ชิสุห์ซ่า..บ้านสุนทรี

เมื่อวันนี้มาถึง !!!

2013-03-12T13:25:00.000+07:00

เมื่อชีวิตไม่เป็นไปอย่างที่เราคาดหวังไว้ !!!!!

เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตเรียบง่ายที่เราเลือก ..
มีบ้านอยู่ มีงานทำพอกินพอใช้ มีแก๊งค์แสบ จะมีอุปสรรคอะไร

จนวันนึง เราต้องเจอกับทางเลือก ที่ทำให้เรารู้ว่า
ชีวิตมันก็ไม่ได้ง่ายแบบที่เราคิด และเราไม่มีทางเลือกที่มากนัก ..

ชีวิตที่โคราชมีความสุขมากนะ ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องดิ้นรนทำมาหากินอะไรมาก
ตื่นเช้าเปิดร้านเน็ต ทำเบเกอรี่ส่งร้านกาแฟ พอถึงเที่ยงคืนก็ปิดร้าน
แก๊งค์แสบมีบ้านกว้าง ๆ ให้อยู่ กินนอน วิ่งเล่น
เวลาเราไม่อยู่ แก๊งค์แสบก็มีคนมาดูแล ให้ข้าวให้น้ำ ทำความสะอาด
มีหมอมาทำวัคซีนให้ถึงบ้าน และไม่เคยเจ็บป่วยอะไรเลย
เพราะไม่เคยออกไปเล่นนอกบ้าน ไม่เคยอยู่ในภาวะเสี่ยงที่จะติดโรค
เราเลือกเลี้ยงหมา 6 ตัวของเราแบบปิด เพราะคิดว่าเค้าจะไม่เสี่ยงกับการเจ็บป่วย
และการเลี้ยงแบบนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ..

จนวันนี้ .. แม่ของพี่เอ๋ (แฟน) ซึ่งอายุ 70 กว่า เค้าบอกว่า
"กลับมาอยู่กรุงเทพฯ กันเถอะ แม่แก่มากแล้ว อยากให้แกกลับมาดูแล"

มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวเลยนะสำหรับเรา ..

แม่พี่เอ๋ ไม่ชอบสัตว์ แพ้กลิ่น แพ้ขน เพราะเป็นภูมิแพ้
แต่เรามี ชิสุห์แก๊งค์แสบ 6 ตัว !!!!

เราเองก็เป็นภูมิแพ้ แต่เราเลือกกินยา กดภูมิเอาไว้
แทนที่จะไม่มีเค้า แต่เราคงบอกให้แม่พี่เอ๋ทำไม่ได้หรอก ..

เราอายุ 33 ปี ไม่มีวุฒิปริญญาตรี กว่าจะหางานได้ ก็คงต้องใช้เวลา
เท่ากับเราต้องไปอยู่ ไปกิน ไปใช้เงินของแม่พี่เอ๋
ถ้าจะออกไปเช่าบ้านอยู่กันเอง ก็คงลำบาก เพราะยังไม่มีรายได้อะไร

จริง ๆ เราคิดว่า จะเอาแก๊งค์แสบไปไว้บ้านแม่เราที่ชลบุรี
แต่ปัญหาที่มีก็คือ เราต้องไปทำกรง เพื่อขังหมาของเราไว้
เพราะที่บ้านแม่ มีหมาไทยหลายตัว
และหมาของเรา ปล่อยวิ่งไปมาไม่ได้
เพราะเค้าไม่เคยวิ่งออกนอกบ้านหรือไม่เคยวิ่งรอบ ๆ บริเวณบ้านมาก่อน
หนำซ้ำบ้านแม่ ก็ไม่ได้มีรั้วรอบขอบชิด และไม่ได้มีคนคอยดูแล
เราเคยทำหลุดออกไปนอกบ้าน เค้าวิ่งเตลิดออกถนนใหญ่ไปเลย
เรียกยังงัยก็ไม่หยุด ไม่หันกลับมา ดีนะที่มีคนวิ่งออกไปจับเอาไว้ให้ทัน
ดังนั้นถ้าเอาไปว้บ้านแม่ที่ชลบุรี ก็ต้องเอาเค้าขังไว้ในกรงตลอด
ซึ่งเราก็รู้อยู่แล้วว่า เค้าต้องเครียดแน่ ๆ
เพราะขนาดเราไม่อยู่บ้าน 2-3 วัน ต้องเอาเค้าไว้ในคอกกั้น
แล้วให้น้องที่เรียนด้วยกันมาดูแลช่วงเย็น คอยเอาข้าว เอาน้ำ ทำความสะอาดให้
ตอนเรากลับมา เค้ายังแทะตัวจนเป็นแผล
แล้วถ้าเอาไปไว้ในกรง สภาพเค้าคงแย่แน่ ๆ

เราเลยคุยกับพี่เอ๋ว่า ถ้าเป็นอย่างนั้น
สู้เราประกาศหาคนที่เค้ารักหมา และพร้อมจะเลี้ยง มารับเลี้ยงเค้าดีกว่า
เพราะคนที่รัก และพร้อมจะเลี้ยง เค้าดูแลหมาเราได้ดีกว่าเอาไปขังกรงไว้แน่ ๆ
เราเลยเริ่มบอกเพื่อน ๆ ให้ช่วยหาคนรับเลี้ยง ที่รักหมา
เพราะเราจนแต้มจริง ๆ เราถึงต้องเลือกทางนี้

ถ้าเพื่อน ๆ ที่มาอ่านข้อความนี้ ..
อย่าด่าเราเลยนะ ที่เราต้องเลือกทำอย่างนี้
เพราะถ้าเราเลือกได้ เราไม่มีทางเลือกทำแบบนี้หรอก
หมาเราทุกตัว เป็นเด็กดี และมีนิสัยส่วนตัวที่น่ารักทุกตัว
ถ้าเราไม่รัก เราไม่เลี้ยงเค้าอย่างดีมาจนถึงวันนี้หรอก

และถ้าเพื่อน ๆ คนไหน อยากรับเลี้ยงชิสุห์พันธุ์แท้น่ารักซักตัว
เพือน ๆ บอกเราได้เลยนะ เราจะเอาไปส่งให้
ขอแค่เพื่อน ๆ สัญญาว่าจะเลี้ยงและดูแลเค้าให้ดี
อย่าเอาเค้าไปทรมาน หรือทิ้งขว้าง
ถึงเค้าจะเป็นหมาโต แต่เราก็ฝึกให้นิสัยให้บ้างแล้ว

เค้าอึ ฉี่ ในถาดรอง กินน้ำจากขวดเลีย กินอาหารเม็ด
เพื่อน ๆ รับเค้าไปเลี้ยง ก็ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องขับถ่าย และอาหาร
ถ้าเลี้ยงเค้าใกล้ชิด เค้าก็จะเงียบไม่เห่าไม่โวยวาย
รู้จักการนั่งคอย และพูดรู้เรื่อง

เราเข้าใจว่าหมาโต จะหาบ้านยาก และคนจะเข้าใจว่าเลี้ยงยาก
แต่ถ้าเรารับเลี้ยงเค้าด้วยใจไม่อคติ เราก็จะมองเห็นว่า
จริง ๆ แล้ว เค้าก็แค่ลูกหมาอายุเพิ่ม โตแต่ตัวก็เท่านั้นเอง (^^)

ดูได้จากหมาของเรา .. ในหัวข้อตามชื่อนี้เลยค่ะ

ข้าวปั้น .. ตัวผู้ อายุ 6 ขวบ
นิสัยขี้อ้อน ชอบเล่น พลังงานเหลือเฟือ ติดนอนดูดหมอน ดูดผ้า เป็นพ่อของแก๊งค์แสบ

ข้าวปั้น .. รูปปัจจุบัน

คิวริ .. ตัวผู้อายุ 5 ขวบ ((เป็นลูกของข้าวปั้น))
นิสัยชอบเล่นเหมือนเด็กผู้ชาย ชอบเล่นบอล ชอบกิดแทะเชือกมัด ชอบคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเล็ก ๆ ดูได้จากการเล่น และเรียกร้องความสนใจ (^^")

คิวริ .. รูปปัจจุบัน

คิวริ .. ตอนเป็นเด็ก ไว้ขนยาว

ขนสวย แน่น ละเอียด ฟูทั้งตัวน่ากอดมาก ๆ

ซาบิ ... ตัวผู้ อายุ 5 ขวบ (ลูกของข้าวปั้น)
นิสัย ขี้อ้อน จอมสร้างภาพผู้น่าสงสาร ชอบแสร้งทำตัวน่าสงสาร อ่อนแอ เป็นจอมแสบ
ร่าเริง ชอบเล่น วิ่งไปมา ชอบให้กอด ชอบให้เกาตัว เกาหัว ชอบเรียกร้องความสนใจ

ซาบิ .. ตอนเป็นเด็ก เจ้าขนฟูตัวน้อย

เจ้าหน้าสั้น ทำหน้างอ ตอนโดนแกล้งแต่งเป็นผู้หญิง (^^")
.. ก็ผมไม่ชอบเลย เอาอะไรมามัดก็ไม่รู้ ผมไม่ใช่ผู้หญิงซักหน่อย (_"_)

ซาบิ ... ปัจจุบัน

โหมด..
กำลังสร้างภาพน่าสงสาร อย่างไม่มีเหตุผล ทั้ง ๆ ที่กำลังร่าเริง ก็เปลี่ยนโหมดได้ทันที

อัพเดท เจ้ารถถัง .. สะดือจุ่น

2012-05-22T19:41:00.001+07:00

หลังจากที่เราเรียกเค้าว่าซื่อบื้อมาตลอด เราเลยเล็งเห็นความถนัดของเค้า ที่ไมไ่ด้ซื่อบื้อตามชื่อที่เราเรียก เราเลยเปลี่ยนชื่อให้เค้าใหม่เป็น "เจ้ารถถัง" แทน

เพราะท่าทีซุ่มโจมตีเหยื่อ ท่าทางการพุ่งตัวเข้าชนคนอื่นในคอก หรือที่เราเรียกกันตลก ๆ ว่า "การพุ่งตัวเข้าชาร์ทเหยื่อ" และไม่มีใครสามารถรอดพ้นการโจมตีของเจ้ารถถังได้เลย และทุกตัวที่โดนเจ้ารถถังโจมตี ก็มักจะออกแนวโมโห และฟัดเจ้ารถถังกลับแรง ๆ ทุกครั้งไป ^^"

และวันนี้ (22 พค. 2555) เจ้ารถถังอายุ 50 วันแล้ว สุขภาพโดยรวมถือว่าดีมากทีเดียว ฟันเริ่มโผล่พ้นเหงือกมาบ้างแล้ว กินอาหารอ่อนได้มากขึ้น กินนมน้อยลง และดื่มน้ำจากขวดได้แล้ว

และสะดือที่จุ่นของเจ้ารถถัง ก็ดูไม่ได้เป็นปัญหาอะไร และหมอก็คลำไม่เจอส่วนที่ปูดออกมา และยืนยันคำเดิมว่า เจ้ารถถังไม่ได้เป็น "โรคไส้เลื่อน" หากแต่เป็นแค่หมาสะดือจุ่นเท่านั้นเอง ^^

และก็มีหลายคนที่โทรเข้ามา เพื่อถามราคาและจะซื้อเจ้ารถถังไปเลี้ยง ..
เราก็เข้าใจนะ ว่าคนโทรมาถามซื้อ พอรู้ว่ารถถังสะดือจุ่น ก็จะคิดกันว่า "เจ้ารถถังป่วย"
เพราะข้อมูลหลายสิ่งจากเว็บ พุ่งประเด็นไปที่โรค "ไส้เลื่อน" ซึ่งมีอันตรายกับน้องหมาที่เป็น ..

แต่เราเองก็ไม่ได้หลอกลวง หรือให้ข้อมูลที่โกหกอะไร ในตอนที่เรารู้ว่าเจ้ารถถังสะดือจุ่น
เราก็พาเค้าไปหาหมอ เพื่อให้หมอตรวจ และหมอก็ยืนยันมาอย่างนั้น .. ว่า

"เจ้ารถถัง แค่สะดือจุ่น เพราะผนังช่องท้องปิดกันไม่สนิท
ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง ไส้เลื้อน แบบที่กลัวกันเลย"

เราก็เข้าใจคนที่โทรมาถามซื้อนะ แต่ถ้าจะโทรมาแล้วขอลดราคา หรือต่อราคา ด้วยเหตุผลที่รถถังสะดือจุ่น คุณก็ควรจะไปหาหมาที่คุณพร้อมจะซื้อโดยไม่มีเหตุผลอะไรแบบนี้เถอะ ..

เพราะเรามั่นใจเรื่องความสวยของรถถัง และเรื่องของสุขภาพร่างกาย
ที่ไม่มีทางป่วยตาย ด้วยโรคร้าย หลังจากซื้อไปไม่กี่วัน เหมือนหมาบางที่ แน่นอน !!!!
เราจึง "ไม่ลด และงดต่อราคา"

เพราะถ้าเราต้องเลี้ยงรถถังเอาไว้เอง มันก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร ..
แต่ถ้าเราต้องขายหมาให้คนที่มีอคติ และคิดอยู่ตลอดว่าเค้าป่วย เราคิดว่าเราเลี้ยงเอาไว้เองดีกว่า

...

