Έγινα μανούλα!

Οι πρώτες ζωγραφιές στη μαμά!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Mon, 17 Oct 2011 14:36:00 +0000

Έχω πλέον πάνω από μήνα που δουλεύω και μπορώ να πω ότι έχουμε προσαρμοστεί πλήρως, μάνα και κόρη! Το οικονομικό άγχος μικρότερο κατά πολύ, το πρόγραμμά μας πιο πλούσιο, τα πρόσωπά μας μονίμως... χαμογελαστά!!

Μαζί με όλα αυτά τα καλά, η Νικολέττα διανύει τη φάση που κάθε μέρα κάνει και κάτι καινούργιο... ή πολλά καινούργια μαζί!! Δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω πόσο γρήγορα μεγαλώνει.... πόσα πολλά καταλαβαίνει... πόσο εξελίσσεται καθημερινά σε όλα!!!

Η γλωσσίτσα της έχει λυθεί για τα καλά! Κάθε μέρα προσθέτει όλο και πιο πολλές λεξούλες στο λεξιλόγιό της. Χρησιμοποιεί πιο συχνά φρασούλες. Είναι πιο παραστατική στις κινήσεις της... στις περιγραφές της... Συμμετέχει πιο ενεργά στα παραμύθια μας.. Μάλιστα, "παίζουμε" τα παραμύθια παίρνοντας ρόλους και κάνοντας διαλόγους! Μιμείται, πλέον, τα πάντα... Κάνει πλάκα.. Θυμάται ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια που μπορεί να της είχα πει πριν καιρό.. Έχει άποψη για τα ρούχα που θα φορέσει (ω, ναι... αλήθεια είναι!) , ξέρει ποιο κινητό είναι το δικό μου, ποιο του παππού, ποιο της γιαγιάς, ποιο του θείου.... (εγώ μπορεί να μπερδέψω τα δύο που μοιάζουν.... εκείνη όχι!), χορεύει, όχι πια σαν μωράκι αλλά σαν κοριτσάκι.. τραγουδά.. συζητά... Όταν μιλάω το βλέμμα της είναι πια τόσο προσεκτικό.. Πραγματικά, θα ήθελα να τα γράψω όλα για να θυμάμαι το καθετί χρόνια μετά, αλλά είναι τόσα πολλά...
Είναι ζωηρή (εννοώντας δραστήρια) αλλά συνάμα υπάκουη, συζητήσιμη, συνεργάσιμη, ευγενική! Αγαπά τα άλλα παιδάκια και μοιράζεται τα παιχνίδια της παρόλο που δεν έχει αδερφάκι, δέχεται το "όχι" αν της εξηγήσω ήρεμα το λόγο που της το λέω... Γενικά, είναι ασύλληπτο αυτό που ζω μαζί της..... Είναι μαγικό να μπορείς να χαίρεσαι τόσο πολύ το κάθε τί ....
Είμαι περήφανη που είναι τόσο καλό παιδάκι και τόσο ευτυχισμένη!!!!

Σήμερα, γυρνώντας από τη δουλειά, πήρα δυο ζωγραφιές.... Πάνω από το χεράκι της Νικολέττας, ήταν της γιαγιάς... αλλά αυτές οι ζωγραφιές, φτιάχτηκαν για τη μαμά!! Η κορούλα μου τις έφτιαξε για μένα...!!! Δε θα ξεχάσω τη λαχτάρα στα ματάκια της καθώς την πλησίαζα... τη χαρά και τον ενθουσιασμό της όταν μου τις έδωσε.... το χαμόγελο και το "καμάρι" της όταν της είπα πόσο ωραίες είναι!!!!!

Δεν υπάρχει τίποτα πιο μαγικό.... πιο ιερό... πιο τέλειο.... από το να είσαι μαμά!!!! Και δοξάζω το Θεό που με αξίωσε να το ζήσω..

Όταν το ουράνιο τόξο, βγαίνει!

noreply@blogger.com (Εύα) — Tue, 27 Sep 2011 13:46:00 +0000

Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, λίγο μετά το χωρισμό μου... Τότε που όλα ήταν τόσο πρόσφατα... τόσο μπερδεμένα... που κάθε μέρα είχα να αντιμετωπίσω το μίσος και την κακία ενός ανθρώπου που λίγο καιρό πριν, θεωρούσα άνθρωπο δικό μου... Του ανθρώπου που αγάπησα, που συμπαραστάθηκα στα δύσκολα, που στήριξα με κάθε τρόπο όταν το είχε ανάγκη, που παντρεύτηκα, που γέννησα το παιδί του!

Αδιαφορία, απαξίωση, προδοσία, απιστία, εγκατάλειψη.... Τους πρώτους 8 μήνες της κόρης μας...

Μετά δικαστήρια... το ένα μετά το άλλο για να μας εξουθενώσει και οικονομικά. Δεν υπάρχουν λέξεις για όλα αυτά που πέρασαν....! Ένα σκοτάδι.... με μόνο φως το παιδί μου! Το χαμόγελό του! Τις φωνούλες του!

Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν πώς είναι μια μάνα που στο πρώτο μπουσούλημα του παιδιού της, τα πρώτα του βήματα, τις πρώτες του λεξούλες.... δεν έχει τη δύναμη όχι να φωνάξει, να χοροπηδήσει αλλά ούτε να σηκωθεί να περπατήσει!! Κι όμως... και φώναξα, και χοροπήδησα μαζί της.. και γέλασα.. και έπαιξα.. και τραγούδησα και φυσικά, χάρηκα για κάθε κατόρθωμά της (όσο μικρό κι αν ήταν αυτό)!! Χάρηκα, ναι! Όχι όμως όσο χαίρεται κάθε μάνα για το παιδί της.. Όχι όσο το είχα φανταστεί στα όνειρα που έκανα γι’ αυτήν όταν ακόμα ήταν στην κοιλιά μου. Πίσω από τη χαρά μου για εκείνη υπήρχε πάντα μια απέραντη θλίψη για όσα συμβαίνουν γύρω της και δε γνωρίζει ακόμα… Πίσω από την ευτυχία μου για την ύπαρξή της στη ζωή μου, υπήρχε πάντα ο φόβος για το αν θα καταφέρω να της προσφέρω όλα όσα της αξίζουν… Πώς να μείνει μόνο η χαρά όταν δεν ξέρω αν την επομένη θα έχω να της προσφέρω να φάει;; Αν θα καταφέρω να κρατήσω το σπίτι μας;; Όταν παλεύω δικαστικά για να κρατήσω το αυτοκίνητο μου; Όταν ό,τι είχα δικό μου (υλικό), ξαφνικά απειλείται και διεκδικείται από τον ίδιο της τον πατέρα;;;

Το πατρικό μου… σπίτι της μάνας μου που προορίζονταν για το παιδί μου, το ‘χασα… Η γιαγιά μου αρρώστησε από την στεναχώρια της, τα οικονομικά μας άθλια, δουλειά δεν έβρισκα, δικαστήρια συνέχεια και από το πουθενά… κι εγώ έπρεπε να χαίρομαι! Όφειλα να χαίρομαι! Όφειλα να την αφήσω έξω από όλα αυτά!

Και το έκανα, πιστεύω! Ξεπέρασα τον εαυτό μου αλλά το έκανα! Αν δεν ήμουν από τις γυναίκες που πάντα ονειρεύονταν ένα μωρό στην αγκαλιά της, αν δεν αγαπούσα τόσο πολύ τα παιδιά ανέκαθεν.. αν δεν είχα τέτοια λατρεία στην κόρη μου… δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα!! Πραγματικά, δεν ξέρω!

Ακόμα και τώρα που όλα δείχνουν μακρινά, δεν ξέρω πώς τα κατάφερα! Πώς άντεξα…! Πώς δεν τρελάθηκα! Πώς δεν πέθανα! Και μη με πείτε υπερβολική.. Νύχτες αμέτρητες και αφού το μωρό μου κοιμόταν… νύχτες που έκλαιγα… που σκεφτόμουν και το μυαλό μου δε χωρούσε όλα όσα συνέβαιναν, ένιωθα την καρδιά μου να σταματάει… Παρακαλούσα το Θεό να είμαι καλά γιατί ήξερα ότι το παιδί μου με έχει ανάγκη! Μόνο γι’ αυτό!! Κανέναν άλλο λόγο να ζήσω!! Στα 27 μου χρόνια, δεν είχα άλλο λόγο να ζήσω εκτός από εκείνη!!

Προσπαθώ να σκεφτώ τι πέρασε και έρχονται δάκρυα στα μάτια μου… Δεν αντέχω να σκέφτομαι, δε θέλω!!

Δουλεύω εδώ και δυο βδομάδες…

Πόσα άλλαξαν…. Εμείς αλλάξαμε! Είμαστε πιο κεφάτες, πάμε πιο πολλές βόλτες, περνάμε πιο ποιοτικά το χρόνο μας! Κάνουμε όνειρα πολλάαααα!!! Κάποτε της διηγούμουν πόσο ευτυχισμένες θα είμαστε, τι όμορφα που θα περνάμε και μέσα μου έκλαιγα που δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω!

Τώρα μανούλες ΞΕΡΩ ότι θα τα καταφέρω!!! Μαζί θα τα καταφέρουμε! Είναι τόσο όμορφες οι μέρες που ζω….

Δεν είναι τέλεια όταν μετά τη βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο; Έτσι ακριβώς είναι η ζωή μας!!!

Σας ευχαριστώ που αν και δε σας γνωρίζω ήσασταν εδώ να μου δίνεται κουράγιο! Σιγά σιγά, γίνομαι ξανά αυτή που ήμουν…. Αυτή που με τόσο μαεστρία κατάφερε να διαλύσει! Είμαι εκείνη με λίγο παραπάνω ωριμότητα και πολύ παραπάνω δύναμη!!!

Φιλιά σε όλες…!!

Νέα δουλειά.... νέα ζωή;;;

noreply@blogger.com (Εύα) — Wed, 14 Sep 2011 13:13:00 +0000

Γεια σας αγαπημένες μου μανούλες!

Τρίτη και 13 χθες.... Έχει επικρατήσει ότι είναι "γρουσούζικη μέρα"! Παρ' όλ' αυτά, για εμάς χθες η μέρα ήταν υπέροχη!!

Εδώ και πάνω από χρόνο ψάχνω για δουλειά.. Τα πράγματα από τότε που έφυγε ο πατέρας της μικρής είναι πολύ δύσκολα οικονομικά καθώς δε δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον. Με δικαστήρια και συνεπώς, άλλα έξοδα κατάφερα να εξασφαλίσω ένα μικρό ποσό ως διατροφή για την κόρη μου (για μένα δε ζήτησα), αλλά τα πράγματα παρέμειναν δύσκολα και με 1 ή δυο ιδιαίτερα, δεν καλύπτονταν τα έξοδα της μικρής και του σπιτιού.
Με βοηθούσαν οι γονείς μου κι εγώ ένιωθα πολύ άσχημα αφενός γιατί ξέρω ότι και οι ίδιοι δύσκολα τα βγάζουν πέρα και αφετέρου, επειδή είχα την ανάγκη να προσφέρω εγώ στο παιδί μου αυτά που χρειάζεται!! Να μη στηριζόμαστε αλλού!!

Μετά από 1 χρόνο λοιπόν και... ΒΡΗΚΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!!! 4ωρη βέβαια, αλλά δεν πειράζει! Ίσως είναι καλύτερα έτσι! Να μη λείπω πολλές ώρες από το αγγελούδι μου!! Μαζί με τα υπόλοιπα, φθάνουμε και ξεπερνάμε το βασικό μισθό, κάτι που μας επιτρέπει επιτέλους να ανασάνουμε!! Να ζήσουμε λίγο πιο ανέμελα, να κάνουμε νέα σχέδια, να αλλάξουμε τη ζωή μας!!

