุกวันนี้ที่ ๑๗,๐๐๐ ทำงานมา ๑๘ ปีแล้ว เขามาดูๆแล้วถามว่าทำอะไรกัน ก็ตอบไปว่า ทำน้ำยาล้างจานไว้ใช้เอง เหลือก็ขายบ้าง ต้นทุน ๒๐๐ กำไร ๓๐๐ / หนึ่งกิโล เรื่องเล็กๆน้อยๆที่ทำเองได้ ไม่ต้องซื้อ แถมยังผลิตขายได้ด้วย อยู่กับบ้าน มีรายได้วันละ ๓๐๐ ก็น่าจะดี จริงๆแล้ว สามารถผลิตให้มากกว่าก็ได้ แต่เอาแค่นี้ก่อน ทำใช้เอง เหลือขาย ในกลุ่ม ในชุมชนเล็กๆ ของเรา

ประธานสภาองค์กรชุมชนตำบลทุ่งขมิ้นคุณกิตติวัฒน์ ธีราพรหมเพชร์ และพี่จรูญ พี่วิโรจน์ เยี่ยมดูงาน

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๑

2011-10-31T12:05:00.001+07:00

ตัดยางเลี้ยงไก่้ เลี้ยงจระเข้ (ให้กินไก่ที่ตาย)ปรับสภาพน้ำด้วยน้ำหมักชีวะภาพ และอยู่บ้านดูแลพ่อแม่

เมื่อแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๑ ประกาศน้อมนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง มาปฏิบัติ

ได้มีโอกาสไปร่วมประชุมสัมมนาเพื่อการเรียนรู้กรอบคิด ทิศทาง และยุทธศาสตร์พัฒนาคนและสังคม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสู่สุขภาวะองค์รวม โดยหน่วยงานต่างๆเช่น สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติภาคใต้ จังหวัดสงขลา องค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา ศูนย์ประสานงานองค์การเอกชนประจำจังหวัดสงขลา ทั้งนี้ท่านรองผู้ว่าราชการจังหวัด นายสุรพล พนัสอำพล ประธานพิธี และได้บรรยายพิเศษ เรื่อง การมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคมกับภาครัฐในการแก้ปัญหาและพัฒนาสังคม ชุมชนของจังหวัดสงขลา โดยสรุปใจความได้ว่า “ทุกภาคส่วนมีความรู้ความเข้าใจ มีการดำเนินการอย่างมีแบบแผนกันทั้งนั้น แต่ยังขาดการร่วมมือกันอย่างบูรณาการ เห็นสมควรจะต้องจัดให้มีเจ้าภาพในเรื่องนี้ เพื่อให้ทุกภาคส่วนได้ทำงานไปในทิศทางเดียวกัน” และท่านว่าที่ร้อยตรีวัชรินทร์ วรรณตุง ผอ.กองแผนและงบประมาณ อบจ.สงขลา “อบจ.เป็นหน่วยเสริม แต่ชุมชนต้องเริ่มก่อน เมื่อชุมชนเริ่มดำเนินการไปแล้วขาดเหลืออะไร ที่อบจ.จะช่วยสนับสนุนได้ก็แจ้งมา” ครับยังมีปราชญ์ชุมชน และตัวแทนกลุ่มต่างๆเข้าร่วมสัมมนาจำนวนมาก ต่างก็สรุปเป็นไปในทิศทางเดียวกันคือ ต้องเริ่มจากชุมชน

สมิหลาพอเพียงกลุ่มทุ่งขมิ้น ผู้ขับเคลื่อนแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่เกิดจากการนำเอาแบบอย่างตัวอย่างของความสำเร็จของผู้ที่ได้น้อมนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับตนเอง ตามสภาพแวดล้อมของชุมชนโดยให้ชุมชนเป็นศูนย์กลาง กล่าวคือ “ใครเก่ง ใครทำเรื่องไหนก็พัฒนาของตนให้ดี พร้อมที่จะแบ่งปันความรู้ประสบการณ์แก่ผู้อื่นได้”

การดำเนินการในลักษณะนี้เป็นการกระจายองค์ความรู้แบบผสมผสานภูมิปัญญาเข้าด้วยกัน การจัดให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันเองในชุมชน ทำให้เกิดการวิจัยในสิ่งที่ตนเองทำอยู่ การทดลอง การจดบันทึก การแลกเปลี่ยน ทำให้เกิดกลุ่มคนที่เป็นแกนนำของชุมชนได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการผลิตพลังงานทดแทน การผลิตสบู่ น้ำยาล้างจาน ผลิตปุ๋ยชีวภาพ การเลี้ยงปลา เลี้ยงกบ เลี้ยงนกกระทา หรือแม้กระทั้งเลี้ยงจระเข้ ใจกลางหมู่บ้าน สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในชุมชน ชุมชนที่เป็นวิถีแห่งตนเพื่อชุมชน การบรูณาการชุมชนเกิดขึ้นแล้วโดยประชาชนเพื่อประชาชนที่ตำบลทุ่งขมิ้น โดยมีเจ้าภาพคือศูนย์ถ่ายทอดเทคโนโลยีการเกษตร ในเดือน พฤศจิกายน ๒๕๕๔ นี้ และนี้ก็เป็นอีกก้าวหนึ่งของชุมชนที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลาง แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๑ ที่เขียนบนแผ่นกระดาษว่า “สังคมอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ด้วยความเสมอภาค เป็นธรรม และมีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง” ก็ขอตอบโจทย์ข้อนี้ด้วยความเป็นจริงที่เขียนลงแผ่นดินพื้นนี้ว่า

“สังคมอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข” ตรงนี้เรามีแล้วดูได้จากการร่วมงานบุญ งานกุศลต่างๆ สภาพการช่วยงานในพื้นที่ และการเหมารถบัสไปช่วยงานนอกพื้นที่เกิดขึ้นเป็นประจำ การประชุมของกลุ่มต่างๆในแต่ละเดือนได้แสดงให้เห็นถึงความพร้อมในชุมชน

“ความเสมอภาค และเป็นธรรม” ในจุดนี้เรามีวัดเป็นศูนย์กลางรวมกับสภาองค์กรชุมชนเป็นผู้ดูแล การประชุมร่วมกันทำให้เกิดข้อเท็จจริงนำไปสู่ความเข้าใจในชุมชน เมื่อทุกคนได้รับทราบข้อมูลข้อเท็จจริงแล้ว ความเสมอภาคและเป็นธรรมก็เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ

“มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง” อันนี้ต้องกราบขอบคุณผื้นแผ่นดินนี้เป็นลำดับแรก ที่มีภูมิศาสตร์เหมาะสมกับบุคคลในชุมชน วันนี้ชุมชนนี้มีคนดี คนหัวก้าวหน้าผู้พร้อมประกาศนำปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง เป็นธงชัย ชักชวนให้คนในชุมชนรู้จัก ตนเอง ว่าเราทุกคนมีลักษณะการดำรงค์ชีวิตอย่างไร มีคนที่ศึกษาค้นคว้าการพึ่งพาตนเองในระดับครอบครัว ว่าวันนี้ ฝนตกตัดยางไม่ได้ เดือนหนึ่งจะทำอย่างไร วันนี้เรามีผู้รู้ ผู้อ่าน ผู้ติดตามข่าวสารการเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้ ทั้งด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ ทางสังคม และการเปลี่ยนแปลงในทิศทางอื่นๆ มาเล่า มาบอก ให้แก่ชุมชนได้รับทราบได้เตรียมตัว การจัดวางคนในหน้าที่ต่างๆ ให้พร้อมหรือเรียกง่ายๆ ว่า “ครู คลัง ช่าง หมอ” เราจัดวางใว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้เรามีพระดี วัดดี โรงเรียนดี สิ่งเหล่านี้มาบรรจบกันได้เองเพราะทุกภาคส่วนได้ดำเนินการตามแนวของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงทั้งนั้น “บวร” “สภาองค์กรชุมชน” การเดินทีก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง สู่การขับเคลื่อนแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๑ การก้าวเดินเพื่ออนาคตของลูกหลานไทยภายใต้กรอบ ภูมิศาสตร์ ความรู้ท้องถิ่นที่ทำกินที่อาศัย ต่อการเป็นประชาคมอาเชียน อีกหนึ่งบทที่ประชาชนชาวทุ่งขมิ้นต้องรักษาไว้ตลอดไป

“เธออย่าคิดว่า ถ้าไปอยู่ในชุมชนที่เขาพร้อมแล้วน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้ ดีกว่านี้ จงคิดใหม่ว่า ที่อื่นๆที่เขาดีอยู่แล้วเธอไปก็เป็นแค่ตัวเสริมไม่ใช่ตัวหลัก ให้อยู่ที่นี้ถูกแล้ว แล้วสร้างสิ่งที่ไม่พร้อมให้พร้อมขึ้นมา มันจะดีกว่า” ธรรมะจาก ธรรมฐิต ปธ.๙ แห่งวัดปลักพ้อ ต.ทุ่งขมิ้น อ.นาหม่อม จ.สงขลา สาธุ......

บวร สู่ สภาองค์กรชุมชน

2011-09-30T08:46:00.001+07:00

หลังจากที่ทีมงานของสมิหลาพอเพียงกลุ่มทุ่งขมิ้น ได้ขับเคลื่อนภาคประชาชนเริ่มจากบ้านในการน้อมนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับตนเอง และต่อพื้นที่ทำกินอยู่เดิมให้เกิดกับรู้ความเข้าใจว่าบางสิ่งที่ไม่มีประโยชน์เช่น กะลามะพร้าว น้ำมะพร้าว กากมะพร้าว ไม้ผลที่เต็มพื้นที่ของตำบลทุ่งขมิ้น ได้เกิดการชื้อขายแลกเปลี่ยน แปลรูป จากกะลามะพร้าวเป็นถ่านกะลา จากน้ำมะพร้าวที่ต้องทิ้งโดยป่าวประโยชน์เป็นน้ำหมักชีวะภาพ จากรากสับปะรดเป็นน้ำยาล้างจาน ฯลฯ ที่เป็นส่วนหนึ่งของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้นเอง หมายถึงว่า ให้ทำเองได้บ้าง ผลิตใช้ ผลิตขายกันเองได้บ้าง ขายที่ใกล้ๆ ก็เกิดเป็นกิจกรรมการผลิตและจำหน่ายโดยไม่เดือนร้อน ไม่ต้องลงทุนมากและใช้เครื่องไม้เครื่องมือที่สามารถทำได้เอง จนปัจจุบันทำให้มีผู้สนใจเข้ามาเรียนรู้ดูงาน และขยายผลต่อไปในชุมชนอื่นๆ ได้เช่น ชุมชนพะวง และเทศบาลนครหาดใหญ่ การเลี้ยงหมูหลุม การใช้ขี้หมูแทนปุ๋ยเคมี บวก กับ น้ำหมักชีวะภาพทำให้วันนี้ชาวสวนเริ่มหันมาสนใจแนวทางนี้กันมากขึ้น ต่อยอดไปถึงน้ำส้มควันไม้ที่ได้รับการตรวจสอบจาก มหาลัยสงขลานครินทร์ ว่ามีสารอะไรอยู่บ้างจนนำไปสู่กระบวนการผสมอัตราส่วนการใช้ให้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์แห่งการใช้ได้เป็นอย่างดี

การได้รับโครงการไถ่ชีวิตโคกระบือจาก โรงเจเต้าบ่อเก็ง หาดใหญ่ จากที่ได้รับจำนวน 3 ตัว ตอนนี้ก็เพิ่มมาอีกสี่ตัว เป็น 7 ตัวแล้ว ที่เพิ่มมาอีก 4 เป็นการซื้อเขามาใหม่เนื่องจากพี่ชาติหนุ่มคาวบอยตัวจริงเสียงจริงจาก แม่โจ้ กำลังปรับเปลี่ยนสายพันธ์ระหว่างวัวพื้นบ้านและวัวพันธ์ให้ได้ดียิ่งขึ้น อีกยังเก็บอนุรักษ์พืชพันธุ์พื้นเมือง และต้นไม้ที่กำลังจะสูญหายไปจากท้องถิ่น ซึ่งได้เสนอเรื่องไปถึงสภาองค์กรชุมชน ต.ทุ่งขมิ้นแล้ว

ต่อไปเรื่องของวัดหลายๆท่านคงจะได้รับฟังได้ยินดูข่าวของพระและวัดในเดือนนี้สองสามข่าวที่ไม่ดี ที่ไม่สร้างสรรค์ เช่น พระออกมาอยู่ทาวน์เฮ้าส์ พระเตะโชว์ในวัด ก็เป็นธรรมะ และ ธรรมดา หากผู้หนึ่งผู้ใดรู้จักหน้าที่ ที่ตนต้องปฏิบัติให้ถูกต้องแก่ตนแล้ว ผู้นั้นก็เป็นผู้มีธรรมะในตน เรื่องของพระที่นี้ขอกราบนมัสการถึงพระมหาวิชิต ฐิตธมฺโม ป.ธ.๙ แห่งวัดปลักพ้อ ต.ทุ่งขมิ้น อ.นาหม่อม จ.สงขลา ได้กล่าวไว้หลายครั้งว่า “โยมทั้งหลายนั้นแหล่ะเป็นผู้ที่จะต้องบอกพระ ว่าต้องการพระแบบไหน มาพูดมาคุยกัน หากพระไปทางโยมไปทางแล้ววัดจะอยู่อย่างไร” อันนี้ผมสรุปเองคราวๆน่ะ เอาเป็นว่าที่ผมเคยบวชเรียนมา จำได้ว่า จากคำว่า “นาค” “ภิกษุ” จนถึงคำว่า “ พระ” เขามีลำดับกันอยู่ มิใช่บวชจากนาคห่มจีวรแล้วเป็นพระเลยไม่ใช่ ที่เห็นนั้นเป็นรูปแบบการเรียกขานเฉยๆ แต่คนที่ได้บวชและเรียนจะรู้ดีว่า กว่าจะระลึกตนได้ว่าเป็นพระ หรือ เป็น ภิกษุ หรือ นักบวช นั้นผู้เห็นแจ้งแห่งตนเท่านั้นจะหยั่งรู้ได้ และเช่นเดียวกันผู้อื่นรอบข้างก็จะสัมผัสได้เช่นเดียวกัน แต่สิ่งที่เราควรรู้เท่าๆกันคือ ภิกษุ กับ พระ ต่างกัน ใครสนใจไปหาศึกษากันดูครับดังนั้นฝากข้อคิดตรงนี้ไว้ว่า “กรณีผู้หนึ่งผู้ใดที่ห่มผ้าเหลืองคล้าย ภิกษุ กระทำการใดๆอันเห็นตัวตาแล้วว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ควรจะไปศึกษาหาคำจำกัดความที่เรียกผู้นี้ขึ้นมาใช้ใหม่ได้แล้ว เช่น นรกตนนึ่งก็ยังดี อย่าได้ใช่คำว่า ภิกษุ หรือ พระ เลย”

