จิปาถะ

Create iPhone App And Promote It Yourself

2012-08-05T16:00:00.001+07:00

As you all know, iPhones are the most preferred Smartphone in the recent times with excellent attractive features and different yet unique applications which readily grabbed every one's attention. This is like a fairy tale and any one can create iPhone app and update on Apple store. You get a chance to promote your application to your target audience. This will make you understand about what people expect from difference apps and its versatility which will be a benefit others. Make iphone apps as per your requirement and needs. Many people are getting into the feel to build iPhone app even if they are not too sure of the programming language and developing techniques. Why is that? Why are people getting into makingiPhone apps vigorously just to make some money out of it?

Make iPhone Apps With Ease & Comfort:

In the world of technology, to make iPhone apps have become easy and the most convenient for the entire tech savvy people of the universe. And also thanks to iphone developers and programmers who developed many software which is obviously making your work easy in creating iPhone apps. Even a 12 yr old kid can create an iPhone app for his iPhone with the software available online. You can be sure that you can create iPhone app as you want without any technical or extra programming skills. You must be wondering why are free iPhone apps so popular among the iPhone users. The trend ofmaking money by developing apps for iPhone is catching its pace in no time. It is getting so famous that even teenage kids are into this business just to make some space for them. When mobile phones were launched, they were made to just call and text people but the trend is changing after the launch with iPhone. People took great interest for iPhone applications and have started hiring iPhone developers. But as time passed by, people realized the real value of an application and discovered that it is easy to build iPhone Apps. But building dynamic iPhone apps is not so easy. You can still outsource your project toOpenwave and we assure you that we will never let you down when it comes to applications.

Magento Module Development to boost up functions of web stores

2012-08-05T15:59:00.004+07:00

Magento is a professional feature rich, open source based e-commerce development solution. Magento framework was built using the Zend framework and uses Entity-attribute-value model of database management to store all data. It offers online business owners complete flexibility and control over all features. Things like content, presentation and functionality of online store can be controlled by owner very conveniently. It provides intuitive administration interface features where one can control multiple stores from single admin panel.

Magento development offers immense flexibility which no other e-commerce development platform can provide. This flexibility of framework allows easy development of extensions and modules to add new features to online store whenever required. This feature allows a store owner to get more ways for easy management of web store. Magento Module Developer provides various kinds of modules and extensions available in market in which some are free and some are paid. Mostly off-the-shelf extensions are available for free download from websites of expert development companies. While paid extensions are mostly those which are custom made for specific requirements.

Magento development India understands specificrequirements of online businesses very well and that is why they develop products which best suits and help in growth of business. An extension is a success if it is able to satisfy business objectives or the motive for which it was built. There are many specific requirements of each online shopping business which can only be satisfied by custom extension development. Magento web developer in India designs custom modules such that it can be easily integrated with an existing shopping site without disturbing its original functionality.

Magento Development company India develops products which are easy to use and easy to install. Most of extensions take just few minutes of time to install, some may take as less as 4-5 minutes to install. Extensions are easy to use and do not requires coding knowledge or experience to operate them. So with help of such extensions an owner can make his or her e-commerce site attractive and appealing to site visitors very easily.

Magento has inbuilt feature of supporting multiple stores from one admin panel without any hassle. It supports running multiple stores with different IPs, different domain names and different security certificates. Using this extension feature one can easily expands and diverse his or her online business by having more than one online store that can be managed from a single end. There is also provision for option to set up distinct checkout for each and every store.

Magento module development makes it easy for building many stores which are controllable from a single backend operation. It offers online merchant power to create sites that can offer an unrivaled and rich online shopping experience. Modules help in creating a tailored site which perfectly suits all business requirements. Magento is designed to be completely scalable and flexible to become an ultimate e-commerce solution.

แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ

2012-08-04T04:04:00.001+07:00

แท็บเล็ตที่ดีที่สุด (Tablets PC)

แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ (Tablet Computer)
ไอแพด จากค่ายแอพเปิ้ล (Apple iPAD) อาจจะเป็น แท็บเล็ตที่ดีที่สุด สำหรับหลายๆ คนแต่แน่นอนว่าไม่ได้ดีที่สุดสำหรับอีกหลายๆ คนเช่นกัน แท็บเล็ตรุ่นใหม่จาก ซัมซุง โซนี่ หรือโตชิบา ก็มีความน่าสนใจไม่น้อยและอาจเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าสำหรับคุณก็ได้
นับว่าเป็นเวลาที่นานพอดูที่เราไม่ได้มีตัวเลือกมากมายนักในตลาดของแท็บเล็ดพีซี แอบเปิ้ลไอแพดจึงดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในเวลานั้น แต่ตอนนี้ไม่เป็นอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่า ไอแพด 2 (iPAD 2) จะยังเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ตัวเลือกยี่ห้ออื่นที่ทำงานบนระบบปฏิบัติการ แอนดรอยด์ (Android) ของ Google ได้ก็น่าสนใจไม่น้อย มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไรจากแท็บเล็ต ยิ่งตอนนี้คู่แข่งของไอแพดที่ทำงานบน แอนดรอยด์ได้ดีก็มีมากขึ้นและมีคุณสมบัติจุดเด่นที่ต่างกันออกไป เช่น ความอึดของแบตเตอรี่ หรือความง่ายในการใช้งาน หรือไม่ก็มีจุดขายตรงการเชื่อมต่อกับกล้องและโทรทัศน์ได้อย่างง่ายดาย

ระบบปฏิบัติการที่ใช้งานบนแท็บเล็ตนั้นมีความสำคัญมาก iOS (iPhone OS) ของ Apple นั้นมีความเสถียรน่าเชื่อถือมาก แต่ถ้าคุณซื้อไอแพดแล้วล่ะก็การใช้งานแอพพลิเคชั่นต่างๆ ก็จะถูกจำกัดไว้เฉพาะที่ทาง Apple อนุญาตไว้เท่านั้น ผิดกับระบบปฏบัติการ แอนดรอยด์ ที่ทำให้คุณสามารถเลือกใช้งานแอพลิเคชั่นต่างๆ ได้อย่างอิสระถึงแม้ว่าบางอย่างอาจทำงานได้ไม่ดีนัก แต่ก็มีข้อดีอย่างอื่นมาทดแทน เช่น Android 3.x สามารถทำงานบนแท็บเล็ตที่มีหน้าจอใหญ่ๆ ได้ดีกว่า iOS 4.x หรือ 5.x ทำให้การใช้งานอีเมลการท่องเว็บ หรือการดูรูปภาพทำได้ดีกว่า
แอนดรอย มีระบบที่ยืดหยุ่นต่อการใช้งานมากกว่า คุณสามารถเช็คอีเมล หรือดูสภาพอากาศได้จากหน้าจอโดยผ่านทาง widgets โดยไม่ต้องสั่งทำงานแอพพลิเคชั่นก่อน ซึ่งถ้าเป็นทาง iOS แล้วล่ะก็คุณทำไม่ได้แน่ หรือว่า แท็บเล็ตของ โซนี่ (Sony) ก็อนุญาตให้คุณตั้งค่าไอคอน เมนูของแอปพลิเคชั่นต่างๆ บนหน้าจอได้ตามใจคุณเองและแน่นอนทาง iOS ไม่อนุญาตให้คุณทำได้เนื่องจากไอคอนต่างๆ จะถูกกำหนดให้อยู่กับที่เท่านั้น
ข้อดีอีกอย่างของระบบ แอนดรอยด์ ก็คือมีการสนับสนุนทางด้านฮาร์ดแวร์มากกว่า แท็บเล็ตในปัจจุบันมีขนาดหน้าจอตั้งแต่ 7 นิ้ว, 8 นิ้ว, 8.9 นิ้ว,9.4 นิ้ว, 10.1 นิ้ว และบางยี่ห้อก็มีความละเอียดของหน้าจอมากกว่า iPAD 2 ซะอีก นอกจากนั้นยังอาจมี ส่วนเชื่อมต่อภายนอก (intregreat port) และ สามารถเพิ่ม การ์ดความจำ (memory card) เข้าไปได้อีก
ข้อเสียของระบบของ Google Android ก็มีเหมือนกัน นั้นก็คือ แอพพลิเคชั่น(Application) ที่สนับสนุนการทำงานโดยตรงยังมีไม่มากและยังค่อนข้างหายากอยู่ ซึ่งต่างจากทาง iOS ที่มีให้เลือกใช้มากกว่า 100,000 แอพพลิเคชั่น แต่ทาง Google เองก็พยายามจะลดข้อจำกัดนี้ด้วยการเปิดตัวระบบปฏิบัติการเวอร์ชั่นใหม่ Android 4.0 Ice Cream Sandwich ซึ่งจะนำมาใช้กับสมาร์ทโฟนและแท็บเล็ต รุ่นใหม่ๆ และสนับสนุนให้นักออกแบบแอปพลิเคชั่น สร้างผลงานออกมาใช้กับ Android 4.0 มากขึ้น แต่ว่า แอพพลิเคชั่น เหล่านั้นก็ยังไม่สามารถนำมาใช้งานร่วมกันได้ระหว่างสมาร์ทโฟนกับแท็บเล็ต แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นในการลดข้อจำกัดเรื่อง แอพพลิเคชั่น ลง เรายังต้องรอ Android เวอร์ชั่นอื่นๆ อีกอย่างแน่นอน
แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ
ณ นาทีนี้ต้องยอมรับว่า iPAD ยังคงความเป็นผู้นำด้ายแท็บเล็ตอยู่เนื่องมาจากมี แอพพลิเคชั่น ให้เลือกใช้ได้อย่างมากมายนั่นเอง แต่แท็บเล็ตยี่ห้ออื่นๆ ก็พยายามหาจุดขายเพื่อตอบโจทย์ของลูก เช่น Samsung galaxy Tab 10.1 ที่มีจุดเด่นอยู่ที่การเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี หรือการเน้นไปที่การเล่นไฟล์มีเดียต่างๆ ความอึดของแบตเตอร์รี่ หรือแท็บเล็ตสำหรับคอเกมส์ เป็นต้น ติดตามอ่าน การจัดอันดับ แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ ได้ตามลิ้งค์นี้

ที่มา: http://www.freethaiarticle.com/%e0%b9%81%e0%b8%97%e0%b9%87%e0%b8%9a%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%87%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94-tablets-pc.html

นับว่าเป็นเวลาที่นานพอดูที่เราไม่ได้มีตัวเลือกมากมายนักในตลาดของแท็บเล็ดพีซี แอบเปิ้ลไอแพดจึงดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในเวลานั้น แต่ตอนนี้ไม่เป็นอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่า ไอแพด 2 (iPAD 2) จะยังเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ตัวเลือกยี่ห้ออื่นที่ทำงานบนระบบปฏิบัติการ แอนดรอยด์ (Android) ของ Google ได้ก็น่าสนใจไม่น้อย มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไรจากแท็บเล็ต ยิ่งตอนนี้คู่แข่งของไอแพดที่ทำงานบน แอนดรอยด์ได้ดีก็มีมากขึ้นและมีคุณสมบัติจุดเด่นที่ต่างกันออกไป เช่น ความอึดของแบตเตอรี่ หรือความง่ายในการใช้งาน หรือไม่ก็มีจุดขายตรงการเชื่อมต่อกับกล้องและโทรทัศน์ได้อย่างง่ายดาย
<a href="http://www.freethaiarticle.com/wp-content/uploads/2012/04/tablets.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-426" title="แท็บเล็ตที่ดีที่สุด" src="http://www.freethaiarticle.com/wp-content/uploads/2012/04/tablets.jpg" alt="แท็บเล็ตที่ดีที่สุด" width="287" height="176"></a>
ระบบปฏิบัติการที่ใช้งานบนแท็บเล็ตนั้นมีความสำคัญมาก  <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%84%E0%B8%AD%E0%B9%82%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%AA_%28%E0%B9%81%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%A5%29" target="_blank">iOS (iPhone OS)</a> ของ Apple นั้นมีความเสถียรน่าเชื่อถือมาก แต่ถ้าคุณซื้อไอแพดแล้วล่ะก็การใช้งานแอพพลิเคชั่นต่างๆ ก็จะถูกจำกัดไว้เฉพาะที่ทาง Apple อนุญาตไว้เท่านั้น ผิดกับระบบปฏบัติการ แอนดรอยด์ ที่ทำให้คุณสามารถเลือกใช้งานแอพลิเคชั่นต่างๆ ได้อย่างอิสระถึงแม้ว่าบางอย่างอาจทำงานได้ไม่ดีนัก แต่ก็มีข้อดีอย่างอื่นมาทดแทน เช่น Android 3.x สามารถทำงานบนแท็บเล็ตที่มีหน้าจอใหญ่ๆ ได้ดีกว่า iOS 4.x หรือ 5.x ทำให้การใช้งานอีเมลการท่องเว็บ หรือการดูรูปภาพทำได้ดีกว่า
แอนดรอย มีระบบที่ยืดหยุ่นต่อการใช้งานมากกว่า คุณสามารถเช็คอีเมล หรือดูสภาพอากาศได้จากหน้าจอโดยผ่านทาง widgets โดยไม่ต้องสั่งทำงานแอพพลิเคชั่นก่อน ซึ่งถ้าเป็นทาง iOS แล้วล่ะก็คุณทำไม่ได้แน่ หรือว่า แท็บเล็ตของ โซนี่ (Sony) ก็อนุญาตให้คุณตั้งค่าไอคอน เมนูของแอปพลิเคชั่นต่างๆ บนหน้าจอได้ตามใจคุณเองและแน่นอนทาง iOS ไม่อนุญาตให้คุณทำได้เนื่องจากไอคอนต่างๆ จะถูกกำหนดให้อยู่กับที่เท่านั้น
<img class="alignleft size-full wp-image-427" title="google-android" src="http://www.freethaiarticle.com/wp-content/uploads/2012/04/google-android.jpg" alt="google-android" width="145" height="122">ข้อดีอีกอย่างของระบบ แอนดรอยด์ ก็คือมีการสนับสนุนทางด้านฮาร์ดแวร์มากกว่า แท็บเล็ตในปัจจุบันมีขนาดหน้าจอตั้งแต่ 7 นิ้ว, 8 นิ้ว, 8.9 นิ้ว,9.4 นิ้ว, 10.1 นิ้ว และบางยี่ห้อก็มีความละเอียดของหน้าจอมากกว่า iPAD 2 ซะอีก นอกจากนั้นยังอาจมี ส่วนเชื่อมต่อภายนอก (intregreat port) และ สามารถเพิ่ม การ์ดความจำ (memory card) เข้าไปได้อีก
ข้อเสียของระบบของ Google Android ก็มีเหมือนกัน นั้นก็คือ แอพพลิเคชั่น(Application) ที่สนับสนุนการทำงานโดยตรงยังมีไม่มากและยังค่อนข้างหายากอยู่ ซึ่งต่างจากทาง iOS ที่มีให้เลือกใช้มากกว่า 100,000 แอพพลิเคชั่น แต่ทาง Google เองก็พยายามจะลดข้อจำกัดนี้ด้วยการเปิดตัวระบบปฏิบัติการเวอร์ชั่นใหม่ Android 4.0 Ice Cream Sandwich ซึ่งจะนำมาใช้กับสมาร์ทโฟนและแท็บเล็ต รุ่นใหม่ๆ และสนับสนุนให้นักออกแบบแอปพลิเคชั่น สร้างผลงานออกมาใช้กับ Android 4.0 มากขึ้น แต่ว่า แอพพลิเคชั่น เหล่านั้นก็ยังไม่สามารถนำมาใช้งานร่วมกันได้ระหว่างสมาร์ทโฟนกับแท็บเล็ต แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นในการลดข้อจำกัดเรื่อง แอพพลิเคชั่น ลง เรายังต้องรอ Android เวอร์ชั่นอื่นๆ อีกอย่างแน่นอน
<h2>แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ</h2>
ณ นาทีนี้ต้องยอมรับว่า iPAD ยังคงความเป็นผู้นำด้ายแท็บเล็ตอยู่เนื่องมาจากมี แอพพลิเคชั่น ให้เลือกใช้ได้อย่างมากมายนั่นเอง แต่แท็บเล็ตยี่ห้ออื่นๆ ก็พยายามหาจุดขายเพื่อตอบโจทย์ของลูก เช่น Samsung galaxy Tab 10.1 ที่มีจุดเด่นอยู่ที่การเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี หรือการเน้นไปที่การเล่นไฟล์มีเดียต่างๆ ความอึดของแบตเตอร์รี่ หรือแท็บเล็ตสำหรับคอเกมส์ เป็นต้น ติดตามอ่าน การจัดอันดับ แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ ได้ตามลิ้งค์นี้
ที่มา: <a href="http://www.freethaiarticle.com/%e0%b9%81%e0%b8%97%e0%b9%87%e0%b8%9a%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%87%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94-tablets-pc.html">http://www.freethaiarticle.com/%e0%b9%81%e0%b8%97%e0%b9%87%e0%b8%9a%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%87%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94-tablets-pc.html</a>

วิทยาศาสตร์น่ารู้

2012-08-04T04:02:00.001+07:00

อ้าวเวลาที่เราจะตะโกนเรียกใครสักคนต้องเอามือป้องปาก ด้วยหรือ วิทยาศาสตร์น่ารู้ มีคำตอบให้ครับ เพราะการที่เราเอามือป้องปากเวลาตะโกนนั้นจะทำให้เสียงดังขึ้น ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจก่อนว่าเสียงเกิดจากการสั่นสะเทือนของโมเลกุลในอากาศ เมื่อคลื่นเสียงเดินทางมาถึงหูของเราจึงทำให้เราได้ยินเสียง แต่ว่าคลื่นเสียงจะกระจายไปในทุกทิศทาง ทำให้พลังงานต่อหน่วยลดลง ผลก็คือความเข้มเสียงก็จะลดลงไปด้วย ถ้าเราต้องการจะเรียกใครสักคนที่อยู่ไกลๆ การเอามือป้องปาก จะช่วยป้องกันไม่ให้คลื่นเสียงกระจายออกไปในทุกทิศทาง แต่จะเป็นการบังคับให้มันกระจายออกไปในทิศทางเดียว ดังนั้นพลังงานทั้งหมดจะถูกส่งตรงไปที่จุดเดียว ความเข้มของเสียงก็จะไม่ลดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้เสียงสามารถเดินทางไปได้ไกลกว่าและทำให้เสียงเรียกชัดเจนยิ่งขึ้นด้วย แล้วคุณรู้หรือไม่ว่าคนเราได้ยินเสียงอยู่ 3 ประเภทใหญ่ๆ ชัดเจนที่สุดก็คือ ความดัง(Loudness) มีหน่วยวัดเป็นเดซิเบล (dB) อธิบายง่ายๆ ก็คือความดังคือขนาด ความดังจะขึ้นอยู่กับความไวของหูของแต่ละคน และขึ้นอยู่กับความเข้มของเสียงด้วย ต่อมา ระดับเสียง(Pitch) หรือความถี่เสียงมีหน่วยวัดเป็นเฮิรตซ์ ซึ่งหูของคนเราสามารถรับรู้ความถี่เสียงได้ในช่วง 20-20,000 Hz ความถี่เสียงก็คือ ความทุ้ม-แหลมของเสียงนั่นเอง เสียงทุ้มก็จะมีความถี่ต่ำ ระดับเสียงต่ำ ส่วนความถี่สูงก็กลับกัน ข้อสุดท้ายสำหรับหูเทพ(ฮา) คือ คุณภาพเสียง (Quality) เป็นลักษณะของคลื่นเสียงที่แตกต่างกันไปตามแหล่งกำเนิด เช่น กีต้าร์ กับ พิณ จะมีคุณภาพเสียงที่ต่างกัน แม้ว่าเราจะเล่นโน้ตตัวเดียวกันก็ตาม สำหรับตัวผมเองเสียเงินเสียทองก็เพราะตัวสุดท้ายนี่แหละ หวังว่า วิทยาศาสตร์น่ารู้ คงมีประโยชน์กับคุณผู้อ่านไม่มากก็น้อยนะครับ

Article Author: http://www.freethaiarticle.com/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%a8%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b8%a9%e0%b8%b2

Introduction & History Thammasat University

2012-08-04T02:49:00.002+07:00

Introduction & History

The Faculty of Law of Thammasat University is the oldest law school of Thailand. Its main campus is located within the old city of Bangkok and surrounded by historical sites as well as tourist attractions including the Grand Palace. Overlooking the Chao Praya River, the main campus offers a magnificent view. Historically, the Faculty’s life started in 1897 when His Royal Highness Prince Rajaburi, the Oxford-educated Founder Father of Thai Law, established the first law school of the country within the Ministry of Justice. In 1933, this law school was merged with the Public Administration School of Chulalongkorn University and became the Faculty of Law and Political Science. Then, in 1934, under the new political regime of constitutional monarchy, this Faculty was transferred to Thammasat University (at that time named “The University of Moral and Political Science”). Subsequent division of law and political science has given rise to what is the Faculty of Law nowadays.

