मी एक हौशी लेखक

टिटवी

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 31 Jul 2016 10:36:00 +0000

मी काही विचारवंत नाही ना पक्षी निरीक्षक...

पुण्यात (नावाला) राहत असुन सुद्धा सिमेंट जंगलाच्या आजूबाजूला थोडेसे जंगल पहायला मिळते हे आमचे नशीब.
काही दाट झाडं आहेत यामध्येच कधी ससे तर कधी मुंगुस पहायला मिळते. तसेच बरेचसे पक्षी पण आहेत.

त्यातलाच एक पक्षी आहे "टिटवी", भु-या रंगाच्या ह्या पक्ष्यावर माझ्यामते निसर्गाने खुप मोठा अन्याय केला आहे. निसर्गाने त्याला अश्या चक्रांमध्ये अडवले की तो बिचारा तरी काय करेल.

हा पक्षी जमिनीवर घरटं करुन त्यामधे आपली अंडी देतो. इतर पक्षी मात्र झाडाच्या फांदीवर अथवा सहज न पोहचता येईल अश्या ठिकाणी अंडी देतात. जमिनीवर अंडी घातल्याने साप, कुत्रा, मांजर, मुंगुस आणि बरेचशा शिका-यांना सहज शिकार मिळते. बिचा-या टिटवीचे भविष्य अंधारात असते.

मात्र ह्या पक्ष्याला निसर्गाने जोरदार आवाज दिला आहे ज्याच्या साह्याने तो शिका-याला घाबरतो आणि आजूबाजूच्या परिसरातील इतर प्राण्यांना सुचीत देखील करतो. मात्र असे असुन सुद्धा मनुष्य नावाच्या प्राण्याने त्याला अपशकुनी बनवून टाकले.

आपल्यावर आलेलं संकट दुसऱ्याला समजावे म्हणुन ओरडणाऱ्या ह्या पक्ष्यामुळे ते संकट आता आपल्यावरही येणार असा गैरसमज/अंधश्रद्धा करुन घेतो.

ह्यामुळेच मला या पक्ष्याबद्दल सहानुभूती वाटते, आणि त्याच्यावर अन्याय झाल्याची भावना निर्माण होते.

मी एक हौशी लेखक

डर के आगे जीत है

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 14 Nov 2013 21:38:00 +0000

डर, फोबिया, भीती... हा मानवी जीवनाचा एक अविभाज्य अंग आहे. जर मनुष्याला कशाचीच भीती राहिली नाही त्याचे आयुष्य हे आयुष्यच राहणार नाही. जगात ब-याच अशा गोष्टी आहेत ज्यांची मनुष्याला भीती वाटते. ही भीती जन्मजात असते अथवा निर्माण केली गेलेली असते.

मी पण एक सामान्य मनुष्य आहे, मला पण काही गोष्टींची भीती वाटते. नुकतंच कुठेतरी वाचलं "भीती कितीही मोठी असली तरी ती दुर करण्यासाठी थोडीशी हिंम्मत पुरेशी असते" आणखी एक गोष्ट मला समजली आहे ती म्हणजे तुम्हाला भितीदायक असलेल्या गोष्टी बद्दल बिनधास्त चर्चा करा, कदाचित तुम्हाला काही उपाय मिळेल.

मला पुढील काही गोष्टींची खुप भीती वाटते.

१) विजेचा कडकडाट (विकिपीडिया)
२) सरपटणारे प्राणी (विकिपीडिया)
३) उंची (विकिपीडिया)
४) सुई (विकिपीडिया)

मी ठरवलं आहे की या सर्व गोष्टींची भीती घालवायची, पण कसं??

एक उपाय म्हणजे या सर्व भितींना सामोर जायचं...

प्रयत्न क्रमांक १: मला लहानपणी पासुन सुई/इंजेक्शन ची भीती वाटते. १० वर्षाचा असे पर्यंत खुप इंजेक्शनं घेतली, पण पुढे (सुदैवाने) १५ वर्ष इंजेक्शन घ्यायची गरज पडली नाही. पण जेव्हा पुन्हा इंजेक्शन घ्यावे लागलं तेव्हा माझा चेहरा पाहण्यासारखा झाला होता.

आता ह्या सुई ची भीती कशी घालवायची... भीतीला सामोर जाण्यासाठी सारखं आजारी पडणं हे मूर्खपणाचं लक्षण ठरेल, म्हणुन एक सुरेख विचार डोक्यात आला. "टॅटू करणे"

खुप हिंम्मत एकवटुण मी हा निर्णय घेतला. या निर्णयावर आश्चर्य व्यक्त करणारे, भीती दाखवणारे, नकार देणारे आणि हसणारे बरेच होते. पण माझा निर्णय पक्का होता, आणि मी ठरवलं आता माघार नाही. पण प्रश्न होता टॅटू काढावा तरी काय?

उत्तर सोप्पं होतं, मला आवडणाऱ्या एका व्यक्ती चे नाव टॅटु करण्याचा मी निर्णय घेतला, ती आवडती व्यक्ती आहे माझी मुलगी "निधी"

२६ ऑक्टोबर दिवस उजाडला आणि स्टुडिओ मधे गेलो आणि हा टॅटू बनविला.

हा टॅटू काढायला संपुर्ण १ तास लागला. स्टुडिओ मधुन बाहेर पडलो, टॅटू पाहिला आणि झालेला आनंद बोलुन गेला "डर के आगे जीत है"

प्रयत्न क्रमांक २: उंची ची भीती वाटणे हे साहजिकही आहे, मी फार उंचीवर गेलो तर मला भोवळ तर नाही येत पण माझे पाय एकाच जागी अडकून राहतात. जेव्हा मित्र म्हणाले की आपण सुट्टी मधे बन्जी जम्पिंग करायला जाऊ, तेव्हा प्रथम मनात खुप भीती वाटली. एवढ्या उंचीवर नुसतं उभे राहायचं नाही तर तिथुन उडी मारायची म्हणजे शुद्ध मूर्खपणा आहे, असा विचारही मनाला चाटुन गेला.

पण मला ही भीती घालवायची होती. इथे सकारात्मक विचार करणे खुप महत्त्वाचं होतं. प्रथम ज्या मित्रांनी हा प्रकार केला आहे मी त्यांच्या बद्दल विचार केला पण त्यांच्याशी काहीच बोललो नाही.

"कारण त्याने केले म्हणुन मी करणार" हा निव्वळ मूर्खपणा आहे. पण माझा विचार हा होता की ते करु शकतात तर मी का करु शकणार नाही.

मी मनाचा निर्धार केला, बुकींग केलं आणि ठरवलं की बन्जी जम्प करायची. ठिकाण होतं "ब्लोकरान्स ब्रीज, दक्षिण आफ्रिका"

हे जगातलं सर्वात उंच बन्जी जम्पिंग चे ठिकाण आहे. इथे गेल्यावर बरेच घाबरलेले चेहरे दिसले. मोठ्या हिमती ने इथपर्यंत येउन माघार घेणारे दिसलं. इथे आल्यावर तुमच्याकडे तीन पर्याय असतात. १) बन्जी जम्प करणे २) बडी म्हणुन पुलावर येणे मात्र उडी न मारणे ३) दुर उभे राहुन सगळा प्रकार पाहणे.

पर्याय क्रमांक ३ तर मी कधी खोडून टाकला होता, तर २ मधे काहीच अर्थ नव्हता. आता राहिला पर्याय क्रमांक १ म्हणजे बन्जी जम्प करणे.

ब्लोकरान्स ब्रीज ची उंची आहे २१६ मिटर, आणि या बन्जी जम्पची सर्वात उंच बन्जी म्हणुन नोंद गिनिज बुकात आहे.

या पुलाची एकुण लांबी ४५१ मिटर आहे, बन्जी जम्प पुलाच्या मध्य भागावरून मारावी लागते, आणि तिथे पोहचण्यासाठी हे अंतर चालत जावे लागते. आणि हाच सर्वात भितीदायक प्रकार होता. कारण मला एका जाळीदार रस्त्यावरून हे अंतर कापायचे होते. चालायला सुरुवात केल्यावर मला उंची ची जाणीव झाली आणि माझे पाय हलायचे थांबले. मी ठरवलं आता खाली पहायचं नाही समोर पाहुन चालत राहायचं... हा उपाय उपयोगी पडला आणि हे सगळं अतंर मी सहज चालुन गेलो.

पण इतक्यात सगळं संपलं नव्हतं, अजुन उडी मारायची बाकी होती. इथे पण हाच निर्णय घेतला, खाली पहायचं नाही, दुसर एक महत्त्वाचा निर्णय होता स्व:ता उडी मारणे. कारण तुम्ही थोडा जरी वेळ लावला तर तुम्हाला धक्का दिला जातो आणि प्रकार जास्त भितीदायक आहे.

पाच म्हणायच्या आत मी उडी मारली, उडी मारतांना भीती ने पाय हलेणासे झाले म्हणुन उडी जशी असायला हवी तशी नाही मारल्या गेली... पण महत्त्वाचं हे होतं की मी उडी मारली...

मला जेव्हा पुन्हा वर ओढण्यात आलं तेव्हा भीती आणि आनंद अशा मिश्र भावना होत्या, पण भीती गेली होती आणि राहिला होता फक्त आनंद... मनात पुन्हा तोचं विचार "डर के आगे जीत है"

आता उंची ची भीती थोडी नक्कीच कमी झाली आहे.

४ पैकी दोन भीती कमी करण्यात मला थोडंफार यश आलं आहे. उरलेल्या दोन भीती लवकरचं कमी होतील असे वाटतं आहे.

ह्या दोन्ही भितींना सामोर जाण्यासाठी मला थोडसं धाडस दाखवावं लागलं. धाडस हे विकत मिळत नाही तसंच ते एखादं शीतपेय पिउन, क्रिम लावुन अथवा बनियन घालुन येत नसतं... तुमचं तुम्हालाच ते निर्माण करावं लागत असतं.

तो दोस्तों, डर से मत डरो, डर का सामना करो क्युं की डर के आगे जीत है...

आशीर्वाद

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 27 Jul 2013 19:44:00 +0000

आपली व्यक्ती नेहमीच मनापासून आशीर्वाद देते, पण जेव्हा कुणी परकी, रक्ताचं नातं नसलेली व्यक्ती मनापासून आशीर्वाद देते तेव्हा त्याच्या आठवणी आयुष्यभर ताज्या राहतात.

एक फिरतीची नोकरी करणारा तरुण एका अनोळखी शहरात कामानिमित्त जातो, पंचविशीतला हा तरुण घरापासून खुप दुर असतो. बोलका, मनमिळाऊ स्वभाव त्यामुळे ओळखी सहज होतात आणि लक्षात देखील राहतात. सुरवातीला तो त्या शहरात क्वचितच जात असे, पण नंतर वारंवारता वाढते आणि मग आठवड्यातून २-३ दिवस त्याला तिथेच राहावे लागते. मोबाईल फोन गरजेची वस्तु नसुन चैनीचे गोष्ट होती त्या काळची ही घटना.

आता जवळ जवळ तो त्या शहरात राहु लागला होता. कारण क्लायंट च्या व्हिजिट साठी प्रवास खर्च आणि प्रवासातला थकव्या पेक्षा तिथे लॉज वर राहणे सोयीस्कर होते. त्याकाळी मोबाईल फार महागडे होते. कार्यालयीन कामं पोस्ट अथवा कुरीअरने व्हायची. फार महत्त्वाचं असेल तर फोन. दिवसातून एकदा तरी त्याला हेड ऑफीस ला फोन करावा लागत असे, त्यासाठी पर्याय होता STD-PCO.

पहाटे सकाळी लवकर उठायचं, चहा नाश्त्यासाठी बाहेर पडायचं. रोजचा पेपर घेउन पुन्हा रुमवर येऊन क्लायंट कडे जाण्यासाठी तयार व्हायचं. बाहेर पडलं एका STD-PCO वर जाऊन हेड ऑफीसला फोन करायचा आणि पुढे कामाला जायचे. थोड्याच दिवसात त्या STD-PCO वर काम करण्या-या बाईंची आणि त्याची ओळख झाली. कामाचं फोन वर बोलुन झालं की ५ मिनिट का होईना तो त्यांच्याशी बोलतं असे. भाषेतल्या लहेज्यातुन त्यांनी लगेच ओळखलं की, तरूण या शहरातला नाही.

सुरवातीला बोलण्याचा विषय म्हणजे, थोडीफार चौकशी, कुठे काम करता, काय काम करता इथ पर्यंतच होता. पण हळु हळु ही ओळख वाढतं गेली आणि त्याला त्या बाईंबद्दल कळु लागलं, वयाने चाळिशी मधे असलेल्या त्यांना तो आता काकी म्हणु लागला. काकी विधवा होत्या, त्याच्या पतीचे अपघाती निधन झाले होते. कमी शिक्षण, घरातून नसलेला पाठिंबा अशा परिस्थिती मध्ये त्या बाहेर पडल्या. सुरुवातीला मजुरीच कामं केली आणि आता या STD-PCO वर ऑपरेटरच काम करत होत्या. त्यांना दोन मुली आणि एक मुलगा. मोठ्या मुलीने प्रेम विवाह केल्याने नातेवाईकांनी सर्व मदत नाकारली. अशा परिस्थिती मधे आयुष्य काढणाऱ्या काकींच्या सर्व आशा त्यांचा मुलगा रोहित वर टिकून होत्या.

रोहित १७ वर्षाचा पो-या... प्रत्येक "टीन-एज" असतो तसाच. पण त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाला पण बरेच पैलु होते. परिस्थितीची जाणीव असणे म्हणजे काय असते हे रोहितला पाहुन त्याला समजले. काकी सकाळी ७ ते संध्याकाळी ७ पर्यंत STD-PCO सांभाळायच्या. ७ नंतर तेच काम रोहित ११ वाजेपर्यंत करायचा.