กลับเข้าเรื่อง วัดปลักพ้อ ศูนย์กลางของชุมชน ในวันนี้การก้าวเดินด้วยกรอบคำว่า “บวร”ได้ปรากฏขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมแล้ว เมื่อแกนนำชุมชนในแต่ละภาคส่วนถือปิ่นโตมาเจอะกันที่วัด โดยมี ครู นักเรียน ได้ดำเนินกิจกรรมกับวัดมาอย่างต่อเนื่องแล้ว ในสมัยเด็กๆโรงเรียนก็มีกิจกรรมกับวัดอย่างนี้มาตลอดโดยเฉพาะช่วงประกาศตนเป็นพุทธมามกะ เมื่ออายุครบ 15 ปี ซึ่งก็อยู่ในวัยเรียน ม.2 ม.3 เห็นจะได้ แล้วเราทิ้งวัดไปตอนไหน? โรงเรียน กับ วัด แยกกันตอนไหน ? ฝากคำถามนี้ไว้อีกสักคำถามหนึ่ง วัดศูนย์กลางแห่งชุมชนวันนี้ นอกจากเป็นที่ตั้งของห้องสมุดชุมชนแล้วยังเป็นที่ตั้งของ “สภาองค์กรชุมชน” ตำบลทุ่งขมิ้นอีกด้วย ต้นเดือนหน้า วันที่ 8 ตุลาคม 2554 จะมีการประชุม สภาองค์กรชุมชน ระดับตำบล เมื่อการบ้านเสร็จ การเมืองก็ต้องทำ แต่เป็นการเมืองในภาคประชาชนเพื่อประชาชน ส่วนรายละเอียดจะเป็นอย่างไรติดตามได้ที่ สภาองค์กรชุมชน ต.ทุ่งขมิ้น

ทีแรกก็เข้าใจว่าเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่จะเกิดขึ้นมีขึ้นต้องอาศัยกลไกขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั้งนั้น แต่พอรู้จักสภาองค์กรชุมชนก็เห็นแสงสว่างจากปลายอุโมงค์เลย งานนี้หากชาวบ้านได้รับรู้ข่าวสารและเข้าใจถึงที่มาของ “สภาองค์กรชุมชน” ทุกคนคงจะลุกขึ้นมาทำหน้าที่ในระบบจิตอาสาขึ้นเยอะ โดยเฉพาะการได้มีส่วนร่วมเข้าเสวนากับคณะกรรมการจัดการเลือกตั้งจังหวัดสงขลา (กกต) เรื่องพรรคการเมืองในระบอบประชาธิปไตย โดยมีท่านวิทยากรอย่างท่าน รศ.สิริพรรณ นกสวน สวัสดี บรรยายได้เห็นภาพที่มาที่ไปได้ดี และภาพไวนิลที่ทาง กกต.จัดให้เห็นที่มาที่ไปของระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ก็ดีคือการยึดอำนาจจากพระเจ้าแผ่นดินนั้นแหล่ะ ประเทศไทยเราอยู่รอดมาเป็นร้อยเป็นพันปี ก็เพราะบูรพกษัตริย์ได้ต่อสู้กู้บ้านกู้เมืองรักษาไว้ กับความคิดของคณะใดคณะหนึ่งไม่อีกคน นำเอาคำว่าประชาธิปไตยอันโก้หรู ความเสมอภาค ความเท่าเทียม แล้วเป็นอย่างไร จะ 80 ปี เข้าไปแล้ว ความเสมอภาค ความเท่าเทียม ความเจริญ คนไทยทุกคนได้รับจริงๆ หรือป่าว อย่าลืมว่าประชาธิปไตยที่พระมหากษัตริย์ทรงพระราชทานนั้นเป็นของคนไทยทุกคน มิใช่คณะใดคณะหนึ่ง หรือยังจะมีคณะใด คณะหนึ่งยังไม่เข้าใจข้อความอีก

พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่แห่งการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง โดยใช้เครื่องมือที่เรียกว่า “บวร” จึงขอสรุปบทความเดือนนี้จบลงตรงแค่นี้ สวัสดี

ลานบุญคุณธรรมนำชุมชนสู่ความเข้มแข็ง

2011-09-23T20:48:00.000+07:00

ลานบุญคุณธรรมนำชุมชนสู่ความเข้มแข็ง แปลตามประสาบ้านๆ ควนๆ คือ ที่ว่างๆ สะดวกๆ สามารถทำกิจกรรมเรื่องบุญกุศล เพื่อนำพาให้ชุมชนเข้มแข็ง และสามารถจัดการชุมชนให้บูรณาการอย่างยั่งยืนได้ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่กิจกรรมการขับเคลื่อนชุมชน โดยสภาองค์กรชุมชน ตำบลทุ่งขมิ้นได้จัดขึ้นเป็นครั้งที่สามแล้ว จากสองครั้งที่ผ่านมาสามารถทำให้คนในชุมชนรู้จักบทบาทของสภาองค์กรชุมชนมาก ขึ้น
การทำงานในภาคประชาชนเพื่อประชาชนนั้น เวทีนี้ซิครับที่จะพูดได้ว่า "คุณเกิดมาเพื่อเจอะสิ่งนี้ ซาล่า"(แซวโฆษณาขายของทางทีวีนิดนึ่ง) เวทีที่เป็นสื่อกลางของทุกสิ่งอย่างจากใจของคนที่รวมเป็นสังคมเรียกว่าชุมชน ที่อยู่อาศัย ได้เอาเรื่องความเป็นอยู่ในทุกด้านมาพูดคุยกัน ข้อดีคือ ได้ศีลข้อสอง “อทินณาทานา” เพราะเวลาเกิดเรื่องอะไรเกิดเช่น น้ำไม่ไหล ไฟดับ ถนนพัง ลูกเข้าเรียนไม่ได้ คนตายไม่มีค่าฌาปนกิจ ก็ว่ากัน ว่าคนโน่นที หน่วยงานนี้ที ปัญหาเหล่าจะทุเลาเบาบางลงได้หากเรื่องมาถึงสภาองค์กรชุมชน ถามต่อว่าสภาองค์กรชุมชนเป็นเทวดามาจากไหนจึงทำได้? ตอบว่า ไม่ใช่เทวดา แต่เป็นคน เป็นชาวบ้านธรรมดา ที่เข้าใจและรู้ว่าปัญหาเกิดจากอะไร และน่าจะนำเรื่องนี้ไปบอกแก่ใคร ให้ช่วยบรรเทาลงได้ กรณีจากอดีตของนายชูเกียรติ (ขอสงวนนามสกุล) ได้ไปสร้างบ้าน สร้างรกรากใหม่ที่หน้าวิทยาลัยครูสงขลา เมื่อปี ๒๕๒๒ บ้านไม่มีเสาไฟฟ้าเนื่องจากไกลจากถนน ก็ได้ต่อพวงจากเพื่อนบ้าน แต่พออยู่มา ก็มีคนเห็นว่าทำเลดี ก็มาสร้างบ้านเยอะขึ้น และก็ต่อพวงไฟฟ้าต่อๆ กันมา จนวันหนึ่ง ไฟฟ้าที่ต่อพวงก็ไม่สามารถรับได้แล้ว ภรรยาของนายชูเกียรติก็ได้ออกความคิดเห็นว่าควรจะติดตั้งเสาไฟฟ้า กว่า ๕ ต้น เพื่อได้มีไฟฟ้าใช้ คำตอบคือ ไม่มีใครเห็นด้วย เพราะต้องจ่ายเงินค่าเสาไฟฟ้ากันเอง สรุปคือ นายชูเกียรติต้องรับภาระในค่าเสาไฟฟ้าเพียงคนเดียว เพื่อบ้านตนได้มีใช้ และคนอื่นๆได้รับประโยชน์ไปด้วยจนถึงปัจจุบัน และนี้อาจจะเป็นสาเหตุที่นายชูเกียรติได้ส่งลูกชายเข้าเรียนในสาขาไฟฟ้า ทั้งๆที่ลูกชายบอกว่าชอบช่างยนต์ และทุกวันนี้ลูกชายของนายชูเกียรติ ก็ได้นำวิชามาเพื่อรับใช้สังคมต่อไป ขออนิสงฆ์ส่วนหนึ่งส่วนใดที่ลูกชายได้ทำในส่วนดี ส่งผลบุญไปให้นายชูเกียรติผู้ล่วงรับไปแล้วด้วยเทอญ ...
ก่อนกลับเข้าเรื่อง เหตุการณ์อย่างนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อลูกชายจบการศึกษาชั้น ปวช.ต่อ ปวส. ได้ทำงานได้ฝึกงานและเรียนต่อได้รู้จักกับเพื่อนที่ทำงานด้านไฟฟ้า ทำให้การเขียนแบบ และการตรวจระบบฟ้าของบ้านที่เป็นหอพักนักศึกษาของครอบครัว ทำแบบวันเดียวเสร็จก็เกิดขึ้นในสังคมอุปถัมที่เราๆอยู่กันนี่แหล่
กลับเข้าเรื่อง การอยู่ร่วมกันในสังคมโดยเฉพาะสังคมคนใต้ (ที่เขียนว่าสังคมคนใต้ได้เพราะไปอยู่สังคมอื่นๆมามากแล้ว แต่สังคมคนใต้มีเอกลักษณ์ อัตลักษณ์ สัญลักษ์ รักษ์ และ รัก เป็นจุดเด่นของตัวตน) ถามว่าตัวตนคนใต้คืออะไร เสียงดัง ฟังชัด หรือ ? รักพวกรักพองหรือ? ตอบไม่จริง มันไม่ใช่ บ่แม้น ขี้จุ๊แบแบ๊ ตอบให้ก็ได้ว่า “ คนใต้รักความยุติธรรม รักใครรักจริง” นี่คือคนใต้ที่ได้พบมาทั้งทั้งชีวิต ทุกจังหวัดที่ได้ไปมา สำเหนียงคนใต้แม้นเจอะที่เชียงใหม่ ยังถามว่า คนสุราดฉ่ายไหม๊ (อันนี้เอาพออ่านเข้าใจ แต่ถ้าเจอะจังหวัดผม คนที่สะกอมตอบ ลองอ่านดู “อ๊าดโต้ย มากันแต่ไหน๊ล๊าหื้อ”) ว่าแล้วเพื่อนข้างๆโต๊ะก็จะเริ่ม ออกไปห่างๆไป
ขอบคุณสื่อต่างๆ ที่ผมได้เห็นมาและเก็บข้อมูลเอาไว้ ทำให้เอาเรื่องราวต่างๆ มาแสดงต่อชุมชนให้เกิดมุมมองต่างๆได้ วันนี้เอารูปกิจกรรมมากฝากกันครับ

เบญจภาคี จากมุมผู้ปฏิบัติในภาคสนาม

2011-08-31T19:28:00.001+07:00

เบญจภาคี จากมุมผู้ปฏิบัติในภาคสนาม

การก้าวเดินทีละก้าว ช้าๆแต่มั่นคง เดือนนี้มีภาคีเข้าร่วมเยอะดีทั้งประชาชนทั่วไป เทศบาลนครหาดใหญ่ โรงเรียนถึงมหาวิทยาลัย บริษัทเอกชน(กำลังรอผลการปรับปรุงดินโดยชีวะภาพและจะสรุปเป็นเอกสารเพื่อแจกจ่ายแก่ชาวสวนยางพาราต่อไป)ติดตามได้ที่ http://soundpayang.blogspot.com/มูลนิธิโรงเจเต๋าบ้อเก็ง หาดใหญ่ และสื่อต่างๆ หลายท่านที่เข้าใจยุทธศาสตร์ของเบญจภาคีแล้วก็อ่านข้ามไปได้ครับ แต่คนที่สงสัยว่าเบญจภาคีคืออะไร อธิบายง่ายๆว่า การร่วมมือของภาคต่างๆที่มีบทบาทสำคัญต่อการทำให้วัตถุประสงค์ที่วางไว้สำเร็จโดยบริบูรณ์ สังคมที่อยู่ในปัจจุบันได้แบ่งส่วนใหญ่ๆเหล่านั้นเป็นห้าฝ่ายตามข้อความข้างต้น แต่ถ้าให้เห็นภาพชัดเจนก็นิ้วมือเรานั้นล่ะครับ ในแต่ละนิ้วมีคุณค่าที่ต่างกัน แต่ถ้ารวมห้านิ้วไว้กันคือเป็นฝ่ามือที่มีพลังโดยเฉพาะการใช้เพื่อพลักดัน แล้วยิ่งใช้แขนยกฝ่ามือขึ้นเหนือหัวเท่ากับหนึ่งคะแนนเสียงครับ (มันจะอธิบายให้เข้าใจหรืองงไปกันแน่เนี้ย) เอาเป็นเรื่องๆดีกว่าเบญจภาคี ภาคสนามประกอบด้วย

๑.นิ้วโป่ง ประชาชนหรือชุมชน ในที่นี้หมายถึงกลุ่มคนในชุมชนในหมู่บ้านที่มีแนวคิดในทางก้าวหน้ามีความรู้ที่เหมือนหรือแตกต่างก็ไม่ว่า ที่สำคัญคือมีหัวจิตหัวใจที่พร้อมจะทำงานเพื่อส่วนรวมโดยอาศัยความรู้ความสามารถที่มีในแต่ละคนมาทำงานร่วมกัน