2012-07-28T17:28:00.003+07:00

สำหรับไทยนั้นถ้าคิดจะพัฒนาเรื่องสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ต้องเปลี่ยนความคิดเยอะ เรื่องนี้เกิดกับตัวผมเองที่โชว์โง่ออกไป ตอนผมเป็นเด็กวัด ผมเคยตามพี่คนไทยที่เป็นช่างซ่อมแซมและเป็นคนเฝ้าปราสาทให้เศรษฐีฝรั่งเศส ช่วงฤดูหนาวไม่มีใครเลย มีไวน์ดีดีหลายขวดให้ดื่ม ผมถามว่า “ขวดไหนดีที่สุด” เพื่อนผมอีกคนถามว่า “ขวดไหนแพงที่สุด” คนตอบเป็นเจ้าของปราสาท เป็นเจ้าของกิจการ เขาบอกผมว่า “ไม่มีขวดไหนดีกว่าขวดไหน แต่ละขวดแต่ละเขต มีกลิ่นและรสของท้องถิ่นนั้นๆ”
หลังจากนั้น ผมก็ได้รับคำตอบในลักษณะนี้อยู่เสมอจากคนยุโรป ซึ่งสรุปเอาเองว่าเขาคงภูมิใจในท้องถิ่นของแคว้นตัวเอง ผมขอเล่าเกร็ดเล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับเรื่องเครื่องดื่มภูมิปัญญาของชาวยุโรป(ขอยกตัวอย่างเพียงฝรั่งเศสนะครับ) เริ่มจากไวน์เขตต่างๆนั้น ไม่ใช่ว่า Bordeux จะเป็นไวน์ที่ดีที่สุด คนเป็นภูมิแพ้ไม่สามารถดื่มได้เพราะจะทำให้หายใจไม่ออก หรือ ง่วงนอนเพราะทำจากองุ่นสายพันธ์ุ cabernet sauvignon ซึ่งต้องนำไปผสมกับพันธ์ุ merlot ก็จะได้รสชาติที่เข็มข้นมีกลิ่นคล้ายเปลือกไม้ พวกนี้ปลูกในเขตที่มีความเย็นและชื้นฝน ในฝรั่งเศสเชื่อว่าพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่นำ้เหมาะสมที่สุด ไวน์ที่ปลูกบริเวณดังกล่าวจึงมีราคาแพง ส่วนพันธ์ุ pinot noir หรือ pinot blanc ที่ปลูกในแคว้น Bourgogne หรือ Burgundy ในภาษาอังกฤษจะมีรสชาติอ่อนลงมาและสีไวน์จะจืดจางกว่ามาก เขตที่มีราคาแพงในการปลูกคือพื้นที่หลังเขา เช่น Charblis ส่วนสายพันธ์ุองุ่นที่ปลูกในเมืองร้อน หรือ ที่มีแดดมากๆ คือ พันธ์ุ grenache (กำเนิดจากเสปน)และพันธุ์ syrah ที่มีต้นกำเนิดจากทางใต้ของฝรั่งเศส ส่วนพันธ์ุองุ่นขาวมักจะปลูกในที่หนาวฝน เช่น muscat(ออกรสหวาน), chardonnay, sémillon(ออกรสฝาด) ไวน์ขาวจึงกำเนิดในทางเหนือของฝรั่งเศสเป็นส่วนใหญ่เพราะมีทั้งฝนทั้งหนาวชื้น แต่ถ้าหนาวกว่านั้นก็จะปลูกไวน์ไม่ขึ้น คนทางเหนือ เช่น เยอรมัน เช๊ค จึงปลูกข้าวเพื่อนำไปทำเบียร์เป็นเครื่องดื่มแทน
นอกจากพันธ์ุองุ่น เขตปลูกที่แตกต่าง การเก็บรวบรวมองุ่นก่อนนำไปหมักก็มีความสำคัญ ไวน์ที่มีราคาดูได้จากเปลือกฝาก่อนปิดจุกก๊อก ตัวอักษร R มาจากคำว่า Recoltant แปลง่ายๆว่า ปลูกเอง เก็บเอง ซึ่งมีความใส่ใจสูงกว่าการเก็บแบบตัวอักษร N มาจากคำว่า Negotiation ที่แปลว่าเจรจา หมายถึงไปกว้านซื้อองุ่นจากเกษตรกรตามไร่อื่นๆเพื่อนำมาผสมกันก่อนนำไปหมัก(ไวน์อุตสาหกรรมมักเป็นแบบนี้) นอกจากนั้น พาชนะบรรจุก็แตกต่างกันเพื่อให้มีรสชาติเหมาะสมกับองุ่น เช่น ไวน์ขาวขวดบางเบา ไวน์แดงขวดหนา พันธ์ุองุ่นเข้มข้นต้องใช้ขวดสูงยาวเพื่อเก็บตะกอนตอนเก็บรักษา(เช่น ขวดบ๊อกโดว์)

สำหรับไทย ผมว่าก่อนอื่นเราต้องพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็งเสียก่อน จึงจะสร้างเศรษฐกิจชุมชนแบบพึ่งพาตนเองได้(หรือ เรียกว่า เศรษฐกิจพอเพียง) ถามว่าทำอย่างไร ตอบว่า เรื่องปากท้องมาก่อนเสมอ ต้องให้เขามีรายได้ของกลุ่มชุมชน ภูมิปัญญาท้องถิ่นมีมากมายที่เราจะนำไปพัฒนาระบบทรัพย์สินทางปัญญาที่แข็งแกร่ง แต่ต้องทำก่อนคือสร้างความภูมิใจในท้องถิ่นให้คนรู้สึกรักในสิ่งที่ตนเองมีอยู่แล้ว ผมอาจจะสุดโต่งไปหน่อย แต่ความจริงระบบการต้มเหล้าของแต่ละชุมชนที่เคยมีมานั้นดีอยู่แล้ว(แทบไม่ต่างจากไวน์เขตต่างๆในฝรั่งเศสเลย) พอเราทำลายวิถีของเขา มองว่าเป็นสิ่งด้อยค่า(ปัจจุบันเอาศีลธรรมดราม่ามาแจมด้วย) สิ่งเหล่านี้จึงค่อยๆหายไป เหลือผู้ผูกขาดขายนำ้เมาเพียงไม่กี่เจ้าในประเทศที่รวยมหาศาล
เครื่องดื่มและอาหารของแต่ละท้องถิ่นมันก็สอดคล้องกับวิถีและขนบ เช่น ความอร่อยตามวิถีชาวยุโรปคือ ความสดของวัตถุดิบที่มาจากแหล่งต่างๆกัน(แล้วก็กินทั้งอย่างนั้นเลย) แต่ความอร่อยแบบไทยคือการปรุงรส เพราะเราเมืองร้อนไม่อาจรักษาความสดของอาหารได้ นี่เป็นเหตุผลของเรื่องที่เราต้องทานอาหารรสจัด ประกอบกับสามารถหาเครื่องเทศได้ไม่ยากนัก เนื่องจากอาหารรสจัด การดื่มไวน์จึงไม่เข้ากับวิถี แต่เหล้ากับเบียร์ถูกจริตกว่าเพราะประเภทอาหารนั่นเอง

Cd.Bhumindr Butr-indr

Lentitud y desproporción

2012-07-28T03:05:00.001+07:00

Lentitud y desproporción

Leo la siguiente carta al directoren la que un ciclista barcelonés se queja de ser multado por pasarse un semáforo.

Al parecer el ciclista asegura que pasó dicho semáforo estando aún en ámbar y los guardias urbanos, que venían por la calle perpendicular y no podían ver como estaba el semáforo del ciclista, lo multaron.

Sin entrar a valorar si uno u otro tenía razón, pues eso no lo podemos saber con los datos aportados, si voy a comentar que a mi me ha pasado varias veces algo similar, sin llegar al extremo de la multa porque no había guardia urbano en ese momento. La última vez fue la semana pasada, sin ir más lejos. Lo explico:

Circulo en una bici híbrida por una calle bastante empinada, por lo que voy irremediablemente lento. El semáforo está aún en verde cuando estoy pasando la raya (si se pone ámbar antes me hubiera parado). A continuación hay un cruce, un cruce amplio y largo, pero todo cuesta arriba. Nada más pasar mi semáforo veo que el peatón verde de los que están en perpendicular conmigo se pone en rojo, lo que indica que se les va a poner en verde a los vehículos que se van a cruzar conmigo. Ocurre que estos semáforos están pensados para vehículos motorizados que van a toda pastilla, pero yo no puedo ir más deprisa con esa cuesta arriba. Conclusión: Los coches salen del semáforo y yo aún estoy en medio del cruce “molestando” por lo que recibo una serenata de pitidos que no sirven para nada, porque no puedo quitarme de en medio.

¿Es mi culpa? ¿Me he pasado yo algún semáforo en rojo? La respuesta en ambos casos es NO. La culpa es de una semaforización y una política de movilidad pensada sólo para ir a altas velocidades, donde se margina a los lentos, donde ser lento es sinónimo de inadecuado, cuando debería ser sinónimo de precavido, solidario, tranquilo y ausente-de-peligro.

Otro tema a repensar es la cuantía de las multas a los ciclistas. Me parece normal que se multe a un ciclista que incumpla una norma, pero en una cantidad proporcional a la capacidad del riesgo. Multar a un ciclista con 200 euros, una infracción pensada para los automóviles, es un despropósito. Para eso sí que las bicicletas son “vehículos” con todas las obligaciones. En cuanto a los derechos, sin embargo, ya no somos totalmente iguales. Pagar una multa que, en muchos casos, supone un precio mayor que lo que vale la propia bicicleta es desproporcionado. La DGT viene asegurando que en la modificación del Reglamento General de Circulación se considerara esta particularidad. Sería lo razonable.

Con la normativa actual de algunas ciudades en la mano, un coche aparcado sobre una acera, esos tan habituales en Madrid que no dejan pasar a nadie si no rodeas el coche, pagaría la misma multa que una bicicleta aparcada sobre la acera. Esto, sencillamente, no hay por donde cogerlo. Pero la normativa está ahí, es ciega e injusta. Hay quien dice que es injusta a propósito para causar mal al ciclista. Yo no creo que siquiera sea eso. Simplemente se ha ignorado, una vez más, que las bicicletas existen. Una vez más, somos invisibles, excepto cuando hay que multar, en ese momento se nos ilumina el aura y pasamos a ser vistos con todo detalle. Y si no que se lo digan a la familiaGreen-Garcia.

Uso de aparcabicis en Madrid

Aparcabicis de la calle Santa Clara

Hace un año realicé un contaje de bicicletas aparcadas en cinco aparcabicis municipales situados en el distrito Centro de Madrid. La medición fue tomada durante seis días laborables cada mes, a la misma hora.

A continuación unos análisis que no pretenden ser científicos ni estadísticamente perfectos, pero que son indicadores bastante coincidentes con otros estudios publicados, principalmente de bicicletas circulando.

Lo primero que se observa es que los meses de mayo y septiembre son los meses que más bicis había aparcadas, lo que coincide con los meses más benignos en cuanto a temperatura (ni frío, ni calor). Es decir, sigue existiendo miedo al frío y al calor al usar la bici, como si con estos fenómenos meteorológicos tan comunes fuera imposible circular en bicicleta.

También se ve otro dato en el sentido de que el único aparcabicis ubicado sobre tierra (Jardín Plaza Oriente) es, de largo, el menos utilizado, con sólo tres usos en todo un año. Con la peculiaridad de que sí que se veían bicis aparcadas a pocos metros sobre elementos fijos anclados al suelo sobre terreno duro (asfalto o baldosas). A nadie se le escapa que los aparcabicis ubicados sobre tierra son fácilmente vandalizables, por eso la gente prefiere aparcar cerca de estos en un lugar disperso, pero más seguro. Hoy en día, con la Ordenanza de Movilidad de Madrid en la mano, por fijar tu bici en uno de estos lugares, teniendo al lado un aparcamiento de bicis oficial, aunque sea fácilmente vandalizable, te puede suponer una multa.

Otro detalle es que el que más bicis soporta (más que los otro cuatro juntos) es el que propuso Pedalibre. Concretamente fui yo quien solicité (durante el proceso de estudios de ubicaciones) un aparcabicis en la calle Santa Clara, a instancias de una socia de Pedalibre y al ver yo mismo (trabajaba a 200 metros) varias bicicletas aparcadas de forma dispersa por los alrededores. Esto, en mi opinión, no hace sino enfatizar la importancia de la opinión de los usuarios y que fue una buena práctica por parte de los técnicos encargados de la gestión al preguntarnos por dichas ubicaciones, porque la práctica mayoría de ellos están ahora ocupados, siendo de utilidad.

La visibilidad del aparcabicis no parece ser un detalle importante para los usuarios, pues dos de ellos eran poco visibles (están bastante escondidos, en lugar de poco paso) y aunque uno de ellos no era apenas usado (Dúque de Nájera), sin embargo el otro era el ya comentado de Santa Clara, el más utilizado. Por lo tanto me atrevería a decir que uno de los factores más importantes a la hora de ubicar un aparcabicis no es la visibilidad, sino el del previo aparcamiento disperso, que luego multiplica, cuando el aparcabicis se coloca, el número de bicicletas finales atadas a él. Curiosamente, otros lugares que parecían muy proclives, como algunos intercambiadores de transporte, no han tenido éxito alguno, como es el caso del instalado en la salida de Peña Prieta del Metro de Puente de Vallecas, también propuesto por Pedalibre. El mero hecho de poder intercambiar los medios de transporte no faculta a que el aparcabicis sea utilizado.

Agosto es una época de pocos coches en la ciudad, pero se ve que también de pocas bicicletas, porque es el mes que menor índice de bicicletas soporta, menos incluso que los meses de invierno, fríos y lluviosos. Además de porque mucha gente se va de vacaciones, también incidiría, por añadidura, en el hecho del calor. Como se ha dicho antes, los excesos de frío o de calor disuaden de usar la bicicleta, por lo que se ve, tanto en esta mini-estadística, como en otras que se han ido publicando por ahí de usos urbanos ciclistas.

Visto que prejuicios o mitos como el frío, la lluvia o el calor, que a lo que se ve disuaden de gran manera del uso de la bicicleta en la ciudad, evitan que haya más bicicletas en las ciudades, nunca está de más echar un vistazo a la ponencia que presenté hace algunos años en el Congreso Catalán de la Bicicleta, llamado “La bici es posible. Desmoronando los prejuicios contra la bicicleta”, pues puede ser útil para contraargumentar todos esos prejuicios.

La ubicación de algunos aparcabicis es un punto y aparte. Hoy en día se ha detectado que algunos de los aparcabicis ubicados en Madrid deberían cambiar de sitio, pero las distintas peticiones en este sentido han resultado infructuosas. No hay dinero para arreglar lo que fue una primera experiencia y ahora podría ser ubicado en el lugar que ya se ha detectado como correcto.

Y si hablamos de la iniciativa privada es aún peor. Como me comentaba hace poco Gonzalo Fernández de Córdoba: "Un famoso centro comercial ubicado en Sanchinarro no tiene aparcabicis. Venden bicicletas, pero no tienen aparcabicis. Curiosamente tienen parking para coches, pero no los venden. La superficie para coches es comparable a la superficie de negocio, sin embargo no hay un pequeño espacio reservado para bicicletas, ni siquiera para las que vendieron."¿Perspectiva corta? ¿Falta de cultura?

A continuación el cuadro con la recogida de datos expresada en este artículo:

Imprescindible tener a mano el siguiente Manual sobre Aparcamiento de Bicicletas

Pasión, reflexión, entusiasmo y energía: PBP 2011

El pasado mes de agosto de 2011 finalicé en Francia mi segunda participación en la París-Brest-París (PBP), una conocida ciclomaratón de 1.230 kilómetros a realizar en menos de 90 horas.

Para quien esté acostumbrado a leerme en este blog noticias sobre ciclismo urbano le podría sorprender verme metido en estas cosas, pero es que además del ciclismo urbano me gusta el cicloturismo de viajes y el ciclismo deportivo (yo lo llamo ciclodeportismo). Este último, en su faceta de larga distancia, como la susodicha París-Brest-París, me faculta, en más de una ocasión, para realizar desplazamientos largos cotidianos, impensables si no se hacen en coche o transporte público, lo que le da a la bicicleta una nueva dimensión como herramienta (lenta pero constante) de trayectos largos.

La PBP es una prueba un tanto peculiar. Participan cerca de 6000 ciclistas de todo el mundo que van saliendo escalonadamente durante varias horas. Todos circulamos entre el tráfico, como un vehículo más, respetando las normas. No hay carreteras cortadas, ni avituallamiento. Tú te tienes que buscar la vida para alimentarte y, además, exceptuando en los controles, no te puede apoyar nadie. Es la prueba pionera de larga distancia, se viene celebrando desde el año 1891, siendo más antigua incluso que el Tour de Francia.

La crónica de la prueba me la han publicado enamigosdelciclismo.com. Pero desde ya aviso que es larga. No podía ser menos, al tratarse de una ruta tan extensa. Si te gusta la bicicleta en general, es posible que te resulte de interés leerla. Si no, te recomiendo que lo leas como un simple relato de aventuras, donde, a medida que se avanza en la trama, comienzan a pasar cosas, como en todo relato.

Me ha costado ponerme a escribir esta crónica (la ruta se celebró hace más de seis meses) porque no es fácil hablar de lo que se padece y disfruta. Las dos cosas por separado si son fáciles de contar, pero ambas juntas se contradicen continuamente entrando en conflicto, no dejando fluir a la escritura para contar lo que ocurre. Pero aquí está. Más vale tarde que nunca.

Crónica de la París-Brest-París

Tiempos de silencio

La bicicleta puede esperar

A finales de los 70 se estrenó una película dirigida y protagonizada por Warren Beatty, con el sugerente título de El cielo puede esperar.

La bicicleta, como el cielo, por lo que se ve, también puede esperar. O esa es la sensación cuando uno recorre algunos despachos de las administraciones públicas estatales. Hoy la razón es porque no hay dinero, ayer porque no era una prioridad, o no era el momento social o no era la oportunidad o cualquier otra excusa peregrina que encierra un alto grado de prejuicios contra este medio de transporte.

Esa es la sensación que saqué el pasado día 21 de marzo de 2012 tras una reunión en el Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente a la que asistí, como representante de ConBici, junto a Marisol Otero, de la Plataforma Empresarial de la Bicicleta, y Belén Moneo e Iñigo Cobeta, de Madrid en Bici, arquitectos.

Dado que no nos recibía ni el ministro, ni el Secretario de Estado, nos iba a recibir en principio la Directora General de Calidad y Evaluación Ambiental y Medio Natural, Guillermina Yanguas. Sin embargo, al llegar se nos anuncia que ella se ha tenido que ir a una reunión, por lo que nos recibía la Subdirectora, Maj-Britt Larka. Vamos bajando de escala. Tengo, de nuevo, la eterna sensación de que la bicicleta no es importante en las agendas políticas. Si surge otra reunión, otra actividad, de la bicicleta y los ciclistas se puede prescindir.

Exponemos la situación de la bicicleta, cómo ha crecido su uso como medio de transporte en los últimos años, cómo el número de interlocutores sigue aumentando (usuarios, empresarios, red de ciudades, bicijuristas…) y, sin embargo, los impulsos institucionales a favor de su uso no se ven acompañados por este crecimiento. Hablamos de cómo estamos perdiendo la oportunidad de acoger el enorme potencial de turismo extranjero ciclista de viajes, que se va a otros países huyendo de las pobres condiciones españolas, y las razones por las que eso ocurre.

Les hablamos de tantas cosas. De la falta de impulso del proyecto EuroVelo, de la nefasta legislación de tráfico, de la mala accesibilidad de la bici al transporte público. No sacamos ningún compromiso. Les preguntamos sobre la Ley de Movilidad Sostenible. Nos explican que llegó a un punto muerto en el que ahora mismo no hay prevista una salida. Decidimos actuar pidiendo su activación en las más altas esferas. Escribiremos a esos que no nos han querido recibir. Es nuestra única opción, por lo que se ve.

