The confessions of a delusional mind

2009-12-16T20:04:00.003+03:30

برعکس آن‌چه بيل‌بوردهای توی بزرگراه‌ها می‌گويند، گاهی آدم با ايرانسل و همراهِ اول هم تنهاست. واقع‌بين اگر باشيم، با آی‌پادِ پُرشده از موزيک‌های تاحالاگوش‌نداده است که آدم هيچ‌وقت تنها نيست.

رابطه‌های کاغذی -- سيلويا پرينت

2009-12-16T20:00:00.002+03:30

من اگه فيلم‌ساز بودم، برمی‌داشتم يه نقشِ چارمينگِ اختصاصی می‌نوشتم برای نگار جواهريان*. بس‌که پتانسيل‌های جوليا رابرتزی داره واسه خودش.

*نگار جواهريانِ «تنها دو بار زندگی می‌کنيم»

2009-12-15T17:22:00.007+03:30

نوشتن که آمد، زندگی نماند..

بعد اين‌جوری می‌شود که کم‌کم تمام آدم‌های دور و برت می‌شوند آدم‌هايی نويسنده، می‌شوند دست به قلم، می‌شوند مسلط به کلمه‌هاشان و مدادهاشان و کاغذهاشان. بعد تا زندگی خوب است و خوش است و همه با هم دوستيم و رفيقيم و فلانيم، خوب بلدند برايت گل و بلبل بپيچند لای متن، توی تعريف و تمجيد و مِهر و محبت‌نويسی‌هاشان. خوب بلدند با کلمه‌ها دست مهربان بکشند به سرت، برايت شکلات بگذارند توی پاراگراف دوم، تهِ بند سوم يواش ببوسند تو را با يک بغلِ نرمِ طولانی. اما، امان آقا، امان. نکته‌ا‌ش اين‌جاست که همين آدم‌های دست به قلم، همين آدم‌های سوئيت و دوست‌داشتنی و فيلان، وقتی عصبانی می‌شوند، وقتی آزرده و خشمگين و بداخلاق و ته‌ريش‌دار می‌شوند، کماکان خوب می‌نويسند. خوب خودشان را خالی می‌کنند توی يک صفحه. خوب خودشان را توضيح می‌دهند توی يک سطر. بلدند صورتِ کلمه‌ها را چه‌جوری بنفش کنند از فرط عصبانيت. بلدند تمام خشم و فريادشان را بنشانند کجای متن، که آدم گوش‌هايش را بگيرد دو دستی. بلدند با کلمه‌ها يک‌جوری از روی آدم رد شوند که نفَس مغضوبٌ‌عليه بند بيايد به کل. دماغش سوت بکشد. وجدانش ريش‌ريش شود. که اصلن من يک ليبل‌ای دارم توی همين جی-ميل، يک ليبل ترسناکِ بدرنگی که اسمش هست آقای ليبل عصبانی. بعد اين‌جوری‌هاست که گاهی از سر تفنن و خودآزاری و کنجکاوی، پا می‌شوم راه می‌افتم می‌روم توی اين ليبل، برای خودم يک چرخی می‌زنم، چندتا کليک می‌کنم اين‌طرف آن‌طرف و يک‌خُرده خيره می‌شوم به دست‌خط‌ها و تاريخ‌ها و اين‌ها، بعد اصلن شما بگو هزار سال گذشته باشد از تاريخ فِرِستايِشِ نامه، بگو هزار قرن، شرمسار و سربه‌زير و مُتنبه می‌آيم بيرون، درست عين روز اول.

2009-12-15T16:54:00.009+03:30

در حال و هوای عشق (in the mood for love)، رُمانسی‌ست که هم‌زمان بر مزار رمانس مويه می‌کند. رمانسی‌ست که تمام حزن و اندوهش را از نمايش شکستِ رمانس کسب می‌کند.