Προς το παρόν είμαι δοκιμαστικά και δε θέλω ούτε να σκέφτομαι ότι μπορεί να μη μείνω τελικά... Αν πάλι μείνω, ξέρω ότι αλλάζουμε σελίδα!!! Μια ολόλευκη σελίδα έτοιμη να γεμίσει από όμορφες στιγμές και χαμόγελα!!!
Την απουσία του την έχω αποδεχτεί.. Για μένα από την αρχή... για το παιδί μου πήρε χρόνο. Το δέχτηκα όμως για τον απλούστατο λόγο ότι πατέρας με το ζόρι δε γίνεσαι!! Και άνθρωπος επίσης!
Αυτό που μου έλειπε για να πω ότι όλα ξεκινούν ξανά, ήταν μια δουλειά! Δε μπορούσα να κάνω όνειρα και σχέδια στηριζόμενη στις πλάτες άλλων... και κυρίως δε μπορούσα να τα υλοποιήσω! Ακόμα και για τις διακοπές μας, δεν είχαμε επιλογές! Ευτυχώς που είχαμε πρόσκληση από τη θεία μου γιατί αλλιώς δε θα είχαμε τη δυνατότητα να πάμε πουθενά!
Τώρα τα πράγματα αλλάζουν!!! Πάνω απ 'όλα, εγώ αλλάζω!! Έχω κάθε λόγο να νιώθω αισιόδοξη και χαρούμενη! Δυνατή επίσης...! Δεν τολμώ να πω ότι τα δύσκολα πέρασαν... πραγματικά δεν τολμώ να το σκεφτώ καν.... όμως, μπορώ να το εύχομαι κάθε στιγμή και να το ελπίζω.... και κάπου στο βάθος να το πιστεύω κιόλας!

Θέλω τόσο πολύ να φθάσει η μέρα που θα ανοίξω τα παράθυρα, θα βγω στη βεράντα, θα κοιτάξω τον ουρανό, τα δέντρα, τα πουλιά... και θα πω... "καλημέρα ζωή! Καλώς ήρθες ευτυχία...! Να ξερες πόσο σε περιμέναμε....

Νικολέττα μου ίσως να το πούμε σύντομα!!

Φιλιά σε όλες,
Εύα

Βόλτα χωρίς τη Νικολέττα και το μετάνιωσα...

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 11 Sep 2011 19:24:00 +0000

Χθες βγήκα για ποτό. Σε άφησα με τη γιαγιά. Φρόντισα να κοιμάσαι ήδη όταν φύγω για να μην αντιληφθείς κάτι... να μη στεναχωρηθείς που φεύγω. Κάποια στιγμή ξύπνησες και είδες δίπλα σου τη γιαγιά. Εκείνη σε κατάλαβε αλλά έκανε ότι κοιμόταν. Μετά από δέκα λεπτά περίπου και ενώ είχες ξανακοιμηθεί, σε άκουσε η γιαγιά να λές "μαμά, μαμά" στον ύπνο σου... Αυτό έγινε τρεις φορές συνολικά μέσα σε τρεις ώρες. Όταν γύρισα, έκανα αναπάντητη στη γιαγιά για να μου ανοίξει.. Εσύ σηκώθηκες αμέσως και φώναζες "μαμά" κουνώντας τα χεράκια σου με χαρά! Όταν μπήκα στο σπίτι, σε βρήκα όρθια και χαμογελαστή!! "Μαμά" μου είπες και έτρεξες στην αγκαλιά μου...

"Είσαι μόλις 28 χρονών... πρέπει να ζήσεις" μου λένε οι γονείς μου και είπα να τους ακούσω.. Κοίτα όμως τί έγινε! Παρόλο που εγώ σε έκανα μπάνιο, εγώ σου έδωσα το γάλα σου, εγώ σε έβαλα για ύπνο... Παρόλο που όλα τα κάναμε μαζί όπως κάθε μέρα... παρόλο που δε με είδες να φεύγω... Το κατάλαβες!!! Δεν έκλαψες όταν είδες τη γιαγιά αντί για μένα... δεν της δημιούργησες πρόβλημα. Ξανακοιμήθηκες. Αλλά τί όνειρο είδες καρδιά μου;;; "Μαμά, μαμά" έλεγες όλη τη νύχτα στον ύπνο σου και όταν ήρθα χάρηκες τόσο πολύ... Πίστεψες ότι έφυγα κι εγώ; Ότι σε άφησα; Ότι ίσως δεν ξανάρθω;; Ξέρω ότι έχεις καταλάβει ακριβώς τί έκανε εκείνος. Μου το' χεις "πει" με τον τρόπο σου....
Αυτό θα γίνεται κάθε φορά που θα φεύγω;;; Θα φοβάσαι μήπως δεν ξαναγυρίσω;;; Ακόμα και να μην ξαναβγώ, θα πάω για δουλειά κάποια στιγμή.... Ήδη ψάχνω! Τί θα γίνει τότε;;; Τί θα νομίζει το μυαλουδάκι σου;; Τί θα αισθάνεται η καρδούλα σου;;;

Σου είπα πολλές φορές χθες ότι έφυγα για λίγο και γύρισα στο κοριτσάκι μου. Ότι σε σκεφτόμουν όσο έλειπα... Ότι πάντα θα γυρνάω... Ότι πάντα κοντά σου θα είμαι.... Ότι δεν υπάρχω χωρίς εσένα...
Προσπάθησα να σε κάνω να καταλάβεις ότι θα υπάρξουν φορές που θα χρειαστεί να μην είμαι στο σπίτι... για λίγο, όμως!!!! Μου έλεγες "ναι" και χαμογελούσες αμήχανα! Με έκανες αγκαλίτσα ξανά και ξανά...!

Πώς θα ξέρω ακριβώς τί νιώθεις;;; Πώς θα καταφέρω να σε κάνω να νιώθεις σίγουρη για μένα;;; Πώς θα σε πείσω ότι το κακό που σου κανε αυτός δε θα στο κάνω ποτέ εγώ;;;;

Γιατί να νιώθει έτσι ένα μωρό 2 χρονών;;; Με ποιο δικαίωμα δημιούργησε εκείνος πληγές στο παιδί μου;;; Εκείνος που ζει ανέμελα και ήρεμος με τη συνείδησή του;; "Συνείδηση".... Λέξη που δε γνωρίζει..

Εκείνος μπορεί να μην υπήρξε ποτέ πατέρας αλλά εγώ είμαι ΜΑΝΑ!!! Δεν αντέχω να εντοπίζω στο παιδί μου συμπεριφορές που μαρτυρούν κρυμμένες φοβίες... Πώς θα τις σβήσω;; Τί πρέπει να κάνω;;;;

Τί θα κάνατε;;

Τα δεύτερα γενεθλιάκια μας!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Thu, 08 Sep 2011 21:57:00 +0000

Στις 25 Αυγούστου η μικρή μου Νικολέττα έκλεισε τα 2 της χρόνια. Καθώς οι μικροί μας φίλοι ήταν ακόμα διακοπές, την πρώτη τουρτίτσα την κόψαμε πολύ οικογενειακά.... με γιαγιά,παππού και θείους. Τα κεράκια τα έσβησε μόνη της όλο χαρά και έφαγε το κομματάκι της πάλι μόνη... ναι, ναι.... γουρουνάκι έγινε! :-)
Τις επόμενες μέρες, λοιπόν, αρχίσαμε τις ετοιμασίες για το πάρτυ μας! Κάναμε τα ψώνια μας, στολίσαμε το σπίτι, μαγειρέψαμε, διαλέξαμε τα cd που θα βάλουμε να παίζουν και .... περιμέναμε τους μικρούς μας καλεσμένους!!! Η Νικολέττα τους υποδέχονταν όλους έναν έναν και κατευθείαν τους οδηγούσε στο δωμάτιό της για να παίξουν! Όταν μαζεύτηκαν όλα τα παιδάκια, μαζευτήκαμε γύρω από την τούρτα, είπαμε το γνωστό τραγουδάκι(μία στα ελληνικά και μία στα αγγλικά) και σβήσαμε τα 2κεράκια μας ... Έλα που όμως αυτά άναβαν ξανά και ξανά... Όλα τα παιδάκια ενθουσιάστηκαν με αυτό... το βρήκαν παιχνίδι και προσπαθούσαν να τα σβήσουν όλα μαζί!!!
Αργότερα, δυνάμωσα τη μουσική με το αγαπημένο τραγούδι της Νικολέττας.... Για πότε παράτησε το παιχνίδι και για πότε έτρεξε στο σαλόνι, δε περιγράφεται!!! Άρχισε να λέει "ώπα" και να χορεύει με σηκωμένα τα χεράκια, χαμόγελο μόνιμο στα χειλάκια και αστραφτερά ματάκια! Όλοι γύρω της τη χειροκροτούσαμε και εκείνη συνέχιζε το χορό όλο χαρά και νάζι!
Πόσο μα πόσο την καμάρωνα....! Πόσο ευτυχισμένη με κάνει...! Ως εδώ τα έχω καταφέρει, σκέφτηκα. Το παιδί μου είναι ευτυχισμένο....!Είναι καλά και ευτυχισμένο!! Τί άλλο να ζητήσω;;;
Τίποτα!!!!

Να είναι πάντα καλά μόνο! Να είναι γερή και χαρούμενη... όπως στα δεύτερα γενέθλιά της!!

Και του χρόνου κορούλα μου!!!!
Σ'αγαπώ!

Και περάσαμε όμορφα..όμορφα..ΟΜΟΡΦΑ !!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sat, 23 Jul 2011 21:52:00 +0000

Αυτό το καλοκαίρι είχα δώσει όρκο και υπόσχεση στον εαυτό μου, να το ευχαριστηθεί η Νικολέττα μου. Πέρσι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα! Ήταν όλα τόσο πρόσφατα, τόσο σκληρά.. Δε θέλω να θυμάμαι πόσο θέατρο έπαιζα για να με βλέπει το παιδί μου χαρούμενη το πρώτο καλοκαίρι της ζωής του...
Πέρασαν όμως, αυτά... Δύσκολα είναι ακόμα, αλλά όχι ασήκωτα, όπως τότε.. Υπάρχουν ακόμα στιγμές που μελαγχολώ, που φοβάμαι το μέλλον.. Όμως, εδώ και καιρό δεν προσποιούμαι τη χαρούμενη!! Είμαι χαρούμενη!! Γιατί έχω αυτήν και γιατί αφού αυτή η ιστορία δε με σκότωσε... με έκανε πιο δυνατή! Τόσο δυνατή ώστε να προστατεύσω το παιδί μου από ό,τι κακό και άδικο την πλησιάσει οποιαδήποτε στιγμή!!!

Πριν μια βδομάδα, λοιπόν, επιστρέψαμε από τις διακοπές μας! Είχαμε την πρόταση από μια συγγενή μας να μας φιλοξενήσει στο τροχόσπιτό της σε οργανωμένο κάμπινγκ. Στην αρχή, δίστασα... Όταν έχεις μόνη σου την ευθύνη ενός παιδιού, σίγουρα το σκέφτεσαι δυο φορές.. Φοβήθηκα τα απρόοπτα που μπορούν να συμβούν στη φύση (τσιμπήματα, τυχόν αλλεργίες κλπ) και φυσικά, ότι τα πράγματα για μένα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα απ' ότι στο σπίτι.. Μου ήταν, όμως, αδύνατο να στερήσω τις πρώτες όμορφες καλοκαιρινές διακοπές του μωρού μου!!Βλέπετε... τα οικονομικά μας είναι ακόμη δύσκολα για κάτι καλύτερο..
Συμβουλεύτηκα, λοιπόν, την παιδίατρο, εφοδιάστηκα με όλα τα απαραίτητα (φάρμακα κλπ), επιβεβαίωσα ότι υπάρχει νοσοκομείο στην περιοχή και πήγα! Μάλλον... πήγαμε!!! Δε θα ξεχάσω με τί χαρά μου έφερε τρέχοντας την τσάντα με τα παιχνίδια που είχε διαλέξει να πάρει μαζί της!! Δε θα ξεχάσω επίσης, τη χαρά της όταν φτάσαμε και βγήκαμε από το αυτοκίνητο! Έδειχνε ξετρελαμένη από τα δεντράκια, τα πουλάκια, τη θάλασσα... Έτρεχε, γελούσε, μου έδειχνε ό,τι της έκανε εντύπωση και με αγκάλιαζε σε ανύποπτες στιγμές δείχνοντάς μου τη χαρά της και την ικανοποίησή της! Περάσαμε υπέροχα!!! Κάναμε πολλά μπάνια, παίξαμε πολύ με τα κουβαδάκια μας, πετάξαμε πολλά βοτσαλάκια στη θάλασσα κάνοντας "μπλουμ", γνωρίσαμε πολλά παιδάκια, κάναμε πολλές βόλτες με το ποδήλατο και κυρίως, δε σταματήσαμε στιγμή να χαμογελάμε! Δε χάλασε το πρόγραμμά της σε φαϊ και ύπνο που φοβόμουν.. Ίσα -ίσα! Έτρωγε με πιο πολύ όρεξη, κοιμόταν πιο εύκολα και η διάθεσή της ήταν άψογη! Εγώ, ίσως κουράστηκα παραπάνω σωματικά, όμως ξεκουράστηκα τόσο ψυχολογικά...!! Ένιωσα τόσο όμορφα που το παιδί μου ήταν τόσο μα τόσο χαρούμενο! Τόσο μα τόσο ξέγνοιαστο..! Μείναμε δυο βδομάδες και χαρήκαμε την κάθε στιγμή της κάθε ημέρας! Όταν γυρίσαμε, προσαρμόστηκε αμέσως, στα δεδομένα του σπιτιού.. (το φοβόμουν αυτό), όμως της άρεσε που γυρίσαμε στο σπίτι μας, στο δωμάτιό της, στις κούκλες που δεν είχε πάρει μαζί, στον παππού και τη γιαγιά και στους εδώ φίλους και φίλες της. Θα συνεχίσουμε εδώ τα μπανάκια μας, τις βολτούλες μας και θα ρουφήξουμε κάθε καλό και όμορφο μας προσφέρει αυτό το καλοκαίρι... που δε μοιάζει σε τίποτα με το προηγούμενο. Δεν ξέρω κατά πόσο το θυμάται ή θα το θυμάται καθώς ήταν πολύ μικρή, εμένα όμως πάντα θα με πονάει που το πρώτο καλοκαίρι του παιδιού μου δεν ήταν αυτό που της άξιζε .... όπως πάντα θα θυμάμαι με χαρά ότι το δεύτερο καλοκαίρι της, παρόλο που υπάρχουν ακόμα πολλές δυσκολίες, το χάρηκε με την ψυχούλα της!!!