Les comentamos sobre el Código Técnico de la Edificación, sobre la idoneidad de incluir un espacio para bicicletas en toda nueva obra residencial y terciaria. Cuando estuvimos en el Ministerio de Vivienda hace unos meses tratando este tema nos dijeron que teníamos que hablarlo con el Ministerio de Fomento. Cuando estuvimos en este Ministerio de Fomento nos dijeron que lo habláramos con el de Medio Ambiente. En este último nos dicen que ellos no tienen competencia alguna y que, aunque les parece muy buena idea, no pueden hacer nada. Creíamos estar cerrando el círculo, pero este extraño círculo no tiene cierre. La línea de este círculo nos ha llevado al borde de un precipicio al que no nos queremos asomar, porque a algunos nos da ya vértigo tantas negativas, tantos prejuicios, tanto buen rollo acompañado de ninguna acción.

Viendo que nos vamos con las manos vacías, les presentamos un proyecto para que, cuando menos, lo lideren. Se trata de ir cogiendo toda la información dispersa sobre la bicicleta, unificando dicha información, para mejorar su accesibilidad. Esa información a unificar sería básicamente normativa, estadísticas, usos de la bici, vías ciclistas, planificación, coordinación... Mucha de esa información ya existe, ya está accesible (aunque repito que dispersa), sólo habría que solicitarla a quien lo lleva y luego ponerla en valor mostrando una información que sería de utilidad. En principio se nos vuelve a decir que no hay dinero ni personal. In extremis conseguimos que al menos “estudien” el tema. Esperaremos, una vez más.

Son malos tiempos, son tiempos de silencio, porque lo que se nos contesta es parecido a un silencio, a una falta absoluta de implicación. Los buenos propósitos son cápsulas de aire que al abrirlas esperanzados se nos escurren entre los dedos, perdiéndose en el ambiente, este ambiente degradado que las bicicletas podrían ayudar a mejorar si se nos diera el apoyo necesario para que fuera así.

Decía Iñigo Cobeta al salir de la reunión, medio en broma, medio en serio, que lo único que nos queda es la acción directa. Pudiera ser. Desde luego se me quitan las ganas de volver a perder mi tiempo recorriendo pasillos de ministerios en los que las bicicletas son artefactos extraños como en aquel relato de Julio Cortázar.

Cansados de esperar, sólo nos queda pedalear, porque pedaleando llegamos cada día al cielo, a ese cielo que puede esperar, pero las que no pueden esperar más son nuestras bicicletas.

Un nuevo ciclista urbano

Luis trabaja en el mismo edificio que yo y es un nuevo ciclista urbano en Madrid. El no es un militante de la bicicleta. Tampoco es un deportista. Simplemente ha descubierto que la bicicleta le resulta práctica para desplazarse al trabajo y por eso la utiliza.

Lleva poco tiempo y seguramente algunos no estaréis de acuerdo con la manera que tiene aún de conducirse por la ciudad, como yo mismo no lo estoy en algunos aspectos, pero Luis nos dice con sinceridad como actúa y, al fin y al cabo, no es sino el reflejo de muchos otros nuevos ciclistas que acceden a circular en bici sólo bajo estas condiciones, haciendo lo que creen que es más seguro para ellos en una ciudad que no sienten que esté preparada para los ciclistas.

Quizás alguna de las cosas que hace ahora, como circular en contrasentido en determinadas calles, pasen pronto a estar permitidas por la normativa, pues así quedaba recogido en el proyecto de modificación del Reglamento General de Circulación. Seguramente con el tiempo y al ganar en confianza cambiará algunas de sus actitudes, yo espero que algunas de ellas sí, pero ahora me parece muy interesante simplemente ver las sinceras percepciones de alguien que comienza a utilizar la bicicleta por la ciudad.

Mi nueva experiencia ciclista
Con apenas 5 meses de uso cotidiano de la bicicleta no aspiro a considerarme un ciclista urbano, ni creo que vaya a aportar nada al ingente conocimiento que existe sobre la movilidad ciclista, pero como ejercicio propio me permito esta reflexión.

Comencé a usar la bicicleta de manera titubeante como posible solución a una circunstancia difícil, llevar al niño al colegio y llegar a tiempo al trabajo. Se trataba de recorrer una distancia aproximada de 3,5 Km, de casa al trabajo, con escala en el colegio.

Es un recorrido muy favorable en su trayecto de ida, ya que prácticamente todo es cuesta abajo, Lógicamente el trayecto de vuelta es más costoso pero lo hago generalmente sin el apremio del tiempo.

Varios tramos del recorrido los realizo por calzada en sentido contrario de circulación. Sé que no debería, pero son vías de único sentido y evitarlas me supondría un rodeo importante. En otras ocasiones, con esmerado cuidado, también circulo por aceras, por las razones comentadas y por evitar puntos conflictivos de tráfico.

También me salto, con precaución, algunos semáforos en rojo, la parada y el arranque en bici me suponen un esfuerzo suplementario y un cambio de ritmo especialmente incómodo y fatigoso.

Para concluir con la relación de alteraciones a la circulación convencional, en los semáforos trato de adelantarme a los coches, para situarme por delante del paso de cebra (cuando no pasan peatones), de esa manera gano algo de tiempo cuando se pone en verde y me oriento mejor en la dirección que tomo, a la vez que evito confusión en la circulación de los coches al salir y el riesgo de un giro inesperado de alguno de ellos.

Mi objetivo es circular en condiciones de seguridad, economía de esfuerzo, evitando alteraciones en la circulación de los vehículos y toda interferencia con peatones.

Esta circulación discreta entre el tráfico no siempre es posible, las limitaciones propias de la bici suponen situaciones complicadas.

Vaya por delante que realmente no he sentido en general una actitud agresiva u hostil de los automovilistas hacia la bici, más bien todo lo contrario, bastante respeto y cuidado. Esta claro que hay excepciones pero en muchos casos se deben a descuidos o impericia de conductores que ante una situación poco habitual no reaccionan adecuadamente. Las actitudes agresivas de circulación de algunos conductores parecen una actitud habitual de éstos ante cualquier vehículo, pero no un acto premeditado contra el ciclista.

De entre todas las situaciones complicadas del recorrido, la más incómoda y delicada, con diferencia, se produce, curiosamente, cuando recorro una calle tranquila, con poco tráfico y de baja velocidad. Durante varías manzanas circulo por una vía de ligera pendiente ascendente, pero lo suficiente para no aproximarme a la velocidad de los coches. Esto no sería un problema si pudiera ponerme a la derecha y dejar que éstos me adelantasen, pero no es posible ya que la vía es muy estrecha con coches aparcados a ambos lados y aceras también estrechas. Entonces la mayoría de vehículos no se atreven a adelantarme, aunque en algún caso podrían hacerlo, y recorren del orden de 300 metros a mi ritmo. Como conductor comprendo que recorrer esa distancia, a esa velocidad, se hace eterna, y si vas con prisa, estresante. Siento esa presión y la situación se hace tensa con un vehículo, o varios, pegados a pocos centímetros de mi rueda.

Existen otras circunstancias difíciles, incluso más peligrosas, pero están asumidas, las considero parte de las condiciones de este modo de circulación. La apertura de puertas de coches aparcados, las incorporaciones y los giros inesperados suelen producirse por precipitación del conductor y la falta de visibilidad del ciclista, suponen un riesgo evidente pero en general una conducción atenta y preventiva suele evitarlos.

Respecto a otros momentos en los que he usado la bicicleta, me ha sorprendido cierta animosidad de los peatones (tampoco demasiada). Me han reprendido al adelantarme en un semáforo en rojo, cuando sin embargo no suponía ningún riesgo para peatón alguno. Incluso, alguna vez, en un paso de cebra, se ha producido una situación incómoda (frenazo en seco) ocasionada por la imprudencia o el despiste del propio peatón, éste ha tenido una actitud recriminatoria hacia el ciclista, cuando sin embargo situaciones parecidas son habituales en vehículos motorizados sin que exista reparo en ese caso, incluso entrañando mucho más riesgo.

Desde septiembre de 2011 utilizo la bici todos los días, y solo he tenido que dejar de hacerlo aquellos en los que está lloviendo en el momento de salir de casa (que son muy pocos días), es realmente el único inconveniente que me ha impedido hacer uso de la bici, pero incluso en esos días al llegar al trabajo observo que hay algunas de las bicis habituales que suelo encontrar aparcadas, es decir, los hay más valerosos que yo.

Aunque en un principio no le di importancia, el tema de los humos de tubos de escape cada vez me preocupa más. Resulta realmente desagradable y evidentemente insano. Los días con acumulación de contaminantes en el aire de la ciudad el efecto resulta mucho más acentuado.

Volviendo al objeto que hizo plantearme utilizar la bici para ir al trabajo, tengo que decir que el resultado es inapelablemente positivo, frente a los más de 35 minutos que empleo caminando y usando el Metro para este desplazamiento, en bici tan solo es de 15 a 20 minutos. En un recorrido tan corto creo que es bastante tiempo de ahorro, y me permite llegar a mi hora.

Al margen de lo contado no he encontrado grandes inconvenientes, no llego cansado al trabajo, si acaso más despierto y activo, no me supone una consideración especial en la indumentaria diaria, quizá en otros casos pudiera serlo, y tan solo tengo el pequeño trastorno de bajar y subir la bicicleta a la casa.

Por otra parte desplazarme en bicicleta me supone en muchos momentos un verdadero placer que concluye en una cierta adicción a su uso. Me resulta especialmente agradable coger la bicicleta al salir del trabajo, convierte en un paseo lo que de otra forma es una acción rutinaria y tediosa para volver a casa.

Algunos días no todo ha sido tan agradable, y subir una cuesta siempre cansa, pero me he dado cuenta que esto tiene mucho que ver con acomodar actitud y ritmos a la bicicleta, ir con prisas o querer ir más rápido de lo que es posible es nefasto, ya que a la propia ansiedad de esta situación se suma el cansancio del esfuerzo físico que aparece con un efecto multiplicado. Me he dado cuenta que si repitiera muchas veces situaciones así podrían llevarme a abandonar el uso de la bici.

Por cierto, a Darío le encanta que le lleve en bici al cole.

La prisa que no existe

La mayor parte de los conflictos que he tenido circulando en bicicleta por la ciudad me los han creado conductores de vehículos motorizados que decían o aparentaban tener mucha prisa. Lo puedo entender, hasta cierto punto, en los conductores de autobuses y de taxis, que se ven sometidos a veces a una cierta presión, aunque incluso en esos casos no se justifican ciertos comportamientos temerarios que ponen en serio riesgo las vidas de otras personas.

Lo que se justifica aún menos es la de los automovilistas particulares. Digo yo que si llevan prisa es que han salido tarde ¿verdad? Es una inconsciencia salir tarde y por ello tener que ir jugándose la vida propia y las ajenas. Si la tardanza la ocasionan las circunstancias del tráfico, no necesito decir que ya sabes a lo que te expones cuando vas en vehículo motorizado por la ciudad: atascos, semáforos, controles... Tienes que salir con mucho tiempo de anticipación y aún así te puedes encontrar algo que te frene. ¿Si no tiene remedio por qué estresarse?

Sin embargo me atrevo a decir que muchas de las prisas que nos autoimponemos al circular por la ciudad son ficticias. No tenemos prisa pero actuamos como si las tuviéramos. Puedes ir con tiempo más que suficiente, pero te ves obligado a ir rápido, porque el coche es más potente que el delantero, o todo el mundo va así de rápido y tu no vas a ser menos, no vas a molestar, en un servilismo demente hacia la locura de la velocidad y las prisas.

Quiero ejemplificar con un caso real que me ocurrió hace algún tiempo yendo en bicicleta por la ciudad de Guadalajara.

Tengo que aclarar antes de nada que de un tiempo a esta parte evito todo tipo de conflictos en el tráfico. No hago caso, saludo o sonrío ante las provocaciones de los motorizados, ayudando de este modo a que mis desplazamientos sean más placenteros, no permitiendo que los "malos humos" de terceros envenenen mi devenir ciclista por la ciudad. Algunos tienen un problema y pretendo que no se convierta en un problema mío también. No lo consigo aún al cien por cien, pero casi. Como todo, es cuestión de práctica.

El suceso fue el siguiente:

Iba cuesta abajo, a unos 30 kilómetros por hora. Un coche iba detrás mía y no podía pasar porque había un solo carril por sentido y yo iba por el centro del carril. Si me hubiera echado a la derecha el automóvil hubiera podido pasar pero sin respetar la distancia lateral de seguridad y poniéndome en peligro.

El automovilista me pita. Yo ni caso. Me vuelve a pitar, esta vez más seguido. Yo a lo mío. Se me acerca más, intentando no sé el qué, que desaparezca de pronto, imagino. ¿Qué puedo hacer yendo a esa velocidad sino seguir lo más recto posible?

Cuando por fin la calle se ensancha, me echo hacia un lado, dejándole pasar. Pega un acelerón, poniéndose a mi lado un momento. Le miro y el hombre dice algo a través del cristal, pero no se le entiende. Está desquiciado, haciendo todo tipo de aspavientos y con la cara desencajada. Me da una tremenda lástima ver a alguien así, llegar a ese estado de ira y de estrés sin necesidad.

En el siguiente semáforo en rojo me paro a su lado y le digo con tranquilidad: “Ante todo le pido disculpas por no haberle podido dejar pasar, pero…” aquí me interrumpe y me GRITA “...es que me tenías que dejar pasar, es que te crees que la calle es tuya...” y unas cuantas cosas más. Le explico pacientemente lo de la distancia lateral de seguridad y la imposibilidad de respetarla para él si yo me echo hacia un lado. Pero no me está escuchando, no le interesan mis razonamientos, no quiere dialogar. No pretendo ya convencerle de mis derechos y sólo le digo: “De todos modos, como puede ver, no sirve de nada correr, al final nos encontramos en el semáforo. Además, ¿de verdad tenía usted tanta prisa?” Ante esto se quedó unos segundos perplejo, sin decir nada y luego solamente balbuceó, no fue capaz de decir algo comprensible. El semáforo se puso verde. Le di los buenos días y me fui.

Ese señor, sencillamente, no tenía prisa alguna. Se había autoimpuesto que en coche hay que ir rápido y que la ciudad es suya, porque es lo que le han vendido junto con el coche.

Cuando se baje del coche irá también rápido, aunque seguramente no tendrá una hora determinada a la que llegar. La mayor parte de nuestros actos están guiados por la angustia de una prisa que no existe y, concretamente cuando se va en coche, poniendo en serio riesgo a otras personas dada la peligrosa arma que se lleva en las manos.

Definitivamente es cierta aquella frase de "La prisa mata".

La apuesta por la bicicleta sale rentable

Recientemente se ha conocido la noticia de que las empresas francesas podrán financiar a sus trabajadores que vayan en bicicleta al trabajo, recibiendo por ello ayudas fiscales. Ver noticia

Esto que a algunos sonará como ciencia ficción en países como España, sin embargo pienso que puede que no esté tan lejos. La tozuda realidad tiene que acabar poniendo en su sitio a la bicicleta, aunque sólo sea por comparación con los que, por otro lado, utilizan para moverse por las ciudades (sin serles imprescindible en muchos casos) un sistema tan ineficaz como el automóvil privado, que pesa una tonelada para llevar a una persona de 50-90 kilos y encima nos envenena el aire de todos, ocupa un espacio exagerado del que no andamos sobrados en las ciudades y ocasiona ruido y accidentes más que serios.

Por eso no me parece sorprendente que en algunos países ya sean conscientes de esta realidad y apuesten por la bicicleta. Francia no es la primera ni será la última. Además de algunos ya clásicos países pro-bicicletas del centro y norte de Europa, Irlanda se apuntó a esta corriente en 2009 también y no tengo noticias de que hayan dejado de hacerlo.

Estas empresas francesas que financien a sus trabajadores por desplazarse en bicicleta al trabajo, además conseguirán (puede que algunas ni lo sepan, pero lo conseguirán) trabajadores más sanos, con menos enfermedades, con menos absentismo laboral, más dinámicos y contentos en su jornada laboral. En fin, eso que toda empresa busca en un trabajador modélico.

El Estado francés ya tiene claro que la gente que pedalea ahorra al país mucho dinero, principalmente en materia de sanidad, cifrando este ahorro en 5.600 millones de euros anuales. Los responsables franceses aseguran que el Plan ciclista estatal cuesta el mismo importe que, por ejemplo, sólo tres kilómetros de autopista. Apostar por la bicicleta es muy rentable.

Además de la financiación de los desplazamientos urbanos en bici, el gobierno francés pretende mejorar algunos aspectos de la normativa estatal de movilidad, favoreciendo a los ciclistas, como el permitir a estos girar a la derecha con un semáforo en rojo bajo determinadas condiciones, lo mismo que ConBici lleva pidiendo en los dos últimos años para la normativa de tráfico española.

También se contempla en Francia un cambio en temas de Edificación, reservando un espacio de 15 metros cuadrados para aparcar bicicletas por cada diez viviendas. Desde hace un tiempo tanto ConBici como otros colectivos venimos pidiendo también un cambio en el español Código Técnico de Edificación, encontrando hasta el momento buenos propósitos junto a un buen número de trabas en apariencia insalvables. Pero no nos damos por vencidos. Nos negamos a pensar que este país tiene que ser menos que el país vecino sólo porque nos separen los Pirineos y unas mentalidades ancladas en modelos de ineficiencia energética.

Asimismo se pondrá en el país galo un sistema de marcaje preventivo contra el robo. En España se va a comenzar pronto una experiencia piloto y esperemos que siga adelante en el resto del país. Ahí puede que vayamos al menos a rebufo de los franceses.

Seguro que en Francia, pese a todo, aún queda mucho por hacer, pero podríamos decir que allí a los ciclistas ya les comienza a dar el aire a favor, y pedalean y avanzan viento en popa. Sin embargo, en España, pese a que el viento nos es favorable (condiciones climáticas generosas, necesidad de impulsar el ejercicio físico por tasas inasumibles de obesidad, la mayor parte de ciudades de urbanismo denso, etc.), estamos aún sin rumbo. Como decía Séneca, ningún viento es favorable si uno no sabe a donde se dirige.