आता त्याची आणि काकीची चांगली ओळख झाली होती. काम लवकर संपले अथवा रुम वरती कंटाळा आला तर तो त्यांच्याशी गप्पा मारायला येत असे. काकींना पण त्याची सवय झाली होती. एखाद्या दिवशी उशीर झाला तर त्या खुप काळजीने त्याची चौकशी करायच्या. थोड्याच दिवसात दोघांमध्ये एक अनाम असं नातं निर्माण झालं होत.

७ नंतर काकी घरी गेल्या की तो रोहित शी गप्पा मारयला येत असे. रोहित अत्यंत शांत आणि मेहनती मुलगा होता. त्याच्याशी गप्पा मारतांना त्याला त्याच्या कॉलेज चे दिवस आठवायचे... ज्या मध्ये खुप खुप फरक होता.

रोहित सकाळी लवकर उठून कॉलेज ला जायचा, दिवस कॉलेज मध्ये अभ्यास केला की, ४ ते ७ पिग्मी गोळा करायची आणि ७ ते ११ STD-PCO. रोहितशी पण त्याची चांगली गट्टी जमली. तो रोहितशी नियमीत गप्पा मारायचा. अभ्यास कसा सुरु आहे चौकशी करायचा. ही गट्टी, मैत्री इतकी घट्ट झाली की रोहित त्याला दादा म्हणु लागला. तो ही रोहितला मग खुप जपु लागला कारण त्याचं वय...

ते वयच असं असतं ज्या मधे आपलं मन चंचल असतं, जगाच्या चकाचौंध प्रकाशाकडे आपण ओढले जातो. कधी मार्ग चुकु शकतो... तसा रोहित खुप समजुतदार होता. पण मित्रांसोबत राहुन प्रत्येक "टीन-एज" मुलाला कराव्या वाटणाऱ्या गोष्टी त्याला ही कराव्या वाटतं असे. पण परिस्थिती मुळे रोहित मन मारायचा. रोहित त्याला नेहमी विचारायचा की "दादा, महिन्याला पैसे कमी पडतात, मी आणखी एक नोकरी करु का? कॉलेज एक दोन तास कमी केले तरी मी पास होईल मी" त्यांची कौटुंबिक परिस्थिती माहिती असुनही त्याने स्पष्ट नकार दिला... आणि रोहितनेही तो मान्य केला.

रोहितशी झालेल्या गप्पा तो क्वचितच काकींना सांगत असे पण काकींना सर्व कळत असे. कारण रोहितच्या बोलण्यात त्याचा उल्लेख वारंवार होतं असे.

एक दिवस काकी सकाळी जरा नाराज मुड मधे बसल्या होत्या, तो फोन करायला आला तरी चौकशी नाही केली. त्याला लगेच काहीतरी घडलं आहे याचा अंदाज आला. फोन झाल्यावर कामाला जाण्याऐवजी त्याने खांद्यावरची बॅग खाली ठेवली आणि विचारले,

"काकी, काय झालं?"
त्या शांतच होत्या.

त्याने परत विचारलं, "काकी??"

त्या थोड्या वैतागल्या होत्या, आणि त्यांनी बोलायला सुरुवात केली.

"तुम्हाला तर आमची परिस्थिती माहिती आहे, कसं बस धकत आमचं... रोहित आता मोठा होतं आहे. त्याचं पण एक जग आहे, त्याचे मित्र आहेत. मला माहिती आहे की खुप समजुतदार आहे पण कुणी तरी त्याच्या मनात कुत्रा पाळायचं घातलं आहे आणि तो हट्ट धरुन बसला आहे, मी नाही म्हणाले तर दोन दिवस झाले जेवला नाही. बोलत पण नाही माझ्याशी."

काकींना रडु आलं, ते अश्रु रोहितच्या हट्टामुळे नव्हते तर त्यांच्या परिस्थिती मुळे होते. रोहित अल्लड होता. मित्रांमध्ये राहुन अशा गोष्टी सहज मनामधे घर करुन जातात.

तो खाली बसला... त्याला त्याचा भुतकाळ आठवला, तो पण असाच होता. अल्लड... शांत पणे विचार करुन तो म्हणाला "काकी मी रोहितशी बोलतो, तुम्ही काही काळजी करु नका"

हे बोलुन तो कामावर निघुन गेला. दिवसभर त्याच्या डोक्यात तोच विचार संध्याकाळी काय करायचं

संध्याकाळी STD-PCO वर गेला, रोहित आला होता. त्याच्यासाठी हा खुप कठीण प्रसंग होता. त्याने कधीच कुणाची समजुत काढली नव्हती. रोहित लहान होता पण हा विषय दादाला का सांगितला म्हणुन आई वर चिडला असता.

गप्पांना सुरुवात झाली, इतर गप्पा झाल्यावर पेपर मधील कुत्र्याची पिल्लं विकणे आहे ही जाहिरात त्याने रोहित ला दाखवली. रोहित एकदम फुलला, आनंदाने त्याने सांगायला सुरुवात केली. दादा मी पण पाळणार आहे कुत्रा...
लक्षात आले आता आपण बोलु शकतो. त्याने त्याच्या (आर्थिक) परिस्थितीचा कुठेही उल्लेख न करता बोलायला सुरुवात केली

"रोहित मला सांग, तु आणि आई सकाळीच बाहेर पडता. दिवसभर घरात कुणी नाही. तु रात्री उशीरा घरी जातो. मग कुत्रा सांभाळणार कोण? अरे मित्र आता कुत्रा देतील आणुन पण सांभाळणार आहेत का? तो तुलाच सांभाळावा लागणार."

रोहित ने विचार केला, दोन तीन पर्याय पण सांगितले पण दादा चा मुद्दा त्याला पटला.

दुस-या दिवशी सकाळी काकी STD-PCO मध्ये आल्या. त्याला बघितल्या बघितल्या स्मित हास्य त्यांच्या चेह-यावर खुललं. त्याने विचारायच्या आत काकी म्हणाल्या...

"तुम्ही रोहितला समजावुन सांगितलेलं दिसतंय"

"हो... का? काय झालं?" तो म्हणाला.

काकी म्हणाल्या, "रोज मी घरातुन बाहेर पडतांना रोहित मला नमस्कार करतो, दोन दिवस झाले केला नव्हता. कारण तो नाराज होता, आज ही तो नमस्कार नाही करणार ह्या भावनेने मी बाहेर पडत होते तर त्याने मला थांबवलं आणि वाकुन नमस्कार केला..."

हे ऎकुन त्याला खुप आनंद झाला...

काकी बोलतं राहिल्या... "तुम्हाला सांगते ही बाब खुप शुल्लक होती. पण मी समजुत काढु शकत नव्हते, अहो ’वाईट विचार एखाद्याच्या मनात पेरणे खुप सोपं असतं, पण चांगला विचार पेरून तो रुजवणे खुप कठीण असतं...’ आणि तुम्ही ते केलं. तुम्ही जगात कुठेही जा माझे आशीर्वाद तुमच्या पाठीशी आहेत"

तो समाधानाने तिथुन बाहेर पडला... आता तो एकटा नव्हता, एका आईचा आशीर्वाद त्याच्या सोबत होता.

रोबेन आयलंड - अ लॉंग वॉल्क टु फ्रीडम

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 17 Jun 2013 22:19:00 +0000

रोबेन आयलंड - अ लॉंग वॉल्क टु फ्रीडम

एखादी वस्तु सहज मिळाली तर त्या वस्तूचं महत्त्व कमी होतं, मग ती वस्तु आपण वाट्टेल तशी हाताळतो. "स्वातंत्र्य" ही देखील अशीच एक वस्तु आहे. स्वातंत्र्य बद्दल लिहिण्या इतपत माझा अभ्यास नाही. पण आज केपटाऊन शहराजवळच्या रोबेन आयलंडला भेट दिल्यानंतर स्वातंत्र्याचा खरा अर्थ कळाला असे म्हणता येऊ शकते पण मी म्हणेल माझा स्वातंत्र्याकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन नक्कीच बदलला आहे.

ऑफीस कामानिमित्त माझी ही दक्षीण आफ्रिकेला दुसरी भेट आहे. या चकरेला माझा मुक्काम जगातल्या काही सुंदर शहरांपैकी एक अशा केपटाऊन शहरात आहे. इथे येण्यापूर्वी या शहराबद्दल मी खुप काही ऎकलं होतं. जसे की हे शहर किती सुंदर आहे, अटलांटिक महासागर, केप ऑफ गुड होप आणि बरच काही. सुट्टी मिळाली की मग अशाच एखाद्या ठिकाणी भटकंती निघते.

आज सोमवार असूनही सुट्टी मिळाली, निमित्त होतं ’युथ डे’. सगळ्या मित्रांनी मिळून अगोदरच रोबेन आयलंड ला जायचा बेत आखला होता. मी दरम्यानच्या काळात विकीपेडीयावर मिळेल ती माहिती वाचुन घेतली होती. सकाळी ११ ला बोट होती, आम्ही सगळे धक्क्यावर (V & A Waterfront) जमा झालो. ही जागा पण अप्रतिम सुंदर आहे. एखादी व्यक्ती एकटी जरी असेल तरी अख्खा दिवस आरामात घालवु शकेल.

रहाट पाळणा

धक्का

बुकींग अगोदरच केलं होतं, रांगेत बरेच आफ्रिकन, अमेरिकन आणि भारतीय होते. आमची बोट जरा उशीरा निघाली, साधारण ४५ मिनिटात आम्ही रोबेन आयलंड ला पोहोचणार होतो. बोट अतिशय सुंदर, स्वच्छ आणि वातानकुलीत होती. बोटीत लावलेल्या टिव्हीवर या बेटाचा थोडासा इतिहासही दाखविण्यात आला.

बेटावर पोहोचल्यानंतर एक बस या बेटाची सफर करवते.

प्रवेशद्वार

हे एक ओव्हल आकाराच बेट असुन अंदाजे ५ किमी चा परिसर आहे. बस मध्ये गाईड (अ‍ॅलन ) होता जो बेटावरील सर्व ठिकाणांबद्दल माहिती उत्तमरीत्या देत होता. त्यानी दिलेली माहिती आणि ती ठिकाणं पाहुन मन सुन्न झालं. त्याकाळी सरकार विरुद्ध उठणारा प्रत्येक आवाज दाबला जात असे, म्हणुन सरकार अशा व्यक्तींना या बेटावर आणुन टाकत असे, थोडक्यात सत्तांध-यांनी या बेटाचा वापर ’डंपिंग ग्राऊंड’ म्हणुन केला.

हो ’डंपिंग ग्राऊंड’ कारण हजारोंच्या संख्येने राजकीय कैदी इथे आणले जात आणि त्यांना इथे बंदी बनविण्यात येत असे. इतकच नव्हे तर कुष्ठ रोगी देखील याच बेटावर ठेवण्यात आले होते. त्यातले बरेचसे कुष्ठ रोगी येथेच मरण पावले. या बेटावर बरीचशी स्मशान देखील आहेत, इथेच त्यांना दफन करण्यात येत असे.

स्मशानभूमी

या बेटाचा विषय निघाला की एकच नाव पुढं येतं, ते म्हणजे ’मंडेला’... पण या बेटावर त्याहून जास्त मरणयातना भोगलेली एक व्यक्ती होती. त्या व्यक्तीच नाव आहे "रॉबर्ट सोबुक्वे".

सोबुक्वे यांना या बेटावर एक राजकीय कैदी म्हणुन ठेवण्यात आलं होतं. अश्वेत लोकांच्या हक्कासाठी लढा देतांना बंड पुकारले म्हणुन त्यांना १९६० मध्ये अटक करण्यात आली. काही काळानंतर त्यांना या बेटावर ठेवण्यात आलं ते पण विशेष कैदेत, त्याच्यावर इतर कैद्यांशी भेटण्यास, बोलण्यास बंदी घालण्यात आली होती. या कैदेत त्यांचा बाकीच्या कैद्यांशी संवाद फक्त दुरुन हाताच्या खुणांनी होत असे. दुर्देव म्हणजे त्यांच्या परिवाराला देखील भेटु दिले जायचे नाही. पत्र जरी लिहिलं तरी ते इंग्रजी मधुनच लिहिल्याची सक्ती होती. परिवाराला लिहिलेलं पत्र देखील प्रशासन वाचुन मगच पुढे पोस्ट करायचं. सोबुक्वे पुढे मग खुप आजारी पडले, तब्येत जास्त खराब झालेली पाहुन त्यांच्या परिवाराला या बेटावर आणण्यात आलं, त्यांना बाजुलाचा राहायला खोली देण्यात आली मात्र भेटण्याची परवानगी आठवड्यातून फक्त एकदाच. हे असं एकट आयुष्य... नाही आयुष्य नाही म्हणता येणार, ह्या मरणयातना सोबुक्वे यांनी या बेटावर १३ वर्ष भोगल्या. तब्येत अत्यंत खालवल्यानंतर त्यांना याबेटावरुन मुख्यभुमीत किंबर्ली येथे हलविण्यात आलं ते देखील त्यांच्या घरात नजरकैद. अखेर त्यांचं आजारपणामुळे १९७८ ला निधन झालं.

याच्या पुढेच एक ठिकाणं आहे Lime Quaary इथे कैद्यांना खडी फोडण्याचं काम दिलं जात असे.

गुंफा- एक विद्यापीठ

सर्व हवामानात हे काम करवुन घेतलं जात असे. कुठलंही सुरक्षा उपकरण जसे, चष्मा, टोपी, मास्क दिले जात नसत त्यामुळे येथील पिवळ्या माती मुळे पुढे कैद्यांना अंधत्व, श्वसनाचे रोग जडले. या पिवळ्या मातीत सुशिक्षित कैदी अशिक्षित कैद्यांना बोटाने गिरवून लिहायला आणि वाचायला शिकवत असे. त्याच मुळे इथले कैदी या जागेला एक विद्यापीठ मानतात.