Υ.Γ. Με συγχωρείτε για τη δίμηνη απουσία μου αλλά υπήρξαν αρκετά απρόοπτα και δύσκολα... Όσο και να προσπαθήσουν όμως κάποιοι για το αντίθετο, εγώ θα είμαι καλά και δυνατή! Γιατί εγώ έχω ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του!! Ένα παιδί... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ... να μου χαμογελά και να με αγαπά!! Δε θέλω να σκέφτομαι τη στιγμή που αυτοί οι "κάποιοι" θα συνειδητοποιήσουν πόσο μόνοι είναι και πόσο ανάξιοι στάθηκαν στο μόνο ιερό ρόλο που τους ανέθεσε ο Θεός και η ζωή..

Χρόνια μας πολλά, ΜΑΝΟΥΛΕΣ !!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 08 May 2011 10:58:00 +0000

Είναι η δεύτερη γιορτή της μαμάς που γιορτάζω κι εγώ! Πέρσι δε μιλούσες.... Φέτος, δε σταματάς να με φωνάζεις ΜΑΜΑ!!! Σου είπε η γιαγιά να μου πεις χρόνια πολλά και ήρθες και μου είπες "ποά" !!!! Διαμαντάκι μου σε ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου! Σε ευχαριστώ που μ'αγαπάς... Σ'ευχαριστώ για κάθε αγκαλιά σου, για κάθε ματιά σου, για κάθε σου χαμόγελο.... για κάθε στιγμή ΜΑΖΙ ΣΟΥ!! Περάσαμε πολλά... δύσκολες καταστάσεις που προσπάθησα να μην καταλάβεις... να μη νιώσεις... Παρ' όλ' αυτά, και κατάλαβες και ένιωσες... Τί ακριβώς έχει περαστεί στο αθώο σου μυαλουδάκι και στην τρυφερή καρδούλα σου δε μπορώ να ξέρω.. Θα μου το πεις εσύ κάπου παρακάτω. Σε ευχαριστώ που αν και τόσο μικρό ανθρωπάκι -δεν καταλαβαίνουν, λένε κάποιοι... πόσο λάθος έχουν- προσπάθησες να με παρηγορήσεις... να με κάνεις να νιώσω καλύτερα... Που ένιωσες αυτά που προσπάθησα να σου κρύψω και που κατάφερες να μου θυμίσεις πως τίποτα δεν αξίζει παραπάνω από εσένα και εμένα!

Σε ευχαριστώ που με άλλαξες σαν άνθρωπο! Που με έκανες δυνατή και αισιόδοξη! Σε ευχαριστώ που με έκανες ΜΑΝΟΥΛΑ!!!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.... αν και τη συγκεκριμένη γιορτή κάθε μαμά τη γιορτάζει κάθε μέρα!!! Να χαίρεστε τα παιδάκια σας και αυτά να χαίρονται εσάς!!!

Φιλιά πολλά,

Εύα

Καλή Ανάσταση σε όλους!!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Wed, 20 Apr 2011 21:52:00 +0000

Πέρσι το Πάσχα, το μωράκι μου ήταν 7 μηνών. Πάνω που ετοιμαζόμασταν, λοιπόν, να πάμε στην Άρτα για διακοπές, αρρώστησε ! Βρογχιολίτιδα διέγνωσε η παιδίατρος και φυσικά, μας απαγόρευσε οποιαδήποτε μετακίνησή της! Είχα λυπηθεί τόσο πολύ... Ένιωθα τόσο χάλια που αντί να πάει τις πρώτες του διακοπές, εκείνο ταλαιπωρούνταν από πυρετό, συνάχι και βήχα.. Το καλοκαίρι πάλι δεν πήγαμε διακοπές! Εκείνος έφυγε.. λεφτά δεν άφησε.. κι έτσι το πρώτο μας καλοκαίρι ... Αθήνα! Τώρα πια ο καιρός έφτασε! ! Αύριο φεύγουμε για να γνωρίσει η Νικολέττα το δεύτερο σπίτι της, μια ακόμα προγιαγιά και πολλούς νέους θείους και ξαδερφάκια!! Ανυπομονώ τόσο πολύ......!!! Εύχομαι το κοριτσάκι μου να ξετρελαθεί και να χαρεί με όλη της την ψυχή τις πρώτες μας διακοπές!! Εντυπώσεις... όταν γυρίσουμε με το καλό!

Εύχομαι σε όλους σας Καλή Ανάσταση!!! Να περάσετε τέλεια και να απολαύσετε όμορφες οικογενειακές στιγμές με πρωταγωνιστές τα παιδάκια σας!

Φιλιά πολλά,
Εύα

Πάνα.... μήπως να σε ξεφορτωνόμαστε σιγά σιγά;;;

noreply@blogger.com (Εύα) — Mon, 04 Apr 2011 18:16:00 +0000

Η Νικολέττα μου είναι ήδη 19 μηνών, τον Αύγουστο κλείνουμε τα 2 και πιστεύω πως τώρα που αρχίζει να φτιάχνει και ο καιρός, είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκινήσουμε την επιχείρηση "κόψιμο πάνας". Διάβασα πολλά άρθρα και οι οδηγίες πάνω κάτω είναι οι ίδιες. Όπως και η διαδικασία. Εκεί που υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, είναι η ηλικία που θεωρείται κατάλληλη για αυτό το βήμα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να αφήσουμε το παιδί να μεγαλώσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνει καλύτερα τί του ζητάμε άρα και να συνεργαστεί καλύτερα. Άλλοι θεωρούν ότι το παιδί πιέζεται όταν του "επιβάλεις" μια νέα συνήθεια που το "ξεβολεύει". Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι η πάνα είναι ούτως ή άλλως ενοχλητική για τα παιδιά και καλό θα είναι να την ξεφορτωθούν το γρηγορότερο δυνατό. Μάλιστα, υπάρχουν και κάποιοι που υποστηρίζουν την εκμάθηση της τουαλέτας κατά τους πρώτους μήνες του παιδιού!

Εγώ δεν είμαι του ενός άκρου ούτε του άλλου. Δεν υποστηρίζω δηλαδή ούτε την εκπαίδευση της τουαλέτας από την αρχή της ζωής του μωρού ούτε όμως τη χρήση της πάνας έως τα 4 ή 5 χρόνια. Πιστεύω ότι η ηλικία των 2 έως 3 ετών είναι η πιο κατάλληλη εφόσον από τη μία, τότε είναι η περίοδος όπου το παιδί μπορεί να ελέγξει τους σφικτήρες ούρησης και από την άλλη, έχοντας αρχίσει να μιλά και πολύ περισσότερο να καταλαβαίνει, είναι σε θέση να αντιληφθεί και να "συνεργαστεί" σε αυτή τη διαδικασία. Πάντα, βέβαια, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν μας και τις επιθυμίες και τις δυνατότητες του ίδιου του παιδιού, μιας και καθένα από αυτά, είναι ξεχωριστό και μοναδικό!

Ένας από τους λόγους που άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά την απαλλαγή μας από τις πάνες, ήταν η ίδια η Νικολέττα η οποία έχει αρχίσει να δυσανασχετεί με την πάνα και δεν είναι λίγες οι φορές που την ενοχλεί και με τις ανάλογες κινησούλες της μου "λέει" να την βγάλουμε! Επίσης, πάντα μου λέει πότε έκανε κακάκια πολλές φορές και πριν κάνει! Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι μάλλον ήρθε η ώρα μας να το προσπαθήσουμε!

Θα το ξεκινήσουμε δοκιμαστικά και πολύ χαλαρά, παρουσιάζοντάς το και ως παιχνίδι σε κάποια σημεία ώστε από τη μία να υπάρχει ένα ενδιαφέρον κίνητρο στην προσπάθεια και από την άλλη να γίνει ομαλά και διασκεδαστικά η μετάβασή μας από την πάνα στο βρακάκι! Δε θα λείπει βέβαια, η επιβράβευση σε κάθε μας επιτυχημένη προσπάθεια ενώ σε περίπτωση αποτυχίας, θα την "παρηγορώ" και θα την ενθαρρύνω για την επόμενη φορά!

Έχω πολύ μεγάλο ενθουσιασμό και μεγάλη αγωνία για τη νέα μας προσπάθεια!! Ελπίζω να τα καταφέρουμε!! Όπως και να' χει θα σας κρατώ ενήμερους-ες.

Δε χρειάζεται να αναφέρω ότι κάθε συμβουλή και παρατήρηση είναι ευπρόσδεκτη και επιθυμητή!!

Φιλιά πολλά! Εύα

Και με το νόμο μαζί !!! :-))

noreply@blogger.com (Εύα) — Wed, 30 Mar 2011 14:11:00 +0000

Τόσο καιρό πάλευες να μου πάρεις το παιδί μου... Ζήτησες επιμέλεια χωρίς να έχεις να καταλογίσεις το παραμικρό αρνητικό για εμένα ως μάνα και τον τρόπο που τη μεγαλώνω. Ζήτησες επιμέλεια.... δηλαδή να μεγαλώσεις εσύ το παιδί μας.... Για να μιλάμε πιο συγκεκριμένα, ζήτησες επιμέλεια για να μεγαλώσουν οι γονείς σου το δικό μου παιδί. Οι γονείς σου που εσένα σου έδιναν ηρεμιστικά για να κοιμηθείς... που σε κλείδωναν στην τουαλέττα με τις ώρες... που σε κακοποιούσαν.... που σε έκαναν επιστήμονα, ναι (!) αλλά όχι άνθρωπο! Θα έπεφτα από ουρανοξύστη αν διαπίστωνα ότι το παιδί που έφερα στον κόσμο και ανάθρεψα, γυρίζει την πλάτη στις ευθύνες του.... το βάζει στα πόδια στις υποχρεώσεις του... είναι ανίκανο να αγαπήσει αυτούς που τον έφεραν στον κόσμο και τα παιδιά που το ίδιο έφερε στη ζωή! Για την ακρίβεια οι γονείς σου ζήτησαν την επιμέλεια αφού και γι' αυτό ανίκανος ήσουν! Και το έκαναν όχι επειδή το θέλουν... το αγαπούν.... τα λαχταρούν... αφού εκείνοι ποτέ δεν το αγάπησαν και ποτέ δεν το αποδέχτηκαν! Το έκαναν για να πληγώσουν εμένα! Να με τρομοκρατήσουν.. και τους άφησες! Ήξερες ότι θα με σκότωνε αυτό και ήξερες ότι και το παιδί θα είναι δυστυχισμένο μακρυά μου! Ήξερες επίσης, ότι δεν ήμουν εγώ αυτή που διέλυσα το γάμο μου... δεν πρόδωσα εγώ!! Ήξερες ότι θα καθόμουν μαζί σου για πάντα κι ας ήμουν δυστυχισμένη! Αρκεί εκείνη να είχε τον πατέρα της στη ζωή της!! Από τη δική της ευτυχία και πληρότητα, θα γινόμουν κι εγώ ευτυχισμένη! Ήξερες ότι εσύ έφυγες, εσύ πρόδωσες... αλλά δεν αρκέστηκες σε αυτά! Ήθελες να με δεις τρελή? νεκρή? Και τα δυο θα μπορούσα να πάθω μακρυά από το παιδί μου! Τους άφησες να με εκδικηθούν για το ένα και μοναδικό κακό που τους έκανα! Που σε αγάπησα και σε πίστεψα!