2012-07-28T03:03:00.000+07:00

อัจฉริยะสร้างได้

2012-07-28T02:55:00.001+07:00

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ฉลาดที่สุดในโลกในรอบ 100 ปี

คำว่า “อัจฉริยะ” หมายถึง ผู้ที่มีความรู้ความสามารถทางด้านใดด้านหนึ่งหรือหลายๆ ด้านเหนือกว่าระดับปรกติ

บุคคลใดเก่งกาจ มีความสามารถในทางใดเป็นพิเศษ ก็จะได้รับการยกย่องให้เกียรติเป็นอัจฉริยะ สำหรับในพระพุทธศาสนาก็มีความเป็นอัจฉริยะอยู่มากมายหลายแบบเช่นกัน ซึ่งเราเรียกว่า “เอตทัคคะ” หรือผู้เป็นเลิศในด้านต่างๆ เช่น พระสารีบุตรเป็นเอตทัคคะทางด้านมีปัญญามาก พระมหาโมคคัลลานะเป็นเอตทัคคะทางด้านมีฤทธิ์มาก พระอนุรุทธะเป็นเอตทัคคะทางด้านมีตาทิพย์ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาอีกมากมาย ที่เป็นเลิศในด้านต่างๆ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นจากการสร้างและฝึกฝนตัวเองกันทั้งสิ้น เป็นการสั่งสมจากอดีตชาติต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบันชาติ

การฝึกฝนตนเองให้เป็นอัจฉริยะนั้น แม้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็เป็นสิ่งที่สามารถทำได้ โดยยึดหลัก 3 ประการคือ

ประการแรก ต้องมีความมุ่งมั่นปรารถนา อยากที่จะเป็นเลิศในด้านนั้นๆ อย่างแท้จริง ไม่ใช่ว่าวันนี้อยากเป็น พรุ่งนี้เลิกแล้ว แบบนี้ยังไม่ใช่ เพราะความปรารถนาที่แท้จริงนั้นจะต้องมั่นคง และมีพลังมากพอที่จะทำให้เราเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ได้ อย่างนี้จึงจะมีสิทธิ์ ซึ่งในพระพุทธศาสนาของเรา เอตทัคคะส่วนใหญ่มักจะเกิดจากการที่ได้เห็นบุคคลต้นแบบในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ก่อนๆ เช่น

ได้เห็นว่ามีพระภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง ได้รับการยกย่องจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าเป็นเลิศ เช่น ด้านการแสดงธรรม เมื่อเห็นแล้วก็อยากจะเป็นอย่างนั้นบ้าง เกิดแรงบันดาลใจ จึงตั้งจิตอธิษฐานว่า ด้วยบุญกุศลทั้งหลายที่ข้าพเจ้าได้กระทำมาขอให้ได้เป็นเลิศทางด้านการแสดงธรรมในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใดพระองค์หนึ่งในอนาคตกาลเถิด จากนั้นก็ตั้งใจฝึกฝนอบรมตนเองข้ามภพข้ามชาติ ยาวนานนับแสนกัปเลยทีเดียว สุดท้ายก็สำเร็จสมปรารถนา

ในยุคนี้ก็เหมือนกัน ถ้าเราได้พบเจอบุคคลที่มีความสามารถโดดเด่น จนเกิดความรู้สึกประทับใจ อยากจะเป็นอย่างเขาเหลือเกิน พร้อมจะตั้งใจทุ่มเทฝึกฝนตัวเอง พร้อมจะเอาจริงเอาจังทำให้ได้ เช่นนี้เรียกว่าเกิดแรงบันดาลใจ

ประการที่สอง การฝึกตัวเองอย่างทุ่มเท ฝึกอย่างจริงจังจะทำให้เราสามารถพัฒนาศักยภาพตัวเองขึ้นมาได้ ตัวอย่างเช่นดิสราเอลี ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีท่านหนึ่งของประเทศอังกฤษ มีผลงานโดดเด่นมาก และเป็นผู้ที่มีวาทศิลป์ สามารถสะกดผู้ฟังได้ด้วยประเด็นที่แม่นยำเฉียบแหลม แต่เชื่อไหมว่าตั้งแต่เด็กจนโต ดิสราเอลีเป็นคนพูดติดอ่าง ซึ่งทำให้เขาอึดอัดใจมากเพราะเขาอยากเล่นการเมือง อยากจะเป็นผู้นำประเทศ แต่คนพูดติดอ่างอย่างนี้จะเป็นได้อย่างไร ดิสราเอลีจึงไปเก็บตัวอยู่ในถ้ำ เพื่อจะฝึกสติแก้ไขการพูดติดอ่างให้ได้ เขาเอาดาบแขวนไว้รอบตัว เพื่อบังคับตัวเองให้ยืนนิ่ง เพราะถ้าขยับตัวก็จะถูกคมดาบบาดเอา เรียกว่าต้องตั้งสติให้ดี ต้องนิ่ง ทั้งใจและกาย เมื่อนิ่งแล้วจึงค่อยพูดออกมา ในที่สุดเขาก็สามารถเอาชนะการพูดติดอ่างได้ กลายเป็นผู้ที่มีวาทศิลป์เป็นเลิศ

เรื่องราวของดิสราเอลี ที่พัฒนาตนเองจากคนพูดติดอ่างมาเป็นผู้นำประเทศที่มีวาทศิลป์เป็นเลิศได้ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าอัจฉริยะสร้างได้แน่นอน เราเองก็มีสิทธิ์จะทำได้ ถ้าเราเอาจริง

อีกตัวอย่างหนึ่งคือ “อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein)” ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ฉลาดที่สุดในโลกในรอบ 100 ปี ที่ผ่านมา แต่เชื่อไหมว่าตอนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาไอน์สไตน์เคยถูกให้ออกจากโรงเรียน เพราะครูเห็นว่าไอน์สไตน์หัวทึบ ไม่สามารถเล่าเรียนได้แต่โชคดีที่แม่ของเขามีความเข้าใจในตัวเขา จึงค่อยๆ สอนไอน์สไตน์ จนกระทั่งเขาสามารถเรียนได้ และกลายเป็นอัจฉริยะของโลกในที่สุด

คุณสมบัติอย่างหนึ่งของไอน์สไตน์ ที่เสริมให้เขาเป็นอัจฉริยะได้ก็คือ เวลาเขาคิดเรื่องอะไร ใจเขาจะจดจ่ออยู่เพียงเรื่องเดียว มีคราวหนึ่งไอน์สไตน์ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ชั้นหนึ่งแล้วในขณะนั้น ได้มีธุระไปเสียภาษีที่อำเภอ ขณะกำลังยืนต่อแถวรอคิวอยู่นั้น ใจเขาก็คิดถึงเรื่องโจทย์ฟิสิกส์ไป พอมาถึงคิวของเขา เสมียนก็ถามว่าคุณชื่ออะไร ปรากฏว่าไอน์สไตน์งง! ตอบไม่ได้ เพราะใจกำลังจดจ่อกับโจทย์ฟิสิกส์อยู่นั่นเอง เขาจึงถูกให้ไปต่อท้ายแถวเข้าคิวใหม่ ซึ่งไอน์สไตน์ก็ต้องยอมไปเพราะนึกไม่ออกว่าตัวเองชื่ออะไรจริงๆ นี่คือสิ่งบ่งบอกว่า เมื่อไอน์สไตน์คิดเรื่องอะไร เขาจะทุ่มไปทั้งตัวทั้งใจอยู่กับสิ่งที่เขาคิด ขนาดให้นึกชื่อตัวเอง กะทันหันยังนึกไม่ออกเลย

ความเป็นอัจฉริยะนั้นสร้างได้ แต่ที่คนส่วนใหญ่ไปไม่ถึงจุดนั้นก็เพราะยังไม่ได้ทุ่มจริง ยังไม่ได้เอาจริง มัวแต่ทำเรื่องนี้นิดทำเรื่องนั้นหน่อย กระโดดไปกระโดดมา ถ้าเราอยากจะค้นพบสิ่งที่สำคัญ อยากจะเป็นอัจฉริยะอย่างไอน์สไตน์ เราก็ต้องมีใจจดจ่อมีสมาธิตั้งมั่นในสิ่งที่เราทำ แล้วเราจะดึงเอาศักยภาพในตัวมาใช้ได้อย่างเต็มที่

ถ้าเราสังเกตดูเด็กทารกเกิดใหม่ นัยน์ตาเขาจะลืมโพลง เห็นตาแป๋วสดใส เพราะเขาอยากรู้อยากเห็นสิ่งรอบตัวไปหมดทุกอย่าง เขาจะพยายามสังเกต ฟังเสียง มองริมฝีปากคนที่พูดกับเขา แล้วค่อยๆ จับความหมายของเสียงและถ้อยคำต่างๆ จนรู้ว่า อ๋อ!. นี่คือคำเรียก “แม่” นี่คือคำเรียก”พ่อ”ค่อยๆ เรียนรู้ทุกอย่างไป เพียงไม่นานเด็กก็รู้ภาษา สามารถพูดได้ ในเวลาเพียงแค่ 1-2 ปีเท่านั้น ในขณะที่การเรียนภาษาของคนที่โตแล้ว บางทีไปเข้าโรงเรียนภาษาตั้งหลายปีก็ยังพูดไม่คล่องเลย การที่เด็กเล็กๆ เรียนรู้ภาษาได้เร็วมาก เป็นเพราะว่าเขามีความตื่นตัวพร้อมจะเรียนรู้ทุกอย่างนั่นเอง

ตัวเราเองก็เช่นกัน ถ้าใจของเรามีความพร้อมในการเรียนรู้ เราก็สามารถจะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้มากมาย แต่เมื่อไรเราปิดใจตัวเอง คิดว่าเรารู้มากแล้ว อัตราการเรียนรู้และการฝึกของเราจะลดลงไปทันที ฉะนั้นขอให้รักษาสภาพใจของเราเองให้เหมือนเด็ก ตื่นตัว เปิดใจ พร้อมจะเรียนรู้ตลอดเวลา

หลักประการที่สาม ในการฝึกฝนตนเองให้เป็นอัจฉริยะนั้น เราต้องไม่ดูถูกดูหมิ่นใคร จะขอยกตัวอย่างในครั้งพุทธกาล มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อว่า “จุลปันถก” ท่านมีพระพี่ชายเป็นพระอรหันต์ชื่อ “มหาปันถก” พระพี่ชายของท่านตั้งใจจะฝึกสอนท่านให้เป็นพระอรหันต์เช่นกัน ปรากฏว่าแค่สอนคาถาบทเดียวซึ่งมีอยู่เพียง 4 บาท บาทหนึ่งก็มีความยาวเพียงครึ่งบรรทัด เวลาผ่านไป 4 เดือนพระจุลปันถกก็ยังไม่สามารถท่องคาถาได้แม้แต่เพียงบาทเดียว เมื่อพระพี่ชายเห็นว่าพระจุลปันถกหัวทึบเกินไป คงไม่มีวาสนาในการบวชท่านจึงบอกให้พระน้องชายลาสิกขาไปเสีย

พระจุลปันถกจำต้องทำตามคำของพระพี่ชายด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ขณะที่ท่านกำลังจะไปลาสิกขานั่นเอง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเห็นจึงตรัสถามว่า “เธอจะไปไหน” พระจุลปันถกกราบทูลว่า “จะมาลาสิกขาพระเจ้าข้า” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสบอกว่า “ไม่ต้องแล้ว” พร้อมทั้งประทานผ้าขาวให้ผืนหนึ่ง ตรัสบอกให้พระจุลปันถกถือผ้าขาวนี้แล้วก็ลูบไปพร้อมกับภาวนาไปด้วยว่า “ระโชหะระณัง ระโชหะระณัง” แปลว่า “นำธุลีออก นำธุลีออก” เมื่อไม่ต้องลาสิกขาอีกทั้งได้รับความเมตตาจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเช่นนี้

พระจุลปันถกก็ดีใจ เอาผ้าขาวมาลูบๆ พร้อมทั้งเจริญภาวนาอย่างมีความสุข จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ผ้าขาวก็เริ่มหมองเกิดรอยเปื้อนจากเหงื่อไคล พระจุลปันถกพิจารณาดูผ้าที่เคยขาวบริสุทธิ์ เมื่อถูกมือของท่านจับต้อง ก็กลับกลายเป็นผ้าหมอง เปรอะเปื้อน ท่านจึงเกิดความเข้าใจกระจ่างว่าร่างกายเป็นสิ่งที่ไม่สะอาด เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา

เมื่อใจเริ่มคลายจากความยึดมั่นถือมั่น ก็เป็นสมาธิตั้งมั่นมั่นคงขึ้นตามลำดับ จากนั้นเจริญวิปัสสนากรรมฐาน จนสุดท้ายหมดกิเลสบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์พร้อมด้วยปฏิสัมภิทาญาณ 4 คือแตกฉานในอรรถ ในธรรม ในนิรุตติคือเรื่องของภาษา และในปฏิภาณการแสดงธรรม พรั่งพร้อมทุกประการ ท่านยังได้รับการยกย่องจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าเป็นเลิศทางด้านมโนมยิทธิคือมีฤทธิ์ทางใจ

เหตุที่พระจุลปันถก ใช้เวลาเล่าเรียนฝึกฝนถึง 4 เดือน แต่กลับท่องคาถาไม่ได้แม้แต่บาทเดียว เป็นเพราะในอดีตชาติเมื่อครั้งที่ท่านเป็นพระภิกษุที่ฉลาดมาก ท่านเห็นเพื่อนพระภิกษุรูปหนึ่งพยายามจะร่ำเรียนพระพุทธวจนะ แต่แล้วก็จำไม่ได้เพราะปัญญาทึบ ท่านเลยหัวเราะเยาะเพื่อนว่าโง่ วิบากกรรมนั้นเอง ทำให้ชาตินี้ท่านปัญญาทึบ คาถาบาทเดียวใช้เวลาถึง 4 เดือน ก็ท่องจำไม่ได้ ต้องเป็นทุกข์อยู่นาน จนกระทั่งได้ปฏิบัติธรรมตามคำแนะนำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงสามารถแทงตลอด ทำลายกิเลสทั้งปวงลงได้ วิบากกรรมนั้นจึงหมดไป กลายเป็นพระอรหันต์ที่พรั่งพร้อมด้วยปฏิสัมภิทาญาณ 4 ครบถ้วนบริบูรณ์ แล้วก็เป็นเลิศทางด้านมโนมยิทธิ

เพราะฉะนั้นถ้าเห็นใครเขาด้อยกว่าเรา อย่าดูถูกดูหมิ่นเขาเป็นอันขาด จะเกิดเป็นวิบากกรรม เกิดตั้งแต่เริ่มคิด ยิ่งถ้าพูดออกไปวิบากกรรมยิ่งหนักขึ้น ถ้าเราดูหมิ่นคนอื่น ภาพของคนๆ นั้นจะปรากฏขึ้นในใจของเราเอง ยิ่งดูหมิ่นมากยิ่งตอกย้ำ แล้วสิ่งนั้นจะกลายเป็นผังของเราเอง ฉะนั้นอย่าไปดูถูกดูหมิ่นใครไม่ว่าเรื่องใด เห็นใครพูดติดอ่างหรือเขาทำอะไรได้ไม่ดีก็อย่าไปดูถูกดูหมิ่นเขาเป็นอันขาด วางใจเรานิ่งๆ เฉยๆ เพราะว่าตัวเราเองก็มีข้อบกพร่องมากมายที่จะต้องฝึกตัวเองให้ดีขึ้นเช่นกัน ให้ดูแต่เพียงว่า คนอื่นเขามีดีอะไร แล้วชื่นชมอนุโมทนาและน้อมนำมาเป็นแบบอย่าง เราจะได้ฝึกตัวเองให้ดีขึ้นในทุกๆ ด้าน ถ้าทำได้อย่างนี้เราจะเป็นที่รวมของความดีความสามารถ ประหนึ่งมหาสมุทรเป็นที่รวมของน้ำ ฉันนั้น

ความเป็นเลิศ ความเป็นอัจฉริยะนั้น เป็นเรื่องของสมองซึ่งเกี่ยวเนื่องกับใจ สมองเป็นเหมือนเครื่องมือของใจ ใจเป็นตัวควบคุมและใช้งานสมอง ดังคำว่า “ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว” สมองเป็นส่วนหนึ่งของกายจึงเป็นบ่าวไปด้วย ถ้าจะเปรียบแล้วสมองก็เหมือนกับคอมพิวเตอร์ ส่วนใจคือ User เป็นผู้ใช้ผู้สั่งงาน คอยกำกับดูแลทุกอย่าง และสมองเป็นเครื่องมือที่พัฒนาตัวเองได้ ใช้ทำอะไรบ่อยๆ ก็จะสามารถพัฒนาตัวเองให้มีประสิทธิภาพในการทำงานนั้นๆ ได้ดีขึ้น

แต่หลักจริงๆ นั้นอยู่ที่ใจ ถ้าเราหมั่นฝึกฝนอบรมจิตใจของเราให้ดีงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราได้ปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง อันเป็นการฝึกฝนใจให้มีพลัง ให้ผ่องใส สิ่งเหล่านี้คือคุณภาพของใจที่จะติดตัวเราไปข้ามภพข้ามชาติได้ เป็นสมบัติที่สั่งสมไว้ในใจนับล้านชาติ อสงไขยชาติก็ยังเก็บไว้ในใจดวงนี้ได้

เมื่อทราบอย่างนี้แล้ว ก็ขอให้เราเชื่อมั่นว่า ไม่ว่าเราจะเกิดมามีสมองและใจเป็นอย่างไร ทุกคนล้วนฝึกฝน พัฒนาให้ดีขึ้นได้ โดยใช้ศักยภาพของสมองและใจเราที่มีอยู่นี้เป็นต้นทุน ขอเพียงเราได้ฝึกฝนใช้สิ่งที่มีอยู่เต็มที่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เราประสบความสำเร็จในชีวิต แม้แต่ความเป็นอัจฉริยะในด้านต่างๆ เราก็สามารถพัฒนาไปถึงได้ ถ้าเรามีความมุ่งมั่นปรารถนาในสิ่งนั้นอย่างแท้จริง

ฉะนั้นอย่าไปกังวลเลยว่าตัวเรานั้นแก้ไขอะไรไม่ได้ เอาไว้ค่อยแก้ไขในชาติหน้าก็แล้วกัน อย่าไปคิดอย่างนั้น เพราะเราทุกคนยังมีสิ่งดีๆ อีกมากมายที่ยังไม่ได้นำออกมาใช้ ตอนนี้เรายังใช้ได้ไม่ถึง 10%เท่านั้นเอง แต่เราสามารถพัฒนาศักยภาพในตัวของเราได้ โดยยึดหลักทั้ง 3 ประการนี้คือ

1.) มีความมุ่งมั่นปรารถนาจริงๆ

2.) ฝึกตัวเองอย่างทุ่มเท มีใจจดจ่ออย่างต่อเนื่อง เอาจริงเอาจัง

3.) ไม่ดูถูกดูหมิ่นใคร มองเห็นข้อดีของผู้อื่นและศึกษาเรื่องราวของคนดีที่ประสบความสำเร็จในชีวิต เพื่อเป็นแบบอย่างในใจเรา

ถ้าเรายึดหลัก 3 ประการนี้ เราจะเป็นอัจฉริยะไม่ใช่แค่ด้านเดียว แต่จะเป็นอัจฉริยะรอบด้านทีเดียว

๓วิธีการทำงานสร้างอัจฉริยภาพในคน

2012-07-28T02:41:00.001+07:00

หนูดี วนิษา เรซ...ผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพ

เปิด 3 วิธีการทำงานสร้างอัจฉริยภาพในคน ทำองค์กร, ร.ร., ครอบครัวอัจฉริยะ ชู Howard Gradner เจ้าทฤษฎีสร้างอัจฉริยะ เชื่อทฤษฎีนี้ตื่นตัวไม่น้อยกว่า 10 ปี แต่สร้างเป็นหลักสูตรได้ 5 ปีที่ผ่านมา ยังใหม่สำหรับตลาดบ้านเรา ขาดบุคลากรสูง เผย 5 คุณสมบัตินักสร้างอัจฉริยะที่ดี
3 วิธีการทำงานของอัจฉริยบุคคล

"วนิษา เรซ" หรือ หนูดี ประธานกรรมการ บริษัท อัจฉริยะสร้างได้ จำกัด เล่าถึงวิธีการทำงานว่าแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ 1.การเป็นเทรนเนอร์เพื่อให้ความรู้ และ 2.เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพมาให้ความรู้ โดยหลักการทำงานของ "หนูดี" จะแบ่งเป็น 3 ส่วน คือ

1.องค์กรอัจฉริยะ ซึ่ง "หนูดี" จะเป็นผู้จัดประชุมสัมมนา หรือพัฒนาคนในองค์กร ภายใต้หลักสูตรสร้างทีมงานอัจฉริยะเพื่อสร้างพนักงานในบริษัทให้ได้ใช้สมองอย่างเต็มที คือจำแม่น พรีเซนต์งานเก่ง คิดนอกกรอบ มีการสื่อสารกันถูกหลักสมอง และนำกลุ่มไปสู่เป้าหมายได้โดยไม่ทะเลาะกัน

ด้านการพัฒนาความเป็นอัจฉริยะในผู้ใหญ่ก็เพื่อให้เขาได้รู้ระบบการทำงานของสมอง ซึ่งเขาจะเข้าใจว่าสมองไม่สามารถรับข้อมูลได้เกินกว่า 7 สิ่งในความทรงจำระยะสั้น ดังนั้น ถ้าหัวหน้าจะสั่งงานจะต้องให้ลูกน้องจดคำสั่ง และจะต้องทวนคำสั่งทุกครั้ง

หรือการไปพรีเซนต์งานหน้าห้องประชุมจะต้องกวาดตา และจ้องตาผู้ฟังเพื่อเป็นการสะกดก่อน เพราะจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าผู้พูดเป็นผู้มีอำนาจ พร้อมกับบอกว่า "นี้คือสิ่งสำคัญที่ดิฉันอยากจะพูดมี 3 สิ่ง" ซึ่งคนฟังเขาจะตั้งใจและจำได้ว่าเรื่องที่พูด 3 เรื่องคือเรื่องใด ตรงนี้ก็เป็นผลของการทำงานของสมอง

"หนูดี" ยังสอนวิธีการทำ Mind Mapping เพื่อให้เห็นว่าสมองมีการทำงานแบบใด หรือในด้านพัฒนาผู้นำองค์กรจะมีการเทรนเรื่อง Creative Leaders : From Finding Solutions to Creating Opportunities เพราะผู้นำที่มีความคิดสร้างสรรค์ไม่ใช่แก้ปัญหาให้กับองค์กรได้เท่านั้น แต่ต้องสามารถหาโอกาสใหม่ๆ ให้กับองค์กรได้ด้วย

2.โรงเรียนอัจฉริยะ
จะทำหน้าที่สองอย่าง คือ การพัฒนาบุคลากรครูและนักเรียน เพราะถ้ารู้จักเรื่องของสมองจะทำให้สมองของเด็กทำงานอย่างเต็มที ซึ่งโรงเรียนอัจฉริยะจะเทรนเด็กถึงวิธีเรียนแบบใดให้เรียนเก่ง ไม่ต้องใช้เวลาเยอะ เพราะ "หนูดี" ยังสามารถเรียนเก่งและทำทุกอย่างได้ แถมยังได้นอนอีก 7-8 ชั่วโมง เพราะถ้ามีวิธีที่ถูกต้องในการท่องจำจะลดการใช้เวลาได้

