tag:blogger.com,1999:blog-19411533080623980282012-01-26T09:46:19.093+02:00Το πολυτιμότερο αγαθό για κάθε συλογιζόμενο άνθρωπο είναι να εκφράζει τις απόψεις του ελεύθερα. Νοητική ελευθερία σημαίνει, να εκφράζεις αυτό που πιστεύεις η δεν πιστεύεις και τους λόγους γιατί το πιστεύεις η δεν το πιστεύεις. Ο ελεύθερος διαλογισμός είναι ανθρώπινο προνόμιο που τον ξεχωρίζει ως το ανώτατο δημιούργημα στο ζωικό βασίλειο. Ο άνθρωπος είναι το μέτρο για όλα, λέει ο Πρωταγόρας.Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.comBlogger23125tag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-6856551676890092922012-01-18T17:22:00.003+02:002012-01-26T09:46:19.103+02:002012-01-26T09:46:19.103+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> Σχεδόν απ’ τα παιδικά μου χρόνια είχα συνειδητοποιήσει την επίδραση της σκέψης πάνω στην ατομική πορεία του ανθρώπου, κι απορούσα για την ελλιπή ενημέρωση και άγνοια από γονείς, σχολειά και κοινωνία. <br /> Πως είναι δυνατόν, αναρωτιόμουν, μια τέτοια οφθαλμοφανή νοητική επίδραση πάνω στη ζωή μας να παραμένει εντελώς απαρατήρητη;<br /> <br /> Τίποτα στη ζωή δεν έρχεται τυχαία χωρίς να το φυτέψομε στον νου και στις πράξεις μας πρώτα. Πλούτη, φτώχια, ευτυχία, δυστυχία, επιτυχία, αποτυχία, πνευματική ανάπτυξη κι ότι άλλο παρέλειψα, είναι όλα προϊόντα του μυαλού μας. Γινόμαστε αυτό που ζούμε νοητικά και θερίζομαι πάντα με ακρίβεια τον καρπό μας. Τύχη και εξωγενή εύνοια για προκοπή και ευτυχία στη ζωή είναι πάντα άκαρπες κραυγές της άγνοιας. <br /> <br /> Η άγνοια, λέει ο Πλούταρχος, κάνει τον άνθρωπο δογματικό, δισανεκτικό και άφρονα χαρακτήρα. Κλείνει το νου και την ψυχή του από κάθε φωτεινή αντίληψη, σαν τα εγκλωβισμένα στρείδια μέσα στα κοχύλια τους. Ο φανατισμένος νους δεν παράγει τίποτε αξιόλογο στην κοινωνία, παρά μόνο ζήλια, φθόνο, έχθρα και συχνά αποτρόπαια εγκλήματα. Σαν τα βαλτώδη χώματα που δεν παράγουν τίποτε φαγώσιμο στην ανθρωπότητα, παρά μόνο φίδια, βατράχια, κουνούπια, βδέλλες και άχρηστα παλιόχορτα. Αντίθετα, ο καλλιεργημένος νους, δίνει πνοή και έμπνευση στην κοινωνία, ξαστερώνει τους νοητικούς ορίζοντες να δουν τα μάτια της ψυχής λιγάκι παραπέρα. <br /> <br /> Μιλώντας για γνώση και ανάπτυξη δεν εννοώ βέβαια το ακαδημαϊκό μας παραγέμισμα, αλλά την προσωπική πείρα που περισυλλέξαμε στη πορεία της ζωής μας. Η ακαδημαϊκή πολυμάθεια καταστρέφει πολλές φορές την ενδοψυχική έλξη για κατανόηση και ανάπτυξη. «Πολυμαθή νοον έχει ου διδάσκει» δηλαδή η πολυμάθεια δεν διδάσκει κατανόηση, έλεγε ο Εφέσιος Ηράκλειτος. Δεν είχε και άδικο ο Άγγλος στοχαστής William Hazlitt όταν έλεγε: «Eαν τελείωσες όλες τις ανώτατες σπουδές σου και δεν έγινες ανόητος τελικά, γλίτωσες από τρίχα φίλε μου». <br /> Όταν ο νους παραγεμίζετε νωρίς με πολλές ακαδημαϊκές γνώσεις, τότε τίποτε χρήσιμο δεν μπορεί να μπει η βγει από μέσα προς τα έξω και αντίστροφα. <br /> Η υπερβολική ακαδημαϊκή σπουδή δημιουργεί καινούργιο νοητικά υβρίδια που τα λέμε ‘ακατανοησία’. <br /> <br /> Τώρα για να αποφύγω τυχόν αναθεμοφτυσίματα για ότι είπα παραπάνω, από τους φίλους μου ακαδημαϊκούς, θα κάνω κάτι που κάνομε και στα μικρά παιδάκια όταν κλαίνε. Τα δίνομε καραμέλες να σταματήσει η οργή και τα δάκρυα τους. Με άλλα λόγια, δεν φταίνε τα ακαδημαϊκά σχολειά για τους πολυάριθμους ανόητους που παράγουν εκεί μέσα, αλλά η βεβιασμένη και λανθασμένη τους εκπαίδευση που καταστρέφει τους νέους στα πιο δημιουργικά τους χρόνια. <br /> Η ελλιπή προώθηση να σκεφτούν σωστά και ελεύθερα, γίνεται συνήθως η αιτία για το λανθασμένο προσανατολισμό στη ζωή τους αργότερα.<br /> <br /> Πίσω πάλι στο αρχικό μας θέμα, ‘ΤΗ ΣΚΕΨΗ’, για μη χάνομε καιρό. <br /> Η ανθρώπινη ανάπτυξη είπα παραπάνω, είναι προϊόν της αυθόρμητης σκέψης και πράξης στη ζωή. Γινόμαστε δηλαδή προϊόντα της εσωτερικής μας νόησης και εργασίας Καθ’ ένας κουβαλάει στο πρόσωπό του αυτό που σκέφτεται και επαγγέλλεται στη ζωή του. Σύγχυση για αναγνώριση χαρακτήρα σπάνια γίνεται, ούτε ακόμα κι από αόμματους. <br /> Ξεχωρίζουν οι ειλικρινείς και καλληεργημένοι χαρακτήρες, απ’ τους ανειλικρινείς, και ακαλληέργητουςτους, σαν τις πέρδικες με νυχτερίδες. Είμαστε οι αρχιτέκτονες του μέλλοντος και κανείς δεν μας έβλαψε η ευνόησε για την τωρινή μας μοίρα. Αναπτυσσόμαστε με τον κοσμικό νόμο της ακρίβειας και όχι με τα αυτοσχέδια ψευδοτεχνάσματα.<br /> <br /> Κάθε νοητική και σωματική μας πράξη τιμωρείται η αμείβεται ανάλογα μ’ αυτό που της ανήκει. Η επαγγελτική προκοπή και ευτυχία στη ζωή είναι η συνολική απόκρουσης πολλών καλών πράξεων στη πορεία μας. Σαν τα αναρίθμητα αστεράκια τ’ ουρανού, που κάνουν τον αχανές γαλαξία να λαμποκοπά διάπλατα τα βράδια στα ουράνια. Αντίθετα, κάθε αποτυχία και απογοήτευση στη ζωή, είναι οι μαζεμένες εγωκεντρικές πράξεις που απόσβησαν και το τελευταίο κερί να φωτίσει τη παραμικρή μας επιτυχία. Χαμένες πάνε οι προσπάθειες να κρύψει κάποιος τις κακές πράξεις στη ζωή του, διότι ωριμάζουν μόνες τους αγάλι, αγάλι και ξεπροβάλλουν με την φωνή του κεραυνού μια μέρα. Η ανθρωπότητα δικαιούται να μάθει για ότι πράξαμε κρυφά στα αμπαρωμένα μας σπιτάκια. Λίγα παραδειγματάκια εδώ νομίζω είναι άκρως απαραίτητα. <br /> <br /> ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΜΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ <br /> <br /> 1.Ζωώδες σκέψης, κρυσταλλώνουνε σε τραχύτητα και οδηγούν σ’ αρρώστιες και δυστυχίες αργότερα.<br /> 2.Σκέψεις φθόνου, ζήλιας και κακίας, καταλήγουν σε απώλεια νευρικής ενέργειας και χάσιμο εμπιστοσύνης απ’ την επικοινωνιακή ανθρωπότητα τελικά.<br /> 3.Αμφιβολία, φόβος και αναποφασιστικότητα, κρυσταλλώνουν σε αδυναμία και άνανδρη συμπεριφορά που οδηγούν σ’ αποτυχίες γενικά.<br /> 4.Τεμπέλικες σκέψεις οδηγούν σε ακάθαρτη σωματική συνήθεια που καταλήγουν σε νοητικές και σωματικές αρρώστιες, καθώς και στην ζητιανιά πολλές φορές. <br /> 5.Μίσος και κακολογία, οδηγούν σε χρόνια νοητική συνήθεια που καταλήγουν σε εχθροπραξίες, μοναξιά, σωματικές αρρώστιες και στα δικαστήρια πολλές φορές. <br /> 6.Εγωκεντρισμός και συμφεροντολογία, οδηγούν στη κακό- συνήθεια αρπαγής και πλέκουν το χαρακτήρα του αποκρουστικού βρικόλακα. <br /> <br /> <br /> <br /> ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ <br /> 1.Αγνές σκέψεις, οδηγούν στη σωφροσύνη, αγάπη και αυτοσυγκράτηση, που καταλήγουν σε σωματική και ψυχοδιανοητική γαλήνη. <br /> <br /> 2.Κουράγιο, αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, οδηγούν σε ηγετικές πρωτοβουλίες, που φέρουν την επιτυχία, προκοπή και ανεξαρτησία. <br /> <br /> 3.Νοητική και σωματική ενεργητικότητα, φέρουν τη διανοητική και σωματική υγεία μαζί με την παραγωγικότητα ως αξιότιμη αμοιβή. <br /> <br /> 4.Πραότητα, αθυμία και συγχώρεση, οδηγούν σε χαρακτήρα λεπτότητας και σε προστατευτική ασπίδα αγάπης απ’ την παρατηρητική κοινωνία. <br /> <br /> 5. Αγάπη και αλληλεγγύη, οδηγούν στην οικογενειακή και κοινωνική αρμονία που καταλήγουν σε αξιοζήλευτη διάπλατη προκοπή.<br /> <br /> 6.Ανοικτές και προοδευτικές σκέψεις, οδηγούν στην διανοητική και πνευματική άνθηση, που ολόκληρη η ανθρωπότητα ωφελείται και ευγνωμονεί αιώνια. <br /> <br /> <br /> <br /> ‘Ο τροχός της πρόνοιας γυρίζει γράφοντας χωρίς καμιά παράληψη. <br /> Όλες οι σκέψεις και πράξεις μας βλαστούν σταθερά στα γόνιμα εδάφη του. Κάθε πράξη μας γράφεται με φλεγόμενα γράμματα πάνω στην πόρτα της αιωνιότητας. <br /> Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, αφαιρέσει η ξεφύγει τις πράξεις του. <br /> Καμιά προσευχή, νηστεία και μετάνοια μπορεί να τις αλλάξει. <br /> Αυτός που βάζει τα χέρια στη φωτιά, πληρώνεται πάντοτε με εγκαύματα. <br /> Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις νοητικές μας σκέψεις. <br /> Μίσος, ζήλια, φθόνος, αντιδικία, φοβία και συκοφαντία, είναι φωτιές που ΚΑΙΝΕ. <br /> Ελπίζω κάποια μέρα, γονείς, σχολειά και κοινωνία, να διδάξουν πρόωρα την τρανή τούτη αλήθεια στα παιδιά τους. <br /> Νωρίτερα ακόμα κι απ’ το αλφαβητάριο θα ‘λεγα. <br /> Τότε μόνο και όχι νωρίτερα , θα αισθανθούμε πιο ασφαλείς σαν κοινωνία και, σίγουροι για το υδρόγειο ταξίδι μας. <br /> Χωρίς την ανάγκη προστασίας από αστυνομίες, πολεμικές βιομηχανίες, δικαστικά μέγαρα, φυλακές ντροπής και την παγκόσμια φτώχια στο κατώφλι. Μια φτώχια που βασανίζει και μαστίζει αιώνες τώρα τα τρία πέμπτα του πλανήτη μας. <br /> <br /> <br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-685655167689009292?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YfEu-T7Z6SFGJY1TbkzLiRFrf7g/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YfEu-T7Z6SFGJY1TbkzLiRFrf7g/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YfEu-T7Z6SFGJY1TbkzLiRFrf7g/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YfEu-T7Z6SFGJY1TbkzLiRFrf7g/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/0cTJ0TXwmbM" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2012/01/h.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-22091914723622596352011-04-04T09:45:00.007+02:002012-01-17T17:32:36.403+02:002012-01-17T17:32:36.403+02:00“Οι κύβοι Διός αεί ευπίπτουσι “<br /> (Οι ζαριές του Δια πέφτουν πάντα ακριβώς)<br /> <br /> Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> Γαλήνιος με τα χέρια μου σταυρωμένα περιμένω,<br /> Ξέγνοιαστος από φουρτούνες μ’ αγέρα και βροχή,<br /> Οργή σε μοίρες και εμπόδια ποτέ μου δεν εμμένω,<br /> Γιατί όποιον καρπό κι αν έσπειρα θερίζω στη ζωή.<br /> <br /> Αβίαστα με σιγουριά θα καρτερώ όσο κι αν ‘ργήσει,<br /> Ξέρω καλά η πρόνοια τα οφέλη ποτέ δεν τα ξεχνάει,<br /> Σε λεωφόρους στέκομαι που πράξεις μου έχουν χτίσει,<br /> Βέβαιος για ότι κι αν έπραξα πάντα πίσω μου γυρνάει. <br /> <br /> Δεν νοιάζομαι κι αν στέκομαι στα πέλαγα μονάχος,<br /> Προσμένοντας τους μόχθους μου σίγουρος μπροστά,<br /> Αφού γνωρίζω σίγουρα πως γυρίζουνε εμπράκτως,<br /> Κ' οι πράξεις μου αμείβονται απ' τη πρόνοια πιστά.<br /> <br /> Αγρύπνιος η κοιμούμενος τη νύχτα η τη μέρα,<br /> Τους φίλου π’ αναζητώ κι αυτοί ζητούν εμένα,<br /> Άγριος βοριάς και να φυσά δεν λιώνει τον αθέρα<br /> Ούτε φουρτούνες σβήνουνε αυτό π’ ανήκει σε μένα.<br /> <br /> Δένδρα βλαστούν στην ώρα τους μπουμπούκια σε καρπούς <br /> Βρύσες,ποτάμια, ρέματα όλα στη θάλασσα πορεύουν,<br /> Αγάπες, ζήλιες, φθόνοι και κάθε λογής, λογής καημούς,<br /> Τον ίδιο δρόμο ακολουθούν και τη σοδιά επιστρέφουν.<br /> <br /> Άστρα, φεγγάρια αλάνθαστα προβάλουν κάθε νύχτα,<br /> Κύματα, μπονάτσες πάνε κ’ έρχονται σε ώρα ακριβή,<br /> Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί με λαίμαργη τη φούχτα,<br /> Να σταματήσει πια το δίκαιο μου εμένα για να βρει.<br /> Johannesburg 2004<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-2209191472362259635?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GUDzRvtJ3YfbP67NEvzheSzCy6g/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GUDzRvtJ3YfbP67NEvzheSzCy6g/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GUDzRvtJ3YfbP67NEvzheSzCy6g/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GUDzRvtJ3YfbP67NEvzheSzCy6g/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/Jit2mS9NXaQ" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2011/04/o.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-32263410907592649362010-03-17T17:58:00.018+02:002012-01-17T17:46:47.875+02:002012-01-17T17:46:47.875+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> <br /> Ουσιώδη διαφορά μεταξύ πολύτιμο πετράδι και κοινής πέτρας σε υλικά συστατικά δεν υπάρχει. Ο άνθρακας στο πετροκάρβουνο και στο διαμάντι επι παραδείγματη είναι ο ίδιος, εκτός μόνο την ανατακτοποίηση των μορίων του δευτέρου, δηλ. την κρύσταλλοποίηση. Αλλά… πόσο τεράστια απέχει το ένα με το άλλο σε αισθητική ομορφιά και κοινωνική αξία; Το μαργαριτάρι και το κογχύλι έχουν κι αυτά την ίδια οικοδομική τους σύνθεση, αλλά το μαργαριτάρι υπερέχει σε λεπτότερη υφαντική και αισθητική αντανάκλαση. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρούμε και στους ανθρώπους. Ενώ δυο άνθρωποι έχουν τις ίδιες λέξεις και ιδέες για να εκφραστούν, εντούτοις όμως ο ένας μόνο παράγει λογοτεχνία και ο άλλος απλή κοινοτοπία.<br /> <br /> Που οφείλεται άραγε αυτή η εκφραστική διαφορά τους; φυσικά στην ανατακτοποίηση και παρουσίαση των σκέψεων. Στενότερα και προσεκτικά υφαίνει τον λόγο του ο ένας απ’ τον άλλο. Εξυψώνει, λεπταίνει και εκβαθύνει τις ιδέες του, συνθέτοντας τη λεξική του μελωδία με τον παλμό της αιολικής άρπας. Τέτοια μουσικοστολισμένη λογοτεχνία, προσφέρει χαρά, γνώση και ερέθισμα δημιουργίας στον αναπτυσσόμενο αναγνώστη. Η βαθυστόχαστη λογοτεχνία είναι αστείρευτη πηγή γνώσεως και εμπνεύσεως για την εξελισσόμενη ανθρωπότητα. <br /> Ξεφυλλίζοντας τέτοιες συγγραφικές δημιουργίες, σαν τις “βιογραφίες’ και την ‘ηθική’ του Πλούταρχου, νιώθομε ψυχονοητικά ανανεωμένοι διαβάζοντας τον λογοτεχνικό του θησαυρό. Δίκαια ο Γάλλος στοχαστής ‘Michel Montaigne’ τον αποκάλεσε ‘Γιατρό της ψυχής’. ‘Η πραγματική λογοτεχνία δεν γράφεται για εγωκεντρική αυτοπροβολή, αλλά ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί’, λέει ο Γκαίτε. Ο βαθύστοχος λογοτέχνης δεν αφήνει τον αναγνώστη εκεί που τον βρίσκει αρχικά, αλλά τον εμπνέει και τον προωθεί σε ψηλότερη διανοητική πλατφόρμα. Αυτός είναι ο ύψιστος σκοπός του κάθε πραγματικού καλλιτέχνη. ’Μη διαβάζεις όποια και όποια βιβλία, λέει Ο Σαίξπηρ, όταν δεν αρέσουν στην ψύχη σου, διότι χαραμίζεις το χρόνο σου να επωφεληθείς με τίποτα. <br /> Κάθε βιβλίο που γράφτηκε ψυχικά, αναγνωρίζεται ακαριαία, αφουγκράζοντας μόνο λίγες λεξούλες σ’ όποια σελίδα και να πέσει το μάτι μας. ‘Υπάρχουν τριών ειδών βιβλία, λέει ο Francis Bacon, σαν τις τροφές μας,<br /> 1.Αυτά που τα δοκιμάζομε (διαβάζομε) λιγάκι και τα φτύνομε (τα πετάμε) αμέσως ως ακατάλληλη τροφή. <br /> 2.Αυτά που τα τρώμε (διαβάζομε) ευχάριστα, αλλά δεν μας τρέφουν(αναπτύσσουν) καθόλου. <br /> 3. Κι αυτά που χρειάζονται πάρα πολύ καλή μάσηση( προσεκτικό διάβασμα) για να αποστάξομε τις θρεπτικές ουσίες (τις γνώσεις) σωστά.<br /> <br /> Μελετώντας τη “Θεία Πρόνοια” του Νέου-Πλατωνιστή ‘Συνέσιο’, νιώθομε την πνευματική του αλήθεια να γίνεται κτήμα μας. Κάθε λεξούλα του είναι φορτωμένη με θεϊκό μυστήριο, που κάνει την ψυχή μας να αιωρείται εκστατικά, σαν να βρισκόμαστε στο ναό της Δήμητρας. Αναβιώνομε την ιερή λαμπρότητα των Ελευσίνιων μυστήριων σαν να τα ζήσαμε και εμείς κάποτε στην πράξη. Να ποιος είναι ο ύψιστος σκοπός της βαθύπνευστης λογοτεχνίας, να προσφέρει όραμα, γνώση και έμπνευση στον αναγνώστη. Χωρίς την πνευματική αλήθεια καπετάνιο στο εκφραστικό μας τιμόνι, η ψυχή αρνείται να πάρει μέρος στο λογοτεχνικό μας ταξίδι.<br /> Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διάφορα μεταξύ έμψυχης και άψυχης λογοτεχνίας. Από εδώ μέσα εφοδιάζετε κανείς το λεξικό του νέκταρ για να ποτίσει τις σκέψεις του γλυκύτατα.<br /> Μην δημοσιεύσεις τούτο το γράμμα μου, ζητούσε Ο Νίκος Καζαντζάκης απ’ τον φίλο του και συντάκτη Παντελή Πρεβελάκη,- διότι δεν έβαλα ψυχή μέσα. Συμβαίνει αυτό καμιά φορά σε ορισμένους συγγραφείς όταν γράφουν βιαστικά και πνευματικά ασυντόνιστα. <br /> Μια λεξούλα να γράψομε λάθος, και μονομιάς η ψυχή μας διακόπτει το λογοτεχνικό ρυθμό της. Σαν τον αδέξιο οργανοπαίχτη, που παίζοντας φάλτσο νότα στην ορχήστρα, αμέσως διακόπτεται απ’ τον μαέστρο του για να επανορθώσει τη λυρική αρμονία. Ποιος γράφει τότε λογοτεχνία, εμείς η κάποια άλλη δύναμη ; Μήπως γινόμαστε αγωγοί κάποιας αόρατης πηγής να περάσει το μήνυμά της μέσα μας για την αναμενόμενη ανθρωπότητα;<br /> Πως αναπτύσσεται κανείς για να γράφει βαθύτερη λοτεχνία; γενάτε το ερώτημα. Να, ποιες συμβουλές μας δίνει ο Emerson.<br /> ‘Εάν σε περίπτωση η θεια πρόνοια κάλεσε όποιον από εσάς να εξερευνήσει την αλήθεια και την ομορφιά της, πρέπει να είσαι τολμηρός και πιστός στο κάλεσμά της. Εάν σκέφτεσαι να πράξεις αυτό που κάνανε και οι προηγούμενες ανθρωποθάλασσες λέγοντας, Ε……όπως κάνανε οι άλλοι το ίδιο θα κάνω και εγώ. Λυπάμαι για τα αρχικά μου όνειρα, αλλά θέλω να φάω και γλεντήσω πρώτα ότι καλύτερο προσφέρει η γη και η κοινωνία, για αυτό, παρατάω προσωρινά όλους τους διανοητικούς ρομαντισμούς μου για κάποια άλλη βολικότερη εποχή αργότερα.<br /> <br /> Α….......!! τότε ακριβώς, φίλε μου, αρχίζει να πεθαίνει και ο πνευματικός άνθρωπος μέσα σου. Τότε αρχίζουν ταυτόχρονα να μαραγκιάζουν και να πεθαίνουν τα μπουμπούκια της εφεύρεσης, επιστήμης, ποίησης, φιλοσοφίας και λεπτής τέχνης, όπως μαράγκιασαν και πέθαναν σε δισεκατομμύρια συνανθρώπου σου πρωτύτερα. Η ιερή αυτή εκλογική σου ώρα είναι η πιο κρίσιμη στη ζωή σου. Κοίταξε να κρατηθείς σταθερά στο διανοητικό κάλεσμα που η θεια πρόνοια απλόχειρα σου ‘στειλε. Σκύψε πάνω στο πειθώ που εισέρχεται απ΄ όλα τα σημεία της φύσης μέσα σου, για να γίνεις η επικοινωνιακή γλώσσα στις καρδιές και στις ψυχές του κόσμου.<br /> <br /> Δείξε γενναιόδωρα και αστείρευτα στην αργόσυρτη ανθρωπότητα πόσο αστραπιαία λάμψη είναι η θεϊκή σοφία. Αρκέσου με το λιγοστό φως που απόκτησες διότι θα ‘ναι απόλυτο δικό σου. Εξερεύνα και εξερεύνα ακατάπαυτα. Μη δογματίζεις για ότι απόκτησες, αλλά ούτε και να δέχεσαι άλλα εξωγενή δόγματα. Να ‘σαι άγρυπνος ενάντια στον εγωκεντρικό σου πειρασμό, διότι παρασύρει το νου με την ψυχή και καθυστερεί την πνευματική σου καλλιέργεια. Η πνευματική αλήθεια προσφέρει κι αυτή ψωμί, κρεβάτι, ρούχα, σκεπή και αφάνταστη ευτυχία όταν την ακολουθήσεις πιστά και αταλάντευτα. Γίνε πρώτα χρήσιμος στην κοινωνία, κι αυτή με τη σειρά της θα φροντίσει ολόψυχα τη καθημερινότητά σου.<br /> Μην ανησυχείς πως η κοινωνία δεν θα αναγνωρίσει και δεν θα εκτιμήσει τις σκέψεις σου ποτέ. Γνωρίζεις καλά, όπως ο ήλιος και το φεγγάρι δεν κρύβοντε εύκολα απ’ τα μάτια του κόσμου, το ίδιο συμβαίνει και με τη στοχαστική αλήθεια. Κάθε πρωτοπόρα σκέψη είναι γιομάτη πνευματικό φως και εκδίδεται από μόνη της στην οικουμένη. Εκδηλώνεται αυτόματα κυλώντας με κάθε σου κουβέντα, ματιά και κίνηση που κάνεις, και τραβάει σαν μαγνήτης την ειλικρινή φιλία. <br /> Η ανθρωπότητα θα αγκαλιάσει τις σκέψεις σου θερμά και θα σε ανταμείψει με ότι το καλύτερο έχει στη ζωή της. Ακολουθώντας πιστά το διανοητικό σου κάλεσμα, γίνεσαι ταυτόχρονα κι ο πιο πολυαγαπημένος άνθρωπος στη γη και στα Ηλύσια παιδία. Ζήτησε και ζήσε ενεργά την αλήθεια μέσα σου, κι όλα τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους’.<br /> Hermanus<br /> Νότιος Αφρική.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-3226341090759264936?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rCDoAC17CX5_wrUmFoTntJjMTwk/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rCDoAC17CX5_wrUmFoTntJjMTwk/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rCDoAC17CX5_wrUmFoTntJjMTwk/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rCDoAC17CX5_wrUmFoTntJjMTwk/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/vPR7qwHft2I" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com1http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2010/03/blog-post_2824.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-52525339507960573442010-03-17T17:55:00.010+02:002011-01-05T14:58:35.790+02:002011-01-05T14:58:35.790+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> Αντικρίζοντας ένας φίλος του Ισοκράτη κάποιον ψηλό νέο με μακριά και γεροδεμένα χέρια στο γυμναστήριο της αρχαίας αγοράς, εξέφρασε τον θαυμασμό του! Α.....αυτός είναι ότι πρέπει για να εξελιχθεί σε ιδανικός πυγμάχος με λιγάκι προπόνηση, λέει. Συμφωνώ, απαντά ο Ισοκράτης, αλλά μόνο όταν το στεφάνι της νίκης είναι πολύ ψιλά κρεμασμένο και κερδίζεται μόνο με το μπόι. Παρατηρούμε στη φύση πως τα πανύψηλα και γεροδεμένα δένδρα δεν αντέχουν τις καταιγίδες περισσότερο από τους θάμνους, αλλά ξεριζώνονται και τριματιάζονται καμιά φορά ευκολότερα. Το γερότερο ξύλο στη φύση που δεν σπάζει τόσο εύκολα είναι κάποιο θαμνώδες δεντράκι που λέγετε ‘κρανιά’. Καρποφορεί στις αρχές του χειμώνα τα νόστιμα κράνα του, και είναι περιζήτητο ως ξύλο για την κατασκευή της γκλίτσας των βοσκών και ως αμυντικό (φονικό) όργανο όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. <br /> <br /> Στο βασίλειο των εντόμων βλέπομε την ψείρα που είναι το μικροσκοπικότερο και το σιχαμερότερο παράσιτο στη φύση να αναστατώνει ολόκληρες κοινωνίες με την αποικιοκρατική του δεξιοτεχνία. Το υπερβολικό βάρος, αναφέρει ο γνωστός Γερμανός γιατρός ‘Louis Kuhne’, δεν είναι δείγμα δύναμης, αλλά σοβαρής μεταβολικής αρρώστιας. Μπορεί το υπέρβαρο κορμί να φαίνεται δυνατότερο από το ισχνό, αλλά ποτέ όμως δεν μπορεί να αντέξει την αρρώστια και την σκληρή δουλειά του δεύτερου. Η υγιή κορμοστασιά του λεπτοπελεκημένου ανθρώπου, είναι ευέλικτη σαν λυγαριά και ζηλευτή σαν κυπαρίσσι. <br /> <br /> <br /> Η εντυπωσιακή δύναμη του υπερογκωμένου παλαιστή και πυγμάχου, οφείλεται μεσοπρόθεσμα στην έλξη της γης που έχει πάνω στον όγκο τους. Έξω από τη γη στο διάστημα που δεν υπάρχει βαρύτητα ο όγκος δεν μετρά καθόλου σαν δύναμη. Ακόμα και ο Όλυμπος να συγκρουστεί εκεί με τον ψύλλο, δεν θα κλάψει ούτε και θα χύσει σταγόνα αίμα κανένας. Θα σε «βαρέσω», εννοούμε την ιδιότητα της βαρύτητας που αντανακλά η γη πάνω στον όγκο του καθενός, αλλά ποτέ όμως δεν αντιπροσωπεύει την εσωτερική δύναμη. Τι είναι τότε η δύναμης; Σίγουρα όχι ζήτημα όγκου, ούτε αποτέλεσμα τροφής και υπερβολικής γυμναστικής, διότι όλα αυτά καταναλώνουν νευρική δύναμη για κίνηση, χώνευση και άσκηση, προπαντός όταν γίνετε κατάχρησης.