Ο Θεός αφήνει.... περιμένει... και στο τέλος πράττει ο Ίδιος! Το παιδί θα μεγαλώνει με τη μάνα του και ο πατέρας θα επικοινωνεί όποτε θέλει μόνο παρουσία της!!! Έλα να τη δεις όποτε θέλεις ή όποτε σε αφήσουν.... Μου αρκεί που θα είναι ασφαλής!!! Οι γνωριμίες σου και τα λεφτά σου.... στάθηκαν λίγα τελικά! Θα είμαι χαρούμενη και πρόσχαρη αν έρθεις να τη δεις! Θα λέω τα καλύτερα για εσένα ακόμα κι αν δεν έρθεις! Και κυρίως, δε θα επιτρέψω να αντιληφθεί ποτέ το πόσο σε λυπάμαι!!!

Αν ισχύει ότι όλα τα άσχημα έρχονται μαζί και όλα τα καλά επίσης, περιμένω με λαχτάρα τα επόμενα!!!

Κορούλα μου..... σήμερα ήταν η πρώτη φορά που με είδες να κλαίω από ευτυχία! Δεν καταλάβαινες ακριβώς τί γίνεται! Μια σούφρωνες τα φρυδάκια γιατί έβλεπες δάκρυα.... μια γελούσες και με αγκάλιαζες γιατί εκτός από τα δάκρυα υπήρχε και ένα τεράστιο χαμόγελο!!! Οι άνθρωποι καρδιά μου κλαίνε και από χαρά κάποιες φορές! Σου εύχομαι τα μόνα δάκρυα που θα κυλήσουν από τα ματάκια σου.... να είναι τέτοια! Χαράς.... Ευτυχίας... Δικαίωσης!!!

Για πάντα μαζί..... Αχώριστες! Σ' αγαπάω!!!!!!!!

Πλένουμε σωστά τα δοντάκια...!

noreply@blogger.com (Εύα) — Thu, 17 Mar 2011 18:14:00 +0000

Έως τώρα άφηνα τη Νικολέττα, να πλένει μόνη της τα δοντάκια. Βασικά, ήθελα να το συνδυάσει ως μια ευχάριστη συνήθεια και γι' αυτόν το λόγο, τα έπλενα κι εγώ μαζί της! Εκείνη μιμείται τις κινήσεις που κάνω αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο... Παρακάτω, δίνονται οδηγίες για το πώς πρέπει να πλένουμε τα δόντια των παιδιών μας, σωστά. Αν πάλι είναι δύσκολο να δεχτούν να τους πλένετε εσείς τα δόντια, μπορείτε να το κάνετε μαζί!!

Όταν πλένουμε τα δόντια πρέπει το παιδί να έχει το στόμα του ανοιχτό ώστε να πλύνουμε ξεχωριστά τα πάνω και τα κάτω δόντια. Ξεκινάμε από την άνω γνάθο, από τα πίσω πίσω δόντια και τοποθετούμε την οδοντόβουρτσα «λοξά» με 45 μοίρες γωνία σε σχέση με το δόντι. Με αυτό τον τρόπο πλένουμε όλα τα πάνω δόντια γύρω γύρω από την εξωτερική πλευρά κάνοντας μικρές κινήσεις - δονήσεις στο σημείο που εφάπτεται η οδοντόβουρτσα.

Στη συνέχεια γυρίζουμε την οδοντόβουρτσα για να πλύνουμε δόντια και ούλα από την εσωτερική πλευρά.

Σε επόμενο βήμα κάνουμε το ίδιο και για τα κάτω δόντια. Ξεκινώντας πάλι από τα πίσω δόντια, πλένουμε δόντια και ούλα γύρω γύρω από την έξω πλευρά και στη συνέχεια γύρω γύρω από τη μέσα πλευρά.

Όταν τελειώσουμε με τα δόντια πλένουμε και τη γλώσσα του παιδιού. Χρειάζεται να βάλουμε αρκετή δύναμη χωρίς να φοβόμαστε. Η οδοντόβουρτσα δεν μπορεί να κάνει κακό στα ούλα. Αντίθετα τα κάνει πιο γερά και υγιή. Πρέπει πάντα να ακινητοποιούμε το κεφάλι του παιδιού με το ένα χέρι ώστε να μην μπορεί να τραβήξει το κεφάλι του προς τα πίσω την ώρα που εμείς του πλένουμε τα δόντια.

Βέρα Μπάκαλα

Παιδοδοντίατρος

ΠΗΓΗ: www.lovebaby.gr

Η μαμά μου κι εγώ!

noreply@blogger.com (Εύα) — Tue, 15 Mar 2011 15:29:00 +0000

Πλέον, δεν καθόμαστε πολύ στο σπίτι! Ο καιρός είναι πολύ καλός κι έτσι πηγαίνω με τη μαμά παντού! Σε διάφορες δουλειές της, σε τράπεζες, σε σουπερμάρκετ ακόμα και για καφέ! Σε όλα αυτά τα μέρη πάντα κάποιος-α, θα μου μιλήσει, θα μου γελάσει, θα μου κάνει γεια ή θα με ρωτήσει πώς με λένε! Εγώ άλλες φορές απαντώ και άλλες βαριέμαι.... Μάλιστα, είναι φορές που εκνευρίζομαι κιόλας! :-)
Το καλύτερό μου φυσικά, είναι όταν πηγαίνουμε σε διάφορες παιδικές χαρές και πάρκα! Τρελαίνομαι να κάνω τραμπάλα και κούνια αλλά για λίγο ... Προτιμώ να κουνάω την κούκλα μου! Επίσης, μου αρέσει πολύ να κυνηγάω τα πουλάκια! Όπως και να τα ταϊζω!! Μου αρέσει όταν είμαστε σε μέρη όπου μπορώ να περπατάω και να τρέχω ελύθερα χωρίς να κρατάω το χέρι της μαμάς μου όπως επίσης, να παίζουμε κυνηγητό! Ρίχνω κάτι γέλια όταν με πιάνει η μαμά!! Μου αρέσει πολύ ο ήλιος, τα δέντρα και η θάλασσα αλλά με εκνευρίζει αφάνταστα ο αέρας! Η βροχή μου αρέσει μόνο όταν είμαστε σπίτι και την κοιτάμε από το παράθυρο! Σε λίγο καιρό που θα έχει πιο πολύ ζέστη, η μαμά μου είπε ότι θα πηγαίνουμε στη θάλασσα για μπάνιο! Πηγαίναμε και πέρσι πού και πού αλλά φέτος θα πηγαίνουμε πιο συχνά! Μου αρέσει πολύ να πλατσουρίζω και να παίζω με το νερό και η μαμά μου είπε ότι φέτος που μεγάλωσα θα παίζω και με την άμμο και τα βοτσαλάκια. Πέρσι ήμουν μικρή και ήθελα να τα βάζω στο στόμα μου! Θα πάρουμε κουβαδάκια και θα φτιάχνουμε πύργους και κάστρα! Ανυπομονώ!!
Το Πάσχα, πρώτα ο Θεός, θα πάμε στο χωριό μας! Δεν έχω ξαναπάει ποτέ και δε βλέπω την ώρα! Πέρσι, ήταν να πάμε αλλά αρρώστησα κι έτσι μείναμε στο σπίτι! Θα γνωρίσω καινούργιους θείους, θείες και ξαδερφάκια, όπως επίσης, και την άλλη προγιαγιά μου! Το σπίτι μας εκεί είναι πιο μεγάλο και με μεγαλύτερα μπαλκόνια!! Σίγουρα θα παίζω όλη μέρα!!!

Η μαμά μου, μου λέει ότι θα είμαστε πάντα χαρούμενες και ότι τίποτα δε θα μας κάνει να στεναχωρηθούμε! Κι αν ποτέ γίνει κάτι άσχημο, θα έχει η μία την άλλη και θα τα καταφέρουμε ΜΑΖΙ!!

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να καταφέρω να σε βλέπω πάντα χαρούμενη!!! Γεμάτη ενθουσιασμό και λαχτάρα!! Εύχομαι η σκιά της αδιαφορίας του, να μην αγγίξει καμιά μας στιγμή! Μέχρι τώρα υπήρχε πάντα μέσα μου και πιθανόν, να το ένιωθες! Τώρα δεν υπάρχει! Οι δικές μου ερωτήσεις απαντήθηκαν! Από τις πράξεις του και το χρόνο που πέρασε! Εύχομαι να μπορέσω να απαντήσω και τις δικές σου.... Μακάρι να μη χρειαζόταν να τις κάνεις ποτέ.... αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Φοβάμαι λίγο για το αν θα μπορέσω να απαντήσω σωστά... για το αν θα ξαφνιαστώ ή στεναχωρηθώ ή νιώσω αμήχανη και το καταλάβεις! Είναι γιατί δεν ξέρω πότε θα ρωτήσεις και τί θα ρωτήσεις! Πόσο έντονα θα με κοιτάς... πόσο πολύ θα περιμένεις την απάντησή μου και πόσο θα σε επηρεάσει! Μακάρι να απαντήσω αυθόρμητα.... όσο αληθινά αντέχει η ευαίσθητη καρδούλα σου.... όσο απλοϊκά έχει ανάγκη το αθώο σου μυαλουδάκι!
Χθες βρήκες τη φωτογραφία του και είπες "μπαμπά"! Πίστευα ότι δεν τον ξέρεις... ότι δεν τον θυμάσαι! Αλλά, όπως φαίνεται .... και ξέρεις.... και θυμάσαι!!!

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΡΕΒΕΚΚΑ ΚΑΙ ΤΖΕΝΗ!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 13 Mar 2011 12:46:00 +0000

Με καθυστέρηση μεν.... αλλά με πολλή αγάπη δε, ευχαριστώ πάρα πολύ τη φίλη μου Ρεβέκκα για το δωράκι που μου έκανε στις 23 Δεκεμβρίου! Μιλάω για αυτή την απίστευτη καρτούλα:

Τί πιο γλυκό από την καρτούλα που φέρνει σπίτι ο άγγελός σου!!! Σε ευχαριστώ πολύ !!!! (αν και καθυστερημένα...)

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά και τη φίλη μου Τζένη για το δωράκι που μου έκανε στις 7 Φεβρουαρίου!!!! Πρόκειται για μια νεραϊδούλα που φέρνει αγάπη και τύχη !

Τη δέχομαι με χαρά και εύχομαι τόσο η αγάπη όσο και η τύχη, να συνοδεύουν πάντα εσένα και την όμορφη οικογένειά σου!!!!

Ζητώ συγγνώμη που καθυστέρησα τόσο.... αλλά είχα να αντιμετωπίσω διάφορα! Υπόσχομαι να είμαι πιο συνεπής από δω και πέρα και φυσικά, επιφυλάσσομαι και για δικά μου δωράκια!!!! :-)

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου! Από σήμερα τα δωράκια σας, θα είναι στο μπλογκάκι μου!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sat, 12 Mar 2011 23:34:00 +0000

ΕΠΕΙΓΟΝ: Ερωτηματολόγιο για τις συνθήκες θηλασμού στην Ελλάδα

Γιατροί και πιστοποιημένοι σύμβουλοι γαλουχίας (IBCLC), με τη συνεργασία του www .mitrikosthilasmos .com θα στείλουν αρχές Απριλίου αναφορά στο IBFAN (Διεθνής Δράση για τη Βρεφική Διατροφή, www.ibfan .org) η οποία θα περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα σε σχέση με το θηλασμό.

Το IBFAN με βάση αυτήν την αναφορά θα φτιάξει δική του επίσημη αναφορά για τη χώρα μας έως τον Ιούλιο και θα την αποστείλει στον ΟΗΕ.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 η Ελλάδα -αντιπροσωπεία από υπουργεία κλπ- θα κριθεί στον ΟΗΕ για την πρόοδο που έχει επιδείξει σχετικά με την Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού (θα κληθεί δηλαδή για να δώσει στοιχεία κατά πόσο τηρεί την Σύμβαση αυτή, όπου βέβαια ανήκει και ο θηλασμός -ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα του παιδιού).

Ας ελπίσουμε ότι αν συγκεντρωθούν χιλιάδες καταγγελίες γονιών να υπάρξουν επίσημες συστάσεις από τους υπεύθυνους του ΠΟΥ για το θηλασμό στη χώρα μας, και να αναγκαστούν οι πολιτικοί φορείς να επενδύσουν χρόνο και χρήμα σε καμπάνια προώθησης του μητρικού θηλασμού.