๒.นิ้วชี้ นิ้วที่มักใช้ในการสั้งการ โดยมีภาครัฐ หน่วยงานราชการต่างๆรวมถึงองค์กรส่วนท้องถิ่น ที่จะต้องคอยดูแลกำกับให้ชุมชนนั้นๆได้รับสิทธิด้านอุปโภค สาธาณูประโภค สนับสนุนเครื่องไม้เครื่องมือตลอดจนจัดสรรค์งบประมาณ เพื่อให้งานของชุมชนดำเนินไปได้

๓.นิ้วกลาง โรงเรียน วัด สถาบันการศึกษา จนถึงมหาลัย เพราะต้องอาศัยนิ้วแห่งความเป็นกลางในการเผยแพร่ทั้งองค์ความรู้และคุณธรรมจริยะธรรมขนบทำเนียบประเพณีกิจกรรมเหล่านี้ได้จัดอยู่ในกลุ่มนี้มากที่สุดจึงต้องอาศัยลักษณะที่เป็นกลางค่อนข้างสูงทีเดียว

๔.นิ้วนางเอกชน เพราะนิ้วนี้เป็นนิ้วที่มีทุนอยู่ในตัว(เหมื่อนมีแหวนอยู่ในนิ้ว) การจะตัดสินใจหรือการสนับสนุนใดๆก็ตามจะมีความคล่องตัวสูง ตลอดจนการพึ่งพากันในระบบธุรกิจก็ดีเพราะมีทั้งการชื้อสินค้าหรือทรัพยากรในท้องถิ่นนั้นๆรวมไปถึงการจ้างแรงงาน

๕.นิ้วก้อย มูลนิธิ องค์กรอิสระรวมถึงสื่อต่างๆ ภาคส่วนนี้จะมีการเข้าถึงชุมชนเป็นหลัก ไม่ว่าชุมชนเมือง หรือชุมชนชนบท เป็นผู้ที่มีบทบาทในการช่วยเหลือได้ด้านต่างๆ ทั้งการศึกษาการบริจาคทุนการศึกษา เผยแพร่ความจริงต่อสังคมทำให้ผู้ด้อยโอกาสในด้านต่างๆ ส่วนนี้จะเข้าให้การช่วยเหลือได้มากทีเดียว

ครับที่กล่าวมาข้างต้นในเดือนนี้มันครบองค์ประกอบ แต่ต้องอย่าลืมเงื่อนไขของแต่และองค์กร มันจะเกิดขึ้นไม่ได้หากว่ามองมุมไม่เหมือนกัน มุมที่เรียกว่าทำไปแล้วจะได้อะไร คำว่า “ประโยชน์ส่วนรวม” เบญจภาคีที่มาทำมา อ่านออกแต่เขียนลงผืนแผ่นดินนี้ไม่ได้ ตอบว่า “เปล่าประโยชน์” จะดีกว่า รูปลักษณ์ที่เกิดขึ้นอะไรคือความเป็นจริง อะไรคือคำว่ายั่งยืน การเรียนรู้เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพผลประโยชน์ตกไปอยู่ที่ใคร การเรียนรู้โดยขาดจิตสำนึกต่อพื้นที่ต่อดินฟ้าอากาศ ต่อวิถีตนเองในภูมิประเทศของโลกใบนี้ “ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด” กับ “ความรู้แค่หางอึ่ง” มุมมองสองมุมที่มาบรรจบกัน ในเดือนนี้มีทุกส่วนของภาคีทั้งห้ามาร่วมขับเคลื่อนในชุมชนทั้งนั้น ส่วนจะได้เรื่องอย่างไรในแต่ละภาคีก็จะนำมาเสนอในเดือนต่อไปครับ

กระผมเองเดือนนี้ได้เข้าร่วมในสภาองค์กรชุมชน ตลอดจนไปเป็นวิทยากรจึงทำให้เดือนนี้มีเวลาน้อยในการเก็บข้อมูลไว้เดือนหน้าคงจะมีความคืบหน้ามากกว่านี้ครับ

"บวร"กลับสู่ชุมชนที่นาหม่อม ตอนที่ ๔ โรงเรียน

2011-07-29T21:39:00.002+07:00

บ้านหลังที่ ๒ ที่ใครๆก็เรียกกัน ทุกวันนี้ย้อนหลังไปสัก ๕๐ ปี การส่งลูกส่งหลานเข้าเรียนสูงๆ เพื่อจบไปเป็นเจ้าคนนายคนได้ปลูกฝังกันมายาวนาน ดูจากรุ่นพ่อมันก็ใช่(พ่อผมจบธรรมศาสตร์ ๒๕๐๗ มีรูปในหลวงและพระราชินิพระราชทานปริญญาบัตรให้)และท่านก็รับราชการตลอดมา ครั้งหนึ่งตอนคุณพ่ออายุประมาณ ๖๐ กว่าๆ ผมเองตอนนั้นก็ ๒๖ ๒๗ เห็นจะได้ เป็นผู้จัดการบริษัทฯ เลยมีหน้าที่พาท่านและเพื่อนๆไปทานอาหาร ข้อความโดยสรุปทุกท่านไม่ได้คุยเรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์แต่อย่างไร คุยกันเรื่องเก่าๆในอดีตที่เรียนในฐานะเป็นเด็กวัดด้วยกัน และสิ่งที่สำเร็จของชีวิตพวกท่านก็คือ “ความสุขที่นำพาครอบครัวได้มีบ้าน มีที่ดิน มีการศึกษาให้ลูกๆทุกคน” “ไอ้เอกมันชอบทำงานไม่ชอบเรียน มันเก่งทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเรียน มันเอาตัวรอดได้” ประโยคที่คุณพ่อยกยอผม (หรือป่าว) ซึ่งเห็นได้ว่าเกิดจากความยากลำบากทั้งนั้น แม้อยู่ในฐานะราชการ แต่สุดท้ายก็ได้เหลือที่อยู่ที่ทำกินให้แก่ลูกๆทุกคนได้

กลับสู่อดีตที่ใกล้เข้ามาอีกนิด ประมาณปี ๒๕๒๑ สามสิบปีที่ผ่านมาจนถึงปี ๒๕๓๗ ราคาผลผลิตทางการเกษตรก็ยังตกต่ำ ทำให้เกษตกรจำเป็นที่ต้องส่งลูกเข้าเรียนเพื่อการอยู่รอดในอนาคต การอยู่รอดโดยส่งลูกไปเรียนเพื่อออกมาเป็นลูกจ้างแรงงาน ไม่ปฏิเสธหรอกครับว่าบ้างคนสำเร็จในด้านการเรียนและการทำงาน ได้เป็นข้าราชการ รัฐวิสาหกิจ บริษัทเอกชน มหาชน จนสุดท้าย ลูกจ้างแรงงาน ล้วนแล้วต้องทำมาหากินทั้งนั้น เป็นปีที่ประเทศนำคำว่าอุตสาหกรรมใหม่ มากรอกหูชาวบ้านชาวเมือง เราเป็นนิกส์

ขยับเวลามาอีกนิดครับ เมื่อปี ๒๕๔๕ เก้าปีย้อนหลัง ที่ผลผลิตทางการเกษตรตกต่ำมาโดยตลอด ราคาน้ำมันเชื้อเพลิงยังอยู่ที่ ลิตรละไม่ถึง ๒๐ บาททุกประเภท ราคา หมู เห็ด เป็ดไก่ ไม่ถึงร้อยบาท ก็ยังพอทำมาหากินได้ กับข้าวกับปลายังไม่แพง จานละ ๑๕ ถึง ๒๕ บาท แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็ยกเพดานขึ้นสูงริบริ่ว ผลพ่วงมาจากการขยายกิจการเข้ามาในประเทศก่อให้เกิดธุรกรรมทุกรูปแบบ ทั้งอุตสหกรรม และเกษตรกรรม การทะลักเข้ามาของแรงงานต่างด้าว ยึด รุกล้ำ พื้นที่ทำการเกษตรทุกรูปแบบ ไม่ว่าการเลี้ยงกุ้งแทนนาข้าว การรุกป่าสร้างโรงงาน บ้านเรือนที่อยู่อาศัย ฯลฯ ที่กระทำบนผืนดินที่เรียกว่าอู่ข้าวอู่น้ำ แผ่นดินที่มีศักยภาพด้านการเกษตรของโลกใบนี้

การศึกษาที่มุ่งเน้นผลิตบุลลากรเพื่อประกอบอาชีพการใช้แรงความคิด แรงสมอง แรงมือ แรงงาน โดยหันหลังให้ภาคเกษตรนับทศวรรษส่งผลให้ ผลผลิตทางการเกษตรมีราคาสูงแบบก้าวกระโดดเหมือนในปัจจุบัน แม้ตอนนี้หลายคนกำลังวิ่งเข้าหาภาคเกษตรแต่สายไปแล้วครับสำหรับการเติบโตบนถนนเส้นธุรกิจการเกษตร เพราะปัจจัยการผลิตตกไปอยู่ในมือผู้คิดวางแผนประเทศนี้ก่อนนิกส์จะเข้ามาเสียอีก หมากกระดานนี้แม้ขงเบ้งจะมาช่วยก็ไม่ทัน ปี ๒๕๕๘ ประชาคมอาเซียน เปิดประตูประเทศจะเป็นอย่างไร ในขณะทีผ่านมาประเทศนี้ก็มิได้ให้ความเสรีเหนือแผ่นดินไทยแก่ใครเหมือนกัน แต่การหลุดรอดเข้ามาได้ใครเป็นผู้กระทำ และกระทำลงไปเพื่ออะไร

อุบาล โรงเรียน ถึง มหาวิทยาลัย จะปรับตัวอย่างไร ? อันนี้ก็ขอฝากไว้สำหรับผู้มีหน้าที่โดยตรงแล้วกัน ผมเองในหน้าที่วิทยากรการเกษตรตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง “ผู้เดินตามรอย ผู้ที่เดินตามรอยเท้าพ่อ” ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ประยุกต์ใช้ได้ทุกกิจกรรม ธุรกรรม พฤติกรรม จำแนกตามผู้ที่มีหน้าที่ในกรรมนั้นๆ วันนี้ก็รับกรรมในฐานะผู้เป็นพ่อคนหนึ่งที่ต้องส่งลูกเข้าโรงเรียน แม้อนุบาล คำพูดบ้างคำที่ครอบครัวเราไม่เคยพูดก็ได้ยินจากปากของลูก โรงเรียนสอนมาหรือไม่? ผมว่าไม่ใช่ ที่บ้านเคยพูดหรือไม่ก็ไม่ สภาพแวดล้อมที่บ้านพูดหรือไม่ ก็ไม่มี แล้วจะโทษใคร? คือคำถาม แต่ผมตอบและบอกลูกไปว่า “คำนี้พูดไม่ได้ไม่ดีจำเอาไว้” ทำไมต้องโยนภาระไปให้คนอื่นๆรับผิดชอบ กฎกติกามันมี กฎที่ว่าลูกต้องไปเรียน แล้วกฎไหนทีจะรับประกันว่าลูกเราจะได้รับในสิ่งที่เราตั้งใจให้เรียนมามิใช่ให้เลียนมา พ่อแม่ผู้ปกครองครับตลอดระยะเวลาการศึกษาของลูก ๑๕ ปี ได้ ม.๖ ต่อ ๔ ปี ได้ปริญญาตรี รวม ๑๙ ปีในหนึ่งอายุไข ๑ ในสามของอายุ ถ้านับ ๖๐ ปี ๑๙ ปี ที่ต้องศึกษาว่า ชีวิตอีก ๔๐ ปี จะทำอย่างไร (ไม่รวมเตรียมอนุบาลอีก ๒ปีน่ะ สำหรับบางครอบครัว) การเรียนรู้เพื่อมีวิชาไปประกอบอาชีพเป็นอย่างนั้นหรือ ในระหว่างทางเด็กถึงวัยรุ่นสู่ผู้ใหญ่ในวัย ๑๘ ปี รากฝอยสู่รากแก้ว มันคืออะไร ฝากใว้ให้คิด

การเรียนที่มุ่งสู่ความสำเร็จไปทางไหน ทางประกอบอาชีพ หรือ การร่ำรวย หรื่อ มีอยู่มีกิน ไปดูสถิติในปัจจุบันว่าเกิดอะไรขึ้น ป้ายรับคนงาน ม.๓ ม.๖ เต็มบ้านเต็มเมือง แต่คนที่ไปทำ ลองดูเถิดครับว่า ใช้วุฒิใดไปสมัคร และยอมรับอัตราค่าจ้างตามวุฒินั้นเพื่อได้งานทำ ตะไคร้ ร้อยละ ๖๐ บาทในปัจจุบันไม่มีใครคิดถึง สิ่งที่ปลูกโดยไม่ต้องดูแลมีมากที่มีมูลค่า ไม่มีใครคำนึงถึง วิถีการพออยู่พอกิน ไม่มีใครคิดถึง แต่พอของแพงก็ด่ากัน กล่าวโทษกัน นั้นหรือคนที่มีการศึกษาทำกัน

วันนี้มีนิมิตหมายที่ดีแสงสว่างแห่งการศึกษาเมื่อ โรงเรียนบ้านนาทองสุก หมู่๔ ต.ทุ่งขมิ้น อ.นาหม่อม จ.สงขลา สอนให้เด็กรู้จักพึ่งพาตนเองบ้าง โดยโรงเรียนเป็นพี่เลี้ยง มาเรียนมีผักมีปลากลับไป มีไข่กิน ครูสอน เด็กทำนั้นคือวิถีแห่งนี้ วิถีบ้านวิถีชุมชน ที่สัมผัสจับต้องได้ วิถีที่สอนให้รู้จักทำอยู่ทำกิน (เหนือกฎกติกาที่วางไว้) มิใช่ ทำมาหากิน (เป็นกฎที่บังคับใช้ในปัจจุบัน) ปฐมบท ที่ต้องเรียนรู้ ศึกษากันต่อไป

