The confessions of a delusional mind

2009-07-03T14:50:00.000+04:30

منِ انحصارنطلب هم ديگه وحشی و مهربون و خودخواه نيست، بی‌رحم می‌شه و خونسرد.

2009-07-03T14:47:00.001+04:30

اوهوم، من آدمی‌ست انحصارطلب که انحصارنطلبی‌اش نمی‌آيد فعلن.

2009-07-03T14:12:00.002+04:30

بحث شيرين غيبت، يا چگونه می‌شود که آدم‌ها برمی‌گردند توی لاک خودشان، يا اصلن به من چه

می‌شينی دور ميز، با چهار نفر ديگر، حرف می‌زنی از در و ديوار. تا دفعه‌های دوم و سوم هم هنوز می‌شود از در حرف زد و از ديوار و از زمين و از آسمان، اما نوبت به بار چهارم و پنجم که می‌رسد، بايد سوال‌ها را هم جواب بدهی. که لابد چندتا خواهر و برادريد و ليسانست را کدام دانشگاه گرفته‌ای و محل کارت کدام خيابان است و آقای فلان کدام کشور زندگی می‌کند که اين‌همه فاصله. نه که بد باشد يا خوب ها، نه. اما يک‌هو می‌بينی دامنه‌ی اين در و ديوارها کشانده شده تا پای پنجره، پنجره‌ی خانه‌ی دوست‌هات، رفقات، آدم‌های نزديک زندگی‌ت. می‌بينی نمی‌شود جواب بدهی بی‌که پای يکی‌شان نيايد وسط، بی‌که از زندگی فلانی حرفی نزنی در مورد آن يکی اظهار نظر خاصی نکنی و الخ. بعد يک‌هو يادت می‌آيد اصلن سر همين چيزها شد که همان چند سال پيش، دمت را گذاشتی روی کولت و سرت را انداختی پايين راهت را کشيدی رفتی توی لاک خودت. که بی‌خيال معاشرت‌های فلان و بهمان شدی، بی‌خيال خوش‌گذشتن‌هاش، به هوای آرامش يک گوشه نشستن و ماست خودت را خوردن.

اوهوم. نمی‌شود با همه‌ی آدم‌ها دوست شد، دوستِ صميمی، و معاشرت کرد، معاشرتِ صميمی، و بعد هی يک‌چيزهايی را تا يک‌جايی نگه داشت، حفظ کرد، مواظب بود. نه که نشودها، می‌شود لابد، اما سخت است و انرژی می‌برد از آدم و حساب و کتاب می‌خواهد و حواس جمع و حوصله‌ای که من ندارم.

فکر کن خدايی‌ش، اوهوم، همين تويی که الان اين‌ها را داری می‌خوانی، سوال اول و دوم که تمام می‌شود، چه‌طوری و چه کار می‌کنی که می‌گذرد، سوال می‌کنی «از فلانی و فلانی و فلانی چه خبر؟». دور هميم ديگر، فلانی و فلانی و فلانی همه‌شان دوست‌های صميمی مشترک‌مان هستند که اما هرکدام‌شان تک‌تک با من صميمی‌ترند. بعد «چه خبر» تو معنی‌ش اين نيست که واقعن آن‌ها الان دارند چه کار می‌کنند، نتچ، معنی‌ش اين‌جوری‌ست که از فلانی و تو چه خبر. خوب بعد انتظار داری من چه جوابی بدهم که هم خدا را خوش بيايد هم خرما را؟ چی جواب بدهم به جز «سلامتی»، که اطلاعات شخصی آن آدم سوم نباشد؟

هوم. يک چيز بی‌ربط هم اين وسط. فکر کن من آدمی باشم با تک‌تکِ آدم‌های جمع دوستِ صميمی. حالا با همه‌شان هم که نباشم، با بيشترشان. بعد اين‌جوری می‌شد که تو در برخوردهای جمعی و برخوردهای فردی، يک مجموعه رفتاری از هرکدام می‌بينی که ديگران نمی‌توانند ببينند اين آرشيوی که تو داری را. يک‌جورهايی می‌شوی مثل دکتر، محرم اسرارشان. تا اين‌جا خيالی نيست. اما شرط ادامه‌اش اين است که با هيچ‌کدام صميمی‌تر از آن ديگری نشوی، صميمی‌تر از صميمی. همين‌جوری يک گوش گنده بمانی با يک لبخند دو-نقطه-دی، نو کامنت اصولن. خوب سخت می‌شود ديگر. آن‌هم برای آدمِ سوال-نپرسی مثل من.