Όσοι γονείς ενδιαφέρεστε μπορείτε να συμπληρώσετε το παρακάτω ερωτηματολόγιο και να καταθέσετε την προσωπική σας μαρτυρία-καταγγελία σχετικά με την εμπειρία που είχατε στον τοκετό και το θηλασμό και τα λάθη που έγιναν τόσο στην κλινική ή το νοσοκομείο που γεννήσατε όσο και στο ιατρείο του παιδιάτρου που παρακολουθεί το μωρό σας.

Βοηθήστε την έρευνα! Κάντε την καταγγελία σας ΤΩΡΑ!

Για να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο (μπορείτε και ανώνυμα) πατήστε ΕΔΩ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!

Είναι σημαντικό να έχουμε μαρτυρίες από όσο το δυνατό περισσότερα νοσοκομεία και κλινικές της χώρας, γι αυτό σας παρακαλούμε να διαδώσετε αυτό το ερωτηματολόγιο σε όλες τις επαφές σας! Κυρίως σε όσες μητέρες νομίζετε ότι θα μπορούσαν να γράψουν κάτι.

Επίσης μπορείτε να υποστηρίξετε το ερωτηματολόγιο μέσω του blog/site σας ώστε να συμπεριληφθεί το link της διεύθυνσή σας στο τέλος του ερωτηματολογίου που θα συγκεντρώνει τους υποστηρικτές αυτής της έρευνας.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο mitrikosthilasmos @gmail .com

Η ομάδα του Μητρικού Θηλασμού

www .mitrikosthilasmos .com

Καλωσόρισες.... Άνοιξη !!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sat, 12 Mar 2011 16:20:00 +0000

Επιτέλους! Μετά από αρκετό καιρό..... Ήλιος!!! Πόσο χάρηκα όταν άνοιξα τα παράθυρα και είδα πόσο όμορφη μέρα έχει...!! Είχα αρκετές δουλίτσες και δε πήγαμε βολτούλα αλλά απολαύσαμε τον ανοιξιάτικο ήλιο από το μπαλκόνι μας! Ποτίσαμε τα λουλουδάκια μας μαζί και μετά η Νικολεττίτσα άρχισε να μεταφέρει τα παιχνίδια της όχι στο σαλόνι ως συνήθως.... αλλά στο μπαλκόνι!!! :-) Πέρα δώθε, πέρα δώθε να κουβαλάει τις κουκλίτσες της, τα ζωάκια της, τα κυβάκια της.. ακόμα και το καναπεδάκι της. Έδειχνε ξετρελαμένη που ο χώρος της "μεγάλωσε" και φρόντιζε να "εκμεταλλεύεται" όλα τα μέρη του σπιτιού συμπεριλαμβάνοντάς τα, στο παιχνίδι της. Κατά το μεσημεράκι ήρθε και η γιαγιά και ο παππούς και φάγαμε όλοι μαζί. . .

Όλες οι εποχές του χρόνου μου αρέσουν και τις υποδέχομαι πάντα με χαρά! Η Άνοιξη, όμως, ήταν πάντα η αγαπημένη μου εποχή....!! Αυτή την Άνοιξη την καλωσορίζω με όλη μου την καρδιά! Δε μπορώ να μη τη συνδυάσω με αυτό που νιώθω... με αυτό που ζω!! Το κρύο φεύγει και έρχεται η ζέστη! Τα σύννεφα εξαφανίζονται και ο ουρανός γίνεται πεντακάθαρος... φωτεινός!! Ο ήλιος φωτίζει και ζεσταίνει τα πάντα ενώ όλα γύρω μας ανθίζουν! Έτσι δειλά-δειλά κι εγώ.... μετά από μια μεγάλη μπόρα, ένα απίστευτο σκοτάδι αρχίζω να ανθίζω, να ελπίζω, να ζω!! Αληθινά! Χωρίς να προσποιούμαι!!! Τώρα που δε φοβάμαι, τώρα που ξέρω ότι ό,τι γίνεται είναι για καλό.... Τώρα, λοιπόν, ξεκινώ μια ζωή γεμάτη χαμόγελα... αληθινά χαμόγελα και ευτυχία!

Το χρωστάω σε εσένα ψυχή μου! Κανένας και τίποτα δε μπορεί να μας βλάψει, πλέον! Χέρι χέρι σε όλα μονοπάτια της ζωής.... Κι αν ακόμα συναντήσουμε βουνά... μαζί θα τ' ανεβούμε! Κι αν σκοντάψουμε σε λακκούβες... μαζί θα σηκωθούμε! Περάσαμε τόσα!!! Τώρα δε φοβόμαστε!!!!

Σε αγαπώ με όση δύναμη έχω!!! Να το θυμάσαι πάντα!

Η γλυκιά μας καθημερινότητα (18 μηνών)

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 27 Feb 2011 01:15:00 +0000

Κάθε πρωί λέμε όλο ζωντάνια την καλημέρα μας, τρέχοντας να ανοίξουμε τα παράθυρα και να μπει το φως στο σπίτι μας. Βουρτσίζουμε μαζί τα δοντάκια μας και προσπαθείς να μου κλέψεις λίγο οδοντόκρεμα, κοιτάζοντάς με με αυτό το πονηρό βλεμματάκι και χαμογελάκι = μαμά ετοιμάζομαι να κάνω ζαβολιά! Μετά κουβαλάς όοοολα τα παιχνιδάκια σου στο σαλόνι! Πέρα δώθε... πέρα δώθε, μέχρι να γεμίσει όλος ο χώρος παιχνίδια! Ενώ μαγειρεύω, "μαγειρεύεις" κι εσύ στην κουζίνα σου και έρχεσαι να μου δώσεις να φάω. Όταν φτιάχνω τον καφέ μου, τρέχεις να προλάβεις να μου τον χτυπήσεις εσύ και μετά πάς στο ψυγείο και μου φωνάζεις "γάγια" υπενθυμίζοντάς μου να βάλω γάλα. Όταν καθαρίζω την κουζίνα εσύ μου ζητάς το πανάκι σου για να ξεσκονίσεις το τραπεζάκι του σαλονιού. Όταν βάζω σκούπα πρέπει απαραίτητα να κρατάς κι εσύ το κοντάρι και να φωνάζεις "κει...κεί" για να σκουπίσουμε κάθε χνούδι! Όταν τρώω, έρχεσαι από κάτω και φωνάζεις "μαμ... μαμ" και να φας ακόμα κι αν μόλις τελείωσες το δικό σου "μαμ"! Όταν έτυχε να χτυπήσω στο χέρι μου, έτρεξες, με αγκάλιασες, με χάιδευες και με κοιτούσες μέχρι να καταλάβεις ότι δεν πονάω. (Μάτια μου!) Όταν κάνω αλλαγές στο σπίτι, λες πάντα τη γνώμη σου με το χαρακτηριστικό, γλυκύτατο, μοναδικό "ααααα" ευχαρίστησης. Όταν είμαστε σε διαφορετικό δωμάτιο και θες κάτι φωνάζεις αυτό το μελωδικό στ' αυτιά μου "μαμααααααα" ενώ πλησιάζεις τρέχοντας! Όταν χτυπάει το κουδούνι μας τρέχεις από κάτω φωνάζοντας "γιαγιά" ή "παππού" ή "γώγο" κλπ, ανάλογα με το αν είναι μεσημέρι ή βράδυ αφού ξέρεις ποιος είναι κάθε φορά. Όταν έρχομαι στον υπολογιστή έρχεσαι από κάτω και μου λες "ναι, ναι, ναι, ναι" για να σε ανεβάσω δίπλα μου στο γραφείο και να "γράψεις στο τετράδιό σου. όταν ανάβουμε το τζάκι λες "τια... τιά" (=φωτιά) γεμάτη ενθουσιασμό και μετά υπενθυμίζοντάς μου να μην πάω κοντά μου λες "κε"(=καίει) σουφρώνοντας το μουτράκι σου. Όταν θες να βάλουμε τραγουδάκια μου λες "κάαντα" για τα κάλαντα (ω, ναι τα ακούμε ακόμα...), "μπα" για το "μπάλα μπάλα", "σσσσσ" για το νησιώτικο (μιμείσαι τη γιαγιά που κάνει έτσι όταν χορεύει νησιώτικο), και γενικώς μου λες πάντα ποιο τραγούδι θέλεις να ακούσεις, όταν το μεσημέρι σε ρωτάω "πάμε για νάνι;" μου απαντάς "ναι" ενώ τρέχεις να βρεις την πιπίλα σου και την κουβέρτα σου (αυστηρή προϋπόθηση για να κοιμηθείς) και πας μόνη σου στην κούνια και με περιμένεις να σε βάλω. Όταν "κλαίει" το μωρό σου (κούκλα), το παίρνεις αγκαλιά και το κουνάς κοιτώντας το τόσο στοργικά... Όταν είμαστε στο αυτοκίνητο, εκφράζεις την προτίμηση ή την αντίρρησή σου στη μουσική που ακούμε. Σε αυτά που σου αρέσουν, χορεύεις... σε αυτά που δε σου αρέσουν παίρνεις τη χαρακτηριστική σουφρωμένη φατσούλα μαζί με ένα "μμμ" μέχρι να αλλάξω το τραγούδι και να συμφωνήσεις. Όταν ξαπλώνουμε το βράδυ μου λες "άκια... άκια" (=παραμυθάκια) και συμμετέχεις πάντα στην ιστορία!! Πριν κοιμηθούμε μου λες "μα" και με φιλάς και μετά μου βάζεις την κουβέρτα μπροστά στο πρόσωπο και μου κάνεις "οο οο" φροντίζοντας να κοιμηθώ πρώτα εγώ... και αφού τσεκάρεις ότι τα μάτια μου είναι κλειστά, κάνεις κι εσύ νάνι ζωούλα μου!! Πρόσφατα μου είπες "απώ" (= σ'αγαπώ) , τελείως αυθόρμητα, σε ανύποπτο χρόνο... κρατώντας μου το πρόσωπο και χαμογελώντας μου γλυκά... Αχ πόσες φορές με κάνεις να κλαίω από ευτυχία....ψυχή μου! Ζωή μου!!!

Είναι ελάχιστα από τα τόσα που κάνεις και με τρελαίνεις ... Είναι κάποιες από τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μας, που τόσο γλυκά γεμίζεις...και που ποτέ δε θέλω να ξεχάσω... το παραμικρό!!!

Όταν ο μπαμπάς φεύγει...

noreply@blogger.com (Εύα) — Tue, 25 Jan 2011 16:11:00 +0000

Ένα κείμενο για το οποίο... χρειάστηκε κουράγιο και χρόνος για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω... πόσο μάλλον να μοιραστώ!

Πάντα ονειρευόμουν μια όμορφη οικογένεια με πολλά παιδάκια και κυρίως, πολλή αγάπη! Όταν έμεινα έγκυος, πίστεψα πως είμαι πολύ κοντά στο όνειρό μου.... που ήταν και δικό του όνειρο! Μαζί κάναμε όνειρα για τους τρεις μας πλέον και ήμασταν ευτυχισμένοι! Τουλάχιστον, αυτό πίστευα! Στα πρώτα δύσκολα, στις πρώτες ευθύνες, στην πρώτη ευκαιρία που κάποιοι του παρουσίασαν το παιδί ως πρόβλημα και ως εμπόδιο για την καριέρα του, στην πρώτη "άλλη" γυναίκα που τον πλησίασε... εκείνος γύρισε την πλάτη, έτρεξε μακρυά μας και δε γύρισε καν να κοιτάξει πώς θα ζήσουμε από δω και πέρα! 3 χρόνια μου μιλούσε με λεπτομέρειες για τα άσχημα παιδικά του χρόνια.... Την επιβλητικότητα, τη σκληρότητα και την παρεμβατική συμπεριφορά των γονέων του σε καθετί προσπαθούσε να κάνει χωρίς την έγκρισή τους. Καμία σχέση δεν κατάφερε να κρατήσει πριν από τη δική μας και όταν του εξέφρασα το φόβο μου για τη δική μας σχέση.... μου ορκίστηκε ότι δε θα επιτρέψει αυτή τη φορά να του χαλάσουν το όνειρο! Τον πίστεψα μα πάνω απ' όλα, τον συμπόνεσα! Ήθελα να του προσφέρω τη ζεστασιά που ποτέ του δεν ένιωσε, καθώς έλεγε... Να τον κάνω να ξεχάσει τα άσχημα χρόνια κατά την πιο τρυφερή του ηλικία... Να σβήσω κάθε σημάδι βίας και εξαναγκασμού που υπέστη ως παιδί! Να τον κάνω να ξεχάσει την αδιαφορία τους όταν αυτός αναζητούσε την αγκαλιά τους.... Τα είχαμε καταφέρει... ! Με ζήλο προσπαθούσε να δώσει στο παιδί μας ό, τι εκείνος στερήθηκε! Μέχρι το πρώτο σύννεφο! Που στην ουσία, δεν ήταν σύννεφο αλλά η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει κάθε οικογένεια! Τα έξοδά μας αυξήθηκαν ... όπως και οι ευθύνες μας! Αυτό μόνο τον έκανε νευρικό, απόμακρο και αδιάφορο! Τότε ήταν που οι γονείς του προσέφεραν μια ζωή χωρίς ευθύνες! Χωρίς έξοδα! Τότε ήταν που απλά, εξαφανίστηκε....