ก่อนจะปัจฉิมบท ก็ยังมี “คนของของพระราชา หรือ คนที่พระราชาชุบเลี้ยง” ตามที่มีคนแปลกันมาว่า “ราชภัฏ” วันนี้ที่ “ราชภัฏสงขลา” น้อมนำหน้าที่ “คนของพระราชา” มาปฏิบัติบูชาให้สมกับชื่อแห่งตน กรรมการผู้ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ริเริ่มก็ควรทำให้สมภาคภูมิของคำที่ได้รับคำจำกัดความนั่นมา “บวร” คงจะเป็นรูปธรรมสัมผัสจับต้องได้อย่างเต็มตา

ในนามของชุมชนเล็กๆ ขอฝากความหวังใว้ ณ ตรงนี้

"บวร"กลับสู่ชุมชนที่นาหม่อม ตอน ๓ เมื่อวัดพร้อม

2011-06-30T16:29:00.002+07:00

ได้เข้าวัดมากขึ้นอีกครั้ง แต่เข้ามาครั้งนี้คือมาทำหน้าที่ หน้าที่คนๆหนึ่งในชุมชน อันพึ่งกระทำได้ เพราะมาทำหน้าที่ประสานงานให้กับชุมชนรู้จักและพูดคุยกับวัดและรู้จักวัดใน มุมมองใหม่ๆบ้าง นอกจากกิจกรรมด้านศาสนพิธีแล้ว ยังมีห้องสมุดชุมชน มีมุมไอที มีเครื่องคอมพิวเตอร์ให้บริการพร้อม อินเตอร์เน็ตความเร็วสูง (แต่ไม่มีเกมส์ให้เล่น) นับว่าค่อนข้างสมบูรณ์เลยที่เดียว ท่านมหาวิชิตกล่าวให้ฟังว่า "วันนี้ถ้าเราให้ผู้นำชุมชนมาเรียนรู้ในเรื่องไอทีบ้างก็น่าจะดี เพราะอนาคตข้างหน้าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสังคมออนไลน์ หรือโซเซียนเน็ตเวิร์คจะมีบทบาทในสังคมชุมชนมากขึ้น แม้ปัจจุบันการส่งรายงานส่งหนังสือ หรือ ทำเอกสารใดๆก็ใช้ระบบเน็ตเวิร์คทั้งนั้น ตลอดจนเด็กๆ นักเรียน นักศึกษา บ้างคนที่ไม่มีความสามารถในการซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์และใช้งานอินเตอร์เน็ตที่บ้าน ก็สามารถมาใช้ที่วัดได้(ห้องสมุดชุมชนตั้งอยู่ในวัด)"

ครับ จะเห็นได้ว่าวัดนอกจากกิจกรรมด้านศาสนพิธีแล้ว วัดก็มีความพร้อมอีกหลายๆโอกาสด้วยกันไม่ว่าจะเป็นการจัดประชุมสัมนา การจัดอบรม ตลอดจนการให้บริการด้านไอทีในระดับชุมชน อีกหนึ่งป้อมปราการที่จะคุ้มกันให้เยาวชนในชุมชนไม่ต้องเสี่ยงกับร้าน อินเตอร์เน็ตทั่วๆไปที่หน้าจอเต็มไปด้วยเกมส์ออนไลน์ทั้งสิ้น

ขณะนี้ทางวัดและผู้ที่เกี่ยวข้องกำลังปรึกษาหารือในเรื่องการจัดเวลาและบุคคลากร ตลอดจนผู้มีจิตอาสาได้เข้ามาวางกรอบการจัดการในเรื่องรายวิชาต่างๆ ให้เหมาะสมแก่ผู้ใช้บริการต่อไป

ปล.แถมท้ายนิดหนึ่งครับเรื่องประสาทเขาพระวิหาร ทางขึ้นต้องผ่านด่านเมืองศรีสะเกษ ศรีษะฝรั่งเรียกว่าเฮดศรีสะเกษติดกับเขมร กำพูชา กำพูชา กำพูชา มรดกโลก มรดกโลก มรดกโลก สืบนาคะเสถียร สืบนาคะเสถียร สืบนาคะเสถียร เรฟูจี เรฟูจี เรฟูจี มงกุฎดอกส้มถึงดอกส้มสีทอง ประวัติศาสตร์ ภูมิประเทศ การเมืองการปกครอง สู่การนำเสนอในบทเพลงหนังและละคร “เต้นกินรำกิน”กลายเป็นศิลปินในปัจจุบัน ภูมิปัญญากลายเป็นสิ่งล้าสมัยแม้พวกมึงได้ดื่มกินทุกวันนี้ โลกาภิวัตน์ กลายเป็น โซเชี่ยนเน็ตเวิร์ค ยอมรับในการเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อเพราะเราคือประชาธิปไตย วิถีแห่งพ่อขุนศรีอินทรทิตย์ แม่กูชื่อนางเสือง หายไป หายไปกับปี๒๔๗๕ ผมไม่ก้าวล่วงถึงสถาบันตามเจตจำนงค์ที่เคยก้าวมา ชาติ ศาสนา พระมหากษัติย์ คนไทยรู้ทุกคนว่าคือสถาบัน อย่างเช่น สถาบันการเมือง ไม่ใช่พ่อใช่แม่ ใช่พี่ใช่น้อง ใช่ญาติกู มึงอย่าเข้ามา นี่หรือคือการปรองดอง การปรองดองในระบอบประชาธิปไตย การยึดครองอำนาจในภาครัฐโดยระบอบครอบครัว สู่สังคมอธิปไตย จะตีฆ้องร้องป่าวกันได้อีกหรือท่านพ่อขุนราม การไม่รู้จริงถึงที่มาแห่งสยามประเทศสู่ความเป็นไทย ไม่ได้ว่ากัน แต่บัตรประชาชนถึงสมาร์การ์ด มันบอกว่า มึงคือ คนไทย สัญชาติไทย เชื้อชาติไทย ไม่ได้ปลุกกระแสความรักชาติ แต่ความรักชาติต้องมีโดยสัญดานทุกคน (ใครคิดไม่ออกก็ร้องเพลงชาติไทยในใจดู) ผมไม่เชื่อผู้นำคนใด นอกจากผู้นำในจิตใจว่าเกิดมาเป็นคนไทย ตำแหน่ง ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่ได้มีความหมายเหนือคุณุประการที่ได้ทำต่อแผ่นดินเกิด แผ่นดินที่ซุกหัวนอน วันก่อนไปเฟสบุ๊กครั้งหนึ่งแล้วแต่ก็มีเพื่อนน้อย วันนี้เอามาฝากใว้เวทีเล็กๆตรงนี้ เวทีที่ “เดินที่ละก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง”

"บวร" กลับสู่ชุมชนที่นาหม่อม ตอนที่ ๓ ความพร้อมของวัด

2011-06-30T15:03:00.001+07:00

ได้เข้าวัดมากขึ้นอีกครั้ง แต่เข้ามาครั้งนี้คือมาทำหน้าที่ หน้าที่คนๆหนึ่งในชุมชน อันพึ่งกระทำไ้ด้ เพราะมาทำหน้าที่ประสานงานให้กับชุมชนรู้จักและพูดคุยกับวัดและรู้จักวัดในมุุมมองใหม่ๆบ้าง

"บวร" กลับสู่ชุมชนที่นาหม่อม ตอนที่ ๒ "วัด"

2011-05-27T21:54:00.001+07:00

และแล้วธรรมะก็จัดสรรค์ให้ลงตัวจนได้ เรื่องบุญเรื่องกรรมเรื่องใกล้ตัวที่ทุกคนสำผัสได้ ติดค้างผู้ติดตามมาสองเดือนจนเดือนนี้จึงมาตามสัญญา หากถามกันว่า “วัด” หมายถึงอะไร

สารานุกรมเสรีกล่าวว่า วัด หรือ อาวาส (คำหลังไม่นิยมใช้) ^[1]คือคำเรียก สถานที่สำหรับประกอบกิจกรรมทางศาสนาของผู้ที่นับถือศาสนาพุทธ ในประเทศไทย, กัมพูชา และลาว ภายในวัดจะมี กุฏิ ซึ่งใช้เป็นเป็นที่อาศัยของนักบวชในศาสนาพุทธซึ่งก็คือ พระสงฆ์ อีกทั้งยังมีเจดีย์ พระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ เมรุ ซึ่งใช้สำหรับประกอบศาสนพิธีต่างๆ เช่น การเวียนเทียน การสวดมนต์ การทำสมาธิ

วัดโดยส่วนใหญ่นิยมแบ่งเขตภายในวัดออกเป็นสองส่วนคือ พุทธาวาส และสังฆาวาส โดยส่วนพุทธาวาสจะเป็นที่ตั้งของสถูปเจดีย์ อุโบสถ สถานที่ประกอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา และส่วนสังฆาวาส จะเป็นส่วนกุฎิสงฆ์สำหรับพระภิกษุสงฆ์สามเณร จำพรรษา และในปัจจุบันแทบทุกวัดจะเพิ่มส่วนฌาปนสถานเข้าไปด้วย เพื่อประโยชน์ในด้านการประกอบพิธีทางศาสนาของชุมชน เช่น การฌาปนกิจศพ โดยในอดีตส่วนนี้จะเป็นป่าช้า ซึ่งอยู่ติดหรือใกล้วัด ตามธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่น ซึ่งส่วนใหญ่กลุ่มฌาปนสถานในวัดพุทธศาสนาในประเทศไทยจะตั้งอยู่บนพื้นที่ ๆ เป็นป่าช้าเดิม

ปัจจุบัน วัดไทยในชนบทยังคงเป็นศูนย์รวมของคนในชุมชน ซึ่งต่างจากในเมืองใหญ่ที่วัดกลายเป็นเพียงสถานที่จำพรรษาของพระสงฆ์และ เพื่อประกอบพิธีทางศาสนาเท่านั้น

อ.ยักษ์ แห่งมหา ลัย คอกหมู กล่าวไว้น่าฟังว่า “วัด คือมาตราวัดว่าคนเรามีความเจริญแค่ไหน ชุมชนไหนมีความเจริญ ก็ให้ไปดูที่วัด ถ้าวัดไหนน่าอยู่มีความสะอาด มีอุโบสถ มีศาลาการเปรียญ มีโรงธรรม พระเณรมาก มีการสวดมนต์ มีการเทศนา มีคนเข้าฟังเทศฟังธรรมมาก มีกิจกรรมต่อชุมชนหรือมีส่วนร่วมกับชุมชน สิ่งเหล่านี้จะเรียกว่าสังคมชุมชนนั้นมีความเจริญ เจริญเพราะผู้คนมีบุญมีกินมีใช้จึงเหลือที่จะนำไปสะสมกันไว้ที่วัด” ดังคนสมัยก่อนมีทองก็เอาไปร่วมกันหลอมเป็นองค์พระ แต่สมัยนี้คนที่เข้าวัด ก็เข้าเหมือนกัน แต่ก็เข้าไปขโมยของวัด ดังที่ได้เห็นในข่าวบ่อยๆ(อันหลังนี้ผมพูดเองตามที่ได้เห็นข่าวบ่อยๆ)

ผมเองก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่จะเข้าวัดเพื่อประกอบพิธีต่างๆ แต่ก็โชคดีที่ได้บวชเรียนอยู่บ้าง และโชคดีที่ได้จำวัดถึงสองวัดด้วยกัน นั้นคือ วัดเอก (หลวงพ่อเดิมสงขลา) และวัดป่ายาง (นครศรีธรรมราช) การบวชในครั้งนี้ได้เข้าใจหลักศาสนามากขึ้น แต่ก็ไม่ขออธิบายให้มากความ สรุปง่ายๆว่า ได้บวชเป็น “ภิกษุสงฆ์” แต่มิได้ชื่อว่าเป็น “พระ” กิจกรรมทั้งสองวัดก็เหมือนวัดอื่นๆทั่วๆไป ต่างกันที่ กิจกรรมการมีส่วนร่วมกับชุมชน ทางวัดเอกจัดให้มีการเจริญวิปัสนาเป็นหลัก ทางวัดป่ายางจัดให้มีการสร้างกลุ่มสร้างอาชีพให้กับชุมชนเป็นหลัก ซึ่งทั้งสองวัดก็ได้ทำหน้าที่ต่อชุมชนหมือนกันแม้กิจกรรมต่างกัน

ผมและทุกท่านเวลาไปวัดไหนๆวัดก็เปิดประตูตอนรับตลอด แต่เราเข้าไปทำไม เพื่ออะไร และสุดท้ายเวลาเข้าวัดผมคิดว่าหลายท่านคงจะเกิดความละอายต่อปาปที่จะทำในบริเวณวัดเช่น นึกจะฆ่าหมู ฆ่าวัว เพื่อใช้ในงานต่างๆ ก็จะไม่ทำกันในบริเวณวัดเพราะคิดกลัวปาป แต่พอไปอยู่นอกวัด หมูวัวตัวนั้นก็โดนฆ่าอยู่ดี ฆ่าโดยไม่กลัวปาป เพราะมันคืออาหารของคน แต่อาหารของคนตัวนั้นถ้าไปฆ่าในวัดเป็นบาป แล้วบาปมันอยู่ตรงไหนกันแน่