१९९५ मध्ये सुटका झालेले कैदी पुन्हा एकदा इथे परत आले त्यांनी इथल्या दगडांचा एक असा थर बनविला.

दगडांचा थर

टुर गाईड सगळं दाखवत होता सोबतच माहितीही देत होता. मात्र मुख्य जेल मध्ये हेच काम त्याकाळच्या एका कैद्यालाच देण्यात आलं आहे, तसा नियमच आहे. कारण जेल ची सर्व माहिती, कैद्यांची दिनचर्या फक्त एक कैदीच उत्तमरित्या सांगु शकतो. आमचा टुर गाईड आम्हाला बस मधुन जेलच्या दारात सोडुन निघुन गेला.

पराग, अ‍ॅलन आणि मी

आता आम्ही सर्व KOLIKELE या एक कैद भोगलेल्या व्यक्तीशी बोलत होतो. त्याने सर्व जेल परिसर दाखविला.

KOLIKELE- एक भूतपूर्व कैदी

जेलचा एक भाग ’नामिबिया’ म्हणुन ओळखल जातो. कारण इथल्या कैद्यांना दुस-या भागातल्या कैद्यांना भेटण्या, बोलण्याची बंदी होती. या कैद्यांना आठवड्यातून एकदा बाहेर पडुन इतरांशी बोलता याव, फुटबॉल खेळता यावा यासाठी बाकीच्या कैद्यांनी बरीच आंदोलनं, उपोषणं केली. अखेर प्रशासनाने हात टेकले आणि त्यांना ती परवानगी दिली.

याच भागात ठेवण्यात आलेले एक कैदी होते. "नेलसन मंडेला"

मंडेला आणि इतर कैदी इथे राहुन देश कसा चालवायचा या विषयावर चर्चा करायचे. या बेटावर मंडेला यांनी १८ वर्ष शिक्षा भोगली.

मंडेला आणि वॉल्टर सिसिलु

सर्व जेल पाहुन झाल्यावर या बेटावरुन परत जाण्यासाठी पुन्हा बोटीचा प्रवास करायचा होता. त्यासाठी जेलच्या दारापासून धक्क्यापर्यंत चालत जायचं होतं, या मार्गाला "लॉंग वॉल्क टु फ्रीडम" म्हणतात.

मला हे नाव अगदी योग्य वाटलं, कारण आमच्यासाठी धक्क्यापर्यंत चालत जायचा प्रवास फक्त काही मिनिटाचा होता, पण त्या कैद्यांसाठी हाच प्रवास काही तपांचा होता...

देशपांडेजी...

टेस्टी विकेंड

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 10 Feb 2013 11:36:00 +0000

विकेंड अथवा रविवार म्हंटलं की वाटतं मस्त आरामात उठावं, अंघोळ उशिरा, गरमागरम चहा बरोबर पेपर आणि समोर नास्ता... मग उरलेला अख्खा दिवस आळसात घालवावा.

खरं आहे ना मित्रांनो... ५ दिवस काम करुन एक दिवस मस्त मजेत आरामात घालवावा असं कोणाला नको वाटतं. या रविवार सुरुवात अशीच काहीशी झाली. आरामात जाग आली, खिडकीतून पाहिले तर सुर्य टेकडी मागून नुकताच वर आला होता. लगेचच कॅमेरा काढला आणि फोटो घेतले.

Photo: Nagesh Deshpande

तो पर्यंत बायको स्वयंपाक घरात कामाला लागली होती, चहा तयार होता. तिने चहा आणुन दिला आणि सहज मनात विचार आला. जसं विकेंड अथवा रविवार ला आपल्याला आराम करावा वाटतो तसंच तिला ही वाटत असेलच ना...

लगेच फर्मान सोडला, म्हंटलं आज किचन मधे जायचं नाही. आज मी काहीतरी बनवितो तुझ्यासाठी. सुरुवातीला तिला मी गंमत करत आहे असे वाटले, मग म्हणाली, जे काही करणार आहेस ते कर पण एक ही वस्तु मागायची नाही, भाजी चिरुन दे, मसाला दे हे चालणार नाही. मी म्हणालो "डन"

फ्रिज उघडला आणि भाज्या पाहुन घेतल्या. मला जमेल अशी एक ही भाजी नव्हती. होत्या फक्त भल्या मोठ्या दोन ’शिमला मिरची’ लगेचच युरोपीय देशातली टिव्हीवर पाहिलेली एक डिश आठवली. पण ती डिश नॉनव्हेज होती. म्हंटलं आपण व्हेज डिश बनवु, लागलो कामाला आणि अशी काही डिश बनविली की बायको खुश......

डिश चे नाव "स्टफ-कॅप्सीचिजम"

साहित्य: एक वाटी तांदुळ, १/२ वाटी शेंगदाणे, २ शिमला मिरची, १ टमाटा, १ कांदा आणि थोड चीज

कृती: तांदुळ आणि शेंगदाणे १/२ तास भिजत घाला. शिमला मिरची वरुन अशी कापा जेणे करुन त्यात मिश्रण भरता येईल. २ चमचे तेल गरम करुन त्यात जि-याची फोडणी द्या. त्यात बारीक कापलेला कांदा आणि टमाटा मस्त परतुन घ्या. त्यात एक चमचा बिर्याणी/पुलाव मसाला टाका. आता भिजलेले तांदुळ आणि शेंगदाणे टाका. चवीनुसार मीठ घाला. त्यात तांदुळ बुडतील एवढच पाणी घालुन १५ मिनीट शिजु द्या. आता कापलेल्या शिमला मिरची मध्ये तळाशी थोडे चीज टाका आणि तयार झालेला भात यामध्ये गच्च भरा आणि वरतून पुन्हा थोडं चीज टाका. आता शिमला मिरची ला बाहेरुन थोड बटर लावुन ती १० मिनिट मायक्रोवेव्ह अथवा कुकर मधे शिजवून घ्यावी. माझ्या कडे मायक्रोवेव्ह नसल्याने मी कुकर वापरले.

तर मित्रांनो तयार आहे मस्तपैकी "स्टफ-कॅप्सीचिजम"

Photo: Nagesh Deshpande

गरम गरम "स्टफ-कॅप्सीचिजम" खाऊन बायको खुश तर झालीच पण एक विकेंड/रविवार वेगळ्या पद्धतीने घालवला. छान वाटत एखादा दिवस स्व:ताच्या आनंदापेक्षा दुसर्‍याला आनंद देण्यात घालवला तर आयुष्य खुपच सुंदर वाटु लागत. केवळ ह्या एका बदलामुळे पुर्ण आठवडा मजेत जाणार हे मात्र नक्की...

देशपांडेजी...

अल्पविराम

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 02 Feb 2013 18:12:00 +0000

जवळपास एक वर्ष हा हौशी लेखक गायब होता. मित्रही चौकशी करत होते.

"काय लिखाण बंद केलं का?"

"एखादी पोस्ट नाही ब-याच दिवसात..."

मी निरुत्तर होतो. काय बोलावे समजत नव्हतं, पण आता सांगावसं वाटते की मी "अल्पविराम" घेतला होता.

शेवटचा लेख मागील एप्रिल मध्ये लिहिला होता. तेव्हा पासुन आज पर्यंत ब-याच घटना घडल्या, आयुष्य एवढं बिझी झालं की चक्क लिखाण बाजुला राहिलं. विशाल, दिपक, सुझे आणि सागर ची पोस्ट वाचुन वाटायचं आपण पण लिहावं पण वेळच नव्हता...

या बिझी पणाला सुरुवात झाली एका मोठ्या गोड बातमी नंतर... ती बातमी होती मी "बाप" होण्याची. हो २१ एप्रीलला देवाने आमच्या आयुष्यात एक परी आणली. आम्हा दोघांत हवी असणारी तिसरी व्यक्ती आली. सगळ घर आनंदाने नाहुन गेलं. सर्वात पहिला अभिनंदनाचा फोन विशालचा आला, तर दिपक ने सुंदर असे कार्ड दिले.

http://www.marathigreetings.net/

आता "निधी" १० महिन्यांची झाली आहे.

त्याच दरम्यान ऑफीस मध्ये काम ही खुप वाढलं होतं, नवीन येणारे प्रोजेक्ट्स आणि त्याचं टेस्टींग ही जबाबदारी वाढतच चालली होती. काम एवढं वाढलं होतं की १२-१२ तास ऑफीस मध्येच बसुन राहावं लागायचं. पण एक लहानपणची एक शिकवण कायम लक्षात होती की, "कष्ट कधीच वाया जात नसतात". कामाचा ताण नक्कीच होता पण आयुष्यात ताण नसेल तर त्याला आयुष्य म्हणताच येणार नाही.

असो... हा ताण निवळविण्यात काही अनोळखी मंडळींचा खुप मोठा हात होता. ही अनोळखी मंडळी कधी अगदी जवळची मित्रमंडळी होऊन गेली कळालंच नाही. आशिष, आर.के, जोशीबुवा, मसाला-चाय, रश्मी आणि रुतु ट्विटर वर भेटलेल्या ह्या काही व्यक्ती, ज्या थोड्याच काळात अगदी जवळचे मित्र होऊन गेले. बायको माहेरी, ऑफीस मध्ये वाढलेलं काम यामुळे आलेला एकटेपणा या मित्रांनी क्षणात दुर केला. आम्ही भेटलो, आवडी निवडी जाणून घेतल्या. खुप धमाल केली "धन्यवाद मित्रांनो"

माणसाच्या मुलभूत गरजा अन्न, वस्त्र आणि निवारा... निवारा हा स्व:ताचा असावा असं प्रत्येकाच स्वप्न असतं. पुण्यात आल्यापासून माझी ही हीच धडपड सुरु होती की, स्व:ताचं घर व्हावं. खुप धडपड केली, एरिया निवडा, बिल्डर बघा, भाव काय?, कर्ज किती मिळेल?, परवडतो का?, पझेशन कधी? असे असंख्य प्रश्नांची उत्तर शोधत अखेर दिवाळीच्या अगोदर १ BHK बुक केला.

Image source: Internet

नशीब म्हणजे हा फ्लॅट रेडी पझेशन होता. त्यामुळे काही दिवसात स्व:ताच्या घरी राहायला जाण्याचा योग आला. आता हळु हळु आयुष्य पूर्वपदावर येत आहे. कामाचा ताण आता कमी झाला आहे. पण जबाबदारी वाढली आहे. आज ब-याच दिवसांनंतर लिहिल्यानंतर खुप छान वाटतं आहे. आनंद या गोष्टीचा ही आहे की लेखनात पडलेला हा विराम हा अल्पविरामच होता.
धन्यवाद...

देशपांडजी...

https://www.facebook.com/haushilekhak

रिसेशन वाईट असतं मित्रा...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 08 Apr 2012 14:56:00 +0000

ही कथा, खरंतर व्यथा म्हणायला हवं... आहे एका आयटी कामगाराची.

हा कामगार दुसरा तिसरा कुणीही नसुन मीच आहे हे सांगायला नको. सगळं आज कालच्या हिंदी सिनेमा सारखं झालं, म्हणजे कसं आपण प्रवास करुन, दुपारची झोप खराब करुन मल्टिप्लेक्सला जातो. महागडे तिकीट घेतो. महागडे मात्र हलक्या दर्जाचे जंकफूड खातो आणि सिनेमा संपला की आपण इथे का आलो हीच हीच हळहळ करत बसतो. थोडक्यात सुरुवात खराब म्हणजे पुर्ण सिनेमा कसा असेल याची कल्पना येते, पण आपण आशावादी असतो. तस्सच काहीसं झालं माझ या कंपनी मध्ये येतांना.

सकाळची ९ ची वेळी दिलेली जॉईन होण्याची, पहिलाच दिवस उशीर नको म्हणुन ८.४५ ला मी ऑफीस मध्ये दाखल झालो. मी रिसेप्शन वर ताटकळत बसलो होतो. आता कुणी येईल मग कुणी येईल असं म्हणता म्हणता ९.३० नंतर एक एक जण यायला सुरुवात झाली. रिसेप्शनीस्ट ला विचारल्या वर तिने मला एका छोट्या मिटींग रुम मधे बसवलं आणि मी आता एच. आर. ची वाट बघु लागलो.

साधारण १०.३० ला ती ऑफीस मध्ये आली आणि १०.४५ ला त्या मिटींग रुम मध्ये. "गुड मॉर्निंग... आर यु केम फॉर इंटरव्ह्यू??" पहिल्या बॉलला माझी विकेट...

"नो नो मॅम, आय केम टु जॉईन टुडे".

मी जॉइनींग लेटर दाखवलं

"ओह.. ईज ईट."

"किस ने लिया था इंटरव्यु" तिने विचारलं

"मुझे नाम ठीक से याद नही... शायद अमीत ने लिया था"

"ओह ठिक है बैठो यही पर अमीत ११ बजे ऑफीस आता है, वो आने के बाद देखती हु"

"थँक्यु"

आता मी त्या अमीत ची वाट बघत बसलो, तो ११.३० ला आला. मग तो आणि ती एच आर दोघे मिटींग रुम मध्ये आले.

मग दोघांचा एकमेकात गुजरातीत संवाद सुरु झाला. त्याच्या बोलण्यातून हे समजलं की दोघांना माझ्याबद्दल काहीच लक्षात नव्हतं. शेवटी अगदी त्रासीक मुद्रेने अमित मला डेवलपमेंट सेंटर कडे घेऊन गेला. बाय द वे अमीत हा तिथे प्रोजेक्ट मॅनेजर होता मग त्याने तिथल्या काही मंडळी ची (गुजरातीत) ओळख करुन दिली आणि मी जिथे बसणार ती जागा दाखवली. हे सगळ होईस्तव १२.३० झाले होते. आता ऑफीस भरल्यासारखं वाटत होतं. कुणी किबोर्ड बदडत होतं तर कुणी नुसतच बसलेल होतं.