بعدتر هم اين‌که يک‌هو چشم باز می‌کنی می‌بينی شده‌ای سوژه. رفتارت دارد مانيتور می‌شود و بعد هم طبعن تجزيه و تحليل و ترکيب. به خودِ آدم هم نمی‌شود بگوييد لابد، که دور هم باشيم لااقل. اين‌جوری‌هاست که آدم دوباره ماست‌خوری‌اش می‌گيرد خوب.

يکی دوتا بندِ نگفته هم مانده، که نمی‌شود گفت‌شان. گير کرده اما.

2009-07-03T14:05:00.003+04:30

آدم‌ها رو بايد تو موقعيت‌های مختلف بشناسی. موقعيت‌های مختلف هم معمولن طی بازه‌ زمانی نسبتن طولانی‌مدت اتفاق ميفته و تا بری محک بزنی طرف مقابلت رو، کلی زمان صرف کردی و از چيزايی مايه گذاشتی که نمی‌بايست. اما بعضی وقتا به اقتضای شرايط، اين موقعيت‌های مختلف تو يه دوره‌ی فشرده برگزار می‌شه و باعث می‌شه تو در يه بازه‌ی کوتاه‌مدت، حساب کار بياد دستت. که بفهمی با کی طرفی. اوهوم، بعضی آدما هستن که اصولن هر چی کوتاه‌تر، بهتر.

2009-07-02T17:30:00.001+04:30

سه چيز هست در زندگانی، که آدمو بيشتر از آفتاب لب استخر تابستونی می‌سوزونه:

متلک‌های غير مستقيمِ به‌دربگوديواربشنوه
حرف‌های منطقی‌ای که امامن‌دلم‌ نمی‌خوادقبول‌داشته‌باشم‌شون
سگک‌های گداخته‌شده‌درآفتابِ بندهای بيکينی

2009-06-30T21:07:00.002+04:30

خداحافظ‌گری‌کوپر اما حکایتِ غلتیدن هم هست. حکایتِ وبرعکس‌های متعامل: آینه‌های روبه‌رو. غلتیدن از عدمِ تعلق به تعلقِ تام. (قهوه‌ات که تلخ باشد، اسمِ این جور چیزها را می‌گذاری سرشتِ سوزناکِ زنده‌گی.) حالا در همین سی‌واندی‌ساله‌گیِ ناقابل، فصلِ اول را که می‌خوانی یک «هه»ی آبرومندانه نثارِ تاملاتِ آقای لنیِ بیست‌ساله می‌کنی. حواست هست این بار که همه‌ی این شعرها و شعارها در بابِ صفرمتر از سطحِ دریا، در بابِ زِهرچه‌رنگ‌ِتعلق‌پذیردآزادست، در بابِ نماندن و هی‌جاکن‌شدن و گیرنکردن در کسی و جایی، چه طور دارد اتفاقن و اتفاقن، از فقدانِ یک جایِ سفت و امن می‌آید. که چه طور از شدتِ نیاز به یک‌جاماندن است که آن‌طور شعارِ نماندن می‌دهد آقای لنی. حالا می‌دانی، می‌بینی که فرورفتنِ لنی در یک ماداگاسکارِ واقعی چه‌طور محتوم است.
[+]

2009-06-30T20:54:00.001+04:30

ما الان عده‌ای دگرگون هستيم که از «تهران انار ندارد» و ستاد بلاه‌بلاه برگشته‌ايم.

2009-06-30T08:58:00.007+04:30

ديدی اين پَکِ فيلم‌های باغ فردوس رو که چه هيجان‌انگيزن؟ برداشته کل فيلمای کارگردانای معروف رو جمع‌آوری کرده، هر کارگردانی پَک خودشو داره با کل فيلماش و جلد و اسم فيلما و الخ. بعد خوب اين‌جوريه که يه آدمِ فيلم-جمع-کن‌ای مث من، اکثرن همه‌ی فيلما رو خودش داره، اما هر بار که می‌رم چشمم ميفته به اين کالکشن‌ها، دلم می‌خوادشون و هوس و وسوسه و الخ.