เขียนมาตั้งยืดยาว เราไปดูรูปของ "เจ้ารถถัง" จอมแสบดีกว่าค่ะ (^^)

........

รถถัง .. หมากระเป๋า กับหน้าตาที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ^^"

เพิ่งตื่นฮับ !!!

น้องหมา "สะดือจุ่น"

2012-05-14T12:02:00.003+07:00

และแล้วในบ้านเราก็มีหมา "สะดือจุ่น" เพิ่มขึ้นมาอีก 1 ตัว ...

เพราะคนที่จองเอาไว้เค้ายกเลิกการจอง ....

เราก็เข้าใจคนที่รู้ว่า น้องหมาสะดือจุ่น ก็มักไม่อยากเลี้ยง

แต่เราอยากจะบอกแค่ เราเองก็เลี้ยงหมาที่สะดือจุ่นอยู่

และเค้าไม่ได้เลี้ยงยาก หรือ ตายง่าย อย่างที่เข้าใจ

ผิงอันก็สะดือจุ่น เราเลี้ยงเค้ามาตั้งแต่ 2 เดือน จนตอนนี้เค้า 3 ขวบแล้ว

และผิงอันก็ไม่เคยเจ็บป่วย ด้วยสาเหตุของการที่สะดือจุ่นเลยสักครั้ง

ที่เธอป่วย ก็แค่ เป็นหวัดเพราะเราเลี้ยงในห้องแอร์
และติดเชื้อทางเดินอาหาร เพราะกินเจลในแผ่นซึมซับฉี่เข้าไป

และทุกวันนี้ เธอก็ร่าเริง กินเก่ง และเล่นได้ปกติ ไม่เห็นจะตายเลยล่ะค่ะ ^^

จริง ๆ อาการสะดือจุ่นในน้องหมานั้น โดยมากคือ อาการไส้เลื่อนสะดือ (Umbilical hernia)

ซึ่งเป็นภาวะที่ผนังช่องท้อง (ชั้นเยื่อหุ้มช่องท้องและกล้ามเนื้อหน้าท้อง)

บริเวณรูสะดือปิดไม่สนิทหลังจากคลอด (รูสะดือจะเป็นทางผ่านของสายสะดือซึ่งเป็นแหล่งส่งน้ำ อาหารและออกซิเจนให้กับลูกหมาในครรภ์แม่หมา และรูนี้จะปิดเมื่อหลังคลอดค่ะ)

สาเหตุการเกิดไส้เลื่อนสะดือ หรือสะดือจุ่น ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่าน่าจะเกิดจากพันธุกรรม
หรือเกิดจากการที่แม่กัดสายสะดือสั้นเกินไป จนทำให้แผลตรงสะดือปิดกันไม่สนิท

การวินิจฉัยโดยมากทำได้จากการคลำตรวจ ซึ่งจะพบว่ารูสะดือปิดไม่สนิท

อาจใช้การถ่ายภาพเอกซเรย์หรือการอัลตร้าซาวนด์ร่วมด้วย

การรักษาทำได้โดยการผ่าตัด เย็บปิดรูสะดือ
โดยมากถ้าไม่เกิดการยึดติดกับเนื้อเยื่อข้างเคียง

อาจรอผ่าตัดเมื่อน้องหมาอายุมากกว่า 1 ปีก็ได้

เพราะถ้าในกรณีที่เป็นรูเล็กๆ บางตัวรูนี้อาจปิดเองได้

แต่ถ้าเกิดการยึดติด หรือรูไส้เลื่อนมีขนาดเพิ่มขึ้นเร็ว

อาจพิจารณาผ่าตัดก่อนน้องหมาอายุครบหนึ่งปีก็ได้ค่ะ

แต่อาการสะดือจุ่นของ "ซื่อบื้อ" นั้น ไม่ได้เป็นอาการของ "โรคไส้เลื่อน" ที่มีอันตรายจนต้องผ่าตัด

เพราะอาการสะดือจุ่นของซื่อบื้อนั้น จะคลำเจอเฉพาะเวลาที่กินมากเกินไป ร้องมากเกินไป

ไม่ได้มีการปูดออกมาจนเห็นได้ชัดตลอดเวลา หมอจึงบอกว่าไม่ได้มีอันตรายอะไรค่ะ

การเลี้ยงดูน้องหมาที่มีภาวะ สะดือจุ่น

ก็แค่ต้องระวังเรื่องของการกิน ที่มากเกินไป การร้องมากเกินไป และการเล่นที่เหนื่อยเกินไป
เพราะหมอบอกว่าสะดือของเค้าจะปูดออกมา เหมือนเด็กที่ร้องมากเกินไปนั่นเองค่ะ

11-5-2555.MOV

2012-05-11T16:59:00.001+07:00

น้องหมาอายุได้ 38 วัน .MOV

2012-05-10T18:16:00.001+07:00

อัพเดท เด็ก ๆ อายุ 33 วันแล้วค่ะ

2012-05-05T17:18:00.001+07:00

หลังจากที่ยุ่ง ๆ กับเรื่องที่ร้านจนไม่ได้ออนไลน์นานมากกก ^^"
วันนี้เลยได้โอกาสอัพเรื่องราวของเด็ก ๆ ในวันที่อายุครบ 33 วัน

สุขภาพโดยรวมของเค้าถือว่าดีมาก กินเก่ง โวยวาย และวิ่งเล่นกันสนุกสนานดีทีเดียว
ตอนนี้มากิเริ่มไม่มีน้ำนมแล้ว เราก็เสริมด้วยนมแพะกระป๋องเหมือนเดิม สลับกับการปล่อยให้เค้ากินนมมากิ .. เราไปดูภาพของเค้ากันค่ะ ว่าจะน่ารักมากขึ้นขนาดไหน ^^

เพราะการมึน ๆ ตอนคลอดใหม่ ๆ ทำให้เค้าหลงทิศทาง จนหาแม่ไม่เจอ หนำซ้ำยังหานมที่นอนทับอยู่ไม่เจออีก เราเลยเรียกเค้าว่า "ซื่อบื้อ" โดยไม่ต้องนึกชื่ออะไรอีกเลย ^^"

เพราะการกินเก่ง ขี้โวยวาย และมีท่าทางตอนกินนมจากขวด ดูน่าป้อนมากที่สุด .. ตำแหน่งพี่เบิ้มใหญ่ยักษ์ จึงตกเป็นของเค้าโดยไม่ยาก .. ชื่อ "ใจแอ้นท์" จึงได้มาโดยไม่ต้องแย่งชิงอะไรเลย ^^"

สาวน้อยหน้าหวาน จอมประจบ เมื่อตอนคลอดออกมา ตัวค่อนข้างเล็ก เราเลยเรียกเค้าว่า "ตัวเล็ก" ซึ่งตอนนี้ ชื่อที่เราเรียก กลับกลายเป็นว่า "ขัดกับรูปร่างของเค้าจริง ๆ " ^^"

สาวน้อย 2 สี น้ำตาลขาว .. ตัวเล็กสุดในครอก ชอบทำหน้าโนเนะ ไร้เดียงสาเวลาจับขึ้นมา บวกกับจมูกและตาสีอ่อน ดูช่างน่ารักไร้เดียงสา .. เราเลยเรียกเค้าตามแววตาว่า "โนเนะ" ^^

สาวน้อยจอมแสบประจำครอก ชอบอ้อน ชอบประจบแม่มากิ ถึงหน้าตาจะดูน่ารักหวานแหวว แต่ความแสบไม่ได้แหววตามหน้าเลยทีเดียว .. นอกจากจะชอบก่อกวน ชวนคนอื่นเล่น แทะหู แทะหาง คนอื่นตอนที่เค้าหลับแล้ว .. เวลาเธอไม่อยากเล่น เธอก็ฟัดคนที่มาชวนเล่นได้ง่าย ๆ เลยแหละ ^^"

หนุ่มน้อยสุดท้อง ที่คลอดตามหลังพวกพี่ ๆ ไปเกือบ 2 ชั่วโมง ตอนแรกเราจะเรียกเค้าว่าหลง แต่ก็เกรงใจ ว่าชื่ออาจจะไม่เพราะเหมือนคนอื่น เราเลยเรียกเค้าเล่น ๆ ว่า "เล่นตัว" .. ก็แหม อยากนอนอยู่ในท้องแม่ไม่ยอมออกมานี่นา .. เล่นตัวขนาดนี้ เอาชื่อนี้ไปละกัน ^^"

สมาชิกตัวน้อย ๆ

2012-04-09T20:32:00.000+07:00

หลังจากที่ลุ้นกันมานาน ว่าหลังจากครอกก่อนหน้านี้ มากิจะมีน้องให้เราเลี้ยงอีกเมื่อไหร่
วันนี้การรอคอยถือว่าสิ้นสุดแล้วล่ะ วันที่ 2 เมษายน 2555 แวลาประมาณ 13.45 น.
เราก็ได้เห็นหน้าเจ้าตัวน้อย ๆ กันอีกครั้งนึง ..

ครั้งนี้มากิก็ใช้เวลาครบ 65 วันอีกตามเคย ทำให้เราได้ลุ้น ว่าจะคลอดเมื่อไหร่ ..
และแล้ว เจ้าตัวน้อยตัวแรกก็ออกมา ... และหลังจากนั้น ก็ทยอยกันออกมา ทั้งหมด 5 ตัว
และเราได้ทิ้งเวลาว่าเค้าจะยังมีลูกหลง เหมือนครั้งก่อนหรือเปล่า จนเวลาผ่านไป ..

19.30 เราตัดสินใจเอามากิลงมาอาบน้ำล้างตัว พร้อมทำความสะอาดบนห้องที่เค้าคลอด
แล้วเริ่มให้ตัวเล็ก ๆ นอนดูดนม ..

จนเวลาประมาณ 2 ทุ่ม .. เราขึ้นไปดูมากิว่าเป็นยังงัยบ้าง .. และเราก็ได้เห็น
"เจ้าเขียว" .. ชื่อที่เราเรียกเค้าตอนแรกที่เราเห็น
เพราะตัวเค้าเขียวไปด้วยเลือดที่คาท้อง สีออกเขียวคล้ำ ทั้ง ๆ ที่มากิก็เลียทำความสะอาดให้ แต่ระยะเวลาการคลอดที่ห่าง พี่ ๆ ทั้ง 5 ตัว มันทำให้สีของเลือดเป็นแบบนั้น

เค้าออกมาตัวเล็กกว่าพี่ ๆ เยอะมาก เราเลยเรียกเค้าว่า "มินิ" .. ตอนแรกเราคิดว่าเค้าจะไม่แข็งแรง แต่พอได้กินนมแม่เท่านั้น .. เปลี่ยนไปเป็นคนละตัวทีเดียว (_"_)

.. เล่ามาก็ตั้งเยอะ เราไปดูรูปกันดีกว่าค่ะ ...

วันนี้เด็ก ๆ อายุได้ 8 วันแล้ว เราเลยเริ่มแบ่งเบาการให้นมจากมากิมา
โดยในช่วงกลางวัน เราจะดูแลและให้นมเรื่อยไปจนกว่าเราจะเข้านอน ..
โดยหมั่นเอาเค้าขึ้นไปให้มากิ กก เพราะเด็ก ๆ ก็ต้องการไออุ่นจากอกแม่

ทุกตัวกินเก่งมาก แข็งแรง และน่ารักกันทุกตัว ..
เอาไว้ลืมตาแล้ว จะมาอัพเดทรูปให้ดูกันอีกนะคะ ^^ ..

เด็ก ๆ ของมากิ

2012-03-20T22:47:00.000+07:00

หลังจากที่ฮาร์ดดิสก์ที่เก็บรูปของเด็ก ๆ โดนไวรัสจนต้องฟอร์แมททิ้ง และเราก็สูญเสียภาพทั้งหมดไป
วันนี้นับว่าเป็นโชคดีของเรา ที่ได้ Hi5 กลับมาพร้อมกับรูปที่เคยเอาไปลงไว้ ..

พอดูไปเรื่อย ๆ ก็ทำให้นึกถึงเด็ก ๆ ของมากิ วันนี้เฟมเลยเอามาลงเพื่อแบ่งปันความน่ารักให้กับเพื่อน ๆ ค่ะ ^^

2 หัวใจดวงน้อย ๆ ในท้องแรก .. คิวริ กับ ซาบิ

คลอดโดยปลอดภัย ทั้งแม่และลูก

ลูกวัวตัวอ้วนกลม

เหมือนแฝดโดยไม่ได้ตั้งใจ

เฟมเอาไปเลี้ยงที่ออฟฟิศด้วย เพราะมากิเป็นไข้น้ำนม แสบเล็ก แสบใหญ่ ที่นับวันจะโตเต็มตะกร้า ^^"

การมัดจุกแรกของ 2 แฝด

.....................................................................................................