माझी बसायची जागा पाहुन मी जरा गडबडलो, मनातल्या मनात जो-यात ओरडलो "अरे बाबा... मी आय टी कामगार आहे, माझे कौशल्य दाखविण्यासाठी कॉम्प्युटर नावाचे यंत्र लागतं, ते कुठे आहे???"

"हॅलो, मीट मि. जिग्नेश (आणखी एक गुज्जु) हि विल बी युर टीम लिडर हियर"

"हॅलो सर" मी आपलं थोडा आदर दाखविला...

आता तुम्ही सांगा एखाद्या कंपनीत तुमचा पहिलाच दिवस, मॅनेजर तुमची ओळख टीम लिड शी करुन निघुन जातो. टीम लिड तुमच्या कडे बघतो. काय संवाद होणे अपेक्षित आहे तुम्हाला... हेच ना "किती एक्सपिरीयन्स आहे, अगोदर कोणत्या कंपनीत होता वगैरे वगैरे..."

पण असं काहीच झालं नाही.

त्याने बॅग उचलली, मला वाटलं लंचला जात असेल हा... तो माझ्या सीट जवळ आला आणि पहिला आणि शेवटचा अणु बॉम्ब टाकला. हो अणु बॉम्बच होता तो... तो म्हणाला "पागल है क्या तु... ये कंपनी क्यु जॉईन की" मी फ्लॅटच झालो... काय, कसं रिअ‍ॅक्ट करु असं विचार करे पर्यंत जिग्नेश तिथुन निघुन पण गेला. आता त्या क्युबिकल मध्ये फक्त मी एकटाच होतो. एक-दीड तास मी तसाच शुन्यात बसलो होतो. मी जेवण करुन आलो आणि परत जिग्नेश वाट पाहु लागलो. जेणे करुन तो काही काम देईल. पण जिग्नेश परत यायचं सोडा तो कंपनी सोडून गेल्याचं मला दुसऱ्या दिवशी समजलं.

दुसऱ्या दिवशी अमीत माझ्याकडे आला, पुन्हा इंटरव्ह्यू मध्ये विचारलेले सगळे प्रश्न पुन्हा विचारले (आता याला काय अर्थ आहे...) आणि मला टेस्टिंग टीम कडे घेऊन गेला. तिथे पहिला मराठी संवाद कानावर पडला.

"संदीप, ये तुम्हारे टीम मे जॉईन हो रहा है आज से... ईसे अपनी टेस्टिंग प्रोसेस समझा देना" अमीत हे सांगुन तिथुन निघुन गेला.

मी सगळ्यांशी ओळख करुन घेतली. यांनी अपेक्षित असेच प्रश्न विचारले आणि गप्पा मारल्या. मग मला जरा हायस वाटलं.

तितक्यात अमित आला आणि मला त्याच्या टेबल जवळ घेउन गेला. "देखो ये हमारा प्रोजेक्ट है, तुम्हे इस की पुरी टेस्टिंग करनी है, इस का टेस्ट प्लान मुझे चाहिये. बनाकर दो मुझे..."

"अमित वो तो हो जायेगा पर, अभी तक मुझे पिसी नही मिला है वो मिलने के बाद काम शुरु कर देता हु. तब तक आप मुझे ’बी. आर. एस’ देदो मै पढ लुंगा"

"बी. आर. एस. ??? मतलब"

"बी. आर. एस. Business requirement specification या रिक्वायरमेंट डॉक्युमेंट"

"ओह.. रिक्वायरमेंट डॉक्युमेंट तो ऎसा बोलो ना, देखो वैसा कुच भी नही है, एक काम करो वो भी तुम ही बना दो"

"अरे वो तो बीए बनायेगा ना"

"ह्म्म्म ठीक उसे बोलता हु..."

मी तिथुन निघालो तर मागुन आवाज

"अरे लेकीन तब तक टेस्ट प्लान बनाना शुरु करो"

मी मनातल्या मनात कपाळावर हात मारला.

हळु हळु मला इथली कार्यपद्धती, माणसं समजायला लागली. मला ६-७ दिवसानंतर का होईना एक पिसी मिळाला.

त्यातले दोघं... पहिला संदीप, हा टेस्टर होता आणि दुसरा डेव्हलपर परिमल

संदीप हा अगदी पहिल्या दिवसापासूनच एकच डायलॉग मारायचा, जिग्नेशच्या तश्या जाण्याने मला काही दिवस त्याचा तो डायलॉग मला काही दिवस खरा ही वाटला. त्याचा तो जणु काही तकि-या-कलाम च झाला होता. दररोज म्हंटले तरी चालेल, अतिशयोक्ती होऊ नये म्हणुन आपण असे म्हणु की, दर सोमवारी संदीपचा "आज मी पेपर टाकणार" हा डायलॉग ऎकायला मिळायचा.

परिमल मुळचा विदर्भातला, त्यामुळे मातृभाषा हिंदी... कोडींग चांगला करायचा मात्र त्याहुन एक्सपर्ट होता "मस्का" लावण्यात, अमीत किंवा सिनिअर मॅनेजमेंट मधलं कुणी ही आलं याचा तोंडाचा पट्टा सुरु...

एक दिवस तर कहरच झाला, आमचा डेव्हलपमेंट हेड आला त्याची फक्त एवढीच चुक झाली की त्याने कामाचा विषय न काढता जनरल गप्पाने सुरुवात केली आणि तिथे परिमल पेटलाच.

"सर... आप जब युसए में थे कहा रहते थे?, सर... मुझे गोल्फ नही समजता क्या आप मुझे बताएंगे?, सर... आप कितने बजे उठते हो... और लंच. सर... युसए का खाना अच्छा लगता है या इंडिया का???"

आम्ही सगळे, बापरे काय माणुस आहे हा म्हणत नुसत ऎकत होतो. वाटलं त्याला सांगाव की, "टॉयलेटला कधी जाता" हेही विचारुन घे पण आम्ही विषय हसण्यावारी नेला.

पुढील दीड वर्ष मी त्यांना सहन केलं...

का??

कारण रिसेशन वाईट असतं मित्रा...

सांगायला नको पण इथे कोणतीच प्रोसेस नव्हती, कोणतेही डॉक्युमेंट नाही. त्यातलाच एक अनुभव असा...

एक दिवस अमीत एका डेव्हलपरला घेउन माझ्याकडे आला.

"सुनो, इस ने कुच फॉर्म्स बनाये है, तुम शनिवार तक टेस्टिंग खतम करके, मुझे रिपोर्ट दो. और हा सिर्फ युआय नही फंक्शनल टेस्टींग भी करनी है"

मी ठीक आहे म्हणालो आणि त्या डेव्हलपरशी चर्चा करु लागलो.

"किती फॉर्म आहेत रे..."

"अरे... ४२ आहेत"

"काय??? ४२" मी ओरडलोच

"हो रे कसे बसे पुर्ण केले आहेत, पण अजुन खात्रीलायक पुर्ण नाही झाले"

"अबे... मग मी ७ दिवसात कसे टेस्ट करणार"

मी तडक अमीत कडे गेलो. शक्यतो अमित आणि डेव्हलपमेंट हेड शी कोणीच वाद घालायचं नाही पण मला काहीच पर्याय उरला नव्हता.

"अमित वो बोल रहा है ४२ फॉर्म्स है"

"पता है"

"बॉस ये सब ७ दिन मे कैसे पॉसिबल है"

"देखो मुझे कुच पता नही, मुझे रिपोर्ट चाहिए, डेव्हलपमेंट हेड हो देना है"

"देखो अमित, आय एम नॉट अ मशीन, ४२ फॉर्म्स टेस्ट करना पॉसिबल नही मेरे लिये."

या वाक्यावर अमित थोडा गरम झाला.

"करना तो पडेगा, मुझे कुच पता नही, और हा यही जवाब डेव्हलपमेंट हेड को दो, मुझे आगे कुच नही सुनना"

त्याच्या कडे असे बोलण्याशिवाय काहीच पर्याय नव्हता कारण त्याला माहिती होतं की हे फॉर्म्स बनवायला त्याला ६ महिने लागले होते.

मी डेस्क वर गेलो, बिल्ड घेतलं आणि आणि ७ दिवस दररोज १२ तास बसुन १९ फॉर्म पूर्णपणे टेस्ट करुन दिले.

का??

कारण रिसेशन वाईट असतं मित्रा...

असंच पुढील दीड वर्ष सुरु राहिलं, १२ तासाच ऑफीस, संदीप ची बडबड आणि परिमलचा मस्का...

मग बिरबलच्या "ये वक्त गुजर जायेगा" या वाक्याप्रमाणे संदीपच्या आधीच मी पेपर टाकला.

काय शिकलो या सगळ्यातुन "रिसेशन वाईट असतं मित्रा..."

(ता. क. : हा अनुभव बराच जुना आहे, आज आठवला म्हणून लिहिला आहे. यातील पात्रांची नावे बदलेली आहे.)

नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

आवडला ना लेख मग फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

महाशतक सचिनचं आणि माझंही...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Mar 2012 17:20:00 +0000

का रे किती मार्क मिळतील या वेळी? १०० पैकी १०० का ???

हा प्रश्न आला की आमचा चेहरा पाहण्यासारखा व्हायचा.

अहो आम्ही ५० मार्कात समाधान मानणारे... आणि जर दुसऱ्याला जास्त मिळालेच तर गप्प बसण्याखेरीज काही पर्याय नसायचा, आणि आपल्याला चुकून जास्त मिळालेच तर पैकीच्या पैकी का नाही हा प्रश्न...

ह्या जगात १०० पैकी १०० मिळवणे किती अवघड आहे, मिळवता नाही आले तर लोकं बोलतात आणि एखाद्याने मिळवलेच तरी टोमणे...

असंच काहिसं घडलं सचिनच्या बाबतीत... सर्वां(क्रिकेटप्रेमी)ना खात्री होती सचिन एकच असा समकालीन खेळाडू आहे जो असा काही पराक्रम करु शकतो. १०० आंतरराष्ट्रीय शतक "महाशतक".

१५ नोव्हेंबर १९८९ ला आपली कारकिर्द सुरु केल्यानंतर सचिनने यशाची शिखरं गाठली. भल्याभल्या गोलंदाजांना दिवसा तारे आणि रात्री स्वप्न दाखविली. २२ वर्ष अपेक्षांचे ओझे खांद्यावर घेऊन फिरतांना कोणीच हा विचार नाही केला की १०० करोड जनतेची स्वप्न हा एकटा व्यक्ती कसे काय पुर्ण करणार.

माझ्या साठी सचिनचा जन्म क्रिकेट खेळण्यासाठी झाला नसुन फक्त आनंद देण्यासाठी झाला आहे. जनता त्याच्या शतकाने खुश होते... मात्र त्याच्या खेळीने नाही. सचिनने शतक नाही केले याचा अर्थ तो फलंदाजीत अयशस्वी झाला असा का लावला जातो???

त्याच्या २२ वर्षाच्या कारकिर्दीत अनेक खेळाडू त्याच्यासोबत भारतासाठी खेळले, जसे गांगुली, द्रविड, सेहवाग, युवराज आणि धोनी, प्रत्येकाची शैली वेगळी. द्रविडचा बचाव, सेहवागचे आक्रमण, धोनी/गांगुलीचे नेतृत्व, तर युवराजचे अष्टपैलुत्व हे सचिन पेक्षा सरस... तरी देखील सगळ्यांनी त्याला गुरु, आदर्श मानलं असं का??

का ह्या सगळ्यांनी त्याच्या सोबत खेळतांना वेगळाच आत्मविश्वास मिळतो हे वेळोवेळी कबुल केलं.

Image Source: ESPNcricinfo.com

कारण सचिनने आपलं आयुष्य ह्या खेळासाठी समर्पित केलं आहे हे त्यांना कळाल होतं.

९९ वे शतक ते १०० वे शतक व्हायला एक संपूर्ण वर्ष लागलं आणि जनतेला पुन्हा संधी मिळाली मनात येईल तसे बोलण्याची, कुणी टीका केली, तर कुणी कुचेष्टा. असे लोक ज्यांचं काहीच कर्तृत्व नाही, आयुष्यात ज्यांनी काहीच केलं नाही असे लोकं नेपाळ, भुटान, अफगाणिस्तान सोबत टेनीस बॉल स्पर्धा भरविण्याचा घाट घातला होता. असो... नंतर हीच मंडळी १६ मार्च २०१२ ला "आमचा सचिन आमचा सचिन म्हणत मिरवतांना दिसली"

१९८९ मध्ये कारकिर्द सुरुवात केली, पहिले शतक (कसोटी) १९९० मध्ये तर १९९४ मध्ये पहिले एकदिवसीय शतक साजरे केले. सचिनच्या खेळात एक सातत्य राहिले, १९९६ च्या पहिल्याच विश्वचषकात खेळतांना सर्वाधिक धावा जमा केल्या. १९९८ मध्ये सर्वाधिक १२ आंतरराष्ट्रीय शतक ठोकली. त्याच वर्षी खेळलेल्या ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध केलेल्या सलग शतकी खेळी कोण विसरु शकत??

फायनल ला पोहोचण्यासाठी केलेल्या खेळी नंतर दुसऱ्या दिवशीचा दै. सामना अजुन ही मला आठवतो. क्रीडा पानावरील लेखात लेखकाने म्हंटले होते की "फायनल मध्ये सचिन अशीच खेळी करणार आहे असे जर मला देवाने सांगितले तर मी मुंबई ते शारजाह हे अंतर पोहून जायला तयार आहे."

१९९८ ची ऑस्ट्रेलिया मालिका
१९९९ ची पाकिस्तान वि. चैन्नई कसोटी
२००३ चा विश्वचषक
२००८ मधील इग्लंड विरुद्ध ची कसोटी
ह्या प्रमुख खेळी केल्या नंतर २०१० मध्ये एकदिवसीय सामन्यात पहिले द्विशतक ठोकण्याचा पराक्रम ही सचिन ने केला.