بعد همين الان که يه دونه ازين پَک‌ها جلو رومه، داشتم با خودم فکر می‌کردم چه‌قد شبيه آدماست اين قضيه. خيلی آدما هستن که خصوصيات خوب و منحصر به فردی دارن برای خودشون، جدا جدا. اما کم پيش مياد يه آدميو پيدا کنی که بيشتر ويژگی‌های خاص و مورد علاقه‌ی تو رو اين‌جوری کالکشن داشته باشه تو خودش، به اضافه‌ی يه بسته‌بندی و طرح روی جلد هيجان‌انگيز هم. که تو رسمن با ديدن‌ش، «آن‌چه شما خواسته‌ايد» رو ببينی تو اون آدم، و هيچ‌رقمه نتونی به وسوسه‌ی داشتن‌ش غلبه کنی. اين‌جورياست که تو علی‌رغم داشتنِ تمام اون فيلما به صورت جدا‌جدا، بازم هميشه دلت پيش اين مجموعه‌هه‌ست. می‌دونی بايد داشته باشی‌ش. می‌دونی‌تر هم که يه روزی همه‌شونو می‌خری خلاصه، بس‌که از جنس توئه.

اوهوم. يه هم‌چين پَک‌های باغ‌فردوسی‌ای هستن بعضی آدما، در زندگانی.

2009-06-29T23:04:00.000+04:30

من امشب آدمی هستم به شدت سورپرايز. اوهوم.

2009-06-29T07:29:00.007+04:30

دل‌تنگی واژه‌ای‌ست که به احساس الان من می‌گويند.

اوهوم. شاخ و دم نداره آقا، شاخ و دم نداره. برای خودش راه ميفته مياد می‌شينه يه گوشه‌ای از دلت -يه گوشه‌ی بزرگی از دلت- و بعد يه‌هو می‌بينی دست و دلت به هيچ کار ديگه‌ای نمی‌ره. می‌بينی هيچی مزه‌ی خودشو نداره هيچی سر جای خودش نيست. بعد تازه من آدميم که بلده سر خودشو با هزارتا چيز ديگه گرم کنه، با هزارتا آدم ديگه، اما واقعيت اينه که برای زنده موندن، هزار و يک چيز لازمه و کافيه اون «يک چيز»ه نباشه تا بقيه‌ی چيزا هم فيد شن، کم‌رنگ شن، و سنگ روی سنگ بند نشه. اوهوم. هم‌چين حالی‌ام من اين روزا.

بعد داشتم با خودم فکر می‌کردم اصن يکی از ملزومات روابط لانگ-ديستنس، داشتن يه رابطه‌ی آلترناتيوه. حالا اين آلترناتيو مورد نظر لازم نيست با تمام مختصات جای‌گزين بشه، اما يه جاهايی اون‌قدر عرصه به آدم تنگ می‌شه که تو ناخوداگاه می‌ری طرف يه آدم ديگه، يه رابطه‌ی ديگه. انگار می‌خوای خشم و سرخورده‌گی سرکوب‌شده‌ت رو اين‌جوری جبران کنی. می‌دونی زندگی‌ت يه چيزی کم داره، و می‌خوای اون کمبوده رو با جای‌گزين‌های مختلف پر کنی.

هووم، اولش می‌شه‌ها. اما يه خورده که می‌ری جلو، می‌بينی راه نداره.

حالا الان دور هميم ديگه، هرچه‌قدر هم آدم بالغی باشی و پيه خيلی چيزا رو تو اين مدل رابطه به تنت ماليده باشی و با آگاهی کامل پا گذاشته باشی توش، بازم يه جاهايی کم مياری. هرچه‌قدم طرف مقابلت آدم ساپورتيوی باشه و مواظبت باشه و هی بمباران‌ت کنه با کلمه‌هاش، حرفاش، رفتارای مختلف‌ش، هديه‌هاش، سورپرايزاش و چه و چه، هيچ‌کدوم جای خالی حضور فيزيکی‌ش رو نمی‌تونه به طور کامل پر کنه. هيچ‌کدوم به درد اون لحظه نمی‌خوره که دوای دردت فقط يه بغل امن و آرومه، که نداری‌ش.

هنوزم دور هميم ديگه، واقعيت اينه که هيچ کلمه‌ای هيچ نوشته‌ای هيچ حرفی نمی‌تونه جای خالی تنِ آدمه رو پر کنه. هيچ کدوم نمی‌تونه نياز تنت رو برآورده کنه. هر اتفاقی هم که اين وسط ميفته، فقط منجر می‌شه به يه شهو-ت ارضانشده و همه‌چی رو بدتر می‌کنه.