กลับเข้าเรื่อง “บวร” บ้าน วัด โรงเรียน ได้มีโอกาสกราบนมัสการหลวงพี่ มหาวิชิตแห่งวัดปลักพ้อ ปรึกษาท่านเรื่อง “บวร” จึงได้ทราบว่าวัดก็พร้อมที่จะเป็นแกนกลางของชุมชน ได้ปรึกษาหารือกันเรื่องวัดกับชุมชนต่อการมีส่วนรวม ท่านก็บอกว่าดี งานนี้มีเหลือแค่ผู้ประสานงาน ระหว่างวัดกับชุมชน ก็นับว่าเป็นโอกาสที่ดีเพราะคำว่า “บวร” ทุกคนฟังแล้วเข้าใจ รู้ว่าดี รู้ว่าถูกต้อง แต่มีคนทำน้อย คิดว่าทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง เลยไม่ได้ลงมือทำกัน แต่ไม่ใช่พื้นแผ่นดินแห่งนี้ เมื่อได้พบกับท่านพระมหาวิชิต ฐิตธมฺโม ป.ธ.๙ วัดมงคลพิพัฒน์สมาธิ(ปลักพ้อ) อ.นาหม่อม จ.สงขลา (วัดใกล้ๆบ้านผมเอง) กับประโยคสั้นๆว่า ประตูวัดเปิดเสมอทุกโอกาส แล้วแต่ญาติโยมมาทำอะไร ถ้าสิ่งนั้นดี เป็นประโยชน์ต่อโดยร่วมแล้วยินดีเสมอ นับเป็นโอกาสที่สองจากที่ได้ดำเนินการของ "บ้าน" ที่สามารถชี้ช่องทาง ว่าไม่มีแค่เพียงหนทางเดียวที่จะอยู่รอดบนพื้นดินอันอุดมสมบูรณ์ แม้ถูกเอารัดเอาเปรียบจากนายทุนหรือผู้มีอำนาจต่างๆนาๆ ธรรมะจากพระโง่ รังสรรค์โดย ธรรมฐิต (พระมหาวิชิต ฐิตธมฺโม ป.ธ.๙ แห่งวัดปลักพ้อ) ขอยกบทธรรมตอนไม่เชื่ออย่าลบหลู่ "จงทำให้มี..ศักดิ์..แล้วเราจะได้ ...สิทธิ์..นั้นทันที หนึ่งในใจความดังนี้ คนบุราณกล่าวว่า..ไม่เชื่ออย่าลบลู่นั้นถูกต้องแต่...ให้ศึกษาเรียนรู้จนเกิดปัญญาก่อนถึงจะกล่าวได้ว่า..สิ่งศักดิ์สิทธิ์หาใช่อยู่ในภายนอกตัวไม่ แต่อยู่ในตัวตนของเรานี่แหละ คำว่าศักดิ์แปลว่า สามารถในการณ์นั้นๆ อย่างมีสติเท่าทันด้วยปัญญา คำว่าสิทธิ์แปลว่า ความสำเร็จดั่งปราถนา รวมกันจึงได้ความว่า สามารถในการณ์นั้นๆให้สำเร็จได้ด้วยสติปัญญาของเรา”

กับผู้เพียรพยายามอย่างบริสุทธิ์ใจ มิได้กราบไหว้อ้อนวอนเทวดา บ้านผู้ดำรงค์ในวิถีแห่งตน เพื่อตนและสังคมรอบข้าง กับ วัด เพื่อเจริญจิตและเป็นแกนนำโดยมีหลักธรรมเป็นที่ยึดเหนี่ยว บ้าน วัด สองในสามของ “บวร” รูปธรรมที่จับต้องสัมผัสได้ก็ใกล้เข้ามาทุกที ทุกท่านครับที่วิตกว่าโลกจะแตกดับผมว่า เมื่อธรรมะกลับมาโลกานี้หรือจะพินาถ

นับต่อจากนี้ เมื่อบ้านพร้อม วัดพร้อม บันไดขั้นที่สองตอนบ้านและวัดกับชุมชนก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้น โปรดติดตามตอนต่อไป....

ที่ธรณีสงฆ์กว่าเจ็ดไร่หลังวัด ท่านจำภาพนี้ให้ดีหรือใครที่อยู่ใกล้ๆ ก็แวะเข้ามาถ่ายรูปเก็บไว้น่ะครับ

อะระหังสัมมา สัมพุทโธ ภะคะวา พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ

สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม ธัมมัง นะมัสสามิ

สุุปะฎิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ สังฆัง นะมามิ

ขอท่านผู้อ่านและผู้ติดตาม มีความสุขความเจริญยิ่งๆขึ้นไปด้วยเทอญ

เดือนของครอบครัว

2011-04-30T11:38:00.001+07:00

เดือนนี้ได้เจอะญาติเยอะและเพื่อนๆ มากเป็นพิเศษ เพราะหลายคนได้ออกไปทำงานในกรุงเทพเป็นส่วนใหญ่ พอถึงเทศกาลสงกรานต์ปิดยาวๆ จึงได้กลับมาเยี่ยมบ้านกัน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ก็แปลกน่ะที่พี่เอกอยู่บ้านแท้ๆ แต่มีเวลาอยู่บ้านแค่วันเดียวในช่วงเทศกาลเพราะต้องไปให้ความบันเทิงแก่คนอื่นๆ (งานเครื่องเสียง)งานซ่อมคอม งานไฟฟ้า งานประปา พี่แกเป็นไปหมด แถมเพื่อนมาก็ทำกับข้าวได้อีก(แต่ไม่ค่อยจะได้กินกับข้าวหรอกค่ะ) แกบอกว่าดีที่ไม่ใช่คนน้ำเต็มแก้ว ไม่อย่างนั้นแล้วก็จะเป็นคนที่ไม่เป็นอะไรซะอย่างเลย สุดท้ายเพื่อนๆพี่แกมาจึงไม่มีเวลาอยู่บ้านในช่วงสงกรานต์เลย ฟังแกชี้แจงหน่อยแล้วกัน

พี่เอก ไปหลายงานน่ะแต่ที่เห็นก็ภาพเดียวกัน ภาพของการแสดงความรักต่อผู้มีพระคุณ มีน้ำตาของความทราบซึ้งทั้งการกราบ การไหว้ การสวมกอด การทำบุญ การให้ทาน เต็มไปด้วยบรรยากาศของการให้ การให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ แม้บางครั้งคนที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติน้ำท่วม ถึงไม่มีเงินที่จะใช้จ่ายแบบคนอื่นๆ เค้า การก้มกราบ ระหว่าง ผู้มีเงินมากกว่า กับ ผู้ไม่มีเงินเลยในกระเป๋า ผมเห็นสายตาของผู้รับการกราบนั้นไม่ได้แตกต่างกันเลย แต่ก็เห็นอีกมุมหนึ่งคือ ผู้ที่ไม่ยอมก้มกราบผู้มีพระคุณ อันนี้ก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน

บุญ ทาน เรื่องง่ายๆที่ทำกันได้ทุกวันทุกเวลา ทุกคนรู้ ว่าทำกันอย่างไร แต่ก็ไม่เลือกที่จะทำ ภาพของการรวมน้ำใจในการช่วยเหลือภัยพิบัติน้ำท่วมภาคใต้ แสดงในเห็นถึงความมีน้ำใจ และความรักความห่วงใยของคนไทย เป็นภาพที่ดีงาม แต่ก็ไม่วายที่จะมีภาพของการ ปล้น แย่งชิงให้เห็นตามมาเหมือนกัน คนเหล่านั้น มิได้ดูสื่อ ดูทีวีหรือว่า มีอีกหลายคนที่กำลังให้ความช่วยเหลือเขาอยู่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? บุญ ทาน กับการแย่งชิง มันช่างไกลกันเหลือเกิน แต่ทำไมมันเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลาและสถานะการณ์เดียวกัน ภาพแห่งการเอารัดเอาเปรียบมันช่างเจ็บเข้าไปในกระดูกดำจริงๆ เพราะไปเอาเปรียบคนที่กำลังเดือนร้อน คนที่กำลังคิดว่าต่อไปนี้ตนเองจะใช้ชีวิตอย่างไรต่อไป หนึ่งในนั้นผมรู้จักเขาดีคนหนึ่ง เป็นคนหัวไวใจสู้ ได้นำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง มาปรับใช้ ยังไม่ถึงหนึ่งปีเค้าก็กลับมาสง่างามเหมือนเดิม สง่างามบนความพร้อมที่จะช่วยเหลือคนอื่นๆ และเป็นเสาหลักให้กับครอบครัวตลอดจนผู้ที่อยู่รอบข้างได้อีกครั้ง

เดือนนี้มีบรรยายเรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง หลายครั้ง ในแต่ละครั้งได้ถามคนที่รับฟังการบรรยาย ทุกคนรู้จักประโยคนี้หมด แต่อธิบายไม่เหมือนกัน และทำไม่เหมือนกัน ฟังดูผู้เข้ารับฟังแล้วก็ดีใจ ที่หลายๆคนให้ความสำคัญต่อประโยคนี้ ประโยคที่ว่า “ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง” เพราะเขาคือประโยค

ได้พูดคุยกับ นาย ก. นาย ก.บอกว่า ทำสวนยาง แล้วเลี้ยงปลา ปลูกผักไว้กินเอง แค่นี้ผมก็ทำเศรษฐกิจพอเพียงแล้ว

นาย ข.บอกว่า ทำสวนยาง เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา ไว้ขาย ผมก็ทำเศรษฐกิจพอเพียงแล้ว

นาย ค.บอกว่า ทำสวนยาง อย่างเดียว แต่ผม ประหยัดค่าใช้จ่าย มีเหลือเก็บ แค่นี้ผมก็ทำเศรษฐกิจพอเพียงแล้ว

แล้วทุกคนก็ถาม วิทยากรกลับว่า วิทยากรทำอะไรบ้าง

วิทยากรเอก. ผมเผาถ่านกะลาเพราะนั้นคืองานของผม งานที่ผมได้เรียนมา ตัดยางด้วย เพราะภรรยามีสวนยาง เลี้ยงปลาเพราะมันมีบ่อเดิมอยู่แล้ว เลี้ยงหมูหลุมไว้ทำปุ๋ย เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ ไว้กินไข่ กินไม่ทันก็ขาย ไปแจกเขาเขาก็ไม่รับเค้าบอกเกรงใจ วันก่อนก็ให้น้ำส้มควันไม้มาแล้วบ้าง ให้ถ่านมาใช้บ้าง ซื้อดีกว่าสบายใจดี ก็ต้องขายครับ

วันนี้ชาวสวนอย่างพวกเราใครทำปุ๋ยไว้ใช่เองบ้างครับ ?......(เงียบ)

ที่เลี้ยงปลา เลี้ยงเป็ด ใครทำอาหารเองบ้างครับ?.....(เงียบ)

วันนี้ที่ทุกคนทำดีหมดครับ ดีทุกคน แต่อยากจะให้ไปดูในประโยคเต็ม ของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงครับ ลองแยกคำดูแล้วเอาความหมายนั่นมารวมเป็นประโยคจะได้ดังนี้ครับ ความรู้ที่เป็นหลักแห่งความจริง ทำให้เกิดกิจกรรมการผลิต การจำหน่ายการอุปโภคบริโภค สมควรแก่ความต้องการ

และในโอกาสนี้จึงได้มีการอธิบายในเรื่อง หมูหลุม การเผาถ่านจากเศษไม้ โดยเฉพาะกะลามะพร้าว การทำปุ๋ยอย่างง่าย โฮโมนหน่อกล้วย ซึ่งทุกคนก็สนใจและรวมกลุ่มทำกันต้องไป เสร็จจบข่าวชาวเกษตร

กลับมาในงานเลี้ยงฉลองในวันครอบครัว ของ ครอบครัวอื่นๆ ใน ฐานะผู้ให้ความบันเทิงในงานเครื่องไฟ เห็นบรรยากาศของการพูดคุยกันเรื่องราวต่างๆ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “บ้านเราสบายที่สุด” แต่ไม่เห็นใครพูดว่าจะกลับมาซักคน ด้วยประสบการณ์ในด้านวิทยากร จึงใช้วิธีแสดงภาพวิถีชีวิตลงในจอภาพ ขนาดเจ็ดสิบนิ้ว( โปรแจ็คเตอร์) ใครจะร้องเพลงอะไร สายตาก็ยังมองภาพที่ปรากฎเบื้องหลังอยู่ดี มีหลายคนวางไมค์ แล้วเข้ามาคุยมาถามถึงการเผาถ่าน การเลี้ยงหมู การทำปุ๋ย ซึ่งนับว่ายิงปืนนัดเดียวได้คนหัวใจใจสู้มาร่วมอุดมการณ์ได้อีกเยอะ น้องๆ ที่เจอะพี่เอกแล้วเข้ามาในบล็อกนี้ หากจำได้ถึงวันที่มีความสุขกับบรรยากาศที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่ลูก ปู่ยายตายาย หากคิดจะกลับบ้าน เชิญได้เลยครับ ความสุขสุขสันต์เพียงวันสองวัน กับเงินที่คุณบ้างคนต้องเก็บมันมา บางคนต้องกู้มา มันไม่ได้มีความหมายเท่ากับ การอยู่ดูแลพ่อแม่ และลูกของคุณด้วยน้ำมือคุณเองหรอก ถึงบ้างคนไม่ได้ช่วยทั้งหมด แต่การดูแลแค่ไม่ให้พ่อแม่ต้องเหนื่อยมากไป ก็ได้คำว่าดูแลแล้ว บางคนไม่ใช่ไปเยี่ยมพ่อเยี่ยมแม่อย่างเดียว แต่กลับไปดูลูกด้วย ลูกที่ต้องเรียนในชนบทอยู่กับตายาย ภายใต้กระแสแห่งโลกาภิวัฒน์ เด็ก ๒ - ๓ ขวบ กับผู้เฒ่า ๖๐ ขวบ ต่างกันมากมายเหลือเกิน มีอย่างเดียวที่เหมือนกันคือ ผู้เฒ่าผู้นั้นก็เลี้ยงเรามาแล้วรุ่นหนึ่ง แล้วต้องมาเลี้ยงผลผลิตของเราอีกรุ่นหนึ่ง การทิ้งลูกทิ้งพ่อแม่ เพื่อได้แลกกับคำว่า ได้มีงานทำ มีหน้ามีหน้า แล้วลูกล่ะใครเลี้ยงดูให้ นั่นคือข้อผิดพลาดแห่งความคิดในปัจุบัน (ครั้งแรกที่หลายๆคนทิ้งลูกไป) ต่อมาเมื่อลูกเติบใหญ่ก็ต้องส่งลูกเข้าเมืองเพื่อเรียน และหางานทำในเมือง (การทิ้งครั้งที่สอง) ก็ลองดูครับว่าหนึ่งอายุไขของแต่ละคนกับคำว่าลูก คำว่าพ่อแม่ มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน และได้ใช้คำว่าครอบครัวกี่วัน ผมจึงไม่มีความรู้สึกต่อการก้มกราบของหลายๆคน มันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน สำหรับคุณหรืออีกหลายๆคน สายตาคู่นี้ของผมเห็นแต่ความหน่อยนิดเหลือเกินสำหรับสิ่งนั้น ในเมื่อที่คุณๆทำได้มากกว่านั้น