ท้องที่ 2 ของมากิ .. เฮง เฮง .....

5 แสบของมากิ ในท้องที่ 2

ก็ออกมาแข็งแรง และอ้วนท้วนทุกตัว

เด็ก ๆ ของมากิในท้องนี้ ก็มีบ้านที่ดี และอบอุ่น เว้นแต่พี่เฮง

ที่ต้องไปเป็นเฮียอยู่มินิมาร์ท และอยู่กับเรา ^^"

......................................................................................

ท้องที่ 3 ของมากิ ..

.. มีตังค์ .. ฟรายเดย์ .. ทาโกะ .. เลิฟเลิฟ .. แฮปปี้ ..

เด็ก ๆ ในท้องนี้ ก็มีบ้านที่อบอุ่น มีพ่อแม่ที่ใจดี ที่รักและดูแลเค้าอย่างดี ^^

จนวันนี้ 1 ปี กับอีกเกือบ 3 เดือน .. มากิกำลังจะมีน้อง ท้องที่ 4

และนี่จะเป็นท้องสุดท้ายของมากิแล้ว

เราหวังว่า การทำหมันหนุ่ม ๆ ที่บ้านทั้ง 4 ตัว จะผ่านไปได้ด้วยดี

และเราคงไม่มีเด็ก ๆ มาส่งเสียงเจื้อยแจ้วแล้วล่ะ

พอคิดไปก็ .. อืม คิดถึงเด็ก ๆ ของเราอ่ะ เวลาเลี้ยงลูกหมาตัวน้อย ๆ

มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดจริง ๆ ได้ป้อนข้าว ป้อนนม ได้เห็นพัฒนาการของเค้า

ได้มีเรื่องคุยกับพ่อแม่ ที่มารับช่วงต่อในการเลี้ยงดูพวกเค้า

มันเป็นความสุขและความปลาบปลื้มใจ ที่มากกว่ามูลค่าที่เราได้รับ

และถึงวันนี้ การได้เลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยท้องที่ 4 มันจะทำให้เราใจหาย

แต่เราก็หวังเหลือเกินว่า

พ่อแม่ และบ้านใหม่ ที่มารับช่วงต่อในการเลี้ยงดู

จะเป็นคนใจดี ที่รักเค้า และสามารถดูแลเค้าได้อย่างดี เหมือนพ่อแม่ของเด็ก ๆ ในท้องที่ 3

และหากเพื่อนที่กำลังอ่าน คิดอยากเป็นพ่อแม่ ของเด็ก ๆ ท้องที่ 4

เฟมไม่ห้าม และไม่ว่าหากคุณอยากดูแลเค้า

แต่เฟมหวังเพียงสิ่งเดียว ... ว่าคุณมีเวลา และมีใจมากพอ

ที่จะเลี้ยงและอุ้มชู ชีวิตน้อย ๆ ที่จะเป็นภาระของคุณไปอีก 10-15 ปีหรือเปล่า

เพราะเค้าไม่สามารถหาสิ่งต่าง ๆ ที่เค้าต้องการในชีวิตได้ด้วยตัวเอง

เค้าต้องพึ่งพาคุณ เค้ามีชีวิต มีจิตใจ มีความรู้สึกนึกคิด

เสมือนหนึ่งที่คุณมี และคุณคือรักเดียวในชีวิตของเค้า

เป็นพ่อแม่ เป็นชีวิต เป็นความสุขทุกสิ่ง เท่าที่ 1 ชีวิตน้อย ๆ ของเค้าจะรู้จัก

และหากคุณมีเวลาในการอบรมสั่งสอนมากพอ

คุณจะไม่ต้องปวดหัวกับพฤติกรรมแย่ ๆ ของเค้าเมื่อเค้าโต

แต่หากคุณเลี้ยงเค้าแบบทิ้งขว้าง ขาดซึ่งการอบรมสั่งสอน

เค้าก็จะไม่ต่างอะไร กับเด็กที่โตมา นิสัยแย่ ๆ คนนึง

... แล้วเรามานับเวลารอ ที่จะได้เห็นหน้าเจ้าตัวน้อย ด้วยกันนะคะ ..

(^____________________^)

อัพเดทความน่ารักของเด็ก ๆ ค่ะ

2011-10-27T13:01:00.000+07:00

สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ ช่วงนี้เราอาจได้เจอกับหลายเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องมีหลายความรู้สึกที่อาจขุ่นมัวไปบ้าง .. วันนี้เฟมเลยเอาความน่ารักของเด็ก ๆ ของมากิ มารวมไว้ให้ดูกัน ..

เพราะทุกครั้งที่เฟมรู้สึกแย่กับสิ่งไหนก็แล้วแต่ เฟมมักจะขึ้นไปเล่นกับแก๊งค์แสบ หรือไม่ก็ มานั่งดูเด็ก ๆ ตามบ้านของเค้า ไปเห็นความน่ารัก ไปพูดคุยกับพ่อแม่ของเด็ก ๆ ไปอ่าน ไปรับรู้เรื่องราว ของเด็ก ๆ มันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้มากเลยล่ะค่ะ ..

และเฟมต้องขออนุญาต แอบขโมยรูปเด็ก ๆ มารวมไว้ให้เพื่อน ๆ เห็นความน่ารักของเค้านะคะ .. อยากส่งต่อความรู้สึกดี ๆ ให้คนที่ได้เห็น มีความสุขเช่นเดียวกัน .. ขอบคุณพ่อแม่ทุกคนเลยค่ะ (=^^=)

เรามาเริ่มกันที่พี่ใหญ่ .. "มีตังค์" ซึ่งเราไม่ค่อยรู้เรื่องราวของเค้ามากนัก .. แต่เรารู้ว่าเค้าอยู่ดี มีความสุข และยังหล่อเหมือนเดิม (=^^=)

ถัดมาเป็นเรื่องราของ "Friday"

สิ่งที่เรารู้ในตอนนี้คือ แม่แป๋วได้ปิดเส้นทางในการเดินเล่นบนหลังคาของพี่เดย์ไปแล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่า "ขึ้นแล้วหาทางลงไม่ได้" .. และตอนนี้พี่เดย์มีน้องสาวแล้วล่ะค่ะชื่อว่าน้อง "มินิ" เห็นพ่อบอยบอกว่า น้องมินิ อายุ 4 เดือน วัยกำลังน่ารักเชียว .. และพี่เดย์ ก็เป็นพี่ชายที่ดีมาก ๆ เลยล่ะ (=^^=)

ถัดมาเป็นเรื่องของ "ทาโกะ" .. วันนี้เราไม่มีรูปของน้องเลยค่ะ .. เพราะคุณแม่ของน้องยุ่ง ๆ เอาไว้รอบหน้าเราจะเอามาอัพเดทให้ดูกันนะคะ (=^^=)

ถัดมาเป็นเรื่องของ "เลิฟ เลิฟ"

แม่ทิ๊คบอกว่า เลิฟ ๆ ยังคงความหน้ามึน และซน แสบได้เหมือนเดิม และตอนนี้ก็กำลังโตเป็นสาวน้อยน่ารัก .. และแว่ว ๆ มาว่า คุณพ่อ จะหาคู่ให้ เลิฟ เลิฟแล้วล่ะ (=^^=)

และน้องนุชสุดท้อง .. "Happy"

ช่วงนี้แม่บีกับพ่อนัทอาจยุ่ง ๆ เรื่องของน้ำท่วม เราเลยไม่ค่อยได้อัพเดทเรื่องของน้องเท่าไหร่ .. แต่เท่าที่แวะเข้าไปเยี่ยมเฟสบ่อย ๆ ก็เห็นว่า แฮปปี้ยังคงความน่ารัก ไว้ได้เหมือนเดิม .. และที่สำคัญ แฮปปี้มีน้องชายแล้วค่ะ .. เป็นน้องปอมน่ารัก ชื่อว่า "Aholic" ..

หวังว่าเพื่อน ๆ ที่แวะเข้ามาดู จะมีรอยยิ้มกับความน่ารัก และเรื่องราวของเด็ก ๆ กันบ้างนะคะ .. ช่วงนี้ไปที่ไหน ๆ เราก็มักเห็นแต่ความเดือดร้อน และทุกข์ใจ ..

ยังงัย ก็ขอให้ทุกคนที่อาจกำลังเจอปัญหา หรือต้องเตรียมตัวรับปัญหา ดูแลรักษาสุขภาพกาย และสุขภาพจิตใจ ของเราและคนที่เรารักด้วยนะคะ

เพราะคงไม่ดีแน่ ถ้าเราหรือคนที่เรารักต้องมาเจ็บป่วยในเวลาแบบนี้ .. และเฟมเชื่อว่า ถ้าเรายังคงยิ้มได้ และใช้ชีวิตแบบมีสติ .. เราจะผ่านเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ไปได้ด้วยกันแน่ ๆ ค่ะ

เป็นห่วงทุกคนนะคะ .. (=^^=)

ธรรมชาติของน้องหมาที่บ้าน

2011-09-26T14:03:00.000+07:00

ช่วงนี้มีเพื่อน ๆ หลายคนที่เฝ้ารอเด็ก ๆ ของมากิ
และมักมาถามเป็นระยะว่าเค้าจะมีน้องเมื่อไหร่ ...
วันนี้เฟมเลยมาเปิดประเด็นเรื่องของน้องหมาให้อ่านเล่น ๆ กันค่ะ ^^

โดยธรรมชาติของน้องหมาจะมีช่วงที่ต้องการผสมพันธ์ ปีละ 1-2 ครั้ง

แต่สำหรับมากิ จะใช้หลักการนั้นไม่ได้ .. มากิจะใช้หลักการ "ตามใจฉัน" นั่นคือ ..
ต่อให้ชั้นเป็นฮีท ((เป็นประจำเดือน)) และเป็นช่วงที่น้องหมาตัวอื่นต้องการที่จะผสม ..
แต่ถ้าชั้นไม่ต้องการ ใครก็มาล่วงละเมิดชั้นไม่ได้ !!!!

ต่อให้สุดหล่อตัวนั้นจะเป็นพ่อยอดยาหยี "ข้าวปั้น" ก็ตามที ก็จะโดนไล่ตะเพิดด้วยการกัด ฉก และเดินหนี ไปไม่ต่างกัน ... และอย่าได้คิดไปถึงการให้ตัวอื่นเข้ามาผสม มันยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้เลย เพราะว่ามากิ .. ยอมให้กับชายเดียวในดวงใจ และมีสิทธิ์ในการเป็นสามี เพียงหนึ่งเดียว .. นั่นคือ "ข้าวปั้น" นั่นเอง !!!

หากในช่วงที่พร้อมผสม มีคิวริ ซาบิ หรือเฮง เฮง อยู่ไกล้ ๆ มากิจะเลือกการปลีกตัวเองไปอยู่ในมุม หรือไม่ยอมออกจากคอกกั้น เพื่อมาเป็นเหยื่อถูกหนุ่ม ๆ รุมทึ้งเป็นเด็ดขาด .. ถ้าเราเอาเธอออกมาเล่นกับทุกตัวเหมือนทุกครั้ง เธอจะเดินไปนั่งอยู่บนแผ่นรองฉี่ หรือบนเบาะนอน แล้วคอยกัดใคร ๆ ที่เข้าไปไกล้ หรือวุ่นวายกับเธอ ... หรือเธอจะพยายามที่จะเข้าคอกกั้น มากกว่าการเลือกอยู่ข้างนอก นั่นเอง !!

โดยในการปล่อยผสมของมากิ เฟมจะปล่อยแบบ ฮีทเว้นฮีท .. คือใน 1 ปี มากิจะเป็นฮีท 2 ครั้ง ถ้าเป็นคนที่เค้าเพาะหมาเพื่อขาย เค้าจะปล่อยให้น้องหมาท้อง แบบติดกันไปเลย ซึ่งนั่นจะเป็นผลร้ายกับตัวน้องหมาเอง

แต่สำหรับน้องหมาที่บ้าน เราจะไม่มีการบังคับจิตใจ ถ้าเค้าพร้อมที่จะเป็นแม่ เราก็จะปล่อยเค้าไปตามธรรมชาติ ให้เค้าเลือกที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ตามความพร้อมของเค้าเอง

เราเลยไม่สามารถตอบใคร ๆ ที่ถามได้ว่า จะมีน้องของมากิอีกเมื่อไหร่ ..
แต่เชื่อเถอะว่า ถ้ามี แล้วเพื่อน ๆ มารับน้องไปเลี้ยง ..
เพื่อน ๆ ก็จะได้น้องหมาน่ารัก ๆ เหมือนกับที่เห็นกันนั่นเอง ... บอกว่าได้คำเดียวว่าไม่ผิดหวัง ^^

เพราะเฟมเชื่อว่า ถ้าเค้ามีน้องตอนที่เค้าพร้อมจะเป็นแม่ โดยที่ร่างกาย และสุขภาพ เค้าพร้อมเต็มที่ เค้าเองก็คงไม่ต่างจากเรา ๆ ตอนที่กำลังอุ้มท้อง .. เมื่อสุขกาย สบายใจ เด็ก ๆ ก็จะแข็งแรง และเป็นเด็กอารมณ์ดี .. แต่ถ้าเราไปบังคับให้เค้ามีน้อง โดยที่เค้าไม่เต็มใจ .. มันคงเป็นเรื่องที่แย่มากเลยล่ะ ^^

และเฟมต้องขอบคุณเพื่อน ๆ ที่มีใจรักน้องหมาเหมือนกันและสนใจน้องหมาของที่บ้าน
เฟมหวังว่าเราจะได้ร่วมแบ่งปันเรื่องราวของเด็ก ๆ ในฐานะ พ่อแม่ ของเด็ก ๆ กันต่อไปนะคะ

แล้วเราคงได้พบกันนะคะ ... พ่อ แม่ คนใหม่ ของเด็ก ๆ (((ที่อาจจะมีในสิ้นปีนี้))) ^___^

น้องหมามีอารมณ์ติสได้ด้วยหรอ !!!