يادمه يه بار بهم گفتی که می‌فهمی اين قضيه رو، می‌دونی چه‌قدر سخت می‌شه گاهی وقتا همه چيز. و گفتی از نظر تو اشکالی نداره من رابطه‌ی فيزيکی موازی‌مو داشته باشم، به شرط اين‌که رسانه‌ای‌ش نکنم. ننويسم‌ش تو وبلاگم. تو نفهمی‌ش. خوب اول فکر کردم اوهوم، می‌شه. اما بعد يه شب که تو بغلم بودی برات تعريف کردم که امتحان کردم، که نشد. وقتی کنارمی، وقتی سرت تو بغلمه و دستام حلقه شده دورت، می‌تونم تمام نگفتنی‌های دنيا رو برات تعريف کنم و خيالم راحت باشه که باورم می‌کنی. همون شب برات گفتم که نشد، نتونستم تنِ مرد ديگه‌ای رو جای‌گزين تن تو کنم. برات گفتم اون حس هيچ از جنس وفاداری و خيانت و عذاب وجدان و اين‌جور واژه‌های عام هم نبود حتا، نتچ، به سادگی اين بود که دلم نخواست. چيزی که من لازم داشتم تنِ يه مرد نبود، تنِ تو بود و هرچه‌قدرم چشمامو می‌بستم باز می‌فهميدم تنِ اون آدم تن تو نيست.

بهت گفته‌م هزاربار، بعد از تو اين‌جوری شده‌م که تن هيچ آدم ديگه‌ای مزه نمی‌ده زير زبونم. انگار بيشتر ازون‌که قرار باشه لذت ببرم، سرخورده می‌شم از حسی که به جا می‌مونه. همه‌چی رنگ و روشو از دست داده. وسوسه‌هه هست اما.

يه بار که با دوستام داشتيم آی-نِوِر بازی می‌کرديم، گفتم من تا حالا هرگز با آدمی بدون عشق و عاشقی نخوابيده‌م. حالا يا عاشقی دو طرفه، يا عشق يه طرفه، اما هميشه يه پای قضيه عشق بوده و دوست‌داشتن. تا همين الان که دارم اينا رو می‌نويسم همين‌جوری بوده. اما يه چيزی فرق داره. عشق‌های قبلی عاشقیِ گذشته‌م، هيچ‌وقت من رو اين‌جوری پر نکرده بود که تو. اينه که انگار هميشه يه حسی ته دلم وادارم می‌کرد اينو يه جوری ثابت کنم. يه مرزی برای خودم قائل شم. اين‌بار اما، با تو، فرق می‌کنه همه‌چی. هنوز همين ادعای آی-نِوِر رو دارم چون تو تمام موقعيت‌هايی که پيش اومده، بر اساس همون جهان‌بينی قبلی‌م رفتار کرده‌م. اما اگه بخوام حسم رو به-روز-رسانی کنم، واقعيتش اينه که حس می‌کنم خوابيدن با مرد ديگه‌ای، به صِرف لذت فيزيکی، هوس، يا هر ليبل ديگه، تو اشل رابطه‌ی ما اون‌قدر هم بيگ‌ديل‌ای نيست. هنوز اين حرفو می‌زنم که «نمی‌خوام با مرد ديگه‌ای بخوابم»ها، اما ته دلم می‌بينم اين هم‌آغوشی‌ئه، ديگه بودن يا نبودن‌ش مث روابط قبلی‌م اون‌قدر نکته‌ی مهمی نيست. بس‌که عاشقی‌م ثابت شده بهم. و بس‌که نيازی به اثبات مکررش ندارم. و بعد اصلن اين‌جوريه که ديگه اون‌قدرها پررنگ نيست هم برام. می‌دونم اون استيج فيزيکی‌ای رو که با تو دارم، با هيچ مرد ديگه‌ای نمی‌تونم به اين آسونی‌ها داشته باشم. و خيالم راحته اگه هم‌آغوشی‌ای در کار باشه، همون لذتِ لحظه‌ست، هوسه، و يک اتفاق طبيعی. می‌دونی چی می‌خوام بگم اصن؟ دارم می‌گم اين يه تغيير گنده‌ست که تو من اتفاق افتاده، منی که خط قرمزام اين‌همه غير قابل عقب‌نشينی بوده برای خودم، حالا نشسته اين‌جا و داره اين‌جوری فکر می‌کنه. می‌خوام بگم تا کجا نفوذ کردی توی رگ و پی زندگی من، چه جوری داری آی-نِوِرهای زندگی منو تغيير می‌دی، و اين تغييرات جاهايی داره خودش رو نشون می‌ده که می‌دونم هيچ‌کس ديگه به اين راحتيا نمی‌تونه هضمش کنه، جز خود تو.