مازيار اسلامی -- کتاب سينما

2009-12-14T23:45:00.001+03:30

به شکلی کاملن غريزی، بدترين روز رو برای تماشای فيلم «روبانِ سفيد» انتخاب کردم به سلامتی. بعد ازون‌جايی که هيچ ايده‌ای نداشتم که با چه‌جور فيلمی طرفم، با سرسختی و پشتکار فراوان به تماشای فيلم ادامه دادم و در پايان آدمی بودم که حتا خوراک بادمجون هم نمی‌تونست خوبش کنه. يعنی می‌خوام بگم مثلن موقع تماشای آنتی‌کرايست، از سکانس افتتاحيه‌ی فيلم که بگذريم، باقیِ فيلم به عنوان يه تماشاگر فاصله‌م رو با فيلم حفظ کرده بودم و حتا داشتم انار می‌خوردم. تو اين فيلم اما يه‌هو به خودت ميای می‌بينی قصه‌ی فيلم محاصره‌ت کرده، می‌بينی گير افتادی تو دهکده‌ای که فيلم توش می‌گذره و خلاصی نداری از دستش. که اصن وقتی کانسپت «روبان سفيد» رمزگشايی می‌شه، تازه دستت مياد با چه فيلمی طرفی. که اگه آخرای آنتی‌کرايست، اون‌جا که خانومه دراز کشيده بود جلوی در کلبه و حيوونا دورش رو گرفته بودن، تو شروع می‌کردی آروم شدن و آروم گرفتن و همراه با تموم شدن فيلم تو هم انگار زخمات خوب می‌شد، تو روبان سفيد هرچی فيلم جلوتر می‌ره تو بيش‌تر فرو می‌ری تو مبل، بيش‌تر تحت فشار قرار می‌گيری و در پايان، وقتی فيلم تموم می‌شه، رسمن مبهوت می‌مونی. صدات در نمياد. احساس خسته‌گی و له‌شده‌گی می‌کنی. که حتا برخلاف آنتی‌کرايست اصلن صحنه‌ی خشنی نداره، اما همون دو سه ثانيه‌ی کوتاهِ هم‌خوابگی سرِپای دکتر و خدمتکار، همون دو سه ثانيه‌ای که صدای اون مرد رو می‌شنويم تو اون صحنه، رسمن می‌مونه تو ذهن آدم. چهره‌ی دختر کشيش موقع سوال و جواب‌های معلم، به اين آسونيا يادت نمی‌ره. سردی و يک‌نواختی نريشن فيلم، خون‌سردی لعنتی و آزاردهنده‌ی صدای نريتور(معلم) رسوب می‌کنه تو رگات. که اصن يه سری ميزانسن‌های عالی و نماهای تاثيرگذار داره، که بعد از پايان فيلم، عين آلبوم جلوی چشمات ورق می‌خوره. حس من بعد از تموم شدن فيلم شبيه حسی بود که بعد از آفتاب‌سوخته داشتم، يا داگ‌ويل، يا رقصنده در تاريکی. کرخ و ساکت و منگ. و اون‌قدری که سردیِ اين فيلم نفوذ کرد تو من، خشونت‌های آنتی‌کرايست اصلن چنين تاثيری نداشت روم. که يعنی نتيجه‌ی اخلاقی اين‌که اگه روز غليظ و عجيبی رو پشت سر گذاشتين، اکيدن خودتون رو موظف به تماشای روبان سفيد ندونين.

2009-12-14T21:19:00.002+03:30

می‌خواهی خودت را بهتر از هميشه بشناسی؟ بگو آدم‌ِ عزيز زندگی‌ت دست بگذارد روی حساسيت‌ها و دوست‌نداشته‌ها و خط قرمزهات، بعد بايست عقب، واکنش خودت را تماشا کن، واکنش‌های خودِ واقعی‌ات را.

صورت‌های کاغذی -- سيلويا پرينت

2009-12-14T07:52:00.005+03:30

يک جوال‌دوز هم به رفقا، ال اون يکی لحاظ

صبح يه سری ميل دسته‌جمعی رد و بدل شد که ناهار بريم کجا و کی و چی بخوريم و الخ. بعد ظهر ناهار رفتيم فلان جا، ساعت يک و نيم، کوفته تبريزی خورديم با خوراک يونانی و قيمه‌بادمجون و قورمه‌سبزی و اينا، بعدشم رفتيم چايی خورديم با کيک شکلاتی‌کاپوچينويی و فيلان. بعد لاله نتونست بياد. بعد ساعت نه شب ريپلای تو آل کرده که: نامردا! چاقا!