<br /> <br /> ‘Κάθε γραμμάριο τροφή που καταναλώνομαι παραπάνω από ότι το σώμα μας χρειάζεται για τον αναβολισμό, σημαίνει μεγάλη απώλεια νευρικής ενέργειας και μεταβολικής ανωμαλίας ταυτόχρονα σαν συνέπεια. Εάν αφαιρέσομε την παραπανίσια αυτή τροφή και την αντικαταστήσουμε με περισσότερη εργασία στη θέση της, τότε θα επωφεληθούν διπλά στην υγεία και στην τσέπη ταυτόχρονα. Η δύναμης δεν παράγετε στο στομάχι ούτε και με την πολύχρονη άσκηση, αλλά αναπαράγετε στον ύπνο με τη αναζωογόνηση του οργανισμού αποκαθιστώντας την ιδανική κυκλοφορία.<br /> <br /> Η κούραση ποτέ δεν υποδεικνύει τροφή αλλά πάντοτε ύπνο. Κάθε βράδυ ανανεώνομε την δύναμή μας στη κρεβατοκάμαρα και όχι στην τραπεζαρία. Το πολύ φαΐ, λέγανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι, όχι μόνο σπαταλάει χαράμι χρήματα και πολύτιμο χρόνο, αλλά καταστρέφει και την υγεία μας ταυτόχρονα. Η οκνιά η χρόνια τεμπελιά έχουν ως προέλευση τις αισθητικές καταχρήσεις και ειδικά τις κοιλιόδουλες συνήθειες. <br /> Παρατηρούμε τους ενθουσιώδες και φανατικούς αθλητές να ξοδεύουν αρκετό χρόνο συχνά στα γυμναστήρια για να γίνουν γερόκορμοι, λένε. Φυσικά θα τρώνε πολύ όταν γυμνάζοντε πολύ, αλλά ποιο είναι το όφελος; Αφού με λιγότερη γυμναστική και μέτρια τροφή, φτάνουν στον ίδιο σκοπό γρηγορότερα και υγιέστερα, γλιτώνοντας χρήματα, δύναμη, κούραση και νευρικό απόθεμα. <br /> <br /> <br /> Γνωρίζομε από πείρα ότι όταν οι μυς του σώματος είναι υπερβολικά αναπτυγμένοι, το μυαλό συνήθως παραμένει υποανάπτυκτο. Ποτέ δεν συναντάμε ανθρώπους με υπερβολικά εξογκωμένα μπράτσα να είναι πνευματικά και διανοητικά αξιοζήλευτοι. Συνήθως συμπεριφέροντε τραχιά και βγάζουν το μεροκάματό τους παλεύοντας η σαν σωματοφύλακες σε διάφορα σωματεία. Λέγεται μάλιστα πως όταν οι μυς των αρχαίων μας προγόνων άρχιζαν να εξογκώνονται υπερβολικά, χάσανε και τον λαμπρό πολιτισμό τους ταυτόχρονα. Παραβίασαν φαίνεται το ιερό τους γνωμικό ‘ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ’. Ίσως να παρασύρθηκαν από τους τραχείς και πνευματικά αδιάφορους Ρωμαίους κατακτητές. <br /> <br /> <br /> Η ικανότητα του ανθρώπου να εκτελεί καλά τις πράξεις του, προέρχεται από την καρδιά, πνεύμονες, μυαλό και την ψυχή. Η ψυχή δεν χρειάζεται καμιά τροφή απολύτως, το μυαλό σχεδόν μηδαμινή και η καρδιά με τους πνεύμονες τόση λίγη, που δεν χρειάζεται να την υπογραμμίσω ιδιαίτερα. Η φυσική δύναμη προέρχεται απ’ την αναπνοή, η νοητική από το μυαλό και η πνευματική από την ψυχή. Ο άνθρωπος είναι τεράστιος ηλεκτρικός δυναμός και δεν χρειάζεται πολλά κάρβουνα σαν την ατμομηχανή για να κινηθεί, Παράγει μεγαλύτερη δύναμη και αντοχή όταν καταναλώνει λιγότερη και αγνότερη τροφή. <br /> <br /> Χρειαζόμαστε ξύπνιο μυαλό, σταθερά νεύρα, ελαστικό κορμί και ψυχικό κουράγιο για να είμαστε ολοκληρωμένοι σαν ανθρώπινοι οργανισμοί. Κανένα από τα παραπάνω φυσικά χαρίσματα δεν πρέπει να μας απουσιάζουν εάν θέλουμε να προκόψομε στη ζωή. Δεν μπορεί να σκέφτεται βαθιά κανείς και να χαραμίζει την δύναμή του με χρονοβόρες πέψεις και ηδονιστικές καταχρήσεις ταυτόχρονα. Η οικονομία του νευρικού αποθέματος είναι περισσότερη αναγκαία από την χρηματική αποταμίευση. Την απατηλή ψευδαίσθηση που νοιώθει γερότερος κανείς μετά το φαγητό η από αλλά διεγερτικά ψευδοτεχνάσματα, προέρχεται από τη νευρική απώλεια για να διώξει την περιττή και αφύσικη τροφή του. Γίνετε με λίγα λόγια αναγκαία σπατάλη νευρικής ενέργειας για να αποβάλει τον ανεπιθύμητο και επικίνδυνο εισβολέα απ’ το σώμα μας. Αυτοί είναι οι λόγοι που πλανάνε και οδηγούν πολλούς δυστυχείς ανθρώπους στην κοιλιόδουλη συνήθεια, αλκοολισμό, ναρκομανία, τεμπελιά, χρεοκοπία και τελικά στη φυλακή η και στο θάνατο. <br /> <br /> Η ορθόδοξη Ιατρική, νομίζω, έχει Ιερό χρέος να διαφωτίσει την ανθρωπότητα λιγάκι περισσότερο για να την απαλλάξει από τον τεράστιο κίνδυνο της σωματικής υγιεινής κατάρρευσης. Το ότι η προληπτική Ιατρική είναι περισσότερο αποτελεσματική σαν θεραπεία και λιγότερο πολυδάπανη από την φαρμακευτική κανείς δεν το αμφιβάλει. Το Ιατρικό επάγγελμα θα πρέπει να ‘ναι λειτούργημα στην ανθρωπότητα και όχι εμπόριο κρατώντας τον κοσμάκη μακριά από την υγιεινή του διαφώτιση. Χρειαζόμαστε διαφωτιστικούς Γιατρούς που θα μοιράζουν γνώση παράλληλα με την όποια θεραπευτική τους προσφορά. Η προσωρινή απατηλή ανακούφιση με τις φαρμακευτικές συνταγές και την αφαίρεση βιολογικών οργάνων δεν είναι διόλου ιδανική θεραπευτική λύση. Πλουτίζουν κυρίως τις φαρμακευτικές βιομηχανίες και τα προσωπικά τους αμπάρια.<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-5252533950796057344?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IJZ9n4UH_60DWQdtMiRMM3LV9Gw/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IJZ9n4UH_60DWQdtMiRMM3LV9Gw/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IJZ9n4UH_60DWQdtMiRMM3LV9Gw/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IJZ9n4UH_60DWQdtMiRMM3LV9Gw/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/WohwXA7YNgk" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-35737062463519578252009-10-20T03:32:00.032+02:002011-12-20T09:54:14.543+02:002011-12-20T09:54:14.543+02:00Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ<br /> Του Δημήτρη Καραλή <br /> Αν Ο Θεός κατέβαινε στη γη να κουβεντιάσει στους ανθρώπους του μια μέρα, σίγουρα θα μίλαγε σαν τον Πλάτωνα. Καμιά άλλη γλώσσα δεν θα του ταίριαζε τόσο πολύ να αγγίξει τις καρδιές και τις ψυχές του κόσμου. Διαβάζοντας κανείς τα βαθυστόχαστα γραφτά του, νοιώθει πως Ο Θεός μεταμορφώθηκε σε Πλάτωνα για να μοιράσει αλήθεια, σοφία και αγάπη στην ανθρωπότητα. Τόσο τέλειοπελεκημένες είναι οι σκέψεις του, που μήτε ένα ιώτα δεν άφησε για μας να προσθέσουμε στα θεόπνευστα γραφτά του. Δεν θα υπερέβαλα ελπίζω αν φώναζα κι εγώ σαν το φανατικό ισλαμιστή Ομάρ για το κοράνι του. Κάψτε τις ογκώδες βιβλιοθήκες, δεν μας χρειάζονται πια, αφού όλες οι αξίες τους είναι μαζεμένες στα Πλατωνικά κιτάπια. <br /> <br /> Ότι και να ζητήσει κανείς το βρίσκει πάντοτε στον Πλάτωνα: Φιλοσοφία, κοσμογονία, μεταφυσική, αλήθεια, αρετή, πνευματικότητα, μυστικισμό, αθανασία, κοινωνιολογία, πολιτική, συνταγματολογία, δικαιοσύνη, παιδαγωγία, λογοτεχνία, ρητορική, επιστημολογία, μαθηματικά, ηθική, αθλητισμό, υγιεινή, αγνή αγάπη και ότι άλλο χρήσιμο θελήσει η καρδιά του. Μόνο το σύγγραμμά του ‘Πολιτεία’, φτάνει να μορφώσει την ανθρωπότητα, λέει ο Έμερσον, παραπάνω σχολειά δεν μας χρειάζονται. Χωρίς τον Πλάτωνα σήμερα, θα μοιάζαμε όλοι μας σαν τα μωρά παιδάκια που χτυπούν τα ποδαράκια τους σκούζοντας, μέχρις ότου να μάθουν την Μητρική τους γλώσσα να πουν τι θέλουν και να ηρεμίσουν ψυχικά. ‘Πλάτωνας σημαίνει φιλοσοφία και φιλοσοφία σημαίνει Πλάτωνας. Είναι ο πρώτος δασκαλογονιός της συστηματικής σκέψης στην υδρόγειο, που χωρίς αυτόν η ανθρωπότητα σήμερα δεν θα ξεχώριζε και πάρα πολύ απ’ το υπόλοιπο ζωικό της βασίλειο. Θεμέλιωσε το πρώτο οργανωμένο επιστημονικό σκολειό εδώ και πριν από 25 αιώνες στην τότε πρώτευσα της γνώσης Αθήνα, κι από τότε συνεχίζουν να χτυπούν τα σχολειοκαμπανάκια σε κάθε πόλη και χωριό απανταχού στην οικουμένη. <br /> <br /> <br /> <br /> Έφαγε σαν μεταξοσκούληκας κάθε άγουρη και απροσδιόριστη σκέψη απ’ τη προγενέστερη Ελλάδα, Μagna Grecia, βόρειο Αφρική, Βαβυλωνία και υπόλοιπη Ασία, για να τις αναγεννήσει αργότερα πιο ώριμες και πιο προσδιορισμένες για τα Ελληνικά και λοιπά Ευρωπαϊκά μελίγγια. <br /> <br /> Βάρβαροι και ανθρωποφάγοι όλου του κόσμου ηρέμησαν ψυχονοητικά θηλάζοντας την νοητική του αμβροσία για 2500 χρόνια. Φιλόσοφοι, μύστες, πεζογράφοι, ποιητές γλωσσολόγοι, ρήτορες, αστρονόμοι, κοσμογόνοι, πολιτικοί. παιδαγωγοί και δογματολάτρες, έτρεξαν και θα τρέχουν αιώνια να δανειστούν σοφία απ’ το μυστήριο τούτο που λέγεται Πλάτωνας. Όλοι τους δανείσθηκαν τη διανοητική του σκάλα για να αγναντέψουν από πιο ψηλότερα της ψυχής τα καραούλια. <br /> <br /> Χριστιανοί να Πλατωνίζουν με τη βίβλο τους, Ιουδαίοι να τον πονηροπιθηκίζουν με το Torah τους, και οι μωαμεθανοί να τον αποστηθίζουν σχεδόν ατόφιο στο βιβλιαράκι τους περί ηθικής, ‘Ahlak-y-jalaly. Μύστες και φιλόσοφοι του κόσμου σαν τους Αμμώνιο Σακά, Πλωτίνο, Πορφύρα, Πρόκλο, Ιαμβλίχο, Πλούταρχο, Milton, Dante, Montaigne, Shakespeare, Thomas Taylor, Ralph Cudworth, John Smith, Voltaire, Francis Bacon, Carlyle, Emerson και χιλιάδες άλλοι, ήσαν όλοι τους Πλατωνικά βλαστάρια. Προσπαθώντας ο Αριστοτέλης να αντιγνωμήσει αρχικά το δάσκαλό του, δεν τα κατάφερε τελικά ο δόλιος, πλατώνιζε κι αυτός σε κάθε φτερογραφή μέχρι το τέλος της ζωής του. Είναι σχεδόν αδύνατο να σκεφτεί κανείς λιγάκι παραπέρα χωρίς την Πλατωνική βοήθεια. Μοιάζει σαν τη μαλλιαρή αντροχερούκλα του φιλεύσπλαχνου πατέρα που τρυφοκρατά το αχνούδουτο χεράκι του παιδιού του στην πρώτη μέρα δημοτικού σχολειού.<br /> <br /> <br /> Γεννήθηκε περίπου στο 427 π.χ. τότε κοντά που πέθανε και το πολιτικό είδωλο των αρχαίων μας προγόνων Περικλής. Γνώρισε την δόξα των τραγωδοσυγγραφέων, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη και Αριστοφάνη αλλά και την ολέθρια πολιτιστική καταστροφή του Πελοποννησιακού πολέμου. Παρά την πλούσια αριστοκρατική του ανατροφή, αρνήθηκε το δρόμο της υλιστικής αφθόνιας και εγωκεντρικής του αυτοπροβολής. Προτίμησε το μονοπάτι της εγκράτειας και της μετριοφροσύνης για να θερίσει τη λαμπρή διανοητική και πνευματική σοδιά του αργότερα. Στα τρυφερά του 20 χρόνια, γνώρισε το είδωλο της φιλοσοφίας όλων των εποχών ‘Σωκράτη’, όπου και τον ακολούθησε πιστά μέχρι στον θάνατό του. Μετά την απάνθρωπη εκτέλεση του αγαπημένου του δασκάλου, αφιέρωσε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του για να μιλάει μοναχά για αυτόν.<br /> <br /> Ταξίδεψε στην Magna Grecia της Σικελίας και επισκέφθηκε την Αίγυπτο με τη Βαβυλωνία, λένε μάλιστα πως πήγε και παραπέρα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 386 π.χ. ίδρυσε το πρώτο Πανεπιστημιακό σκολειό του κόσμου που το ονόμασε ‘Ακαδημία’ προς τιμή του γνωστού αθλητή Ακάδημο. Ήταν ανοικτό σκολειό έξω στη φύση, ανάμεσα σε ελαιώνες, πλατάνια και πευκοέλατα, <br /> (κοντά στον σημερινό Ναό αγίου Νικολάου στη Κολοκυνθού), όπου Ο Αριστοτέλης προσπάθησε να τον μιμηθεί με την περιπατητική σχολή του στις όχθες του Ιλισού ποταμού αργότερα. Εισέρχονταν στο σκολειό του για μάθηση μόνο οι μυημένοι στα πλατωνικά του ιδεώδη. <br /> <br /> Μπροστά στην εξοχική σχολική του αυλόπορτα, διάβαζε κανείς από μακριά την τρανή ταμπέλα του σκαλισμένη πάνω σε πεντελικό μάρμαρο. «Μειδείς αγεωμέτρητος εισίτω».<br /> Από όλα τα μέρη του κόσμου φτάνανε διψασμένοι να ακούσουν την Πλατωνική διδασκαλία. Δίδασκε πάντα ζωντανά στους μαθητές του κουβεντιάζοντας μαζί τους σαν τρυφερός δασκαλοπατέρας. Δεν πίστευε στη γραπτή διδασκαλία παρ’ ότι έγραψε αρκετά βιβλία για να περνάει ευχάριστα την ώρα του, όπως έλεγε. Όλη τη συγγραφική συγκομιδή του την αποκαλούσε, «πάγκαλη παιδία» δηλ. ευχάριστο παιχνίδι, η ευγενή διασκέδαση. Απορρόφησε αρκετούς προγενέστερους Έλληνες στοχαστές, όπως τον Όμηρο, Θαλή, Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Πυθαγόρα, Φιλόλαο, Παρμενίδη, Εμπεδοκλή, Κρατύλο και Σωκράτη στο νοητικό του αλώνι, για να τους αναπαράγει αργότερα πιο νόστιμους και περισσότερο χωνευτικούς για την Ελλάδα και υπόλοιπη ανθρωπότητα. Πίστευε σαν τον Πυθαγόρα, ότι το διανοητικό σύστημα του σύμπαντος είναι μαθηματικά περιτυλιγμένο και δεν κατανοείται εύκολα χωρίς λίγη γνώση φιλοσοφημένης γεωμετρίας. <br /> <br /> Δυστυχώς δεν είχαν τότε την πολυτέλεια να μαγνητοφωνούν μαθήματα για μελλοντική αποθήκευση, αλλά οι φτερογραμμένοι του διάλογοι αρκούν σήμερα να κάνουν τις ψυχές του κόσμου να χοροπηδάν σαν το σκαντζόχοιρο κάθε φορά που τους διαβάζουν. Διαβάζοντας, θυμάμαι, τις τελευταίες μέρες του Σωκράτη (Φαίδων) στα εφηβικά μου χρόνια, όχι μόνο δεν κοιμήθηκα πολύ εκείνο το βραδάκι, αλλά και έκλαψα όπως σαν Σαίξπηρ παιδοχαρούμενος. Χαιρόμουνα αφάνταστα για την καινούργια μου τούτη ανακάλυψη. Ένας καινούργιος κύκλος χαράς και γνώσης άνοιγε για μένα σαν είδος purgatorio ( πύρινο καθαριστήριο),που καθάριζε την ψυχή μου σαν το μολυσμένο στάρι απ’ την βλαβερή του ήρα.<br /> <br /> Δεν ήξερα ποιον να ευγνωμονήσω περισσότερο, το διανοητικό μεγαλείο του Πλάτωνα, η τον Παρθενώνα της σοφίας που ονομάζεται Σωκράτης. Δεν γνώριζα ακόμη καλά που τελείωνε ο ένας και που άρχιζε ο άλλος. Δύσκολα παραμένει ίδιος κανείς διαβάζοντας της Πλατωνικές μελέτες. Είναι τα μοναδικά φάρμακα που δαμάζουν τις πέντε μας αισθήσεις να υπακούσουν πιστά στην ανθρώπινη διάνοια. Ξυπνάνε μέσα μας τον έρωτα για γνώση και ανάβουν την φλόγα για ένα ατέλειωτο πνευματοδιανοητικό ταξίδι. Ένας καινούργιος αλαργινός δρόμος ξεκινά, γεμάτος χαρά, γνώση και αλήθεια για όσους θωπεύτηκαν απ’ το Πλατωνικό του μεγαλείο. Αφήνοντας πίσω κάθε σκοτάδι άγνοιας που μας έκανε να περπατάμε τυφλά σαν τους υπνοβάτες τα μεσάνυχτα. <br /> <br /> Αδέρφωσε την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο πνευματοδιανοητικά και έκανε κάθε χώρα στον πλανήτη να τον αισθάνεται για δικό της. <br /> Άγγλοι παιδοχαρούμενοι να μουρμουρίζουν θαυμαστά διαβάζοντας τους βαθύστοχους διαλόγους του. Ah......! How English are Plato’s writings! (Α....! πόσο Αγγλώδη είναι τα Πλατωνικά συγγράμματα). <br /> Λατίνοι, Ούννοι, Φράγκοι, Σκανδιναβοί, Σλάβοι, Ασιάτες και Αφρικανοί να τον κληρονομούν όλοι για δικό τους. Κάθε αναπτυγμένη ψυχή που προσπερνά τα εθνικά της κατώφλια, γίνεται αυτόματα υπήκοος της οικουμένης και λαμβάνει τον τίτλο ‘Κοσμοκράτης’, δηλαδή, υπήκοος της πνευματικής ομορφιάς ούλου του σύμπαν. <br /> Μοιάζει σαν τον λαμπρό μας ήλιο, που λαχταρολατρεύεται σε κάθε χώρα που οι γλυκόθερμες αχτίδες του ανατέλλουν. Νοιώθομε τυχεροί και ευγνώμονες στο πανάγαθό μας Δια, που κατέβηκε στην γη μεταμφιεσμένος σαν Πλάτωνας για να διαφωτίσει τον νου και τις ψυχές του κόσμου λιγάκι πάρα πέρα. Αλλόγλωσσοι απανταχού μετάφρασαν και θα μεταφράζουν αιώνια τους Πλατωνικούς διαλόγους στην μητρική τους γλώσσα σαν το ‘πάτερ ημών’ της βίβλου. Μάθαιναν και θα μαθαίνουν την αρχαία Ελληνική γλώσσα για να γευτούν ποιό γνησιότερα την Πλατωνική μαγεία.<br /> <br /> <br /> <br /> Ισχυρίζονταν σαν τον Σωκράτη πως δεν ήξερε τίποτα, αλλά μάθαινε κι αυτός κουβεντιάζοντας με άλλους. Η πραγματική γνώση, λέει, δεν προέρχεται απ’ την πολύχρονη σπουδή, αλλά ανακαλύπτεται μέσα μας με οδηγό τη αμοιβαία φιλοσοφική συζήτηση. Όλη η σοφία, τονίζει, είναι ξεχασμένη στην ψυχή του κάθε ενός, και ανασύρεται απ’ τη «λήθη» (ξεχασιά) με τη αμοιβαία φιλοσοφική κουβέντα. Να εδώ βλέπομε ξεκάθαρα την προέλευση της λέξης ‘αλήθεια’, δηλαδή να διώξουμε το ξέχασμα (λήθη) και να επαναφέρομε τις προγενέστερες μεταψυχικές μας αναμνήσεις. Ποιο είναι τότε το πρώτο βήμα για το αποκαλυπτικό μας αυτό ταξίδι; - Ο νους, λέει, αρχικά πρέπει να ελέγχει και να περιορίζει τις αδέσποτες σωματικές και συναισθηματικές ορμές σταθερά με σωφροσύνη. <br /> <br /> Σαν τον αμαξά, που χαλιναγωγεί και κατευθύνει τα απείθαρχα άλογά του για να φτάσει έγκυρα και ασφαλής στον προορισμό του. Με άλαλα λόγια, πρέπει να ζούμε πειθαρχικά, ειλικρινά, λιτά και δίκαια για να μπορούμε να στοχαζόμαστε πνευματικά ψηλότερα. Κύρια εχθρικά εμπόδια για την ψυχική ανάπτυξη θεωρούσε πως ήταν: <br /> 1.Θυμός,<br /> 2.φοβία, <br /> 3.λαιμαργία,<br /> 4.παραφροσύνη <br /> 5.φιλαργυρία. <br /> Υιοθετούσε τις ακόλουθες αρετές στη διδασκαλία του για τη πνευματική καλλιέργεια: <br /> 1.κουράγιο <br /> 2.εγκράτεια, <br /> 3.αθυμία, <br /> 4.μεγαλοψυχία, <br /> 5.αγάπη, <br /> 6.ανεκτικότητα, <br /> 7.δικαιοσύνη <br /> 8. λιτότητα, <br /> ως αναγκαία εργαλεία για τη ψυχική κάθαρση. <br /> <br /> Έψαξα να βρω περισσότερη βιογραφική ύλη για τον Πλάτωνα, αλλά του κάκου μου δεν τα κατάφερα. Φαίνεται πως οι αναπτυγμένες ψυχές συνήθως έχουν πολύ μικρή βιογραφία. Κανείς δεν ήξερε τον δρόμο και τον αριθμό του σπιτιού του να μπει μέσα για να μας ξεστορίσει περισσότερα για την προσωπική ζωή του. Αν είχε μόνιμη γυναίκα, παιδιά, φίλους, κρυφές ερωμένες, νοητικές αδυναμίες και άλλα προσωπικά χούγια, δεν γνωρίζομε απολύτως τίποτα. Όλη την προσωπική ζωή του την μετέτρεψε σε στοχασμό και πνεύμα, σαν το καλοχτισμένο τζάκι που καίει τέλεια τον καπνό του για να μην μολύνει την ατμόσφαιρα. Λένε πως δεν γέλαγε τόσο πολύ, η μάλλον πάρα πολύ σπάνια. Μα δεν είχε και άδικο ο άνθρωπος νομίζω, αφού το ασυγκράτητο γέλιο καμιά φορά είναι και δείγμα ψυχονοητικής ανωμαλίας. Οι φρενοβλαβείς συνήθως ξεκαρδίζονται στα γέλια χωρίς σημαντική αιτία. <br /> <br /> Τα ανέκδοτα, λέει ο Αριστοτέλης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μισοτελειωμένες αλήθειες χωρίς κίνδυνο, κι όταν καταλήγουν σε κίνδυνο ζωής λέγονται τραγωδίες.<br /> Ο Πλάτωνας δεν αγαπούσε τις επιπολαιότητες και τις μισοτελειωμένες πράξεις στη ζωή. Δεν του προξενούσαν γέλιο οι νοητικές ανεπάρκειες και απροσεξίες των συνανθρώπων του, αλλά λύπη για το κατάντημά τους.<br /> <br /> <br /> Αναρωτιέμαι, πως άντεξε η πνευματική του φλόγα τόσους αιώνες άκαμπτη μέχρι σήμερα; Όταν μάλιστα καταδιώχτηκε, αναθεματίστηκε και αφορίστηκε από διάφορους δογματολάτρες για δυο χιλιάδες χρόνια; Λένε μάλιστα, πως ποτέ δεν υπήρχαν παραπάνω από μετρημένα άτομα στα δάχτυλα σε κάθε χώρα για κάθε εποχή που διαβάζουν και καταλαβαίνουν τον Πλάτωνα σωστά. Σίγουρα όχι αρκετή αναγνωστική δύναμη να υποστηρίξουν οικονομικά μια καινούργια έκδοση. Εντούτοις όμως όλα τα Πλατωνικά συγγράμματα επανεκδίδονται σχεδόν αδιάκοπα απανταχού στην οικουμένη. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα, πως κάποια ανώτερη κοσμική δύναμη επιβλέπει και ρυθμίζει το Πλατωνικό πνεύμα να ρέει στην ανθρωπότητα ασταμάτητα. Όμοια σαν το οξυγόνου στην ατμόσφαιρα που πρέπει να αναπαράγεται αδιάκοπα για να υπάρχει ζωή στο πλανήτη ετούτο, έτσι και Ο Πλάτωνας θα επανεκδίδεται αστείρευτα ως αναγκαία πνευματική τροφή για την ανθρωπότητα αιώνια. <br /> <br /> Όποια αλλαγή και ολική καταστροφή να φέρει το μέλλον μας μια μέρα. Εάν ακόμα και ο άξονας της γης αλλάξει θέση και ο ουρανός ραγίσει κατάμεσα! Ο Πλάτωνας θα παραμένει πάντα ως αναντικατάστατος θεϊκός λύχνος στον πλανήτη μας για να φωτίζει την διανοητική και πνευματική πορεία του κόσμου. Όλα τα βιβλία του θα παραμένουν σαν ουράνια παρακαταθήκη μέσα στους αιώνες για να ανακαλύπτει ο καθένας πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει πνευματοδιανοητικά, όταν θελήσει και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο στη ζωή του.<br /> <br /> Γιοχάννεσμπουρχ Τρυγητής του 2004<br /> Νότιος Αφρική<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-3573706246351957825?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/LOuVwP6gMpDQdrnKjedlRfGvYB0/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/LOuVwP6gMpDQdrnKjedlRfGvYB0/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/LOuVwP6gMpDQdrnKjedlRfGvYB0/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/LOuVwP6gMpDQdrnKjedlRfGvYB0/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/klC9vKuZX9g" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com6http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/10/h.