त्याच्या १०० व्या शतका वेळी चेष्टा करतांना लोक हे विसरले होते ही या पूर्वीची ९९ शतकं त्याने तुल्यबळ संघाविरुद्ध केली होती. १०० पैकी २० (सर्वाधिक) ही सर्वात बलाढ्य ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध आहेत हे कदाचित ह्या मंडळींना माहितीचं नसावं... "सचिनच्या शतकाची यादी"

Image Source: ESPNCricinfo.com

सचिन चे चाहते जगात सर्वत्र आहेत, प्रत्येक देशात त्याचा मोठा फॅन फॉलोईंग आहे. ऑस्ट्रेलियातील एका जोडप्याने चक्क त्यांच्या मुलाचे नाव सचिन ठेवलं आहे सचिन पार्कर... तुम्ही म्हणाल त्यात काय एवढं... अहो मी चॅलेंज देतो हिंम्मत असेल तर ठेवा मग तुमच्या मुलाचे नाव रिकी किंवा मायकेल.

सचिन चे महाशतक म्हणजे एक आनंद सोहळाच आहे माझ्या सारख्या चाहत्यासाठी, आता आम्हा चाहत्यांची इच्छा आहे की सचिन मन मर्जी ने खेळावं, आणि स्वत:ला वाटेल तेव्हाच निवृत्ती घ्यावी. आणखी एकच ओळ "धन्यवाद सचिन... आम्हाला हा आनंद दिल्याबद्दल."

हे झालं सचिनच्या महाशतकाविषयी... आता माझ्या महाशतका विषयी. कदाचित सचिनला माहिती होतं की एक चाहता असा आहे जो त्याची १०० वी ब्लॉग पोस्ट लिहिण्याच्या तयारीत आहे. हो मित्रांनो योगायोग म्हणजे ही माझी १०० वी प्रसिद्ध केलेली पोस्ट आहे.

झालं की नाही महाशतक सचिनच आणि माझंही :-)

नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

आवडला ना लेख मग फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

चार वर्षाचा "मी एक हौशी लेखक"

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 28 Mar 2012 18:07:00 +0000

२९ मार्च २००८ रोजी लिहिण्याची हौस म्हणुन सुरु झालेला हा "मी एक हौशी लेखक" ब्लॉग बघता बघता ४ वर्षाचा झाला. विचारही केला नव्हता की, मनात येईल ते लिहिलेलं लोकं वाचतील आणि आवडलं म्हणुन सांगतील.

चार वर्षाचा हा प्रवास फारच छान होता. या चार वर्षात मी क्रिकेट, प्रवास, वैयक्तिक अनुभव आणि माझं बालपण अशा अनेक विषयांवर लिखाण केलं. वाचकांनी त्यांची पसंती दिली तसेच प्रतिक्रिया सुद्धा नोंदविल्या.

या काळात महेंद्र काका, कांचन ताई, हेरंब, दिपक, सुझे, विशाल कुलकर्णी, निनाद सारखे मित्रही मिळाले तसेच समीर कुलकर्णीच्या "काय सांगु राव" या मराठी ब्लॉगला मराठी ब्लॉग विश्वात आणले. दुसरीकडे ब्लॉग अधिका-अधिक वाचकापर्यंत पोहोचविण्यात मदत केली ती मराठी ब्लॉग विश्व या साईटने तर क्रिकेट वरील लिखाण दै. प्रहार ने छापून आनंद द्विगुणित केला.

हा प्रवास असाच पुढे राहावा हीच अपेक्षा आहे, अजुन बरंच काही लिहायचं आहे. जे काही लिहिलं त्यावर वाचकांनी दिलेल्या प्रतिक्रिया, प्रेम या साठी त्यांचे शतशः आभार...

नागेश देशपांडे
मी एक हौशी लेखक

फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

लहानपण देगा देवा...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 19 Feb 2012 08:19:00 +0000

कुणास ठाऊक मन माझे आज पुन्हा लहान झाले,

बालपणीच्या वाटेवरून नुसते ते धावत सुटले.

आज पुन्हा लहान होऊन खूप खूप हुंदडावेसे वाटते,

बालपणीच्या वाटेवरून नुसते नाचवेसे वाटते.

Image from Internet

घाऱ्या घाऱ्या करून पुन्हा भिजावसे वाटते,

पावसाच्या पानात बोट करून सोडावीशी वाटते.

कटलेला पतंगामागे धावावे से वाटते,

पकडताना त्याला , तहान भूक विसराविशी वाटते.

चोर पोलीस खेळता खेळता, चोर व्हावे से वाटते,

ओरडत ओरडत साऱ्या गल्लीत धावावे से वाटते.

Image from Internet

भाड्याची सायकल घेऊन शिकाविशी वाटते,

खेळता खेळता तिच्यावरून पडावेसे वाटते.

बर्फ गोळा खावून जीभ रंगवावी शी वाटते,

कळू नाही घरी म्हणून , बाहेरच बसावे से वाटते.

चोरून आणून शेंगदाणे, फुटाणे गल्लीत न्यावे से वाटतात ,

मुद्दामून दाखवून सर्वाना वाटून खावेसे वाटतात.

विटी धांडू खेळता खेळता, काचा फोडावीशी वाटते,

शेजारचे बोलणे आणि आईची शिक्षा हवी हवीशी वाटते.

संक्रात आणि दसरा दररोज असावा वाटते,

तिळगुळ घेऊन आणि आपटे देवून सर्वाना भेटावे से वाटते,

दिलेल्या त्रास बद्धल माफी मागावीशी वाटते.

लहानपणीच्या ती वाट अजूनही आहे मनात,

खऱ्या वाटा पुसल्या जरी , सर्व खुणा आहेत मनात,

[आता 25 वर्षांनी]

आज परत गेलो तेव्हा, एक गोष्ट लक्षात आली

माती गेली डांबर आले, पण जुन्याची सर नाही.

ओसाड आहेत आज त्या वाटा , वाट पाहतात कुणाची,

चला परत मित्रानो, ही तर माझी आणि तुमची.

वरील रचना माझे मोठे बंधु श्री. योगेश देशपांडे यांची आहे.

गुड बाय...

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 13 Feb 2012 17:14:00 +0000

टींग टींग टींग... प्रवाशांनो कृपया लक्ष द्या, मुंबईला जाणारी एक्सप्रेस प्लॅटफॉर्म क्रमांक एक वर उभी आहे.

अनाउन्समेंट झाली आणि रमेश नेहमी प्रमाणे घाई घाईत स्टेशनात दाखल झाला. खिशातून टिकीट काढुन, त्या कडे बघत बघतच तो डब्याकडे धावु लागला.

रमेश ची एक सवय आहे तो प्रत्येक गोष्ट वेळेवर करतो... पण वेळे आधी नाही. त्यामुळे नुसतीच घाई घाई...

"अरे भाईसाहब ये एसी-१ कहा है" त्याने धावणा-या एका हमालाला प्रश्न केला.

"अरे साहब.. वो कनटीन के सामने तो है, जाओ जल्दी समय कम है" हमाल ओरडला.

डब्बा जवळच होता. चटकन रमेश आत शिरला. आणि...

धाड... असा मोठा आवाज झाला, रमेश ची बॅग एका प्रवाशाच्या बॅगला धडकली.
"सॉरी सॉरी, आय एम एक्सट्रिमली सॉरी... ते काय आहे मला उशीर झाला ना... " रमेश समोरच्या व्यक्तीला म्हणाला.

"अहो, तुमची चुक नाही मीच ईथे रस्त्यात उभी होते, खरं तर मीच सॉरी" तिनेही माफी मागितली आणि रमेशला रस्ता दिला.

रमेश आत गेला, आता तो सीट शोधायच्या नादात होता. नेहमी प्रमाणेच गाडीत गर्दी होती, प्रवाशी उतरत होते, चढत होते, बॅगा रस्त्यात, माळ्यावर ठेवण्याचा प्रयत्न करत होते. डब्यात दाखल होऊन ही रमेशची घाई काही कमी झाली नव्हती. तो त्याच्या सीट जवळ गेला, नंबर कन्फर्म केला आणि सुस्कारा सोडला. सीट रिकामेच होते, त्याने बॅग टेकवली आणि वॉटर बॅग काढुन ढसा ढसा पाणी प्यायले.

रमेश देशमुख, वय २६, उंच, गोरापान, एका आंतरराष्ट्रीय कंपनीत इंजीनिअर. लहानपणापासून रमेश अत्यंत हुशार, घरची परिस्थिती सुरवातीपासून चांगली होती. आई-वडील दोघेही शिक्षक, मराठवाड्यातल्या एका छोट्या जिल्ह्यात शिक्षण पुर्ण केल्यानंतर आता नोकरीसाठी मुंबईला.

"ओह माय गॉड..." रमेश एकदम ओरडला आणि सीट वर बसला, दुस-याच क्षणाला लगेचच तो उभा राहिला. त्याची नजर त्या गर्दीत काहीतरी शोधत होती. त्याने दारापर्यंत जाऊन ही पाहिले आणि पुन्हा सीटवर येऊन बसला.

"क्या हुआ भाईसाहब" एका प्रवाशाने विचारले.

"कुछ नही..." रमेश नी त्याच्या कडे न बघताच उत्तर दिले.

"तो आप ओह माय गॉड... क्यु चिल्लाये" त्याने परत विचारले.

"अरे बोला ना कुच नही" रमेश थोडासा चिडला.

सगळे प्रवाशी आप-आपल्या जागेकडे निघुन गेले. रेल्वे सुरु झाली पण रमेश अजुनही अस्वस्थच...

"कदाचित भास असेल" तो स्व:ताशीच पुटपुटला.

हळु हळु गाडीने वेग घ्यायला सुरुवात केली. त्याने त्याच्या बॅगा व्यवस्थित लावल्या आणि सीट वर शांतपणे बसला. १०-१५ मिनिट गेली असतील त्याने बॅगमधून ऑफीसच्या कामासाठी लॅपटॉप काढला, मात्र त्यात त्याचे लक्षच लागत नव्हते. कारण त्याच्या डोक्यात वेगळाच काहीतरी विचार सुरुच होता.

"ती ’ऊर्मिला’ तर नव्हती ना... नाही नाही ती इथे कशी शक्य" तो स्व:ताशीच बोलला. त्याने लॅपटॉप बंद केला आणि बॅग मधुन एक जुनी डायरी काढुन तिचे पानं चाळू लागला, मग त्यातल्या एका पानावर तो थांबला, त्यावरच्या ओळी वाचून त्याच्या चेह-यावर स्मित हास्य खुलले.

तु ही अबोल, मी ही अबोल,
बोलया गं काही शब्द सुचत नाही,
खुप आहे मनात, पण बांध फुटत नाही,
डोळेच बोलतील आता सर्व काही, डोळेच ऎकतील आता सर्व काही.

ऊर्मिला परळीकर... अहं,,, "डॉ.ऊर्मिला परळीकर" तो स्व:ताशीच बोलत हसत होता.

त्याला त्यांची पहिली भेट आठवली. तो तेव्हा दहावीत होता आणि ती नववीत, तो अंगणात पुस्तक वाचत बसला होता तेवढ्यात मागून एक हाक आली.

ती: "मॅडम आहेत का?"

रमेश पाठमोरा, पुस्तक वाचण्यात मग्न

तो: नाही... आई बाहेर गेली आहे. काय काम आहे?

ती: बरं आल्यावर आमच्या घरी पाठवशील?

तो: म्हणजे कोणाच्या?

ती(चिडुन): माझ्या कडे बघुन बोलणार का?

तो वळाला

ती: हम्म्म, अस्स... परळीकरांच्या घरी.

काही म्हणायच्या आधीच ऊर्मिला तिथुन निघुन गेली.

त्याने पुन्हा पुस्तकात डोकं घातलं...

ही भेट तशी लहान होती पण दोघांच्या मनात एक क्षण सोडून गेली होती.

ऊर्मिला... रमेशच्याच कॉलनीत नव्याने रहायला आली होती, मात्र शाळा ही एकच! रमेशची आई शिक्षिका होती आणि त्या घरात गणिताची शिकवणी घ्यायच्या. नव्या सत्राच्या शिकवणी साठी ती रमेशच्या घरी दररोज यायची. मात्र दोघांची आज प्रथमच भेट झाली होती.

"आई... तुला परळीकरंच्या घरी बोलावले आहे" त्याने आल्या आल्या निरोप दिला.

"अरे हो त्यांच्या कडे आज पुजा होती ना, ठिक आहे... अरे पण तुला निरोप कोणी दिला?"

"अगं एक मुलगी आली होती"

"अच्छा, अच्छा अरे ती ऊर्मिला"

त्याचे डोळे एकदम चमकले, तो गालातल्या गालात हसला आणि पुन्हा त्याने पुस्तकात डोक घातलं.

त्या दिवसानंतर शिकवणीला आली की, ती रोज त्याला दिसायची. तिच्या सोबत चार-पाच मैत्रिणीही असायच्या. पहिल्या भेटीच्या वेळीच त्याचं बोलणं तिला आवडलं नव्हतं, म्हणून ती त्याला दरवेळी चिडूनच बघायची. हळू हळू सत्र पुढे सरकत होतं. रमेश अभ्यासात खुप हुशार आहे हे सतत कोणाच्या ना कोणाच्या बोलण्यातून तिच्या कानावर पडत होतं.

एक दिवस ती नेहमी पेक्षा थोडी लवकर आणि एकटीच शिकवणी साठी रमेशच्या घरी आली, त्याच्या आईने तिला हॉल मध्ये बसण्यास सांगितले. हॉल मधले चित्र, फोटो बघण्यात ती रमली होती, इतक्यात तिचे लक्ष एका कपाटाकडे गेलं प्रथमच ती ते पाहत होती. ते पाहुन तर ती थक्कच झाली. कपाट ट्रॉफी, सर्टीफिकेट आणि बक्षिसांनी भरलेलं होतं.