2011-09-13T19:33:00.001+07:00

สวัสดีค่เพื่อน ๆ หลังจากที่เฟมหายไปจากบล๊อคซะนาน ^^
ก็อย่างที่รู้กัน การจะเขียนอะไรซักเรื่อง มันต้องวันที่อารมณ์มันพุ่งพร่าน ... เรื่องมันถึงจะสนุก
และวันนี้ ขอเอาเรื่องติ้ส ๆ ของน้องหมา มาเม้าท์ให้อ่านสนุก ๆ ก็แล้วกันนะคะ ^^"

วันนี้เราจะคุยเรื่องที่หลายคนสงสัย ว่าน้องหมาของเรา มีอารมณ์ "ติ้สแตก" กันบ้างหรือเปล่า
เพื่อน ๆ อย่าเพิ่งเชื่อ แต่เฟมอยากให้อ่านกันไปเรื่อย ๆ แล้วค่อยลงความเห็นว่า อาการเหล่านี้ มันเรียกได้ว่า เป็นอาการ "ติ้สแตก" หรือเปล่าค่ะ ^^

เริ่มจากขวัญใจใครหลายคน "คุณนายมากิ"
เพราะความที่เป็นหญิงเดียวในบ้านมาก่อน เธอเลยเป็นน้องหมาที่ออกจะเอาแต่ใจตัวเองไปมากซักหน่อย บวกกับการที่เธอมีใบหน้า และแววตาเป็นอาวุธ เวลาที่เธอยิ้มให้ พร้อมทั้งทำตาวิ๊ง !! เป็นประกายใส่ ใคร ๆ ก็จะเผลอยอมทำตามเธอไปเหมือนต้องมนต์สะกด ต้องเดินเข้าไปกอด ไปอุ้มเธอ พร้อมทั้งพูดจาหวานหู กับเธอทุกคนไป ..

หรือแม้กระทั่งเวลาที่เธออยากจะเรียกร้องความสนใจบางสิ่ง วิธีการกดดันด้วยเสียงของเธอก็ทำแล้วได้ผลดีที่เดียว .. โดยเธอจะเห่าเป็นจังหวะ ห่างกันพอประมาณ ใช้เสียงที่ไม่ดังมาก พร้อมทั้งใช้แววตา พยายามจ้องมาที่เรา เพื่อให้เรารู้สึกตัว ว่ากำลังถูกกดดัน .. และถ้าเรายังไม่หันไปมอง หรือไม่สนใจ เธอจะเริ่มเห่าเสียงดังขึ้น .. และเมื่อเราเริ่มสนใจเธอ หรือดุเธอ กับการเห่าเสียงดังขึ้นนั้น เธอจะเงียบ แล้วส่ายหางไปมา ชนิดที่ความรุนแรงในการส่ายหาง มันทำให้เธอส่ายไปทั้งตัวทีเดียว ^^"

หรือถ้าหากเราไม่สนใจ ในเวลาที่อารมณ์เธอยังไม่พุ่งพร่าน เวลาที่เราดุเธอ เธอจะเงียบลงทันที แต่ถ้าเราไม่สนใจเธอ จนอารมณ์ของเธอพุ่งพร่านไปแล้ว ... คราวเนี้ยแหละ เธอจะเริ่มเถียง !!!

อย่า..งง กับการเถียง .. ของน้องหมา .. เฟมขอยืนยันว่าเค้าเถียงเราได้จริง ๆ ^^"
และมากิเนี่ย ต้องยอมรับกับอาการเถียงชนฝาของเธอกันเลยทีเดียว ... เธอจะเถียง แกมบ่น ไปพร้อมกับแววตาที่บ่งบอกได้ว่าน้อยใจ ว่าทำมัยไม่สนใจเธอบ้างเลย ปล่อยให้เธอเรียกตั้งนานสองนานและเมื่อเราถามว่า "มากิจะเอาอะไร" เธอก็จะส่ายหางจนตัวโยน และเธอจะดึงเราเข้าไปที่แผนของเธอทันที !!!!

อย่างการเข้ามาแทะมือเบา ๆ พอให้มือเปียกเพื่อชวนเล่น การนอนหงายเพื่อให้เราเกาพุง การพยายามปีนขึ้นมาบนตัก การอ้อนด้วยท่าทางน่ารัก ๆ ที่เรามักแพ้ทาง และอื่น ๆ ที่เธออยากให้เราทำ

และสิ่งหนึ่งที่เราต่างยอมรับ ว่านี่แหละ "มากิ 100% " นั่นก็คือ .. การที่เธอเป็นหมาโลกส่วนตัวสูง !!!
อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ มากิเนี่ย หมาโลกส่วนตังสูงของจริง ..

ถ้าเธออยากเล่นกับใคร เธอจะไปเห่าเรียกเพื่อให้เค้ามาเล่น พร้อมทั้งวิ่งต้อนหน้า ต้อนหลัง ออกท่าทางชี้ชวนให้ตัวอื่น ๆ มาเล่นกับเธอ .. เธอสามารถเล่นกับใครแบบเจ็บ ๆ จะแทะหู เขี่ยหน้า ข่วนตาเค้า เธอก็สามารถทำได้ โดยที่ใคร ๆ ก็ยอม แบบไม่ตอบโต้ และเธอจะสนุกกับการเล่นนั้น แต่ถ้าใครทำให้เธอรู้สึกเจ็บ .. เธอจะเอาจริงขึ้นมาทันที !!! .. ชนิดที่ว่า ไอ้ตัวน่ารัก ๆ ที่ชวนเค้ามาเล่นเมื่อกี๊ เป็นคนละตัวกับ เจ้าตัวกลม ๆ ที่กำลังวิ่งไล่กัดเพื่อนเล่นอยู่นี่เลยล่ะ (^"^) และเธอจะไม่อยากเล่นกับเจ้าเพื่อนเล่น ตัวนั้นอีก ... และอย่าได้เข้ามาไกล้เธอเชียว ... เธอจะฉกหน้า !!! แบบไม่ให้รู้ตัวกันเลยทีเดียว ^^"

หรือบางครั้งในวันที่อากาศดี ๆ เธอจะมีความสุข กับการได้มองออกไปนอกบ้าน มีลมเย็น ๆ พัดผ่านหน้า ได้นอนดูสารคดี โดยไม่มีใครมาโดนตัวเธอ ต่อให้ใคร ๆ จะไปวิ่งเล่น จะลากของออกมาแทะ ใครจะเล่นกับใคร จะทำอะไรกันอยู่ สนุกกันแค่ไหน .. เธอจะทำเพียงมองผ่าน แล้วถอนหายใจ พร้อมทั้งมองด้วยแววตาที่อ่านได้ว่า "เด็ก !!! น่าเบื่อ จะเล่นอะไรกันหนักหนา รำคาญ" ... และถ้าหากมีใครมารบกวนพื้นที่ส่วนตัวของเธอ .. เธอจะดีดตัวขึ้นจากที่มั่น แล้วไปไล่กัดเค้าแบบทันที .. ขอย้ำว่า "ไล่กัด" จริง ๆ !!!! ไม่ใช่การเล่น หยอกล้อ หรือแค่การข่มขู่ ... เธอกัดจริง ๆ ด้วยฟันปิรันย่าของเธอ (^^")

หรือจะเป็นช่วงอารมณ์ของการเข้าสู่โลกส่วนตัวของเธอโดยสมบูรณ์ เวลาที่เธอไม่อยากจะสุงสิง หรือเล่นกับใคร หรือไม่อยากให้ใครมายุ่งกับเธอ เธอจะเลือกการนั่งอยู่ในซอก ที่เธอคิดว่าไม่มีใครจะมายุ่งกับเธอได้ โดยเธอจะหันหัวออกไปทางทุกตัวที่กำลังเล่นกันอยู่ และเมื่อมีใครเฉียดมาใกล้พื้นที่ของเธอ ... เธอจะฉก !!! เพื่อไล่ให้เค้าออกไปไกล ๆ เธอทันที ... และถ้าผู้บุกรุกยังไม่เลิกเฉียดมาในพื้นที่ของเธอ .. เธอจะออกไปไล่กัด เค้าแบบไม่ให้ตั้งตัวได้ ...

หรือในบางเวลา ที่เธอไม่อยากแม้แต่จะขยับตัว การนั่งบนเบาะ หรือแผ่นรองฉี่ แบบนั่งเฉย ๆ แล้วทำหน้าไม่ยินดี ยินร้ายอะไรกับใคร .. มันก็เป็นสิ่งที่บอกเราได้ว่า ต่อให้เราพยายามชวนเธอเล่นมากแค่ไหน หรือจะเอาอะไรมาล่อ เราก็จะได้เห็นเพียง แววตาที่เฉยชา กับท่าทางที่ไม่แม้แต่จะขยับตัวกันเลยทีเดียว

ต่อให้เราจะแกล้งไปลากเบาะที่เธอกำลังนั่ง จะผลักเธอให้นอนกลิ้ง จะเกาพุง จะลากเธอให้เคลื่อนที่ไปยังงัย เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าอยากจะลุกจากเบาะนั้น แถมถ้าเธอหลุดจากที่นั่งที่เธอเลือก เธอก็จะเดินกลับมานั่งที่เดิม พร้อมทั้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ .. และมองเราด้วยแววตาติติง .. อ่านได้ว่า ...
"เฮ้อ !!!!! ทำทำมัยเนี่ย ไม่รู้จักเกรงใจกันมั่งเลย เห็นมั้ยเนี่ย ไม่มีอารมณ์" .. พร้อมทั้งหันหลังให้เราแบบทันที !!!! (^"^)

และทุกครั้งที่เธอมีอาการต่าง ๆ ที่เราคิดว่านั่นคือการเป็นหมามีโลกส่วนตัวสูง เรามักปล่อยเธอไป เพราะเราคิดเอาว่า "ทีเรายังมีช่วงอารมณ์แบบนั้นได้เลย" ^^"

ถัดมาเป็นหมายเลข 2 ที่เรื่องความอ้อนอาจไม่ยิ่งหย่อนกันมากเท่าไหร่ และอาการโลกส่วนตัวสูงก็อาจน้อยลงไปจากมากิไปมากพอสมควร เพราะ "ข้าวปั้น" หรือ "ฟุเหยิน" ของเรา มักจะมีโลกส่วนตัวเสมอ เวลาที่ได้นอนดูดหมอน

เรียกได้ว่าถ้าได้นอนดูดหมอน .. เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมกันทีเดียว ^^"
ทั้ง ๆ ที่ตอนที่เค้ายังเล็ก เรามักพาเค้าไปทุกที่ด้วยเสมอ และไอ้การขอบดูด ก็ฉายแววขึ้น ตอนที่เค้าล็อคข้อมือแล้วเริ่มดูดแขนเราทันที .. จริง ๆ มันก็ไม่เจ็บนะ เพราะเค้าเองก็ไม่ได้ดูดแรง แต่รอยที่เห็นมันเป็นเพราะเค้าดูดอยู่นาน และเค้ามักจะหลับไปทุกครั้ง ที่ได้ดูดแขนเลยล่ะ ^^

พอเค้าเริ่มโตขึ้น เราจึงไม่ไหวที่จะให้เค้านอนตักแล้วทนให้เค้าดูดแขนเราอยู่ตลอด เราเลยเอาหมอนเน่า ไปให้เค้าด้วยเสมอ .. มันก็ตลกดี ที่เค้ามักจะสงบลง เมื่อได้นอนดูดหมอนเน่าของเค้า แล้วหลับไป .. เพราะไม่อย่างนั้น ตลอดการเดินทาง มากิที่ต้องนั่งอยู่เบาะหลังด้วย คงไม่ได้นอน พราะจะมีหมาไฮเปอร์เดินไปเดินมา ข้ามตัวจนไม่ได้หลับ แน่ ๆ ^^"

และทุกครั้งที่การนอนดูดหมอนโดนรบกวน เค้าก็จะลุกขึ้นคาบหมอน แล้วไปหาที่นอนดูดที่อื่น ที่คิดว่าพ้นจากการรบกวน และถ้าเกิดยังมีคนตามไป เค้าก็จะขู่ ด้วยแววตาที่แสดงออกอย่างชัดเจน ว่าไม่พอใจ ซึ่งถ้าเรายังไม่เลิกรบกวนเค้า เสียงขู่ และการแยกเขี้ยว ก็จะตามมา ^^"

ที่มั่น .. ของแต่ละคน ที่บ่งบอกได้ชัดเจน ว่าตอนนี้ไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง ... และเรามักปล่อยให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือกทำเสมอ .. เพราะเราคิดว่ามันก็น่ารักดีเหมือนกัน ^^

...