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-12818253069777496992009-10-08T10:09:00.013+02:002011-02-24T04:00:09.527+02:002011-02-24T04:00:09.527+02:00Του Δημητρη Καραλή<br /> Εάν παρατηρήσουμε τα διάφορα παράσιτα κι άλλα μικροσκοπικά σκαθάρια στη φύση, διαπιστώναμε πως όλα τους δανείζοντε έτοιμη τροφή από μεγαλύτερα όντα για θρέψη κι ανάπτυξη. Ψύλλοι, ψείρες, κουνούπια, βδέλλες τσιμπούρια και πολλά άλλα, ροφάνε ξένο αίμα ασταμάτητα όπου και όποτε τα δοθεί η ευκαιρία. Το ίδιο φαινόμενο συνεχίζεται και στο φυτικό βασίλειο. Περικοκλάδες, κισσοί, φασολιές, ντοματιές κι άλλα ζαρζαβατικά, δανείζονται παρόμοια εξωγενές στηρίγματα για υγιεινότερη ανάπτυξη και καλύτερη παραγωγή. <br /> <br /> Στις βιβλιοθήκες βλέπουμε τους ανθρώπους να κάνουν κι αυτοί το ίδιο πράμα. Όλοι ψάχνουν υπομονετικά ανάμεσα σ’ άσπρες και παλιοκιτρινωπές σελίδες να αποστάξουν τροφή για τη διανοητική τους ανάπτυξη. Η νερό-χωμάτινη πύρινη σβούρα που μας φιλοξενεί πάνω στο φλοιό της, ροφά κι αυτή φως και ζεστασιά από λαμπρότερο αστέρι για τη βιολογική εξέλιξη πάνω στα αφράτα της στήθια. Κάθε υγιής και απεδούκλιτος νοητικά άνθρωπος, γίνεται ακούραστος λαμπαδηδρόμος στον αγώνα της ελευθερίας. Όλοι δανειζόμαστε κάτι και το ανασυνθέτομε με το δικό τους τρόπο για τις προσωπικές ανάγκες. Σαν τα επιδέξια μελίσσια, που ενώ ρουφάν σκέτο ανθόνερο από μυρωδάτα φύλλα και λουλούδια, το ανασυνθέτουν σε νόστιμο μέλι για τροφή τους στην κυψέλη αργότερα. <br /> <br /> Το πάρε δώσε συνεχίζεται απανταχού, σε αλφάβητο, λογοτεχνία, θέατρο, σκέψη, στοχασμό, γλυπτική, ζωγραφική, αθλητισμό, μουσική, χορό, δόγματα, παράδοση, νοοτροπία, ενδυμασία, μαγειρική, καλλιέργεια και σ’ αμέτρητα άλλα πράματα. Το γερασμένο δάσος σαπίζοντας, δανείζει το κορμί του σε πλούσια κοπριά να ταΐσει τα νεώτερα δενδρύλλια. Όμοια και η ανθρώπινη σκέψη πεθαίνοντας, αφήνει πίσω της νοητικά γιοφύρια να διαβούν οι μελλοντικές γενιές λιγάκι παραπέρα. <br /> <br /> Ομπρός......! κράζουν οι αμέτρητες φωνές των προγόνων μας, πάρτε τη νοητική σκυτάλη μας και προωθείσθε την ποιο πάνω και παρέκει. Όλοι οφείλομε να βάλομε πλάτη στον ιερό αγώνα που λέγεται λευτεριά κι αλήθεια. Ο ποιητής μιλά για αγάπη που πίσω βρίσκεται η αλήθεια, και ο φιλόσοφος μιλά για αλήθεια που πίσω βρίσκετε η αγάπη’. Και οι δυο τους δουλεύουν για τον ίδιο ιερό σκοπό, αλλά από διαφορετική γωνιά. Αντάμα τρυγούν το νοητικό τους αμπελώνα για να αποστάξουν το πνευματικό νέκταρ. <br /> “Να, ποια είναι η ύψιστη γήινη αποστολή μας, λεει ο Νίκος Καζαντζάκης, να προωθήσομε την παρακαταθήκη των προγόνων μας ανανεωμένη ποιο πάνω και μακρύτερα. <br /> Δεν φτάνει να αναπαράγομε το γένος μοναχά μπροστά σαν τα κατώτερα όντα, αλλά και να το προωθήσουμε πνευματικά ψηλότερα. <br /> «Όποιος δανείζεται γνώση απ’ τον όμοιό του, λεει Ο Burke, διπλασιάζει τη δική του, κι όταν δανείζετε απ’ τον ανωτερό του, αναβαθμίζεται νοητικά στο επίπεδο με τον δανειστή του». <br /> <br /> Η γνώση είναι ελεύθερη για όλους, μόνο που χρειάζεται ώριμη αντίληψη και επίμονο μεράκι να συγκομισθεί σωστά. Τίποτα δεν είναι καινούργιο στη ζωή, όλα είναι αναζωπυρωμένα κάρβουνα του παρελθόντος. Κάθε καινούργια ανακάλυψη είναι και μια παλαιά ανανεωμένη συνέχεια. Σαν το πρωτόγονο ξύλινο αλέτρι που εξελίχτηκε αγάλι σε μηχανοκίνητο τρακτέρ σήμερα. Η αρχική ιδέα είναι πάντοτε η ίδια, αλλά ανανεώνεται και τελειοποιείται συνέχεια χωρίς τελειωμό. <br /> <br /> <br /> Διαβάζοντας τις σκέψεις του Πλάτωνα, συναντάμε ανανεωμένες ιδέες του Όμηρου, Ηράκλειτου, Πυθαγόρα, Αναξαγόρα και Σωκράτη. Διαβάζοντας τους Φράγκους στοχαστές Rabelais και Montaigne, ανακαλύπτομε τη γλυκιά φωνή του Πλούταρχου. Διαβάζοντας τη χριστιανική βίβλο, βλέπουμε την Πλατωνική θεωρία αναμορφωμένη σε θρησκευτικό δόγμα. <br /> <br /> Ο τολμηρός δανείζεται γενναία και το ντύνει με το δικό του χρώμα για μελλοντική αποθήκευση. Πρόοδος σημαίνει να ανασυνθέτομε το παρελθόν με το παρόν και να το προωθούμε καλύτερο μπροστά για τις μελλοντικές γενιές μας. Κάθε στοχαστής κουβαλά μαζί και την προσωπική βιβλιοθήκη του, κι όταν αφουγκραζόμαστε τις πελεκημένες σκέψεις του, αναρωτιόμαστε με θαυμασμό και πόθο. <br /> <br /> Ποια αξιόλογα κιτάπια, άραγε, ωρίμασαν τα μελίγγια του τόσο ζηλευτά; Σαν να αντικρίζομε τον Παρθενώνα και ποθούμε να δούμε τους δημιουργούς του, Καλλικράτη, Ικτίνο και Φειδία. <br /> “Libri thesaurus anima” ‘τα βιβλία είναι ο θησαυρός της ψυχής, λέγανε οι Ρωμαίοι. Χωρίς τα βοηθητικά βιβλία, η ανθρωπότητα σήμερα θα ‘ταν σχεδόν υποανάπτυκτη σε πρωτόγονη μορφή. Είναι τα νοητικά αρχεία των αιώνων, που κάθε στοχαστής δανείζεται να επεξεργαστεί και συμπληρώνει κάτι παραπάνω. <br /> <br /> Εάν ο παράδεισος δεν έχει καθόλου βιβλία, τότε σίγουρα κανένας στοχαστής δεν θα ‘θελε να πάει χαρούμενος εκεί μέσα. Τι δουλειά έχει η μέλισσα στη στεγνή έρημο; αφού η στείρα αμμουδιά της δεν προσφέρει ούτε σταγόνα ανθόνερο για να μετατραπεί σε μέλι.<br /> ‘Το διάβασμα προσφέρει νοητικό πλούτο, το γράψιμο λογοτεχνική ακρίβεια, και η κουβέντα εκφραστική ετοιμότητα’. <br /> Διαβάζομαι να μάθομε, - γράφομε να τελειοποιηθούμε και μιλάμε για να εκφραστούμε. <br /> Αξιολογούμαστε το πως σκεπτόμαστε, ευγνωμονούμαστε για ότι χρήσιμο γράφομε, και αγαπιόμαστε το πως κουβεντιάζομε. Ανοίγοντας το στόμα μας, φανερώνομε συνάμα και τη διανοητική μας στάθμη. <br /> <br /> Μιλώντας αδιάκοπα στον Αριστοτέλη κάποτε ένας Αθηναίος πολυλογάς, σταμάτησε απότομα βλέποντας την απάθεια στο πρόσωπο του Σταγεραίου στοχαστή. <br /> Συγγνώμη δάσκαλε.....λεει, φαίνεται σε κούρασα λιγάκι με τη μακρά μου ομιλία! Α… μπα....... μην ανησυχείς, του απαντά ο Αριστοτέλης, δεν σ’ άκουγα τι έλεγες. <br /> <br /> Δεν είναι άραγε το διανοητικό μας μέστωμα αξιοζήλευτη αρετή και πολύτιμη τροφή για την αναπτυσσόμενη ανθρωπότητα;<br /> <br /> dkaralis@global.co.za<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-1281825306977749699?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ATofv1u35vtBEtSyn1WJcsdJvj8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ATofv1u35vtBEtSyn1WJcsdJvj8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ATofv1u35vtBEtSyn1WJcsdJvj8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ATofv1u35vtBEtSyn1WJcsdJvj8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/Dsra9suS1ZM" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-63811526733714982462009-09-26T08:11:00.006+02:002012-01-19T08:01:15.360+02:002012-01-19T08:01:15.360+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> <br /> Ο φοβερότερος εχθρός για τον πρωτόγονο άνθρωπο ήταν τα άγρια θηρία τριγύρω του, ώσπου έμαθε να τα ημερεύει και να τα εκμεταλλεύεται άνετα. Ήταν αδύνατο να ζήσει χωρίς αυτά μετέπειτα όταν άρχισε να τα χρησιμοποιεί για όργωμα, μεταφορικό μέσο, πολεμικό σύντροφο και πιστό φίλο για τη προστασία του. Υιοθέτησε το γάλα και το κρέας για τροφή, το δέρμα με το τρίχωμα για ρούχα και παπούτσια, τα κόκαλα για μουσικά όργανα η εργαλεία, και την πυτιά με την χωλή για τυροκομική και τα γιατρικά του.<br /> <br /> Τίποτε δεν άφησε να πάει χαμένο, ακόμα και τα περιττώματα εκμεταλλεύτηκε για κοπριά και για προσάναμμα. Το ίδιο έκανε και με το φυτικό βασίλειο, τα άκαρπα δένδρα και βλαβερά αγριόχορτα τα εκμεταλλεύτηκε παρόμοια. <br /> Το βρομόξυλο (stink wood) να κατασκευάζει πολυτελή έπιπλα και τα δηλητηριώδη, μπελαντόνα με το κώνειο για γιατρικό και εκτελεστικό του όργανο.<br /> <br /> Η θάλασσα καίτοι αλμυρή, άπωση και επικίνδυνη για τον άνθρωπο, εντούτοις όμως αυτός έμαθε να κολυμπάει και να αθλείται απάνω της εντελώς άνετα. Βουτώντας στα βάθη της, άρχισε να περισυλλέγει πολύτιμα πετράδια, διαμάντια , σφουγγάρια, πανέμορφα κογχύλια, μαργαριτάρια και νόστιμα θαλασσινά για την τροφή του. Εξοικειώθηκε τόσο πολύ μαζί της, που κατόρθωσε να ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου γλιστρώντας πάνω στα κύματα πλουσιότερα και ρομαντικότερα ακόμα κι απ’ τα μέσα της ξηράς. Τίποτε δε δίστασε να εκμεταλλευτή τριγύρω του όσο επικίνδυνο και να ‘ταν, σαν μερικά ζώα και πτηνά που τρώνε δηλητηριώδη φίδια και σκορπιούς χωρίς να κινδυνεύετε καθόλου η ζωή τους.<br /> <br /> Ακούγοντας ο σοφός Χείλων, κάποιον Αθηναίο να λέει πως αποφεύγει τους εχθρούς του διότι τους βρίσκει ανώφελους και επικίνδυνους, του απάντησε ήρεμα. «Εάν συμπεριφέρεσαι πάντα έτσι, λέει, δε θα μπορέσεις ποτέ να αποκτήσεις πραγματικό φίλο και προκοπή στη ζωή σου».<br /> Αυτός που μπορεί να αποσπάσει περισσότερα οφέλη από τους εχθρούς του ειρηνικά, είναι ταυτόχρονα και ο καταλληλότερος ηγέτης να κυβερνήσει την ανθρωπότητα.<br /> <br /> <br /> Ωφελείται κανείς περισσότερο από έναν ειλικρινή εχθρό παρά από ένα κόλακα φίλο. Ο εχθρός συνήθως ψάχνει να βρει ελαττώματα στον αντίπαλό για να δικαιολογήσει την οργή του, ενώ ο φίλος τα αγνοεί από ευγένεια. Και επειδή δεν υπάρχει χρησιμότερη βοήθημα από την εξωγενή υπόδειξη για το «γνώθι σ’ αυτόν», δεν μας ενοχλεί εάν βοηθιόμαστε ακόμα κι απ’ τον εχθρό μας για να φτάσουμε στην αυτογνωσία.<br /> <br /> Η φωτιά απανθρακώνει και σκοτώνει πολλές φορές, αλλά φωτίζει, θερμαίνει και βοηθάει τη μαγειρική και τις τέχνες όταν ξέρουμε να την χειριζόμαστε σωστά. Έτσι και ο εχθρός μας, παρά την τραχιά και ζωώδη συμπεριφορά του, πρέπει να κοιτάζομε βαθύτερα μήπως υπάρχει τρόπος να αντιστρέψομε την οργή του και να ωφεληθούμε τελικά αντί να αλληλοκαταστρεφόμαστε με τη κτηνώδη αντίποινα.<br /> <br /> <br /> Το θυμάρι είναι άζουμο και στυφό χορτάρι, αλλά η μέλισσα με δεξιοτεχνία αποστάζει το καλύτερο μέλι και τα πρόβατα παράγουν το νοστιμότερο γάλα όταν το βοσκάνε. Το να αποφεύγει κανείς τα δύσκολα στη ζωή του, χάνει και την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον κριμένο θησαυρό που κρύβετε κάποτε ανάμεσά. Σαν τα ακαθάριστα διαμάντια στην ύπαιθρο που τα ποδοπατούμε και τα κλωτσάμε καμιά φορά χωρίς να αναγνωρίσομε την απόκρυφη αξία τους.<br /> <br /> Οι τροπικοί καρποί κόκκο-νάτ (coconut) και μακαντάμια (macadamia), είναι περιτυλιγμένα σχεδόν με άθραυστο φλοιό, αλλά όταν τα σπάσουμε η νοστιμάδα τους μας αποζημιώνει γαστρονομικά. Σεβασμός στα λόγια του συνομιλητή μας, είναι δείγμα ανωτερότητας που κερδίζομαι και την εκτίμησή του τελικά.<br /> <br /> Ορισμένοι αρέσκονται να θορυβούν όταν συζητούν σαν τις νερόφουσκες του καταρράκτη, που σπάζοντας φανερώνουν ότι περιείχαν αέρα μοναχά. Ο Σωκράτης έλεγε πως δεν γνώριζε τίποτε, αλλά απλώς ρωτούσε για να μάθει. Πολλές φορές μετανιώνομε γιατί μιλήσαμε πρόωρα, αλλά ποτέ όμως όταν δεν μιλήσαμε καθόλου. Παρατηρώντας ο Σωκράτης κάποτε ένα νεαρό να παραμένει σιωπηλός όλο το βράδυ σ’ ένα Αθηναίο συμπόσιο, τον πλησίασε στο τέλος της γιορτής και τον ψιθύρισε στ’ αυτί του. «Νεαρέ, του λέει, εάν τυχόν είσαι ανόητος έπραξες σοφά απόψε και παρέμενες σιωπηλός, εάν όμως είσαι γνωστικός, τότε έπραξες ανόητα που παρέμεινες μουγκός».<br /> <br /> «Όταν βρεθώ σε ακατάλληλο ψυχονοητικό περιβάλλον, αναφέρει ο Emerson, σιωπώ και εγώ παρόμοια σαν τον άλαλο τάφο. Σποραδικά ρίχνω καμιά κουβέντα εδώ και εκεί για να ζεστάνω την ψυχρή ατμόσφαιρα τριγύρω μου. Δεν παύω όμως να εξαίρω κάθε ειλικρινή σκέψη του συνομιλητή μου στην κατάλληλη στιγμή, όταν τη βρίσκω γόνιμη και καρποφόρα». Η Χειρότερη συμπεριφορά είναι όταν φλυαρεί κανείς ανόητα και προσπαθεί να υποβιβάσει την γνώμη και την αξιοπρέπεια του συνομιλητή του. «Τι κερδίζω, έλεγε Ο Διογένης, να αντιγνωμώ με τον φουρτουνιασμένο συνάνθρωπό μου, αφού ξέρω ότι στην οργή του ούτε ξέρει τι λέει, ούτε τι κάνει.<br /> <br /> Ενοχλημένοι κάποτε ορισμένοι Κεφαλλονίτες με την γυμνή αλήθεια του Ανδρέα Λασκαράτο που δημοσίευε στην τοπική του εφημερίδα «Λύχνος», του’ ‘στειλαν ένα δέμα από κέρατα και κόπρανα για εκδίκηση τη μέρα του Πάσχα. Άθυμα και ήρεμα ο Λασκαράτος, τους έστελλε πίσω μια ωραία ανθοδέσμη από εξωτικά τριαντάφυλλα για να τους ευχαριστήσει. Κρέμασε συνάμα και μια καρτούλα πάνω στο τριανταφυλλένιο του μπουκέτο γράφοντας. «Ο καθένας στέλνει από ‘τι έχει».<br /> <br /> Η ανεκτικότητα και ο σεβασμός είναι σπάνια χαρίσματα που στολίζουν την προσωπικότητα του ολοκληρωμένου ανθρώπου. Δείχνουν παράλληλα και το σωστό δρόμο στην υπόλοιπη ανθρωπότητα να ακολουθήσει την αξιοζήλευτη αρετή του. Η διαφορά μεταξύ αναπτυγμένου και υποανάπτυκτου ανθρώπου, είναι το κατά πόσο άφησε πίσω ο πρώτος τη πρωτόγονη κτηνώδη φύση του και πόσο πλησίασε το σεβασμό, την εγκράτεια, αγάπη και ανεκτικότητα. Αυτά τα αξιοζήλευτα προσόντα οι αρχαίοι προγονοί μας τα περιτύλιξαν δεξιοπερίτεχνα όλα μαζί σε μια γλυκύτατη τετρασύλλαβη λεξούλα, που την ονόμασαν ‘Σωφροσύνη’.<br /> Νότιος Αφρική<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-6381152673371498246?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jFhUUZphvBwxassWsGVv5Wsw21c/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jFhUUZphvBwxassWsGVv5Wsw21c/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jFhUUZphvBwxassWsGVv5Wsw21c/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jFhUUZphvBwxassWsGVv5Wsw21c/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/A8pNMT_rRuI" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/09/blog-post_26.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-35832435688415077902009-08-07T15:35:00.027+02:002011-04-14T19:25:37.475+02:002011-04-14T19:25:37.475+02:00Η μεγαλύτερη επιθυμία της καρδιάς μου δεν είναι να γίνω πλούσιος, ισχυρός, σπουδασμένος, ξακουστός η ακόμη και καλός, αλλά απλώς να ακτινοβολώ από ζωντάνια. Θέλω να λαμπωσκορπώ υγεία, αγάπη ενθουσιασμό, πεποίθηση, κουράγιο, γαλήνη και καλή διάθεση.<br /> <br /> Μ’ αρέσει να ζω χωρίς κακία, φθόνο, ζήλια, καπρίτσιο, εγωισμό, και να ‘μαι απλός, ήρεμος, εγκρατής κι ανοικτός χαρακτήρας. Να ‘μαι καθαρός στο σώμα και στον νου και να εκπέμπω ειλικρίνεια, δικαιοσύνη και κατανόηση στους συνανθρώπους μου. <br /> <br /> Να μην αισθάνομαι απογοήτευση στα εμπόδια της ζωής μου, αλλά να τα αντιμετωπίζω ψύχραιμα χωρίς απελπισία. Εύχομαι οι συνάνθρωποί μου να ζήσουν τη ζωή τους κι’ αυτοί όπως την επιθυμούν γεμάτη από υγεία, δημιουργία, και ευτυχία. Στον προσωπικό τομέα τους αυτό, δεν μ’ αρέσει να ανακατεύομαι η να υπαγορεύω δίνοντας οδηγίες που αυτοί δεν θα επιθυμούσαν. <br /> <br /> Εάν τυχόν ζητήσουν την βοήθειά μου, θα ήθελα να τους δείξω τον τρόπο πώς θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Κι εάν θελήσω να τους ενθαρρύνω η να τους εμπνεύσω, προτιμώ να το κάνω με το προσωπικό μου παράδειγμα κι όχι με επικριτικές διασταυρώσεις και δικτατορικές επιβουλές.<br /> <br /> Δεν μ’ αρέσει να επικρίνω την όποια πίστη των συνανθρώπων μου, αλλά.. ούτε κι αυτοί να ενοχλούνται με τις δικές μου σκέψεις. Η νοητική ελευθερία είναι άκρως αναγκαία για τη πνευματοδιανοητική πρόοδο και την ειρηνική συμβίωση στην ανθρωπότητα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κατηγορεί και να επικρίνει την διαφορετική σκεψη η πίστη των συνανθρώπων του για προσωπικούς λόγους ανασφάλειας. <br /> <br /> Όταν ένα πιστεύω πειθαρχεί, δυναμώνει και ικανοποιεί τον άνθρωπο, θα 'ταν απρέπεια να το επικρίνομε έστω και για λόγους «σωτηρίας». Το προσωπικό πιστεύω είναι το δεύτερο στήριγμα μετά την αγάπη που πλησιάζει κάπως την Θεότητα, αρκεί μόνο να μην επιβάλλεται δια πυρός και δια σιδήρου σαν το θεοκρατικό μεσαίωνα. <br /> <br /> Ο καλύτερος τρόπος για να δικαιώσει την πίστη του και την αξία της κανείς, είναι να την ζει καθημερινά με το παράδειγμά του. Αλλά.... η καλύτερη και ποιο σπάνια πίστη να την συναντήσει κανείς στον άνθρωπο, είναι να πιστεύει ακράδαντα στον εαυτό του. Το καλό προέρχεται πάντοτε απ’ το πιστεύοντας κι όχι από τη πίστη. <br /> <br /> <br /> Σέβομαι τις διανοητικές και πνευματικές δημιουργίες του ιδεαλιστή, αλλά και τις υλιστικές πράξεις του υλιστή χωρίς σοβαρή διάκριση. Ο μεν πρώτος εκτελεί δημιουργικές εμπνεύσεις προς τα πάνω, και ο δε δεύτερος υλιστικές πράξεις προς τα κάτω. Και οι δυο τους εκτελούν προσωπικές ανάγκες που είναι χρήσιμες στον εαυτό τους και στην κοινωνία γενικότερα. <br /> <br /> Πιστεύω επίσης, ότι στους ενωμένους και αγαπημένους γονιούς βρίσκεται το μυστικό της ευτυχίας των παιδιών, κι όχι στα απειθάρχητα και διαλυμένα σπιτικά. Στο ίδιο αγαπημένο οικογενειακό περιβάλλον βρίσκομε και την ακρογωνιαίο λίθο για να χτίσουμε τα θεμέλια μιας ειρηνικής και αρμονικής κοινωνίας.<br /> <br /> Μπορεί οι σκέψεις και επιθυμίες μου που εξέφρασα ποιο πάνω να φυλλορροήσουν στο τίποτα μια μέρα όπως φυλλορροούν τα πάντα στη ζωή μας. Αλλά..... η ΑΓΑΠΗ ομως μόνη της θα παραμένει αθάνατη εγγυήτρια για την ειρινική συμβίωση στην ανθρωπότητα.<br /> <br /> <br /> Johannesburg<br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-3583243568841507790?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jeomdLNGpIWwKulRUcT7iRQiCXM/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jeomdLNGpIWwKulRUcT7iRQiCXM/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jeomdLNGpIWwKulRUcT7iRQiCXM/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jeomdLNGpIWwKulRUcT7iRQiCXM/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/16tVft80RXM" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/08/blog-post_07.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-89793068620289525772009-08-02T15:29:00.011+02:002011-04-29T19:47:57.207+02:002011-04-29T19:47:57.207+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> Μπορεί πλαστουργός να έπλασε την ανθρωπότητα, αλλά ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες όμως που την τελειοποίησαν γλωσσικά, επιστημονικά, πολιτιστικά, διανοητικά. συνταγματικά, καλλιτεχνικά και πνευματικά. Πριν από αυτούς η ανθρωπότητα ήταν αγράμματη, απολίτιστη και βάρβαρη. Ανήμπορη να συζεί ομαδικά σαν κράτος με ελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα. Φαίνεται μάλλον Ο Δίας γνώριζε την ικανότητα των Αρχαίων μας προγόνων πως να εκπολιτίζουν την ανθρωπότητα σωστά και τους ανέθεσε να τελειοποιήσουν το μεγάλο έργο του. <br /> Η αξιοζήλευτη πολιτιστική, καλλιτεχνική και ψυχοδιανοητική τους προσφορά είναι τόσο τεράστια, που αναρωτιέται κανείς! Μήπως ήταν άραγε διαλεγμένη γενιά που ανάπλασε την ανθρωπότητα τόσο εκθαμβωτικά; Κοιτάζοντας γύρω στον Ελλαδικό μας χώρο σήμερα, σαστιζόμαστε με την σπάνια ομορφιά που μας άφησαν πίσω. Θυμάμαι όταν στάθηκα για πρώτη μου φορά μπροστά στον Παρθενώνα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα (50), ένοιωσα ψυχικό ρίγος μέσα μου σαν τον στοχαστή ‘Renan’. <br /> <br /> Παρά την τεράστια καταστροφή που υπέστη το θεόανθρώπινο αυτό δημιούργημα ανά των αιώνων, εντούτοις αισθάνθηκα πως η ομορφιά του παραμένει ακόμα άτρωτη μέχρι και σήμερα. Σωστά ο “Ruskin αποκάλεσε τον Παρθενώνα, “ immortal memorial of beauty” (αθάνατο μνημείο της ομορφιάς).<br /> Ο Περικλής έλεγε ότι «Ο Παρθενώνας χαιρετά το πνεύμα και αγαλλιάζουν τα μάτια και τις ψυχές του κόσμου καθημερινά». <br /> Πλημμύρισα από απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση βλέποντας μπροστά μου ένα τέτοιο σπάνιο δημιούργημα. Εκστατικός και έκθαμβος επαναλάμβανα νοερά τα λόγια του ‘Renan’. «Όλος ο κόσμος τώρα, μου φαίνεται βάρβαρος μπροστά στο Ιερό τούτο μεγαλείο. Η ανατολή με την επιδεκτική απατηλή της τέχνη και η Ρωμαϊκή πιθηκομίμηση του Ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με μια πέτρα μπροστά το μεγαλείο τούτο που ονομάζεται Παρθενώνας». <br /> <br /> <br /> Ο Παρθενώνας, είναι το μοναδικό τέλειο δόγμα στην υφήλιο που δεν έχει ούτε έναν άπιστο. Δεν εύρισκα κατάλληλη λέξη τη στιγμή εκείνη να εκφράσω την εσωτερική μου αίσθηση κοιτάζοντας το Ιερό τούτο δημιούργημα. Η Αττική με την αιθέρια της λάμψη και τα αψηλά της κυπαρίσσια, συνδέονταν αρμονικά με το Ακροπόλιο μεγαλείο. Αποστομώθηκα ακαριαίως, λες και αντίκριζα ζωντανή την Θεότητα μπροστά μου μαρμαροντυμένη να αγγίζει την ψυχή μου γαλήνια. Ο Πλατωνικός ορισμός για την τέλεια ομορφιά περιγράφεται ως « η λάμψη της αλήθειας», Ο Παρθενώνας νομίζω έχει κάτι παραπάνω, είναι η πιο πλησιέστερη αποκάλυψης της Θεότητας στην ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Το Ακροπόλιο θαύμα δημιούργησε περισσότερο δέος μέσα μου, ακόμα κι απ’ τα άστρα στην Ναμίμπια έρημο όταν τα πρώτο-αντίκρισα μονάχος μου κάποτε.<br /> <br /> Οι αθάνατοι δημιουργοί, Καλλικράτης, Ικτίνος και Φειδίας, δεν ήταν απλώς αξιόλογοι Αθηναίοι καλλιτέχνες, αλλά και σπάνιοι υπερφυσικοί οραματιστές. Μια απερίγραπτη αγαλλίαση με περιτύλιξε ολόψυχα κοιτάζοντας τον Παρθενώνα, που πουθενά αλλού δεν την αισθάνθηκα τόσο παρόμοια. Αναρωτιόμουνα με πίκρα και απορία! Πως τόλμησαν οι Τούρκοι να τον μετατρέψουν σε μπαρουτοθήκη, οι Βενετσιάνοι να τον βομβαρδίσουν οι Άγγλοι να τον λεηλατήσουν και οι Χριστιανολάτρες να τον μετατρέψουν σε δογματική τους εκκλησιά; Πως αποφάσισαν τόσο βάρβαρα και άπονα να καταστρέψουν ένα τέτοιο σπάνιο μαγαλοδημιούργημα που χρειάστηκαν πάνω από δέκα (10) χρόνια για να αποπερατωθεί; <br /> <br /> <br /> Σταμάτησα την αναπνοή μου για λίγο να αφουγκραστώ τη γαλήνη και την αρμονία τριγύρω μου, Α! τι εκθαμβωτικό δημιούργημα μουρμούρισα με πρωτόγνωρη ευτυχία. Δίκαιο είχε κάποτε ο Ψυχάρης όταν φώναξε αντικρίζοντας τον Παρθενώνα για πρώτη του φορά. -“Δεν με νοιάζει να πεθάνω τώρα, λέει, αφού είδα τον Παρθενώνα και την Αθήνα. Εδώ έμαθε γράμματα, λεπτές τέχνες και πολιτισμό ολόκληρη η Ευρώπη. Εδώ διδάχτηκαν δημοκρατία, φιλοσοφία, ποίηση, θέατρο, πνευματισμό, γλώσσα, μουσική και αθλητισμό. Τον ουρανό τούτο π’ αγναντεύω τώρα, τον κοίταζαν κάποτε και οι Περικλής, Θεμιστοκλής, Αναξαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Αντισθένης, Ζήνωνας και τόσα άλλα βαθύστοχα μυαλά της τότε Αθηναϊκής κοινωνίας.<br /> <br /> Ξαναστοχάστηκα αναρτώντας μέσα μου, πως θα ‘ταν άραγε η ανθρωπότητα σήμερα χωρίς την Αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά; Ότι κινείτε στον Πλανήτη σήμερα, λέει ο Άγγλος Πλατωνιστής Thomas Taylor, έχει τις ρίζες του στη αρχαία Ελλάδα. Αλφάβητο, γραμματική, μαθηματικά, γεωμετρία, αρχιτεκτονική, γλυπτική, αστρονομία, φυσική, δημοκρατία, μουσική, θέατρο, φιλοσοφία, ποίηση, αθλητισμό, υγιεινή και ότι άλλο αξιόλογο παρέλειψα. Για κάθε καινούργια ανακάλυψη σήμερα στην υδρόγειο, τρέχουν όλοι τους στην Ελληνική γλώσσα να βρουν κατάλληλη λέξη που να ταιριάζει στην εφευρεσή τους. Η Ελληνική γλώσσα, είναι μοναδική Νουνά στον κόσμο που βαφτίζει κάθε καινούργια επιστημονική ανακάλυψη εδώ και 3000 χρόνια. <br /> <br /> Ουαί κι αλίμονο εάν τολμήσει κανείς να βγάλει την Ελληνική γλώσσα στο περιθώριο, τότε θα μείνε η ανθρωπότητα φαφούτα και ακατανόητη. Χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, ανά, κατά, δια, μετά, υπέρ, αντί, συν, προ, παρά, περί, από, υπό, εις, δις και πολλές άλλες, η ανθρώπινη σκέψη θα ‘ταν χαώδες υποανάπτυκτη σήμερα. Εάν Ελληνική γλώσσα τελειοποιήθηκε απ’ τον άνθρωπο, τότε η Ελληνική γλώσσα σαν ανταμοιβή, τελειοποίησε τον άνθρωπο. Είναι η μόνη αλγεβρική γλώσσα στον κόσμο με απόλυτη ακρίβεια. Παίρνοντας ένα ρήμα σαν το βάλλω π.