Κοριτσάκι μου δεν ξέρω τί θα σου πω όταν ρωτήσεις... Μου είναι αδύνατον να σου πω την αλήθεια! Δεν αντέχω να κοιτάξω τα ματάκια σου και να σου πω ότι δε ρωτάει για σένα... Ήσουν 9 μηνών! Είσαι 17 μηνών! Λες τα πάντα ψυχή μου! Εκτός από μπαμπά... Βρήκες φωτογραφία του και είπες κακό κάνοντας τη φατσούλα σου λυπημένη! Δεν είπα τίποτα... Τί να πω;;; Ότι είναι ο μπαμπάς που σ' αγαπά και θα ρθει; Αφού δεν έρχεται... αφού δε σε βλέπει! Αφου δεν ξέρει ότι μπουσούλησες... περπάτησες... μιλάς! Δεν είδε και δεν έζησε αυτά που κάθε γονιός λαχταρά να ζήσει με το παιδί του....ακόμα κι αν δε ζει στο ίδιο σπίτι!

Μου εξομολογήθηκε ότι ακολουθεί συμβουλές των γονέων του που νοιάζονται για το καλό του! Γι' αυτό δεν έρχεται... γι' αυτό δε ρωτά... Γι' αυτό νιώθω ντροπή που κάποτε του εμπιστεύτηκα τη ζωή μου και τη δική σου ζωή και ευτυχία!

Τελικά, όπως σε μεγαλώσουν... ό,τι αντιληφθείς ως οικογένεια κατά τα παιδικά σου χρόνια... τα ίδια θα πράξεις... τα ίδια θα μιμηθείς! Γι' αυτό, κοριτσάκι μου σου ορκίζομαι ότι εσύ θα γνωρίσεις την αγάπη! Ατέλειωτη αγάπη, ζεστασιά, τρυφερότητα, κατανόηση... με την ελπίδα ότι μεγαλώνοντας θα έχει σχηματιστεί ένας άνθρωπος με αρχές, αξίες και ιδανικά ! Με δική του προσωπικότητα, δική του κρίση.... με φιλότιμο και με συνείδηση!!

Θα δώσω και την ψυχή μου αγάπη μου.... να μη σου λείψει ποτέ τίποτα !

Μακάρι να σε κάνω δυνατή... Μακάρι εσύ να μην πληγωθείς... γιατί εγώ μάτωσα..

Στη μανούλα μου.......!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sat, 20 Nov 2010 01:31:00 +0000

Με αφορμή μια ιστοριούλα που είχε αναρτήσει η φίλη μου Ρεβέκκα στο ιστολόγιό της, σκέφτηκα να αφιερώσω λίγα λόγια στη μητέρα μου. Άλλωστε και εκείνη πριν 27 περίπου χρόνια, ΕΓΙΝΕ ΜΑΝΟΥΛΑ, φέρνοντας στον κόσμο.... εμένα!! :-)

Πάντα χαιρόμουν που έχω μια "μικρή" μαμά! Μόλις 20 χρόνια διαφορά. Αυτό και μόνο, μας επέτρεπε πάντα να συζητάμε για όλα, να καταλαβαίνει η μία την άλλη, να γελάει η μια με τα αστεία της άλλης, να συμφωνούν πολλές φορές οι απόψεις μας, να κατανοεί τις ανάγκες μου.... κι εγώ τις δικές της. Από την άλλη, αυτή η μικρή διαφορά ηλικίας, ίσως ήταν η αιτία που μαλώναμε πάντα με το παραμικρό (άσχετα αν μετά από 10 λεπτά τα είχαμε ξαναβρεί), που μετά από κάποιον καβγά είτε δε θα υποχωρούσε καμία από τις δυο είτε θα βάζαμε και οι δυο τα γέλια! Είμαστε σαν δυο κολλητές φιλενάδες! Με τα καλά και τα άσχημα μιας τέτοιας σχέσης!

Θυμάμαι να με πηγαίνει στο σχολείο, να παίρνει με χαμόγελο τους ελέγχους μου, να με βοηθάει στα μαθήματα του σχολείου, να ξενυχτάει σε κάθε αρρώστια μου...

Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν το 2004 είχα νοσηλευτεί και οι γιατροί φοβόντουσαν κάτι σοβαρό.... Δε μου είχε πει τίποτα αλλά το είχα καταλάβει.. Την ημέρα που περίμενε τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις, μου χαμογελούσε αλλά εγώ ένιωθα το εσωτερικό της τρέμουλο... την καρδιά της να κοντεύει να σπάσει...! Τότε ήταν που μπήκε ένας επισκέπτης για τη διπλανή ασθενή και έλεγε ότι στο ασανσέρ συνάντησε τρεις γιατρούς που μιλούσαν για κάποια πολύ άσχημα αποτελέσματα και δυστυχώς, ασθενή πολύ μικρής ηλικίας. Κατ' ευθείαν, κοιταχτήκαμε. Σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα... Μου είπε ότι πάει να πάρει καφέ αλλά εγώ ήξερα ότι δεν πάει εκεί... μετά από λίγο ακούω φωνές... Η μητέρα μου γονατιστή να αγκαλιάζει και να φιλάει τα πόδια του γιατρού κλάιγοντας και ευχαριστώντας τον... Υποπτεύονταν λευχαιμία... Όλα, όμως, ήταν καλά! Έτρεξε να μου πει τα ευχάριστα νέα και τότε πια είπαμε η μία στην άλλη τί σκεφτόμασταν αυτές τις δυο βασανιστικές μέρες! Εκείνη έτρεμε μην έχω κάτι κακό αλλά και να μην καταλάβω τίποτα .... Εγώ προσπιούμουν ότι δεν έχω καταλάβει τίποτα και ότι δε ζαλίζομαι... άσχετα αν έχανα το φως μου από τις ζαλάδες !

Πάντα εισέπραττα την αγάπη της μητέρας μου αλλά δεν ήταν λίγες οι φορές που την είχα πει "υπερβολική"!

Έπρεπε να κάνω δικό μου παιδί για να καταλάβω ότι μια μάνα τρελαίνεται ακόμα και με τον πυρετό μιας απλής ίωσης του παιδιού της, ότι την περιτριγυρίζουν σκέψεις, ανησυχίες, φόβοι, όνειρα, προσδοκίες για το παιδί της 24 ώρες το 24ωρο για μια ζωή! Ότι τίποτα από αυτά δεν είναι υπερβολικό.... Είναι απλά, η μοναδικότητα του συναισθήματος μιας μάνας προς το παιδί της! Η ευλογημένη αυτή σχέση!

Μανούλα τώρα ξέρω τί ένιωθες και τί θα νιώθεις πάντα για τα παιδιά σου! Ότι δεν ήσουν υπερβολική.... απλά, ΜΑΝΟΥΛΑ! Και θα κάνω τα πάντα να σου μοιάσω!!

Σ' αγαπώ!!!

Η κόρη σου ...

Γίνεσαι ..... κοριτσάκι !!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Fri, 19 Nov 2010 00:03:00 +0000

Είναι μαγικό να βλέπω και να συνειδητοποιώ πόσο αλλάζεις μέρα με την ημέρα... Κάθε μέρα καινούργια πράγματα... Νέα κατορθώματα... Διαφορετικές αντιδράσεις... Και πάνω απ' όλα, κάθε μέρα να μου εκφράζεις όλο και περισσότερο ... όλο και πιο έντονα τα συναισθήματά σου... τις ανάγκες σου... !! Μου δείχνεις αυτό που θέλεις με το χεράκι σου... με οδηγείς εκεί που θέλεις κρατώντας με από το χέρι... εκδηλώνεις έντονα τη χαρά σου ... ακόμα και τις αντιρρήσεις σου!! Γιατί, πλέον, έχεις τις δικές σου προτιμήσεις... :-) Με φωνάζεις ΜΑΜΑ σε ό,τι κι αν θελήσεις, ότι κι αν χρειαστείς! Και πάνω απ' όλα, μου δείχνεις τόσο έντονα την αγάπη σου...!! Πίστευα ότι ήξερα από παιδιά... ότι είχα καταλάβει αυτό που λένε... ότι τα παιδιά νιώθουν..καταλαβαίνουν... έχουν προσωπικότητα! Τελικά, δεν ήξερα!!! Τουλάχιστον, όχι στο βαθμό που αυτό ισχύει! Ποτέ δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην ηλικία των 14 μηνών θα μου έκανες ναζάκια πριν μου ζητήσεις αυτό που ξέρεις ότι δε θα δεχτώ... εύκολα :-) Ότι αφού γελάσεις και χαρείς με τα παιχνίδια που κάνω, θα μου έκανες κι εσύ τα δικά σου παιχνίδια για να χαρώ και να γελάσω εγώ!! Ότι μπορεί να μου θυμώσεις αν δε συμφωνείς να κάνουμε κάτι... αλλά συμφωνείς και συμβιβάζεσαι όταν σου εξηγήσω το λόγο που πρέπει να το κάνουμε. Ότι πίσω από εμένα όταν κάνω δουλειές θα είσαι κι εσύ μικρό μου ανθρωπάκι να κάνεις τις δικές σου δουλίτσες! Ότι αυτά που σου έχω πει ότι είναι "κακό", τα θυμάσαι την επόμενη... Κι ακόμα και να θελήσεις να πας... ακόμα κι αν πλησιάσεις ... με κοιτάς, μου λες αυστηρά "κακό" και δεν πας! Ότι καταλαβαίνεις τα πάντα....ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Αν εγώ είμαι λυπημένη, όσο και να προσπαθήσω να στο κρύψω... είναι ΜΑΤΑΙΟ!! Με νιώθεις, με καταλαβαίνεις... μου συμπαραστέκεσαι.... Και δεν υπερβάλλω!! Μου απλώνεις το χεράκι σου... με κάνεις αγκαλίτσα.... μου δίνεις γλυκά φιλάκια και δεν σταματάς να με κοιτάς αν εγώ δε χαμογελάσω πάλι! Και θα χαμογελάω μάτια μου , πάντα!! Γιατί έχω εσένα... ό, τι πολυτιμότερο θα μπορούσα ποτέ να έχω!!
Μεγαλώνεις ψυχούλα μου .... ! Χτίζεις τη δική σου προσωπικότητα.... Το δικό σου χαρακτήρα!! Είσαι κοριτσάκι πια!!
Δε θα σταματήσω ποτέ να λέω πόσο περήφανη είμαι που σε έχω! Πόσο ευτυχισμένη με κάνεις ... και πόσο ευλογημένη είναι κάθε γυναίκα που ακούει καθημερινά από το στοματάκι του παιδιού της τη λέξη "ΜΑΜΑ" !

Περπατάμε...!!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 24 Oct 2010 12:50:00 +0000

Και ναι... είναι αλήθεια! Λίγο πριν το κοριτσάκι μου κλείσει τους 14 μήνες, περπατάει με χαρά και ενθουσιασμό, μόνη της και περήφανη για το κατόρθωμά της! Κάναμε βηματάκια για ένα μήνα και .. αλλά με τη μαμά από κοντά πάντα! Δεν την πίεσα καθόλου. Πιστεύω πως κάθε παιδάκι έχει τους ρυθμούς του. Ήθελα να είναι δική της πρωτοβουλία.... δική της ανάγκη! Κι έτσι, ενώ μπουσουλούσε σε όλο το σπίτι, ξαφνικά, σηκώθηκε και στάθηκε μόνη της και με ένα πονηρό χαμόγελο άρχισε να κάνει τα πρώτα της δειλά βηματάκια χωρίς τη μαμά από πίσω! Με τα χεράκι της ψηλά, (για ισορροπία φαντάζομαι), ήρθε και με έκανε μια μεγάλη αγκαλιά! Εγώ, απέναντί της, κρατήθηκα να μην της πω "μη" (καθώς είμαι πολύυυ φοβιτσιάρα), παρακολουθούσα με αγωνία και συγκίνηση, το πλασματάκι μου, να στηρίζεται για πρώτη φορά στα ποδαράκια του και να περπατά, γεμάτο χαρά και ικανοποίηση! Τώρα, πλέον, κάνει βόλτες σε όλο το σπίτι, με ακολουθεί στις δουλειές, έρχεται και με βρίσκει όταν τη φωνάζω.....ΟΡΘΙΑ!!