2009-06-28T09:31:00.001+04:30

".Funny how secrets travel"
David Bowie

2009-06-27T12:26:00.002+04:30

نامه‌ی وارده

...
بدیش اینه که هرچقدر آدم فکر می‌کنه هیچ راه حلی، حتی فانتزی، هم پیدا نمی‌شه. هیچ نور امیدی هم از هیچ جا نمی‌تابه. همه‌چی هم که بتدریج بعد از اون نماز جمعه‌ی لعنتی داره می‌ره تو سکوت مطلق. همه‌ش یاد یه چیزی می‌افتم. خانواده‌ی وحوش، اگه یادت باشه، گوزن یه گوش، یه صحنه‌ش بود که گوزنا تو سرما توی غار به هم چسبیده بودن. الان جز چسبیدن کاری نمی‌شه کرد. خوبه که ایرانین شماها. اون چند روز اول دوری و تنهایی اینجا کشنده بود. ولی آدم خره دیگه، همه‌چی کهنه میشه و عادی...

2009-06-26T12:32:00.006+04:30

my blueberry night

بعضی عکسا، بعضی بوها، بعضی تاچ‌ها يه‌هو آدمو پرت می‌کنن تو يه خاطره. لحظه‌هه با تمام حسش مياد جلوی چشمات. بو و طعم آدمه مياد تو ذهنت، بی‌که بلد باشی بنويسی‌ش. عجيبه که بلد نيستم اين خاطره‌هه رو بنويسم، حس اون «فرست کيس»ای رو که اين عکسه يادم مياره. يادمه همون موقع هم، همون روزای بعدش، نمی‌تونستم حس‌مو آناليز کنم. نمی‌دونستم اين چيزی که به جا مونده ازون شب، دقيقن اين «چيز»، چيه که با بقيه فرق داشته، که نمی‌تونم کتگورايزش کنم.

اولين بوسه‌ها، يا بيشتر از اون، اولين هم‌آغوشی‌ها معمولن تجربه‌های چندان دل‌چسبی نيستن. هر کسی شيوه‌ی بوسيدن خودش رو داره، و وقتی آدمی رو برای اولين بار می‌بوسی، آدمی که تا قبلش کلی ازش خوشت ميومده و کلی تصوير ساخته بودی ازش تو ذهنت، يه هو می‌بينی مدل بوسيدنش چه‌همه متفاوته. می‌بينی دوست نداری اپروچ‌ش رو، دوست نداری طعم دهنش رو. خوب يه وقتايی زمان می‌گذره و به يه زبون مشترک می‌رسين کم‌کم، تو بوسه، تو س.ک.س، يه وقت هم نمی‌شه، نمی‌رسين هيچ‌وقت. بعد کلی غصه‌ت می‌شه که چرا نمی‌تونی از تن اين آدمی که اين‌همه عاشقشی، اون‌جوری که دلت می‌خواد لذت ببری. و بعد متاسفانه اوهوم، اين قسمت رابطه کم‌کم دامنه‌ش کشيده می‌شه به باقی قسمت‌ها و شروع می‌کنه همه چيو خراب کردن. دور هميم ديگه، نابود می‌کنه عاشقيه رو.

خاطره‌ی من اما برعکسه. هميشه فکر می‌کردم با اون آدم هيچ زبون مشترک بدنی نخواهم داشت. قرار هم نبود داشته باشم. دو مدل آدم مختلف بوديم که نقاط منفی‌مون مشترک بود هميشه. از خود متشکر و خود-اند-آو-د-وورد-بين و فقط-من-بلدم-چه‌جوری-ببوسم و الخ. بعد نوع رابطه هم جوری بود که می‌دونستيم قرار نيست به اين استيج برسه هيچ‌وقت، اينه که هميشه يه کل‌کل مستتر داشتيم با هم سر اين قضيه.