อีกสี่ปี ไทยก็ครบสัญญาอาเซียนแล้ว ประชาคมอาเซียน การเปิดประตูประเทศ หมายให้เห็นโลก เห็นโอกาส มากขึ้น แต่ไม่ได้ดูเลยว่า ประตูประเทศเปิด อะไรจะเข้า อะไรจะออก ผมอ่านผ่านๆ ก็นึกเสียวแทนพี่น้องชาวไร่ ชาวนา ชาวสวน เสียแล้ว ยิ่งชนชั้นแรงงาน และวิชาชีพ จะได้รู้จักคำว่า “พ่อแก้วแม่แก้ว” อย่างครบถ้วนกระบวนความกันเสียที สำหรับผู้ที่เข้ามาเยี่ยมบล็อกนี้ ขอให้ท่านเสียสละเวลา ไปดูเรื่องประชาคมอาเซียนสักนิดน่ะครับ ดูให้เข้าใจน่ะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากเราทิ้งแผ่นดินที่ทำกิน กลายไปเป็นคนทำงาน ด้วยแรงงาน โดยเฉพาะพวกวิชาชีพก็ต้องมีการสอบมาตรฐาน ต้องได้รับการรับรอง มันเป็นการคัดเลือกพันธุ์ของคนงานที่เขาต้องการ อีกสี่ปีเองครับทันกันหรือป่าว หากโรงงานเหล่านั้น จะเอาคนของเขามาทำงานแทนคุณ คุณจะเก่งอย่างไร ลองมีปัญหา กับ ลูกจ้างของเขาสักคน อนาคตที่คุณวาดไว้จบลงทันที แล้ววันนี้คุณยิ้มแย้มแจ่มใสกับรายได้ ของโรงงานต่างชาติ เจ้าของโรงงานก็คงยิ้มพิมใจที่เวลาก้าวเข้ามา ทุกทีทุกที

การรู้เท่าทัน คือ เกราะกำบังอย่างดี พร้อมหรือยังครับ ที่จะรู้เท่าทันกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในไม่กี่อึดใจเท่านั้นเอง วันนี้อยากให้แค่มองเห็น คิดได้ ว่า วันแห่งครอบครัวคุณมีความสุขอย่างไร อีกสี่ปีครับ เจ้าของโรงงาน เจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่ก็จะมีความสุขอย่างคุณ สุขอย่างคุณบนพื้นแผ่นดินไทย สุขอย่างมั่นคงและยั่งยืน แล้วหากคุณไม่ได้เป็นที่ต้องการของเจ้าของทุนต่างชาติ ไม่ได้ทำงานในบริษัทฯที่คุณทำ คุณจะยืนตรงไหนบนแผ่นดินไทย แผ่นดินของพ่อแม่ปู่ย่าตายายของคุณ บางคนแลกที่ดินทำกินเป็นไร่ ๆ เพื่อแลกกับบ้านหลังเล็กๆ ในเมือง เพื่อได้มาของคำว่าผู้เจริญแห่งสังคมเมืองอันโก้หรู สองพันห้าร้อยห้าสิบแปด จบข่าวชาวแรงงาน

มานั่งดูชาวเมืองผู้โก้หรูกันต่อไปการปลดพนักงาน ที่ไม่ได้มาตรฐานอาเซียน มันเกิดขึ้นแน่นอน ผู้มีวิชาชีพครับวันนี้ได้อ่านเรื่องการกำหนดมาตรฐานวิชาชีพของอาเซียนแล้วยัง ลองไปดูกันเองน่ะครับผมภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง แต่มองจากอดีต สำหรับผู้ขายบ้าน ขายที่ดินทำกิน แล้วไปอยู่ในเมือง สุดท้ายก็ย้ายไปอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ลงท้ายว่าตายอย่างอนาถแทน

ในวันครอบครัวจึงไม่ต้องมีอะไรพิเศษ เพราะความพิเศษเกิดขึ้นทุกวัน เช่นนั่งเล่นเน็ตอยู่ ลูกสาวสามขวบเดินมาพร้อมมิเตอร์ที่วัดไฟ แล้วพูดว่า “มิเตอร์ตั้งไว้ไม่เก็บ เอาเก็บมาให้แล้ว” เวลาขับรถไปไหนก็จะบอก พ่อไฟแดงแล้วจอดก่อน พอไฟเขียวก็บอกว่าไฟเขียวแล้วไปได้ ลูกชายสี่เดือน เริ่มจับมือจับหน้าเรา ดึงผมเราฯลฯ ที่แทนวันสำคัญที่คนอื่นๆมีเวลาแค่ ๔ วันสำหรับคำว่าครอบครัว งานราชพิธีเสกสมรสเจ้าชายวิลเลียมกับ น.ส.เคท มิดเดิลตัน ทำให้โลกได้สัมผัสถึงความพอเพียงได้เป็นอย่างดี สื่อทั้งในละนอกก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าเรียบง่ายสง่างามอย่างมาก (ขอพูดแค่นี้น่ะครับเพราะเป็นเรื่องของราชวงศ์ แค่รับทราบก็พอแล้ว) กลับมาดูข้อข่าวอีกข้อในหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกัน เรื่อง ดอกส้มสีทอง เป็นเรื่องของครอบครัวมนุษยชาติ ที่มาฉายบนทีวีของไทย ตามไปหารายละเอียดมาดูว่ามันมีผลกระทบอย่างไรกับเด็กและเยาวชน สรุปก็สื่อในเรื่องเก่าๆเดิมๆ ชิงรักหักสวาท เลยทำการสำรวจเล็ก ๆ ในกลุ่มคนดู สรุปว่า เป็นเรื่องธรรมดาๆของละคร ในคนกลุ่มหนึ่ง อีกกลุ่มบอกว่าโดนใจดี อีกกลุ่มบอกว่าสะท้อนสังคม อีกกลุ่มบอกว่าเป็นเรื่องจริงในสังคมปัจจุบัน ผมไม่ได้ติดตามละครมานานแล้วเรื่องสุดท้ายที่ดูจำได้ว่าเรื่องแม่นาคพระนคร ที่ติ้ก(กัญญาลักษ์)เล่นกี่ปีแล้วไม่รู้ ในวันนี้โซเซียนเน็ตเวริด์ สังคมเครือข่ายโดยการสื่อสารมันเป็นอีกหนึ่งในสมาชิกครอบครัวของเรา แทนพ่อแม่ที่หาความรู้ เป็นปู่ยาย เมื่อจะหาเรื่องเก่าๆ เป็นเพื่อนที่คุยได้ ตอบสนองทุกคนในครอบครัวได้ ชีวาณูสงเคราะห์ อีกหนึ่งโจทย์ที่ต้องการเกราะป้องกัน ในยุคสังคมออนไลน์

เดือนแห่งครอบครัว เดือนของครอบครัว

2011-04-30T11:30:00.001+07:00

สึนามิ น้ำท่วม ยางพาราราคาลง ต่างกันอย่างไร ?

2011-03-29T11:44:00.006+07:00

วันก่อนไปนั่งกินข้าวกับพี่เอก จู่ๆก็มีคนทะเลาะกันเรื่องราคา อาหารที่กินกันอยู่ ฟังไม่ได้ศัพท์ซักเท่าไร พี่เอกก็เดินออกไป ตกใจเหมือนกันกลัวแกไปห้ามหรืออะไรก็แล้วแต่ ที่แกเคยเป็นมาในอดีต แต่แล้วก็เห็นแกไปที่รถก็เลยรีบกินๆ ให้หมดแล้วก็ออกตามมา นั่งไปซักพักก็ถามแกว่าเป็นอะไร แกก็บอกว่า

“พี่บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่า คนมันต้องกิน ต้องรู้จักทำกิน วันนี้ราคายางตก แต่ข้าวที่กิน สองคน ชื้อเผื่อที่บ้านรวมแล้ว ๔๐๐ กว่า มันเงินเกือบครึ่งพัน เป็นอย่างไร มันตอบโจกท์ได้หรือป่าว บอกกี่ครั้งแล้ว ราคายางวันหนึ่งอาจจะถึงกิโลละพันก็ได้ และอาจลดลงเหลือกิโลละสิบบาทก็ได้ มันมีสถิติแสดงให้เห็นอยู่แล้ว ทุกวันนี้มุ่งไปหาแต่เงิน เงินซึ่งหามาเพื่อได้กินได้ใช้ แต่ไม่รู้จักผลิตของกินของใช้ ทำไมไม่รู้จักเหลือจึงขายกันบ้าง ขายเพราะเหลือกิน ที่ทางมีกันตั้งเยอะ แต่ปล่อยว่างปล่าว มันเป็นที่ของกู กูคือผู้ถือกรรมสิทธิ์ วันหนึ่งเถอะ ไอ้คนที่ไม่มีที่ทำกิน ไม่มีกิน ก็จะไปเอาที่ของมึง มันไม่ได้ที่ ก็เอาชีวิตมึง ชีวิตที่มึงมีกิน ชีวิตที่มึงกินอยู่อย่างสบายท่ามกลางคนไม่มีกิน หายนะตรงนี้มีให้เห็นกันมากแล้ว ในการเกิดวิกฤตต่างๆ การปล้น การแย่งชิง มันเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เพราะไม่มีกิน ทำอยู่ทำกินมันหายไปไหนจากสังคมไทย คำว่า ให้รู้จักทำอยู่ทำกิน วันนี้ ก็หายไป การทำกิน กลายเป็นมีกินไปวันๆ ก็ไม่เป็นไร นาย.ก นาย.ข นาย.ค สื่ออีกชุดที่หายไปจากสื่อหลัก สื่อง่ายๆ ที่ดูแล้วเข้าใจ แต่หายไป สื่อที่ลูกเด็กเล็กแดงดูเข้าใจผู้ใหญ่นึกได้ มันหายไป เหมือนผู้ใหญ่ลีตอนประโยคสองดังนี้

สายันต์ตะวันร้อนฉี่ ผู้ใหญ่ลีขี่ม้าบักจ้อน

แดดฮ้อน ฮ้อน ใส่แว่นตาดำ

ผู้ใหญ่ลีกลัวฝนจะตกพรำ

ผู้ใหญ่ลีกลัวฝนจะตกพรำ

ถอดแว่นตาดำ ฟ้าแจ้งจางปาง

ฟ้าแจ้งจางปาง ฟ้าแจ้งจางปาง

พ.ศ. สองพันห้าร้อยสี่ เป็นปีแรกที่ไทยใช้แผนพัฒนาประเทศ แล้วผ่านมากี่สิบปี จนปี พ.ส. สองพันห้าร้อยห้าสิบสี่ มันเกิดอะไรขึ้นบางกับประเทศไทยแห่งนี้ ประเทศที่ สหประชาชาติมอบรางวัล"พระมหากษัตริย์นักพัฒนา" แก่ในหลวงของเรา ปีนี้เป็นปีมหามงคลน่ะ แต่คงจะไปเริ่มเอาก่อนวันที่ ห้าธันวาคม ๒๕๕๔ เหมือนที่ทำกันมา การนำพระฉายาลักษ์ ไปประดิษสถานอยู่บนเสาไฟฟ้า ก็คงจะเห็นกันอยู่ในความจงรักษ์ภักดิ์ดี และเทิดทูนไว้ซึ่งพระเกียรติยศ แห่งพระมหากษัตริย์ไทย มันสมควรแล้วหรือ สถานที่ราชการในบ้างแห่งธงชาติขาดหวิดก็ไม่เปลี่ยน จะเหลืออะไรเป็นสัญลักษ์ในความป็นไทย ผู้ซึ่งคงไว้ในคำว่าเอกราชของชนชาติไทย เรารักในหลวงกันจริงๆหรือป่าว หลายครั้งหลายคราวน่ะที่มีการพาดพิงถึงสถาบันหลักของชาติ ทั้งสามสถาบัน ผมเอง ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า ไม่อยากจะก้าวล่วงทั้งสามสถาบัน ที่ต่ำที่สูงมันมี มีหลายคนเรียกร้องถึงความเสมอภาค แต่เสมอทั้งหมดไม่ได้ต้องรู้ที่ต่ำที่สูง ต้องรู้จักเด็ก รู้จักผู้ใหญ่ วันนี้หลายๆคนกำลังเล่นอยู่กับค่าของเงิน มีเงินเรียกน้องมีทองเรียกพี่ การนำเงินมาตีค่าของความเป็นคน คนรวยเป็นคนที่มีคุณค่า นั้นหรือความถูกต้องในปัจจุบันนี้

ราคายางจาก ๑๘๐ บาท เหลือ ๖๐ บาท หนึ่งในสาม ที่หายไป ๑๒๐ มันคือค่าอะไรกันแน่ สรุปมูลค่าของยางพารามันอยู่ที่กิโลละเท่าไร ถ้าจะสรุปอย่างนี้ได้ไหมว่า กลไกทางตลาดมากกว่าที่เป็นราคาจริงของยางพารา มูลค่าของยางพาราจึงไม่มี อีกไม่นานรัฐบาลก็คงต้องออกมาตราการอุ้มราคาอีก ต้องอุ้มไม่อุ้มชาวสวนยางตาย อุ้มเหมือนเตี้ยอุ้มค่อม ไม่ได้เน้นชี้ทางออกบอกทางแก้หรือเตือนภัยต่างๆให้ชาวสวนได้รับทราบเลย การส่งเสริมแบบจริงๆ จังๆไม่เคยปรากฏ จะทำกันที่ก็จัดสัมนา จัดประชุม แทนที่จะดูรอบข้าง ดูในชุมชน ดูในกลุ่มชาวสวนยางที่เค้าทำกันมานานแล้ว ผมเห็นมีอยู่ดาดเดื่อนในชุมชนที่นาหม่อมแห่งนี้ ชาวสวนยางพาราที่ไม่ยอมอดตายเพราะไม่มีเงินซื้อข้าวปลาอาหาร แม้เขาเหล่านั้นจะไม่เป็นที่รู้จักแก่คนภายนอก ต่างเขาเหล่านั้นรู้เท่าทันถึงภัยพิบัติต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามาลูกแล้วลูกเล่า ในวาระมหามงคลปี ๒๕๔๒ ในหลวงทรงให้แนวทางในการแก้ไขปัญหาประเทศชาติ ตลอดจนทุกองค์กรสามารภนำไปประยุกต์ใช้ได้นั้นคือพระราชนิพนธ์ มหาชนก ซึ่งผมคิดว่าผู้นำประเทศ ตลอดจนผู้นำองค์กรต่างๆ ได้อ่านกันมาบ้างแล้ว ๑๒ปี ผ่านไป ถ้าหลายๆองค์กรนำใส่เกล้าและปฏิบัติตามแนวทางของการฟื้นฟูต้นมะม่วงแล้วก็ ภัยพิบัติต่างๆคงจะลดเบาบางลงไป โดยเฉพาะปัญหาเรื่องข้าวยากหมากแพง วันนี้ศูนย์การเรียนรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ขับรถไปทางไหนก็เห็นกันเยอะ แต่พอลงไปกับไม่มีอะไรที่มีชีวิตอยู่เลย นอกจากแผ่นป้ายไวนิลต่างๆ ที่ติดไว้เต็มไปหมด แล้วมันต่างอะไรกับการส่งลูกไปเรียนในวันเสาร์ อาทิตย์ ในโรงเรียนที่ไม่มีใครอยู่เลย