Είμαι τόσο περήφανη για σένα ζωούλα μου... ΄Να 'ξερες πόσο ευτυχισμένη με κάνει κάθε στιγμή μαζί σου..!!! Σου εύχομαι όλα τα βήματα στη ζωή σου να είναι σταθερά και να σε οδηγούν πάντα σε δρόμους φωτεινούς, σε μονοπάτια που μόνο αγάπη και ευτυχία μπορούν να σου προσφέρουν!! Κι αν κάποια στιγμή σκοντάψεις, να ξέρεις πως η μανούλα θα είναι εδώ για να σε βοηθήσει να σηκωθείς και τα βήματά σου από κει κι έπειτα να είναι πιο μεγάλα, πιο αποφασιστικά και δυνατά ωστέ τίποτα να μη μπορεί να σε εμποδίσει να έχεις ό, τι σου αξίζει...!

Δίπλα σου για πάντα.... έτοιμη να σε κρατήσω ! Να σου σταθώ...! Και πάνω απ' όλα, να σε βλέπω να βαδίζεις σε έναν κόσμο γεμάτο ευτυχία... σε μια ζωή γεμάτη χαρά... και να σε ΚΑΜΑΡΩΝΩ πάντα καρδιά μου....όπως, τώρα!

Bebe Lilly...... Ντροπή και αίσχος !!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Sun, 10 Oct 2010 09:12:00 +0000

Το εν λόγω βίντεο κλιπ παραπέμπει σε ένα τραγούδι που απευθύνεται σε παιδιά!!

Όταν το άκουσα για πρώτη φορά, τυχαία, στο Alter, ήμουν με την κόρη μου. Το μωρό ξετρελάθηκε, όπως και με όλα τα άλλα, βέβαια! Κι εμένα, όμως, μου άρεσε πολύ! Βρήκα πολύ γλυκιά και όμορφη φιγούρα τη Lilly και όμορφη τη μουσική του! Αρκέστηκα στο να τραγουδάμε και να χορεύουμε με τη μικρή μου, χωρίς να δώσω ιδιαίτερη σημασία στα λόγια και σχεδόν, χωρίς να κοιτάω το κλιπ.

Κάποιες μέρες αργότερα, άκουσα σε μια εκπομπή, να κατηγορούν το συγκεκριμένο τραγούδι επειδή παρουσιάζεται η εικόνα ενός μικρού παιδιού, ενός μωρού συγκεκριμένα, με κινητό και με υπολογιστή. Για να πω την αλήθεια, δε θεώρησα αυτόν το λόγο αρκετό ώστε να μην το δείχνω στην κόρη μου. Καλώς ή κακώς, η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Τα παιδιά αντικρύζουν εμάς καθημερινά με κινητό και υπολογιστή. Θα μου πείτε άλλο εμείς, άλλο τα μωρά - παιδιά! Συμφωνώ!! Είναι στο χέρι μας, όμως, να μην επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παίζουν με κινητά κλπ.. Αλλά όλα αυτά τα ψεύτικα κινητά που έχουν βγει για τα μωρά, δεν τα αγοράσατε στο παιδί σας; Προσωπικά, της έχω αγοράσει. Είναι ψεύτικο, δεν εκπέμπει ραδιενέργεια και δε βλάπτει τον οργανισμό του... είναι, όμως, κινητό! Παίρνει και αυτή τηλέφωνα, μιλάει, πατάει τα κουμπάκια... Όλα αυτά εικονικά αλλά η κίνηση είναι η ίδια. Άρα, η εικόνα ενός μωρού με κινητό υπάρχει ούτως ή άλλως! Ολα τα παιχνίδια, εξάλλου, είναι μικρογραφίες αυτών που χρησιμοποιούν οι γονείς! Κουζίνες, καρότσια, σίδερα, ραπτομηχανές, εργαλεία τεχνίτη, γιατρού κλπ... Γιατί όχι και κινητό; Γιατί να είναι κακό το παιδί να "μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο" ;;

Αυτό, όμως, που με άφησε άφωνη, που μου προκάλεσε αηδία και που με νευριάζει κάθε φορά που το βλέπω, είναι το ανώμαλο σκεπτικό αυτών που έβγαλαν αυτό το "αθώο τραγουδάκι", με δεκάδες χυδαία υπονοούμενα! Δε θα αναλύσω όλο το βίντεο... Θα επισημάνω, μόνο, κάποια σημεία του...

Ζητάει το μωρό να το αγκαλιάσει ο παππούς όπως η μαμά και ο μπαμπάς, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί η εικόνα μιας γυναικας κι ενός άνδρα να φιλιούνται και να κάνουν παιδάκια;;;;

Δείτε το βίντεο και πείτε μου!

Ο παππούς των παιδιών σας, τους κλείνει το μάτι με αυτό τον τρόπο;;
Αφήνετε έστω και ένα περιθώριο ώστε η συγκεκριμένη κίνηση να είναι αθώα, γλυκιά συμπεριφορά ενός παππού στο εγγόνι του;;

Δε θα αναφέρω άλλα και δυστυχώς, υπάρχουν αρκετά ακόμα στοιχεία που παραπέμπουν σε άρρωστα κίνητρα των δημιουργών αυτού του κλιπ.

Νιώθω άσχημα που δεν το πρόσεξα πριν μου το επισημάνει το παραπάνω βίντεο. Ως δίδαγμα για μένα... Να είμαι πολύ πολύ προσεκτική και υποψιασμένη σε ό,τι πρόκειται να παρουσιάσω στο παιδί μου. Επειδή, δυστυχώς, υπάρχουν κάποιες άρρωστες υπάρξεις που προσπαθούν να πλασάρουν, έστω και με έμμεσο τρόπο, τη βρωμιά, τη χυδαιότητα και την ανωμαλία σε ότι πιο αθώο και καθαρό έχει μείνει σε αυτόν τον κόσμο! Τα παιδιά μας!!

Πρώτες χειμωνιάτικες μέρες...!

noreply@blogger.com (Εύα) — Thu, 07 Oct 2010 12:39:00 +0000

Δεν ξέρω για σας... αλλά εμένα μου αρέσει ο Χειμώνας!! Πάντα χαίρομαι τις πρώτες χειμωνίατικες μέρες, τις πρώτες βροχούλες...! Αυτή τη χρονιά, πιο πολύ ακόμα!! Πέρισυ, το μωράκι μου ήταν πολύ πολύ μικρό και δε σκέφτηκα ούτε κατά διάνοια να βγούμε έξω! Είχα βγει μόνο για τα απαραίτητα ψώνια του γάμου. Φέτος, όμως, το κοριτσάκι μου είναι αρκετά μεγάλο ώστε να μπορεί να βγει έξω και να χαρεί τις χειμωνιάτικες βόλτες μας! Χθες, μάλιστα, απολαύσαμε μαζί τη βροχή! Καθόμασταν μαζί στο παράθυρο και κοιτούσαμε "πόοοσο πολύ νερό πέφτει από τον ουρανό" και πραγματικά, ενθουσιάστηκε! Περίμενα ότι θα φοβηθεί καθώς έβρεχε πολύ, αλλά κάθε άλλο! Στην αρχή, κοιτούσε παράξενα, σουφρώνοντας τα φρυδάκια της! Όταν της εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται και ότι είναι πολύ ωραία και όταν βρέχει, άρχισε να βγάζει χαρούμενες κραυγές και να δείχνει και με τα δυο της χεράκια τον ουρανό!
Σκέφτομαι, που σε λίγο καιρό, θα κυκλοφορεί με κασκολάκι, σκουφάκι,μποτούλες, πουλοβεράκια, μπουφανάκια, παλτουδάκια.... ότι θα στολίσουμε μάζί το χριστουγενιάτικο δέντρο.... Πέρισυ ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα με τη Νικολέττα μου.... Φέτος είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που θα καταλάβει και θα χαρεί και η ίδια!! Αχ... πόσο χαρούμενη μπορεί να σε κάνει ένα παιδί.... Το παιδί σου....!!!

Μαζί σου αστεράκι μου κάθε στιγμή, μέρα, εποχή.... η ζωή ολόκληρη..... είναι όμορφη! Γεμάτη χαμόγελα, αισιοδοξία, ελπίδα και όνειρα!! Εσύ μου έμαθες να αντιμετωπίζω τα πάντα με χαμόγελο... και θα κάνω τα πάντα για να μη σου λείψει ποτέ ....!!

Όταν έμαθα ότι είμαι εγκυος...!

noreply@blogger.com (Εύα) — Wed, 06 Oct 2010 23:11:00 +0000

Ήταν Δεκέμβριος και εγώ ήμουν πολύ αγχωμένη γιατί πλησίαζε ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ. Μάλιστα, είχα ξεκινήσει και φροντιστήριο για να προετοιμαστώ κατάλληλα..

Μόλις πριν 2 μήνες, τον Οκτώβριο του 2008, είχαμε κλείσει με τον Παναγιώτη την ημερομηνία του γάμου μας! Είχαμε κλείσει εκκλησία και είχαμε δώσει ήδη προκαταβολή 1000 ευρώ για τη δεξίωση.. Ο γάμος μας θα γινόταν το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009 και ώρα 8.00 το βράδυ.

Αρχές Δεκεμβρίου, λοιπόν, και ενώ καθόμαστε στο κρεβάτι και μιλάμε, ξεκινάει μία κουβέντα για τα παιδιά... Κάπου εκεί, ήταν που σκεφτήκαμε πώς θα ήταν αν είχαμε ένα δικό μας μωράκι ανάμεσά μας στο κρεβάτι. Κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε και οι δυο. Μας άρεσε πολύ αυτή η ιδέα... αλλά δεν ήταν η ώρα! Ο γάμος ήταν σε 9 μήνες και θα ήταν η χειρότερη στιγμή...! Είχαμε ενθουσιαστεί, όμως, με την ιδέα και είπαμε να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες κατά το Μάιο με Ιούνιο. 3 με 4 μήνες πριν το γάμο...Ε, δε θα πιάσουμε και με την πρώτη... είπαμε! Το ίδιο σκεπτικό είχαμε κι όταν λίγες μέρες αργότερα, σε μέρες που δεν ήταν γόνιμες το "αφήσαμε" λίγο στην τύχη του! Για μία και μοναδική φορά! Είπαμε ααααν.... δεν πειράζει! Απλά, θα μας αλλάξει λίγο τα σχέδια! Αλλά κανένας από τους δυο δεν πίστευε ότι αυτή η μία και μοναδική φορά θα είναι αρκετή για το Νικολεττάκι μας, να τρυπώσει στην κοιλίτσα μου!!

Πέντε μέρες μετά την "απροσεξία" μας, και 6 μέρες μετά το τέλος της περίοδου μου, αρχίζω να νιώθω πάλι πόνους περιόδου! Ημουν σίγουρη ότι θα αδιαθετήσω και μάλιστα, ανησυχούσα ότι έχω κάποιο γυναικολογικό πρόβλημα εφόσον ποτέ στο παρελθόν δεν είχα αντιμετωπίσει πρόβλημα με τον κύκλο μου. Περίμενα, λοιπόν, να έρθει και να τελειώσει η περίοδος για να πάω στο γιατρό και να μου πει τί συμβαίνει! Κάπου στην 7η με 8η μέρα, ξυπνάω ξημερώματα και νιώθω μία τρομερή αναγούλα. Κατευθείαν, σκέφτομαι την απροσεξία μας... "Μπα" λέω αποκλείεται! Εξάλλου, είναι πάρα πολύ νωρίς για συμπτώματα. Μου περνά γρήγορα και ξανακοιμάμαι.

Οι μέρες περνούσαν και οι πόνοι περιόδου συνεχίζονταν, μαζί με αυξημένα κολπικά υγρά και μικρά τσιμπηματάκια χαμηλά στην κοιλιά. Ήμουν πεπεισμένη ότι κάτι κακό συμβαίνει! Η περίοδος, όμως δεν ερχόταν παρόλο που κάθε φορά που πήγαινα στην τουαλέττα ήμουν σίγουρη ότι έχω αδιαθετήσει.