بعد اما يادمه اون شب، وقتی برای اولين بار بوسيدمش، همه‌چی با تصوراتم فرق می‌کرد. از معدود دفعاتی بود که يه آدم تو اولين بوسه مدلش اين‌جوری شبيه من بود. ريسپانس لب‌هاش با من يکی بود. عکس‌العمل‌هاش بده‌بستون‌هاش اين همه با من مَچ بود. بوسه‌هه رسمن از جنس شراب بود، آروم و طولانی و سر صبر. خونسرد و پر از جزئيات. برام عجيب بود اين آروم موندنه، اين وحشی نبودنه. با تجربه‌های قبلی‌م فرق داشت. يادمه با خودم گفتم مال اينه که عاشق هم نيستيم، کنجکاويم فقط، اون شهو.ته اون اشتياقه رو نداريم، برا همين اين‌قدر آروم و مطبوعه. يادمه هم‌زمان يکی ته دلم می‌گفت داری مزخرف می‌گی. يادمه می‌شد ساعت‌ها ادامه پيدا کنه بس‌که مدلش از جنس من بود، راحت بودم باهاش. تانگوی لب‌ها بود رسمن، عميق و بم و دل‌چسب.

بعدترها، خيلی بعد، اون تجربه دوباره برام تکرار شد، با يه زن.

2009-06-26T10:13:00.001+04:30

نرسيده به اسکان، يه گوسپند-فروشی هست، که رسمن گوسپند-فروشيه. بعد وسط ويترينش، يه گوسِپند عظيم‌الجثه داره که از رامين هم گنده‌تره حتا.

2009-06-26T10:11:00.001+04:30

تنها راه تحمل هستی اين است که در ادبيات غرقه شوی، هم‌چنان که در عيشی مدام.
گوستاو فلوبر

عيش مدام -- ماريو بارگاس يوسا

2009-06-25T23:13:00.002+04:30

من وقتايی که هرروز هرروز پا می‌شه می‌ره شهر کتاب، يعنی يه چيزی‌ش هست، يعنی يه جای کار می‌لنگه. اوهوم. من فقط وقتی وسط کتاباست اين‌همه حالش خوبه و دنيا يادش می‌ره. من اندوهگينشه.

2009-06-25T23:06:00.000+04:30

من يک آدمِ پستِ آدم‌فروش‌ام که اما قلبی مهربون داره.

2009-06-25T23:03:00.002+04:30

آقا نمی‌شه يکی بشينه خودش منو بنويسه، منِ اين روزا رو، بعد من بهش لينک بدم؟

2009-06-25T22:19:00.003+04:30

کارن: خب، تو چيزای آسونو می‌پسندی، مگه نه؟ تو حتا توی رابطه‌ی نامشروع هم تحمل سختی نداری.
سام: منظور؟
کارن: منظور اين که می‌شد دست کم به خودت زحمت بدی و روی دختری بيرون از دفترت دست بذاری، ولی در عوض... [يک گوشی خيالی را برمی‌دارد] «خانم مک‌کورمک، لطفن بياين تو و با من رابطه داشته باشين!»... جدی می‌گم سام.
سام: کارن، مجبورم نکن در مورد اون چيزای خوشايندی برات بگم.
کارن: دست خودم نيست، مأيوسم کردی. با اين روش پيش‌پاافتاده‌ی بی‌ابتکار.
سام: ازون چه توقعی داری؟ می‌خوای مث خلبان هواپيماهای جنگنده‌ی اسراييلی باشه؟
کارن: همه با منشی‌هاشون رو هم می‌ريزن. من از شوهرم بيش‌تر از اينا توقع داشتم.

اتاقی در هتل پلازا -- نيل سايمون

2009-06-24T19:46:00.010+04:30

راست می‌گفت لاله. تو اين مدت، جی‌ميل‌مون شده بود عين ياهو.

جی‌ميل من قبل از انقلاب اين‌جوری بود که به طور متوسط پونزده بيست‌تا ميل داشت روزانه. بعد ازين پونزده بيست‌تا دستِ کم شيش هفت تاش ازين ميلای شکلاتی مال خودِ خودِ آدم بود، شيش هفت‌تاش ميلای يکی-دو خطی دوستای صميمی‌م، يه چندتا هم غريبه و کامنت و الخ. بعد اين‌جوری بود که بعضی روزا که پای پی‌سی نبودم در طول روز، شب که می‌رسيدم خونه، يه دوجين ميل هيجان‌انگيز جمع شده بود که رسمن فقط دو سه تاش دور ريختنی از آب در ميومد. بعد خوب جی‌ميل-اديکت‌ها می‌دونن که آدم چه جوری زندگی می‌کنه تو ميل باکس‌ش ديگه، مخصوصن وقتی رابطه‌ی لانگ-ديستنس داشته باشه.