มาถึงโลกส่วนตัวของคนสุดท้ายของบ้าน "คิวริ"
พี่คิวออกจะชัดเจนเวลาที่เค้าอยู่ในโลกของเค้า ซึ่งสิ่งที่เค้าชอบมากที่สุด และมักไม่ชอบแบ่งปันกับใคร นั่นคือการ "กิน" ... และการ "เล่นของเล่นหรือลูกบอล"

บ่อยครั้งที่การกินข้าวของพี่คิว มักเป็นเรื่องที่สร้างปัญหา .. ในขณะที่เค้ากำลังกิน จะไม่มีใครสามารถแทรกตัวเข้าไปแย่ง หรือไปกินร่วมกับเค้าได้ .. เพราะเค้าจะเอาตัวนอนขวาง หรือบางครั้งก็เลือกที่จะจุ่มหน้าลงไปในชามข้าว เพื่อกันไม่ให้ใครเข้ามากินด้วยได้ และทุกครั้งซาบิ ก็มักจะโดนงับหน้า และขู่ไล่เสมอ ..

หรือบ่อยครั้งที่เรามักเห็นของเล่นอยู่ในชามข้าวของพี่คิว ก็เพราะความที่เค้าเป็นคนติดของเล่น หรืออาจจะหวงของเล่นนี่แหละ ในเวลาที่เค้ากินข้าว เค้าก็มักจะเอามันมาวางไว้ไกล้ ๆ ตัวเสมอ เหมือนกับว่า จะได้ดูแลและปกป้องของสำคัญเอาไว้ตลอดเวลา อย่างนั้นแหละ และที่ ๆ เค้าวางใจที่สุด นั่นก็คือ "ชามข้าวตัวเอง" ^^"

โดยจะไม่มีใครสามารถมาแย่งของเล่นไปจากเค้าได้ และในขณะที่เค้าเล่นอยู่นั้น เค้าก็จะไม่สนใจใคร ๆ รอบข้างเลย .. และเค้าจะเล่นด้วยท่าทีสนุกสนาน โยนของเล่นไปมา แล้วก็วิ่งตามไปคาบ .. ถ้าเราไปแย่ง หรือเข้าไปเล่นของเล่นกับเค้า เค้าก็จะคาบของเล่นไปแอบเล่นคนเดียว พร้อมทั้งมองเราด้วยแววตาเหมือนตำหนิเราว่า "โถ่มี๊ !! พี่คิวเล่นคนเดียวได้ มี๊มายุ่งอะไรด้วยล่ะเนี่ย" .. แล้วก็คาบของเล่นเดินหนีไปทางอื่น .. จนเราต้องคิดได้เอง ว่าตอนนี้เค้าคงไม่อยากเล่นกับเรา T__T

และบ่อยครั้งการมีความสุขในโลกส่วนตัวของพี่คิว ต้องถูกทำลายลงด้วยการกวนโอ๊ยจากน้องชายสุดแสบ "ซาบิ" ... โดยทุกครั้งที่พี่คิวมีความสุขกับโลกส่วนตัว ซาบิ ก็จะไปนั่งท้าทายพี่คิวแบบข้ามกรง พยายามทำหน้า และส่งเสียงเบา ๆ เป็นการท้าทาย จนพี่คิวฉุนขาด และลุกขึ้นมามีอาการอย่างที่เห็นในรูปนั่นแหละ ^^"

โดยเราเองก็พยายามจะเห็นหน้ากวน ๆ ของซาบิว่าทำยังงัย พี่คิวที่กำลังมีความสุข ถึงฉุนขาดได้ขนาดนั้น แต่พอเราเดินเข้าไป ซาบิก็จะหันมาทำหน้าแบ๊วใส่เราทันที .. เราเลยเข้าใจเอาเองว่า "เพราะหน้าแบ๊ว ๆ ของซาบิล่ะมั้ง ที่ทำให้พี่คิวมักฉุนขาด หรือพลาดต้องหันมาเล่นด้วยทุกทีไป ^^"

ส่วนทางด้านของ ซาบิ .. เฮง เฮง .. และ ผิงอัน ยังไม่มีความโดดเด่นในเรื่องของการมีโลกส่วนตัวซักเท่าไหร่ เรื่องทั่วไป ก็มักเป็ฯความแสบตามกระแส แบบใครเค้าทำอะไร หนูก็ขอทำมั่ง ใครเห่าหนูเห่าด้วย ใครไปทางไหน หนูก็ไปทางนั้น เรียกได้ว่าเป็นพฤติกรรมทำตามกัน ซะส่วนใหญ่ ^^

แล้วเพื่อน ๆ ล่ะคะ คิดว่า 3 แสบที่เฟมเม้าท์มา เรียกได้ว่าเป็นน้องหมาโลกส่วนตัวสูงหรือเปล่าคะ และเด็ก ๆ ของเพื่อน ๆ ล่ะคะ .. เป็นยังงัยกันบ้าง มาเล่าให้อ่านกันบ้างนะคะ ^^

เรื่องของคุณแม่มากิ

2011-06-13T10:22:00.000+07:00

หลังจากที่ช่วงนี้ยุ่ง ๆ กับการทำขนมส่งร้านกาแฟ เฟมจึงไม่ค่อยได้เข้ามาอัพบล๊อคเหมือนทุกครั้ง ^^" เอาเป็นว่าเพื่อน ๆ อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนล่ะคะ ยังงัย ถ้าพอมีเวลาปุ๊บ เฟมจะรีบมาอัพให้อ่านเล่น ๆ ปั๊บเลยล่ะคะ ^^"

เรามาเริ่มเรื่องของมากิกันเลยดีกว่าค่ะ เรื่องของเรื่องตามที่เคยเล่ามาแล้วว่า เพราะข้าวปั้น เริ่มนิสัยไม่ดี เราเลยเลือกวิธีของป้าหมอ คือการหาน้องมาอยู่เป็นเพื่อน และนั่นเอง เราจึงมองหาน้องหมาเพิ่มอีก 1 ตัว โดยเราเลือกน้องหมาตัวเมียน่า น่ารัก ซักตัว ((คำพูดคุ้น ๆ มั้ย ^^"))

เฟมกับพี่เอ๋ก็ยังคงคอนเซปเดิม คือหาน้องหมาบ้าน จากเจ้าของที่รักหมา และไปดูหมาได้ที่บ้าน และเราก็พบรักน้องหมาคาบใบไม้ ตัวอ้วนกลม

เราจึงโทรหาเจ้าของเค้าและขอเข้าไปดูน้องที่บ้าน ... โดยที่เราเอาข้าวปั้นไปด้วย และพอได้คุยกับเจ้าของมากิ และเค้าเห็นข้าวปั้น บวกกับได้คุยกัน เราจึงตกลงว่าจะรับมากิมาอยู่บ้านเราในวันนั้นเลย โดยตอนนั้นมากิอายุได้ 3 เดือนแล้ว .. และวันแรกของการเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา ก็มีเรื่องให้เราต้องปวดหัวและเป็นกังวล

มากิร้องเป็นระยะ อาจจะเพราะเคยอยู่กับครอบครัวใหญ่เพราะที่บ้านเดิมมีทั้งพ่อ แม่ และพี่น้องอีก 9 ตัว และพอมาอยู่กับเรา มีแค่ข้าวปั้น กับใครก็ไม่รู้อยู่ในห้องสีขาว ๆ ไม่คุ้นเลย

ส่วนข้าวปั้นนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะเค้าทำเพียงเดินมาแอบมอง แอบมาดมน้อง และไปซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ อาจเพราะยังไม่คุ้นกันนั่นเอง

และเมื่อเวลาผ่านไปได้ซักพักนึง มากิก็เริ่มป่วนเมือง ทั้งรื้อของเล่นของพี่ปั้น ไปนอนในเบาะเค้า โดยที่เจ้าของเดิม ทำได้เพียงไปนอนแอบมองอยู่ใต้เตียง โดยไม่ไปแย่งชิง หรือออกอาการหวงของทั้ง ๆ ที่พี่ปั้นเป็นหมาหวงของเล่นมาก ๆ

และเมื่อเราปล่อยให้เค้าอยู่กันตามลำพังในวันต่อมา เมื่อเรากลับจากที่ทำงานในเย็นวันนั้น สิ่งนี้ก็ทำให้เรายิ้มออกมาได้

สองพี่น้องเล่นกันอย่างสนิทสนม โดยที่ข้าวปั้นไม่ได้เล่นกับน้องแรงเลย ตรงกันข้าม ข้าวปั้นทำให้เราอึ้ง กับการเล่นซ่อนของ แล้วให้มากิหา ซึ่งข้าวปั้นจะเป็นคนเอาของไปซ่อน โดยที่มากิจะเป็นคนไปหาทุกครั้ง

และด้วยความที่เรามีลูกเพิ่ม เราจึงต้องหาข้าวของ เครื่องใช้เพิ่ให้เค้าด้วย นั่นเองเราจึงพาเค้าไปเดินงานดอกโชว์ ซึ่งจัดที่ศูนย์สิริกิตต์ และเราก็เสียเงินกับการชอปปิ้งให้น้องหมาของเราไป 6,000 บาท ..

ของที่เราได้มาก็คือ เสื้อผ้า เบาะรองนอน ของเล่น ของกิน อาหารเสริม แชมพู ครีมนวด ออยใส่ขน หวี ยางมัดจุก .. เรียกได้ว่าครบทุกสิ่งให้เลือกสรร จริง ๆ ^^"

และด้วยความที่เราเชื่อว่าเมื่อมีมากิ ทุกสิ่งจะดีขึ้น ข้าวปั้นจะนิสัยดีขึ้น และมันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ยกเว้น ความสามารถในการไปดึงเสื้อผ้าที่อยู่ในตะกร้ารอซักออกมาฟัดเล่น และการชอบแทะทุกสิ่งที่เป็นไม้ ซึ่งในห้องที่เราอยู่ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น เป็นแบบบิ๊วท์อิน และไม่มีชิ้นไหนเลยที่จะรอดจากคมเขี้ยวของฟุเหยิน ^^"

นอกจากเราจะสรรหาของเล่นมาให้เค้าเล่นแล้ว พี่เอ๋ยังช่างสรรหาของใช้ของเรามาให้เค้าเล่นอีก และสิ่งที่เป็นของเล่นประจำของ 2 แสบ นั่นก็คือ "ผ้าห่ม กับ หมอนหนุน" ของเรานั่นเอง ..

และด้วยความที่ข้าวปั้นนิสัยดีขึ้น เราเลยไม่ได้เข้มงวดอะไร และเราเริ่มปล่อยเค้าอยู่ด้วยกันมากขึ้น เพราะเราเองก็เริ่มงานยุ่งขึ้นไปด้วย ผลออกมาคือ มากิ จะเอะอะเสียงดังทุกครั้งที่เราออกจากบ้าน เหมือนเด็กงอแงโยเย ขนาดห้องของเราอยู่ชั้น 4 แต่เสียงของมากิ ดังลงมาถึงชั้นล่างเลยทีเดียว เดือดร้อนให้เราต้องรีบหาทางขยับขยาย ย้ายออก เพราะข้างห้องเริ่มบ่นกันมากขึ้น

และบ้านใหม่ของเราก็มีเนื้อที่กว้างขวาง มีที่ให้เล่นสะดวกสบาย และเด็ก ๆ ก็ชอบมาก ๆ เลยล่ะ ^^

จนกระทั่งวันนึง เราต้องเดินทางไปเหนือ เราเลยขอความช่วยเหลือจากไอ้ลุง เพื่อนสนิท ที่เป็นคนรักหมา มาคอยดูแลเจ้าแก๊งค์แสบ โดยที่ไอ้ลุง รู้จักแต่วิธีดู แต่ไม่รู้จักวิธีหวีขน ผลออกมาจากการที่เราทิ้งเด็ก ๆ ไว้กับไอ้ลุงก็คือ ขนเป็นสังกะตังทั้งตัว !!! ไปเรียบร้อย ... มากิ ไม่ค่อยมีปัญหาอะเท่าไหร่ เพราะเค้าเป็นหมาขนหนา และออกแนวหวงขน ที่ทำก็แค่ ให้ที่ร้านตัดส่วนที่เป็ฯสังกะตังออก และหวีในส่วนที่พอจะสางได้ แต่ข้าวปั้นนี่ซิ ... ต้องตัดออกทั้งตัวเลย ^^"