3.ครอบครัวอัจฉริยะ
คือ การเป็นที่ปรึกษาหรือเปิดอบรมให้กับพ่อแม่ที่ต้องการเลี้ยงลูกให้เป็นอัจฉริยะ ซึ่ง "หนูดี" จะแนะนำพ่อแม่ว่าการให้ลูกเรียนหนักไม่ได้ช่วยให้เด็กเก่ง และไม่ใช้วิถี่ แต่ถ้าพ่อแม่รู้จักการทำงานของสมองจะเข้าใจการสร้างลูกให้เป็นอัจฉริยะ ทั้งเรียนเก่งและยังมีเวลาทำกิจกรรมอื่นๆ

หรือแนะวิธีการอ่านหนังสือแบบเร็ว พร้อมทั้งเทคนิคเรียนเก่งที่ไม่ต้องบังคับให้ลูกอ่านหนังสือทุกหน้า แต่พ่อแม่ต้องช่วยอ่านหนังสือ และสรุปเนื้อหา พร้อมทั้งเล่าให้ลูกฟัง เพื่อให้เกิดการถามตอบระหว่างพ่อแม่ลูก ซึ่งวิธีนี้จะทำให้ครอบครัวได้ใกล้ชิดกัน และยังทำให้ลูกจดจำได้ง่ายขึ้น

โดยรูปแบบการทำงานให้คำปรึกษาเพื่อสร้างเด็กอัจฉริยะนั้น "หนูดี" จะเริ่มจากการดูว่าเด็กมีแววอัจฉริยะด้านใด ซึ่งถ้าไม่มีมาแต่เกิด ความอัจฉริยะของเขา ก็คือสิ่งที่พ่อแม่ต้องการสร้างให้กับเขา เพราะเด็กจะสนองตอบความต้องการของพ่อแม่ ซึ่ง "หนูดี"จะปรับความต้องการของเด็กและพ่อแม่ให้ใกล้เคียงกัน เพื่อสร้างให้เด็กเก่งและมีความสุขในความเก่งของตัวเอง โดยจะให้คำแนะนำกับพ่อแม่ในการซัปพอร์ตเพื่อสร้างให้ลูกเป็นอัจฉริยะ ซึ่งจะเห็นผลได้ประมาณ 1 เทอมสำหรับเด็กเล็กๆ

'Howard' ต้นแบบพัฒนาอัจฉริยะ

สำหรับการเข้าสู่วงการผู้เชี่ยวชาญด้านสมองของ "หนูดี" นั้นเกิดจากการมีโอกาสอยู่ในวงการการศึกษามานาน เพราะที่บ้านทำธุรกิจโรงเรียน ประกอบกับเมื่อครั้งที่เรียนอยู่ในไทยจะไม่ชอบการเรียน เพราะเป็นการเรียนที่เครียดมาก และต้องติวหนังสือตลอด ซึ่งเธอมองว่าสิ่งนี้ไม่ใช่วิถี่ ไม่ใช่คำตอบของชีวิต ถึงได้คะแนนดี แต่ไม่มีความสุข

เมื่อมีโอกาสเข้าวงการการศึกษาคิดว่า "ทำยังไงเด็กถึงจะฉลาดและสมองดีโดยไม่ต้องเสียความสงบในใจ และความสุขในชีวิต ก็มาค้นพบว่าสมองมีส่วนสำคัญ ถ้ารู้จักใช้สมองไม่ว่าจะเรียน ทำงานสาขาใด ก็จะทำได้เต็มที่ แต่ที่สอนส่วนใหญ่เป็นการเรียนด้านผ่าตัดสมอง"

ซึ่ง "หนูดี" ได้มีโอกาสค้นพบคำตอบในเรื่องนี้ขณะกำลังจะศึกษาปริญญาโท ได้พบนักทฤษฎีผู้หนึ่งชื่อ Howard Gradner ซึ่งคิดค้นทฤษฎี Multiple intelligences หรือทฤษฎีพหุปัญญา หรืออัจฉริยภาพหลายประการ ในหนังสือที่ชื่อว่า Frames of Mind เป็นหนังสือที่นักศึกษา และนักธุรกิจด้านการพัฒนาสมองอ่านเพื่อเปลี่ยนวิธีการมองอัจฉริยภาพของคน

จากเดิมที่คนจะบอกว่าอัจฉริยภาพของคนมีแค่ภาษากับการคำนวณ แต่ Howard Gradner บอกว่าไม่ถูกต้อง งานวิจัยของเขาชี้ ว่าอัจฉริยภาพของคนมีเรื่องดนตรี, ร่างกาย, การเข้าใจตนเอง, การเข้าใจผู้อื่น, ด้านพื้นที่สัมพันธ์, ภาษาและคณิตศาสตร์, เข้าใจธรรมชาติ และการมองไกลกว่าตัวเอง

ซึ่งทฤษฎีของเขาถือเป็นทฤษฎีที่ตรงกับ "หนูดี" เพราะคนเรียนเก่งยังสามารถทำอย่างอื่นได้อีก อย่าง "หนูดี" เรียนเก่ง แต่ยังเป็นนักเต้นบัลเลย์ ครูสอนยิงธนู ซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ เพราะคนเก่งไม่ควรจะเก่งทุกอย่าง ซึ่งตรงนี้ทฤษฎีเก่าตอบไม่ได้ ซึ่งพบว่ามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลกที่สอนโปรแกรมประสาทวิทยา จิตวิทยาการเรียนรู้ และการศึกษา หรือ My Brand Education โดยได้ Howard Gradner เป็นเจ้าของหลักสูตร

แม้ว่าทฤษฎีนี้จะมีการตื่นตัวมานานถึง 10 ปีแล้ว แต่มีการเอาโปรแกรมนี้มาใช้เมื่อ 5 ปีก่อน เนื่องจากต้องแยกหลักสูตรออกจากมหาวิทยาลัยแพทย์ เพื่อเอามาสอนในมหาวิทยาลัยการศึกษา เพราะการจะเอาไปพัฒนาคนจะต้องให้นักการศึกษาเอาไปใช้

สำหรับปัจจุบันที่ "หนูดี" เลือกเข้ามาตั้งบริษัทในไทยนั้น เนื่องจากทฤษฎีนี้ประเทศจีนนำเอาไปใช้ทั้งประเทศประมาณ 90% ส่วนในไทยเอาไปใช้ในโรงเรียนแต่ไม่มีการใช้ในกลุ่มผู้ใหญ่ จึงเกิดความคิดที่จะเอาทฤษฎีนี้มาใช้ในกลุ่มผู้ใหญ่ และต้องการนำความรู้ในวงการสมองจากมหาวิทยาลัยเข้ามาเผยแพร่ในไทย

และยังอยากเป็นตัวเชื่อมระหว่างวงการสมองอันดับ 1 ของโลกกับคนไทย เพราะ "หนูดี" สามารถเชิญอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพจากต่างประเทศเข้ามาในไทยได้ และในอนาคตจะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเชื่อว่าจะเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างความตื่นตัว และพัฒนาศักยภาพวงการอัจฉริยภาพให้กับคนไทยได้

สำหรับหลักสูตรนี้ยังไม่มีการเปิดสอนในไทย แต่ "หนูดี" มีความคิดที่จะไปเป็นอาจารย์พิเศษให้กับมหาวิทยาลัยที่ต้องการเปิดหลักสูตรนี้ ซึ่งอาจจะเป็นประมาณกลางปีหน้า ส่วนในต่างประเทศก็มีอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด นอกจากนี้จะขยายไปยังออกซ์ฟอร์ด , นิวยอร์ก ยูนิเวอร์ซิตี้ และเคมบริดจ์

ตลาดยังไม่รู้จัก-อาชีพนี้ยังขาดแคลน

กระแสการพัฒนาสมองเพื่อก้าวสู่การเป็นอัจฉริยบุคคล เข้าสู่ประเทศไทยเมื่อ 2-3 ปีก่อน ซึ่งคนไทยรู้จักน้อยมาก และยังไม่เคยมีการทำวิจัยอย่างจริงจัง พร้อมทั้งยังเป็นการรู้ในเชิงตื้นไม่ใช่เชิงลึก ซึ่ง "หนูดี" เชื่อว่าการเข้าไปเอาข้อมูลปฐมภูมิจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเข้ามาในไทยได้ จะเป็นการพัฒนางานตรงนี้ให้กับคนไทย เพราะงานวิจัยที่จะเอาเข้ามาเป็นงานที่ใหม่

ส่วนการขยายตัวสู่อาชีพอื่นนั้น เชื่อว่าทำได้ ทั้งในสายธุรกิจเพื่อเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัท, การศึกษาเพื่อเป็นที่ปรึกษากับนักการศึกษา หรือจิตวิทยาเพื่อเป็นที่ปรึกษาให้กับบุคคลทั่วไป

สำหรับรายได้ของผู้ที่ทำงานด้านนี้ถือว่าอยู่ในระดับสูง และมีผู้ทำอยู่น้อย ซึ่งคาดว่ารายได้จากการทำอาชีพนี้ในต่างประเทศถึงปีละ 5-10 ล้านบาท เพราะคนที่จะทำได้ต้องมีพื้นฐานการศึกษาที่ดี ซึ่งถ้า "หนูดี" ไม่จบทางด้านนี้โดยตรงจากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งคงจะไม่กล้าเข้าสู่วงการนี้

แต่การจะจบจากมหาวิทยาลัยฮาว์วาร์ดได้ต้องใช้ทุนในการศึกษาและค่าใช้จ่ายต่อปีไม่น้อยกว่า 10 ล้านบาท ซึ่ง "หนูดี" ยอมรับการเป็นคนเรียนดี และรู้จักใช้สมองอย่างถูกวิธีทำให้สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยนี้โดยได้รับทุนการศึกษาตลอดจนจบการศึกษา

The recruitment TU delegation to go for Cambridge University Model United Nations University of Pennsylvania Model United Nations

2012-07-28T00:48:00.000+07:00

The recruitment TU delegation to go for
Cambridge University Model United Nations
University of Pennsylvania Model United Nations
# OPEN SEASONS NOW! until August5th, 2012

รับสมัครนศ. มธ. เพื่อเป็นตัวแทนผู้นำเยาวชนสหประชาชาติ มธ.
เข้าร่วมการแข่งขันปาฐกาถาและโต้วาที
ในเวทีการประชุมผู้นำเยาวชนสหประชาชาติ

ณ Cambridge University และ University of Pennsylvania

ผู้ที่สนใจ ส่ง resume (ความยาวไม่เกิน2หน้า A4)
และ Motivation Letter (ความยาวไม่เกิน 300 คำ)
มาที่ tumunc@gmail.com

พร้อมทั้งกรอบแบบฟอร์มเพื่อลงทะเบียนการสมัครคัดเลือกที่ bit.ly/Mryu75

FB ---- http://www.facebook.com/TUMUNC

เปิดรับสมัคร วันนี้-5 สิงหาคม 2555

ผลิตภัณฑ์ป้องกันสิว

2012-07-26T02:28:00.001+07:00

มาแว้วววว ชวนกันมาดู review ครั้วที่ 10 รีวิวที่จะทำให้คุณหน้าใส ไร้สิว ด้วยผลิตภัณฑ์ป้องกันสิว 8 ชนิด
และแล้วกระผมก็เดินทางมาถึง การรีวิว ครั้ง ที่ 10 แล้ว
ใกล้จะหมดแล้วคับ แต่ยังไม่หมด ยังอยากเอาผลิตภัณฑ์ ที่เคยใช้มาทั้งชีวิตมาแบ่งปันให้เพื่อน ๆ ได้ดูกัน เผื่อเป็นทางเลือกหนึ่งในการตัดสินใจ
แถมยังทำให้กระผมรักห้องนี้มาก ๆ เพราะเพื่อน ๆ ต้อนรับกระผมเป็นอย่างดี จนเดินทางมาถึง ครั้งที่ 10 แล้ว
ยังไงก็อยากตอบแทนเพื่อน ๆ ด้วยการมาแนะนำ ผลิตภัณฑ์ที่เคยใช้แล้วได้ทั้งผลดีและไม่ดีให้ดูกัน
และอย่าลืมดู รีวิว ครั้ง ที่ 11 นะคร๊าบบบ เดย์ ครีม
GO !!!!!!!!!!

1. อันดับแรก ขอแบบ ธรรมชาติก่อนเลยนะคับ
นั่นคือ หัวหอมแดง นั่นเอง
ราคา โลละ 35 บาท
มันเป็นสิ่งเดียวที่พระเจ้าสรรสร้างให้มันเกิดมาเพื่อช่วยเหลือ คนที่มีสิว ยามที่ไม่มีเงิน
โอ ถึงมันจะช่วยไม่ได้มากมาย แต่มันก็สามารถช่วยให้สิวอักเสบของกระผมยุบลง และสิวเม็ดนั้นจะไม่เกิดรอยแดงด้วย กระผมก็เอาสิคับ บรรเลง ซอยหอมแดงเข้าไป ซอยให้น้ำหูน้ำตาไหลกันไป เสร็จแล้วก็เอามาโปะหนังหน้าตรงสิวอักเสบ วางไว้อย่างนั้นสัก ครึ่ง ถึง 1 ชั่วโมง
โอ้ มันช่วยได้จิง ๆ สิวอักเสบหายแดงเลย แถมลดการอักเสบลง ดีจิง ๆ
ทีนี้กระผมก็ขยันโปะเข้าไป หุหุหุหุ ดีใจ จริ๊งงงงงง สิวยุบไปตั้งเยอะ
คะแนน 10 เต็ม 10 สำหรับกระผมเห็นผลอ่ะ แต่คนอื่นไม่รู้อ่ะ ยังไงก็ลองดูเด้อ ออ อ ซิบอกไห่

2. เบนเซค
ราคา 269 - 300 บาท
มันคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้หนังหน้าของกระผมรอดพ้นจากน้ำมือของ น้ำสิว โคเซ่ ช่วงนั้นกระผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ หึๆๆๆ ใช่สิ ต้องคิดมากทั้งเรื่องเงินที่สูญเสียไปเพื่อไปซื้อเม็ดสิวสีแดงมาประดับหนังหน้า
จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย หรือว่าความหล่อของเรา ต้องหยุดลงแค่นี้
ไม่ได้ ๆ ตรูยังไม่หมดช่วงวัยสะรุ่นเลย กระผมก็เลยฮึดสู้อีกครั้ง เพื่อตามหาสิ่งที่จะนำเม็ดสิวออกไปจากหนังหน้า
และก็เจอ นั่นคือ แอ่น แอ๊นนน เบนเซค สาธุ ขอให้ช่วยได้เถอะ กระผมก็ตรงดิ่งไปที่ร้านขายยา และนำเบนเซคกลับบ้านอย่างกระหยิ่มใจ
ลาก่อนหนังหน้าสีแดง กระผมก็หยิบมาใช้ทันที ทาก่อนล้างหน้า 15 - 30 นาที กระผมก็เอามาทาทั่วหน้า เน้นตรงที่มีสิวเยอะ ๆ หน่อย ทาแล้วหน้าวอกเลยอ่ะคับ มันจะเป็นคราบ ขาว ๆ แต่สักพักมันก็จะหายไป ด้วยความที่อยากหายเร็ว ๆ เลยทิ้งไว้ตั้ง 1 ชั่วโมง
โห พอล้างออก หน้าเป็นปื้นแดง แดงเถือกยิ่งกว่าตูดลิงโดนเสี้ยนตำ
แถมยังแสบหนังหน้าอีก
ทีนี้กระผมก็เลยตั้งใจใหม่ โดยทาทิ้งไว้แค่ 15 นาที - ครึ่งชั่วโมง แล้วล้างออก หนังหน้าของกระผมก็ไม่แสบแดงแล้วคับ พอใช้ไป 5 วัน รู้สึกว่า หนังหน้าดีขึ้น มากเลยคับ ความแดของสิวลดลง สิวเม็ดเล็กก็หายไป สิวอักเสบก็ยุบลง แต่พอใช้ไปนาน ๆ หน้าจะแห้ง และ ลอก
กระผมก็เลยลดลงทาแค่ก่อนนอน
ปล. ใช้ไปนาน ๆ หน้าจะแห้ง ลอกได้ ถ้าใช้มาระยะนึงแล้ว ควรหยุดใช้สักพัก แล้วค่อยกลับมาใช้ใหม่
คะแนน 10 เต็ม 10 ดีคับ ไม่อันตราย แต่อย่าทิ้งไว้นาน

3. คลินด้า เอ็ม
ราคา 59 บาท
พอดีมีอยู่ช่วงนึงคับ เครียดมากมายกับการสอบ
โอ้โห สิวขึ้นเป็นระวิง เป็นเม็ดตู้มเชียว ขึ้นมาตั้ง 6 เม็ด ทีนี้ก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไรกัน นั่งดูสิวไปวัน ๆ และก็นั่งท่อง ยุบหนอ ยุบหนอ อย่าพองหนอ อย่าพองหนอ เหอ ๆๆๆ เมื่อไหร่จะหาย
หม่อมแม่กระผมก็เลยไปซื้อ ยามาฝาก นั่นคือ คลินด้า เอ็ม เป็นขวดสีขาว กลิ่นแอลกอฮอล์แรงเชียว กลิ่นอย่างกับยา เทออกมาเป็นน้ำใส ๆ
ไม่ต้องพูดพร่ำ ทำเพลง กะผมก็เอามาโปะพี่สิวเลยคับ มี 4 เม็ด เป็นสิวมีหัว อีก 2 เม็ด เป็นสิว ไม่มีหัว แต้มกันไปเลย 6 เม็ด
พอตื่นเช้ามา สิว 4 เม็ด ที่มีหัวมันแตก ออกมา แล้วยุบลงเล็กน้อย แต่สิวไม่มีหัวไม่ยอมยุบอ่ะ ทาต่อไปอีก 3 วัน สิวมีหัวยุบไปหมด แต่สิวไม่มีหัวยังอยู่คู่หนังหน้าเหมือนเดิม และแล้วก็เหลือ 2 เม็ดนั้น ต่อไป
คะแนน 8 เต็ม 10 ทำไม เพราะอะไร สิวไม่มีหัวจึงไม่ยุบ

4. panoxyl
ราคา 70 - 100 บาท
ที่กระผมรู้จักเจ้าตัวนี้ก็เพราะว่า เพื่อนของกระผมใช้อยู่ แล้วมันแนะนำให้กระผมใช้ มันบอกว่าดีมากมาย แถมไม่แพงอีกต่างหาก
ตอนแรกกระผมก็ไม่กล้า เพราะไม่รู้จักและเคยเห็นเจ้าตัวนี้มาก่อน
แต่ว่าหนังหน้าของเพื่อนกระผม มันตอกย้ำให้กระผม ต้องเดินทางไปร้านขายยา เพื่อไปถอยเจ้าตัวนี้มา
พอดีกระผมเป็นสิวอักเสบเม็ดเป้ง ตรงกลางระหว่างคิ้ว เสมือนว่า เป็นผู้ที่แต่งงานแล้ว ของชาวอินเดีย
ทีนี้กระผมก็ทาตอนเช้าและก่อนนอน มาได้ 2 วัน ก็รู้สึกว่า สิวอักเสบยุบเร็ว แต่ หน้าดันแสบ แถมลอก อีก กลิ่นก็แรง ระเหยแสบผัวยายอีก แต่ว่า หน้าไม่มันคับ
คะแนน 7 เต็ม 10 สิวอักเสบยุบเร็วดีหรอกนะ แต่กระผมต้องมานั่งแสบหนังหน้าอีก

5. คลินด้า เจล
ราคา ลืมอ่ะคับ พอดีไม่ได้ซื้อเอง ขออภัย บาท
โหย รุ่งงี้ น่าจะรู้จักตัวนี้ก่อน คลินด้าเอ็ม เพราะมันใช้ได้ผลกว่า และใช้ง่ายกว่า คลินด้า เอ็ม อีก
ตัวนี้เป็นเนื้อเจล ค่อนข้างเย็น มันสามารถช่วยลดความบวมแดง ของสิวอักเสบได้ดีทีเดียว
และสามารถทาคุณพี่สิว ช่วงที่กำลังจะคลอด ให้มันตายทั้งกลมไป
แถม พี่สาว ยังเอามาทาสิวที่หลังได้ผลด้วย

6. ผงพิเศษ ตรา ร่มชูชีพ
ราคา 10 บาทเท่านั้น
ผู้ใดที่ไม่รู้จักเจ้าตัวนี้คงเชยกันน่าดู แถมยังราคาถูก อีก
แค่เอามันมา ฉีก ซอง เทผงใส่มือ แล้วผสมน้ำลงไป คนให้ข้น ๆ แล้วก็โปะ พี่สิวได้เลย แหม ตื่นเช้ามายุบดีจิง

แต่กระผม ใช้ คลินด้า เอ็ม ผสมแทนน้ำ บางทีก็เอาน้ำมะนาว ผสมแทนน้ำ
แล้วแต่อารมณ์พาไป แล้วใช้ได้ผลดีที่สุดสำหรับกระผมคือ ใช้น้ำมะนาวผสม
มันยุบเร็วดีแท้
คะแนน 9 เต็ม 10 ใช้ไปบางทีก็ไม่ยุบอ่ะ

7. differin
ราคา 300 - 400 บาท
โห ตัวนี้แพงมาก ๆ แถม แพงกว่า เรตินเอ อีก แถมยังรู้สึกว่า หนังหน้าบางลงอีก
แถมยังดูระคายเคือง ง่ายอีก แถมเห็นผลช้าอีก แถมต้องทาก่อนนอน แถมต้องห้ามโดนแสงอีก แถม ต้องใช้เวลานานอีกกว่าจะเห็นผล แถมกันเข้าไป
แถมตัวนี้กระผมไม่ชอบอีก
แถมต้องทาตอนหนังหน้าแห้งสนิท แถมต้องทาบาง ๆ ก่อนนอนอีก
คะแนน แถม ไม่ให้คะแนนอีก

8. ตัวสุดท้ายอีกแล้วววววว
นั่นคือ คลีนแอนด์เคลียล์ แอคเน่ เคลียริ่ง สปีด ครีมเจล
ราคา 189 บาท
แหม แต้มสิวหายภายใน 24 ชั่วโมง กระผมแต้มแล้ว นั่งดูเวลา 24 ชั่วโมง มา 3 วันแล้ว มันก็ยังอยู่เท่าเดิม มันไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มันทำให้กระผม โกรธมาก
คะแนน 0เต็ม 10 มันเหมือนว่าไม่เคยทาอะไรมาก่อน

Bangkok History

2012-07-25T13:45:00.001+07:00

In 1782, after the passing away of King Taksin of Thon Buri, today part of Bangkok located on the west bank of the Chao Phraya River, Chao Phraya Maha Kasatsuek ascended the throne and was known as King Buddha Yodfa or Rama I. The King moved the capital to the opposite side of the river known as Bangkok, and established the Chakri Dynasty.