تو اين مدت اما، تو همين يکی دو هفته‌ی اخير، انتخابات و بعدش، جی‌ميله رسمن شده بود کمد آقای ووپی. بازش که می‌کردی يه عالمه چيز می‌ريخت بيرون از توش. هزارتا ميل فورواردی، اخبار خوب و بد و بدتر، بهت و هم‌دردی و بغض و سکوت و گريه و هزار تا چيز ديگه. بعد اون‌قد حجم اين ميلا زياد بود، که اون هفت‌هشت‌تا ميل شخصی آدم گم می‌شد توشون. کافی بود وقت نکنی همون لحظه جواب بدی و ستاره‌دارشون کنی تا شب، يه هو می‌ديدی رفته‌ن يه صفحه‌ی ديگه و حتا جزو پنجاه‌تا ميل اول نيستن هم. بعد من دوست نداشتم اين تصوير جی‌ميلم رو. عادت کرده بودم همون چندتا اسم هميشه‌گی رو ببينم هر روز، از هر کدوم چند بار. عادت کرده بودم سورپرايز بشم با آدم‌هايی که می‌شناختم‌شون، اسم‌شونو بلد بودم. هر ميلی فولدر و ليبل خودش رو داشت، ستاره‌ی رنگی خودشو. تو اين مدت اما همه چيز يه جور ديگه بود. هزار تا آدم و هزار تا خبر، از در و ديوار.

ديروز و امروز اما، بعد از دو هفته، دوباره جی‌ميلم شده شبيه روزای قبل، کم و بيش. شده همون رسم‌الخط‌های آشنايی که بهشون عادت داشتم، اسمايی که بلدشون بودم. حالا دوباره جلوی هر اسمی کم‌کم ده پونزده‌تا پرانتز جمع می‌شه، ريپلای‌ها. حالا يعنی اين‌که دوباره داريم آروم می‌گيريم، دوباره داريم با هم حرف می‌زنيم، احتياج داريم که با هم حرف بزنيم.

پووووف، چه همه لازمم بود اين آرامش جی‌ميلی رو. اين ميل‌های دل‌چسب اين دو سه روز اخير رو.

2009-06-24T10:00:00.002+04:30

اول تجسم کن، بعد ابراز احساسات. نويسندگان مبتدی از احساسات آغاز می‌کنند و در پی آن واقع‌گرايی را از ياد می‌برند. نخست طرح واقع‌بينانه‌ای بريز، قرص و محکم. بعد روی کاناپه لم بده، تخيل کن و تا آن‌جا که می‌توانی فکرت را بپروران، احيايش کن، جان هنری به آن ببخش، به آن فرم بده تا ديگر بی‌هويت و بی‌چارچوب نماند.

خاطرات سيلويا پلات

2009-06-24T09:35:00.002+04:30

« كشته نداديم كه سازش كنيم ، صندوق دست خورده شمارش كنيم »

دست برداريد از اين سوال مائوس كنندهء آزادهندهء « آخر چه مي شود ؟ »
چه مي شود ؟ هيچ ! اما من به خودم مي بالم . به خودمان كه آن ها را ترسانديم . مثل تمام سال هايي كه از بسيجي هاي چفيه به گردن شان ، ترسيديم . من از خودمان خوشحالم كه آن ها را با تمام چماق هاشان كشانديم توي خيابان ها . كه با موتورسوارهاي غول پيكرشان ، براي دست هاي خالي برافراشته از خشم مان رجز خواندند . داد زدند ، كابل هاشان شكافت هوا را . كه صورت شان را پوشاندند حتي از شرم و ترس . ما با تمام خون هايي كه داديم و با تمام نا تواني مان ، خالي نكرديم خيابان ها را از حضورمان و سكوت مان . من براي اولين بار ديدم كه سكوت چه مي تواند ترسناك باشد و چه خشمگين .
...
[+]