ती: मॅडम... हे कपाट, कोणाची आहेत ही सगळी बक्षिसं?
मॅडम: अगं रमेशची... शाळेत आणि स्पर्धा परीक्षेत त्याचा पहिला नंबर आला होता ना, त्यालाच मिळाली आहेत ही सगळी.

खुर्चीत बसताना तो तिला दिसला, आता तिची नजर एका वेगळ्याच रमेशला बघत होती. तर दुसरीकडे तो ही तिला रोज घरी आल्यावर, मैत्रिणींशी बोलतांना बघायचा. तिच्या बोलण्यातला, वागण्यातला साधेपणा त्याला खुप आवडला होता. त्यानंतर रोजच ते दोघं एकमेकांकडे बघायचे मात्र बोलण्याचे धाडस काही होतं नव्हते. त्या घरात आल्यावर, शिकवणी सुरु असतांना देखील तिची नजर त्याला शोधत असायची.

हे निरागस डोळेच आता सर्व काही बोलत होते, दोघेही एका वेगळ्याच जगात असायचे. ती आता मी कशी दिसते याकडे थोडे जास्त लक्ष देत होती तर तो ही स्वप्नात रमु लागला होता.

पावसाळ्यातल्या एका दुपारी ढग दाटून आले होते, भर दुपारीच अंधारुन आलं होतं. तो त्याच्या काही मित्रांसोबत क्लास संपवुन घरी येत होता. मुसळधार पाऊस सुरु होता. रस्त्यात त्याचे लक्ष एका बस स्टॉप कडे गेलं, त्याच्या शेड खाली ऊर्मिला आणि तिची एक मैत्रिण उभ्या होत्या. दोघींकडेही छत्री नव्हती. तो थांबला, त्यांची नजरानजर झाली. तो बस स्टॉप जवळ गेला, ती नखशिखांत भिजली होती. थंडीमुळे ती थरथरत होती. तिच्या गाला पर्यंत कापलेल्या केसांमधून पडणारे पावसाचे थेंब हलकेच त्याच्या नजरेने टिपले होते. तो आणखी जवळ गेला, हात पुढे करून आपली छत्री तिला देऊ केली. सुरुवातीला ती थोडी घाबरली मात्र तिला ती छत्री हवी होती. खरं सांगायच तर त्याची छत्री तिला हवी होती, ती मंद हसली आणि तिने छत्री घेतली.

रमेश मित्राच्या छत्रीत घरी गेला. आणि ती ही...

घरापर्यंत येता येता तो ही बराच भिजला होता. घरात गेल्यावर आईने टॉवेलने त्याचे डोकं पुसायला सुरुवात केली.

"अरे, बाळा... छत्री होती ना तरी कसा काय भिजलास?"
तो: "अगं आई छत्री विसरलो क्लास मध्येच"

"कसा रे वेंधळा..."

ती आता छत्री परत द्यायच्या प्रयत्नात होती पण दोघेही एकटे कधीच नसायचे. दोघांच्या सोबत कोणी ना कोणी असायचं. तरी तिने धाडस करून शिकवणी आधी रमेशला अंगणात ती छत्री परत केली. देतांना ती काहीच न बोलता घरात निघुन गेली... पण छत्रीच्या मुठीला एक पाकीट लावलेले रमेश ला दिसलं. तो लगेचच त्याच्या खोलीत गेला. कोणी बघत नाही याची खात्री करुन ते पाकीट उघडलं, त्यात एक छोटाशी चिठ्ठी होती. ती त्याने उघडली, त्यात Thank you लिहलेले होतं. ते वाचुन त्याचा आनंद गगनात मावेना.

आता त्यांची नजरेला नजर होणं हे नेहमीचं झालं होतं, दरवेळी समोरासमोर आल्यावर दोघेही एकमेकांकडे बघुन मंद हसायचे. पण दोघांतही बोलण्याचे धाडस नव्हतं, ’कोणी बघीतलं तर???’, ’नको र बाबा’ हाच विचार दोघ करत बसली, हे सगळ तिच्या मैत्रिणींच्या हे लक्षात आलं होतं आणि त्या तिला हळु हळु चिडवायला ही लागल्या होत्या.

तर दुसरीकडे रमेशच्या खांद्यावर आई-वडिलांच्या अपेक्षांचे खुप मोठे ओझे होतं, तो तसा समजुतदार होता. त्याने विचार केला की, आता आपण अभ्यासाकडे लक्ष देऊ आणि परीक्षा संपल्यावर ऊर्मिलाशी मनातले बोलुयात. त्यामुळे त्याने तिला देण्यासाठी जे गुलाबच फूल घेतलं होतं ते न देता तसेच वहीत जपुन ठेवलं. पण नशिबात वेगळंच काहीतरी लिहलेले होतं. सत्र संपलं आणि परीक्षाही. आता रमेशच्या वडिलांनी त्याला पुढच्या शिक्षणासाठी मुंबईला पाठविण्याची तयारी सुरु केली. दहावीत मिळालेल्या उत्तम गुणांच्या जोरावर त्याला मुंबईत चांगल्या कॉलेज मध्ये प्रवेश देखील मिळाला.

दोघांच्या मनात असलेली गोष्ट मनातच राहुन गेली, दोघं अंतराने दुर गेले होते मात्र मनात सतत भेटीचा विचार करत राहायची.

आज सात वर्षांनंतर तो पुन्हा त्या जुन्या आठवणींमध्ये रमला होता. ऊर्मिलाशी मनातलं न बोलु शकल्याची खंत त्याला वाटत होतीच, तर ऊर्मिला नक्की कुठे असते हेही त्याला १००% माहिती नव्हतं. दरम्यानच्या काळात त्याने मुंबईत राहुन इंजिनिअरींग पुर्ण केले तर दुसरी कडे ऊर्मिला पुण्यात आत्या कडे होती, ती डॉक्टर झाली होती.

रेल्वे थांबली...

कुठलसं स्टेशन आलं होतं. गाडी २० मिनिटे थांबणार होती. रमेश खाली उतरला, त्याने चहा घेतला तो एकटा प्रवासाला कंटाळा होता मात्र आज या जुन्या आठवणींनी त्याला प्रवासात वेळ कसा निघुन गेला हे कळलं नाही. सगळ्या घटना आठवता आठवता अर्ध्यापेक्षा जास्त प्रवास झाला होता. आता फक्त तासाभराचा प्रवास राहिला होता. त्याने पाहिलं प्रवासी चढत उतरत होते. सिग्नल पडला गाडी निघतांना तो पुन्हा आता शिरला आणि आपल्या जागेवर बसला.

"एक्सक्युज मी... मी इथे बसु का?" रमेशला कोणी तरी हाक मारत होतं.

त्याने वर पाहिलं आणि तो क्षणभर थबकलाच... हलक्या गुलाबी रंगाची साडी नेसलेली, सुंदर लांब केस असलेली तरूणी त्याला जागा मागत होती. तो संपुर्ण गोंधळला होता कारण ती दुसरी-तिसरी कोणीही नसुन ऊर्मिलाच होती. त्याला समजत नव्हतं काय करु आणि काय नको. शेवटी तिच स्व:ताहुन रिकाम्या सीट वर बसली. त्याने पुन्हा वॉटर बॅग घेऊन ढसा ढसा पाणी प्यायला सुरुवात केली. तो थांबला आणि ती मंद हसली.

"तु अजुन ही असेच पाणी पितोस?" ती ने विचारलं

तो: "अं अं... हो, पण तुला कसं माहिती?"

ती: "क्लास ला येत होते तेव्हा पाहिलं होतं"

ती: "ओळखलंस ना मला??? का विसरलास"

तो: "नाही ग तुला कसं विसरेल"

ती: "म्हणुनच डब्यात शिरतांना धडकला तरी ओळखलं नाहीस मला, लक्ष कुठे होतं?"

तो: "अगं नाही ग, तु साडीत ओळखु नाही आलीस, तर मनात शंका आली होती खरी पण..."

दोघेंही आता एकमेकांकडे बघुन नुसतच हसत होते. पण विषय काही पुढे सरकत नव्हता.

शेवटी तिनेच विचारलं, तु मुंबईत नोकरी करतोस ना?

तो: हो... आणि तु?

ती: मी ठाण्याला असते.

तो: ठाणे, म्हणजे १० मिनिटात स्टेशन येईलच. परत कधी भेटणार?

ऊर्मिलाने शांत पणे उत्तर दिले... "माहिती नाही"

तो: इतके वर्ष का नाही भेटलीस. खुप बोलायचं होतं आणि आज भेटते आहेस ती पण अशी.

ती: रमेश, मला ही खुप बोलायचं होतं रे. पण...

ती थांबली.

गाडी हळुहळु ठाणे स्टेशनात शिरत होती. दोघे एकमेकांना नुसतच बघत होते.

तिने बॅग उचलली आणि ती दाराकडे जाऊ लागली.

रमेश म्हणाला: थांब ना... मला अजुन बोलायचं आहे.

ती: काय?

तो: तु मला खुप आवडायची.

तिचे डोळे पाणावले

ती: हे सांगायला तुला इतका वेळ लागला रमेश, मला ही तु खुप आवडायचा.

ती वळाली आणि दाराकडे निघुन गेली.

जाता जाता त्याने निरोपासाठी दाखविलेल्या हातातली साखरपुड्याची अंगठी... तिच्या गळ्यातल्या मंगळसुत्राने पाहिली होती.

लेखक: नागेश देशपांडे
मी एक हौशी लेखक

हा लेख आवडला असेल तर फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

जाहीर कबुली: प्रथमच कथा लिहिण्याचा प्रयत्न करत आहे. वाचकांचे सहकार्य अपेक्षित आहे.
कथेतील पात्र, कथानक, प्रसंग/घटना(काही) काल्पनिक आहेत.
(सर्व फोटो आंतरजालावरून घेतले आहेत.)

पतंग उडाने का मौसम...

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 17 Jan 2012 18:04:00 +0000

मकरसंक्रांत आली की सर्वत्र पतंग बाजी सुरु होते. पतंग उडविणे हा खेळ लहानांपासून मोठ्या पर्यंत सगळेच उत्साहाने खेळतात. मला पाचवीत हिंदीच्या पुस्तकात "पतंग उडाने का मौसम" असा एक धडा होता. खरं सांगु का... या धड्यातील मला एक अक्षर ही आठवत नाही. तरी माझ्या बालपणीच्या काही आठवणी ताज्या झाल्या त्याच तुमच्या पर्यंत पोहोचविण्याचा प्रयत्न करत आहे.

लहानपणी "पॉकेटमनी" हा प्रकार नव्हता, घरात सगळे लाड व्हायचे मात्र "फालतू लाड" काहीच नाही. जालना शहरात विजयादशमीच्या वेळी पतंग उडविण्याची प्रथा आहे तर औरंगाबाद मध्ये मकर संक्रांतीला. आम्ही दोघं भावंडात मिळून पतंगासाठी ₹ पाच मिळायचे. त्यातूनच आमचा संपूर्ण पतंगबाजीचा सण पुर्ण करावा लागायचा. मला ₹ २ पुरायचे, ₹ १ ची संकल आणि ५०-५० पैश्यांचे २ पतंग.

पतंग उडविण्यासाठी लहानपणी लागणारे साहित्य म्हणजे, पतंग, मांजा, संकल, चक्री (नसेल तर डब्बा) आणि मुठभर भात. चक्री असणे म्हणजे एक प्रतिष्ठेची गोष्ट. भात कश्यासाठी तर, पतंग जर फाटला तर चिटकविण्यासाठी. विकतचा मांजा घेणे हे सगळ्यांनाच परवडत नसे, म्हणून मग घरीच मांजा तयार केला जायचा. मला खात्री आहे आम्ही लहानपणी केलेले उद्योगांचा विचारही आजची पिढी करू शकणार नाही.

घरी मांजा बनविणे म्हणजे "मांजा सुतणे" हा एक सहकारी तत्त्वावर चालणारा कार्यक्रम होता. त्यासाठी लागणारे साहित्य जमा करणे हेच खुप मोठ्ठं काम होतं, सगळ्यात पहिले "शिरस" (शुद्ध भाषेत सांगायचे तर "कोरफड") शोधणे. एक निकामी बल्ब, कारण बल्बची काच पातळ असते. तो बल्ब फोडून त्या काचेची बारीक पावडर तयार करणे हे एकाचे काम. एक जण पांढरी संकल दोन टोकाला बांधेल. एक जण मगं थोडं पीठ, शिरस (चिकट द्रव), काचेची पावडर आणि हवा असलेला रंग (न मिळाल्यास हळद-कुंकू ही चालायचं) एकत्र करून गोळा बनवायचा. मग त्या संकलवर हा गोळा फिरवायचा आता ही संकल सुकली की झाला मांजा तयार. मग हा मांजा वाटून घ्यायचा अथवा आपण दुस-या मांजा बनविण्यास मदत करायची.

बरं या पतंगाचे ही भरपूर प्रकार आणि तेवढीच कमालीची नावं... फर्रा, कव्वा, चौकडा, एक आख्या, दो आख्या, आधा चांद, पुरा चांद... मला विशेष आवडायचा तो "परी" हा नावाप्रमाणेच दिसायला पण खुप सुंदर तर "गिलोरा" हा माझा लक्की पतंग होता आणि हे दोन प्रकारचे पतंग अत्यंत दुर्मीळ, हे मिळण्यास नशीबच लागायचे.