A bridge in the area of Rattanakosin Island in 1901.

The main reason for the removal was that Bangkok had a better location for protection from foreign invasions as it was separated by the river from the west bank and also covered a bigger area. Then canals were dug around the city starting from the expansion of Banglamphu and Ong Ang canals to the east. When finished, the two canals were joined together and linked the Chao Phraya River at both ends so the city was surrounded by water and the whole canal was named "Khlong Rop Krung" meaning the canal round the city. These canals together with other smaller ones were the source of Bangkok's nickname "Venice of the East".

King Rama I then commanded the construction of the Grand Palace close to the river modeling on the ancient palace of Ayutthaya with a royal temple, the Emerald Buddha Temple, within the city walls. In addition, other important government offices were newly built on the east bank. The King gave a very long name to the capital, i.e. Krung Thep Mahanakhon Bowon Rattanakosin Mahinthrayutthaya Mahadilokphop Noppharat Ratchathani Burirom Udom Ratchaniwet Mahasathan Amon Phiman Awatan Sathit Sakkathatiya Witsanukam Prasit. (Later, King Rama IV (1851-1868) changed the word "Bowon" in the full name into "Amon".) This long name is still a world record, though in normal usage it is shortened to "Krung Thep".

In the early Rattanakosin period (1782-1851), Bangkok remained a quiet place. It was covered with lush vegetation and had waterways as its chief routes of transportation. The capital underwent some development based on Western models in the reign of King Rama IV who ordered road building, canal digging, ship building, and a reorganization of the Thai army and administration. The great reform occurred in the reign of King Rama V (1868-1910) who brought the nation into modernization in various aspects, including administration, education, justice, communications and public health. For the convenience of administration, the country was divided into several monthon, and Bangkok was one of them.

In 1932, a revolution was staged and the political system was changed into constitutional monarchy. Bangkok on the east bank known as Krung Thep or Phra Nakhon became a province and Thon Buri on the west bank became another province. In 1971, the two provinces were merged under the name of Nakhon Luang Krung Thon Buri or Bangkok-Thon Buri Metropolis. One year later, the form of local government in the metropolis was reorganized and the province obtained a new name as Krung Thep Maha Nakhon or popularly called Krung Thep for short. The name is still used among the Thais today as always, while the foreigners knowKrung Thep as Bangkok. It is noteworthy that the name "Bangkok" formerly referred to a small fishing village which later expanded into communities on both sides of the Chao Phraya River. It is so named because the village (called bang in Thai) was full of wild olive (called makok in Thai which was shortened to kok) groves, and the name has been internationally used up to now.

Bangkok is now a bustling city with a population of some 8 millions as it is the centre of administration, transportation, business, communications, education, entertainment and all.

History of Chiang Rai

2012-07-24T23:59:00.003+07:00

King Meng Rai, a friend of King Ramkhamhaeng (1279-1299) of the Sukhothai Kingdom of Thailand, established Chiang Rai in 1262 A.D. near the Kok River. Thirty-four years later, he founded Chiang Mai as a capital city and centre of the Lanna Thai Kingdom (circa 1262-1558 A.D). Thus the two towns have had brotherly relations for a long time. The Lanna Thai Kingdom covered the area of Chiang Mai, Chaing Rai, Phayao,Nan and other provinces in the North of Thailand at present. The kingdom became a Burmese colony from 1558 to 1774 A.D.

But finally, King Taksin (1767-1782 A.D.), the king of Siam of the Thonburi period, won it back from the Burmese, and the Lanna Thai Kingdom became a dependency of Siam (former name of Thailand). And Chiang Rai was ruled as a frontier town until 1933 when it became a province of Siam.

Public Administration

2012-07-24T23:27:00.002+07:00

The province’s administration is broken down into 13 districts, 100 sub-districts and 912 villages.

Lampang’s administration is divided into 4 categories including:

Central government administration : 64 administrative offices
Regional government administration : 26 administrative offices
Local government administration : 104 administrative offices
Independent organization : 13 organizations

Economy

       In 2004 Lampang gross province products was 38,469 million baht. Major incomes were from wholesale and retail trade (18.49%), mining and quarrying, and agriculture respectively.

Per capital income of Lampang residents in 2004 was 48,726 baht/person/year.

Income


       Tax revenue in the year 2005 was 1,329 million baht, mostly from personal income tax, value added tax and corporation income tax. Excise tax was 101 million baht, mostly from beverage tax and liqueur tax.

Employment

The National Statistical Office reported that in 2005 labor of Lampang was as the following:

Total resident was 796,276 with 156, 063 under 15 year old and 640,213 over 15 year old.

- The over 15 year old group consisted of

455,366 labor force
184,847 unlabored force
The labor force consisted of
453,542 active labor force
1,824 seasonal inactive labor force

- The active labor force consisted of

446,512 employed
7,029 unemployed

- The unlabored force consisted of

47,983 home caring
62,209 studying
74,655 others

Enterprises

       In 2005, there were 3,217 enterprises registered with the social security office in Lampang which was 5.93% increase from the previous year. The employment was 52,643, a 0.27% decrease from 2004.

Overseas employment

       The number of overseas workers in Lampang was higher than other provinces in the north. The statistic was as the following :

year

People

1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005

3,214
5,858
5,792
5,396
5,168
5,189
5,176
4,764

Total

40,557

Discontinued business

In 2005, social security office declared 271 offices and factories discontinued their businesses resulted in 1,632 unemployment.

Agriculture

102,179 families or 41% of Lampang residents are in agricultural sectors namely farming, gardening, and cultivation.

Total agricultural area is 439,407.6 scre consisted of

Rice field 222,084 scre
Plantation 124,220.8 scre
Fruit orchard 72,712.8 scre
Flower garden 3,822.4 scre
Cattle field 175,577.2 scre
Fisheries 4,539.2 scre

Economic animal

Important economic animals of Lampang are cows, buffaloes, chickens and pigs kept as an additional source of income.

- 187,614 cows
- 23,084 buffaloes
- 760,726 chickens
- 47,821 pigs

Fisheries

Fisheries are done both from natural water sources and cultivation. Total product in 2005 was 13,995,294 kg., worth 504,672,393 baht from

- 15,629 fresh water fish farming with 2,935,522 kg. worth 117,857,761 baht.
- products from natural water sources with 11,059,772 kg. worth 386,814,632 baht.

General Information of Lampang

2012-07-24T23:26:00.001+07:00

Lampang is situated in Northern Thailand with an area of 12,534 square kilometers. It is the fifth largest city in the North after Chiang Mai, Tak, Mae Hongson, and Phetchaboon.

LAMPANG PROVINCE

It neighbors 7 provinces nearby,
North :    :  Chiang Mai, Chiang Rai and Phayao
South    : Tak
East :   : Phrae and Sukhothai
West    :  Lamphun

Transportation

Transportation 3 means of transport to Lampang;

By car : : 602 km. from Bangkok along Paholyothin highway

By train : : 625 km. from Bangkok

By plane : : a bout 45 minutes from Bangkok

Geography

Lampang sits on a plateau with the altitude of 268.80 meters above sea level. It is surrounded by mountains range from the north to the south with a plain in the middle.

Upper part of the province is a mountainous area covered with dense forest in Jaehom, Wangnue, Muang Pan and Ngao districts.

Central part of the province is the river plain which is the main agricultural area of Lampang in Muang, Hangchat, Koh Kha, Mae Tha and Sopprap districts.

Southern part of the province is the dry deciduous forest and grassland area in Thoen, Mae Phrik, and part of Sermngam and Mae Tha districts.

Climate

Since Lampang is surrounded by mountains in every direction, the general climate is hot all year round. The temperatures in summer and winter are varied; average temperature in summer is 41.5 Celsius and 10.5 Celsius in winter. The average rainfall intensity is 1,098 ml.

There are 3 seasons in Lampang:

Summer : begins in March to May, the hottest month is April.

Rainy :: season begins in mid-May.

Winter : starts in November to February, the coldest month is January.

Demographics

The population of Lampang is 781,260 ; 386,151 males and 395,109 females.

The most populated district is Muang Lampang with 229,947 residents.

Natural resources and Forest

Lampang has many natural resources including forests and minerals.

Forest areas covered 5,375,328 rais or 68.62 % of the province area, including

33 national conservation areas
7 national parks and
1 animal conservation area.

Minerals

Lampang is an important source of minerals and fossil fuels, including lignite, kaolin, marble, granite, ballclay and wolfram.

LAMPANG PROVINCE

2012-07-24T23:22:00.003+07:00

Great Seal

A white rooster in a Mondapa (a square structure with four arches and a pyramid roof). White rooster represents the rooster in the town’s legend. The Mondapa is from Phra That Lampang Luang Temple; an ancient temple of Lampang. It is used as a great seal of Lampang after the construction of the first city hall in 1909.

Symbol of Lampang

Flag

A green flag with the city great seal in the middle.

Flower

Heliconia (Jasminum Heliconia)

Tree

Krajao, the jute plant (Holoptelea Integrifolia)

Famous identity

Horse Carriage

Slogan

Widely known coal

Renowned horse-drawn carriages

Famous ceramics

The distinguished Pra That

The well-known Elephant Conservation Center

The history of Lampang

       Lampang is an ancient city of more than 1300 years. It is mentioned in various legends in 11 different names; namely Kukkudnakorn, Lampakappanakorn, Srinakornchai, Nakorn Vieng Kok Wua, Vieng Din, Kelang Nakorn, Nakorn Lampang Kam Kelang, Arlampang, Muang Lakorn, and Muang Nakorn Lampang.
       Lampang was built in 680. According in Yonok historical record, a hermit named Suphrom Ruesi built a town for Prince Anantayot, son of Queen Jamadevi of Haripunchai’s Lamphune. The town was first named Kelang Nakorn and then changed into Nakorn Lampang.
       In Yonok Chiangsaen period, Nakorn Lampang was governed by Khmer. It was later colonized by Berma and Chaing Mai in the period of King Thonburi about 250 years ago. Later, Lord Tipchang of Lampang has fought for Lamapng independence and established himself as Phraya Sulavaluechaisongkram, King of Lampang in 1736.
       In 1764 Prince Kaewfa, son of Lord Tipchang governed Lampang and was the first ancestor of Na Lampang, Na Lamphune and Na Chiang Mai family. Prince Boonyawat Vongmanit was the last ruler of Lampang.
       Lampang was announced as a province in Thailand in 1892 in the reign of King Rama V.

2012-07-24T23:19:00.001+07:00

The Study of History at Yale

History has been taught at Yale since President Thomas Clap introduced specifically historical courses in the 1760s, and the Department of History has existed since 1919, when Yale first divided its faculty into academic departments. History was a popular course of study when majors first were introduced after World War I, and it became the largest major in the 1950s. For more than a half-century since, between 15 and 20 percent of Yale undergraduates have majored in History, and undergraduate History courses draw between 4000 and 5000 enrollments each year.

Yale awarded its first History Ph.D. in 1882 to Clarence Winthrop Bowen for a dissertation entitled "The Boundaries of Connecticut," which was published in the same year. Since then, the Department has awarded more than 3000 graduate degrees to an array of graduates who have pursued often brilliant careers as scholars, teachers, and administrators in universities, government, and private business. About 150 History graduate students currently are in residence, and the Department accepts between 20 and 25 new students into its graduate programs each year.

Yale's distinguished History faculty—among the most eminent in the world—teach and write the histories of Africa, Asia, Europe, Latin America, the Middle East, and the United States and Canada, from ancient times to the present, seeking to make its study as exciting and rewarding in the twenty-first century as it was when President Clap first introduced it at Yale before the American Revolution.

ประวัติกีฬาโอลิมปิก

2012-07-24T18:40:00.000+07:00

ข่าวโอลิมปิก ลอนดอนเกมส์ 2012 , ประวัติกีฬาโอลิมปิก

1932 : Los Angeles

Los Angeles มีเวลาในการเตรียมความพร้อมในการจัดการแข่งขันในครั้งนี้ถึง 9 ปี ได้ทำการก่อสร้าง Coliseum ขนาด 100,000 ที่นั่ง ซึ่งในปี 1984 ได้ใช้ที่แห่งนี้เป็นที่จัดการแข่งขันอีกครั้งหนึ่ง ปีนี้เป็นปีที่ริเริ่มสิ่งๆใหม่หลายอย่าง อาทิ มีการจัดค่าเดินทางแก่นักกีฬาต่างประเทศที่มาร่วมการแข่งขัน การสร้างหมู่บ้าน Olympic Village นักกีฬาเพื่อนักกีฬาจากหลายประเทศมาอยู่ร่วมกัน

1936 : Berlin
นักกีฬาผิวดำจากประเทศสหรัฐอเมริกา Jesse Owens ได้ลบคำสบประมาทของ Adolf Hitler ที่กล่าวว่าชาวเยอรมันเหนือกว่าชาติอื่นในทุกด้าน ด้วยการคว้าเหรียญทองได้ถึง 4 เหรียญ การแข่งขันในครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมดจาก 49 ประเทศ เป็นชาย 3,738 คน หญิง 328 คน

1940 : World War II
ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

1944 : World War II
ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

1948 : London
เป็นครั้งที่ 2 ที่มีการถ่ายทอดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคทางวิทยุทั่วโลกในครั้งนี้ได้มีนักกีฬาจากสหรัฐอเมริกา Bob mathias ได้กลายเป็นขวัญใจโดยสามารถครองเหรียญทองจากการแข่งขัน Decathalon ซึ่งจัดว่าเป็นกีฬาที่ยากต้องอาศัยความแข็งแรงและความอดทนอย่างสูง นอกจากนั้นการแข่งขันในครั้งนี้ เยอรมันและญี่ปุ่นผู้พ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการแข่งขัน โอลิมปิคลอนดอน มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจาก 59 ประเทศ เป็นชาย 3,741 คน และหญิง 385 คน

1952 : Helsinki
Emil Zatopek จากเชโกสโลวะเกียได้กลายเป็นดาวเด่นในหมู่นักกีฬาในปี 1952 เมื่อเขาได้ชัยชนะในการแข่งขันวิ่งระยะไกล 10,000 เมตร และ 50,000 เมตร รวมทั้งการแข่งขันวิ่งมาราธอน และภรรยาของเขาก็ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันพุ่งแหลนครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่สหภาพโซเวียตได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิครวมทั้งประเทศไทยก็เข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งแรกเช่นกัน

1956 : Melbourn
การแข่งขันครั้งนี้ประเทศที่พิชิตเหรียญทองกีฬาว่ายน้ำได้มากที่สุดคือ ออสเตรเลีย โดยมี Dawn Fraser นักว่ายน้ำหญิงเป็นผู้ได้รับการกล่าวขวัญถึงมากที่สุดเพราะนอกจากพิชิตเหรียญทองได้แล้วยังสร้างสถิติเวลาใหม่และไม่มีผู้ใดทำลายได้ถึง 15 ปี ในการแข่งขันครั้งนี้เหตุการณ์ทางการเมืองประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันได้เกิดความกระทบกระทั่งกันระหว่างนักกีฬาจากโซเวียตกับฮังการีในระหว่างการแข่งขันโปโล

1960 : Rome
Cassius Clay นักมวยจากสหรัฐอเมริกาผู้ชนะเลิศการแข่งขันชกมวยในกีฬาโอลิมปิคครั้งที่ 17 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆเช่น มีการให้ความสนับสนุนในเรื่องการเดินทางทางอากาศแก่นักกีฬา นักกีฬามีการเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้มาอย่างเต็มที่นักกีฬาทุกคนให้ความสำคัญในการได้รับชัยชนะในการแข่งขันอย่างเต็มที่ ด้วยเหตุนี้สถิติที่นักกีฬาโอลิมปิคปีก่อนๆทำไว้จึงถูกลบล้างไปเกือบหมด

1964 : Tokyo
ญี่ปุ่นเป็นประเทศแรกในเอเชียที่ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิค การแข่งขันครั้งนี้มีดาวรุ่งเกิดขึ้นหลายราย คนแรกคือ Bob Hayes ซึ่งภายหลังได้กลายเป็นนักดังในทีม Dallas Cowboys คนต่อมาคือ Joe Frazier ซึ่งชนะเลิศการแข่งขันชกมวยในกีฬาโอลิมปิค และต่อมาได้เป็นแชมเปี้ยนรุ่น Havywieght ของโลก Abebe Bikila จากเอธิโอเปียก็ชนะการวิ่งมาราธอนเป็นครั้งแรก

1968 : Mexico City
การแข่งขันโอลิมปิคมีขึ้นที่ละตินอเมริกาเป็นครั้งแรก โอลิมปิคคราวนี้สหรัฐอเมริกาเป็นผู้นำการแข่งขันทั้งหมดมีสถิติใหม่ๆเกิดขึ้นเช่นการแข่งขันวิ่ง 100 เมตร โดย Jim Hines, วิ่ง 400 เมตร โดย Lee Evans จากสหรัฐอเมริกาเช่นกัน

1972 : Munich
โซเวียตมองเห็นช่องทางในการเผยแพร่ลัทธิทางการเมืองของตนโดยอาศัยการแข่งขันโอลิมปิค โดยพยายามที่เป็นผู้นำในการแข่งขัน และโน้มน้าวชาติอื่นๆ ให้เห็นว่าโซเวียตเป็นประเทศมหาอำนาจ ภายหลังพบว่านักกีฬาโซเวียตเป็นนักกีฬาอาชีพที่รัฐบาลว่าจ้างให้เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิคครั้งนั้น และยังพบอีกว่านักกีฬาจากสหภาพโซเวียตใช้ยาเสริมกำลัง ในปีนั้นสหภาพโซเวียตสามารถพิชิตเหรียญทองได้ถึง 99 เหรียญ นอกจากนั้นยังมีเหตุการณ์ก่อการร้ายขึ้นในกรุงมิวนิค มีความพยายามลักพาตัวนักกีฬาอิสราเอล ในการแข่งขันบาสเกตบอลนักกีฬาจากสหรัฐอเมริกาได้พ่ายแพ้แก่นักกีฬาจากสหภาพโซเวียตเป็นการพ่ายแพ้ครั้งแรกจากการแข่งขัน 63 ครั้ง ซึ่งสหรัฐอเมริกาได้ปฏิเสธไม่ขึ้นรับเหรียญเงิน ในปีนี้นั้นมีนักกีฬาจากประเทศต่างๆ เข้าร่วมการแข่งขันถึง 122 ประเทศ

1976 : Montreal
สหรัฐอเมริกาโชว์ความสามารถในกีฬาชกมวยด้วยการมีทีมนักกีฬาที่ดีที่สุดได้แก่ Ray Leonard, Leon Spinks โดยสามารถพิชิตเหรียญทองได้และต่อมาได้กลายเป็นแชมเปี้ยนมวยอาชีพ ส่วนในการแข่งขันยิมนาสติก Nadai Comaneci ได้กลายเป็นดาวดวงใหม่ที่ทำให้ผู้คนหันมาให้ความนิยมในกีฬายิมนาสติกขึ้น