และกิจวัตรประจำวันของมากิก็คือ การปลุกป๊า .. ทุก ๆ เช้าเฟมจะตื่นและปล่อยมากิกับข้าวปั้นเข้าไปในห้องนอน มากิก็จะกระโดดขึ้นไปบนตัวป๊า พยายามมุดหาหน้าป๊า เพื่อจะปลุก เค้าจะกระโดดไปทางซ้ายที ขวาที พยายามมุดเข้าไปในผ้าห่ม และถ้าเค้าเหนื่อยเค้าก็จะนอนทับอยู่บนตัวป๊า และพอหายเหนื่อยก็จัพยายามมุดหาหน้าป๊าต่อไป จนเค้าหาเจอ เค้าก็จะเอาหน้าเข้าไปนัวเนีย พยายามให้ป๊าตื่นมาเล่นด้วย

และทุกครั้ง ป๊าเองก็เตรียมตัวรับสถานการณ์อยู่แล้ว ผลออกมา มากิเลยได้ออกกำลังกายทุกเช้าเหมือนกัน .. ส่วนข้าวปั้นน่ะหรอ .. ตอนที่เปิดห้องให้เข้ามา ข้าวปั้นจะเอาหมอนเน่าเข้ามาด้วย และพอเข้าห้องมาได้ เค้าก็จะหาทำเลทอง แล้วนอนดูดหมอน.. โดยไม่สนใจใครเลย ^^"

และตั้งแต่เราย้ายบ้านมาใหม่ เด็ก ๆ ของเรามีที่เล่น เค้าดูมีความสุข และมีสุขภาพที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่มากิ ก็ยังคงความขี้อ้อน ไว้อย่างคงเส้นคงวา .. และที่เรารู้เพิ่มขึ้นมาก็คือ

"มากิชอบดูสารคดี" .. ชนิดที่ถ้าเปิดเมื่อไหร่ เค้าจะมานั่งข้าง ๆ เรา ที่หน้าทีวี พร้อมทั้งตั้งหน้าตั้งตาดู อย่างไม่ยอมขยับไปไหน ... ส่วนข้าวปั้น ถ้าเราเปิดการ์ตูน หรือหนังเมื่อไหร่ ข้าวปั้นก็จะมานั่งดู ได้เป็นเวลานานเหมื้อนกัน ^^"

5 เดือนที่ผ่านไป.ไวเหมือนโกหก

2011-05-29T12:54:00.000+07:00

ตอนนี้เด็ก ๆ ของเรา อายุได้ 5 เดือนแล้ว
มันดูเป็นเวลาที่ผ่านไปไวเหลือเกิน .. เรายังจำได้เลา ๆ ว่าป้อนข้าว ป้อนนม เช็ดตัว ทำความสะอาด เจ้าตัวน้อยขี้โวยวาย 5 อยู่อยู่ไว ๆ นี่เอง

และทุกครั้งที่พ่อแม่ของเด็ก ๆ อัพเดทความน่ารักของเจ้าตัวเล็ก มันก็ทำให้เรายิ้มได้และพลอยมีความสุขกับเจ้าตัวเล็กของเราไปด้วยทุกครั้ง อีกทั้งเรื่องราวความแสบ ความน่ารัก ความแสนรู้และขี้เล่นของเด็ก ๆ ที่ถูกเล่าผ่านเฟสบุ๊ค มันยิ่งทำให้เรายิ้มได้ และมีความสุขเพิ่มขึ้นไปอีก

วันนี้เฟมเลยรวมภาพเด็ก ๆ ในวัย 5 เดือน มาแบ่งเพื่อน ๆ ดูกันค่ะ

เรื่องราวของเด็ก ๆ ที่เราได้รู้จากพ่อแม่ของเค้าก็คือ

ขอบคุณเรื่องราว และรูปภาพน่ารักของเด็ก ๆ จากเฟสบุ๊คของพ่อแม่น้อง ๆ นะคะ ^^

ทำความรู้จักกัน ^__^

2011-03-10T17:48:00.000+07:00

เมื่อแก๊งค์แสบ..ซ่าส์ไม่ออก !!!

2011-03-09T19:48:00.001+07:00

เม้าหมา !!

2011-02-28T19:16:00.000+07:00

Update เรื่องเจ้าตัวเล็กกับบ้านใหม่ค่ะ

2011-02-28T18:20:00.002+07:00

ความร้อนกับน้องหมา

2011-02-18T19:22:00.000+07:00

14-02-54

2011-02-16T13:24:00.001+07:00

เรามีนัดส่งเด็ก ๆ ในวันวาเลนไทน์พอดีเลยค่ะ
พ่อ แม่ ใหม่ ของเด็ก ๆ ก็ใจจดใจจ่อ รอที่จะได้เห็นหน้าเจ้าตัวน้อย กันแล้วล่ะ
จริง ๆ เรานัดกับน้องแป๋ว เพื่อส่ง Friday กับ Lotto ที่ขอนแก่นว่าจะออกจาก โคราชตอน 7 โมงเช้า
แต่ Lotto ดันย่ำอึ จนเราต้องเสียเวลาล้างตัวและเป่าแห้ง จนเราออกจากโคราชช้ากว่ากำหนด

แต่พอไปถึง เราก็เบาใจ เพราะพ่อแม่ใหม่ เตรียมของไว้รอเจ้าตัวน้อยของเราเป็นอย่างดี

และเราต้องตีรถกลับจากขอนแก่น เพื่อมารับ Love Love กับ Happy เพื่อไปส่งให้ถึงมือพ่อแม่ ที่รออยู่ที่กรุงเทพ ฯ เด็ก ๆ ไม่งอแงเท่าไหร่ และเราต้องอุ้มไว้อย่างที่เห็นไปตลอทางเลย ท่าทางพวกเค้าจะเพลีย ไม่ต่างจากเราที่ต้องเกร็งแขน เพื่อให้เค้ารู้สึกถึงความสะเทือนของรถที่กำลังวิ่ง ได้น้อยที่สุด เพราะเค้าจะตกใจตื่น และผวาได้

แต่พอเราได้ไปเจอพ่อแม่ใหม่ของเด็ก ๆ เราก็ยิ่งเบาใจ และหมดห่วงเด็ก ๆ ของเรา ว่าจะได้รับการต้อนรับ และดูแลอย่างดีหรือเปล่า ... และนั่นคือสิ่งที่เรารู้อย่างแน่นอน ว่าพ่อแม่ใหม่ เค้าสามารถดูแลเด็ก ๆ ได้เป็นอย่างดี ...

แล้วเด๋วเราจะขอภาพจากบรรดาพ่อแม่ เพื่อเอารูปครอบครัวใหม่ของเจ้าตัวน้อยมาลงให้ดูกันนะคะ เพราะตอนเนี้ย ก็เหงาเหมือนกันนะ ที่ไม่มีเค้าคอยมาร้องเรียกเราน่ะ ^^"

.

2011-02-10T16:34:00.001+07:00

รวมภาพเจ้าตัวน้อย ก่อนส่งถึงมือ พ่อแม่ ^_^

2011-02-09T20:09:00.002+07:00

วันพรุ่งนี้ (10 กพ.53) เจ้าตัวเล็กของเรา จะอายุครอบ 45 วัน
เราจะพาเค้าไปทำวัคซีนเข็มแรก ก็ลุ้น ๆ นะ ว่าจะมีเอฟเฟคกับยาเหมือนพี่ ๆ หรือเปล่า
แต่ร่างกายโดยรวมของเค้าตอนนี้ ก็คือว่าแข็งแรงมากทีเดียว ก็ไม่มีเป็นอะไรหรอกเนอะ ^__^

เรามาดูภาพของเด็ก ๆ กันดีกว่า

10 กพ. 53 พาเจ้าตัวเล็กไปทำวัคซีนแล้วค่ะ

หมอบอกว่าห้ามอาบน้ำ 1 อาทิตย์ และรอดูอาการ ว่าแพ้ยา หรือมีอาการอื่นหรือเปล่า แต่โดยรวมเด็ก ๆ ถือว่า แข็งแรงดีมาก
และเราก็ได้รู้ว่า Love Love สะดือจุ่น !!! เลยโทรไปบอกน้องทิ๊คแม่ของ Love Love เราเพิ่งเห็นว่า น้องเลิฟดือจุ่น ..
และหมอก็ยืนยันมาแล้วว่าไม่ใช่ไส้เลื่อน หรืออื่น ๆ ที่น่ากังวล แค่ระวังอย่าให้เค้าร้องมาก หรือกินมากเกินไป
เพราะสะดือจะปูดออกมา เหมือนเด็กสะดือจุ่น ที่ร้องไห้มาก ๆ แล้วสะดือจะปูด ^^"
และยิ่งเบาใจที่ได้ยินน้องทิ๊คตอบกลับมาว่า "ตลกดีนะพี่หน้ามึนแล้วยังสะดือจุ่นอีก" ... อิอิ

ขอบ่นหน่อยนะคะ ^^"

2011-02-06T23:18:00.000+07:00

เชื่อมั้ยคะ ว่าการที่เราจะซื้อหมาซักตัว
มันเป็นเรื่องของ "โชคชะตา" ถ้าไม่เชื่อ ลองถามตัวเองดิคะ
"ว่าทำมัย เราถึงยอมจ่ายเงินซื้อน้องหมาตัวละ 3,500 บาท" .
ทั้ง ๆ ที่มีน้องหมามากยมาย ที่น่ารักเหมือนกัน และราคาถูกกว่าที่เราซื้อ ...

ครั้งนึงเฟมก็เคยตั้งคำถามแบบนั้น ... และเฟมก็ยอมจ่ายเงินซื้อผิงอันมาในราคา 3,500 บาทเหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เฟมก็มีทางเลือกมากมาย ที่จะเลือกซื้อ แต่เฟมก็ยังเลือกผิงอัน !!

เพราะอะไร เราถึงเลือกหมาตัวนี้ จากคนขายคนนี้ ?
เพื่อน ๆ เคยถามตัวเองมั้ยคะ ... เฟมเคยถามนะ และคำตอบที่ได้ก็คือ

เราได้เห็นน้องหมา และเราได้คุยกับคนขาย พอคุยแล้วรู้สึกว่า คนขายเป็นคนรักหมาเหมือนเรา คุยเรื่องเดียวกันรู้เรื่อง และที่สำคัญ เราได้รู้ว่า เค้าเลี้ยงดูพ่อแม่ และน้องมายังงัย บวกกับ เราติดต่อกับคนขายตลอด และเราเห็นพัฒนาการของน้องตลอดเหมือนกัน เราเลยอุ่นใจ และมั่นใจ ที่ได้ซื้อน้องจากคน ๆ นี้

แต่บางคนอาจจะกังวล ว่าน้องที่ได้มา จะสวยสมราคาหรือเปล่า เฟมถึงได้บอกงัย ว่าคุณต้องไปเห็นด้วยตา ว่าพ่อแม่น้อง และน้อง เป็นยังงัย ต้องได้คุยกับคนขาย ว่าเค้าเลี้ยงดูพ่อแม่ และน้องยังงัย เค้าแนะนำเราดีหรือเปล่า เค้าจริงใจกับเราแค่ไหน เพราะเฟมเชื่อนะว่า ความจริงใจ มันรับรู้ได้ไม่ยากหรอก

ชิสุห์สวย ๆ ไม่กลายพันธุ์ มันดูไม่ยากนะ แต่คนส่วนมาก จะไม่ทันได้ดู อย่างเฟมเวลาเลือกซื้อน้อง เฟมจะศึกษาข้อมูลว่ากายวิภากของพันธุ์เค้าเป็นยังงัย ขนเป็นแบบไหน ไอ้ที่บอกกันว่า หน้าบี้ ขนแน่น หรือหน้าสั้น ขนแน่นนั้นเป็นยังงัย ข้อดี ข้อด้อยของพันธุ์เค้าเป็นยังงัย เราก็หาข้อมูลมาหมด

และที่เฟมลงขาย และตั้งราคา 3,500 เพราะเราอยากเลือกคนซื้อ ที่มีกำลังซื้อ เพราะนั่นหมายถึงว่า เค้าก็จะมีกำลังเลี้ยง และเลี้ยงน้องได้ดีแน่นอน

เฟมไม่ได้หมายความถึงว่า คนที่ซื้อหมาตัวละ 2,000 ไม่มีกำลังซื้อหรือไม่มีกำลังเลี้ยง แต่เฟมหมายถึงคนที่พร้อมจะซื้อหมาตัวละ 3,500 โดยไม่ต่อซักคำ นั่นคือคนที่ซื้อเพราะถูกชะตา และเป็นคนไม่คิดมาก และเฟมเชื่อว่า เค้าจะหาสิ่งดี ๆ ให้น้องได้อย่างไม่คิดมาก เหมือนตอนที่เค้าซื้อน้องได้อย่างไม่คิดมากเหมือนกัน

เพราะอย่าลืมว่า การเอาชีวิตของหมาซักตัวมาเป็นภาระ มันไม่ได้หมายความแค่ การหาข้าวให้กิน การรักษาโรค หรือการให้ที่อยู่อาศัยเท่านั้น