بعد اين‌جورياست که يکی بايد بشينه در وصف اين رفقای ما بنويسه. مثلن نويد؟ مثلن همين لاله. که چه جوری ذاتن مفرح ذات‌ان. که مثلن ديدی مسی-رسولی رو؟ که چه از تمام امکانات موجودِ دور و بر استفاده می‌کنن، با حضور ذهنِ تمام، که تبديل‌شون کنن به گل‌واژه؟ که تمام نوشته‌ها و چت‌ها و ای‌ميل‌های يه هفته رو برمی‌دارن با نخ و سوزن می‌بافن به هم، می‌چينن تو يه ساختار کاملن منطقی، بعد به اسم پرفورمنس می‌دن به خورد ما. بعد نکته‌ش اين‌جاست که همه‌ی اينا کاملن بداهه اتفاق ميفته، ثانيه‌ای. بايد تو گودر باشی و تو ايگ باشی و تو کانتکست باشی، تا يه جاهايی رسمن با صدای بلند قهقهه بزنی و تعظيم کنی جلوی اينهمه هوش و خوش‌قريحه‌گی ذاتی. لاله اما بيس‌ش فرق می‌کنه. بايد يه روز موقع قرار صبحانه‌خوران، ديده باشی‌ش که چه‌جوری به ازای هر تيکه‌ی سوسيس و املت شکرِ خدا رو می‌گه بابت نعمت‌های خوش‌مزه‌ای که پخته، بايد يه نصف روز نشسته باشی کنار دستش که ديده باشی چه‌جوری برای خودش تنهايی با موزيک-پلير نصفه‌نيمه‌ی آويزون‌ش معاشرت می‌کنه، معاشرت ها. که اصن من معتقدم می‌تونه تنهايی با خودش بره مسافرت و تمام طول راه با خودش بگه بخنده و وقتی می‌رسه فک‌ش از شدت حرف زدن با خودش خسته شده باشه، جدی. می‌خوام بگم فرق لاله‌ با مسی-رسولی‌ اينه که آدمای لاله‌طور، متريال‌شونو از توی خودشون درميارن. لحن و ادبيات و ميميک صورت و ادا اطوار رفتاری‌شونه که يه پکيج می‌سازه ازشون، يه پکيج مفرح. که اصن نفس بودن‌شون، مخصوصن تو اجتماعات کم‌تر از پنج نفر، تو جمعی که مجال بروز فرديت داشته باشن، باعت لبخندرسانی می‌شه به صورت آدم. که اصن بايد به حال خودشون باشن، حواس‌شون نباشه داری نگاشون می‌کنی، که همين‌جوری واسه خودشون بخورن به در و ديوار و تو هی پهن بشی از خنده، درونن. که می‌خوام بگم بايد ديده باشی‌ش لاله رو، بايد شنيده باشی‌ش، که وقتی آخر شب ميای تو ميل-باکس می‌بينی نوشته «نامردا! چاقا!»، بلد باشی لهجه‌ی «چ»ش رو بازسازی کنی تو ذهنت و کلن حين خنده قربون صدقه‌ش بری.

که اصن می‌خوام بگم دنيا بدجور کم داشت وقتايی که ترکيبِ مسی-رسولی، مثلن‌نويد، اينتونيشنِ لاله، خوش‌قهقهه‌گی‌های رامين، دوغ و عرق کيوان، گربه‌سان‌ایِ نگار، لحنای يواشِ ابلهانه‌ی حسين با اون ته‌خنده‌ای که بعدِ هر جمله‌ی قصارش مياد، و ساير رفقا(ماشالا يکی دو تام نيستين که) هنوز اختراع نشده بودن. خداييش دنيا بدجور کم داشت. اين‌جورياست که آدم بايد گاهی بشينه فقط قربون صدقه‌ی همين دور و بری‌های خودش بره هی. بس‌که بهشت همين ناهارهای وقت و بی‌وقت و فشم‌های جاده‌دار و دور هم جمع‌شدن‌های بی‌برنامه‌ست.