จากการนำหน้าที่ผู้ประสานงานและวิทยากร ตลอดจนนำวิถีง่ายๆ เริ่มจากลดรายจ่ายเช่น ทำน้ำยาเอนกประสงค์ ทำปุ๋ยเอง เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด การปรับสถาพดินอย่างง่ายๆ เช่นการห่มดิน และต่อยอดการเผาถ่านกะลา จากถ่านกะลา สู่ถ่านคาบอนด์ แต่ไม่ถึงกับถ่านกัมมันต์ แค่นี้มันพอที่จะมีกิน แม้ไม่ต้องตัดยาง ยังไม่รวมการบริการต่างๆ เช่น ตัดหญ้า ซ่อมคอมพิวเตอร์ งานเครื่องเสียง งานเดินสายไฟ การวางระบบเน็ตเวิร์คต่างๆ ซึ่งก็มีมาเรื่อยๆ ที่เรื่อยๆเพราะถูก บริการแบบ งานบุญงานฟรีเยอะจังงานได้ตังส์ไม่ค่อยมี แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ สุขที่ได้ให้คนอื่นๆ แต่ก็พอประมาณได้จากบัญชีครัวเรือน ว่าในแต่ละเดือนควรจะมีการรับจ่ายเท่าไร

กะว่าจะเข้าไปเรื่องวัดแล้วน่ะ แต่เห็นสภาพแบบนี้แล้ว ยังก่อน จัดระเบียบบ้านใหม่ก่อน บ้านที่พร้อมจะรับใช้สังคม บ้านที่พร้อมจะเป็นแนวทางให้แก่เพื่อนบ้านกันเอง ที่ยังวิตกกับราคายางพารา วันนี้มีหลายบ้านครับ ที่พร้อมเป็นแบบอย่างของการนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่ใช้จริงในวิถีแห่งการทำอยู่ ทำกิน ทำมานานแล้ว เลยไม่ต้องวิตกว่าราคายางพาราจะเป็นอย่างไร ปีก่อนกล้ายางกระโดดไปอยู่ที่ต้นละ ๕๕ บาท จากต้นละไม่ถึงสิบบาท หากราคายางเหลือสุทธิที่กิโลละ ๕๐ บาท ตลอดไป เจ้าของสวนยางพารารายใหม่ ที่ปลูกได้สัก ๑ ถึง ๒ ปี อย่าเอามือก้ายหน้าผากเลย เอาอย่างอื่นๆที่ต่ำกว่านั้นน่าจะสมควรกว่า

วิกฤตการปลูกพืชเชิงเดียวทำให้เกษตรกรล้มหายตายจาก หมดที่หมดทางมาไม่รู้กี่หลายต่อกี่หลายแล้ว ตัวอย่างก็มีให้เห็น วันนี้จึงอยากจะเชิญชวนครับ เริ่มจากทำให้ตนเอง พออยู่ พอกินก่อน แล้วอย่างอื่นๆ จะตามมาเอง คุณไม่สามารถคิดอะไรได้หรอกในขณะที่คุณเองยังไม่รู้ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ จะกินอะไร เพราะไม่มีเงินไปซื้อกิน เงินทองเป็นของมายา ข้าวปลาซิของจริง มันใกล้เข้ามาแล้ว

ราคายางลงไปที่ ๖๐ – ๙๐ บาท อาทิตย์หนึ่ง ความวิตกกังวนเกิดขึ้นไปทุกครัวเรือน พวกรถป้ายแดงันนี้คิดหนักหน่อย วันก่อนได้ข่าวเขาจัดไปสัมนากันที่ไหนไม่ทราบเหมือนกัน แต่เพราะกลับมาก็เห็นรถบันทุกปาล์มเข้ามา จากประสบการณ์ก็รู้ทันทีว่าเกิดการเพาะเห็ดในร่องยางแน่นอน กะจะตามไปช่วยดูในเรื่องที่ทางในการวางให้เหมาะสมกับทำเลซะหน่อย แต่ก็เพราะประสบการณ์อีกนั้นล่ะที่ไม่ตามเข้าไป เพราะเมื่อก่อนเห็นอะไรไม่ถูกไม่ต้อง ก็ชอบทักคนอื่นๆ เสมอๆ ทักเพื่อให้เกิดการหยุดคิด และแนะนำในสิ่งที่เรามีความรู้เพียงพอที่จะให้คนอื่น แต่คำตอบที่ได้บ่อยๆคือ “รู้แล้วไม่ต้องบอก” สุดท้ายฝนที่ตกลงมา ก็ลงไปในร่องที่เพาะเห็ดอย่างเดียวร่องอื่นไม่ลง ลงไปในร่องที่ต่ำกว่าร่องอื่น ร่องที่เป็นทางน้ำผ่าน ร่องที่คนทำเห็นว่าสวยที่ดูชุ่มชื้นกว่าร่องอื่นๆ ร่องที่เต็มไปด้วยความรู้ของผู้ทำ เราจึงได้แต่นั่งมองถ้าวันนั่นตามเข้าไป เพียงแค่ทักว่า “ให้รู้ฟ้ารู้ดิน รู้จักที่ต่ำที่สูง” ความสูญเสียก็อาจจะทุเลาเบาบางลงไปได้

ผมเองฝนตกก็ตัดยางไม่ได้เหมือนคนอื่นๆ เขานั่นล่ะครับ ที่จริงเดือนนี้จะต้องไปร่วมงาน มหกรรมคืนชีวิตให้แผ่นดิน แต่ก็ต้องทำหน้าที่ที่ต้องอยู่กับบ้าน หน้าที่ในฐานะวิทยากรก็ต้องทำ อาจารย์ยักษ์ ดร.วิวัฒน์ ศัลยกำธร ย้ำเตือนเสมอว่า “วิทยากรเองก็เหมือนกัน ต้องทำให้ตัวเองมีกินก่อน แม้ตัวเองยังไม่มีกิน มึงจะไปช่วยคนอื่นให้มีกินอย่างหวัง” แม้ผมเองไม่ได้ไปช่วยในงาน แต่ผมก็นำเอาความรู้ที่ได้จากเครือข่ายกสิกรรมธรรมชาติ มาทำจริงอยู่กับบ้าน หากการแสดงมุทิตาจิต ด้วยการนำเอาคำสอน ของครูบาอาจารย์ มาทำในชีวิตจริงแล้ว การทำสัมมาชีพ สัมมาอาชีวะ การแปลงจากการอบรมมาสู่วิถีแห่งชีวิตจริง คิดว่าหากอ.ยักษ์ ผู้ใหญ่สมศักดิ์ หลวงพ่อสุวรรณ และทุกๆท่านในเครือข่ายกสิกรรมธรรมชาติ ก็คงจะไม่ตำหนิอะไรผมน่ะ และผมได้บอกตั้งแต่ตอนต้นแล้วว่า ผมมีเวลาให้กับเครือข่ายสองปี เพราะผมเห็นอนาคตผมตั้งแต่วันแรกที่จบการอบรม จากศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง การเดินทางของชีวิตในเส้นทางสุดท้าย “เดินตามรอยผู้ที่เดินตามรอยพ่อ” เดินบนสายทางที่มั่นคง ยั่งยืน เดินเพื่อนำทางให้ลูกน้อยทั้งสองคน ได้เดินบนทางที่มีภูมิคุ้มกันแก่ตนเอง

สุดท้าย สึนามิ น้ำท่วม ยางพาราราคาลง ผมก็ได้รับผลกระทบเหมือนคนอื่นๆ เขานั้นล่ะครับ ไม่มีใครเก่งกาจ หรือ เอาชนะธรรมชาติได้ การจัดการที่ดีคือการรู้จักอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้ การประยุกต์ใช้วิชาให้เหมาะสมแก่ เวลา และสถานะการณ์ เป็นเรื่องที่ต้องอาศัยประสบการณ์ของแต่ละคน แม้ผมเองตั้งเตาในทำเลที่ดีที่สุดในบ้านแล้ว แต่พายุฝนก็ทำให้ต้องคิดกันต่อไป ตัดยางไม่ได้เผาถ่านอยู่ ฝนตกน้ำท่วมหน้าเตาจะทำอย่างไรในเหตุปัจุบันทันด่วน ใช่แล้ว คลองใส้ไก่แห่งผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ น่าจะทำให้ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้

การขุดคลองเล็ก ๆ เพื่อระบายน้ำออกจากหน้าเตาเอาดินที่ขุดไปกั่นทางน้ำที่จะไหลเข้ามา ก็ประคับประคองให้การเผาถ่านผ่านไปด้วยดี คงเป็นอีกวันที่ผลิตถ่านไปขายได้ และหากฝนยังตกมากกว่านี้สักสี่ห้าวัน อาทิตย์นี้ก็จะมีโทรศัพท์เข้ามาสั่งถ่านอีกเยอะ เหมือนคราวก่อนๆ ที่ผ่านมา ที่เยอะเพราะว่า ถ่านมีคุณภาพดี ราคาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพราะถ่านกะลา ที่นาหม่อม เป็นถ่านกะลา ที่เรียกว่า “วิทยาทาน”

ปล.ผู้หลักผู้ใหญ่โทรมาว่าเขียนผิดเยอะข้ออ้างอิงไม่สมบูรณ์ ก็เลยเพิ่มเติมนิดหน่อยครับ

"บวร" กลับสู่ชุมชนที่นาหม่อม

2011-02-25T15:16:00.011+07:00

เดือนนี้มีวันสำคัญๆสำหรับตัวเองมากเป็นพิเศษ เช่น ครบรอบวันเกิด วันครบรอบแต่งงาน และยังมีวันมาฆะบูชา วันวาเลนไทม์ ครบรอบวันเกิดของคุณพ่อพี่เอก ฯลฯ ในกิจกรรมที่เกี่ยวกับวัดการทำบุญต่างๆ ถามพี่เอกในหลายๆเรื่องเกี่ยวกับวันสำคัญๆที่ดูแกไม่ค่อยจะใส่ใจนัก แล้วก็ได้ยินประโยคที่จะกล่าวต่อไปนี้

พี่เอก “ทุกวันนี้คนเรารู้จักแต่หาความรักให้กับตัวเอง ไม่เคยมีให้ผู้อื่นเลย อย่าพูดว่ารักเลย แค่คำว่าชอบ ชื่นชอบ ชื่นชม ให้คนอื่นๆ ยังไม่มีให้กันเลย คิดอย่างเดียวว่าอยากจะได้ แต่ไม่รู้จักให้คนอื่น เวลาของหาย รถหาย ถูกปล้น ถูกขโมย ลูกหลานติดยา ก็โทษสังคม โทษเจ้าหน้าที่ โทษชะตาชีวิต โทษฟ้า โทษดิน เวรกำเวรกรรม ทำไมไม่ยืนนิ่งๆ ทำใจสงบๆ แล้วมองดูผู้อื่นบ้าง ลองคิดดูซิว่าในสายตาเห็นใครเขาทำดีกันบ้าง ให้ใช้สายตามอง ใช้ความรู้สึกเป็นตัวตัดสินน่ะครับ อย่าใช้ความคิด แค่สายตาเห็นสิ่งที่เค้าทำแล้วตัวเองมีความรู้สึกยินดีกับสิ่งที่เขาทำ สังคมในปัจจุบันก็เป็นสังคมเดิมๆ แต่ผู้อยู่ในสังคมต่างหากที่เป็นคนคนเปลี่ยนไป เปลี่ยนเพราะใช้ความคิด คิดเอาแต่ได้ คิดเห็นแกตัว อยากได้อยากมี อยากรวย ไอ้อยากนี้แหล่ะมันสำคัญนัก นึกถึงคำสอนของอ.ยงยุทธ เสมอมิตร ผู้อำนวยการฝึกอบรมแห่งศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ ตำบลสองสลึง ให้ประโยคที่ว่า “อยากอย่ากิน หิวจึงกิน” ให้รู้ตัวเองตลอดว่าเราจะทำอะไรอย่าใช้ความอยากเป็นตัวตัดสินว่าต้องกิน ต้องใช้ ให้รู้ ให้คิด ว่าต้องจำเป็นจึงจะกินจะใช้

ไม่ว่าหรอกครับเรื่องกิเลสมีกันทุกคนผมก็มี ไม่มีใครตัดกิเลสได้หมด แต่ให้สำนึกสำเหนียงได้บ้างว่านั้นมันคือกิเลส บางครั้งใช้ความคิดอย่างเดียวไม่พอต้องใช้จิตรพินิจพิเคราะห์ด้วย หรือถ้าจะให้แม่นยำลองคิดด้วยจิตรใต้สำนึกมันจะดี สำนึกในตนเองต่อหน้าที่ของตนบนความเป็นคนที่เกิดบนแผ่นดินไทยแห่งนี้ ทุกวันเราพบเราเห็นเหตุการณ์หลายๆอย่างในสังคมปัจจุบัน หลายคนที่เห็นแก่ตัวมันมี แต่หลายๆคนที่ทำดีก็มี มันมีทั้งดีทั้งร้าย ผมมีเวลากับสังคมในหนึ่งวันประมาณ ๑๐ ชั่วโมง เห็นคนต่างๆ เป็นร้อยคนทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก คนเหล่านั้นล่ะครับที่ประกอบกิจกรรมที่เรียกว่ามันเป็นสังคม การอยู่รวมกัน