1980 : Moscow
สหรัฐอเมริกาไม่เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้เนื่องจากกรณีที่สหภาพโซเวียตส่งกองกำลังบุกรุกอัฟกานิสถาน ญี่ปุ่นและเยอรมันตะวันตกก็เป็นอีก 2 ประเทศจากทั้งหมด 63 ประเทศที่บอยคอตสหภาพโซเวียตและไม่เข้าร่วมการแข่งขัน ในปีนั้นจึงมีเพียง 81 ประเทศจากทั่งโลกที่เข้าร่วมการแข่งขัน ซึ่งในปีนั้นสหภาพโซเวียตครองเหรียญทองมากที่สุด

1984 : Los Angeles
สหภาพโวเวียตบอยคอตการแข่งขันในปีนี้ ไม่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน ส่วนหนึ่งเพื่อแก้คืนที่สหรัฐอเมริกาไม่ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิคครั้งก่อนที่ Moscow ในปี 1980 ส่วนหนึ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของนักกีฬาจากประเทศตน แต่บุคคลบางกลุ่มเชื่อว่าสหภาพโซเวียตเกรงว่านักกีฬาของตนจะไม่ผ่าน Drug Test ซึ่งจะทำให้ทั่วโลกรู้ถึงที่มาแห่งชัยชนะทางการกีฬาของตน นักกีฬาที่มีชื่อเสียงจากการแข่งขันในปีนี้ได้แก่ Carl Lewis จากสหรัฐอเมริกาโดยสามารถครอง 4 เหรียญทองจากการแข่งขัน Mary lou Retton ครองเหรียญทองยิมนาสติกมากที่สุด นอกจากนั้นยังมี Greg Louanis ซึ่งเป็นนักกีฬาคนแรกที่สามารถครองเหรียญทอง 2 เหรียญทองพร้อมกันจากการแข่งขัน Springbroad และ Platform diving

1992 : Bracelona
สิ่งที่อยู่ในความทรงจำของผู้คนทั่วไปจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคในปี 1992 ที่ไม่มีใครปฏิเสธได้แก่ Dream Team ซึ่งในครั้งนั้น Michael Jordan, Magic Johnson, Larry Bird, Charles Barkley, Patrick Ewing, David Robinson, Karl malone และ Scottie เป็นนักบาสเกตบอลที่โดดเด่นมากในทีมสหรัฐอเมริกา ทีมบาสเกตบอลสหรัฐอเมริกาในปีนั้นได้เอาชนะคู่ต่อสู้จากประเทศต่างๆได้อย่างราบคาบภายใต้การนำของ Coach Chuck Daly นักกีฬาจากประเทศอื่นๆ ที่ได้รับความชื่นชมในการแข่งขันกีฬาปีนั้นเช่น Joynor-Kersee ผู้ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันขันสัตตกรีฑา หญิง ในปีนั้นนักกีฬาว่ายน้ำหญิงจากสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สร้างความหวาดผวาให้กับนักว่ายน้ำชาติอื่นๆ ด้วยการชนะการแข่งขันประเภทต่างๆ แบบทำลายสถิติ แต่ในที่สุดก็มีการพิสูจน์ได้ว่านักกีฬาหญิงผู้นั้นได้ใช้ยากระตุ้นกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น กีฬาโอลิมปิคที่ Bracelona ในปี 1992 ถูกเรียกว่าเป็น Money Game เพราะว่านักกีฬาทั้งชายและหญิงต่างทำการแข่งขันเพื่ออะไรก็ตามที่สามารถทำเงินได้ หรือแม้แต่ Jordan ได้ใช้ธงชาติสหรัฐอเมริกาคลุมป้ายผู้สนับสนุนกีฬาอย่างเป็นทางการของทีมบาสเกตบอลสหรัฐอเมริกาด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ใช้เป็นบริษัทผลิตรองเท้ากีฬาที่ใช้ชื่อของเขาในการขายสินค้า

1996 : Atlanta
การแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ครั้งที่ 26 ปี 1996 จัดการแข่งขันที่เมืองแอตแลนต้า ประเทศสหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 19 ก.ค.-4 ส.ค. ซึ่งถือเป็นการจัดการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่เพราะเป็นการครบรอบ 100 ปีของการจัดโอลิมปิกเกมส์ และได้สร้างสถิติการแข่งขันมากมายไม่ว่าจะเป็นจำนวนนักกีฬา, เจ้าหน้าที่รวมทั้มประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันอีกด้วย สำหรับนักกีฬาไทยที่ส่งไปแข่งขันเมื่อ 4 ปีที่แล้วถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จากการส่งนักกีฬาไป 9 ชนิดกีฬา ซึ่งประเทศไทยได้ฮีโร่กำปั้นคนแรกในประวัติศาสตร์ "สมรักษ์ คำสิงห์" นักชกรุ่นเฟอเธอร์เวต คว้าเหรียญทองแรกในประวัติศาสตร์ของไทย และว่ากนว่ามีกระแสสมรักษ์ฟรีเวอร์ตามมายาวนานอีกหลายเดือนท่ามกลางความสุขที่แบ่งปันกันไปทุกหนทุกแห่งทั่วฟ้าเมืองไทย

2000 : Sydney
การแข่งขันโอลิมปิกครั้งที่ 27 ปีนี้จัดที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ระหว่างวันที่ 15 กันยายน-1 ตุลาคม 2543 ประเทศไทยจะส่งกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 12 สมาคมกีฬา คือ กรีฑา, ยกน้ำหนัก, เรือพาย, เรือใบ, วินด์เซิร์ฟ, ว่ายน้ำ, แบดมินตัน, เทนนิส, เทเบิลเทนนิส, วอลเลย์บอล, ยิงปืน และมวยสากลสมัครเล่น จาก 12 ชนิดกีฬาที่ไทยส่งไปแข่งขันครั้งนี้ มีเพียง 2 ชนิดกีฬาที่มีโอกาสมากที่สุดในการลุ้นเหรียญทอง คือ ยิงปืน (เทวฤทธิ์ มัจฉาชีพ) และมวยสากลสมัครเล่นที่คนส่วนใหญ่ให้น้ำหนักไปที่ สมรักษ์ คำสิงห์ เจ้าของเหรียญทองเมื่อ 4 ปีก่อน

2004 : Athens
การแข่งขันโอลิมปิกครั้งที่ 28 ครั้งนี้ถือเป็นอีกครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมหกรรมการแข่งขันแห่งมวลมนุษยชาติ เนื่องจากเป็นการกลับหวนคืนสู่ต้นกำเนิดของกีฬาโอลิมปิก ซึ่งครั้งนี้จะจัดขึ้นที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 13-29 สิงหาคม 2547 โดยในครั้งนี้ประเทศไทยส่งกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 13 สมาคมกีฬา คือ กรีฑา, แบดมินตัน, ว่ายน้ำ ,ฟันดาบ ,มวยสากล ,ยิงปืน ,เทนนิส ,ขี่ม้า ,ยกน้ำหนัก ,เทเบิลเทนนิส ,เรือพาย ,วินด์เซิร์ฟ และ เทควันโด จาก 13 ชนิดกีฬาที่ไทยส่งไปแข่งขันครั้งนี้ ไทยตั้งความหวังไว้ที่การคว้า 3 เหรียญทอง ซึ่งเป็นเป้าหมายที่สูงที่สุดเท่าที่ไทยเคยตั้งเอาไว้ เนื่องจากในครั้งนี้ไทยได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันมากที่สุด โดยชนิดกีฬาที่มีความหวังในการคว้าเหรียญทองมากที่สุดยังคงเป็น มวยสากลสมัครเล่น เนื่องจากในการแข่งขันโอลิมปิก 2 ครั้งหลังสุดไทยสามารถคว้าเหรียญทองได้จากกีฬาชนิดนี้ ขณะที่กีฬายกน้ำหนักก็เป็นอีกชนิดกีฬาที่มีสิทธิ์คว้าเหรียญทองมาให้คนไทยได้ชื่นชมเช่นกัน เนื่องจากนักยกเหล็กหญิงของไทยอยู่ในอันดับ 1 ใน 3 ของโลกึง 3 คนด้วยกัน ขณะอีกหนึ่งความหวังเหรียญทอง ไทยฝากไว้ที่กีฬาเทควันโด แม้จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่กีฬาเทควันโดได้ชิมลางในโดอลิมปิกเกมส์ แต่การไปในครั้งนี้ถือว่าไม่ธรรมดาด้วยศักยภาพของนักกีฬาทั้ง 4 คน ที่ได้รับการฝึกฝนฝีมือด้วยการจับเคี่ยวอย่างหนักจากโค้ชเกาหลีใต้ ทำให้สมาคมมีความมั่นใจว่าจะมีจอมเตะไทยคนใดคนหนึ่งมีโอกาสก้าวถึงเหรียญทองได้อย่างแน่นอน

2008 : Beijing
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ที่จะจัดขึ้นที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม (วันที่ 8 เดือน 8 ปี 8) ถึง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551โอลิมปิกครั้งนี้ถือเป็นโอลิมปิกเกมส์ครั้งที่สามของทวีปเอเซีย หลังจากโอลิมปิกที่ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2507 และโอลิมปิกที่ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ 1988 โดยพิธีเปิดจะเริ่มขึ้นเวลา 20 นาฬิกา (8 นาฬิกาตอนกลางคืน) ในเวลาปักกิ่ง โดยเลข 8 นี้เป็นเลขนำโชคในวัฒนธรรมจีน ซึ่งตามความเชื่อของชาวจีน เลข 8 เป็นเลขมงคลมากที่สุด เพราะออกเสียงคล้ายกับคำว่า ‘ฟา’ ที่หมายถึง ‘ร่ำรวย’ นายหวังฉีซัน นายกเทศมนตรีนครปักกิ่งกล่าวเสริมว่า หากพิธีเปิดงานสามารถดำเนินไปได้ด้วยดี ก็ถือว่าการจัดงานกีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว โดยทางจีนมีความพร้อมอย่างเต็มที่ในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ เพื่อแสดงศักยภาพของตนให้ปรากฏแก่ชาวโลก ซึ่งอาจเรียกกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ได้ว่าเป็น "อภิมหาโอลิมปิก" [1] เลยก็ว่าได้ กีฬาโอลิมปิก 2008 จะเริ่มตั้งแต่วันที่ 8 จนถึงวันที่ 24 สิงหาคม ซึ่งคาดการณ์ว่าจะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติกว่า 3 ล้านคน รวมถึงนักกีฬาประมาณ 20,000 คนและผู้สื่อข่าวอีกราว 30,000 ชีวิตเดินทางมาร่วมงานนี้

ประวัติกีฬาโอลิมปิก

2012-07-24T18:38:00.001+07:00

ข่าวโอลิมปิก ลอนดอนเกมส์ 2012 , ประวัติกีฬาโอลิมปิก

1896 : Athens
กีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ได้ถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1896 หลังจากที่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกได้หยุดไปเป็นเวลานาน โดยจัดขึ้นที่กรุง Athens ประเทศกรีกที่สนามกีฬา Olympic Stadium ซึ่งได้ถูกทำลายไปโดยทหารฝรั่งเศส การแข่งขันครั้งนี้นับว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของกรีกไม่ใช่แค่เพียงได้เป็น เจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้เท่านั้นแต่เพราะนักกีฬาชาติกรีก ได้นำชัยชนะมาให้กรีกเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันวิ่งมาราธอนซึ่งถือเป็น กีฬาสัญญลักษณ์ของโอลิมปิก ในครั้งนี้กรีกเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันทั้งหมดด้วยการกวาดเหรียญรางวัล ชนะเลิศถึง 47 เหรียญ ชัยชนะของนักกีฬากรีกในครั้งนั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Loues ผู้ชนะในการแข่งขันวิ่งมาราธอนและได้เป็นกลายขวัญของคนทั้งประเทศ ของตน

1904 : St.Louis
มีนักกีฬาจากประเทศในยุโรปมาร่วมการแข่งขันในครั้งนี้น้อยมากเนื่องจากความไม่สะดวกในการเดินทาง นักกีฬาจากสหรัฐอเมริกาจึงได้ครอบครองเหรียญชัยชนะมากที่สุด กีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้จัดว่าเป็นครั้งที่น่าอดสูที่สุด เริ่มจากการแย่งกันระหว่าง St.Louis และ Chicago ว่ารัฐใดจะได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน นอกจากนั้นนักกีฬาผู้ที่ได้เข้าเส้นชัยในการแข่งขันวิ่งมาราธอนยังใช้วิธีการสกปรกในการ ได้มาซึ่งชัยชนะครั้งนั้นด้วยการแอบโดยสารรถบรรทุกระหว่างการแข่งขันเพื่อย่นระยะทาง การแข่งขันในครั้งนั้นมีนักกีฬาเข้าแข่งขันเป็นชาย 681 คน เป็นหญิง 6 คน

1908 : London
การแข่งขันกีฬาครั้งที่ 4 มีขึ้นที่กรุงลอนดอน โดยจัดการแข่งขันขึ้นระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม ผู้นำในการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ประเทศอังกฤษ โดยสามารถครอบครองเหรียญชัยได้ถึง 145 เหรียญโดยมีสหรัฐอเมริกาตามมาเป็นอันดับที่ 2 ในการแข่งขันกีฬาในครั้งนี้มีนักกีฬาจำนวนมากจากหลายประเทศมาเข้าร่วมทำการแข่งขันโดยมาจาก South Africa, Canada, และ Australia ซึ่งจัดว่าเป็นการแข่งขันนานาชาติครั้งแรกจริงๆ การแข่งขันครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 2,036 คน เป็นชายประมาณ 2,000 คน หญิง 36 คน และการแข่งขันครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผู้ชนะจากการแข่งขันในแต่ละประเภทได้รับเหรียญทอง ซึ่งก่อนหน้านี้ผู้ชนะเลิศจะได้รับเหรียญเงิน

1912 : Stockholm
ในครั้งนี้ King Gustav ที่ 5 แห่งสวีเดนได้ทรงตรัสยกย่อง Jim Thorpe นักกีฬาจากสหรัฐอเมริกาว่าเป็นนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งคำยกย่องนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เกินความจริงเลย โดยเขาชนะเลิศการแข่งขันกีฬาลู่-ลาน 5 ประเภท (Pentathalon) รวมทั้งชนะเลิศการแข่งขันกีฬาลู่-ลาน 10 ประเภท (Decathalon) ด้วย ซึ่งได้ทำให้ Thorpe ได้กลายเป็นดาวของกีฬาโอลิมปิกจากสหรัฐอเมริกาอย่างแท้จริง แต่ต่อมา Thorpe ได้ถูกยึดเหรียญชัยชนะคืนมาหลังจากที่ IOC พบว่าเขาอยู่ในทีมนักเบสบอลอาชีพในปี 1909 แต่หลังจากนั้นต่อมาถึง 73 ปี Thorpe ก็ได้รับเหรียญรางวัลกลับคืนมาด้วยความสนับสนุนของผู้ที่นิยมและเห็นอกเห็นใจ Thorpe แต่ก็หลังจากที่เขาได้เสียชีวิตไปแล้ว โอลิมปิก 1912 ถูกจัดว่าเป็นครั้งที่ดีที่สุดครั้งหนึ่ง สวีเดนซึ่งเป็นประเทศเจ้าภาพได้มีการเตรียมพร้อมให้การแข่งขันครั้งนี้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด มีนักกีฬา 26 ประเทศหรือประมาณกว่า 3,000 คนมาร่วมในการแข่งขันครั้งนี้

1916 : World War I
ไม่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1

1920 : Antwerp
ได้มีการกำหนดสัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิกขึ้นใหม่ในรูปห่วง 5 ห่วงคล้องกันอยู่ (Olympic Rings) กีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้ไม่สามารถที่กล่าวได้ว่าเป็นกีฬานานาชาติอย่างแท้จริงเนื่องจากได้ กีดกันไม่ให้ประเทศผู้แพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 เข้ามาร่วมการแข่งขันด้วย ดาวรุ่งกีฬาครั้งนี้คือ Paavo Nurmi ซึ่งครองชัยชนะการวิ่งระยะไกลทั้งหมดมีผู้เข้าร่วมการแข่งขันที่ Antwerp เป็นชาย 2,453 คน หญิง 64 คน

1924 : Paris
การแข่งขันที่ปารีสครั้งนี้ Harold Abrahans นักกีฬาจากประเทศอังกฤษชนะเลิศการวิ่ง 100 เมตร แต่ในภายหลังได้พบว่า Abrahans ใช้ยาที่ชื่อว่า Easton Syrup ซึ่งมีส่วนผสมของสตริกไนน์ และเขาไม่ได้รับชัยชนะในครั้งนี้หากมีการตรวจพบว่า Abrahans ใช้ยา นักกีฬาว่ายน้ำจากสหรัฐอเมริกา Johnny Weismuller ซึ่งในภายหลังได้กลายเป็นดาราชนะเลิศการแข่งขันว่ายน้ำถึง 3 เหรียญทอง และ 1 เหรียญทองแดง

1928 : Amsterdam
เป็นครั้งแรกที่ IOC ได้ทำการย่นระยะเวลาการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคลงเหลือเพียง 16 วัน ก่อนหน้านั้นการแข่งขันจะกินเวลาเป็นเดือน การแข่งขันครั้งนี้ประเทศที่เป็นเจ้าภาพมีความหวังที่จะได้ชัยชนะในกีฬา Soccer แต่ก็ต้องพลาดหวังเมื่ออุรุกวัยและอาร์เจนตินาได้เข้าร่วมชิงชนะเลิศ paavo Nurmi ได้รับการยกย่องเป็นเจ้าแห่งการแข่งขันวิ่งระยะไกลอีกครั้งหนึ่ง ส่วนสหรัฐอเมริกาได้ครองเหรียญทองเป็นจำนวนมากมาจาการแข่งขันว่ายน้ำ โอลิมปิคครั้งนี้มีประเทศที่เริ่มฉายแววทางกีฬาเพิ่มขึ้นมาคือ ญี่ปุ่น นอกจากนี้ในปีนี้ยังเป็นปีแรกที่มีการจัดการแข่งขันประเภทลู่ลาน หญิงเป็นครั้งแรก

ลอนดอนเกมส์ 2012

2012-07-24T18:34:00.000+07:00

ข่าวโอลิมปิก ลอนดอนเกมส์ 2012 , ประวัติกีฬาโอลิมปิก

กีฬาโอลิมปิก

หลังจากโอลิมปิกโบราณได้ล้มเลิกไปเป็นเวลาถึง 15 ศตวรรษ โอลิมปิกยุคใหม่ก็เกิดขึ้น โดยมีนักกีฬาคนสำคัญของฝรั่งเศสชื่อ ปิแอร์ เดอ ดูเบอร์แตง ท่านขุนนางผู้นี้เกิดในกรุงปารีส เมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) สนใจประวัติศาสตร์ ปัญหาการเมืองและสังคม ในปี พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ท่านอายุได้ 26 ปี ได้เกิดความคิดที่จะฟื้นฟูการแข่งขันโอลิมปิก ซึ่งได้ล้มเลิกมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 936 (ค.ศ. 393) โดยติดต่อกับบุคคลสำคัญของประเทศอังกฤษ, สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส เป็นเวลาถึง 4 ปี ในที่สุดได้เปิดการประชุมอย่างไม่เป็นทางการขึ้น ที่ตำบลซอร์บอนน์ ในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) และประกาศ ณ ที่นั้นว่า การแข่งขันโอลิมปิกซึ่งได้หยุดมานานกว่า 15 ศตวรรษ จักได้พื้นขึ้นใหม่เป็นการปัจจุบัน และแผนการของงานโอลิมปิกปัจจุบันนั้น ได้เป็นที่ตกลงกันในที่ประชุมจำนวน 15 ประเทศ ณ ตำบลซอร์บอนน์ ประเทศฝรั่งเศส

คณะกรรมการผู้ริเริ่ม ได้ลงมติว่า ให้ทำการเปิดการแข่งขันโอลิมปิกปัจจุบันขึ้น โดยกำหนด 4 ปีต่อ 1 ครั้ง โดยให้ประเทศสมาชิกหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพ แต่การเปิดแข่งขันครั้งแรกให้เริ่ม ณ กรุงเอเธนส์ ใน พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งการกำเนิดกีฬาโอลิมปิกเมื่อครั้งโบราณ จากนั้นเป็นต้นมา การแข่งขันและวิธีเล่นกรีฑาก็พัฒนาไปอย่างกว้างขวาง และการแข่งขันทุก ๆ ครั้ง ให้ถือเอากรีฑาเป็นกีฬาหลัก ซึ่งจะขาดเสียมิได้ในการแข่งขันแต่ละครั้ง

การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิก และ การลงคะแนนเสียงเลือกเจ้าภาพโอลิมปิก

การกำหนดว่าประเทศใดจะได้เป็นเจ้าภาพในครั้งต่อไปนั้น กระทำขึ้น ณ สถานที่ที่การแข่งขันครั้งล่าสุดดำเนินอยู่นั้นเอง คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะพิจารณาบรรดาประเทศสมาชิกที่เสนอขอจัด และมีอำนาจเด็ดขาดที่จะลงมติให้ประเทศใดเป็นเจ้าภาพ ซึ่งจะประกาศให้ทราบอย่างเป็นทางการ ในวันพิธีเปิดการแข่งขันครั้งล่าสุดนั้น ประเทศที่ได้รับพิจารณาให้เป็นเจ้าภาพ ถือได้ว่าเป็นเกียรติอย่างสูงที่ได้รับความไว้วางใจ อันก่อให้เกิดความภาคภูมิใจต่อประชาชนทั้งประเทศ

สมาชิก

ในปัจจุบัน ประเทศทั่วโลกเป็นสมาชิกโอลิมปิก 197 ประเทศ แต่บางประเทศไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน เพราะเป็นประเทศเล็ก ขาดความพร้อมในเรื่องตัวนักกีฬา บารอน ปิแอร์เดอ ดูเบอร์แตง ได้ให้นิยามการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกว่า ผู้เข้าร่วมการแข่งขันนั้นไม่เลือกผิวพรรณ ศาสนา ลัทธิการปกครอง แต่อย่างใด ความหมายการแข่งขันเพื่อให้นักกีฬาชาติต่าง ๆ ได้มาร่วมชุมนุมกัน ตัวนักกีฬาเปรียบเสมือนทูตสันถวไมตรีส่งมาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ ร่วมเล่นสนุกสนานด้วยความเห็นอกเห็นใจ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ตลอดทั้งสร้างความเข้าใจอันดีต่อกัน อันนำมาซึ่งความสามัคคีและเพื่อสันติภาพของโลก การแพ้หรือชนะไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ “การเข้าร่วม”

สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล

รางวัลของการแข่งขันในสมัยโบราณผู้ที่ชนะจะได้รับการสรรเสริญมาก รางวัลที่ให้แก่ผู้ชนะในสมัยนั้น คือ กิ่งไม้มะกอกซึ่งตัดมาจากยอดเขาโอลิมปัส อันเป็นที่สิงสถิตของซุส แล้วทำเป็นวงคล้ายมงกุฎ จักรพรรดิจะเป็นผู้พระราชทานครอบลงบนศีรษะของผู้ชนะนั้น ๆ พร้อมทั้งได้สร้างอนุสาวรีย์ไว้ให้ชนรุ่นหลังศึกษาและชื่นชมต่อไป

สำหรับการแข่งขันโอลิมปิกสมัยปัจจุบันแบ่งรางวัลเป็นสามระดับ คือ เหรียญทอง, เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ให้แก่ผู้ชนะเลิศ, ผู้ชนะเลิศที่สอง และที่สามตามลำดับ ส่วนอันดับที่สี่ไปถึงอันดับที่หก จะได้ประกาศนียบัตรการเข้าร่วมการแข่งขัน

คบเพลิงโอลิมปิก

ก่อนกีฬาโอลิมปิกหลายเดือน จะมีผู้วิ่งถือคบเพลิงโอลิมปิกจากเขาโอลิมเปียมาสู่พิธีเปิด

โคมไฟโอลิมปิก เมื่อมีการแข่งขันโอลิมปิกจะมีการจุดไฟกองใหญ่ขึ้นบนยอดเขาโอลิมปัส เพื่อให้ความสว่างไสว และเพื่อเป็นสัญญาณประกาศให้คนทั่วไปได้ทราบว่า การเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว พิธีการจุดไฟนั้น เริ่มแรกทำบนยอดเขาโอลิมปัส โดยใช้แว่นรวมแสงอาทิตย์ไปยังเชื้อเพลิง เมื่อติดไฟแล้ว จึงนำตะเกียงต่อเอาไว้ ไฟกองใหญ่จะคงลุกโชติช่วงต่อไปจนตลอดงานฉลอง ส่วนตะเกียงนั้นจะมีการวิ่งถือไปทั่วทุกนครรัฐ ด้วยการส่งต่อกันไปเป็นทอด ๆ จากนักวิ่ง คนละ 2 ไมล์ หากผ่านทะเลหรือแม่น้ำก็จะลงเรือข้ามฟากโดยไฟไม่ดับ ไฟนี้ชาวกรีก ถือว่าเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ และความสงบสุขของชาวกรีก ซึ่งพระเจ้าจะทรงพระพิโรธต่อบุคคลที่ไม่สนใจในกิจการนี้

โอลิมปิกในปัจจุบัน ยังคงรักษาประเพณีเรื่องการจุดไฟไว้ดังเดิมทุกประการ กล่าวคือ ก่อนจะมีการแข่งขันจะมีพิธีจุดไฟ ณ เขาโอลิมปัส ผู้จุดคือ สาวพรหมจารีย์ผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้ต่อไฟจาก

2012-07-24T17:22:00.003+07:00

Chulalongkorn University,Thailand

A Brief History of Chulalongkorn University Chulalongkorn University, Thailand's first institution of higher learning, officially came into being in March, 1917. The groundwork and preparation for it in terms of planning and development, however, took place more than a century ago. The worldwide economic, social and political changes in the late nineteenth century contributed to Siam's decision to adapt herself in order to avoid being colonized by the Western powers (“Siam” became “Thailand” in the year 1939). Thus King Chulalongkorn (Rama V) has royal policy to strengthen and improve government so that the country could successfully resist the tide of colonialism. One of the major parts of the policy, which would later prove to be deep-rooted and highly effective, was to improve the Siamese educational system so as to produce capable personnel to work in both the public and private sectors. As a result, a school was founded in 1871 at the Royal Pages Barrack within the Grand Palace compound.

Later on, in 1882, King Chulalongkorn developed this school and gave it the name of "Suankularb". In the same year, the King also established other schools, namely the Army Cadet School, the Cartographic School, the School for Princes, and the School for Dhamma Studies.

"…All of our subjects, from our royal children down to the lowest commoners, will have the same opportunity to study-be they royals, nobles or commoners…"

This speech showed that the King did not forget common citizens. He had a policy to set up schools throughout the kingdom, together with institutions of higher learning. He insisted : "…Education in this country is the first priority, which I am determined to develop…"

In 1899 Prince Damrong Rajanupab, a younger brother of King Chulalongkorn who was the Minister of Interior at the time, submitted a proposal to found the Civil Service Training School with Phraya Wisutsuriyasak (M.R.Pia Malakul -- who later assumed the title of Chao Phraya Phrasadej Surendradhibodi) as the principal. However, since the students of the school had to work as royal page trainees in their third year of study before graduation, the name of the school was changed to the Royal Pages School in 1902. The Royal Pages School progressed steadily and produced an increasing number of graduates for the government each year. However, King Vajiravudh (Rama VI) saw that the original intention of his father, King Chulalongkorn, was to establish an institution of higher learning. In the beginning, the course of study was focused on government, but as time passed the curriculum should be expanded to include more disciplines so as to meet the expanding needs of the kingdom. Such disciplines included law, international relations, commerce, agriculture, engineering, medicine and teacher education. Thus King Vajiravudh ordered that the Royal Pages School become an institution of higher education and gave it the name the "Civil Service College of King Chulalongkorn" on January 1, 1911.

The Civil Service College received its original funding from the remaining sum of the money which had been contributed by members of the royal family, government officials and ordinary citizens to erect a statue of King Chulalongkorn the Great. After the statue was completed, about eight hundred thousand baht remained in the Royal Treasury Ministry;with interest the sum totalled 982,672 baht . King Vajiravudh gave this sum as the original capital of the college. Furthermore, he graciously donated the palace of his brother, the late Crown Prince Vajirunhis, as the site of the college. He also gave a large plot of land adjacent to the palace in the Patumwan district measuring about 523 acres in area, for its present use and future expansion. Later the Administration Building was constructed as the first building which belonged to the college from the beginning.

After the Civil Service College had been in operation for some time, King Vajiravudh considered that it had achieved a level of readiness. Therefore,he declared that it should become Chulalongkorn University, in honour of King Chulalongkorn,on March 26, 1917. The newly founded university was under the supervision of University Affairs Department, Ministry of Education. Phraya Anukijwithoon was the first principal (the title was changed to Rector in 1935). There was a University Council, which was responsible for policy making, planning, and advising on the affairs of the university. Prince Damrong Rajanupab was the Chairman of the Council and the Principal of the university was the Secretary.

When it was first founded, the university had 380 students taking classes in four faculties which were located in 2 campuses. The Faculty of Medicine was located at Siriraj Hospital, while the Faculties of Public Administration and of Engineering were at the Administration Building and the Faculty of Arts and Science was located at Prince Vajirunhis' palace. The latter three faculties were in Patumwan district. The Law School was under the responsibility of the Ministry of Justice until the university was ready to take over, and the Teachers' Training School was handed over to the Ministry of Education. The categories of students were the same as in the old Civil Service College.

In 1923, the university accepted high school graduates to study in the Faculty of Medicine, which was being supported by the Rockefeller Foundation to organize a Bachelor's Degree program. Five years later the first group of 18 graduates finished their studies, the first to be awarded degrees in the kingdom.

In 1929, the Faculty of Public Administration became the Faculty of Law and Political Science. In 1933, after the establishment of constitutional monarchy in 1932, the government transferred this faculty to Thammasat University, which was established in 1934. The result was that Chulalongkorn University had only three faculties during that time.

The development of Chulalongkorn University continued. From 1934 to 1958, the university emphasized improvement of undergraduate education; thus more faculties were established. In 1961 the university set up the Graduate School to be responsible for graduate level education. From 1962 on, the university started to focus on graduate education and began to set up research centers and institutes.

History of Thammasat University

2012-07-24T17:12:00.000+07:00

History of Thammasat University

History of Thammasat University :

Established by the Thammasat University Act in 1933, the university was inaugurated on June 27, 1934 as an open university with the objective of propagating the learning of law and politics to all. The university was then named, 'Thammasat Lae Karn Muang' literally, 'The University of Moral Science and Politics'.

By 1949, there were four major fields of study: Law, Commerce and Accountancy, Political Science and Diplomacy, and Economics. In 1952, the name was changed to Thammasat University. Two years later, the fields of Social Work and Journalism were added. The Institute of Public Administration, offering a postgraduate program, was established in 1955. It was transferred to the National Institute of Development Administration in 1966.

Thammasat University marked a milestone in university education in Thailand by introducing liberal arts education with the founding of the Faculty of Liberal Arts in 1962. Since then, liberal arts education has spread to all universities in Thailand, providing what is called foundation core-courses for all undergraduates. The Faculty of Liberal Arts has grown into several major fields including the following disciplines: Chinese, Drama, English as a Second Language, English Language and Literature, Geography and Natural Science, German, History, Japanese, Library Science, Linguistics, Mathematics, Philosophy, Psychology, Russian, Statistics and Thai. In 1984, the Department of Sociology was upgraded to become the Faculty of Sociology and Anthropology and the Department of Journalism became the Faculty of Journalism and Mass Communication.

The year 1986 brought several changes to the University. The new campus site at Rangsit was opened to new students. Currently all first year classes are held there. Also newly established and situated on the new campus site is the Faculty of Science and Technology.

In 1991, the Faculty of Medicine was established at the Rangsit Campus. The faculty admits students with bachelor degrees or nearing the completion of bachelor degrees with a minimum of 80 cumulative credits, of which 26 credits are subjects in science and mathematics. The curriculum employs the method of problem-based learning and takes five years to complete.

Presently, Thammasat University has fifteen faculties: Law, Commerce and Accountancy, Political Science, Economics, Journalism and Mass Communication, Liberal Arts, Science and Technology, Social Administration, Sociology and Anthropology, Engineering, Medicine, Allied Health Science, Dentistry, Nursing and Graduate School.

Thammasat University also offers graduate programs leading to master degrees in Accoun ting, Business Administration, Marketing, Economics, Law, History, Library Science, Mass Communication, Political Science, Social Work, Sociology, Anthropology, Thai, Linguistics, Industrial and Organizational Psychology, Applied Statistics, Community Development, and English Language and Literature. The Faculty of Economics offers master degree programs both in Thai and in English. The details of the graduate programs are in a separate volume. In 1993, Thammasat began admitting graduates for a doctoral program in Business Administration, a jointventure program between Thammasat University, Chulalongkorn University and the National Institute of Development Administration and financed by CIDA and The Association of Deans of South East Asian Graduate Schools of Management (ADSGM).

Thammasat has four institutes whose responsibilities are predominantly research work. These are the Thai Khadi Research Institute, the Human Resources Institute, the Information Processing Institute for Education and Development, and the Institute of East Asian Studies.

Having started out as a law school, Thammasat University has gradually expanded to offer courses in Social Sciences, Humanities and Sciences with the aim of providing higher education in the fields that are pertinent to social need and to promote research and Thai culture.

Several university alumni have been men in prominent positions, such as, Prime Minister, Supreme Court judges, solicitors, government ministers, members of Parliament, members of the Senate, and successful businessmen. In fact, Thammasat University alumni help serve the country in all working areas, at the local, national and international levels.

Website : http://www.tu.ac.th

By : Thammasat University

2012-07-24T16:35:00.001+07:00

ธัญพืชเพื่อสุขภาพที่ดีอย่างหนึ่ง ที่เรียกได้ว่าเป็นสุขภาพอาหารธัญพืชที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพสูงสุด เพราะสามารถบำรุง รักษาร่างกายได้อย่างครบถ้วน และสามารถลดน้ำหนักได้ด้วยนะคะ

ในการดูแลสุขภาพในปัจจุบันไม่ใช่เรื่องยากนะคะ แค่น้ำเต้าหู้ผสมลูกเดือยก็มีประโยชน์ต่อสุขภาพมากๆแล้วค่ะ เพราะในชุมชนไทย สามารถใช้ต้นลูกเดือยได้ทั้งต้นเลยนะคะ อย่างเช่น ใช้เดือยหินเป็นยาขับปัสสาวะ สามารถนำเดือยหินทั้งหา หญ้าหนวดแมวและซาคนที มาต้มเคี่ยวเข้าด้วยกันเพื่อใช้กับคนที่ปัสสาวะไม่ออก การแพทย์แผนใหม่เรียกโรคนี้ว่าระบบทางเดินปัสสาวะอักเสบนอกจากใช้เป็นยาขับปัสสาวะหมอยายังใช้รากเดือยต้มกินแก้ปวด แก้ไข้ แก้ไอ เนื่องจากพืชตระกูลข้าวมีฤทธิ์ในการขับปัสสาวะ เดือยก็เช่นกัน ส่วนใหญ่ใช้รากมาต้ม บางครั้งใช้เดือยตัวเดียว บางครั้งใช้ร่วมกับสมุนไพร นอกจากเป็นประโยชน์ต่อในการรักษาระบบทางเดินปัสสาวะอักเสบแล้ว ยังช่วยลดอาการบวมน้ำลดความดัน

ในอดีตคนจีนนิยมใช้ลูกเดือยผสมกับข้าวต้มรับประทานเพื่อบำรุงกำลัง หล่อลื่นกระเพาะอาหารและลำไส้ แก้ท้องเสีย เหน็บชา (ลูกเดือยมีวิตามินบีหนึ่งมากกว่าข้าวกล้องทำให้ช่วยแก้เหน็บชาได้) ปวดข้อ ทำให้ผิวสวย แก้ร้อนใน และยังช่วยยับยั้งสารก่อมะเร็ง

ลูกเดือยเป็นอาหารที่เหมาะสำหรับผู้หญิง คนสมัยก่อนเชื่อว่า กินลูกเดือยแล้วทำให้ผิวสวย ผมสวย บำรุงมดลูก

การศึกษาสมัยใหม่พบว่า สารสกัดด้วยน้ำหรือตัวทำละลายอินทรีย์จากรากหรือเมล็ดเดือย ทำให้การหมุนเวียนของเลือด ที่ผิวหนังดีขึ้น ทำให้เส้นผมเจริญดีขึ้น และมีการศึกษาพบว่าสารสกัดของลูกเดือยมีผลกระตุ้นการเจริญของ Ovarian follicle และกระตุ้นให้ไข่ตก

ปัจจุบันจีนสกัดสารจากเมล็ดเดือยเป็นผลิตภัณฑ์เพื่อรักษาและป้องกันมะเร็ง โดยยับยั้งและฆ่าเซลล์มะเร็ง กระตุ้นภูมิคุ้มกันของร่างกายเพื่อช่วยการกำจัดมะเร็ง ช่วยลดความปวดจากมะเร็ง ทำให้น้ำหนักที่ลดลงเพิ่มขึ้น

2012-07-24T16:26:00.000+07:00

ผลวิจัยล่าสุดจากมหาบัณฑิต สาขาพิษวิทยาทางอาหารและโภชนาการ สถาบันวิจัยโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล พบว่า 22 ตำรับอาหารไทยช่วยป้องกันและลดความเสี่ยงมะเร็งได้ และ “น้ำพริกกุ้งสด” ก็เป็น 1 ในเมนูอาหารที่สามารถต้านมะเร็งได้ค่ะ

เครื่องปรุงน้ำพริกกุ้งสด

กุ้งขนาดกลาง 8-10 ตัว (ล้างทำความสะอาด, แกะเปลือกและหั่นหยาบ)
กระเทียมปอกเปลือก 1 ช้อนชา
หอมแดง 3 ลูก
มะเขือพวง 20 กรัม
กะปิ 1 ช้อนชา
พริกขี้หนู 3-5 เม็ด (ปรับเพิ่ม/ลด ตามความชอบ)
น้ำตาลปี๊บ 1 ช้อนโต๊ะ
น้ำปลา 1 1/2 ช้อนโต๊ะ
น้ำมะนาว 2 ช้อนโต๊ะ
ไข่ต้ม, ผักสดหรือผักนึ่งสำหรับทานกับน้ำพริก (ถั่วฝักยาว, กะหล่ำปลี, แตงกวา, อื่นๆ)

วิธีทำน้ำพริกกุ้งสด

1. นำกุ้งไปลวกในน้ำเดือดจนสุก นำออกมาสะเด็ดน้ำ พักไว้
2. นำพริกขี้หนู, หอมแดงและกระเทียมไปคั่วในกระทะจนหอม จากนั้นจึงนำไปตำในครกพร้อมกะปิ จนส่วนผสมทั้งหมดเข้ากันเป็นเนื้อเดียว
3. ปรุงรสด้วยน้ำตาล, น้ำปลา และน้ำมะนาว จากนั้นจึงเติมเนื้อกุ้งและมะเขือพวงลงไป ตำให้ส่วนผสมเข้ากัน (ระวังอย่าให้เนื้อกุ้งเละ จะไม่น่าทาน)
4. ตักน้ำพริกใส่ถ้วย เสริฟพร้อมผักสด (หรือผักนึ่ง), ไข่ต้มและข้าวสวยร้อนๆ

year	People
1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005	3,214 5,858 5,792 5,396 5,168 5,189 5,176 4,764
Total	40,557

จิปาถะ

Create iPhone App And Promote It Yourself

Magento Module Development to boost up functions of web stores

แท็บเล็ตที่ดีที่สุด 10 อันดับ

วิทยาศาสตร์น่ารู้

Introduction & History Thammasat University

Lentitud y desproporción

อัจฉริยะสร้างได้

๓วิธีการทำงานสร้างอัจฉริยภาพในคน

The recruitment TU delegation to go for Cambridge University Model United Nations University of Pennsylvania Model United Nations

ผลิตภัณฑ์ป้องกันสิว

Bangkok History

History of Chiang Rai

Public Administration

Employment

Enterprises

Discontinued business

Agriculture

Economic animal

Fisheries

General Information of Lampang

LAMPANG PROVINCE

The Study of History at Yale

ประวัติกีฬาโอลิมปิก

ข่าวโอลิมปิก ลอนดอนเกมส์ 2012 , ประวัติกีฬาโอลิมปิก

1932 : Los Angeles

1940 : World War II ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

1944 : World War II ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

ประวัติกีฬาโอลิมปิก

1916 : World War I ไม่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1

ลอนดอนเกมส์ 2012

Chulalongkorn University,Thailand

History of Thammasat University

1940 : World War II
ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

1944 : World War II
ไม่มีการแข่งขันกีฬาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2

1916 : World War I
ไม่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1