2009-12-14T06:55:00.000+03:30

چهره‌ی هم‌چون گذارِ گاربو دو مرحله‌ی شمايل‌شناختی را به هم پيوند می‌زند، گذر از خوف به مهر را تضمين می‌کند. هم‌چنان‌که همه می‌دانند، امروزه در قطب ديگری از اين تکامل هستيم: چهره‌ی آدری هپبورن، برای مثال، نه به‌خاطر موضوع خاصش (زن هم‌چون کودک، زن هم‌چون ملوسک) بلکه به‌خاطر شخصيت‌‌اش، و ويژگی يگانه‌ی چهره‌اش که چيزی از ذات در آن ديده نمی‌شود، اما پيچيدگی بی‌کرانی از کارکردهای ريخت‌شناسی شکلش داده‌اند، منحصربه‌فرد شده است. غرابت چهره‌ی گاربو، به مثابه يک زبان، حاصل نظم مفهوم بود؛ در حالی که غرابت چهره‌ی هپبورن حاصل نظم ماده است. چهره‌ی گاربو يک ايده است، چهره‌ی هپبورن يک واقعه.

بارت و سينما -- رولان بارت

2009-12-13T10:28:00.000+03:30

جاده
جايی که می‌رود می‌ماند

يداله رؤيايی

2009-12-13T10:27:00.000+03:30

آن سوی فکر
مرز می‌گذرد از مرز..

يداله رؤيايی

2009-12-13T06:55:00.000+03:30

ژانر: اينايی که وقتی فلان چيز جديدو که ياد گرفتی براشون تعريف می‌کنی، سريع خودشونو می‌برن سه پله بالاتر از تو وای‌می‌ستونن که: همين؟ فلان چيزشو ياد نداده‌ن بهتون؟

2009-12-12T07:18:00.001+03:30

از روحِ راه می‌آويزم
و روحِ راه
خوش‌حال
بر بال می‌رود

يداله رؤيايی

2009-12-11T10:13:00.002+03:30

که يعنی با تو، دنيا جای ديگری‌ست..

خيلی بچه بودم که شروع کردم به کتاب‌خوندن، خيلی بچه. پنجم دبستان عاشق رت باتلرِ بربادرفته شدم و اول راهنمايی عاشقِ لاری و جوی زنان کوچک و جودیِ بابا لنگ‌دراز و ‌سوم راهنمايی عاشقِ آنتِ جان‌شيفته. می‌خوام بگم رت‌باتلری که من می‌شناسم، رت‌باتلرِ پنجم دبستان‌مه. از همون موقع بود لابد، که هوس مردِ خيلی بزرگ‌تر از خودم افتاد تو سرم. آنت رو يه بار ديگه تو دبيرستان شناختم. اما هيچ کدوم آنتِ سه سال پيش نمی‌شن، جان‌شيفته‌ای که بعد از سی‌سالگی خوندم. که مثلن دوباره‌خوانیِ بارِ هستی ديگه برام جذابيتی نداشت. که حالا منم مث آقای کوندرا مانيفست‌ها و تعابير شخصی خودم رو دارم از زندگی. تو هيفده سالگی اما، طبيعيه که کشته‌مرده‌ش بوده باشم. يا اصن مادام بواریِ همين امسال، زمين تا آسمون با تصويری که از مادام بواریِ هيجده سال پيش تو ذهنم مونده بود فرق داشت. حالا شما همينو بردار تعميم بده به فيلم‌هايی که ديدی. که مثلن آيز وايد شاتِ اون سال‌ها چه‌همه فرق می‌کنه با آيز وايد شاتِ اين روزها. دِد پوئت سوسايتیِ اون دوران، بيتر مون، پل‌های مديسون کانتی... می‌خوام بگم درک و دريافتِ آدم از هر اثری، به شدت وابسته به سن و سال و تجارب شخصی‌ايه که از سر گذرونده. که اصلن تو هر دوره از زندگی آدم، نگاه‌ت به دور و بر به شدت تغيير می‌کنه. جهان‌بينی‌ت شخصی‌تر و جاافتاده‌تر می‌شه. داری از چيزی حرف می‌زنی که خودت با گوشت و پوست تجربه‌ش کردی، اتفاق‌های مشابه‌ش رو از سر گذروندی، از چيزی حرف می‌زنی که بلد‌ی‌ش. اين‌جورياست که ديگه کم‌تر پيش مياد مرعوبِ چيزی بشی. کم‌تر پيش مياد موجِ روز روی سليقه‌ی شخصی‌ت تاثير عجيب‌غريب بذاره. ياد گرفتی زندگی رو چه جوری نگاه کنی، کجاهاشو نگاه کنی.