แต่การเลี้ยงหมาซักตัวด้วยความรัก คนรักหมาอย่างเรา ก็ต้องมีเรื่องของค่าใช้จ่าย ทั้งเสื้อผ้า ของกิน ของเล่น ของเสริมความสุข ความสะดวกสบายให้น้อง ตามกำลังทรัพย์ และกำลังใจของเราเอง

ไม่เชื่อหันไปดูดิ ว่าคุณเตรียมซื้ออะไรไว้ให้น้องกันมั่งแล้ว ^__^ และอย่าบอกนะว่า เวลาเห็นของเล่น หรือของ ๆ หมา คุณไม่นึกถึงและไม่อยากซื้อให้เค้า ^__^

และใจเค้า ใจเรา ถามตัวเองซิว่า มันจะดีกว่ามั้ย ถ้าเรามีคนที่ดูแลเรา เป็นคนที่รักเรา และพร้อมจะให้ทุกอย่างกับเรา ได้อย่างไม่คิดมาก ... และมันคงดีเหมือนกันเนอะ ถ้าน้องหมาที่เรารัก ได้อยู่กับคนแบบนั้นมั่งอ่ะ ^^"

Up Pic เด็ก ๆ อายุครบ 41 วัน

2011-02-06T19:25:00.000+07:00

วันที่ 6 กพ.53 เด็ก ๆ ของเฟมอายุครบ 41 วัน
พัฒนาการของเค้าดีขึ้นมาก กินได้เยอะขึ้น เล่นมากขึ้น และขี้อ้อนมาก ๆ เลย

ใกล้วันที่เราจะต้องเอาน้องไปส่งเข้าทุกวัน นึกถึงหน้าตายิ้มแย้มของพ่อแม่ คนใหม่ของเจ้าตัวเล็ก ที่ได้เห็นหน้า ลูก ๆ เราก็พลอยดีใจ เพราะครั้งนึงเราเองก็เคยเป็นคน ๆ นั้นมาก่อน

และยิ่งได้รู้ว่า คนที่รอรับเจ้าตัวน้อย มีความพร้อม และเฝ้ารอสมาชิกใหม่ เรายิ่งดีใจ เพราะนั่นหมายถึงว่าเค้าต้องการเลี้ยงดู และพร้อมที่จะรัก และดูแล เจ้าตัวเล็กของเราได้ดีมากแน่ ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ กับเด็ก ๆ ที่ได้พ่อแม่ ที่ดี ทุกตัวเลย

ถึงแม่เราจะรู้สึกใจหาย ที่กิจวัตรของเรา มันจะลดลงไป ทั้งเสียงร้องที่ปลุกเราทุกเช้า เสียงที่เรียกเราเวลาหิว และท่าทางปีนกรง เวลาเห็นเรา มันก็ใจหายจริง ๆนะ

แต่ทำยังงัยได้ เราเลี้ยงเค้าได้ไม่ดีนี่นา และมันก็เป็นเรื่องที่ดียิ่งกว่า เพราะเราประจักษ์แก่ใจแล้วว่า เราสามารถดูแลชีวิตใครได้ดีมาก ถ้าหากเราเลี้ยงเค้าเพียงตัวเดียว เพราะถ้าวันนั้นเราไม่ใจอ่อน ไปหลงรักมากิเข้า ป่านนี้ข้าวปั้นคงเป็ฯเจ้าชายโคตรดื้อ เหมือนเดิม

แต่ก็นะ ถึงแก๊งค์แสบ จะมีเวลาเล่นน้อยลง เพราะเราต้องทำงาน และปล่อยเค้าออกมาเล่นน้อยกว่าตอนอยู่กรุงเทพ แต่เราก็เชื่อว่า เค้าคงมีความสุขที่ยังได้อยู่กับเรา ดีกว่าการที่มีชีวิตอิสระ แต่ไม่ได้เห็นหน้าเรากับป๊าเลย

เพราะหลายครั้งที่เรารู้สึกสงสารเค้าที่ไม่ได้ออกมาวิ่งมากมายเหมือนเมื่อก่อน จนเราคิดว่า มันน่าจะเป็นการดี ถ้าเราส่งเค้าไปอยู่บ้านแม่ที่ชลบุรี เพราะที่นั่นมีที่กว้างขวางให้วิ่งเล่นได้ แต่พอเราถามเค้า เรากลับได้คำตอบกลับมาว่า "อยู่ด้วยกันเถอะ อย่างน้อยถึงจะได้ออกมาเล่นน้อยกว่าเมื่อก่อน แต่อย่างน้อยเราก็ยังได้อยู่ด้วยกัน" เราอาจเห็นแก่ตัว แต่เราก็คิดเพียงว่า เราดูแลเค้ามาตั้งแต่เล็ก และคงไม่มีใคร รู้จักนิสัยลูกเรา ได้ดีเท่าเรา และมันทำใจยากจริง ๆ ถ้าเค้าหายไป หรือเป็นอะไรไป โดยที่เรามองไม่เห็นและช่วยไม่ทัน ..

ความแสบของเจ้าตัวน้อย

2011-02-02T15:10:00.000+07:00

วันนี้เจ้าตัวน้อยอายุครบ 35 วัน ..

พัฒนาการด้านต่าง ๆ ของเค้าเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ การได้ยินดีขึ้นมาก และตอนนี้เค้าเริ่มจำชื่อตัวเองได้แล้ว เพราะเราลองเรียกชื่อเค้า ตอนที่เค้านั่งรวมกลุ่มกัน เค้าก็กระดิกหาง ส่งเสียง และเดินมาหาเรา หรือเวลาที่เราอุ้ม เค้าก็กระดิกหางให้เรา เป็นการบอกให้รู้ว่าเค้าจำเราได้

และพัฒนาการที่พัฒนาดีเหลือเกิน จนเราคิดว่า มันน่าจะพัฒนาน้อยกว่านี้หน่อยนะ ^^" ก็คือ ความเอาแต่ใจ .. จะด้วยเพราะเค้าอยู่กับเป็นกลุ่ม และคนดูแลจะมีเพียง เฟมหรือพี่เอ๋ ที่ผลัดกันไปดูแลเท่านั้น และด้วยเราต้องทำร้านและต้องเฝ้าร้าน เราเลยต้องผลัดกันไปป้อนข้าว ป้อนนม เช็ดตัว และเล่นกับเค้า ซึ่งจำนวนที่เราต้องดูแลก็คือ 1:5

เวลาที่ต้องเอาข้าวหรือนมให้กิน ก็ต้องให้ทีละตัว เพราะตอนนี้เค้ากินอาหารอ่อน บวกกับเค้าเป็นหมาหน้าสั้น และยังเป็นลูกหมา เราเลยต้องระวังเค้าเป็นพิเศษ เพราะถ้าให้มากเกินไป เวลาเค้าก้มลงไปกิน จมูกเค้าจะจมน้ำ และทำให้สำลัก และเราต้องคอยดันเค้าเข้าหาชามข้าว เพราะเค้าจะกินไปถอยไป เวลาที่ตัวอื่น ๆ ส่งเสียง และเราต้องคอนเช็ดจมูก ให้เค้า เพื่อกันเค้าสำลัก เราเลยทำได้เพียง ต้องให้กินข้าวทีละตัว

และวันนี้เราเลยเอาภาพมาฟ้องเพื่อน ๆ ถึงความแสบซน ปนน่ารักของเจ้าตัวน้อย

มาเริ่มกันที่อาหารของเจ้าตัวน้อยกันดีกว่า .. คราวก่อนเราทำโจ๊กลูกหมา ให้เค้ากิน แต่วันนี้ เราจะเพิ่มส่วนผสมขึ้นมาอีก และทำให้มันกินง่ายกว่าเดิม เพื่อเค้าจะได้กินได้เยอะขึ้น

ส่วนผสมของซีรีแลคลูกหมาก็คือ : โจ๊กซอง (เหมือนเดิม) , หมูบด , ไข่ไก่
วิธีทำคือ : ต้มน้ำให้เดือด ใส่หมูบดลงไป คนให้หมูสุก ปล่อยให้เดือด ใส่ไข่ไก่ คนให้ไข่กระจายตัว ใส่โจ๊ก คนจนโจ๊กสุขข้น จากนั้นทิ้งไว้ให้เย็น เวลาจะเอาให้เด็ก ๆ กิน เราก็ตักใส่โถปั่น เต้มน้ำต้มสุกเล็กน้อย ปั่นให้ส่วนผสมไม่เป็นก้อน และอย่าใส่น้ำเยอะจนเหลวเกินไป ให้โจ๊กของเรากลายเป็นเหมือนซีรีแลคของเด็ก เพราะเค้าจะกินง่ายขึ้น จากนั้นก็ จะออกมาหน้าตาแบบในรูปอ่ะ

และเวลาที่เราเอาข้าวให้เค้ากิน เราก็ตักแบ่งใส่ในชามใบน้อย ๆ ตักครั้งละ 1-2 ช้อน กินข้าวของเรานี่แหละ ระวังอย่าตักมากเกินไป เพราะจมูกเค้าจะจมและเค้าจะสำลัก และต้องให้ทีละตัว เพราะเราจะได้ดูตอนเค้ากิน และระวังไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด เช่นการสำลัก หรือการเอาขาหน้าจุ่มลงไป ^^"

และนั่นเอง จึงเป็นจุดเริ่มของความโกลาหล .. เมื่อมีคนกำลังกิน ย่อมต้องมีคนที่ยังไม่ได้กิน เจ้าตัวน้อย ๆ ที่ยังไม่ได้กิน ก็จะเริ่มก่อนกวน ส่งเสียง แทะกรง หรืออาจพาลไปแทะกันเอง และเราก็จะเห็นภาพ ลูกหมาแทะกัน เห่ากัน เกาะกรงส่งเสียง ทำหน้าน่าสงสาร อ้อนวอนขอกินข้าว บ้างก็ทำหน้าคว่ำ หน้าค้อน หรือถึงขนาดเห่าเราเสียงดัง ๆ เหมือนบ่นว่า ทำมัยหนูยังไม่ได้กิน อะไรแบบนั้น

หรือหากว่าในกรง มีคนส่งเสียงดัง ก็จะมีคนที่ส่งเสียงดังกว่า และพอคนที่ส่งเสียงสู้ไม่ได้ ก็จะเกิดสงครามกลางเมือง กลายเป็นว่า มือนึงเราต้องดูลูกหมากินข้าว อีกมือนึงเราต้องจับเจ้าตัวก่อนกวน ชวนกัด เอาไว้ และบางครั้ง เราก็ต้องคอยห้ามมากิ ไม่ให้เข้ามายุ่งตอนที่ลูกกำลังกินข้าว

เพราะคุณนาย เธอจะเลีย กระตุ้นให้ลูก อึ ฉี่ ซึ่งมันทำให้งานเราเพิ่มขึ้นอีก หรือบางครั้ง ที่เราเผลอ มากิก็จะแอบกินข้าวลูกจนหมด ในเวลาอันรวดเร็ว ... เหมือนกับชิมว่า ให้ลูกหนูกินอะไรอ่ะมี๊ ...

และทุกครั้งที่เราเอาข้าวไปให้เค้ากิน เราก็จะเห็นภาพอย่างที่ถ่ายมาให้ดูอ่ะ ... เพื่อน ๆ คิดว่า มันน่าปวดหัว หรือน่ารักกันล่ะเนี่ย .. ( ^__^")

ว่ากันด้วยเรื่องของการเลือกซื้อหมา

2011-01-31T14:35:00.013+07:00

จากประสบการณ์ของการเป็นคนซื้อ และคนขาย ของตัวเอง ทำให้ได้รู้ว่า ข้อมูลและรายละเอียดเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นการเลือกซื้อ การดูแล หรือการเลี้ยงดูจนเค้าโต และตายไป ทุกสิ่งล้วนเป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก ไม่ได้ยิ่งหย่อน หรือน้อยไปกว่ากันเลย

การที่เรามีความคิดที่ว่า เราอยากได้น้องหมาซัก 1 ตัว มาเลี้ยง ดูมันเป็นเรื่องที่ไม่ยาก แค่เราไปเลือกซื้อตามแหล่งขาย จากที่เราต่างรู้อยู่แล้วว่าที่ไหน หรือการค้นหาหมาบ้าน จากในเว็บอย่างที่เรา ๆ มักเลือกใช้กันอยู่ ^^

เฟมเองก็เป็นคนนึง ที่มีความคิดที่ว่า เราจะไม่ซื้อหมาจากแหล่งที่ขาย อย่างเช่น สวนจตุจักร ตามตลาดนัด หรือตลาดที่เค้ามีหมาขาย .. เพราะเรามีประสบการณ์ และมีข้อมูลมามากเลยล่ะ ว่าในจำนวนหมาที่ถูกซื้อไป จากร้านค้าต่าง ๆ ที่เป็นแหล่งขาย มักมีน้องหมา เป็นส่วนน้อยมาก ที่จะรอดชีวิต หรือรอดจากโรคร้ายแรงที่เรารู้กัน "โรคลำไส้อักเสบ" หรือถึงน้องจะรอด แต่น้องก็ไม่มีวันมีร่างกาย ที่สมบูรณ์อย่างที่หมาสุขภาพดี เค้าพึงจะมี และที่โชคร้ายกว่านั้น ก็มีน้องอีกไม่น้อย ที่ต้องตายไป ด้วยโรคนี้