χ. ανεβάζομε, κατεβάζουμε διαιρούμε και πολλαπλασιάζομε αλγεβρικά την εκφρασή μας. <br /> <br /> Προσθέτοντας μπροστά διάφορες προθέσεις, όπως, εισ-βάλλω, δια-βάλλω, ανά-βάλλω, κατά-βάλλω, μετά-βάλλω, υπέρ-βάλλω, συν-βάλλω, υπό –βάλλω, προ-βάλλω, από-βάλλω κ.τ.λ. - επεκτείνουμε τη νοητική μας φαντασία παραπέρα απ’ την αρχική μας σκέψη. Πως θα εκφράζονταν οι Άγγλοι σήμερα χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, anti-biotic, cata-bolism, ana-bolism, hyper-market, sym-biotic, hypo-thetic, pro-gnosis, dia-gnosis κ.τ.λ; Διαβάζουμε και ακούμε πολλά για την λαμπρή τούτη γενεά που λέγονταν ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά πάρα πολύ λίγοι αντιλαμβάνοντε το τεράστιο μεγαλείο τους. Μας φαίνοντε σαν αστραπιαίο όνειρο χωρίς καμιά συνέχεια, και τους αλαργοκοιτούμε σαν ένα ιστορικό παραμύθι. <br /> <br /> Κανείς πια δεν μιλάει ανοικτά για αυτούς χωρίς να παρεξηγηθεί για λοξός, εκκεντρικός και ονειροπόλος χαρακτήρας. Θεωρείται σαν ένας ξεπερασμένος νεκρός πολιτισμός, που μόνο λίγοι αφελείς ασχολούνται ποια με αυτόν. Ποιος προσπάθησε να τον εξοντώσει άραγε? Αλλά ευτυχώς μάταια όμως; Ποιος γκρέμισε ναούς, σπάνια αγάλματα, έκαψε βιβλία, αφόρισε φιλοσόφους, έκλεισε φιλοσοφικές σχολές, Ιερά μυστήρια, ολυμπιακούς αγώνες και αναθεματίζει ακόμη και σήμερα την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία ως προϊόν του σατανά; Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον σημερινό Έλληνα αδιάφορο για την ένδοξη κληρονομιά του, διαβαίνοντας ασυγκίνητος μπροστά στα λιγοστά λεηλατημένα ιερά ερείπια που του απέμειναν πίσω. <br /> <br /> Θυμάμαι τον Νίκο Καζαντζάκη όταν πρώτο-επισκέφτηκε τα αρχαία τοπία του Μουριά στη δεκαετία του πενήντα, ρώτησε την γυναίκα αρχειοφύλακα που φύλαγε εκεί τα ιερά κειμήλια. «Τι είναι όλα τούτα εδώ που φυλάς, κυρά μου »; την ρωτάει λακωνικά ο Καζαντζάκης, Α!... παλαιόπετρες είναι χριστιανέ μου και τίποτε άλλο, απαντά η μεσόκοπη αρχειοφύλακας. «Γιατί τότε έρχοντε όλοι αυτοί οι ξένοι εδώ», ξαναρωτά ο Καζαντζάκης. Α! κουτόφρανγγοι είναι όλοι παλικάρι μου, απάντησε πάλι ήρεμα. «Πόσα χρόνια είστε φύλακας εδώ κυρά μου»; Την ρωτάει πάλη Ο Καζαντζάκης,- είκοσι (20) χρόνια…., απαντά αυτή περήφανα. «Μυστήριο πράμα! μουρμουρίζει ο Καζαντζάκης, είκοσι ολόκληρα χρόνια να κοιμάται παρέα με τους θεούς και να μην το πάρει ακόμα χαμπάρι»......!<br /> <br /> <br /> Δεν θα ήταν χρήσιμο άραγε εάν τα Ελληνικά σχολεία σήμερα πληροφορούσαν με περισσότερο ιερό ζήλο στους νέους μας για την αρχαία τους κληρονομιά; Ξοδεύουν τεράστιο χρόνο να διδάξουν στα παιδιά μας το Εβραϊκό ψευδο- torah, και αδιαφορούν για την ιερή αρχαία μας ένδοξη κληρονομιά! Κάθε Ελληνόπουλο σήμερα πρέπει να γνωρίζει και την τελευταία ιστορική πέτρα και ιδέα που άφησαν πίσω οι προγονοί τους σαν ανεκτίμητος θησαυρό τους. Έτσι μόνο θα ξυπνήσομε τον πόθο των παιδιών μας να αγαπήσουν και να μιμηθούν την ένδοξη Αρχαία μας κληρονομιά. Μόνο με γνώση, συνείδηση, σεβασμό και αγάπη για την ένδοξη ιστορίας μας, μπορούμε να ελπίζομε για κάποιο λαμπρότερο αύριο από τις μελλοντικές γενιές μας.<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-8979306862028952577?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/e7AXBxCSQinCz-kQBUKg0yGr2rc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/e7AXBxCSQinCz-kQBUKg0yGr2rc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/e7AXBxCSQinCz-kQBUKg0yGr2rc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/e7AXBxCSQinCz-kQBUKg0yGr2rc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/imS_9-Nov3k" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/08/blog-post_1943.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-62916005277993605632009-07-15T04:22:00.013+02:002011-12-18T16:48:31.023+02:002011-12-18T16:48:31.023+02:00Του Δημήτρη Καραλή <br /> Η αγάπη και η αρετή, λέει Ο Πλάτωνας, είναι προϊόντα είδους καλής υγείας. Οι αρχαίοι προγονοί μας το γνώριζαν το μυστικό της υγείας, για αυτό θεοποιούσαν τον αθλητισμό και το μέτρο παντού, ως αναγκαίο γεφύρωμα στη σωματική, διανοητική και πνευματική τους καλλιέργεια. «Νους υγιής εν σώματι υγιή» διαλαλούσαν επιγραμματικά. Αφιέρωναν αθλητικούς αγώνες σε Ολύμπιους θεούς, Δία, Απόλλωνα, Αθηνά και Ποσειδώνα, για να επισημάνουν την ιερότητα που έχει η υγεία στη ζωή τους. Υιοθετούσαν και ημίθεους στo χώρο τούτο, όπως την Υγεία και τον Ασκληπιό. <br /> <br /> Κάθε μακροχρόνια στομαχική και ηπατική δυσλειτουργία π.χ. αλλάζουν και τον ανθρώπινο χαρακτήρα πολλές φορές. Η παρατεταμένη δυσλειτουργία τους, απενεργοποιούν το ηλιακό πλέγμα (ομφαλό) και θέτουν τη ψυχή εκτός φυσιολογικής επικοινωνίας με τις αισθήσεις. Η αγάπη, το θάρρος και η τόλμη, εκθρονίζονται απ’ τη φυσιολογική τους θέση και αντικαθιστούνται με το φόβο την ατολμία και την ανασφάλεια. Είναι αδύνατο για ένα δύσπεπτο στομάχι να ‘χει ζυγισμένη σωστή σκέψη, λέει Ο Βολτέρος, “C’est l’ estomac qui fait les heureux”».<br /> <br /> Ο ομφαλός είναι όργανο του ψυχονοητικού συναισθηματισμού, και κάθε χαρά η λύπη, γίνετε πρώτα αισθητή στον ομφαλό και μετέπειτα στο υπόλοιπο σώμα. Η αγάπη και ο φόβος είναι αντίθετα το ένα με το άλλο, κι όταν το ένα ενθρονίζεται το άλλο εκθρονίζεται. Ποτέ δε βλέπουμε ανθρώπους που αγαπούν αυθόρμητα αλλά και να φοβούνται ταυτόχρονα. <br /> <br /> Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την πνευματικότητα. <br /> Το πνεύμα είναι αόρατη ενέργεια που εισέρχεται ελεύθερα μέσα μας, αλλά μόνο όταν η σωματική και νοητική υγεία μας το επιτρέπουν. «Μια μικρή νοητική δυσλειτουργία, ένα νεκρό κυκλοφοριακό αγγείο και μια αίσθηση αποτυχίας στη ζωή, κάνουν τον άνθρωπο λιγότερο πνευματικό, λέει ο στοχαστής Εντουάρντο Πιούριντον». Το ξηρό κλίμα παίζει επίσης σημαντικό ρόλο για την άρτια ψυχονοητική μας λειτουργία. Σωστά το παρατήρησε ο Ηράκλειτος με το γνωστό του γνωμικό. «Αυγή ξερή ψυχή σοφοτάτη και αρίστη, δηλαδή, το ξηρό φως (κλίμα χωρίς υγρασία), κάνει τη ψυχή σοφή και άριστη. <br /> <br /> Το ίδιο πράμα περίπου αναφέρει και ο Φρειδερίκος Νίτσε στο μικρό βιβλιαράκι του “Ecce Homo”. «Διαλεγμένη αγνή τροφή με ξερό κλίμα και καθαρό ουρανό, αποτελούν σημαντικό σύμμαχο για την διανοητική και πνευματική ανάπτυξη τ’ ανθρώπου. Αθήνα, Φλωρεντία και Ιεροσόλυμα, λεει, δεν ήταν απλώς τυχαίες συμπτώσεις για τους μεγάλους στοχαστές που έβγαλαν, αλλά ήταν και το άριστο ξερό κλίμα που βοήθησε την πνευματική τους άνθηση». <br /> <br /> Ποτέ δεν αναπτύσσεται πνευματικά κανείς με χρονοβόρες ακαδημαϊκές και θεολογικές σπουδές, «τέτοιου είδους διδασκαλίες καταντούν την ανθρώπινη διάνοια άρρωστη, λέει ο Εμερσον». Όταν μια διδασκαλία προωθεί αποκλειστικά την εξωγενή εξάρτηση, αδυνατίζει το Νου και τη Ψυχή απ’ κάθε πνευματική πρόοδο. <br /> Κανείς δεν περιέγραψε τη γνώση και σοφία καλύτερα απ’ το μεγάλο William Cowper, λέγοντας. <br /> <br /> «Η γνώση και σοφία είναι εντελώς αντίθετες αναμεταξύ τους. <br /> Η γνώση κατοικεί στον εγκέφαλο με ιδέες άλλων ανθρώπων. <br /> Ενώ η σοφία είναι εσωτερική αυτογνωσία τελείως ανεξάρτητη.<br /> Η γνώση είναι πάντοτε περήφανη διότι έμαθε πολλά.<br /> Ενώ η σοφία είναι ταπεινή που δεν ξέρει περισσότερα». <br /> <br /> <br /> Η σοφία είναι καρπός της αυτοσυνείδησης και ψυχικής κατεύθυνσης (inner rectitude), και είναι πάντα εξωσχολική διαδικασία. Σοφά τοποθετήθηκε και ο Ηράκλειτος με το γνωστό “πολυμαθή νόον έχει ου διδάσκει”, δηλαδή, η πολυμάθεια δεν διδάσκει κατανόηση. Συνήθως η πακεταρισμένη υποχρεωτική διδασκαλία, καταστρέφει το μαγνητισμό του παιδιού να συλλέξει ενστικτώδη την κατάλληλη ύλη που του ανήκει για να αναπτυχθεί ο χαρακτήρας του. Η σωστή εκπαίδευσης πρέπει να αναπτύσσει το ζήλο του παιδιού να σκέπτεται, να ερευνά, να διαλογίζεται, κι όχι να αποστηθίζει μόνο ακαδημαϊκά βιβλία.<br /> <br /> Είναι προτιμότερο να σπουδάζει κανείς αργά με τη προσωπική του παρατήρηση, εάν θέλει να διαφυλάξει το ένστικτό του καρποφόρο. Σωκράτης και Πλάτωνας χρησιμοποιούσαν το φιλοσοφικό διάλογο για τη ψυχική αφύπνιση κι όχι τις σοφιστικές διδασκαλίες. <br /> <br /> <br /> Η ψυχή κατοχυρώνει τις μεταφυσικές εμπειρίες, και το ένστικτο τις ανασύρει στην επιφάνεια για υλοποίηση. Εμπιστευόμαστε το ένστικτο τι πρέπει να κάνουμε και τη λογική πώς να το κάνουμε. Όλες οι μεταφυσικές μας εμπειρίες ανακαλούνται σαν είδος όνειρο στη μνήμη μας (ανάμνησης πλατωνικά). Για αυτό και πρέπει να εκτελούμε κάθε εμπνεύσει έγκαιρα εάν θέλομε να προκόψουμε πνευματοδιανοητικά μια μέρα. <br /> <br /> Μετάνιωμα για γεγονότα του παρελθόντος, σημαίνει χαμένες εμπνεύσεις που δεν υλοποιήθηκαν έγκαιρα τότε. Για κάθε εμπόδιο στη ζωή , υπάρχει και κάποια η πνευματική καθοδήγησης για να προσπεραστεί. Τα εμπόδια είναι ένα είδος άσκησης, κι όταν αντιμετωπίζονται άφοβα, γίνονται ωφέλημα, σαν τον δυνατό βοριά που κορμοδένει τα νεαρά δενδρύλλια. <br /> <br /> Η σωματική θεραπεία είναι κι αυτή ενδογενή διαδικασία. Δεν έχει καμιά σχέση με την ιατροφαρμακευτική βοήθεια. Το σώμα είναι οπλισμένο βιολογικά για τη δουλειά αυτή, όταν το αφουγκραζόμαστε πιστά. «Ο θεός θεραπεύει και ο Γιατρός εισπράττει τα χρήματα, έγραφε ο Benjamin Franklin». Είναι εξωφρενικό να λένε ότι πίνοντας κάποιο δηλητηριώδες παρασκεύασμα ή βάζοντας κάποια αλοιφή πάνω στο δέρμα πως θεραπεύει. <br /> <br /> Κάθε σωματική ενόχληση, όπως κρυολογήματα, πυρετός, διάρροιες, εμετός, ανορεξίες, οιδήματα κ.τ.λ, είναι θεραπευτικές προσπάθειες του οργανισμού. Το σώμα διακόπτει την όρεξη ( προς εξοικονόμηση νευρικής ενέργειας) για να αποβάλει τοξικές ουσίες και να επιδιορθώσει τη μεταβολική αρμονία. Τα ζώα το καταλαβαίνουν και ακολουθούν πιστά την ενστικτώδη αυτή φωνή, ενώ ο άνθρωπος όμως την αναιρεί και την παραβιάζει καθημερινά. <br /> <br /> Τα φάρμακα δεν παρέχουν καμιά ριζική θεραπεία, αντίθετα διακόπτουν την ενδογενή θεραπευτική ικανότητα, αποβλακώνοντας το νευρικό δίκτυο με την απατηλή προσωρινή ανακούφιση που δίνουν. Υπακοή στη φωνή του σώματος, είναι πράξη που ξεχωρίζει τον αναπτυγμένο άνθρωπο απ’ τον υποανάπτυκτο. “Πες μου ποιος είναι ο γιατρός σου, λεει, ο ιατροφιλόσοφος Alexander Wilde, και θα σου πω σε ποιο διανοητικό επίπεδο βρίσκεσαι». <br /> <br /> «Κάθε οξεία αρρώστια, αναφέρει Ο Αριστοτέλης, έχει ως αιτία τη διατροφική κατάχρηση σε υγρή η στερεή μορφή. Για αυτό και με την αλλαγή της κλιματικής ατμόσφαιρας (από υγρή σε ξερή και αντίστροφα) δημιουργεί αποτοξινωτικές θεραπευτικές κρίσεις (κρυολογήματα, πυρετούς κ,τ,λ) για να επαναφέρει την ενδοσωματική λειτουργία σε φυσιολογική ισορρόπηση». (Αριστοτέλη Προβλήματα) <br /> <br /> Ο άνθρωπος υποτίθεται πως είναι θεϊκή ενσάρκωση! <br /> Αλλά είναι όμως σήμερα; <br /> Δυστυχώς το αντίθετο συμβαίνει. Ο υλιστικός μοντέρνος ψευτοπολιτισμός με τις απατηλές του θεραπείες και δογματικούς φανατισμούς, τον έκαναν άσπλαχνο και βάρβαρο όσο ποτέ άλλοτε. Δεν είναι μεγάλο κρίμα; Προικιστήκαμε με ελεύθερη βούληση να ερευνούμε και να σκαρφαλώνομε πνευματοδιανοητικά ψηλότερα. Αυτή είναι η κύρια αποστολή μας. Δεν δημιουργηθήκαμε να μπουσουλάμε και να ζητιανεύουμε πίσω απ΄ τα απατηλά και σκοταδιστικά τεχνάσματα; <br /> <br /> Για ότι χρειαζόμαστε στη ζωή, είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι. Κανείς δεν μπορεί να μας το δώσει αυτό που επιθυμούμε, παρά εμείς οι ίδιοι. Κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει αυτό που κατακτήσαμε παρά εμείς οι ίδιοι. Η θεϊκή πρόνοια παρέχει όποια βοήθεια κι αν τη ζητήσουμε, ‘αρκεί να πιστεύουμε στον εαυτό μας’. «Ο άνθρωπος είναι το μέτρο για όλα, έλεγε ο σοφιστής Πρωταγόρας». <br /> <br /> Η καλύτερη πίστη και πιο σπάνια να τη συναντήσει κανείς στον άνθρωπο είναι, «να πιστεύει ακλόνητα στον εαυτό του». Όταν πιστεύουμε στον εαυτό μας και δουλέψουμε με ζήλο, ειλικρίνεια και αγάπη, σίγουρα θα ανταμειφτούμε πλουσιοπάροχα μια μέρα. Έχουμε ίδια δικαιώματα στη ζωή με τη κοσμική θεότητα. Η ευθύνη για την υγιεινή, βιοτική και πνευματική μας προκοπή, είναι απόλυτα δικιά μας. Η συμπαντική Θεϊκή πόρτα είναι πάντοτε ανοικτή για όλους μας, ας διάλεξη ο καθενός μόνος του τι θέλει.<br /> Γιοχάννεσμπουρχ <br /> <br /> <br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-6291600527799360563?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4vzO9Z2qRCexBea6q92SA4fYEwk/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4vzO9Z2qRCexBea6q92SA4fYEwk/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4vzO9Z2qRCexBea6q92SA4fYEwk/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4vzO9Z2qRCexBea6q92SA4fYEwk/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/NRDxiFYKak4" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/07/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-87683840193798509242009-07-05T13:01:00.012+02:002012-01-18T10:40:34.962+02:002012-01-18T10:40:34.962+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> Ειλικρινή φιλία είναι συνήθως καλύτερη εκλογή απ’ την συναισθηματική αγάπη για σταθερή δίαιτα. Καχυποψία, προκατάληψη, γκρίνια, ζήλια και κατεβασμένα μούτρα, είναι συνηθισμένα φαινόμενα με τη συναισθηματική αγάπη. Δολοφονία και αυτοκτονία παραμονεύουν επίσης στη διπλανή γωνιά όταν οι ερωτευμένοι γουργουρίζουν ερωτικά σαν τα ζευγαρωμένα περιστέρια.<br /> <br /> Η συναισθηματική αγάπη ζητάει συνήθως εγγύηση, απόδειξη, σιγουριά και εξασφάλιση. Αντίθετα η ειλικρινή φιλία δεν απαιτεί καμιά ιδιοκτησία και θέλει να βοηθά ακόμα κι από απόσταση. Δυστυχώς όμως το ίδιο δεν ισχύει και με τη συναισθηματική αγάπη. Συνήθως σκοπεύει για προσωπικά οφέλη, και η μονόπλευρη συναισθηματικότητα αντιστρέφεται καμιά φορά σε μίσος και απαιτεί εκδίκηση. Η αγνή φιλία δεν έχει ανάγκη από τέτοιους ανόητους γαμήλιους όρκους, και είναι πάντα έτοιμη να παράσχει βοήθεια όποτε κι εάν χρειαστεί.<br /> <br /> Η αληθινή φιλία ξεκλειδώνει της ψυχής τα αμπάρια ανοίγοντας το νου και τη ψυχή να μοιραστούν κουράγιο, κατανόηση, συμπόνια και ανθρώπινη ζεστασιά.<br /> Σαν το αναμμένο τζάκι στην ξεροβόρα παγωνιά, που κάνει τον βαρύ χειμώνα υποφερτό και τις τρανές νύχτες ευχάριστες και παραμυθένια αξέχαστες. Όποιος δεν έχει αληθινό φίλο στη ζωή του, λεει ξανά ο Πλούταρχος, ακούμπησε τον κόσμο τούτο μόνο επιφανειακά. Ο ειλικρινής φίλος είναι σαν το δροσερό αγνό αγεράκι, που καθαρίζει το αίμα γρηγορότερα και πολλαπλασιάζει τα ερυθρά αιμοσφαίρια με το πλούσιο οξυγόνο του. Χωρίς πραγματικό φίλο στη ζωή, αισθανόμαστε μουδιασμένοι και μοναχικοί ανάμεσα στην πολυθόρυβη και βιαστική ανθρωποθάλασσα. «Μόνο Ο Θεός και τα ζώα μπορούν να ζουν μόνα τους», λέει Ο Αριστοτέλης.<br /> <br /> Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε νικηφόρα στις Ινδίες, έγραψε στο δάσκαλο και αγαπητό του φίλο Αριστοτέλη. « Δασκαλε, λεει, Στείλε μου κάτι να διαβάσω γιατί ζω εντελώς μόνος με τις σκέψεις μου ανάμεσα σε μεγάλη συρροή άσχετων ανθρώπων χωρίς κανένα ψυχικό σύντροφο».<br /> <br /> Κι όταν ο Αριστοτέλης έκδωσε τις φιλοσοφικές του θεωρίες ελεύθερα στον κόσμο αργότερα, Ο Μέγας Αλέξανδρος του ‘γραψε λιγάκι πικραμένα λέγοντας. «Τώρα, όλη η ανθρωπότητα θα γνωρίζει ελεύθερα για ότι ήταν πριν λίγο μόνο για σε σένα και για μένα». «Α… μην ανησυχείς, του απαντάει Ο Αριστοτέλης, οι φιλοσοφικές μου μελέτες εκδόθηκαν για ορισμένους και δεν εκδόθηκαν για πάρα πολλους. Κανείς δεν μπορεί να μάθει απ’ ένα βιβλίο εάν δεν προετοιμάστηκε ψυχονοητικά από πολύ καιρό πριν».<br /> <br /> Ακούμε συχνά ανθρώπους να αισθάνονται ορφανοί, καταθλιπτικοί και απελπισμένοι από τον χαμό του αγαπημένου τους φίλου. Ο αδερφός του Ολλανδού ζωγράφου Vincent van Gogh, έγραψε στην κουνιάδα του μετά τον θάνατο του αδελφού του. Δεν θέλω να ζήσω άλλο πια, λέει, Ο Vincent δεν ήταν μόνο αδερφός μου, αλλά και ο μοναδικός φίλος στον κόσμο τούτο. Πραγματικά ο αδελφός του Theo πέθανε μετά από λίγο καιρό απ’ την μεγάλη θλίψη του.<br /> Τέτοια φιλία συναντάμε σε πολλά κράτη του κόσμου, αλλά στην αρχαία Ελλάδα ήταν καθιερωμένη κοινωνικά στη ζωή τους. Το εκπαιδευτικό τους σύστημα ήταν τέτοιο, που κάθε νέος δημιουργούσε στενή φιλία με τον μεγαλύτερό του για να μάθει γράμματα σωστά.<br /> <br /> Είχαν μεγάλο πάθος στη ψυχική φιλία που την συνέχιζαν σε όλη τη ζωή τους. Η ξακουστή ‘Θηβαία μαχητική φάλαγγα’ αποτελούνταν αποκλειστικά από ζευγάρια φίλων που παρέλαυναν μαχόμενοι δίπλα, δίπλα στους πολέμους για να αντλούν κουράγιο αναμεταξύ τους. Τα ’χασε ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος όταν αντίκρισε τους ζευγαρωμένους ηρωικούς Θηβαίους μαχητές στην ξακουστή μάχη της Χειρώνας. «Α…! να χαθεί, λέει, όποιος νομίζει πως οι Θηβαίοι μάχονταν αδέξια και άψυχα, αντίθετα μάχονταν απίστευτα ηρωικά με το αξιοθαύμαστο πνεύμα της Ελληνικής φιλίας».<br /> <br /> Όταν Ο Αλκιβιάδης και Ο Πελοπίδας τραυματιστήκαν ξεχωριστά σε διαφορετικές μάχες, Ο Σωκράτης και ο Επαμεινώντας μάχονταν και οι δυο απάνω απ’ το σώμα τους για να σώσει ο καθένας το μονάκριβο φίλο του. Να, τι θα πει δοξασμένα ονόματα φιλίας που στέκοντε αγάλματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό ήταν το ιδεαλιστικό πνεύμα της ειλικρινής φιλίας στην αρχαία Ελλάδα που βοηθούσαν ο ένας τον άλλο με το νου και τα χέρια για να τελειοποιήσουν την ψυχή που τους τύλιγε.<br /> <br /> Η μόνη αμοιβή για την αρετή, είναι η αρετή, λέει ο Εμερσον, και ο μόνος τρόπος να αποκτήσει φίλο κανείς, είναι να γίνει πρώτα αυτός φίλος. Δεν μπορούμε να μπούμε στο σπίτι του αλλουνού αυθαίρετα για να συνάξουμε εύκολα φιλία χωρίς να ‘χουμε παρόμοια νοητική χημεία. Όταν υπάρχει νοητική διαφορά, η ψυχές μας φεύγουν γρήγορα ανήμπορες να κοιταχθούμε καλά, καλά στα μάτια. Μόνο όταν οι σκέψεις μας ωριμάσουν στο ίδιο πνευματοδιανοητικό επίπεδο, τότε μόνο σμίγουντε ακαριαία σαν νερό με το νερό, αγέρας με αγέρα, και αιθέρας με αιθέρα.<br /> <br /> Συχνά οι αναπτυσσόμενες ψυχές προχωράνε μπροστά και καθιστάτε δύσκολο να επικοινωνήσουν αργότερα με όσους παρέμειναν ποιο πίσω. Αλλάζουν εντελώς οι νοητικοί μηχανισμοί σαν τον μεταξοσκώληκα που μεταμορφώνεται από ερπετό σε αλαφροπετούμενη πεταλούδα. Στο δημοτικό σχολειό αρκούμασταν με δωράκια από ρόδα, κυδώνια και αχλάδια με τους φίλους μας. Μεγαλώνοντας όμως αλλάξανε και οι νοητικές μας προτιμήσεις. -Αλλά ποτέ δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε για τον προσωρινό μας χωρισμό, αλλά να λέμε πάντα ήρεμα. Α!… παλιόφιλε, αν και χωρίζομε νοητικά σήμερα, ας μην ανησυχούμε και τόσο πολύ, διότι μπορεί να ξανασυναντηθούμε μελλοντικά σε ψηλότερη νοητική πλατφόρμα για να ανταλλάξομε ποιο αξιόλογα διανοητικά δώρα ξανά αναμεταξύ μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-8768384019379850924?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TBei4QSg1btHhXie9F7KGl89QoE/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TBei4QSg1btHhXie9F7KGl89QoE/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TBei4QSg1btHhXie9F7KGl89QoE/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TBei4QSg1btHhXie9F7KGl89QoE/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/iJF5kToiCV0" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/07/blog-post_05.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-51308894925108267982009-02-26T18:45:00.012+02:002009-11-29T06:05:15.136+02:002009-11-29T06:05:15.136+02:00Το Γιάννη Ρίτσο πρωτογνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα όταν βρισκόμουνα καλεσμένος σε μια οικογένεια στο Μαρούσι. Η οικοδέσποινα ήταν μια καλλιεργημένη κυρία και μαθήτρια του γνωστού ζωγράφου Νίκου Εγγονόπουλου. Στην διάρκεια συζητήσαμε για τη ζωγραφική του Εγγονόπουλου καθώς και του Γιάννη Τσαρούχη που ήταν επίσης στενός φίλος της. <br /> Αλλάξαμε συζήτηση για λίγο και μιλήσαμε για Ελληνική ποίηση και προπαντός του Γιάννη Ρίτσο που ήταν στην ακμή του τον καιρό εκείνο. Κατά μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα πως και ο Ρίτσος ήταν φίλος της. Εξέφρασα τον θαυμασμό μου που έτρεφα για τον μεγάλο μας αυτόν ποιητή και ενθουσιώδες με πρότεινε να τον συναντήσω την άλλη μέρα, μιας και γνωριζότανε στενά. Τηλεφώνησε τον Ρίτσο και έκλεισε ραντεβού για την επόμενη μέρα.<br /> Η επόμενη μέρα ήταν η πιο αγωνιώδη για μένα ώσπου να φθάσω στα κάτω Πατήσια, οδός Μιχαήλ κόρακα που έμενε ο Ρίτσος. Χτυπώντας την πόρτα στο διαμέρισμά του, κράταγα συνάμα και μια ανθοδέσμη απ’ άσπρα τριαντάφυλλα. 