اماتر اومده بودم بگم بعضی آدم‌ها هستند در زندگانی، که خوب بلدن زندگی رو تماشا کنن. خوب بلدن از تو دل روزمره‌گی و يک‌نواختی و بطالت و نکبت و الخ، رگه‌های ناب و دل‌چسب استخراج کنن. بلدن چراغ‌قوه‌شونو بندازن کدوم کنج زندگی، که خوشی‌هاش و خنده‌هاش بيش‌تر به چشم بياد و دل‌زده‌گی‌هاش محو بمونه توی تاريکی. بلدن دست تو رو بگيرن بشونن کنار خودشون، فلان سکانس فيلم رو فلان صفحه‌ی کتاب رو بذارن جلوت، و مثل شعبده‌بازها چار جمله‌ی ساده رو تبديل کنن به يک گوی براق جادويی. با اين آدم‌ها بايد بشينی تمام کتاب‌ها و فيلم‌های ديده‌شده‌ی دنيا رو دوباره از نو ببينی. با اين آدم‌ها بايد تمام ساوندتِرَک‌های مورد علاقه‌ت رو از گوشه‌های خاک‌گرفته‌ی هارد اکسترنال بکشی بيرون و دوباره گوش بدی. بايد تمام شعرهای عاشقانه‌ی جهان رو دوباره شروع کنی به بلندخوانی، تمام نامه‌های عاشقانه‌ی جهان رو شروع کنی به بازنويسی. با اين آدم‌ها بايد تمام جاده‌های هزاربار رفته رو دوباره بری سفر، با کوله‌های سورمه‌ای و با تمام ترانه‌های جاده و سيگار و فلاسک چايی روی کاپوت ماشين و ميوه‌های پوست‌کنده‌ و قهوه‌خونه‌های سرِ پيچ و مسافر‌خونه‌های بينِ راه و ملافه‌ها و پتوهای سبُک سفری. که اصلن با اين آدم‌ها بايد زندگی رو، «زنده‌گی» رو يک دور ديگه از نو زندگی کنی.

2009-12-10T07:10:00.004+03:30

از و اگر نخوانده باشم...

و اگر هگل را نخوانده باشم، یا شاهزاده‌ی کلو، یا نوشته‌ی لوی‌استروس درباره‌ی گربه‌ها، یا آنتی‌ادیپ را؟ ـ کتابی که آن‌را نخوانده‌ام، امّا بارها به من توصیه‌اش کرده‌اند، حتّا پیش از آن‌که وقتِ خواندنش را پیدا کنم (شاید به‌همین‌دلیل است که نمی‌خوانمش): این کتاب هم برای من موجودیتی در حد کتاب‌های دیگر دارد: وضوح خودش را دارد، جلوه‌ی به‌یادماندنی خودش را، طرز کار خودش را. آیا این‌قدر آزادی نداریم که متنی عاری از الفاظ را به دست گیریم؟

(سرکوب‌گری: نخواندنِ هگل عیبِ بزرگی برای یک آموزگار فلسفه، یک روشنفکر مارکسیست، یا یک باتای‌شناس به‌شمار می‌رود. امّا برای من چه؟ خواندنی‌های الزامیِ من کدام‌های‌اند؟)

رولان بارت نوشته‌ی رولان بارت، ترجمه‌ی پیام یزدانجو، نشر مرکز، هزار و سیصد و هشتاد و سه
[+]

2009-12-09T11:08:00.002+03:30

لابد در ستايش نوشتن

در ایام خفقان، در ایامی که ما را دروغ باران می‌کردند، در ایامی که به نظر می‌آمد هر چیز واقعی، هر چیزی که هدفی بود فراتر از انسان، دیگر اصلا وجود ندارد و ما محکوم به هیچی و فراموشی شده‌ایم، در چنین ایامی انسان می‌نویسد تا بلکه بتواند بر این خلط و هرج و مرج فائق آید. آدم می‌نویسد تا مرگ را انکار کند. مرگی که این همه چهره‌های مختلف به خود می‌گیرد و هر کدام از این چهره‌ها همیشه واقعیت سرنوشت بشری، رنج، تمرد و صداقت را از معنا تهی می‌کند.
ما می‌نوشتیم تا واقعیتی را که به نظر می‌آمد در حال فرو رفتن و غرق‌شدنی ابدی در یک فراموشی تحمیلی است در حافظه‌هامان زنده نگه داریم.