เฟมก็เลยเลือกการหาน้องหมา และการเลือกซื้อ จากคนเลี้ยง และบ้าน ที่เราสามารถจะเห็นน้อง เห็นการเลี้ยง เห็นสุขอนามัย เห็นพ่อแม่ และเห็นการดูแลเอาใจใส่ ตลอดทั้งการได้คุย ตามประสาคนรักหมา เพราะเฟมเชื่อว่า การคุยกับคนเลี้ยงหมา ที่กำลังขายหมา มันทำให้เรารู้ว่าน้องหมาที่เรากำลังจะซื้อ จะเป็นหมาที่สุขภาพดีหรือเปล่า หรือได้รับการดูแลเอาใจใส่ อย่างดีหรือไม่นั่นเอง

ไม่ใช่ว่าเฟมเป็นคนขาย และกำลังนำเสนอความดีของตัวเอง หากแต่ว่า เฟมไม่อยากให้เพื่อนคนไหน ต้องเป็นเหยื่อ ของคนขายหมา ที่ไม่มีความรับผิดชอบ และไม่อยากให้ใครสูญเสียชีวิตน้อย ๆ หรือต้องทุกข์ใจกับการที่ต้องทนเห็นน้องหมาที่เราซื้อ ต้องเจ็บป่วย หรือล้มตาย

เฟมแค่อยากให้เพื่อน ๆ ที่อ่านมาถึงตรงนี้ มีความรู้เพิ่มขึ้น และได้รับประสบการณ์จริงจากเฟม ในฐานะของเพื่อน ของผู้เคยต้องเสียหมา และของคนขายหมา ไปพร้อมกัน เพื่อที่เราจะได้ไม่พลาด หรือต้องสูญเสีย เหมือนที่ใครหลายคน หรือเฟม เคยสูญเสียมาแล้ว ^^

จริงอยู่ที่การเลือกซื้อน้องหมา เป็นสิ่งที่ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยาก ถ้าเพื่อน ๆ มองข้ามความสะดวกสบาย และความรีบร้อน ไปซักหน่อย การเลือกน้องหมา จากคนขายที่ใส่ใจ ในรายละเอียด และการดูแล มันย่อมดีกว่า คนที่เลี้ยงมาเพื่อธุรกิจโดยตรงอย่างแน่แท้

เพราะน้อยคนนักที่จะรู้ว่า ในจำนวนของการทำธุรกิจการขายหมา มีคนขายไม่น้อย ที่มักให้ลูกหมากินนมไม่เกิน 20-30 วัน หรืออาจน้อยกว่านั้น เพราะเค้าต้องแยกแม่ ให้พักตัว เพื่อให้แม่แข็งแรง และพร้อมกับการเป็นฮีท และผลิตน้องหมาได้เร็วขึ้น และลูกที่ถูกแยกไปนั้น ก็จะถูกเลี้ยงด้วยการหล่อไฟ คือการให้นอนบนผ้าและเปิดไฟไกล้ ๆ น้องเพื่อให้น้องอบอุ่น แทนการกกของแม่ และป้อนด้วยนมวัว หรือนมชงของลุกหมา ที่หาซื้อได้ตามท้องตลาด ที่มีราคาไม่สูง และมีคุณภาพต่ำ

หรือบางคนก็เลือการหาซื้อน้องหมาแบบเหมาครอก แทนการเลี้ยงและขุนแม่ เพื่อผลิตน้องหมา ซึ่งคนเหล่านี้ ก็มักทำหน้าที่อย่างเดียว คือการขาย ซึ่งมันไม่ได้ต่างจากการไปเลือกซื้อเสื้อผ้าราคาถูก แล้วเอามาขายราคาแพง ตามนิสัยแม่ค้าเลย

และเมื่อมาถึงแหล่งขาย เพื่อน ๆ เคยเห็นเค้าอาบน้ำให้น้องมั้ยคะ เฟมเคยเห็นที่สวนจตุจักร คนขายหมาส่วนมาก จะห้ามเราจับหมา ห้ามให้หมาเลียมือ แล้วเพื่อน ๆ เคยเห็นกันมั้ย ว่าคนขายเองจับอะไรมาบ้าง ก่อนมาจับหมา และน้องหมาที่เลอะ เค้าทำยังงัย

เฟมไปเห็นตอนเค้าเอาน้องไปอาบน้ำมาค่ะ ด้วยความที่เราชอบน้องหมา เราเลยชอบเดินไปแถว ๆ ตลาดสัตว์ในสวนจตุจักร และแทบทุกครั้ง เราต้องแวะไป และสิ่งที่เราเห็นในวันที่เราไปเดินก็คือ น้องหมาตัวนึง อึในกะบะขาย และคนขายก็จับน้องหมาเดินไปที่ก๊อกน้ำ ((เพื่อน ๆ ที่เคยไปเดินคงพอนึกออก)) ก๊อกน้ำที่อยู่ข้าง ๆ ร้าน เค้าเอาน้องหมาไปเปิดก๊อกน้ำ แล้วล้างอึ ออก เสร็จแล้วก็เอามาเช็ดตัว เป่าด้วยไดร์ เอาหวีสาง ๆ ให้ตัวฟู ๆ แล้วก็เอามาวางที่เดิม แต่เราเห็นกันมั้ย ว่าเค้าทำอะไรที่สะอาดกว่านั้นหรือเปล่า เฟมไม่เห็นเลย ว่าคนขายเค้าล้างมือ เฟมก็ยังเห็นเค้าเอามือไปจับหมา ตัวนั้นที ตัวนี้ที และลอยหน้า ร้องเรียกคนให้มาดูหมา และปล่อยให้น้องหมา ที่ตัวยังไม่แห้งดี ส่งเสียงอยู่ในกะบะ หรือบางร้านก็ทำอย่างในรูปอ่ะ ทำเหมือนกำลังซักผ้าอยู่ ^^"

หรือเพื่อน ๆ เคยเห็นมั้ยคะ น้องที่หลับอยู่ พอมีคนมาดู เค้าก็จะจับให้น้องลุกมาเล่น เพื่อให้เราเห็นความน่ารัก แล้วเรารู้กันมั้ยว่า น้องที่เค้าจับมานั้น นอนเพราะง่วง หรือนอนเพราะกำลังป่วย

และอีกหลายสิ่งที่เราเห็นและรู้กันอยู่ ว่าเราไม่ควรซื้อหมาตามแหล่งขาย และอีกหลายสิ่ง ที่จะตามมา เมื่อเราเลือกซื้อน้องหมานั้นกลับมาแล้ว

ตอนนี้ที่บ้านเฟม มีครอบครัวชิสุห์ทั้งหมด 6 ตัว ไม่รวมเจ้าตัวน้อย จะมี ข้าวปั้น มากิ คิวริ ซาบิ เฮงเฮง และผิงอัน เฟมไปซื้อข้าวปั้นมา ตอนข้าวปั้นอายุได้ 30 วัน พอดี จากบ้านที่เฟมไปดูน้องมาด้วยตัวเอง และวันแรกที่เราเอาข้าวปั้นมา เราก็ได้ฉลาดขึ้นอีกระดับนึง

เราไม่เคยรู้เลยว่า หมาแพ้นมวัว !! มันคือเรื่องจริงนะคะ นมวัวคือสิ่งที่เราไม่ควรให้น้องหมาของเรากิน เพราะหมาไม่มีเอนไซม์ที่ใช้ย่อยนมวัว ร่างกายเค้าจะดูดซึมได้ลำบาก และซ้ำร้าย มันกลับทำให้เค้าอาเจียร และอาจท้องร่วง ข้าวปั้นเอง ก็แสดงอาหารนั้น ในวันแรกที่เราเอาเค้ามา

หลังจากเราให้ข้าวปั้นกินนมวัว ข้าวปั้นก็มีอาการไอ ตัวสั่น และสำรอกเอานนมออกมา สภาพเหมือนเค้ากำลังชัก และนมที่กินเข้าไป ก็ทะลักไหลออกมาจากปาก เราเลยรีบเอาเค้าไปหาหมอที่โรงพยาบาล และพอหมอรู้ว่าเราให้เค้ากินนมวัว หมอเลยบอกเราว่าอย่าให้เค้ากินอีก และหลังจากนั้นมา ข้าวปั้นก็กินนมแพะมาตลอด และข้าวปั้นก็ไม่เคยป่วยหรือมีอาการอย่างนั้นอีกเลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่า การซื้อหมาบ้านจะดีเสมอไป เพราะเฟมเอง ขนาดรู้และมีข้อมูลพอสมควร เฟมยังพลาดได้เลย .. ตอนเฟมซื้อผิงอัน เฟมก็เลือกซื้อจากเว็บ เฟมไปดูเค้าที่คอนโด พ่อแม่ผิงอันมีใบเพ็ท ตอนเฟมไปดู ผิงอันเค้าปกติทุกอย่าง และวันไปรับ ผิงอันก็ราเริง และปกติ หลังจากที่เจ้าของเค้าไปฉีดยามาแล้ว

ตอนผิงอันมาอยู่กับเฟมได้ 2 วัน ในขณะที่กำลังเล่นกับพี่เอ๋อยู่ เค้าก็มีอาการชักและสำลักนมออกมา ตอนนั้นเฟมเปิดร้านมินิมาร์ท และร้านเน็ทที่กรุงเทพ เราเลยรีบปิดร้าน และพาเค้าไปหาหมอที่โรงพยาบาลอย่างรีบด่วน

และเมื่อไปถึง สิ่งที่เราพบก็คือ ผิงอันมีมีก้อนกลม ๆ ขนาดประมาณนิ้วชี้ ปูดออกมาบริเวณใต้ท้อง มีลักษณะนิ่ม ๆ และพอกดลงไป ก็จะยุบเข้าไปในท้อง และหมอลงความเห็นว่า ผิงอันเป็นไส้เลื่อน ... และนั่นเอง มันยิ่งทำให้เราฉลาดขึ้นอีกระดับหนึ่ง

น้องหมาเป็นไส้เลื่อนได้ด้วย ... เราเลยถามหมอว่า เค้าเป็นได้ยังงัย หมอเลยอธิบายมาว่า
"โรคไส้เลื่อนในลูกหมาเกิดได้จาก ตอนที่คลอด แม่หรือคนตัดสายสะดือ ตัดสันเกินไป ทำให้เมื่อเวลาที่สายสะดือแห้งและต้องหลุดออกไปนั้น เกิดเป็นช่องว่าง เหมือนเป็นแผลอยู่ด้านใน ทำให้ลำไส้สามารถเลื่อนหลุดออกมาจากช่องว่างที่ว่านี้ ยิ่งถ้าลูกหมาซนมาก หรือชอบกระโดด ไส้ก็ยิ่งจะไหลออกมาจากรูนี้มากขึ้น และใหญ่ขึ้น" และเราอาจต้องผ่าตัดเค้าตอนเค้าอายุ 6 เดือน

หรือถ้าเราโชคดี เราก็ใช้การแปะพาสเตอร์ที่ตรงรูนั้น เพื่อกันไส้ปูดออกมา และระวังไม่ให้เค้ากระโดด ไม่ให้ร้องเสียงดัง หรือทำสิ่งอื่นที่ไส้จะปูดออกมาได้ ร่างกายก็จะสร้างเนื้อเยื่อขึ้นมาปิดผนังช่องท้องที่เป็นรู ทำให้อาการไส้เลื่อนหายไป และอาจเหลือเพียง การเป็นหมาสะดือจุ่นแทน

และหลังจากวันนั้นมา เราก็ดูแลผิงอันอย่างดี และวันนี้ ผิงอันของเรา ก็เป็นแค่หมาสะดือจุ่นค่ะ

และสุดท้ายนี้ ทั้งหมดที่เขียนมา ก็เพื่ออยากให้เพื่อน ๆ ใช้เป็นแนวทาง หรืออุทาหรณ์ ก่อนที่จะคิดซื้อหมาซักตัวนึง ว่านอกเหนือจากการต้องมีภาระในการดูแลเอาใจใส่ การให้ข้าวให้น้ำ และเสียเงินกับสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้เรามีความสุข และเค้าแข็งแรงนั้น เราเองก็ต้องเตรียมตัวรับกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เพราะไม่ใช่แค่เรา ที่เจ็บป่วยได้ เค้าเองก็เจ็บป่วยได้เหมือนกัน แต่มันต่างกันตรงที่ เวลาที่เราไปหาหมอ เราบอกหมอถึงอาการเจ็บป่วยนั้นได้ แต่น้องหมาของเรา บอกหมอแบบนั้นไม่ได้นี่นา และเราเองนี่แหละ ที่ต้องเป็นคนสังเกตุ และบอกหมอ เพื่อให้หมอรักษาได้ทันท่วงที และถูกกับโรคจริง ๆ

ขอให้เพื่อน ๆ มีความสุขกับน้องหมา นะคะ ...

*Cadit : ภาพประกอบจาก Internet