जसे मांजा बनविणे एक उद्योग आहे तसेच पतंगाला कण्णी लावणे ही एक कला आहे. ती अवगत व्हायला बराच वेळ लागला, अगोदर दादा मला त्यासाठी मदत करायचा. घराला खुपच मोठ्ठी गच्ची होती मात्र आमचे पराक्रम पाहता तिथे जाण्यासाठी वडिलांनी जिना बांधून नव्हता घेतला, म्हणुन आम्ही मग मैदानावर पतंग उडवायला जायचो. मोठ्या मुलांना अथवा मोठे पतंग उडविण्याचे वेगळे मैदान असायचे तेथे लहान मुलांना प्रवेश नसायचा.

"शेपूट लावुन पतंग उडविणे हे भ्याडपणाचे लक्षण मानले जायचे."

मांजा चा वापर मुख्यत: "पेच" लावण्याकरिता व्हायचा. दादा पेच लावण्या माहिर होता, मी मात्र या भानगडीत पडायचो नाही. दादा म्हणजे पेच लावणे, ठरवून पतंग कापणे, पतंगात पतंग अडविणे हे प्रकार करण्यात एक्सपर्ट होता.

पतंग कटला, फाटला की मग नविन पतंग मिळणे थोडं अवघडच असायचं कारण पैसे संपलेले असायचे आणि आणखी पैसे मागायची हिंम्मत नसायची. मग काय करायचे तर कटलेले पतंग पकडण्याचा प्रयत्न... हे एक धाडसी काम असते. कटलेला पतंग कुठे पडणार याचा प्रथम अंदाज घेणे, त्या ठिकाणी सर्वांच्या आधी पोहोचणे आणि ’पतंगाला’ काहीही इजा न होता पकडणे. पतंगाला कोणतीही इजा टाळताना स्वत:ला झालेल्या इजांचा विचार केला नाही जायचा. जर १० मुलांमध्ये हा पतंग आपल्याला भेटला तर त्या आनंदाला मोल नसायचा.

मी पतंग पकडण्याच्या नादात संपूर्ण चिखलात पडुनही स्वच्छ घरी येण्याचा कारनामा केलेला आहे.

कटलेला पतंग मी कसा पकडला, कसा धावलो, गण्या, मुन्ना, ह-याला कशी हुल दिली असे किस्से मग चालायचे. लहानपणी एक किस्सा हा दरवेळी सांगितला जायचा, तो म्हणजे "अरे तो सिध्दी दादा आहे ना.. त्याचा पतंग इतका उंच गेला, इतका उंच गेला, इतका उंच गेला की बारीक टिकली एवढा दिसायला लागला. एकदम त्याची "ठिल" तुटली आणि त्याचा पतंग ’अंबड’ ला सापडला." माहिती नाही की या गोष्टीचा लेखक कोण होता पण आमच्या बाल मनात ही अश्या प्रकारे बसली होती की ती कधीच खोटी वाटायची नाही.

आज एक्स-बॉक्स आणि प्ले स्टेशन वर विटी दांडु आणि पतंग हे दोन गेम मिळतात, पण खरं सांगा त्यात ही मजा असणार आहे का???

आज सगळं काही आहे गच्ची, मैदान, बरेलीचा मांजा, चकरी आणि "परी" आणि "गिलोरा" पतंग. गृहपाठ ही नाही आणि घटक चाचणी ही नाही. पण काय करणार वेळ नाही.

सबकुच है यारों, फिर भी लगता है कुच कम
आप ही बोलो कब वापस आयेगा हमारे लाईफ में

"पतंग उडाने का मौसम"

हा लेख आवडला असेल तर फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

फ्लॅशबॅक २०११...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Dec 2011 18:21:00 +0000

एखादी गोष्ट संपणार म्हणून आपण सुरुवात करायला थांबतो का?

नाही ना...

प्रत्येक येणाऱ्या वर्षाचेच असेच असते. प्रत्येक येणाऱ्या वर्षाचे स्वागत आपण मोठ्या उत्साहात करतो. नवे नवे संकल्प बनतात आणि हे संकल्प पुर्ण करण्याचे (अ)यशस्वी प्रयत्न करतो. :)

आज ३१ डिसेंबर ला दुपारी सहज फ्लॅशबॅक मध्ये गेलो आणि २०११ च्या काही आठवणी ताज्या झाल्या...

१ जानेवारी २०११ हा दिवस तर माझ्यासाठी स्वप्नवत होता. पहिली परदेशवारी, शहर जोहान्सबर्ग. नवे शहर, नवे मित्र आणि नविन वर्ष.

धमाल वर्ष असणार हे ठाऊकच होतं. कारण डर्बन ट्रिपचा हँगओव्हर अजुन उतरला नव्हता त्यामुळे न्यु इयर सेलिब्रेशन असं काहीच नव्हतं कारण डर्बन ट्रिपमुळे खिसा हलका झाला होता पण एक रोझ वाईन तो बनती है यारो...

नविन वर्ष सुरु झालं आणि मी एक नविन लुक घेतला.


जैसा देस वैसा भेस...

जानेवारी मध्ये टीम इंडियाचा दक्षिण आफ्रिका दौरा सुरु होता. १५ जानेवारीला पाहिलेला सामना स्टेडियम मध्ये पाहिलेला पहिलाच सामना

पहिल्या वॉंडरर्स भेटीत भारताचा विजयाचा आनंद तर दुसऱ्या भेटीत "पॉल अ‍ॅडम्स"ची भेट.

हळू हळू मी या शहरात या देशात रुळत होतो. ऑफीस मध्ये काम ही सुरु होते त्याच बरोबर वर्ल्डकप फीवर ही... भारताने वर्ल्डकप जिंकला हा आनंद द्विगुणित केला तो दै. प्रहार ने "मी एक हौशी लेखक" च्या दोन लेखांची दखल या मध्ये घेण्यात आली.

भटकंती ही खूप झाली या वर्षी सगळ्यात जास्त धमाल ती ड्रकन्सबर्ग ची सफरीत. दक्षिण आफ्रिकेतला सर्वात उंच पर्वतरांग आणि जगातला दुसऱ्या क्रमांकाचा उंच धबधबा.

या वर्षात दोन नविन गॅझेट्स माझ्या गठडीत जमा झाले.

१) कॅनन एसएक्स ३० आयएस कॅमेरा

२) एचपी लॅपटॉप

मे महिन्यात भारतात परत आलो तेव्हा मला ओळखण जरासं कठीण होतं कारण पोटाचा व्यास खुपच वाढला होता आणि वजन १० किलो नी. आता पुढचं आव्हान हे दोन्ही कमी करण्याचं, पण माझा निर्धार पक्का होता. आज पर्यंत एक ही दिवस न चुकता दररोज १० किमी सायकल ने प्रवास (घर-ऑफीस-घर) केला. आता वजन आणि पोट दोन्ही नियंत्रित आहे. :)

विजयादशमी च्या शुभ मुहूर्तावर "मी एक हौशी लेखक" स्व:ताच्या (http://www.haushilekhak.com/) संकेतस्थळावर विराजमान झाला.

जश्या काही आनंदाच्या घटना या वर्षात घडल्या तश्याच काही वाईट घटना ही... सर्वात दुख: झाले ते पं. भीमसेन जोशी आणि जगजीत सिंग च्या निधनाने.

संपूर्ण बालपण "मिले सुर मेरा तुम्हारा" ऎकलं तर कॉलेज मध्ये असतांना "वो कागज की कश्ती वो बारीश का पानी" ऐकण्यात जायचा.

पण आयुष्य चालतच राहतं आणि आता २०१२ सुरु होत आहे.

माझ्या सर्व मित्र, नातेवाईक, वाचक आणि शुभचिंतकांना नविन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

थंडर डाऊन अंडर: बॉक्सिंग डे कसोटी

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 25 Dec 2011 18:05:00 +0000

२६ डिसेंबर, ख्रिसमस नंतर चा दुसरा दिवस हा "बॉक्सिंग डे" म्हणून साजरा केला जातो. हा दिवस या नावाने कधी पासून आणि का साजरा केला जातो याची कुठेच नोंद नाही. तरी देखील जगातले प्रमुख देश जसे नेदरलॅंड, कॅनडा, न्यूझीलंड आणि आयर्लंड सहित अनेक राष्ट्रकुल देशात हा दिवस खरेदीचा दिवस म्हणून ओळखला जातो.

मात्र ऑस्ट्रेलिया आणि दक्षिण आफ्रिका या दोन देशातले लोक या दिवसाची वेगळ्याच एका गोष्टीसाठी वाट बघत असतात. ती गोष्ट म्हणजे "बॉक्सिंग डे" कसोटी सामना. याच दिवशी दोन्ही देशात आलेल्या पाहुण्या संघाविरोधात कसोटी सामना आयोजित केला जातो. ऑस्ट्रेलियात ही परंपरा १९५० मध्ये सुरु झाली. पहिला कसोटी सामना इंग्लंड विरुद्ध खेळला गेला. मात्र पुर्वी "बॉक्सिंग डे" लाच हा सामना सुरु होत असे असं नाही, काही वर्षानंतर सामना बरोबर २६ डिसेंबर ला आणि मेलबर्न च्या MCG याच मैदानावरच खेळला जावु लागला.

मेलबर्न शहर ऑस्ट्रेलियाच्या व्हिक्टोरिया या राज्याची राजधानी आहे, हे राज्य देशाच्या दक्षिण-पूर्व भागात असून ऑस्ट्रेलियाचे सर्वात लहान राज्य आहे. हा देश दक्षिण गोलार्धात असल्याने या शहराचे वातावरण अत्यंत अनियमित आहे. वातावरण सतत बदलत असते.

दरवर्षीची ही परंपरा या वर्षीही चालू राहणार आहे. २६ डिसेंबर २०११ रोजी ऑस्ट्रेलिया आणि भारत या दोन संघादरम्यान कसोटी सामना रंगणार आहे. इथल्या प्रेक्षकांना या सामन्याचे खुप आकर्षण असते आणि त्याच बरोबर सुट्टी असल्याने ते भरपूर संख्येने हजेरी लावतात. त्यामुळे १८५४ मध्ये उभारलेल्या या मैदानाची प्रेक्षक क्षमता १,००,००० एवढी करण्यात आली आहे.

एखादा कसोटी सामना बघण्यासाठी सर्वाधिक प्रेक्षक येण्याचा विक्रम याच मैदानावर झाला आहे. १९६१ मध्ये ऑस्ट्रेलिया वि. वेस्ट इंडीज दरम्यान झालेल्या कसोटी सामन्याला ९०,८०० लोकांनी हजेरी लावली होती, तसेच प्रेक्षकांच्या पदरी कधीही निराशा पडत नाही.

या मैदानावर आता पर्यंत १०४ सामने खेळले गेले आहेत.
संघाची सर्वोच्च धावसंख्या: ६०४ ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड
खेळाडू ची सर्वोच्च खेळी: बॉब कॉउपर ३०७ ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड
एका डावात सर्वोत्तम गोलंदाजी: सर्फराज नवाझ ९/८६ पाकिस्तान वि. ऑस्ट्रेलिया
कसोटीत सर्वोत्तम गोलंदाजी: विलफ्रेड रोड्स १५/१२४ इग्लंड वि. ऑस्ट्रेलिया

Credit: ALLSPORT HULTON/ARCHIVE/ALLSPORT

सर्वोच्च भागीदारी: ३४६ (सहाव्या गड्या साठी) सर डॉन ब्रॅडमन आणि जॅक फ. ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड

भारताची या मैदानावरील सर्वोच्च धावसंख्या ४४५ असुन विरेंद्र सेहवाग ने २००३ काढलेल्या १९५ धावा ही भारतीय फलंदाजाची सर्वोच्च खेळी आहे.

Credit: REUTERS/Punit Paranjpe (INDIA)

५२ धावात ६ बळी ही भागवत चंद्रशेखरची सर्वोत्तम गोलंदाजी आहे.

या सामन्याची खुपच उत्सुकता आहे, कारण मागच्या दौरात झालेला वाद आणि या सिरिजला मिळालेले "अग्निपथ" ह्या नावामुळे दौरा उत्कंठावर्धक होणार हे नक्की. आता बघायचे आहे की सचिन चे महाशतक लागते का पॉटींग ची बॅट तळपते. उमेश यादवचे चेंडू आग ओकतात का युवा पॅटींगसन चे.

गंमत आहे ना २६ डिसेंबर हा दिवस गाजवतात क्रिकेटर मात्र नाव "बॉक्सींग डे"

हा लेख आवडला असेल तर फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

गरीब देशातील महागाई!!!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 06 Nov 2011 16:34:00 +0000

चौकातल्या हॉलमधे गडबड आहे, काहीतरी कार्यक्रम दिसतोय. विद्युत माळांची रोषणाई, दारात भली मोठी रांगोळी, फटाक्यांचे आवाज, डोळे दिपून टाकतील अशी आतिषबाजी, दारात पाहुण्यांच्या स्वागताला उभी पुरूष मंडळी, पाहुण्यांनी भरलेल्या गाड्या (इंडीका, सफारी, होंडा सिटी, टवेरा इत्यादी इत्यादी...) एका मागे एक येत होत्या आणि हॉलच्या दारात भला मोठ्ठा डीजे आणि डीजेच्या तालावर नाचणारी काही ताजगी में टुन्न मंडळी!!!.

उभे असलेल्या पुरुष मंडळीतील एकजण गाड्या पार्किंगची जागा दाखवत होता तर दुसऱ्याचा मोबाईल वरचा संवाद कानी पडला, "दादा कुठं हायेस रे... अरं गड्या इथ गर्दी वाढून -हायली ना... लवकर ई"

चला आणखी एकजण बोहल्यावर चढला असा साहजिक विचार मनात येईल तुमच्या हे वर्णन वाचून...

मला ही तस्सच काहीस वाटलं आणि मी हॉलच्या दिशेनी नीट पाहिलं.