ادبیات و حافظه
روح پراگ
ایوان کلیما

بنویسیم. همه‌مان بنویسیم.

[+]

2009-12-08T21:03:00.003+03:30

دلدارِ من از آنِ من است به تمامی و من از آنِ اويم به تمامی.
هم‌چون شبانِ جوانی که گله‌ی خود را در سوسن‌زاران به چرا می‌برد
هم‌چون روباهان جوان‌سال، که تاکستان‌های پُرگُل را تاراج می‌کنند
دلدارم رمه‌ی بوسه‌هايش را خوش در سوسن‌زارانِ من به گردش می‌برد، خوش در تاکستان من به گردش می‌برد.

غزل‌غزل‌های سليمان - سرود نخست

2009-12-08T00:30:00.001+03:30

.Becareful, Anais
.Abnormal pleasures kill the taste for normal ones

Henry & June

2009-12-08T00:27:00.000+03:30

.Love? You just want experience

.You're a writer. You make love to whatever you need

Henry & June

2009-12-08T00:24:00.000+03:30

,Everybody says s.e.x is obscene

.but the only obscenity is war

Henry & June

2009-12-08T00:13:00.000+03:30

.You fall in love with people's mind

.I'm afraid I could lose you to Henry

Henry & June

2009-12-08T00:03:00.001+03:30

It was Anais Nin's wish that their story be told only after the death of the last remaining survivor... Hugo

تيتراژ پايانی هِنری و جون

2009-12-07T22:56:00.002+03:30

يک هم‌چه شبی که آسمان مه‌باريدن‌اش گرفته باشد
که زمين و زمان را مه برداشته باشد
نور خانه را کم کن
پنجره را چارتاق باز کن
شراب‌ات را بگير دستت
و The Astounding Eyes Of Rita را بگذار همين‌جوری برای خودش پخش شود
هی

2009-12-07T22:35:00.001+03:30

ابراز محبت وارده

کوفت
الاغ
يعنی چيزايی از زیونِ من می‌شنوی که محمد هم از جبرئيل نشنيده‌ها
خرِ آدم-لخت‌کن

2009-12-07T22:32:00.002+03:30

اصن آقا
اگه پايانِ هر حسادتی به اين‌جا ختم می‌شه
من دربست حاضرم هر روز سه وعده حسادت شما رو تحريک کنم که

2009-12-07T10:53:00.003+03:30

بعضی نوشته‌ها عجيب لحن دارند برای خودشان. يک‌جورِ لعنتی‌ای عجين شده‌اند با صدا و نوع گويش نگارنده، که اصلن اگر صدايش را نشنيده باشی و لحن حرف زدن‌اش را ندانی، نيم لذت نوشته را از دست داده‌ای. که اصلن‌تر بعضی نوشته‌ها، بعضی آدم‌ها با همين هجاهای شخصی‌شان تعريف می‌شوند، با همين لحن شخصی‌شان با همين وقف‌ها و تأکيدها و خالی‌های ميان کلمه‌هاشان، همين حرف‌زدن‌های مثل نوشتن‌شان؛ که آن‌وقت برای يک هم‌چو منی که عادت دارد به خط کشيدن و کوت کردن و الخ، اين‌جوری می‌شود، اين‌جوری می‌شد که هی دلم بخواهد کاغذ-قلم بياورم بگذارم کنار دست‌مان. که يک‌هو وقتی بعد از شش سال فلان نوشته دوباره می‌آيد صاف می‌چسبد جلوی چشم‌های آدم، تک‌تک کلمه‌ها و خط‌ها و عبارت‌ها را بشينی با صدای نگارنده بخوانی‌شان. درست مثل آن‌وقت‌ها که وسط حرف‌زدن‌هامان می‌رفتی فلان کتاب را از فلان قفسه می‌کشيدی بيرون فلان صفحه‌اش را باز می‌کردی که بخوانی‌ش برايم.
اين‌جوری‌هاست که دل‌مان گاهی کپک می‌زند توی اين تهرانی که عليرضا ندارد، هنوز، بدجور.