Ένα πρωί, ενώ έκανα μάθημα σε ένα από τα παιδάκια που είχα αναλάβει τότε.. ένιωθα μία απίστευτη τάση για εμετό καθ 'ολη τη διάρκεια του μαθήματος. Έβαζα στο παιδί ασκήσεις και εγώ παραμιλούσα από μέσα μου κι έλεγα "Πάει, είμαι έγκυος.. Σίγουρα είμαι έγκυος.. Μα πώς αποκλείεται.. Η ιδέα μου είναι ...μάλλον θα έχω αγχωθεί! Αφού όμως δεν το σκέφτομαι... Μπορεί να είναι στο υποσυνείδητό μου". Κάθε φορά που μου ερχόταν αναγούλα έλεγα ότι είμαι έγκυος και μόλις περνούσε, καθυσήχαζα τον εαυτό μου!

Εκείνη την ημέρα ήταν που μίλησα στη μητέρα μου για την "απροσεξία" μας και για τα συμπτώματά μου...
"Πλάκα κάνεις; Γιατί αν δεν κάνεις, είσαι έγκυος! Αν πήρες από μένα είσαι έγκυος, τελείωσε! 3 φορές δεν πρόσεξα και 3 παιδιά έκανα! Εύα είσαι έγκυος!!
Για καλό της το 'πα;; Τρελάθηκα! Το συζήτησα με τον Παναγιώτη, και το απέκλεισε! Αποκλείεται, μου είπε μην ανησυχείς! Με μία φορά και σε μη γόνιμες... Αποκλείεται!

Παρ΄'ολ' αυτά, εγώ έστειλα μήνυμα σε ένα site που σου απαντούν γυναικολόγοι. Ανέλυσα τα συμπτώματά μου και 5 μέρες πριν την αναμενόμενη περίοδο έλαβα από το γιατρό το ακόλουθο μήνυμα. "Πήγαινε πάρε ένα τεστ εγκυμοσύνης, λογικά θα δείξει θετικό! "
Εμεινα κάγκελο.... Μάλιστα, έκανα τσιγάρο εκείνη την ώρα.. Είπα θα το κάνω πρώτα και μετά πάω για τεστ. Τελικά, το έσβησα και φύγαμε για φαρμακείο μέσα στη νύχτα!

Πήρα εκείνο που δείχνει αν είσαι έγκυος 5 μέρες μετά τη σύλληψη. Κοιμήθηκα, (αν αυτό που έκανα ονομάζεται ύπνος), και 5 η ώρα ξύπνησα, ξύπνησα και τον Παναγιώτη και πήγα να το κάνω με πρωινά ούρα όπως έλεγε στις οδηγίες. Το έκανα και έτρεξα γρήγορα στο δωμάτιο. Πήρα το μαξιλάρι αγκαλιά και έκατσα στην άλλη άκρη. Ο Παναγιώτης το κοιτούσε και δε μιλούσε..
-" Τί έγινε, εξαφανίστηκε η γραμούλα;
- "Όχι"
- Θα εξαφανιστεί σε λίγο.... βιαζόμαστε!
- Είσαι έγκυος...
-" Τί λες παιδί μου; Περίμενε λίγο θα φύγει
- "΄Μωρό είσαι έγκυος! "
- "Αποκλείεται... του λέω!
- Τί αποκλείεται;; Είσαι έγκυος... μου είπε με μία απίστευτη ηρεμία και μια κρυμμένη αμηχανία...
Βάζω τα κλάματα... πιάνω την κοιλιά μου, την κοιτάω...
- Και τί θα κάνουμε τώρα;; Σε 9 μήνες είναι ο γάμος!
Πλησιάζει, σκύβει στην κοιλιά μου, τη χαϊδεύει, με κοιτάει, χαμογελάει... "Θα κάνουμε νινί"

Δε θυμάμαι να υπήρξε από τότε και μέχρι τότε, στιγμή στη ζωή μου που να νιώσω τόσο έντονα και ανάμεικτα συναισθήματα ταυτόχρονα!
Από τη μία ένα μωράκι... μία ζωούλα... ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ;;;!
Από την άλλη, ο γάμος δε μπορεί να γίνει.. τότε θα γεννάω... οικονομικά δεν είμαστε έτοιμοι... το σπίτι ακόμα χτίζεται...!!
Τελικά, μπόρεσα να κοιμηθώ για λίγο! Ο Παναγιώτης κάθισε δίπλα μου βλέποντας τηλεόραση.Κάθε λίγο πεταγόμουν και τον ρωτούσα.
-Είμαι έγκυος;;
-Ναί, αγάπη μου!
-Δηλαδή τώρα μέσα μου, έχω μωρό;;!!
-Ναι!! Μικό μικό...( χαμόγελο)!

Όταν ξημέρωσε αποφασίσαμε να το ανακοινώσουμε στη μητέρα μου! Ήταν Κυριακή... μόλις είχε γυρίσει από την εκκλησία... !
- " Εύα πήγαινε πάρε τεστ... νιώθω έντονα ότι είσαι έγκυος! "
- " Δε χρειάζεται μαμά... Πήρα.
- " Καν'το!!
-Το έκανα! Είμαι έγκυος (κλάματα)

Η μαμά μου: Πρώτα μπλε... μετά ροζ... μετά κίτρινη... παύση...
Ερχεται με αγκαλιάζει, με φιλάει.... "Με το καλό κοριτσάκι μου, μην ανησυχείς... όλα καλά θα πάνε. Ολα θα τα κανονίσουμε...
Και τρέχει στην τουαλέττα η ίδια, κάνοντας εμετό! (αχαχα) Ολη την ημέρα έκανε εμετούς από το άγχος της. Αφού αναρωτήθηκα, ποια από τις δυο είναι έγκυος τελικά.....;

Τις πρώτες μέρες, την μια στιγμή έκλαιγα... την αμέσως επόμενη ήμουν ευτυχισμένη! Κάθε φορά που έκλαιγα ζητούσα συγγνώμη από το μωράκι μου... Το αγαπούσα αλλά δεν ήμουν σίγουρη αν είμαστε σε θέση να του εξασφαλίσουμε ό,τι χρειάζεται. ...

Παρακολούθησα την εξέλιξη της εγκυμοσύνης με χοριακές και την 7η βδομάδα έκανα τον πρώτο υπέρηχο... Ακούσαμε καρδούλα! Από τότε, έφυγε κάθε φόβος! Κάθε αρνητική σκέψη! Η ζωή μου ξεκίνησε από την αρχή... μαζί με την καρδούλα που χτυπούσε μέσα μου! Ημουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο... και ξαφνικά , πολύ υπεύθυνη... Υπεύθυνη για ένα μικρό πλασματάκι που, παση θυσία έπρεπε να προστατεύσω και να καταφέρω να φέρω στον κόσμο υγιές!!!

Νικολετάκι μου.... όσο επίμονα και αποφασιστικά... αποφάσισες να έρθεις... τόσο επίμονα, αποφασιστικά και απόλυτα θα σε αγαπώ και θα σε προστατεύω από το καθετί μάτια μου! Ο σκοπός και η χαρά της ζωής μου.... να σε δω να μεγαλώνεις ... γερή και ευτυχισμένη! Για πάντα ψυχή μου!

Μπανάκι... με το "μαγικό" παπάκι !!

noreply@blogger.com (Εύα) — Wed, 06 Oct 2010 21:24:00 +0000

Η ώρα του μπάνιου για τη Νικολέττα μου ήταν πάντα η καλύτερη στιγμή της ημέρας! Από ημερών, το απολάμβανε, ηρεμούσε και το χαιρόταν...!!

Στην αρχή την έκανα μπάνιο με τον καθιερωμένο τρόπο που μας δείχνουν και στο μαιευτήριο.. Πρώτα το κεφαλάκι και μετά το σωματάκι!

Σιγά σιγά, χρησιμοποιήσαμε μία βάση συνεχίζοντας να απολαμβάνουμε το μπανάκι μας στον νιπτήρα. Όταν πια μεγαλώσαμε, δοκιμάσαμε μπανιερίτσα! Δυστυχώς, όμως, δε μας βόλεψε! Ούτε η πρώτη μας μπανιερίτσα που ήταν αρκετά μεγάλη, ούτε η δεύτερη που ήταν μικρή σχετικά. Το κοριτσάκι μου, που γενικά είναι πολύ δραστήριο, προσπαθούσε συνέχεια να σηκωθεί με αποτέλεσμα να γλιστράει, να δυσανασχετεί... κι εγώ να κουράζομαι διπλά καθώς έπρεπε με το ένα χέρι να την κρατάω σταθερά και με το άλλο, να τη λούσω, να τη μπανιαρίσω, να παίξουμε..

Χαζεύοντας, λοιπόν, μια μέρα στη σελίδα του cosycorner βρήκα τη μαγική μπανιερίτσα παπάκι!! Αυτό ήταν! Το παρήγγειλα με τη μία και τελικά, είχα δίκιο! Το μπάνιο ξαναέγινε απόλαυση και για τις δυο!

Πρόκειται για ένα φουσκωτό παπάκι με αντιολισθητική βάση και ένδειξη θερμοκρασίας!

Η Νικολέττα μου το λάτρεψε από την πρώτη στιγμή που το αντίκρυσε! Θυμάμαι, μάλιστα, ότι τραβούσε τα ρούχα της για να της τα βγάλω και να μπει αμέσως!! :-)) Μπορεί, επιτέλους, να κάθεται μέσα στο νερό και να παίζει χωρίς να γλιστράει και συνεπώς, χωρίς το ενοχλητικό χέρι της μαμάς κάτω από τη μασχάλη... , να κάνει μπάνιο το νινάκι της και να παίξει με τα ψαράκια της, να κάνει το μπανάκι της..... διασκεδάζοντας!!

Μαζί με το μαγικό παπάκι μας, προμηθεύτηκα από το ίδιο e-shop μια κούπα-κανάτα ειδικά διαμορφωμένη, ωστε να μη μπαίνει νερό στα ματάκια του μωρού καθώς το ξεβγάζουμε! Πραγματικά, μου έλυσε τα χέρια!!

Τώρα πια, απολαμβάνουμε και οι δυο το μπανάκι μας ξανά!

Δυο προϊόντα πολύ πρακτικά και για το μωρό και για τη μαμά! Προσωπικά, τα λάτρεψα και τα δύο!!

Το όνομα αυτής......ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ !!!

noreply@blogger.com (Εύα) — Thu, 30 Sep 2010 21:14:00 +0000

Η βάφτισή μας είναι πλέον, γεγονός! Την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου η κορούλα μου έγινε Χριστιανή Ορθόδοξη! Έφτασε στην εκκλησία γεμάτη χαμόγελα και κραυγές χαράς! Επαιζε με τους φωτογράφους, έκανε χαρούμενα βηματάκια στο προαύλιο... Εξαιτίας, όμως, του εσπερινού, ο οποίος καθυστέρησε να τελειώσει, πήγε πίσω και η βάφτισή μας με αποτέλεσμα το κοριτσάκι μου να δυσανασχετίσει και να αρχίσει η γκρίνια..!Μέχρι την ώρα που τη γδύσαμε για την καθιερωμένη "βουτιά" ! Όρθια στο τραπεζάκι, χαμογελούσε, έκανε παλαμάκια και φώναζε "πα πα" πιστεύοντας πως έφτασε η ώρα για το μπάνιο της στο παπάκι της!! Με το που την έπιασε ο ιερέας, όμως, άρχισε να τσιρίζει, να κλαίει και να αντιστέκεται να μπει στην κολυμπήθρα! Είδε και έπαθε ο καημένος ο παππάς! Το κλάμα, δυστυχώς, συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του μυστηρίου και για αρκετή ώρα μετά από αυτό! Είναι να μη νευριάσει η κόρη μου...

Η αλήθεια είναι ότι δεν το ευχαριστήθηκα όσο θα ήθελα το μυστήριο.... Πώς θα μπορούσα, άλλωστε, από τη στιγμή που και το μωρό μου δεν το απολάμβανε; Ο ιερέας μου έλεγε ότι δε θα πάθει τίποτα από το κλάμα αλλά εγώ δε μπορούσα να αγνοήσω το γεγονός ότι σπάραζε στο κλάμα και μάλιστα, δε μπορούσα να την ηρεμήσω!! Αυτό δε συμβαίνει ποτέ!

Όλο αυτό, βέβαια, δε μπορεί να αναιρέσει τη χαρά και τη συγκίνηση που ένιωσα και νιώθω!! Για τη μπεμπούλα μου που έγινε Νικολέττα πια!! Σε λατρεύω ζωούλα μου και είμαι πολύ περήφανη για εσένα! Κάθε μέρα και περισσότερο!!
Καλοφώτιστη να είσαι... Γεμάτη υγεία, αγάπη και ευτυχία... για πάντα!!

(Φωτό δεν έχω ακόμα, δυστυχώς... Θα βάλω μόλις τις πάρω στα χέρια μου!!)