บวร บ้าน วัด โรงเรียน มีนักปราชญ์ นักวิชาการ นักคิด นักเขียน นักพูด กล่าวถึงเสมอในสังคมอารยะ ว่าเราต้องสร้างขึ้นมาให้ได้ ประสาทบ้า พูดออกมาได้อย่างไรว่าต้องสร้างสังคมอารยะ สังคมทุกวันนี้มันก็อารยะอยู่แล้ว สังคมไทย คนไทย มีความอารยะที่สุดอยู่แล้ว น้ำใจไมตรี มีชาติไหนชนะคนไทย การรู้จักบาปบุญคุณโทษ มันมีในสัญชาตญาณของคนที่เกิดเป็นคนไทยทุกคน แต่ทุกวันนี้คนไทยนี้หล่ะกำลังทำเป็นลืมมันไป ไม่มีสิ่งสวยงามให้คุณๆเห็นกันหรอกครับถ้าคุณไม่รู้จักลืมตามองคนอื่นๆในแง่ดี ถ้าคนโทษสังคมนี้เลวทราม ก็ให้รู้ใว้เถิดครับคนที่พูด คนที่คิดอย่างนั้น นั่นล่ะคือคนเลวทรามของสังคมทุกวันนี้

ปัญหาปากท้องข้าวของแพง เกิดขึ้นที่ไรก็เห็นการเอาเปรียบกันมากขึ้น แค่น้ำมันพืชขาดแคลน กะทิ ไข่ หมูเห็ดเป็ดไก่แพง ก็จะเป็นจะตายกันขึ้นมาให้ได้ ความขาดแคลนบนแผ่นดินที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ แผ่นดินธรรมแผ่นดินทอง ใครล่ะใครเป็นคนทำ แล้วใครล่ะใครเป็นคนรับกรรม ที่นาข้าวก็เปลี่ยนเป็นสวนยาง สวนปาล์ม ที่เลี้ยงปลาชายทะเลก็เป็นโรงงาน เป็นรีสอร์ท การละเมิดต่อธรรมชาติเป็นการเนรคุณต่อแผ่นดินนี้ที่สุด

วันนี้ต้องขอโทษผู้อ่านผู้ติดตามทุกท่านครับ ผมเองก็โดนผู้อื่นละเมิดอยู่เสมอ

ผมเองไม่ใช่คนดีอะไรมากมายหรอกครับ แค่ผมชอบช่วยเหลือคนอื่นๆที่เดือนร้อนเสมอๆ เรื่องที่ทำมากที่สุดก็เวลาเห็นรถมอเตอร์ไซค์เสียผมก็ให้เขายกใส่รถผมไปซ่อมหรือไปเติมน้ำมันเสมอๆ รถเสียบนถนนก็จอดลงไปเข็นให้เข้าที่เข้าทางตลอด ใครโบกรถก็จอดรับ เห็นพระก็พาไปส่ง แม้บ้างครั้งจะต้องไปคนล่ะเส้นทางก็ตาม (แต่ไม่มากเกินน่ะครับเช่นจะไปต่างจังหวัดหรือต่างอำเภอ อันนี้ก็ต้องนิมนต์น่ะครับ) มีวันหนึ่งเที่ยงคืนแล้วมีกลุ่มวัยรุ่นโบกรถ ๓-๔ คน ผมก็จอดรับ แล้วให้นั่งหน้าคนหนึ่งนั่งในกะบะหลัง ๓ คน(สำหรับรถเก่งไม่น่ะนำให้จอดรับน่ะครับ สำหรับรถกะบะก็บอกไปเลยว่าให้นั่งหน้าคนเดียวหรือให้นั้งหลังหมดก็ได้ ) คนที่นั่งหน้าเค้าพูดว่าโบกตั้งนานไม่มีใครจอดรับสงสัยกลัวมั้ง แล้วพี่ไม่กลัวเหรอ ผมเลยตอบกลับไปว่า แล้วเอ็งคิดว่าข้าทำงานอะไร ว่าแล้วเขาก็นั่งเงียบจนถึงจุดหมายปลายทาง

ในเดือนกุมภาพันธ์นี้ไม่ได้ลืมวันสำคัญในครอบครัวของใครทั้งนั้น แต่ผ่านชีวิตมา๓๘ ปีแล้ว ผ่านสิบแปดฝนสิบแปดหนาวกว่าสองรอบแล้ว เลยเฉยๆ บวชเรียนมาแล้ว(ผมบวชแล้วเรียน ไม่ใช่บวชเฉยๆ)แม้นานๆจะเข้าวัด แต่ฟังธรรมทุกวัน ฟังแล้วพิจารณาตามทุกครั้งความอิ่มใจอิ่มบุญเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวันสำหรับตัวผมเอง

กลับเข้าเรื่องเสียทีครับ ในเดือนนี้มีข่าวตามกระแสสังคมหลายเรื่องทั้งในประเทศและนอกประเทศ แต่ผมเจาะในเรื่องเดียวครับคือชุมชน นาหม่อมมีคนที่เป็นผู้มีอารยะมากมายในภาวะของข้าวอยากหมากแพง ไม่กระเทือนผมแม้แต่น้อยน้ำมันรถลิตรละ ๓๐ บาท ผมผลิตถ่านกิโลละ ๑๕ บาท ใช้แค่ ๒ กิโลก็ได้น้ำมันลิตรหนึ่งแล้ว จึงมีเงินเหลือที่จะกินอาหารตามร้านต่างๆได้ เช่น ผัดไท ก๊วยเตี๋ยว ราดหน้า ฯลฯ ที่เป็นอาหารรองที่ใจอยากจะกินในบ้างโอกาส กินแทนข้าวในบางมื้อไม่ใช่กินเล่น กินเล่นไม่ได้ อ.ยุทธดุเอาอีก ไอสติม ไม่ต้องกิน หากร้อนก็อาบน้ำ เย็นกว่าอีก แกชอบว่าบ่อยๆ วันก่อนแวะไปร้านหนึ่งก็เคยๆกินกันมา ๒๕ ๓๐ แต่พอของแพงราคาจาก ๒๕ ๓๐ เป็น ๔๐ ๔๕ กับก๊วยเตี๋ยวชามหนึ่ง บวกค่าน้ำแข็ง ๒ บาท น้ำขวดละ๑๐ บาท (๔๕๐ ซีซี) ไม่ถึงครึ่งลิตร หรือเท่ากับ แก้วครึ่ง เบ็ดเสร็จ ๖๐ บาท ลาก่อนกับร้านนี้ พอกันที ไปร้านอื่นๆดีกว่า จนผมเจอะอีกหลายร้านค้าใน อ.นาหม่อม ที่ทำอาหารได้อร่อย สะอาด ราคาไม่แพง บริการดี กินน้ำฟรี บ้างทีมีผลไม้แถม ก็รองแวะเข้ามาอุดหนุนกันครับ ร้านที่สัญญาใจกันว่า อาหารจะยังอยู่ที่ ๓๐ ๓๕ บาท น้ำแข็ง น้ำกินฟรี

ร้านซุ้มใบแหรง ก่อนถึงสี่แยกนาหม่อมประมาณ ๒๐ เมตรครับ อาหารอร่อยน่ากินทุกเมนูเลยครับ บรรยากาศกันเองดีมากครับเหมือนไปกินข้าวบ้านญาติเลย

ร้านป้าพร ราดหน้าอร่อยครับ สี่แยกนาหม่อมเลียวซ้ายเข้าวัดนาหม่อม หากจากสี่แยก ๕๐ เมตรเองครับ อยู่ขวามือ เห็นทำหน้าดุๆ แต่ใจดีครับ มีลูกสาวด้วยวันที่ไปถ่ายรูปนี้มา แกก็บอกจะให้ลูกสาวถ่ายแทน เอาเป็นว่าแวะไปชิมให้กำลังใจกันด้วยครับ

ร้านป้าลัดดาร้านค้าของชำ สี่แยกนาหม่อมเลยครับ ผู้จำหน่ายถ่านกะลาอย่างเป็นทางการ มีสินค้าบ้านๆ ให้เลยมากมายเลยครับ

ไข่พะโล้มินิมาร์ท บ้านชายนา พี่วรช่วงนี้ไปเรียนคอมพิวเตอร์อยู่ไม่นานก็จะมีร้านซ่อมคอมแล้วครับ

ร้านพี่รูณ กะทิสด ครับพี่ชายพี่สาวที่ใจดีอีกคู่หนึ่งครับ ที่ให้กะลามาฟรีๆ บางทีผมก็เอาน้ำยาล้างจานไปแลกบาง นั้งคุยนั้งดืมกันบ้างตามมิตรภาพที่ดีครับ จากสี่แยกนาหม่อมทางเข้าวัด ประมาณ ๒๐๐ เมตร กะทิร้านนี้ยังมีราคาที่ หกสิบบาทครับ

ลุงฉ้าย ผู้เก่าแกอีกท่านหนึ่งครับ สำหรับคนนี้ไม่ต้องแนะนำแกมาก คนรู้จักทั้งอำเภอ ผมไปหาแกถามชื้อกะลา แกบอกว่า "เอาไปเถิด มาขนเอง เอาไปทำมาหากิน ลุงชอบ ถ้ารู้จักทำมาหากินก็ไม่อด บ้างทีเป็นเถ้าแกได้เลย เอาไปเถิด" ก็ต้องกราบขอบพระคุณมา ณ โอกาสนี้ครับ

ล็อต นพพล เถ้าแก่โรงไม้ผู้สนับสนุนหัวไม้ ขี้กบ ขี้เลื้อย อย่างเป็นทางการ จริงๆแล้วเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน เราเรียนช่างไฟ แต่จบออกมาก็มีแค่วิชาที่ติดตัวมา ไม่ได้ใช้วิชาในการประกอบอาชีพโดยตรง
อีกคนหนึ่งครับที่มีใจสาธารณะ มีงานบุญที่วัดบางครั้งเพื่อนคนนี้ก็มีส่วนช่วยในการบุญต่างๆ ไม่น้อยเลยที่เดียว คิดถึงเรื่องไม้ คิดถึงไม้มุกครับ ติดต่อได้ที 074 382674 086 7480106

ครับผู้ติดตามและผู้แวะมาเยี่ยมชมบล๊อกนี้ วันนี้การกลับสู่งสังคมบวรได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมแล้ว ในโอกาสนี้ผมยกให้เห็น ๑ในบวรก่อนก็คือ บ้าน บ้านที่มีคนดีๆ คนผู้เป็นอารยะ จะนำสังคมนี้ให้น่าอยู่ ในสังคมมันมีสิ่งต่างๆมากมาย อยู่ที่เราเลือกจะเดินไปในทางไหน วันนี้เราต้องจัดคนที่ดีเป็นผู้นำในบ้าน นำกันเอง นำเอาสิ่งดีสิ่งสวยงามที่เรียกง่ายๆว่าน้ำใจ ออกมาเผยแพร่กัน การทำให้คนดีเป็นที่รู้จัก ต่อไปจะมีแบบอย่างดีๆ ออกมามากมายเองวันนี้ถ้าทุกบ้านแข็งแรง มันจะนำไปสู่วัด คือการทำบุญร่วมกัน แล้วเดือนหน้าผมจะนำเรื่องวัดมาให้ทราบกันต่อไป สุดท้ายวันที่ไปทำบุญตักบาตรวันคล้ายวันเกิดคุณพ่อ ได้แวะไปซื้อแตงโม มีรถขายน้ำอ้อยน้ำมะพร้าวที่ถนนติณสูลานนท์เลียบชายทะเล พี่สาวไปซื้อแตงโม ผมก็บอกว่าเอาน้ำอ้อยให้ถุงหนึ่งด้วย (ร้านน้ำอ้อยกับขายแตงโมคนละร้านกัน) ผมก็เดินไปเอาน้ำอ้อยแล้วกลับมาที่รถพี่สาวมาก็ขับออกไปเลย ไปสักประมาณ ครึ่งกิโลได้แล้วผมก็ถามพี่สาวว่าน้ำอ้อยถุงเท่าไร พี่สาวผมตอบว่า ไม่รู้ ฮ้าวแกยังไม่จ่ายเงินทีเหรอ แกขับรถกลับไปเลยกลับไปจ่ายตังส์เขาก่อน ทุเรศจริงๆ ฉันก็นึกว่าแกจ่ายแล้ว แล้วเราก็ขับรถกลับไปจ่ายตังส์ พี่สาวกลับขึ้นรถมาพร้อมน้ำอ้อยอีก สองถุง ผมก็ถามพี่สาวว่า ทำไมเขาไม่เรียกตอนขึ้นรถ รถออกก็ช้า เรียกก็คงได้ยิน พี่สาวบอกว่า เค้าบอกว่าไม่เรียกเพราะเกรงใจ เห็นรถคันใหญ่โตดูแล้วก็คิดว่าคงลืม ไม่เป็นไร เพื่อคิดได้วันหลังคงเอามาให้เอง ครับอีกหนึ่งในสังคมอารยะ พ่อค้าแม่ขาย ที่ดี ผู้ทียอมขาดทุน ไม่ใช่หน้าเลือด เหมือนหลายๆร้านที่ ขายน้ำเวลาไปกินข้าวที่ร้านแล้วต้องควักตังส์จ่ายค่าน้ำเปล่าอีก ก็ขอบคุณพี่ทั้งสองครับที่ทำให้สังคมนี้น่าอยู่ยิ่งขึ้น แวะไปเยี่ยม แวะอุดหนุนกันได้ครับ ถนนเลียบทะเลชายไปโรงพยาบาลสงขลาครับ ห่างจากสถานีขนส่งสงขลา ประมาณ ๓๐๐ เมตรครับดูรถ ดูหน้าดูตากันเองน่ะครับ หรือจะถามชื่อก็ได้ พี่ผู้หญิงแกชื่ออมรครับ

สวัสดี