'Άνοιξε την πόρτα του και αντίκρισα ζωντανά τον πεντακάθαρο και αριστοκράτη Γιάννη Ρίτσο για πρώτη μου φορά. Με καλωσόρισε ευγενικά λέγοντας, «περάστε μέσα να γνωριστούμε διότι άκουσα πολλά για σένα». <br /> Μπαίνοντας μέσα ένοιωσα το πνευματικό του μεγαλείο παντού τριγύρω μου. Ενώ το σαλονάκι ήταν πολύ μικρό σε μέγεθος, εντούτοις όμως το αισθάνθηκα τεράστιο σε ατμόσφαιρα. Όλοι οι τοίχοι ήταν κατάμεστοι από πολλών λογιών βιβλία και μπροστά στην είσοδο είχε ένα μεγάλο πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη. Έτρεφε μεγάλη αδυναμία στην λαϊκή τέχνη που την έβλεπες παντού, ακόμα και στα μαξιλάρια του στους καναπέδες.<br /> 'Άρχισε να μιλά αδιάκοπα με φωνή γλυκύτερη ακόμα κι απ’ το μέλι του Υμηττού. Παρά την πνευμονική του πάθηση που υπέφερε από χρόνια, η φωνή του είχε μεγάλο βάθος σαν τον βυθό της θάλασσας. Ολόκληρος ως άνθρωπος ήταν σαν μια καλοκουρδισμένη αιολική άρπα που μόλις την άγγιζες έβγαζε ορφικά άσματα. Ότι και να ‘λεγε το μουσικοστόλιζε. Του άρεσε να μιλά περισσότερο για ποίηση και λιγότερο για το βασανισμένο παρελθόν του. Για πρώτη μου φορά ένοιωσα το μεγαλείο ενός ποιητή που δεν αναπτύχθηκε σε άνετα σαλόνια, αλλά στα φρικτά μπουντρούμια του βασανισμού και της καταφρόνησης των ελληνικών φυλακών. <br /> Τι ντροπή και τι βαρβαρότητα συλλογίστηκα μέσα μου που βασάνιζαν απάνθρωπα ένα τέτοιο σπάνιο ανθρώπινο πλάσμα! Δίκαιο είχε κάποτε ο Επιμενίδης όταν έλεγε, πως η ανθρωπότητα δεν εκπολιτίζετε ομαδικά σε πνευματικό επίπεδο, αλλά αλλάζει μόνο δογματικά μοντέλα κατά καιρούς. Κάθε αλήθεια που εκφράζει ο στοχαστής, λεει, τα λόγια του παγώνουν ακαριαία στον αγέρα και δεν ακούγοντε διόλου. Μετά από πολλά χρόνια όταν ο καιρος αρχίζει να ζεσταίνει, αρχιζουν να ξεπαγονουν και οι ψίθυροι αλήθειας που ξεστόμισαν κάποτε οι τυραγνημένοι μάρτυρες του παρελθόντος. <br /> Γεννήθηκε στην Μονεμβασιά από αριστοκρατική οικογένεια και ήταν παντρεμένος έχοντας μια κόρη. Φαίνονταν νεότερος απ' την ηλικία του και θυμάμαι την χιουμοριστική έκφραση του Γιάννη Τσαρούχη όταν ρωτήθηκε γιατί ο Ρίτσος φαίνεται πιο νέος απ’ αυτόν ( διότι ήταν της ίδιας ηλικίας). «Α.....Ο Γιάννης ξεκουράστηκε στις φυλακές για αυτό φαίνεται νεότερος, απάντησε χαμογελαστά ο Τσαρούχης». Ο Ρίτσος για μένα ήταν ένας απ’ τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές του εικοστού αιώνα. <br /> Αισθάνομαι τυχερός και ευτυχής που τον γνώρισα έστω και για λίγο στο λιόγερμα της ζωής του. Αντιλαλούν στα αυτιά μου ακόμα οι στίχοι της Ρωμιοσύνης του που μ' απήγγειλε. <br /> «Δω πέρα ο ουρανός δε λιγοστεύει ούτε στιγμή το λάδι του ματιού μας,<br /> δω πέρα ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας που σηκώνει στη ράχη,<br /> σπάνε τα κεραμίδια δίχως αχ κάτου απ' το γόνα τού μεσημεριού,<br /> οι άνθρωποι παν μπροστά απ' τον ίσκιο τους σαν τα δελφίνια μπρός απ' τα σκιαθίτικα καΐκια <br /> Ύστερα ο ίσκιος τους γίνεται ένας αετός πού βάφει της φτερούγες του στο λιόγερμα,<br /> και πιο ύστερα κουρνιάζει στο κεφάλι τους και συλλογιέται τ' άστρα,<br /> όταν αυτοί πλαγιάζουνε στο λιακωτό με τη μαύρη σταφίδα <br /> <br /> Δω πέρα η κάθε πόρτα έχει πελεκημένο ένα όνομα κάπου από τρεις χιλιάδες τόσα χρόνια<br /> κάθε λιθάρι έχει ζωγραφισμένο ένα άγιο με άγρια μάτια και μαλλιά σκοινένια,<br /> κάθε άνδρας έχει στο ζερβί του χέρι χαραγμένη βελονιά τη βελονιά μια κόκκινη γοργόνα,<br /> κάθε κοπέλα έχει μια φούχτα αλατισμένο φως κάτου απ' τη φούστα της<br /> και τα παιδιά έχουν πέντε-έξη σταυρουλάκια πίκρα πάνω στη καρδιά τους<br /> σαν τα χνάρια απ' το βήμα των γλάρων στην αμμουδιά το απόγευμα. <br /> <br /> Δεν χρειάζεται να θυμηθείς. Το ξέρουμε.<br /> όλα τα μονοπάτια βγάζουνε στα ψηλαλώνια. Ο αγέρας αψύς κει πάνω.<br /> όταν ξεφτάει απόμακρα στον αχερώνα της ακρογιαλιάς,<br /> Ανηφορίζουν ως εδώ οι γριές απ' τα σκαμμένα στο βράχο σκαλοπάτια <br /> κάθοντε στη Μεγάλη Πέτρα γνέθοντας με τα μάτια τη θάλασσα,<br /> κάθονται και μετράν τα αστέρια ως να μετράνε τα προγονικά ασημένια τους κουταλοπίρουνα<br /> <br /> κι αργά κατηφοράνε να ταγίσουν τα εγγόνια τους με το μεσολογγίτικο μπαρούτι. <br /> Ναι, η αλήθεια, ο Ελκόμενος έχει δυο χέρια τόσο λυπημένα μέσα στη θηλιά τους,<br /> όμως το σαλεύει σαν το βράχο που όλο πάει να ξεκολλήσει,<br /> απάνω απ' το πικρό του μάτι.<br /> από βαθιά ανεβαίνει αυτό το κύμα που δεν ξέρει παρακάλια, <br /> από ψηλά κυλάει ο αγέρας με ρετσίνι φλέβα και πλεμόνι αλισφακιά. <br /> <br /> Αχ, να φυσήξει μια, να πάρει σβάρνα τις πορτοκαλιές της θύμησης, <br /> Αχ, να φυσήξει δυο, να βγάλει σπίθα η σιδερένια πέτρα σαν καψούλι,<br /> Αχ, να φυσήξει τρεις και να τρελάνει τα ελατόδασα στη λάκουρα, <br /> Να δώσει μια με τη γροθιά του να τινάξει την τυράγνια στον αγέρα,<br /> Και να τραβήξει της αρκούδας νύχτας το χαλκά να μας χορέψει τσάμικο καταμεσής στην τάπια,<br /> <br /> Και ντέφι το φεγγάρι να χτυπάει που να γεμίσουν τα νησιώτικα μπαλκόνια,<br /> Αγουροξυπνημένο παιδολόι και σουλιώτισσες μανάδες <br /> Ένας μαντατοφόρος φτάνει απ' τη μεγάλη λαγκαδιά κάθε πρωινό,<br /> στο προσωπό του λάμπει ο ιδρωμένος ήλιος,<br /> κάτου απ' την μασκάλη του κρατάει σφιχτά τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ<br /> όπως κρατάει εργάτης την τραγιάσκα του μέσα στην εκκλησιά.<br /> «Ήρθε η ώρα λεει Νάσαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δικιά μας ώρα»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-5130889492510826798?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/-IqjDwERw2qBLTFMWOmIdJcD3Cg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/-IqjDwERw2qBLTFMWOmIdJcD3Cg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/-IqjDwERw2qBLTFMWOmIdJcD3Cg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/-IqjDwERw2qBLTFMWOmIdJcD3Cg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/CnifnPA0ClY" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com1http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/02/blog-post_3321.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-77230998643181416292009-02-15T09:01:00.012+02:002010-03-16T05:16:53.706+02:002010-03-16T05:16:53.706+02:00Του Δημήτρη Καραλή <br /> Ρωτώντας τον Πλάτωνα κάποτε οι Κυρηναίοι να τους γράψει μερικούς φιλοσοφημένους νόμους προκειμένου να σχηματίσουν δημοκρατικότερη διακυβέρνηση, τους αρνήθηκε απαντώντας. «Δεν μπορώ, λέει, διότι ζείτε αλαζονικά, που πάρα πολύ δύσκολα κυβερνείστε φιλοσοφικά». Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός απ’ την αλαζονεία για να κυβερνήσει κανείς φιλοσοφικά. <br /> <br /> Όταν κάποιος κατέχεται από εγωκεντρισμό και αλαζονεία, τραχύνεται ψυχικά και χάνει την εύσπλαχνη γαλήνη του. Αποκαλεί τον εαυτό του δήθεν ευδαίμονα και νομίζει πως είναι υπεράνω του νόμου, βλέποντας την υπόλοιπη ανθρωπότητα σαν υποδεέστερη. Δύσκολα τέτοιοι χαρακτήρες δέχονται λογικές απόψεις να κυβερνήσουν δημοκρατικά. Αντιδρούν έντονα, σαν τον Συρακούσιο τύραννο ‘Διόνυσο’, που συμπεριφέρθηκε βάρβαρα ενάντια στη φιλοσοφημένη προσφορά του μεγάλου Πλάτωνα. Συνήθως ανησυχούν μήπως χάσουν το αυταρχικό τους κύρος εάν κυβερνήσουν φιλοσοφικά, και γίνουν σκλάβοι της δημοκρατίας.<br /> <br /> Ακούγοντας ο βασιλιάς Φίλιππος, τον διάδοχό του Αλέξανδρο να παίζει επιδέξια τον αυλό σε κάποια βασιλική δεξίωση, τον επέκρινε δριμύτατα. «Δεν ντρέπεσαι λιγάκι, λέει, εσύ ως μελλοντικός βασιλιάς να γίνεσαι οργανοπαίχτες για τους καλεσμένους σου; Ο μελλοντικός βασιλιάς, τονίζει, πρέπει να ακούει άλλους να παίζουνε για αυτόν, και όχι αυτός για εκείνους»; Ήρεμα και σεβάσμια του απάντησε ο Μέγας Αλέξανδρος. «Πατέρα, λέει, ο ιδανικός γονιός κυβερνάει καλύτερα την οικογένεια του όταν την κερδίζει με αγάπη του κι όχι με τον αυταρχισμό και τη φοβέρα». Η αγάπη, λεει Ο Πλάτωνας, είναι πνευματικός θεσμός, για αυτό ο Δίας την φύτεψε απεριόριστα σε κάθε καρδιά του φυσιολογικού γονιού να φροντίζει τα παιδιά του στοργικά.<br /> <br /> Παραχωρώντας ο βασιλιάς της Σπάρτης Θεόπομπος, μέρος της κυβέρνησής του στους διάφορους εφόρους το 757 π.χ, θύμωσε η γυναίκα του λέγοντας. «Δεν νομίζεις, λέει, ότι με τη πράξη σου αυτή θα παραδώσεις ασθενέστερο Βασίλειο στα παιδιά σου κάποια μέρα; Α! μπα…… απαντά Ο Θεόπομπος, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, διότι μοιράζοντας το περίσσευμα της εξουσίας και με άλλους συμπατριώτες μου, ελαττώνω τη ζήλια και τον κίνδυνο της βασιλείας μου». Σαν τον πεπειραμένο περιβολάρη, που αφαιρεί τα άρρωστα και περίσσια κλωνάρια για να δυναμώσει το υπόλοιπο δένδρο περισσότερο και να αποφύγει την επέκταση της αρρώστιας ολοκληρωτικά. <br /> <br /> Τον μεγαλόψυχο ηγέτη που φροντίζει δίκαια τον λαό του, δεν τον απεχθάνεται εύκολα η κοινωνία, τουναντίον τον αγαπά και ευγνωμονεί σαν θεόσταλτο πατέρα. Ο Περικλής και Κίμωνας άφηναν ξέφραγα τα περιβόλια τους να μπαινοβγαίνουν οι Αθηναίοι τρώγοντας φρούτα όποτε ήθελαν. Ορισμένοι απείθαρχοι κυβερνήτες, λέει ο Πλούταρχος, πιστεύουν ότι είναι πλεονέκτημα η ελευθερία τους να μην κυβερνούνται απ’ το δημοκρατικό νόμο. Αγνοώντας ότι ακόμα και ο Δίας δεν μπορεί να κυβερνήσει το σύμπαν χωρίς το νόμο. Τίποτα στη κοινωνία δεν πάει μπροστά χωρίς την υπακοή και την εφαρμογή του δημοκρατικού δικαίου. <br /> <br /> Ο κυβερνήτης έχει ιερή ευθύνη να δημιουργήσει δημοκρατικό περιβάλλον για την ευημερία και ελευθερία του κοινωνικού συνόλου. Μερικοί ανώριμοι κυβερνήτες, αναφέρει πάλι ο Πλούταρχος, ενεργούν σαν τους αδέξιους γλύπτες, που νομίζουν ότι πελεκώντας κολοσσιαία αγάλματα με εξογκωμένα μπράτσα και το στόμα με τα πόδια ανοικτά, εξωραΐζουν τάχα την ανδρική τους ρώμη. Σαν τους παράφορους δικτάτορας, Χίτλερ, Μουσολίνι και Σαντάμ Χουσεΐν, που με την κτηνώδη τους συμπεριφορά, παραμένουν δείγματα φρίκης και ντροπής στην παγκόσμια ιστορία.<br /> <br /> Αξιόλογοι κυβερνήτες σαν τους Περικλή, Θεμιστοκλή, Τρικούπη και Πλαστήρα, στολίζουν την Ελληνική και παγκόσμια ιστορία με αξιοζήλευτη ηγετική τους ικανότητα. Είναι αδύνατο για ένα παράφρονα ηγέτη να εμπνεύσει σεβασμό και σωφροσύνη στον λαό του. Η πολιτική δεν είναι καταφύγιο του παρασιτισμού ούτε και αλώνι του μισαλλόδοξου ηγέτη για να καταπατεί την ανθρώπινη ελευθερία. Είναι τεράστιο έγκλημα όταν ένας ανώριμος πολιτικός περιορίζει και υποκατατάσσει μέρος της κοινωνίας , επειδή πιστεύουν διαφορετικά απ’ αυτόν. Τέτοιου είδους κυβερνήτης, ανακόπτει όχι μόνο τη συνολική ευημερία του λαού του, αλλά μαραγκιάζει και την πολιτιστική πρόοδο συνάμα. Κύρια χαρακτηριστικά ενός ικανού ηγέτη είναι η ταπεινότητα και η φιλοσοφική του ικανότητα.<br /> <br /> Ο ικανός ηγέτης οφείλει να φιλοσοφεί και να ‘χει πάντα προοδευτική αντίληψη για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Βλέποντας την ηρεμία και ακούγοντας τα σοφόλογα του Διογένη Ο Μέγας Αλέξανδρος έξω από τη Κόρινθο, στράφηκε προς τους υπασπιστές του λέγοντας. «Αν δεν ήμουν βασιλιάς, λέει, πολύ θα ‘θελα να γίνω Διογένης». Μέσα από τέτοιες βαθυστόχαστες εκφράσεις, εύκολα διακρίνει κανείς τον οραματιστή και ικανό ηγέτη. Ποτέ ένας λαός δεν πρέπει να παρασύρεται από κούφιες ρητορείες και μάταιες υλιστικές υποσχέσεις ενός εγωκεντρικού και αλαζονικού τυχοδιώκτη. <br /> <br /> Το αλαργινό θαλάσσιο ταξίδι χρειάζεται ικανό και πεπειραμένο καπετάνιο στο τιμόνι για να φτάσει το βαπόρι ασφαλή στον προορισμό του. Ας ελπίσομε μια μέρα πως η ανθρωπότητα ωριμάζοντας, θα μπορεί να εκλέγει πιο προσεκτικά τον ολοκληρωμένο της ηγέτη . Μόνο τότε και όχι νωρίτερα η ανθρωπότητα θα πάει βιοτικά,κοινωνικά και πολιτιστικά μπροστά, όπως της ανήκει σαν το ανώτατο πνευματοδιανοητικό δημιούργημα που είναι.<br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-7723099864318141629?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mc0Pv-F_4HIGqAidsCMMC3Jc43Q/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mc0Pv-F_4HIGqAidsCMMC3Jc43Q/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mc0Pv-F_4HIGqAidsCMMC3Jc43Q/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mc0Pv-F_4HIGqAidsCMMC3Jc43Q/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/uNG9dpMCnVo" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2009/02/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-16015722337416973452008-09-30T19:40:00.005+02:002010-03-16T05:17:58.296+02:002010-03-16T05:17:58.296+02:00ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ<br /> Του Δημήτρη Καραλή <br /> Το ανθρώπινο σώμα και το αυτοκίνητο είναι παρόμοιες μηχανές. Η καρδιά είναι η μηχανή, το αίμα η βενζίνη, οι πνεύμονες ως καρμπιρατέρ, τα νεύρα για μανιατό η σπινθήρες, και το στομάχι για ρεζερβουάρ καυσίμων,- χοντρική περιγραφή. Η ανθρώπινη μηχανή ανανεώνει όλα τα φθαρμένα εξαρτήματά της, επιδιορθώνει βλάβες, αποβάλει μεταβολικές ουσίες (βρωμιές), παρασκευάζει βενζίνη (αίμα) και δίνει λειτουργία για 90 χρόνια και παραπάνω. Με τη πιθανή προοπτική να ξανανιώσει πάλη όταν το παράσχομε πιστά και σε σωστή αναλογία τις τέσσερες (4) ακόλουθες ενέργειες. Σωστή διατροφή, ειλικρινή εργασία. καλή επικοινωνία και κανονική ανάπαυση. <br /> <br /> Κάθε παραμέλεια και κατάχρησης μια από τις τέσσερες (4) παραπάνω ενέργειες, γίνονται αφορμή για τεμπελιά, αρρώστια, πόνους, εγωκεντρισμό, ζήλια, φόβο, συκοφαντία, κριτική, φθόνο και κακουργήματα. Οι περισσότεροι κακούργοι συνήθως είναι ψυχοσωματικά άρρωστοι άνθρωποι, κ’ έχουν τάση προς την εγκληματικότητα. Όλες οι αρρώστιες και εγκληματικές τάσεις είναι θεραπεύσιμες, ανεξάρτητα την ονομασία και το χρόνο διαρκείας των, εφόσον βέβαια αφαιρεθεί η αιτία τους νωρίς. Δεν υπάρχουν πολλές ανίατες αρρώστιες αλλά μόνο ανίατοι άνθρωποι όταν είναι κλειστοί διανοητικά σαν τις καραβίδες στο καβούκι τους. Όλα τα δηλητηριώδη ιατρικά φάρμακα, τοξικά βότανα και οι πανάκριβες χειρουργικές επεμβάσεις, δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να καταπιέζουν προσωρινά σωματικές ενοχλήσεις με μεγάλο κόστος στην υγεία αργότερα.<br /> <br /> Όταν το αυτοκίνητο δεν δουλεύει καλά, ψάχνεις, βρίσκεις και αφαιρείς την αιτία για να επανορθώσεις τη δυσλειτουργία του. Όταν το σώμα σου όμως δεν δουλεύει καλά, εφαρμόζεις την μονολιθική δεισιδαιμονία να καταπίνεις διάφορα δηλητηριώδη παρασκευάσματα (χάπια, βότανα). Κι εάν συνεχίσεις την ανοησία αυτή για πολύ καιρό, γίνονται αιτία να σ’ αφαιρεθούν σκωληκοειδήτες, αμυγδαλές, νεφρά, χωλή, κύστη, προστάτης, ωοθήκες, μήτρα κ’ άλλοι αξιόλογα όργανα. Ακόμα και μεταμοσχεύσεις καρδιάς, νεφρών και συκωτιού μπορεί να γίνουν, που τελικά οδηγούν στον πρόωρο θάνατο. <br /> <br /> Όταν καπνίζεις και καταπίνεις αλκοόλ, καφέδες, δύσπεπτες ζωικές τροφές και άλλα αφύσικα μαγειρέματα, η καρδιά ο εγκέφαλος και οι αρτηρίες αρχίζουν να διαμαρτύροντε και συλλαβίζοντε ιατρικά καρδιακή αρρυθμία, κυκλοφορική θρόμβωσης, εγκεφαλικό έμφραγμα κ.τ.λ. Πολύ δουλειά και ανεπαρκής ανάπαυσης εξασθενίζουν το μανιατό (τα νεύρα) γρηγορότερα. Η έλλειψη τακτικής άσκησης και η ανεπαρκής καθαριότητα γιομίζει την ανθρώπινη μηχανή με όξινες ακαθαρσίες, φλεγμονή, πύα και άσχημες δυσωδίες που εξατμίζοντε εξωτερικά. Το δέρμα αρχίζει να γιομίζει με μπιμπίκια, σπυριά, οιδήματα, λίπη, ρυτίδες και παίρνει την άσχημη τραχιά εμφάνιση, καταλήγοντας εξαναγκαστικά στα πρόωρα γεράματα και κοινωνικά άχρηστος. Πριν φτάσεις σε μια τέτοια δυσάρεστη κατάσταση, έχεις ιερό καθήκον να προλάβεις την ανεπιθύμητη αυτή εξέλιξη εάν καταβάλεις λίγη προσπάθεια. Η εσωτερική καθαριότητα είναι όμοια με τη Θεότητα. Εάν είσαι εσωτερικά καθαρός, δεν μπορεί να είσαι εξωτερικά βρώμικος. Όταν η τροφή σου είναι μικρή και αγνή, το αίμα σου γίνεται επίσης αγνό, κι όταν το αίμα σου γίνεται αγνό, το σώμα, το μυαλό και η ψυχή σου γίνονται επίσης αγνά.<br /> Είναι ευκολότερα να προκόψεις στη ζωή με καθαρό γερό κορμί παρά με ακάθαρτο και αρρωστιάρικο. Κούραση, φοβία, ατολμία, αϋπνίες, κατάθλιψη, πονοκεφάλους, φτωχό θυμητικό, πόνοι, έλλειψης ενθουσιασμού, αλληλεγγύης και αγάπης, είναι καθαρά δήγματα ότι πολλές επικίνδυνες ακαθαρσίες σωρεύτηκαν στο αίμα σου. <br /> <br /> Δεν χάνεις τίποτα εάν επισκεφτείς κάποιο πεπειραμένο και ειλικρινή γιατρό να ζητήσεις την βοήθειά του. Κι εάν εφαρμόσεις τις οδηγίες του σωστά, τότε υγεία και όρεξη για τη ζωή θα γίνουν πάλι κτήμα σου. Το να διαλέξεις όμως τον κατάλληλο γιατρό είναι η πρώτη σου φροντίδα. Ο γιατρός σου πρέπει να είναι έμπειρος και άριστο υπόδειγμα υγείας για να σε συμβουλεύσει σωστά και ωφέλημα. <br /> <br /> Αν βιάζεται να γράψει μόνο συνταγές και αγνοεί να μάθει τον τρόπο πως βιώνεις, (τρέφεσαι, αθλείσαι, σκέφτεσαι και εργάζεσαι) τότε αμφιβάλεται η θεραπευτική του ικανότητα. Η αμάθεια στη ζωή είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός και ειδικότερα στον θεραπευτικό τομέα. Όταν ενας γιατρός ασχολείται κυρίως να καταπιέζει παθολογικά συμπτώματα με φαρμακευτικές συνταγές και<br /> χειρουργικές επεμβάσεις, αδιαφορώντας να διορθώσει την αιτία της αρρώστιας, τότε αναμφίβολα ειναι επαγγελματίας γκαφατζής και σπουδαγμένος κομπογιαννίτης.<br /> <br /> Hermanus<br /> Νότιος Αφρική<br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-1601572233741697345?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/KyuoGduZlJCP2AhNzbyxCfjQbCU/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/KyuoGduZlJCP2AhNzbyxCfjQbCU/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/KyuoGduZlJCP2AhNzbyxCfjQbCU/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/KyuoGduZlJCP2AhNzbyxCfjQbCU/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/diXksR_6j9g" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_4590.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-77721421561807372552008-09-30T19:38:00.005+02:002010-03-16T05:18:22.107+02:002010-03-16T05:18:22.107+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> Η φύση μιλάει πάντα φανερά με τη φωνή της συνεχούς ροής και της διάλυσης για ότι δημιούργησε. Όλα τα πλάσματα τριγύρω της χρειάζοντε ξεκούραση και ανανέωση μια μέρα. Οι λεωφόροι της ακατάπαυτης εξέλιξης προχωρούν συνεχώς μπροστά να ανανεώσουν τα κατεστραμμένα τους ναυάγια που ο χρόνος απογύμνωσε και περιθωριοποίησε φθείροντας.<br /> <br /> Αφουγκράζοντας λυπητερά τους φθινοπωρινούς ανέμους να ξεντύνουν καταπράσινα δάση, περβόλια με πανέμορφους ανθόκηπους, κι αναστενάζομε ανήμποροι να επέμβουμε που μας φεύγουν πρόωρα. Αλλά δεν ανησυχούμε και τόσο πολύ, αφού γνωρίζομε από πείρα ότι η αναπνοή τους θα γίνει μαλθακή και ανανεωμένη την προσεχή άνοιξη. Καινούργια μπουμπούκια μέσα απ’ τα λήθαργα κλωνάρια τους θ’ αρχίσουν να ξαναφουσκώνουν πάλι, ξεδιπλώνοντας τρυφερά νεόφυλλα και μυρωδάτα λούλουδα. <br /> <br /> Έτσι και εμείς, τι κι αν θα πεθάνομε μια μέρα; αφού γνωρίζομε σίγουρα ότι θα ξανανιώσουμε στο μέλλον μας παρόμοια. «Τα πάντα ρέουν », λεει Ο Ηράκλειτος. Τίποτε δεν έρχεται στη ζωή χωρίς να μη προΰπαρχε κάπου αλλού πρότερα, και τίποτα δεν φεύγει για το πουθενά όταν πια πεθαίνει, λεει Ο Αναξαγόρας. Είναι η ζωή στον πλανήτη τούτο η μοναδική και ο θάνατος για όλα τριγύρω μας ένας αιώνιος ύπνος σαν το αρχαίο μυθικό ενδύμιο*; Α!... όχι φίλοι μου συνοδοιπόροι δεν είναι καθόλου έτσι. Πέρα από τον επίγειο τάφο μας μια άλλη αόρατη δύναμη αργοκλωσάει αθόρυβα για την μελλοντική μας κατοικία. Εκεί που κάθε αναπτυγμένη αγνή ψυχή, θα αναλάβει την αιώνια αθανασία, γεμάτη από ασύλληπτη ευτυχία και σε αφάνταστη μεγαλοπρέπεια. <br /> <br /> * ενδύμιο= ήταν αρχαίο μυθικό πρόσωπο που κοιμόνταν αιώνια.<br /> <br /> Johannesburg<br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-7772142156180737255?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GDwMGqjUXLNTvSB2JYbnB-m4hYo/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GDwMGqjUXLNTvSB2JYbnB-m4hYo/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GDwMGqjUXLNTvSB2JYbnB-m4hYo/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GDwMGqjUXLNTvSB2JYbnB-m4hYo/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/UQji-CgfC7k" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_8815.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-29220852074502693472008-09-30T15:03:00.020+02:002010-06-07T06:42:25.296+02:002010-06-07T06:42:25.296+02:00Εδώ και εικοσιπέντε (25) αιώνες περίπου, το Αθηναϊκό δικαστήριο παραβίασε για πρώτη φορά την ανθρώπινη νοητική ελευθερία και καταδίκασε τον φιλόσοφο Σωκράτη σε θάνατο. Κατηγορήθηκε ότι αγνοούσε τους Ολύμπιους θεούς, κι ότι ρύπανε τα μυαλά των νέων με καινούργιες φιλοσοφικές ιδέες. <br /> <br /> Αυτό συνέβη διότι, για ένα μικρό διάστημα η Αθηναϊκή δημοκρατία καταλύθηκε μετά την πελοποννησιακή καταστροφή, και αντικαταστήθηκε με τους τριάκοντα (30) τύραννους, όπου και περιόρισαν για μικρό διάστημα και την ελευθερία σκέψεως. Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας συνέλαβαν τον κύριο μηνυτή του Σωκράτη και τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Έχτισαν συνάμα και προσωπικό ναό στην μνήμη του μεγάλου Έλληνα φιλόσοφου. <br /> <br /> Πεντακόσια χρόνια μετά τον θάνατο του Αθηναίου στοχαστή, η ανθρωπότητα έχασε πια την ικανότητα να σκέφτεται ελεύθερα μέχρι και σήμερα, λόγω της μισαλλοδοξίας του δογματικού παπά και του συνεταιρό του στρατιωτη. Μόνοι τους κατόρθωσαν να σταματήσουν την ανθρώπινη εξέλιξη και να μετατρέψουν την ανθρωπότητα σ’ ένα απέραντο διανοητικό απολίθωμα. Εδραίωσαν τρόμο και φόβο στα μυαλά και στις ψυχές της ανθρωπότητας που κανείς πια σήμερα δεν τολμά να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς να υποστεί δογματική επίθεση, η και θάνατο πολλές φορές. Η μισαλλόδοξη αυτή συμμαχία τους, έθεσε συνάμα και την φιλοσοφική σκέψη εκτός υποψηφιότητα να κυβερνήσει πολιτισμένο κράτος (τρόπον τινά) στον πλανήτη μας μέχρι σήμερα. <br /> <br /> Οι αρχαίοι Έλληνες με πεντακόσια 500 χρόνια δημοκρατική διακυβέρνηση, δημιούργησαν ότι καλό και θαυμαστό κυκλοφορεί σήμερα στην ανθρωπότητα. Δημοκρατία, Φιλοσοφία, ποίηση, επιστήμη, πνευματισμό, μουσική, θέατρο, λεπτές τέχνες, μαθηματικά, υγιεινή, αθλητισμό, κι ότι άλλο θαυμαστό παρέλειψα μαζί. Τουναντίον όμως τα σημερινά εβραιογενή δόγματα δεν δημιούργησαν τίποτα το αξιόλογο στη ανθρωπότητα. Εδραίωσαν μοναχά φανατισμό, φοβολαγνεία, προκατάληψη (superstition) σκοταδισμό, δογματικούς πολέμους, καταπιεστικές αποικιοκρατίες, αποτρόπαια αιματηρά εγκλήματα και περιορισμό στην νοητική και πνευματική ανάπτυξη. Ποτέ η ανθρωπότητα δεν υπόφερε τόσο διανοητικά και ψυχικά όσο στα τελευταία 2000 χρόνια. Έχασε πια τον ανθρώπινο σκοπό που είναι η αγάπη για έρευνα, γνώση και αλήθεια, και περιπλανιέται για είκοσι αιώνες τώρα πεδουκλωμένη και αδιάφορη για το πνευματικό της μέλλον. <br /> ΤΟ ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ, δεν είναι σήμερα δημοφιλής θεσμός, ούτε και η αγάπη για έρευνα, φιλοσοφία, ποίηση και καλές τέχνες, όπως ίσχυε στους αρχαίους μας προγόνους, αλλά η τυφλή υπακοή στο κατεστημένο “Πίστευε και μη ερεύνα”. Σποραδικά κανένας παρεξηγημένος στοχαστής προσπαθεί να ξεστομίσει τι ακούει και τι βλέπει με τον νοητικό του μάτι, αλλά κανείς δεν του δίνει τόση μεγάλη σημασία. Σαν του βυθού τα ψάρια, που δεν νοιάζοντε για τη γνώμη του τολμηρού ψαριού όταν πηδάει πάνω απ’ το νερό και ανακαλύπτει καινούργιο ουρανό και κόσμο. Οι άνθρωποι σήμερα δεν δίνουν μεγάλη σημασία στην αφηρημένη σκέψη. Δεν τους ενδιαφέρει η πέννα του στοχαστή, ο χρωστήρας του ζωγράφου και το κοπίδι του γλυπτομάσταρο όπως στην αρχαιότητα, αλλά σεργιανούν αδιάφοροι και ανεπηρέαστοι μπροστά τους.<br /> <br /> Όταν μπαίνουν σε βιβλιοθήκες, πινακοθήκες και μουσεία, δεν δίνουν σημασία στα έργα τέχνης το καθένα του ξεχωριστά. Αλλά τα αλαργοκοιτούν βιαστικά όλα μαζί σαν τους πολιτικούς πουν χαιρετούν τον όχλο από μακριά σηκώνοντας το ένα χέρι μοναχά. ‘Κανένας δεν μπορεί να εκτιμήσει την καλλιτεχνική αξία, λέει Ο φιλόσοφος Ελμπερτ Χάμπερτ, χωρίς να έχει καρδιά που να χτυπά και ψυχή που νοιώθει ευαίσθητα’. Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι πνευματική αρμονία που εμψυχώνει, εμπνέει και αγαλλιάζει τον νου και την ψυχή του ανθρώπου. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες εμποτίζουν την δημιουργία τους με αρμονία, και την φορτώνουν με εισήγηση και νόημα πάνω από την απλή ανθρώπινη αντίληψη.<br /> <br /> Η δημιουργία τους είναι γεμάτη από πνευματικούς αντίλαλους που κλονίζουν βαθύτατα την ψυχή του ώριμου ανθρώπου. Όλες οι λεπτές τέχνες είναι συνήθως πλουτισμένες με ζωτικότητα και πνευματική ουσία που σπάνια ξεφεύγει το παρατηρητικό μάτι του αναπτυγμένου ανθρώπου’. <br /> Όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν με κάποια καλλιτεχνική ικανότητα, αλλά το λανθασμένο μονοπάτι που διάλεξαν στη ζωή, απολύχνοσε το ψυχονοητικό ταλέντο τους πρώιμα. Κάθε άνθρωπος μπορεί να γράψει ποιήματα, έλεγε ο ποιητής John Milton, εάν δεν κουβαλάει μαζί του εμπόδια και άχρηστες ουσίες που η ψυχή του ποτέ δεν διάλεξε. Μαθαίνομε να γράφομε γράφοντας και όχι σπουδάζοντας ογκώδεις τόμους από ακαδημαϊκά βιβλία. Ο Herbert Spencer, έμαθε γραμματική στα εξήντα του χρόνια όταν άρχισε να γράφει τις πραγματείες του, που είναι και η καταλληλότερη ηλικία στον άνθρωπο να γράψει τις εμπειρίας του. <br /> Ο Δημιουργός δεν περίμενε απ’ τον άνθρωπο να μάθει πρώτα πολλά γράμματα πριν στοχαστεί και ερωτευτεί την αλήθεια και την λεπτή τέχνη στη ζωή του. Τα καλά και γνήσια στη ζωή είναι πάντοτε αυτοδίδακτα. Δεν φταιει το πνεύμα εάν δεν παράγει λεπτές τέχνες στον κάθε άνθρωπο, αλλά φταίνε τα παραγεμισμένα τους μηλίγγια που δεν επιτρέπουν στο πνεύμα να περάσει μέσα τους ελεύθερα. Ο κοσμικός νους είναι πάντα έτοιμος να βοηθήσει τη δημιουργία στον κάθε άνθρωπο, εφόσον βέβαια το μυαλό και ψυχή του διατηρούνται αγνά και ανοικτά. "Αφεντικό, λέει ο Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη, για να είσαι ευτυχισμένος στη ζωή πρέπει να είσαι αγνός και χαζούτσικος σαν τα μικρά παιδάκια" (Οι λέξεις νήπιο και μωρό δεν σημαίνουν μοναχά μικρό παιδάκι, αλλά και γλυκοχαζούτσικο). <br /> <br /> Η πνευματική δημιουργία πηγάζει απ΄ της ψυχής τα αμπάρια και δεν έχει καμιά ανάγκη απ’ ακαδημαϊκά σχολειά για να εκφράσει το εσωτερικό της μεγαλείο. Εάν δεν μπορέσει να το εκφράσει με μελάνι και χαρτί, θα το τραγουδήσει η χορέψει πιο καλύτερα. “Η ψυχική ακτινοβολία είναι γεμάτη πνευματικό φως που λάμπει στον κόσμο έστω κι αν εκπέμπετε ακόμα κι από έναν εντελώς αγράμματο. “Αφεντικό! ξαναλέγει ο Ζορμπάς, δεν μπορώ να σου μολογήσω αυτό που αισθάνομαι μέσα μου με λόγια, αλλά μπορώ να σου το χορέψω τέλεια, εάν του λόγου σου το πιθυμείς”.<br /> ‘Οι μεγάλοι στοχαστές είναι τα πνευματικά οπλοστάσια που τροφοδοτούν την ανθρωπότητα με την οπλισμένη τους διάνοια. Ακούγοντας τις σκέψεις τους, μαθαίνομε και εμείς να δημιουργούμε αγάλι τη δική μας προίκα. Οι στοχαστές προετοιμάζουν το έδαφος για καινούργιους στοχαστές, και ‘χουν πάντα ένα κεντρικό θέμα που αγωνίζονται ασταμάτητα, την ατομική ελευθερία. <br /> <br /> Κάθε πρωτοπόρος στοχαστής είναι ο νοητικός φακός στην ανθρωπότητα που δυστυχώς όμως αμείβεται συχνά με δοκιμασίες, αφορισμούς και απάνθρωπες μαρτυρίες στη πορεία της ζωής. Σωκράτης, Πλάτωνας, Τζιορδάνου Μπρούνο, Γαλιλαίος, Δάντης και Βολτέρος είναι λίγα από τα πολυάριθμα θύματα του παρελθόντος. «Το βαθύ γράψιμο έχει ανάγκη από Σπαρτιάτικα νεύρα και αρχαίο Αθηναϊκό κεφάλι. Χρειάζεται μεγάλη νοητική πειθαρχεία και καλή σφριγονευρική κατεύθυνση.<br /> Η λογοτεχνική δημιουργία φορολογεί αδρά το νευρικό απόθεμα του συγγραφέα. Οι ιδέες του δεν κατεβαίνουν εύκολα πριν οι σφυγμοί του ανεβούν πάνω από τους ογδόντα (80) στο λεπτό, και αυτό σημαίνει ραγδαία νευρική εξάντληση για αυτόν που γράφει ψυχικά. Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους εκτός απ’ το να γράφουν μοναχά. Σαν το διαλεχτό άλογο που δεν μπορεί να τραβάει αλέτρι όλη μέρα και να τρέχει για την πρώτη θέση στον ιππόδρομο την νύχτα».<br /> Όλα τα φημισμένα βιβλία που παραμένουν ανεξίτηλα στην τριβή του χρόνου, είναι προσωπικές βιογραφίες. Ο στοχαστής δεν ενδιαφέρεται να γράψει για τίποτε άλλο εκτός απ’ την ίδια τη ζωή του. Η λογοτεχνία είναι βιογραφική εξομολόγηση και η μελάνη της είναι πάντοτε κόκκινη. Το γράψιμο δεν είναι τίποτε άλλο παρά πνευματική ενέργεια, που εισέρχεται στον συγγραφέα και τον χρησιμοποιεί σαν όχημα να εκφράσει τις ιδέες του. Όταν ερωτευόμαστε τον γραφικό χαρακτήρα κάποιου συγγραφέα, σημαίνει, ότι απλώς αναγνωρίζομε τις ανεκπλήρωτες ιδέες μας στο βιβλίο που διαβάζομε.<br /> <br /> Όλοι μας είμαστε μέρος της κοσμικής εξέλιξης που κατευθύνει τις σκέψεις μας σαν τις μαριονέτες στην θεατρική σκηνή, κι όταν αφουγκραζόμαστε προσεκτικά την εσωτερική καθοδηγητική αυτή φωνή, γινόμαστε θεσπέσιοι. Κάθε άνθρωπος γεννιέται με προσωπικό επάγγελμα που κανείς δεν μπορεί να του το μιμηθεί η να το αφαιρέσει, και το επάγγελμα αυτό ονομάζεται ταλέντο. Ας εμπιστευθούμε το κοσμικό μας τούτο δώρο χωρίς φόβο, αμφιβολία και δισταγμό, σίγουροι πως το κοσμικό χέρι που μας φύτεψε στον πλανήτη τούτο, φρόντισε και κάτι καλύτερο για μας. Εάν πιστέψομε ακράδαντα στην κοσμική αυτή αποστολή μας, σίγουρα θα ανταμειφτούμε με υγεία και ευτυχία στο μικρό αλλά ενδιαφέρον υδρόγειο ταξίδι μας.<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-2922085207450269347?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SvEme0YLrHbqkXHKfuYsYptKS-M/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SvEme0YLrHbqkXHKfuYsYptKS-M/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SvEme0YLrHbqkXHKfuYsYptKS-M/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SvEme0YLrHbqkXHKfuYsYptKS-M/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/EPI8VogXj_k" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_6132.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-11975970251674162092008-09-30T15:03:00.018+02:002010-03-16T05:18:46.722+02:002010-03-16T05:18:46.722+02:00.<br /> <br /> <br /> Του Δημήτρη Καραλή <br /> «Αργία, μήτηρ πάσης κακίας»<br /> <br /> <br /> Βλέποντας κάποτε ο ρώσος συγγραφέας, Λεω Τολστόι, στο πρωινό του περίπατο ένα καυκάσιο γεωργό να οργώνει το χτήμα του τραγουδώντας, κοντοσταμάτησε λιγάκι να το ρωτήσει από περιέργεια. ‘Πατριώτη…………….λεει, εάν ήξερες σίγουρα ότι θα πέθαινες απόψε, τι θα ‘κανες την υπόλοιπη μέρα; Α……… θα συνέχιζα το όργωμα μέχρι το σούρουπο, του απάντησε κεφάτα. Για κοίτα ευτυχία……………! μουρμούρισε ο Τολστόι, τόσο πολύ αγαπά τη δουλειά του, π’ ακόμα και το θάνατο όταν πλησιάζει δεν φοβάται! Οι πεταλούδες που ζούνε περίπου δυο εικοσιτετράωρα, δουλεύουν κι αυτές ασταμάτητα πετώντας απ’ ανθό σ’ ανθό, αφήνοντας αμέτρητα αβγά μέχρις ότου ξεψυχήσουν. Σίγουρα κάποια ύψιστη ευτυχία πρέπει να φέρνει η εντατική απασχόλησης για ν’ αγαπιέται τόσο στοργικά…! <br /> <br /> Παρατηρούμε και τα μικρά παιδάκια να κινούντε ασταμάτητα όταν είναι ξυπνητά. Πηδάνε, παίζουν, χορεύουν, φωνάζουν, μιμούντε, κλαινε και ξεκαρδίζονται στα γέλια με το παραμικρό. Ότι κινείται στη φύση είναι ζωτικότερο και δεν μουχλιάζει η σκουριάζει γρήγορα, ούτε κι αρρωσταίνει τόσο εύκολα. Τουναντίον, οι ακίνητες πέτρες, τα ξεχασμένα εργαλεία και οι αργόσχολοι συνάνθρωποί μας, μουχλιάζουν, σκουριάζουν και φθείρονται γρηγορότερα. Όλα στη γη και στο σύμπαν κινούντε διαρκώς. Βρύσες, ποτάμια, αγέρας, σύγνεφα, άστρα, πλανήτες, ηλιακά συστήματα, γαλαξίες και φεγγάρια, τρέχουν και γυρίζουν σαν τη σβούρα χωρίς ξαπόσταμα. <br /> <br /> Κάθε υγιής άνθρωπος αρέσκεται να κινείται δημιουργικά, σαν τα εργατικά μυρμήγκια και μελίσσια, διότι έτσι μόνο νοιώθει σωματικά υγιής και κοινωνικά προκομμένος. Ο Πλάτωνας έλεγε, ποτέ μην εξασκείτε το νου σας μοναχό του, αλλά πάντα με το σώμα σας αντάμα. Σαν τα δίδυμα σιαμαία, όπου θα πάει το ένα, και τ’ άλλο υποχρεωτικά τ’ ακολουθεί. Τι πολύτιμο πράμα που ‘ναι η εντατική απασχόλησης.! Αλλά και τι καταστροφική συνήθεια είναι η χρόνια τεμπελιά.! “Idle mind, devils garden” ( Ο τεμπέλικος νους είναι ο κήπος του διαβόλου) λένε οι Εγγλέζοι. Όταν το σώμα και ο νους δεν κινούνται δημιουργικά, τότε αρχίζουν να ψάχνουν για περίσσια τροφή κι άλλες βλαβερές συνήθειες. “Too much leisure and no work or play, makes Jack a dangerous bandit” (πολύ λούφα και καθόλου δουλειά η παιχνίδι, κάνει το Τζιάκ επικίνδυνο λωποδύτη), λένε οι Αμερικάνοι. <br /> <br /> Πριν από κάμποσο καιρό όταν πλησίαζα τη συνταξιοδοτική μου ηλικία, απεφάσισα να βγω και εγώ πια σε σύνταξη. Είχα κουραστεί πια μετά από πολλά χρόνια σκληρή δουλειά και νοσταλγούσα να ξεκουραστώ. Έχτισα ένα σπιτάκι σε μια βουνοπλαγιά αντίκρυ στη θάλασσα κι άρχισα να διαβάζω, γράφω, λίγη κηπουρική και κοντινά περίπατα. Το κάκου μου όμως δεν υπολόγισα σωστά τις βλαβερές συνέπειες που φέρνει η απότομη διακοπή της εντατικής απασχόλησης. Ο ύπνος μου δεν ήταν τώρα τόσο βαθύς, και δεν αισθανόμουνα ανανεωμένος τα πρωινά όπως όταν δούλευα. Ενοχλημένος για την ανεπιθύμητη αυτή μου εξέλιξη, απεφάσισα να κάνω κάτι παραπάνω σωματικά για να μη επιδεινώσω την υγεία μου περισσότερο. Θυμήθηκα κάποτε όταν διάβαζα τον Πλούταρχο να αναφέρει του Μέγα Αλέξανδρου τα χούγια. «Δεν έτρωγε καθόλου πρωινό ούτε και μεσημέρι όταν πολεμούσε, λέει, και δειπνούσε νωρίς τα βράδια, αλλά πολύ ελαφρά σαν είδος πρωινό του». <br /> <br /> Δέκα χρόνια όμως αργότερα όταν η αυτοκρατορία του ξαπλώθηκε μέχρι τις μακρινές Ινδίες, επέστρεψε να ξεκουραστεί στα αρχικά αποικιακά του λημέρια. Έτρωγε, έπινε συχνότερα και χωράτευε με τους αξιωματικούς του καθημερινά. Δεν άντεξε όμως πολύ το Βασιλικό ραχάτι του, γιατί πέθανε πρώιμα στα τριάντα τρία (33) του χρόνια. Άκουσα διάφορες εκδοχές να λένε ότι πέθανε από ψηλό πυρετό, άλλοι από υπερβολικό πιοτό, πολλοί πως δηλητηριάστηκε απ’ αντιπάλους του, και μερικοί ότι υπέκυψε από τροπική ελονοσία. Σέβομαι όλες τις απόψεις, αλλά θέλω να πω και εγώ τη γνώμη μου. <br /> ‘Νομίζω ότι εάν είχε κι άλλες αποικίες να κατακτήσει πολεμώντας, σίγουρα θα ζούσε περισσότερο’. Το μυστικό της μακροζωίας βρίσκεται μόνο στην ελπίδα της δημιουργίας, κι όχι στην κλασσική τεμπελιά. Ζούμε για να δημιουργούμε, διότι αυτός είναι ο κύριος ανθρώπινος προορισμός μας. <br /> <br /> Οι ακάματοι κηφήνες που τρώνε χαράμι μέλι στη κερήθρα χωρίς να το συμπληρώνουν με καινούργιο απόθεμα, εκτελούνται εν ψυχρό απ’ τα θηλυκά μελίσσια για καλύτερη οικονομία στην κυψέλη. Παρόμοια συμβαίνει και με τους τεμπέλικους χαρακτήρες, απωθούνται , αρρωσταίνουν κι αφαιρούνται απ’ τη ζωή νωρίτερα. Σαν τα χαλασμένα εξαρτήματα που δεν προσφέρουν ωφέλιμο έργο στον αργαλειό της κοσμικής εξέλιξης. Ακόμα και το πνεύμα απωθείται με τη χρόνια τεμπελιά, διότι επικοινωνεί μαζί μας μόνο όταν είμαστε ψυχονοητικά δημιουργικοί. “Laborare est orare” λέγανε οι Ρωμαίοι, δηλαδή, ‘εργασία είναι η λατρεία μου’. <br /> <br /> Ίσως αυτό να εξηγεί και την αιτία που τόσο συχνά συναντάμε αργόσχολους κληρικούς και θεολόγους να ‘ναι πνευματικά ακαλλιέργητοι.<br /> Δεν αμφιβάλω ότι μερικοί απ’ αυτούς μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι παρά την άγνοια τους, αλλά όχι όμως και πνευματοδιανοητικά αναπτυγμένοι; και τα πτώματα είναι πάντοτε καλά. Το πνεύμα κατακτάται μόνο όταν δημιουργούμε ψυχικά και χρειάζεται συνέχεια ανανέωση σαν τ’ οξυγόνο π’ αναπνέομε. <br /> <br /> <br /> <br /> Για να είναι όμως μια εργασία πνευματικά παραγωγική, πρέπει να ναι ειλικρινή πρωταρχικά και να ικανοποιεί το νου με τη ψυχή. Διαφορετικά, θα ‘ναι σαν είδος αγγαρεία που καταστρέφει τον εργαζόμενο σαν το εξάρτημα που γυρίζει άσκοπα στη μηχανή. Καθένας μας γεννήθηκε με κάποιο επαγγελματικό κάλεσμα στη ζωή του που ονομάζεται ‘ταλέντο’, κι όταν ανακαλυφτεί, εκτελείται με αστείρευτο μεράκι κι αξιοζήλευτη τελειότητα. Αδικοχαμένα ψάχνομε να βρούμε δουλειά μακριά απ’ τη βιολογική αποστολή μας, διότι σπάνια τη βρίσκομε ευχάριστη και δημιουργική. <br /> <br /> Τοποθετώντας τα χέρια και το νου μας στην έλξη της εσωτερικής μας φωνής, ανακαλύπτομε μονομιάς το ρυθμό της γήινης αποστολή μας. Σαν τα απεγνωσμένα ψάρια στη στεριά, που ξάφνου αγγίζοντας το ποτάμι, τη λίμνη η τη θάλασσα, και αρχίζουν να ζουν πάλι ευτυχισμένα. <br /> <br /> Τα χελιδόνια ενστικτώδες κουβαλάνε τσαλιά και λάσπη από πηλό να χτίσουν τις φωλιές τους κάτω από στέγες και μπαλκόνια, κ’ είναι ευτυχισμένα. <br /> Οι πελαργοί διαλέγουν χόρτα και βέργες αντοχής να πλέξουν τη δική τους κατοικία στα ψηλά καμπαναριά, κ’ είναι επίσης ευτυχισμένοι.<br /> <br /> Ποια είναι άραγε η ποιο ύψιστη ανθρώπινη ευτυχία; «το γνώθι σ’ αυτόν», λέγανε οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά αυτό κατορθώνετε μόνο όταν έχουμε ως αχώριστο σύντροφο την άσβεστη αγάπη για αχόρταγη δημιουργία. <br /> <br /> Hermanus-western Cape <br /> Νότιος Αφρική.<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-1197597025167416209?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FzP8ICqCdBWc9S_KDBxj2krAnyQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FzP8ICqCdBWc9S_KDBxj2krAnyQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FzP8ICqCdBWc9S_KDBxj2krAnyQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FzP8ICqCdBWc9S_KDBxj2krAnyQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/9zrw42b1yS8" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_8284.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-37077764042686000662008-09-30T15:01:00.006+02:002010-03-16T05:19:58.269+02:002010-03-16T05:19:58.269+02:00Τι ευχάριστο πράμα θα ‘ταν να κουβέντιαζε κανείς με κάποιον που θα ‘βλεπε τον κόσμο με τα ίδια μάτια! Μοιράζοντας έτσι μαζί ατέλειωτες στιγμές χαράς και κώμοτραγωδίες που σεργιανούν στο κόσμο σήμερα! Μα τέτοιους φίλους δύσκολα βρίσκει κανείς στη σύντομη ζωή του. Εάν πρέπει να προσέχομε σ’ ότι λέμε για να μη ενοχλούμε τον συνομιλητή μας, τότε καλύτερα να μένουμε μόνοι μας. Να ξαπλώσομε προτιμότερα σ’ ένα καναπέ και μ’ ένα βιβλίο στα χέρια, να διαβάζομε ανενόχλητα τις σκέψεις του μακρινού μας στοχαστή. Συνήθως οι αναπτυγμένες ψυχές προτιμούν τη μοναξιά. Δεν τους πειράζει βέβαια να βάζουν τα χέρια τους στη κοινωνία, αλλά προτιμούν να κρατάνε τις σκέψεις ενδοψυχικά. Αυτοπροστατεύονται μ’ αυτό το τρόπο απ’ την ακατανοησία του άγουρου όχλου και προσφέρουν μόνο τα χιουμοριστικά τους ανέκδοτα κατά διαστήματα. <br /> <br /> <br /> Φιλόσοφοι, μύστες, ποιητές, πεζογράφοι κι άλλοι αξιόλογοι καλλιτέχνες, παρέμεναν σιωπηλοί σ’ όλη τη ζωή τους. Ο διανοητικός ορειβάτης πρέπει να ανηφορίζει ελαφρύς αν θέλει να κατακτήσει τη βουνοκορφή ποιο σίγουρα. <br /> <br /> Ο άνθρωπος διαφέρει απ’ τον άλλο άνθρωπο, το κατά το πόσο έθεσε η όχι σαν στόχο την αλήθεια στη ζωή του. Εάν έβαλε η δεν έβαλε την καρδιά του να την αποκτήσει. Συνήθως οι πνευματικά αδιάφοροι συνάνθρωποι μας, αρέσκονται να διασκεδάζουν φιλήδονα και μάχονται αδρά για τις ζωικές τους ορέξεις. Δυστυχώς όμως που όλα καταλήγουν σε πόνους και υποφέρια κάποια μέρα. Όλοι ήμαστε δοχεία της αλήθειας, αλλά δεν μπορούμε να αποθηκεύσομε περισσότερη από όσο χώρο προετοιμάσαμε για αυτήν. Σαν την κρασοκανάτα, που όταν τη γιομίσουμε με ξύδι, δεν μπορούμε να την γιομίσουμε και με κρασί αντάμα. Η καρδιά που παραγεμίσθηκε με φιλήδονες απολαύσεις, δεν μπορεί να γιομιστεί και με πνευματικότητα συνάμα. Η αλήθεια αντανακλά ποιο ξάστερα όταν ο καθρέφτης της ψυχής είναι καθαρός και όχι φιλήδονα μουτζουρωμένος. <br /> <br /> Ένας ερημίτης Κινέζος στοχαστής κάποτε που ονομάζονταν Hsu Yu, δεν είχε τίποτα δικό του στη ζωή, μήτε κι ένα ζευγάρι σαντάλια. Τον είδε μια μέρα ένας περαστικός κυνηγός να πίνει νερό με τις χούφτες του στη βρύση της βουνοπλαγιάς και του χάρισε ένα άδειο κολοκύθι να πίνει το νερό του ποιο άνετα. Ο ‘Hsu Yu’ το δέχτηκε ευγνώμονα και το κρέμασε σε ένα κλωναράκι της οξιάς, αλλά ο αγέρας όμως το κούναγε πέρα δώθε κάνοντας μεγάλο θόρυβο. Α...! τι ενοχλητικό πράμα είναι τούτο το παλαιοκολοκύθι, λεει ο Hsu Yu, και το πέταξε στο ρέμα για να απαλλαγή απ’ το θόρυβο. <br /> <br /> Συνέχισε και πάλι να πίνει νερό με τις δυο του χούφτες όπως πάντα. Αναρωτιέμαι τώρα…… πόσο αγνή θα ‘ταν η καρδιά του, με τέτοια υλιστική αδιαφορία; Ακόμα και ο Διογένης θα τον ζήλευε μέσα απ’ το παλατένιο του βαρέλι. <br /> <br /> <br /> Δεν υπάρχει ωραιότερη αρετή από την ολιγάρκεια, ορθά το εξέφρασε και ο Πλούταρχος λέγοντας: «Ουδέποτε λιμός εγένετο μοιχεία, ουδέποτε απορία χρημάτων ασωτία». Δηλαδή, ‘ποτέ η πείνα δεν δημιούργησε μοιχείες, ούτε και η φτώχια χρηματικές ασωτίες’. <br /> <br /> Ο Αμερικανός φιλόσοφος R.W. Emerson, γνώριζε κάποτε δυο γερουσιαστές στο κογκρέσο το 1890, που εκτός απ’ την πολιτική τους ρουτίνα, ενδιαφέρονταν και για πνευματισμό ( σπάνιο φαινόμενο βέβαια). Συναντιόταν τακτικά και κουβέντιαζαν για διάφορα πνευματικά και μεταφυσικά ζητήματα. Μετά από λίγα χρόνια όμως, ένας απ’ τους δυο βγήκε με σύνταξη και έφυγε μακριά απ’ το κογκρέσο. Επειδή η απόσταση ήταν μεγάλη, δεν είδαν ο ένας τον άλλο για 15 χρόνια. Ξαφνικά συναντήθηκαν επιτέλους ένα βράδυ σε δεξίωση που οργάνωσε ο λευκός οίκος στην Ουάσιγκτον. <br /> <br /> Αλλάξανε εγκάρδιες χειραψίες και ρωτήσανε ο ένας τον άλλο. Βρήκες κανένα φως Άλμπερτ; ρωτάει ο Λούης, μπα, τίποτα απαντά ο Άλμπερτ, εσύ βρήκες τίποτα Λούη; ρωτάει ο Άλμπερτ, ούτε και εγώ τίποτα, απαντά ο Λούης. Κοιταχτήκανε με απογοήτευση για τελευταία φορά στα μάτια,- δώσανε ακόμη μια εγκάρδια χειραψία και χώρισαν για πάντα. Και συμπληρώνει παρακάτω ο Emerson:<br /> <br /> <br /> <br /> ‘Ενώ είχαν και οι δυο τους κοφτερά μυαλά, λεει, ήταν παράλληλα και γεροί υλιστές στην καθημερινότητά τους. Είναι φυσικό, συνεχίζει, όταν οι σωματικές ορέξεις υπερτερούν τις ψυχικές ανάγκες, οι πνευματικές πηγές θα στειρέψουν κάποια μέρα σίγουρα. Δεν μπορούν να αναπτυχθούν και τα δυο ταυτόχρονα. Συνήθως το ζωικό μέρος αναπτύσσεται γρηγορότερα απ’ το πνευματικό, διότι είναι ευκολότερο, ορατό και χειροπιαστό’. <br /> <br /> Διάβαζα κάποτε πως ο πατέρας του Νίκου Καζαντζάκη διαμαρτύρονταν στην γυναίκα του για τον νεαρό τους κανακάρη. Είναι πολύ ονειροπόλος, λεει, και κυνηγάει τον γαλάζιο αγέρα με τις αφηρημένες σκέψεις του. Αντί να ανοίξει δικηγορικό γραφείο και να πολιτευθεί μια μέρα, στοχάζεται να πάει περιηγητής στον γαλαξία. Με τα μάτια του κατεβασμένα ο Νίκος από σεβασμό που έτρεφε για τον πατέρα του- του απάντησε χαμηλόφωνα. Πατέρα! λεει, εγώ δεν ήρθα στη ζωή για να γιομίσω τα αμπάρια της ψυχής μου με άχρηστες ουσίες. Ούτε και για να μπαίνω βγαίνω στα δικαστικά μέγαρα και στα κοινοβούλια σαν δικηγόρος και μάταιος πολιτικός. Δεν μ’ αρέσει να είμαι κλεισμένος σαν το πουλάκι στο κλουβί που λέγεται γραφείο. Διψώ να καταλάβω το σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, και ποια θα είναι οι μοίρα μου όταν θα φύγω απ’ εδώ για παραπέρα. <br /> <br /> Παραπονιόταν και η γυναίκα του Νίκο Καζαντζάκη, Ελένη, αργότερα, γιατί ταξίδευαν συχνά δεύτερη σε κατηγορία με τον σιδηρόδρομο. Πολλές φορές μάλιστα συνταξιδεύανε παρέα με κότες, πρόβατα και γίδια. Συντρόφισσα, της απαντά ο Καζαντζάκης, ο γρηγορότερος δρόμος για να πουλήσομε την ψυχή μας στον διάβολο, είναι να κυνηγάμε την καλοπέραση. <br /> <br /> Περισυλλογηζόμενος τα βαθύλογα του Νίκου Καζαντζάκη, ανασύρω απ’ την μνήμη μου το περίφημο τούτο ξόρκι του Πέρση ποιητή ‘Jalalu ‘ddin Rumi.’ <br /> <br /> «Κάθε μορφή που βλέπεις γύρω σου έχει το αρχέτυπο κάπου στον αόρατο άτοπο κόσμο. <br /> Εάν η μορφή κάποτε χαθεί, τι σε νοιάζει, αφού το γνήσιο θα ζει κάπου αλλού αιώνια. <br /> <br /> Κάθε σχήμα που βλέπεις και κάθε βαθιά έκφραση που ακούς προϋπήρχαν σαν πρωτότυπα κάπου αλλού. <br /> Μην θλίβεσαι και παραπονιέσαι ότι θα εκλείψουν κάποια μέρα, διότι δεν είναι έτσι φίλε μου.<br /> <br /> Όταν τα λούλουδα καρποφορήσουν και τα δενδρόφυλλα αρχίζουν να φυλλορροούν, οι ρίζες όμως συνεχίζουν να τροφοδοτούν με τροφή και νερό το δένδρο. Τίποτα δεν χάνεται και μη μοιρολογάς απαρηγόρητα. <br /> <br /> Φαντάσου την κοσμική ψυχή σαν μια αστείρευτη πηγή και εσύ σαν ένα μικρό ρυάκι της. Εφόσον η κοσμική πηγή θα αναβρύζει παντοτινά, και εσύ θα κυλάς αιώνια. <br /> . <br /> <br /> Απ’ την στιγμή που ήρθες σε ανθρώπινη μορφή, σου δόθηκε μια σκάλα να ξεφύγεις και να ανεβείς ψηλότερα. Πρώτα ήσουνα ορυκτό, μετά εξελίχθηκες σε φυτό -και αργότερα σε ζωική μορφή. Πως μπορεί αυτό να είναι αίνιγμα για σένα;<br /> <br /> Μετέπειτα εξελίχθηκες σε άνθρωπο με αίσθηση, γνώση, κρίση και διάνοια. Σκέψου, το σώμα σου που προέρχονταν αρχικά από ένα κώνο κορνιαχτό, πόσο τέλειο και θαυμαστό εξελίχθηκε σήμερα! <br /> <br /> Όταν θα ταξιδέψεις δημιουργικά την ανθρώπινη αποστολή σου, θα προαχθείς σε άγγελο μια μέρα. Τελειώνοντας την αγγελική προσφορά, θα περάσεις στην αιώνια κοσμική θάλασσα που λέγεται Θεός η Δίας.<br /> <br /> Πάψε να μοιρολογάς και να ανησυχείς πια για το μέλλον σου. Εάν το σώμα σου ξέπεσε και γέρασε, τι σου νοιάζει βρε αδερφέ; Αφού η ψυχή σου θα παραμένει αθάνατη και αγέραστη αιώνια;<br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-3707776404268600066?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/EaN4W-lVisVDbihVlCVjQJ2ZiHA/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/EaN4W-lVisVDbihVlCVjQJ2ZiHA/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/EaN4W-lVisVDbihVlCVjQJ2ZiHA/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/EaN4W-lVisVDbihVlCVjQJ2ZiHA/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/V37ebY9RQGw" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_363.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-26064690375157652142008-09-30T15:00:00.005+02:002012-01-17T06:47:22.543+02:002012-01-17T06:47:22.543+02:00Του Δημήτρη Καραλή <br /> <br /> Ακούγοντας πρόσφατα κάποιον ζωντανό φιλόσοφο σε τηλεοπτικό παράθυρο να λέει, ότι ο άνθρωπος δεν έχει κανένα προσωπικό χαρακτήρα όταν γεννιέται, αλλά διαμορφώνεται αργότερα σύμφωνα με το περιβάλλον του. Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα για την άγνοια μου και μπήκα σε βαθύστοχο συλλογισμό. Εάν αυτό λέγονταν από κάποιο «ακαδημαϊκό ψυχαναλυτή» δεν θα με προβλημάτιζε και τόσο, διότι έτσι διδάσκουν τα σκολειά να παπαγαλίζουν οι πτυχιούχοι τους αυτόματα. Αλλά έλα όμως τώρα, που ειπώθηκε από φιλοσοφημένα χείλη όπου τρέφω μεγάλο σεβασμό για τις απόψεις του. <br /> <br /> Δεν αμφιβάλλω πως το περιβάλλον βοηθά η εμποδίζει τον γενετικό χαρακτήρα να αναπτυχθεί κατάλληλα, αλλά όχι όμως και να δημιουργεί εντελώς καινούργια προσωπικότητα. Ακόμη και τα άλαλα φυτά έχουν κάποιο έμφυτο γενετικό τους χαρακτήρα. Πρόσφατα φύτεψα μερικά φασόλια στον κήπο μου και έβαλα βέργες δίπλα στο καθένα για να σκαρφαλώσουν. Παρατήρησα όμως ότι ορισμένα απ’ αυτά,(δυο για την ακρίβεια) αρνιότανε να αναρριχηθούν στο στήριγμα που τα πρόσφερα. Όσες φορές προσπάθησα να τα δέσω στη βέργα, τόσο αυτά πεισματικά γύριζαν προς τα κάτω. Προτιμούσαν να αγκαλιαστούν καλύτερα με τις κολοκυθιές και τις πατατιές που άγγιζαν το χώμα, παρά να σκαρφαλώσουν μόνα τους στην ξυλόβεργα. Σεβάστηκα τελικά τον ισχυρό τους χαρακτήρα, και τ’ άφησα ελεύθερα στη προσωπική τους βούληση. <br /> <br /> Κάτι παρόμοιο παρατηρεί κανείς και στις πολύτεκνες οικογένειες. Ενώ οι γονείς τρέφουν και διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους όμοια και απαράλλαχτα, εντούτοις όμως το καθένα διαμορφώνει τον δικό του χαρακτήρα τελικά. Ευτυχώς που συμβαίνει έτσι, γιατί διαφορετικά η ανθρωπότητα θα ‘μοιαζε σαν τα βουβά μυρμήγκια που ενστικτώδες περπατάνε και εργάζοντε χωρίς ξεχωριστή προσωπικότητα. Καμιά επιδέξια ανατροφή δεν μπορεί να αλλάξει ολοκληρωτικά τον γεννητικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Μπορεί να τον εκπαιδεύσει και να τον πλουτίσει με γνώσεις και με τέχνες, αλλά βαθιά στα φυλλοκάρδια του θα παραμένει πάντα αμετάβλητος ο γενετικός του χαρακτήρας. <br /> <br /> Το ολοκληρωτικό καθιστός της αρχαίας Σπάρτης, προσπάθησε να δημιουργήσει μια τέτοια υποταγμένη κοινωνία στην ολιγαρχική διαταγή χωρίς ατομική προσωπικότητα. Γνώριζαν όμως κατά βάθος, ότι ο γεννητικός χαρακτήρας παραμένει αμετάβλητος για αυτό και επέτρεπαν τα προσωπικά τους χούγια, αλλά στα κρυφά. Ακόμα και το κλέψιμο επέτρεπαν νομοθετικά, αρκεί μόνο να μη τους έπιαναν αυτόφωρο. Υποβάλλονταν σε φοβερό ξυλοδαρμό όταν τους συλλαμβάνανε στη πράξη, όχι βέβαια για την κλοπή, αλλά γιατί προδόθηκαν. <br /> <br /> Φοβισμένος κάποτε ένας νεαρός Σπαρτιάτης να μην δουν την αλεπού που έκλεψε από ένα κτηνοτρόφο, την έκρυψε κάτω απ’ τον μαντύα του για να περάσει τον όχλο απαρατήρητος . Επειδή όμως δεν φορούσε τίποτα από κάτω, εκτός απ’ το εξωτερικό μαντεία, η αλεπού άρχισε να ροκανίζει τα γενετικά του όργανα. Μηλιά, οχ!....οχ!.... δεν έβγαλε ο φουκαράς, διότι εάν προδινόταν ως κλέφτης, τότε τα βασανιστήρια θα ‘ταν ακόμα πιο χειρότερα. <br /> <br /> <br /> Πόσο ψηλά εκπολιτίστηκε άραγε η αρχαία Σπάρτη με τέτοιο σκληροτράχηλο ολοκληρωτικό καθεστώς; Πόσα σχολειά στον κόσμο διδάσκονται σήμερα Σπαρτιάτικη λογοτεχνία, γλυπτική, ποίηση, φιλοσοφία, θέατρο, μουσική και επιστήμη; Ασφαλώς κανένα, αφού δεν μας άφησαν τίποτε αξιόλογο προς μίμηση και θαυμασμό, εκτός απ’ τον γουρουνίσιο τους μελανή ζουμό και την εξαναγκαστική τους μαχητικότητα. Να, εδώ ήθελα να επισημάνω στον φιλόσοφο ότι, το ακατάλληλο περιβάλλον, εμποδίζει η ατροφεί κατά κάποιο τρόπο την ιδανική ανάπτυξη του χαρακτήρα . <br /> <br /> Όπως το κλίμα και το γόνιμο χώμα συντελεί στην τέλεια ανάπτυξη των φυτών, έτσι και το περιβάλλον βοηθάει η εμποδίζει την τέλεια ανάπτυξη του χαρακτήρα. Αρκεί μόνο η περιβαλλοντική συγκυρία να ταυτίζεται με τον γεννητικό του χαρακτήρα. Και για να ‘μαι ποιο αντιληπτός τι εννοώ, παραθέτω ένα μικρό παραδειγματάκι. Όταν ένα παιδί γεννηθεί καλλιτεχνικά προικισμένο σε μια καλλιεργημένη οικογένεια, τότε εύκολα θα αναπτυχτεί το ταλέντο του. Εάν όμως πέσει σε κάποια τραχιά και υποανάπτυκτη οικογένεια, τότε το ταλέντο του δεν θα αναπτυχθεί τόσο εύκολα, άλλα θα παραμένει αδρανή και ακατέργαστο μέσα του. <br /> <br /> Ο Πλάτωνας παρατήρησε την ακαταλληλότητα πολλών γονιών να συμβάλουν σωστά στην ιδανική διαμόρφωση των παιδιών των, και για αυτό περιέγραψε λεπτομερή την διαπαιδαγώγηση των παιδιών στη θαυμάσια ‘Πολιτεία του’. <br /> Ρωτάει κανείς, γιατί τότε οι Άραβες γίνονται μουσουλμάνοι, οι Λατίνοι καθολικοί οι έλληνες ορθόδοξοι και οι ασιάτες βουδιστές; Γεννήθηκαν δηλαδή η διαμορφώθηκαν στα δόγματα αυτά; Και εδώ υπογραμμίζω στο φιλόσοφο το εξής, ο θρησκευτικός δογματισμός επηρεάζει την ατομική πνευματική ανάπτυξη και την καταντάει ακαλλιέργητη και φοβητσιάρικη τελικά. Όταν ένας χαρακτήρας βάλλεται από νωρίς στη ζωή απ’ τα δογματικά τεχνάσματα και η πολιτεία επικυρώνει νομοθετικά τα πανούργα σχεδία τους, τότε το δόγμα εδραιώνεται σαν ιεροσύνη στις συνειδήσεις των ανθρώπων. <br /> <br /> Θαυμάζομε τον αρχαίο Αθηναϊκό πολιτισμό, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ; Διότι καμιά άλλη κοινωνία εδώ και είκοσι πέντε(25) αιώνες δεν άγγιξε την αξιοθαύμαστη πολιτιστική ακμή τους μέχρι σήμερα. Τόσο εκθαμβωτικά εκπολιτίστηκαν που μας παραμένουν άλυτο αίνιγμα εδώ και αιώνες. Πια ήταν άραγε τα μυστικά κριτήρια της επιτυχίας των; Τα ζηλευτά τους κριτήρια ήταν ότι το θρησκευτικό τους σύστημα δεν πάλευε να εξοντώσει την ελεύθερη διανοητική σκέψη, αλλά αντίθετα την θαύμαζε και την τοποθετούσε στην πιο ύψιστη κοινωνική θέση. Ονόμαζαν τους φιλόσοφους, ποιητές και καλλιτέχνες ως ‘Διανοητική Αριστοκρατία’, και ο ψήφος τους μέτραγε δεκαπλάσια απ’ τους χειρώνακτες. Θυσίαζαν την υποανάπτυκτη μαζική πλειοψηφία, σε όφελος της διανοητικής μειοψηφίας για το καλό του κοινωνικού συνόλου. <br /> <br /> Δημοκρατία για αυτούς ήταν ιερός θεσμός να επιλέξουν προσεκτικά τον αναπτυγμένο χαρακτήρα ώστε να συμβάλει θετικά στην πρόοδο της πολιτείας. ‘Πιστεύω αταλάντευτα, ότι το σημερινό εκλογικό μας σύστημα χρειάζεται δραστική επανεξέταση εάν θέλουμε να απαλλάξουμε την κάθε ικανή κυβέρνηση απ’ τη πεδούκλα της δογματικής μισαλλοδοξίας. Είχε άραγε δίκαιο η άδικο ο Πλάτωνας όταν έλεγε: <br /> <br /> «Μόνο όταν ο φιλόσοφος κυβερνήσει- η ο κυβερνήτης αρχίζει να φιλοσοφεί, τότε μονο η ανθρωπότητα θα προχωρήσει δικαιότερα μπροστά». <br /> <br /> Hermanus <br /> Νότιος Αφρική.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-2606469037515765214?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bKe8v1cutWRQOmbk7E3fmkIZ-HY/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bKe8v1cutWRQOmbk7E3fmkIZ-HY/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bKe8v1cutWRQOmbk7E3fmkIZ-HY/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bKe8v1cutWRQOmbk7E3fmkIZ-HY/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/a_8OGkzNr0k" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_6303.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-72143768024687477242008-09-30T14:59:00.004+02:002010-03-16T05:21:21.545+02:002010-03-16T05:21:21.545+02:00Φημολογείται, πως τα στήθια του νομοθέτη Σόλωνα ήταν εύρωστα κ’ έμοιαζαν σαν μεγαλοπρεπής δωρικός ναός που φύλαγε ολάκερη τη Θεϊκή σοφία. Οι ιεροί νόμοι του, που ‘ναι το επεξηγηματικό λυχνάρι των αρχαίων για άρτια δικαιοσύνη, παραμένουν ανεξίτηλοι καθοδηγητικοί κανόνες και για μας σήμερα. Κάθε πολιτεία, λεει, στέκεται και περπατά στα δυο ποδάρια της, σαν τον άνθρωπο. Το δεξί κοιτά ότι κανένα κακούργημα δεν πρέπει να περνά ατιμώρητο, και το ζερβί ν’ αμείβει κάθε ευγενή πράξη έγκαιρα και με διακριτική μεγαλοπρέπεια. <br /> <br /> Όταν το πρώτο πόδι ξαστοχά να τιμωρήσει τις κακές πράξεις απ’ αμέλεια η διαφθορά, η πολιτεία αρχίζει να κουτσαίνει. Κι εάν το δεύτερο ποδάρι δεν νοιάζεται να τιμήσει τούς κοινωνικούς ευεργέτες του απ’ αφέλεια η τεμπελιά, η πολιτεία δεν στέκετε πια όρθια. Με αυτούς τους δυο απλούς κανόνες οι Αρχαίοι Έλληνες, κι αργότερα οι μαϊμούμιμητές Ρωμαίοι, δοξάστηκαν παγκόσμια και η φήμη τους ακούμπησε τ’ άστρα. <br /> Τιμούσαν λαμπρά τους ευεργέτες τους, μερικούς με Θεοποίηση , άλλους με μαρμαρένια αγάλματα και σ’ όλους με μεγαλοπρεπές κηδείες όπου απάγγελναν ποιητικούς ύμνους για την αιώνια τους δόξα. <br /> <br /> Για τους κοινωνικά απείθαρχους, γράφανε το όνομά τους σ’ ένα όστρακο (πήλινο κομμάτι) κάθε Γενάρη μήνα, και την άνοιξη ψήφιζαν για την ανάλογη τιμωρία τους. Εάν μάζευαν έξη χιλιάδες ψήφους (6.000), τους οστράκιζαν αλλά Κλεισθένη στους Δελφούς και σ’ άλλα ιερά μυστήρια από πέντε έως δέκα (5-10) χρόνια, για κοινωνική αγωγή και πνευματοδιανοητική καλλιέργεια.<br /> <br /> <br /> Δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάζει το αξιοζήλευτο σωφρονιστικό τους σύστημα που τόσο μελετημένα κι άψογα εφάρμοζαν. Το κακούργημα για αυτούς, ήταν ψυχονοητική αρρώστια, που ρίζωνε βαθιά με την πάροδο του χρόνου σε επικίνδυνη εγκληματική συνήθεια. Θωρούσαν, πως θα ‘πρεπε σύντομα να ‘γιάνει με την επίμονη σωφρονιστική θεραπεία. Η πείρα τους είχε διδάξει, ότι με την υποδειγματική συναναστροφή και την δημιουργική απασχόληση, η κακοσυνήθεια μετατρέπεται τελικά σε αξιοζήλευτη αρετή. Σαν τ’ αδέσποτα θηριά, που με τη εντατική τους εκπαίδευσή, αναπλάθοντε αγάλι σε χρήσιμα εργαλεία μας. <br /> <br /> Βλέποντας την εγκληματικότητα τελευταία να ξεπηδά παγκόσμια σαν τα μανιτάρια του φθινοπωρινού απόβροχου, κι ανησυχούμε για την επικίνδυνη επέκταση που παίρνει. Που λοξοδρομήσαμε άραγε και πήραμε τέτοιο ολισθηρό κατήφορο;<br /> Μήπως γκρεμίσαμε τα ανθρώπινα ιδανικά με τη λανθασμένη εκπαιδευτική και κοινωνική κατεύθυνση που παρέχουμε στους νέους μας; Όταν το όραμά μας είναι η έρευνα, η γνώση, η αρετή και η δημιουργία, τότε σίγουρα το κακούργημα δεν έχει καμιά θέση στο ψυχονοητικό μας σύνταγμα; Το διανοητικό μονοπάτι ποτέ δεν συνοδεύεται με φανατισμό, δογματισμό και εγκληματικότητα. Η σωστή κατεύθυνση χαράζεται πρώτα απ’ τον ιδανικό γονιό, πλουτίζεται και επεκτείνετε με τη σωστή παιδεία, και αξιολογείται με τιμές και διακρίσεις απ΄ τη δημοκρατική πολιτεία. <br /> <br /> <br /> Έτσι μόνο χτίζουμε γερά θεμέλια που θα στηρίζουν την ειρήνη, την πρόοδο και την συμβιωτική αρμονία αναμεταξύ μας. Δεν είναι άραγε καιρός να επανεξετάσουμε την όποια λανθασμένη μας πορεία, εάν θέλουμε να προλάβουμε μελλοντικά την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή μας;<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-7214376802468747724?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/wSt5FfOQw7MwHxrJxq4CKuhf03M/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/wSt5FfOQw7MwHxrJxq4CKuhf03M/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/wSt5FfOQw7MwHxrJxq4CKuhf03M/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/wSt5FfOQw7MwHxrJxq4CKuhf03M/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/ZAL5XJyhoGU" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_4592.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-11851515974223333382008-09-30T14:58:00.013+02:002011-04-04T09:43:25.035+02:002011-04-04T09:43:25.035+02:00Του Δημήτρη Καραλή<br /> <br /> Περπατούσε κάποτε ένας ξυπόλητος οραματιστής στους δρόμους και στις λαϊκές αγορές, προσπαθώντας να διδάξει αλήθεια και αγάπη στους συνανθρώπους του, αλλά κανείς δεν του ‘δινε μεγάλη σημασία. <br /> <br /> Φώναζε ενθουσιασμένος σαν μικρό παιδάκι στους διαβάτες αφιλόκερδα. Βλέπω!..... βλέπω!.....έλεγε, και αυτοί τον κορόιδευαν χασκογελώντας ειρωνικά. E! χαζός είναι αυτός, λέει ο ένας. Α! φαφλατάς είναι, έλεγε ο άλλος, ενοχλητικός και επικίνδυνος δημαγωγός είναι λέγανε οι περισσότεροι και πρέπει να συμμαζευτεί. <br /> <br /> Αυτός όμως συνέχιζε να φωνάζει το βλέπω!.... βλέπω!.... εντελώς ανεπηρέαστος από τέτοιες δοκιμασίες. Ένας παχύσαρκος Θεολόγος που περνούσε βιατικά, τον άκουσε να μιλάει για ατομική πνευματική ανάπτυξη και ενοχλήθηκε υπερβολικά. Όρμισε απάνω του λυσσαλέα με τις φλέβες του τεντωμένες έτοιμες να σπάσουν από κακία φωνάζοντας. Άθεος είσαι καταραμένε, του λεει, και τα λόγια του ήταν πικρότερα ακόμα κι από πράσινη χολή.<br /> <br /> Προϊόν του σατανά έγινες, σίγουρα χρειάζεσαι αφορισμό και κάψιμο αυτού που έφτασες. Αυτός όμως του χαμογέλασε άθυμα γεμάτος οίκτο και συμπόνια. Αγνόησε τη λυσσαλέα οργή του θεολόγου όπως αγνοεί κανείς τον οργισμένο σκύλο που γαυγίζει αυτόν που δεν γνωρίζει. Γαλήνιος πάλι συνέχιζε να φωνάζει βλέπω!... Βλέπω.....!<br /> <br /> Ένας πανύψηλος πολισμάνος με το κομπολόι στο χέρι τον άκουσε να φωνάζει Βλέπω!...... Βλέπω!..... και τον πέρασε για επικίνδυνο ταραχοποιό. Ετοιμάστηκε να τον συλλάβει για αναρχικό, αλλά αυτός όμως τον ηρέμησε γλυκο-χαμογελώντας και συνέχισε να φωνάζει το βλέπω!....... βλέπω!...... περισσότερο κεφάτος. <br /> <br /> Σ’ ένα γωνιακό εστιατόριο μερικοί τακτικοί θαμώνες τρώγανε γουρουνίσιο καυτό μποξά, και ήταν λιγάκι μισοζαλισμένοι απ’ τον σάπιο κρυθαρόζωμο (μπίρα) που έπιναν. Τον άκουσαν να φωνάζει, βλέπω!..... βλέπω!...... και γύρισαν να δουν ποιος να ‘ναι άραγε. Τον αντίκρισαν λιγάκι μουντά μέσα απ’ το πυκνό σύγνεφο της βρομοτσιγαροκαπνίλας που τους τύλιγε και μουρμούρισαν όλοι μαζί ειρωνικά. <br /> Α…! καβαλίκεψε το καλάμι ο φουκαράς, είπαν, και το ξέσπασαν σε παρατεταμένα γέλια της παχουλής κοιλιάς. Βλέπω!.... βλέπω!.... φώναζε πάλι αυτός ανενόχλητος. Ξάφνου η κοινωνία απεφάσισε επιτέλους να του δώσει μισό αυτί για να ακούσει τι λεει άραγε τούτος ο κοκορόμυαλος. <br /> <br /> Σηκώθηκαν όλοι τους όρθιοι για να αφουγκραστούν καλύτερα τα λόγια του ξετσίπωτο κλητήρα, όπως τον αποκαλούσαν. Φώναζε αυτός αδιάκοπα, αλλά τούτη τη φορά με δυνατότερη φωνή από άλλοτε, ΒΛΕΠΩ!..... ΒΛΕΠΩ!..... ΒΛΕΠΩ!....... Δεν ξέρω τι έγινε τότε, και άξαφνα άρχισαν όλοι να ξυπνάνε απ’ τη μακρά τους ληθαργία. Κατάλαβαν ότι πρόκειται για αναπτυγμένο άνθρωπο κι άρχισαν να ερευνούν τι μπορούν να κάνουν για τον σπάνιο τούτο οραματιστή. <br /> <br /> Γρήγορα, γρήγορα άρχισαν να χτίζουν ναό για το όνομά του και να τον ρωτάνε παράκλητα. <br /> Τι άλλο πρέπει να κάνομε σε σένα για να συχωρεθούμε από τις μετανοιωμένες πράξεις μας; Αυτός τους χαμογέλασε γλυκά και τους ακούμπησε στοργικά με την άκρη των δακτύλων του λέγοντας. Τίποτε παραπάνω από ότι είδη κάνατε φίλοι μου! τους λέει. Και τι είναι αυτό που κάναμε για σένα; ρωτάνε όλοι τους μ’ απορία! Να, το που ξυπνήσατε όλοι σας να δούμε ολοι μαζί μου την ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι η πιο υπέρτατη ευτυχία που με χαρίσατε, τους απήντησε ήρεμα. <br /> <br /> Johannesburg 2003<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-1185151597422333338?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FqRMDfAd7aYj1WXzJWKPT5rZ3jc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FqRMDfAd7aYj1WXzJWKPT5rZ3jc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FqRMDfAd7aYj1WXzJWKPT5rZ3jc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/FqRMDfAd7aYj1WXzJWKPT5rZ3jc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/GFzwrW1gv8g" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_2649.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-26042528363732543802008-09-30T14:58:00.011+02:002010-03-16T05:21:45.183+02:002010-03-16T05:21:45.183+02:00Του Δημήτρη Καραλή <br /> Κανένα άλλο ζήτημα δεν απασχόλησε τόσο πολύ και θα απασχολεί αιώνια την ανθρωπότητα, όσο το ερωτηματικό της ζωής του μετά τον θάνατο. “Διδαχθήκαμε απ’ τα φασκιά μας ότι γεννηθήκαμε για να πεθάνομε, και μαζί με τις υπόλοιπες προκαταλήψεις που περισύλλεξε η θεολογία απ’ τους βάρβαρους λαούς, πρόσθεσαν περισσότερες φοβέρες στη φορτωμένη μας κατήφεια, ο Εμερσον. Ένας Έλληνας σοφός ζήτησε να γράψουν πάνω στον τάφο του την εξής επιγραφή: «Σκέψου μόνο για τη ζωή, λέει, και μη σπαταλάς το χρόνο σου άδικα με φοβίες για το μεταφυσικό σου μέλλον».<br /> <br /> Αφιέρωσε το χρόνο μπροστά στη δουλειά σου π’ αγαπάς και να την εκτελείς με ζήλο και ενθουσιασμό. Βέβαιος, ότι η δημιουργική σου τούτη στιγμή είναι η καλύτερη προπαρασκευή για τη μεταφυσική σου συνέχεια. <br /> <br /> Οι αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν τη ζωή και λάτρευαν την ομορφιά της, αλλά τιμούσαν και το θάνατο όμως με μεγαλοπρεπέστατες ιεροτελεστίες. Απαγγέλλανε ποιητικούς ύμνους και γνωμικά για την αθανασία της ψυχής, στολίζοντας τους τάφους με στεφάνια από δάφνη και ελιά. Θάβανε μαζί και τα αγαπημένα είδη που λάτρευε στη ζωή του ο νεκρός. Έβλεπαν τον θάνατο σαν τον μοναδικό διανομέα της άφθαρτης αιώνιας δόξας. Οι νεοέλληνες σήμερα μέσα απ’ τα δημοτικά τους τραγούδια επιθυμούν να θαφτούν αντικρίζοντας την ανατολή. Ζητούν επίσης να τους αφήσουν κ’ ένα παραθυράκι πάνω στο τάφο για να αγναντεύουν το γλυκοχάραμα και τα χελιδόνια που έρχονται την άνοιξη. <br /> <br /> Η αρετή και δόξα για τους αρχαίους μας προγόνους επιβεβαιωνόταν μετά τον θάνατο και όχι στη επίγεια ζωή τους. Απέφευγαν αυστηρά τον αυτό-έπαινο στην επίγεια ζωή, έχοντας στο νου τους το αθάνατη γνωμικό του Σόλωνα ‘μηδέν προ τέλους μακάριζε’. <br /> <br /> Μύθοι, θρύλοι και ελπίδες πλάστηκαν σε όλα τα μέρη του κόσμο γύρο απ’ την αθανασία. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήσαν οι πρώτοι που πίστεψαν στην αιωνιότητα της ψυχής. Έχτιζαν σπίτια και παλάτια να βλέπουν κατά τις πυραμίδες και αθανατοποιούσαν τους νεκρούς με μελετημένους τάφους και προσδοκούσαν την επιστροφή τους κάποια μέρα. <br /> <br /> Ο Σωκράτης, ξόδευε τις τελευταίες στιγμές στη φυλακή πριν πάρει το θανατηφόρο κώνειο, να πείσει τους Θηβαίους φίλους του Κέβη και Σημεία, για την αθανασία της ψυχής. Κάθε ύπαρξη λεει είναι κυκλική, προέρχεται από κάπου και καταλήγει πάλι κάπου. Ο ήλιος ανατέλλει και βασιλεύει και το βασίλευμα πάλη ανατέλλει. Ο ύπνος καταλήγει στο ξύπνημα και το ξύπνημα πάλη στον ύπνο. Τα πάντα είναι δίδυμα και βρίσκονται σε συνεχή τροχιά, που χωρίς τη κυκλική αυτή πορεία ο άνθρωπος και το σύμπαν δεν θα ‘χαν κανένα νόημα. <br /> <br /> Όλα στη ζωή είναι ρευστά και τίποτε δεν παραμένει στάσιμο. Η ζωή οδηγεί στο θάνατο και ο θάνατος στη ζωή. Την ίδια γνώμη είχε και ο Ηράκλειτος με το γνωστό του γνωμικό , ‘τα πάντα ρέουν’.<br /> «Τίποτε δεν έρχεται απ’ το πουθενά και να καταλήγει στο πουθενά» έλεγε ο Εμπεδοκλής. <br /> Το ίδιο επισήμανε και Ο Πλάτωνας, λέγοντας ότι, «είναι αδύνατο να δημιουργηθεί κάτι απ’ το τίποτα και να διαλυθεί πάλι στο τίποτα». «Ότι βλέπουμε τριγύρω, τονίζει ο Αναξαγόρας, προϋπήρχε κάπου αλλού, ίσως σε διαφορετική μορφή απ’ την παρούσα, αλλά είναι η ίδια εξελισσόμενη ουσία». Άσκοπες πρωτογενείς οντότητες χωρίς καμιά μεταφυσική συνέχεια, είναι αδιανόητο να υπάρξουν στην υφήλιο. <br /> <br /> Ο Εμμανουήλ Σουίντενμπορχ, γνωστός μύστης του Σκανδιναβικού βορρά, περιέγραψε την επόμενη ζωή σαν ένα συνεχές αληθινό όνειρο απ’ την τωρινή μας ύπαρξη. Όλες οι γήινες σκέψεις και πράξεις θα μας ακολουθήσουν και μετά το θάνατο, λεει. Εάν ζούμε για αλήθεια, γνώση και σοφία σήμερα, το ίδιο θα συνηχήσουμε να ζούμε και μεταφυσικά, υποστηρίζει. Η τωρινή μας ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προπαρασκευή για την μεταφυσική μας συνέχεια, τονίζει. <br /> <br /> Οι αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν τη φιλοσοφία, ποίηση και τις δημιουργικές τους τέχνες, σαν απαραίτητα εφόδια για την αιωνιότητα. Μόνο αγαπώντας την γνώση την αλήθεια και την δημιουργική τέχνη, ξετυλίγει το θνητό σε αθάνατο, έλεγαν. Ο Αμερικανός φιλόσοφος Ralph Waldo Emerson, θαυμαστής και λάτρης του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, υποστήριζε ακράδαντα την αθανασία της ψυχής. «Κάθε πλανήτης και αστέρι, λέει, θα διαλυθούν κάποτε στον μέλλον, αλλά η ψυχή μας θα παραμένει αθάνατη αιώνια». <br /> <br /> Ο Γάλος στοχαστής Montesquieu έγραφε ότι: “Εάν η αθανασία της ψυχής ήτανε ακόμα και λάθος, θα ‘ταν ανοησία να μη πίστευα στην ψυχική μου αιωνιότητα. Δεν επιθυμώ ποτέ να ανταλλάξω την ιδέα της αθανασίας μου ακόμη και με τη πιο ύψιστη ευλογία του παραδείσου. Απολαμβάνω και χαίρομαι να πιστεύω ότι είμαι αθάνατος ψυχικά όπως και ο Θεός. Ανεξάρτητες αποκαλυπτικές ιδέες με ‘δωσαν ισχυρή πίστη και ακλόνητη σιγουριά για την αιωνιότητα μου, ΠΟΥ ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΡΡΙΨΩ.” <br /> Ο Ελληνομαθείς Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος εξέφρασε πως, «θα ‘ταν πολύ ευχάριστο πράμα να πέθαινε κανείς εάν υπήρχαν Θεοί, και πολύ δυσάρεστο να ζούσε αιώνια στη γη χωρίς Θεούς καθόλου». <br /> <br /> Ο ‘Γιάμα’, (υπεύθυνος ημίθεος για τον θάνατο στην Ινδική θρησκεία) υποσχέθηκε τον ‘Νατσικίτα’(γιο του Βούδα), να διαλέξει τρεις χάρες όποιες αυτός ήθελε. Πρόθυμα ο Νατσικίτα διάλεξε να μάθει εάν η ψυχή ζει μετά το θάνατο. Άλλοι λένε πως ζει και άλλοι όχι, ρωτά, και δεν υπάρχει ποιο καταλληλότερος άνθρωπος από σας για να απαντήσει σ’ αυτό το πανάρχαιο μυστηριώδες αίνιγμα. <br /> <br /> Α!.... απαντά ο Γιάμα, τέτοιου είδους ερώτηση δεν είναι εύκολο για μένα να την απαντήσω. Ακόμη και οι θεοί ρωτάνε να μάθουν περί αθανασίας. Δύσκολα καταλαβαίνει κανείς διότι πολύπλοκη είναι η φύση της, διάλεξε σε άλλη χάρη όποια θέλεις, απαντά ο Γιάμα. <br /> Το Νατσικίτα δεν τον ενδιέφερε καμιά άλλη ερώτηση εκτός απ’ την αθανασία της ψυχής και επέμεινε να πάρει κάποια απάντηση. Τότε ο Γιάμα του απαντά: «Στη ζωή συναντάμε δυο δρόμους να διαλέξουμε που οδηγούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο πρώτος δρόμο είναι αυτός που ικανοποιεί τις ζωικές μας ορέξεις, και ο δεύτερος που ικανοποιεί τον νου και την ψυχή μας. <br /> <br /> Αυτοί που διαλέγουν αποκλειστικά τον πρώτο δρόμο, παραμένουν σκλαβωμένοι στις ζωικές αισθήσεις τους όπως και τα ζώα χωρίς καμιά πνευματική και διανοητική ανάπτυξη και εμπειρία.<br /> Αυτοί όμως που διαλέγουν τον δεύτερο μονοπάτι της αλήθειας και της γνώσεις , αναπτύσσονται διανοητικά και αντιλαμβάνονται από νωρίς την αθανασία της ψυχής. Γνωρίζομε από πειρα, λεει, πως ο δρόμος των ορέξεων και της ηδονής, είναι παροδικός και διαρκεί όσο το σώμα αντέξει στη φθορά του χρόνου. Για αυτό το λόγο δεν μπορεί ποτέ το εφήμερο να απαντήσει για το αιώνιο. Η κατανόηση της αθανασίας έρχεται από μόνη της με το σωστό δρόμο που διαλέγουμε στη ζωή μας, απαντά».<br /> <br /> Την ψυχή δεν τη γέννησε κανείς, αλλά ούτε και ποτέ πεθαίνει. Αγέννητη είναι αιώνια χωρίς να υποκύπτει ποτέ στο θάνατο. Ενώ το σώμα σφαγιάζετε αυτή παραμένει εντελώς άθικτη. Όταν καθόμαστε, αυτή ταξιδεύει μακριά, κι όταν κοιμούμαστε πάει ελεύθερα όπου θέλει. Ποτέ η αιωνιότητα της ψυχής δεν κατανοείτε με κουβέντες και με δογματικά τεχνάσματα, αλλά φανερώνει από μόνη της την αιωνιότητα με το σωστό δρόμο που ακολούθησε ο καθένας. <br /> Σοφή επίσης ήταν και η απάντηση του ζωγράφου Μιχαήλ Άγγελο, όταν τον ρώτησαν εάν λυπάται τον τερματισμό της τέχνης του μετά το θάνατο μια μέρα. <br /> «Α μπα! λεει, εάν το να γεννιέται κανείς είναι ευχάριστο πράμα, και εφόσον ο θάνατος είναι επίσης μέρος του ιδίου κύκλου, δεν πρέπει να μας δυσαρεστεί καθόλου. Σίγουρα η τέχνη μου θα έχει και συνέχεια μετά τον θάνατο εάν παραμείνω αφοσιωμένος σ’ αυτήν μέχρι το τέλος της ζωής μου».<br /> <br /> Εργάτες, γεωργοί, μπακάληδες, τεχνίτες και κάθε είδος τραμπαδόροι εργάζονται όλη μέρα να επιβιώσουν, αλλά η δουλειά τους τελειώνει κάθε βράδυ, έχει κάποιο τελειωμό. Για τον ποιητή, φιλόσοφο, καλλιτέχνη και εφευρέτη, η δουλειά τους δεν έχει κανένα τελειωμό. Το σημείο που τελειοποίησαν είναι η αρχή που δεν γνωρίζουν. «Η τέχνη είναι πολύ μακρά και η ζωή σύντομη’ έλεγε ο Ιπποκράτης». Καμιά λεπτή τέχνη δεν έχει τελειωμό όσο τέλεια και να εκτελείτε. Δεν είναι άραγε αυτή η ατέλειωτη δίψα για συνεχή δημιουργία και γνώση καθαρή απόδειξη για την ψυχική αθανασία μας; Η γνώση, λεει ο Γάλος montesquieu, είναι το μόνο αιώνιο πάθος καθώς το σώμα μας πλησιάζει στην κατάρρευσή του. Ο Francis Bacon έλεγε πως όποια ενέργεια το πνεύμα μπορεί να την εκτελεί χωρίς τα όργανα του σώματος, πρέπει να συνεχίζει την ύπαρξή της και μετά το θάνατο.<br /> <br /> Ο Εμερσον με το βαθυστόχαστο μυαλό του είχε ποιο καθαρότερη αντίληψη για την αθανασία της ψυχής. «Νομίζετε λεει, πως η αλάνθαστη κοσμική αλυσίδα που αμείβει και τιμωρεί τα πάντα, αυτή που χειρίζεται την φύση και ολόκληρο το σύμπαν σαν τις χάντρες του κομπολογιού, να αφήνει τον άνθρωπο εκτός σχεδίου εγκαταλειμμένο και ορφανό χωρίς σκοπό και αξία στη ζωή; Ζούμε με προσωπική βούληση για γνώση, αλήθεια και δημιουργία, λέει. Ζούμε με την υπακοή στους νόμους που μας διέπουν γύρο μας, η χάνομαι τη μάχη όταν ζούμε άσκοπα και ανυπάκουα στους νόμους του πλανήτη μας. <br /> <br /> Τι σκοπό έχει άραγε τούτο το απέραντο χάος που λέγετε ουρανός και σύμπαν τριγύρω μας; Τι έννοια έχουν όλα τα αμέτρητα άστρα, πλανήτες και ήλιοι γύρω μας; Ασφαλώς όχι για διακόσμηση, αλλά για να μας εμπνέουν την μελλοντική μας συνέχεια κάποια μέρα. Όλα μας τριγύρω εμπνέουν και γνέφουν ότι η γήινη ζωή έχει και συνέχεια». Θυμάμαι κάποτε την απάντηση του Γιάννη Ρίτσου όταν το ρώτησα τι γνώμη είχε για το θάνατο, να τι μου απάντησε: «‘Α!... όσο γερνάω Δημήτρη, λεει, τόσο περισσότερο αισθάνομαι αθάνατος ψυχικά, είμαι πολύ σίγουρος για την αθανασία της ψυχής μου, απάντησε γαλήνια». <br /> <br /> Κάποτε ένας μικρούλης ρωτούσε τον πατέρα του αν η ζωή τoυ θα έχει κάποτε τελειωμό η θα συνεχιστεί αιώνια. A! έχεις πολλά χρόνια ακόμα μπροστά σου, απαντά ο πατέρας του. Τι….; απαντά ο μικρούλης, δεν θα σταματήσει ποτέ η ζωή μου; με κάνει να κουράζομαι από τώρα, απαντά στοχαστικά.<br /> Η αθανασία της ψυχής είναι ζήτημα διανοητικής και πνευματικής ανάπτυξης. Μόνο με το δημιουργικό μας τούτο μονοπάτι φτάνομε στην ωρίμανση και κατανόηση μια μέρα. Αυτό ήταν και το μυστικό των αρχαίων μας προγόνων που τους ωθούσε στην φιλοσοφία, ποίηση, καλλιτεχνία και αγάπη για την δημιουργία ως εφόδια για την αιωνιότητα. Κάθε άλλος ισχυρισμός οδηγούν μόνο στην ανασφάλεια, φόβο, φανατισμό και πνευματική στασιμότητα. <br /> Johannesburg<br /> <br /> Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-2604252836373254380?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h7U1Q7qbP39A4aY-Fpl4S9tXsYc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h7U1Q7qbP39A4aY-Fpl4S9tXsYc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h7U1Q7qbP39A4aY-Fpl4S9tXsYc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h7U1Q7qbP39A4aY-Fpl4S9tXsYc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/xhWkrnZ5knY" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_7357.htmltag:blogger.com,1999:blog-1941153308062398028.post-81774354336972049772008-09-30T14:44:00.005+02:002011-10-06T18:55:04.625+02:002011-10-06T18:55:04.625+02:00Του Δημήτρη Καραλή.<br /> <br /> Στις αρχές του θεσσαλικού κάμπου και ζερβά του κεντρικού δρόμου Τρίκαλα - Καλαμπάκας, βρίσκεται ένα πανέμορφο χωριουδάκι που ονομάζεται Μεγάρχη.<br /> Ξαπλώνεται γραφικά μεταξύ τους πρόποδες του βουνού Κόζιακα και στις όχθες ενός χειμάρρου του Πηνειού ποταμού. Είναι γεωργοκτηνοτροφικό χωριό όπως και τα περισσότερα χωριά της Ελλάδας. Εκεί γεννήθηκε ο πατροπαππούς μου Γιάννος Καραλής παντρεμένος με την γιαγιά μου Μαρία Γαλάνη που ήταν Σουλιώτισσα η γεννητική καταγωγή της. Απόκτησαν τρεις κόρες κ’ ένα γιο και ο μοναχογιός τους Βασίλης, παντρεύτηκε την κόρη του παπά του χωριού, Νικόλα Παπαγεωργίου η γνωστότερος ως Παπανικόλας που την λέγανε Ουρανία. Ήταν μια γερόκορμη πανέμορφη γυναίκα με σγουροκόκκινα δασιά μαλλιά και πράσινα μάτια, αναμφισβήτητα είχε κληρονομήσει τη προγονική της φλέβα απ’ τους αρχαίους μας Δωριείς.<br /> <br /> Μαζί τους έφεραν στη ζωή οκτώ (8) παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια, αλλά τα δυο τους πέθαναν στην γέννα. Μεγαλύτερη ήταν η αδερφή μας που πέθανε στα εβδομήντα τέσσερα (74) χρόνια, και ο μικρότερος είμαι εγώ γεννημένος το 1942. Ο πατέρας μου καίτοι γεωργός στο επάγγελμα, ήταν αρκετά αναπτυγμένος διανοητικά για την εποχή εκείνη, όπως με πληροφόρησαν, διότι δεν είχα την τύχη να τον αγρικήσω σχεδόν καθόλου. Τόσο πολύ ήταν ανεπτυγμένος που τον λέγανε Σωκράτη ως παρατσούκλι του. Ήταν συνάμα και πρόεδρος του χωριού μέχρι τον Αύγουστο το 1947 ώσπου εκτελέσθηκε για τις προοδευτικές του απόψεις. Άφησε πίσω του έξη (6) ανήλικα ορφανά παιδιά, το μεγαλύτερο ήταν η αδερφή μου 20 ετών και το μικρότερο εμένα μόλις πέντε (5).<br /> <br /> Αμέσως μετά την εκτέλεση του πατέρα μας άρχισε και η απερίγραπτη τραγωδία για όλη την οικογένεια μας. Εκτός από την αρπαγή όλης της κινητής περιουσίας και τα’ απάνθρωπα βασανιστήρια που υποφέραμε όλοι μας, δεν τολμούσαν ακόμα και οι συγγενείς να μας πλησιάσουν λόγου φοβίας κομουνιστικού στιγματισμού. Στην αναπτυξιακή παιδική μου ηλικία, έβλεπα τη Μάνα μου να ξυλοκοπάται βάναυσα απ’ οπλοφορημένους των ΤΕΑ και τα αίματά της να κυλάνε σαν ποτάμι. Τι πιο φριχτότερο πράμα για ένα παιδάκι πέντε (5) χρονών να βλέπει τη Μάνα του αναίσθητη καταγής πνιγμένη στα αίματα και να σκούζει κατατρομαγμένο ολομόναχο και εντελώς απαρηγόρητο; Α……………. τέτοιες βάρβαρες εγκληματικές πράξεις δύσκολα γίνονται πιστευτές σήμερα αν δεν τις έζησε κανείς στην πράξη. Αναρωτούμαι ακόμη και τώρα, πως είναι δυνατόν να ξεπέφτει ο άνθρωπος τόσο κτηνώδες χαμηλά; Στο τι έφταιγε άραγε η Μάνα μου; η ακόμη περισσότερο τι έφταιγαν τα έξη(6) ανήλικα παιδιά της; Όλα τα αδέρφια μου είχαν διασκορπιστεί κατατρομαγμένα ψάχνοντας να βρουν άσυλο όπου κι όπου για να γλιτώσουν την άγρια θανατική τους εξόντωση.<br /> <br /> Ο μεγαλύτερος αδερφός μου ‘Θανάσης’ (τότε 17 ετών) ξυλοκοπήθηκε βάναυσα μέχρι θανάτου και εγκατέλειψαν το αιματοβαμμένο πτώμα του για λίγο ώσπου να σκάψουν λάκκο να το θάψουν. Εκ θαύματος όμως αναστήθηκε στο μικρό διάστημα αυτό, βρίσκοντας δύναμη και ψυχραιμία να δραπετέψει όπου και σώθηκε σήμερα. Μέσα σε ένα τέτοιο απερίγραπτο εγκληματικό περιβάλλον ξετυλιγόμουνα σαν τη Ομηρική οδύσσεια. Όλη η πρωτόγονη και απερίγραπτη αυτή εγκληματική κτηνωδία, αγανάκτησε την ψυχή μου σε τέτοιο βαθμό, που άρχισα να βλέπω την ανθρωπότητα βάρβαρη και επικίνδυνη να ζω ανάμεσά της. Μπαίνοντας στο δημοτικό σχολειό στα επτά μου χρόνια, αναγκαζόμουνα να βοηθώ παράλληλα και το σπίτι μου σε διάφορες γεωργικές δουλειές όσο η ηλικία μου το επέτρεπε. Βοσκό-φρόντιζα επί το πλείστον τα λιγοστά μας αρνάκια, διότι τα περισσότερα τα παίρνανε οι ομάδες των ΤΕΑ να τα φάνε με το έτσι θέλω. Μέσα στην απερίγραπτη αυτή άγρια ατμόσφαιρα είχα υποστεί υπερβολική φοβία και ταχυκαρδία αντικρίζοντας χωροφύλακες η όπλο-φορεμένους «άνδρες» των ΤΕΑ. Ακόμη και ψυχολογικό τραυλισμό άρχιζα να αποκτώ απ’ τον υπερβολικό μου φόβο. Τη μόνη ελπίδα που έτρεφα μεγαλώνοντας, ήταν με πιο τρόπο θα μπορούσα να αλλάξω χωριό, πόλη η και κράτος ακόμη, ελπίζοντας να βρω κάπου αλλού ευνοϊκότερο ανθρώπινο περιβάλλον.<br /> <br /> Μετά από λίγα χρόνια στο τοπικό γυμνάσιο Τρικάλων, (με λιμώδες βιοτικές συνθήκες) κατάφερα να ξεφύγω σε ηλικία δέκα πέντε(15) χρονών εγγραφόμενος στο τεχνικό ίδρυμα της νήσου Λέρου. Επιστρέφοντας από εκεί παρέμεινα για λιγοστό διάστημα στην Αθήνα όπου δεν είχα στον ήλιο μοίρα με το βεβαρημένο κοινωνικό φρόνημα που κληρονόμησα απ’ τον πατέρα μου. Ούτε και για σκουπιδιάρης δεν μ’ επέτρεπαν να εργασθώ σε δημόσια εργασία και αισθανόμουνα ότι ζούσα ανεπιθύμητος και παράνομος στη χώρα που γεννήθηκα. Απελπισμένος και πεινασμένος έφυγα τελικά στη Γερμανία σε πολύ νεαρή ηλικία. Κατέλεξα στην Ολλανδία αργότερα όπου βρήκα πολιτισμένο περιβάλλον να δουλεύω αλλά και να σπουδάζω συγχρόνως. Για πρώτη μου φορά ένοιωσα κοινωνικά ελεύθερος να αυτοδημιουργηθώ χωρίς την απάνθρωπη φρονηματική διάκριση απ’ την πολιτισμένη και αξιοθαύμαστη Ολλανδική πολιτεία.<br /> <br /> Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1963 να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία, έγινα μόνιμος στόχος παρακολούθησης και καταπίεσης του στρατιωτικού πληροφορικού γραφείου «Α2» (μυστικό δίκτυο που παρακολούθησε τους στρατιώτες με αριστερό φρόνιμα) του 65ου συντάγματος πεζικού της Δράμας. Με πίεζαν να αποκηρύξω το κομουνιστικό κόμμα γραπτώς χρησιμοποιώντας διάφορα φασιστικά προσχήματα. Ακόμα και την οικογενειακή αλληλογραφία μου κρατούσαν για λογοκρισία, που την έπαιρνα μετά από 1-2 μήνες ανοιγμένη. Όσο με πίεζαν, τόσο περισσότερο με έσπρωχναν πεισματικά στον αριστερισμό, παρ’ ότι δεν με ενδιέφερε διόλου η πολιτική σε τέτοια νεαρή ηλικία. Κύρια απασχόλησή μου τότε ήταν τι θα απογίνω επαγγελματικά μετά το στρατιωτικό μου, και όχι να σπαταλάω τα νιάτα μου με τα πολιτικά μοντέλα.<br /> <br /> Με προειδοποιούσαν, αυστηρά μάλιστα, ότι εάν θέλω να γίνω φρονηματικά καθαρός και να αποφύγω το φρονηματικό μητρώο μου μελλοντικά, θα πρέπει να ενεργήσω έγκαιρα. Με φυλάκισαν σε απομόνωση διότι πήγα να δω τη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη σε κινηματογράφο της Δράμας. Κύρια κατηγορία μου ήταν ότι αψήφησα την διαταγή (λοχαγού του Α2) να μην πάει κανείς στρατιώτης στην συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη. <br /> <br /> <br /> Έβαζαν στρατιώτες να με παρακολουθούν μέσα στο λόχο μου, αλλά και κατά την έξοδό μου στην πόλη να δουν με ποιους πολίτες συναναστρέφομαι, τι λέω κι αν συχνάζω σε αριστερά καταστήματα της πόλης. Πρωτόγονη και πρωτάκουστη κτηνώδες βαρβαρότητα..! Τελειώνοντας τη στρατιωτική μου θητεία έφυγα αμέσως για το εξωτερικό, πικραμένος για ακόμη μια φορά και αποφασισμένος να μην επιστρέψω πια στην πατρίδα μου κάτω από τέτοιες απάνθρωπες φασιστικές συνθήκες. Το 1970 απεφάσισα να μεταναστέψω στην Νότιο Αφρική, μέσω Ολλανδίας, όπου και συνέχισα τις σπουδές μου για μερικά ακόμη χρόνια στον Ιατρικό κλάδο. Τελειώνοντας το 1973 παντρεύτηκα με Αγγλίδα σύζυγο όπου και αποκτήσαμε τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη. Μετά από δέκα (10) χρόνια εργαζόμενος στον Ιατρικό κλάδο, άνοιξα την πρώτη βιολογική κλινική στην Νότιο Αφρική, ίσως και στον κόσμο εάν δεν κάνω λάθος, με μεγάλη επιτυχία. <br /> <br /> Το 1979 είχα την τύχη να γνωριστώ με τον εθνικό μας ποιητή Γιάννη Ρίτσο κατά την επίσκεψή μου στην Αθήνα όπου δεθήκαμε φιλικά μέχρι το θάνατό του. Επωφελήθηκα απ’ τη γνωριμία μας αυτή και ειδικότερα στον πνευματικό μου τομέα. Το 1993 ανάλαβα την διοργάνωση ενός Νέο-πλατωνικού συνδέσμου στην Νότιο Αφρική, όπου προσέφερα και προσφέρω μέχρι και σήμερα της υπηρεσίες μου πάνω στις φιλοσοφικές αντιλήψεις των αρχαίων μας προγόνων. Διοργάνωσα και διοργανώνω ακόμα συνέδρια για την Ελληνική και παγκόσμια πρακτική φιλοσοφία, σε διεθνή κλίμακα, και δίνω διάφορες ομιλίες που αφορούν άμεσα τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του. Αισθάνομαι περήφανος που γεννήθηκα Έλληνας και προσπαθώ όσο το δυνατό να φανώ αντάξιος στην αρχαία ιερή κληρονομιά μου που τόσο θαυμάζω κι αγαπώ!<br /> <br /> Τώρα εάν τυχόν γεννάται το ερώτημα κανενός πως αντιμετωπίζω ένα τέτοιο άθλιο παρελθόν ψυχονοητικά σήμερα, η απάντησή μου είναι η εξής. Αν και δεν μπορώ ποτέ να to ξεχάσω τόσο εύκολα, (ευτυχώς δεν πάσχω ακόμα από αμνησία) εντούτοις όμως δεν μ’ αρέσει να το ανασέρνω συχνά στην επιφάνεια, διότι το βρίσκω απίστευτα πρωτόγονο και φρικώδες βάρβαρο. Παρά το φοβερό Γολγοθά που πέρασα με την υπόλοιπη οικογένεια μου, δεν μ’ αρέσει να μισώ προσωπικά κανέναν. Δεν μ’ ευτυχεί να ανατρέχω πίσω στα βάρβαρα χρόνια του εθνικού μας διχασμού, κρατώντας έχθρα, μίσος και εκδίκηση σαν τους ελέφαντες στην ζούγκλα. Τέτοιου είδους συμπεριφορά είναι δείγμα υπανάπτυξης και τοποθετεί τον άνθρωπο σε χαμηλότερο επίπεδο ακόμα κι απ’ τα ασυνείδητα κτήνη.<br /> <br /> Αναπτυσσόμενος και ωριμάζοντας κανείς, θα πρέπει να προσπερνά αυτά τα ζωώδες στρώματα και να κοιτάζει στο μέλλον του πολιτισμένα, ανθρώπινα και δημιουργικά. Παράδοξο, αλλά εντούτοις όμως αληθινό! Παρά τον ψυχολογικό τραυματισμό που με προξένησε αρχικά το δυσάρεστο παρελθόν μου, με ωφέλησε εν μέρη να αναπτυχθώ πνευματοδιανοητικά στην πορεία μου αργότερα.<br /> <br /> Ότι δεν μας σκοτώνει στη ζωή, λεει ο φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε, μας κάνει δυνατότερους νοητικά και ψυχικά αργότερα. Η υποφέρια και η καταφρόνησης μετατρέποντε καμιά φόρα σε υπερφυσικά οχήματα που προωθούν τον νου και την ψυχή σε ανώτερα πνευματοδιανοητικά επίπεδα. Σαν το φουσκωμένο τόπι, που για να πηδήξει πολύ ψηλά, πρέπει να χτυπήσει δυνατά πρώτα καταγής. Η παρατεταμένη οικονομοκοινωνική εύνοια, και η αντίξοη βιοτική κακοτυχία, οδηγούν συνήθως τους ανθρώπους σε διαφορετικά πνευματοδιανοητικά επίπεδα. Αυτά που η οικονομική και κοινωνική εύνοια αγοράζει πολλοί τα πιθυμούν, αλλά αυτά όμως που η υποφέρια συνήθως φέρνει κι αναπτύσσει όλοι τα θαυμάζουν. Έξυπνα περίγραψε την υποφέρια και ο Γερμανός ποιητής Γκαίτε (Goethe) με τον περίφημο τούτο στοίχο του.<br /> <br /> “Όποιος δεν έφαγε ξερό ψωμί με δάκρυα και θλίψη,<br /> Και δεν ξόδεψε ατέλειωτες ώρες κάθε νύχτα,<br /> Θρηνώντας και ελπίζοντας ώσπου να ξημερώσει,<br /> Α.... δεν σε γνώρισε ακόμα αόρατη μεγαλοδύναμη!”<br /> <br /> Συμφωνώ απόλυτα μαζί του, και ειδικότερα όταν η υποφέρια έρχεται νωρίς στα νεανικά μας χρόνια, όπου αναπτύσσει το νου και την ψυχή ακόμα πιο βαθύτερα.<br /> Χαίρομαι να μαθαίνω την προκοπή και πρόοδο του κάθε ειλικρινή και εργατικό συνάνθρωπό μου, τόσο στον βιοτικό και διανοητικό του τομέα, όσο και σαν ευεργέτης για την ανθρωπότητα γενικότερα. Η υπέρτατη ανθρώπινη αρετή είναι η ψυχοδιανοητική του ανάπτυξης. Όσο νωρίτερα καταλαβαίνει κανείς το πραγματικό σκοπό στη ζωή του, τόσο γρηγορότερα θα επωφεληθεί βιοτικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά. Σοφά το εξέφρασαν και οι αρχαίοι προγονοί μας με το βαθύστοχο τούτο γνωμικό γραμμένο πάνω στους Ιερούς τοίχους των Δελφών. “Αν γνώς τι έστι άνθρωπος ηδίων έση», δηλαδή= ‘Αν συνειδητοποιήσεις τι ειναι άνθρωπος, σίγουρα καλύτερος θα γίνεις.<br /> <br /> Johannesburg, Φλεβάρης του 2001<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1941153308062398028-8177435433697204977?l=dimitrioskaralis.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/nkFgg9psxIyGlIGHguuCXtxkYFg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/nkFgg9psxIyGlIGHguuCXtxkYFg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/nkFgg9psxIyGlIGHguuCXtxkYFg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/nkFgg9psxIyGlIGHguuCXtxkYFg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/dvWjw/~4/PLyaRfkA7Ds" height="1" width="1"/>Dimitri Karalishttp://www.blogger.com/profile/08186151169647702401noreply@blogger.com0http://dimitrioskaralis.blogspot.com/2008/09/blog-post_9874.html