2009-06-23T11:30:00.001+04:30

آسيب‌شناسی انقلاب؟ ودکا؟ الخ؟

يادمه بچه که بوديم، دوران بمباران‌ها و موشک‌بارون‌ها، زندگی همه‌ش تو مايه‌های اورژانس می‌گذشت. همه تو وضعيت استندبای بودن. شبا می‌رفتيم طبقه‌ی پنجم زيرزمين ساختمون يکی از فاميلامون، تو جردن. يه زيرزمين کامل رو فرش کرده بود با وسايل، همه‌ی فاميل شبا جمع می‌شديم اون‌جا. بزرگترا طبق معمول حرفای مهم می‌زدن و ما بچه‌ها هم پای بساط چشمک و دبلنا و مرسی-پاقدوم و الخ. بعد حواس‌مون بود که هر لحظه ممکنه موشک بزنن بغل گوش‌مون، حواس‌مون بود پامونو که از برج بذاريم بيرون دوباره اضطرابه و ترسه و مرگه و استرسه و هيجان، اما تا اون‌تو بوديم، تا همه دور هم بوديم انگار بيرون رو به کل فراموش می‌کرديم و می‌گفتيم و می‌خنديديم و چشمامون برق می‌زد. بيرون همه‌ش تعليق بود و بلاتکليفی و بی‌آينده‌گی، اون تو اما، تو اون دور همی‌ها دنيا برای يه مدت کوتاه فراموش می‌شد، همه‌ی معادله‌ها عوض می‌شد، آدمايی که سال تا سال هم‌ديگه رو نمی‌ديدن همه زير يه سقف می‌خوابيدن، دل‌خوری‌ها و قهرها و حرف و حديثا طی يه قرارداد ناگفته به کل فراموش می‌شد و خلاصه يه هم‌دلی فراگير جريان داشت زير پوست شهر. درست مث اين روزا، درست مث اين شبا.

انگار اين خاصيت بحرانه که آدما رو اين‌جوری به هم نزديک می‌کنه. آدما اون پوسته‌ی هميشه‌گی‌شون رو می‌زنن کنار و يه چهره‌ی جديد با رفتارهايی جديد از خودشون بروز می‌دن. تمام معادله‌ها و حساب‌کتاب‌های هميشه‌گی می‌ره تو حاشيه، آدم‌ها خودشون‌تر می‌شن، دوست‌تر، نرم‌تر، پذيراتر. خوب حواسم هست که اين رفتارها موقتيه و به هر حال بحران که بگذره، همه‌چی برمی‌گرده به حالت عادی. فقط می‌خوام ببينم پرانتزهايی که اين وسط باز می‌شه، استثناهايی رو که قائل می‌شيم انعطاف‌هايی رو که به خرج می‌ديم رو، بعد از بحران قراره چه‌جوری جمع کنيم!

2009-06-23T11:12:00.000+04:30

يه بنده خدايی تا همين ديروزا می‌گفت «بهترين راه رهايی از وسوسه، تن‌دادن به آن است.»
بعد يکی بره ازين رفيق‌مون بپرسه وسوسه‌های پيامد رو هم ايضن؟!

2009-06-22T15:23:00.001+04:30

با حسی سنگين...

با حس سنگینی به خانه ام در سیول رسیدم. شبکه های تلویزیونی کشوری که از آنجا آمده ام، نشرات عادی شان را دنبال می کردند. ملاقات فلان با بهمان و ابراز حمایت فلان از بهمان. اما جوانانی را که با “تکسی خطی” از مرکز شهر بر می گشتند، گاهگاه می دیدم. مصمم، عصبانی و باآرمانی که در چشمهایشان برق می زد. آنهایی را هم که لباس نظامی نداشتند و با دنده و سپر شفاف مسلح بودند، دور و بر هوتل دیدم. خارجی هایی را که مانند خودم از عصر به بعد زندانی اتاق هایشان می شدند، دیدم. روزنامه ها را هم دیدم که یک قلم فتوای رذل و اوباش بودن صدهاهزار هموطن شان را می دهند… نه دسترسی به ایمیل، نه موبایل… آخر این طوری که …

در سال 1990 اعتراض های گستره یی سه جمهوری بالتیک شوروی را فرا گرفته بودند. چند نفر در این اعتراض مدنی در خیابان های ویلنوس و ریگا کشته شدند. ساعت شش عصر، تاتیانا میتکوا اخبار را می خواند. در میان اخبار، کاغذی را به او آوردند تا بخواند. در این کاغذ گفته شده بود که در جمهوری های بالتیک وضعیت آرام است و فلان و بهمان انجمن و سازمان و اتحادیه ی صنفی حمایت شان را از یک پارچگی اتحاد شوروی اعلام کرده بودند… تاتیانا میتکوا این خبر را نخواند و در پخش زنده ی خبر گفت: خبر دروغی را به من آورده اند و من از خواندن آن سر باز می زنم. سرویس خبری همانجا قطع شد. تاتیانا میتکوا از تلویزیون اخراج شد…

یادم است مردم شوروی چقدر این مجری خبر را تحسین می کردند و از او به خاطر وفاداری به حقیقت سپاسگزار بودند…

[+]