दोन मजले उंच असा एक भला मोठ्ठा फ्लेक्स लावलेला त्यावर "अप्पांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा" असं लिहिलेलं आणि मधोमध अप्पांचा एक चिंता करतो विश्वाची असा क्लोजअप!! त्याचबरोबर इतर पाच पन्नास सोमे गोमे...

आणखी एक संवाद... एक ताजगी में टुन्न!!! युवक "उम्या अप्पा काय दिसून -हायले बे"
उम्या : "हो ना राव, अप्पा हायच हिरो माणूस... पण गड्या तुजा फोटो नाय त्याच्यात"

"अरं उम्या म्या नसलो म्हणून काय झालं आपले दाजी हायेत ना... ते बघ अप्पांच्या बाजूचा चौथा फोटो"

दोघेही जण आज ’दत्त गुरू दिसले’ चेह-यावर असे समाधान घेऊन फिरत होते.

मला हा सगळा प्रकार सहन नाही झाला आणि मी घरी जायला निघालो. रस्त्यात स्वयंघोषित मोठ्ठी मंडळी हॉल कडे जातांना दिसत होती. गळ्यात सोन्याच्या साखळ्या, बोटात अंगठ्या आणि हातात असलेल्या महागड्या मोबाईल वरून पलीकडच्या व्यक्तीला अप्पांच्या कार्यकर्त्यांनी (थोडक्यात आम्ही) कार्यक्रम कसा दणकेबाज केला आहे हे सांगत होती.

सहज एक विचार मनात आला खरंच आपला देश गरीब आहे का? महागाई दिवसेंदिवस वाढत आहे का?
आजचा हा प्रकार पाहून या दोन्ही प्रश्नाचं उत्तर मिळालं... "नाही"

आपल्याला नेहमीच दोन टोकाच्या परिस्थिती पहायला मिळतात. माझ्या ऑफीसच्या परिसरात बरेच भिकारी फिरत असतात त्यापैकी काही जणांना खरच पोटाची भूक असते. देशात बरेच असे लोकं आहेत ज्यांना एक वेळच जेवण ही मिळत नाही. मान्य आहे की आपल्याकडे काहीही काम नाही केले तरी चालतं असे विचार करत जगणारे पण आहेत. पण खरंच मेहनत करून उपाशी झोपणारे मी पाहिले आहेत.

माझ्या आईच्या उपचारासाठी दवाखान्यात गेल्यावर मला एक अनुभव आला. एक वृद्ध स्त्री तिच्या नव-याला कर्करोग होता. अत्यंत गरीब तिच्या कडे जेवायला ही पैसे नव्हते, तर ती तिच्या पतीचा कसा उपचार करणार. खुप वाईट वाटलं तेव्हा...

आज सामान्य माणूस महागाई ने होरपळून निघाला आहे. जनतेच्या अन्न, वस्त्र आणि निवारा या मुलभूत गरजाही पुर्ण करण्यात सुद्धा प्रशासन अपयशी ठरत आहे.

माझ्या कडे पैसा आहे म्हणून मी तो कसा ही खर्च करणार असं म्हणत आज एखादी व्यक्ती फक्त आपली राजकीय पत सांभाळण्यासाठी अशी उधळपट्टी करतो, याला काय अर्थ आहे का???.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

दिपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 26 Oct 2011 10:46:00 +0000

नमस्कार,

सर्व वाचकांना दिपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा.

Image from: www.theholidayspot.com

चला या दिवाळी एक वचन घेऊ, आज मी एका चेह-यावर हसू येईल. एखाद्याला आनंद मिळेल असे काही कार्य करणार. जेथे अंधार आहे त्या ठिकाणी प्रकाशाची एक ज्योत नेणार.

प्रदुषण टाळा. पर्यावरण सांभाळा.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

वन डे टूर टू कोल्हापूर

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 09 Oct 2011 15:48:00 +0000

पहाटे पहाटे साडेतीन वाजता मोबाईल खणखणला...

८५% झोपेत मी फोन घेतला, "बोला दाबके..."

यावेळी हा एकच मित्र मला फोन करण्याचा विचार करू शकतो. पलीकडून आवाज आला "काय सुरु आहे?"

मी म्हणालो, "सारस बागेत दुर्वा वेचतो आहे"

दाबके: "अरे वा वा चला आजच्या पूजेची चिंता मिटली."

मी: "विनोद पुरे... कसा काय फोन केला?"

दाबके: अरे! कोल्हापूर ला जायचा प्लान आहे, येणार का? साडेपाच ला निघायचं आहे.

मी हो म्हणालो

आता तुम्ही सांगा सकाळी साडेतीन ला तुमच्या मित्राचा फोन आला आणि मित्र मित्र मिळून फिरायला जात आहे हे पत्नीला समजले तर काय परिस्थिती निर्माण होईल. बायको म्हणाली, "ऐकलं मी सगळं, उठ आवर मी चहा टाकते." तिने चहा बनविला, अंघोळीसाठी पाणी तापवले.

आता खरी अडचण समोर होती, ती म्हणजे मी नगर रोडला राहतो आणि माझ्याकडे काही वाहन नाही आणि सगळे माझी वाट वारजे नाक्या जवळ पाहत होते. पण हा प्रॉब्लेम सुद्धा दाबके नी सोडवला. त्याने प्रशांतला घेण्यासाठी मोटारसायकल घेऊन पाठविले. प्रशांत माझी वाट पाहत कॉलनीच्या गेटवर उभा होता. तो १५ मिनिटात ईथे पोहोचला होता, आणि जातांना आम्हाला तितकाच वेळ लागला. त्याचे बाईक चालविण्याचे कौशल्य पाहून "धूम" च्या पुढच्या सिक्वल मध्ये त्याला छोटासा का होईना एक रोल देण्यात यावा याची मी विनंती करणार आहे. असो..

१५ मिनिटात तिथे पोहचल्यावर दाबकेची "ओम्नी व्हॅन" तयारच होती.

अनिकेत दाबके, विवेक, चैतन्य, प्रशांत, सतेज आणि मी. ही ओम्नी खूप जुनी बरका म्हणजे १२-१३ वर्ष नक्कीच, पण अनिकेत आणि माझ्या बालपणीचा ब-याच आठवणी आहेत. बरीच जुनी असून देखील पळते एक नंबर.

आमचा प्रवास सुरु झाला आता लक्ष्य होते महालक्ष्मी मंदिर कोल्हापूर... पण शांतपणे तयार होणार ते पोरं कसली... अर्धा तास होतो ना होतो तोच प्रशांत म्हणाला, "ऎ अन्या भुक लागली राव..." जो पर्यंत हॉटेल येत नाही तो पर्यंत प्रशांत काही शांत झाला नाही

आणि आम्ही पहिला ब्रेक घेतला N. H. 4 च्या "श्री राम बेस्ट वडा पाव" या हॉटेल वर. मग भजे, वडापाव, मिसळ पाव आणि चहा ची ऑर्डर दिली. ऑर्डर आल्या आल्या सतेज तर तुटून पडला...

वडा पाव आणि बटाटा भजी

मिसळपाव

सतेज

हे श्री राम बेस्ट वडा पाव वाले सगळेच विकत असल्याचे लक्षात आलं म्हणजे नाश्ता च्या व्यतिरिक्त, चिक्की, चॉकलेट, च्युईंगम, शीत पेय, म्युझिक सिडी आणि हे सुद्धा...

गप्पा, टिंगळ टवाळी करत आमचा प्रवास सुरू होता, मी कॅमेरा बाहेर काढलाच होता आणि सुंदर असा हायवे आणि सातारा आजूबाजू चा परिसर मोहून टाकत होता.

अनिकेत खरचं खूप अप्रतिम ड्रायविंग करतो. रस्त्यावर भरपूर खड्डे होते मात्र त्याचा काहीच त्रास नाही झाला तो त्याच्या एक नंबर ड्रायविंग मुळे. भरपेट नाश्ता झालेला होता आणि स्मुथ ड्रायव्हिंग मुळे सगळेच पहुडले होते.

सतेज, चैतन्य आणि प्रशांत

विवेक

११.३० च्या जवळपास आम्ही कोल्हापूर ला पोहोचलो. महालक्ष्मी मंदिरात अत्यंत छान असे देवी दर्शन झाले (फोटो काढण्यास परवानगी नसल्याने ईथे एकही फोटो नाही :( ) आता आम्हाला गाठायचं होतं "नरसोबाची वाडी" पण पोरं पुन्हा भुक भुक ओरडू लागली. मग आम्ही गाठलं "मॅक डी" ईथे परत पोटभर खाऊन आमचा प्रवास सुरु झाला.

वाडी ला पोहचलो आणि गाडी पार्क केली, बाहेर पाहिलं तर समोरच्या निलगिरीच्या झाडावर एक गरुड जणू काही इथला पहारेकरी आहे अश्या आविर्भावात बसलेल होतं.

इथे ही गर्दी कमी होती, छान दर्शन झालं. माझी फोटोग्राफी चालूच होती.

मी जसे फोटोग्राफीत मग्न होतो तसेच पोरं खाण्यात...

सुकी भेळ

खाणं इतकं झालं होतं विवेकला ईनो घ्यावे लागलं, आणि आमचा परतीचा प्रवास सुरू झाला. सांगली मार्गे आम्ही पुण्याकडे यायला सुरुवात केली आणि या टपरीवर शेवटचा चहा घेतला.

आता अंधार पडायला सुरूवात झाली होती आणि पाऊस पडत होता. छान थंडगार हवा सुटली होती. पण पुन्हा N. H. 4 वर चा प्रवास त्यामुळे प्रवास एक नंबर झाला. एक दिवसाची छोटी सहल, बालमित्र आणि जुन्या आठवणी, गप्पा, टवाळी, वाद आणि चेष्टा मस्करी. भरपूर फोटोग्राफी आणि खादाडी.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

देवा... तु असं का केलं???

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 06 Oct 2011 11:38:00 +0000

पहाटे तीन वाजता एका आवाजामुळे जाग आली, किती वाजले हे बघण्यासाठी उश्या खालचा मोबाईल घेतला तर स्क्रीनवर एक मेसेज दिसला... R.I.P. Steve Jobs... क्षणभर विश्वास नाही बसला. वाटलं कोणीतरी मस्करी करत असेल म्हणून पुन्हा झोपी गेलो.

सकाळी उठून पुन्हा मोबाईल पाहिला, न्यूज चॅनल पाहिले तेव्हा पुर्ण बातमी समजली. एक महान उद्योजक, संगणक अभियंता स्टीव्ह जॉब्सचे "कर्क" रोगाने निधन झाले.

मी आज पर्यंत अ‍ॅपल या कंपनीचे एकही उत्पादन वापरले नाही, मात्र ज्या पद्धतीने जगात या कंपनी उत्पादने वापरली जातात आणि ते वापरण्याचे सल्ले मित्र, नातेवाईक देतात त्या अर्थी नक्कीच ही अती उच्च दर्जाच्या असणार हे मला माहिती आहे.

मला ही बातमी वाचून मला खूप दु:ख झालं... कारण स्टीव्ह जॉब्स च्या मृत्युचे कारण होते "कर्करोग"

विज्ञानाने खूप प्रगती केली त्याच्याच आधारे स्टीव्ह जॉब्सने जागतिक दर्जाच्या उत्पादने आपल्या पर्यंत पोहोचवली, मात्र कर्करोगाची लढाई तो हरला.

मला दोन प्रश्न विचारायचे आहेत.

पहिला देवाला: का देवा का कर्करोग निर्माण केला?

आणि
दुसरा शास्त्रज्ञांना: तुम्ही काहीच करू शकत नाही का?

मी गेले काही वर्ष बघत आहे अनेक प्रसिद्ध, यशस्वी, श्रीमंत व्यक्ती या रोगाने मरण पावली आहेत. असे का व्हावे. या रोगावर काहीच औषध नाही का? विकीपेडीयाच्या Recent Deaths हे सदर पाहिले असता जाणवलं की दर महिन्याला सुमारे ३५ ते ४० प्रसिद्ध व्यक्ती या रोगामुळे मरण पावतात. यात सामान्य माणसांचा कुठेही उल्लेख नसतो. एका अभ्यासातून समोर आले आहे ही जगातील एकूण मृत्यु पैकी १३% चे कारण हे कर्करोग आहे.

माझा एक आवडता खेळाडू "मालकम मार्शल", एक आवडती नटी "रसिका जोशी", एक आवडता पंच "डेव्हीड शेफर्ड" आणि एक दिवस अगोदर इंग्लंडचा माजी जलद गोलंदाज "ग्रहम डिली" यांना कर्क रोगच आपल्यापासून दुर घेऊन गेला.

लहानपणी दूरदर्शन वर बरेच सिनेमे मी पाहिले त्यात एका पात्राला कर्करोग झाला आहे असे दाखविले जायचे, त्यात ते पात्र शेवट पर्यंत जगायचे अथवा मरण पावत. लहान असल्याने काहीच समजायचे नाही की कर्करोग म्हणजे काय?

मी कॉलेज मध्ये होतो तेव्हा माझ्या आजीला कर्क रोगाचे निदान झाले आणि त्यानंतर तीन महिन्यातच तिचं निधन झालं. त्या व्यक्तीला होणा-या वेदना आणि उपचारावर येणारा खर्च पाहून आजार झालेली व्यक्ती जगण्याची इच्छाच सोडून देते. आजीला जाऊन ५-६ वर्ष ही झाले नाही आणि माझ्या आईला हाच आजार आमच्या पासून दुर घेउन गेला. तेव्हा समजलं की हा आजार किती महाभयंकर आहे...

"माझी देवाला एक विंनती आहे जसे तु चोच असणा-याला दाणा देतो तसाच या कर्करोगावर उपचार दे..."

हौशी लेखनाचे नवे पर्व

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 06 Oct 2011 08:07:00 +0000

नमस्कार,

सर्व वाचकांना, मित्र-मैत्रिणींना व हितचिंतकांना "विजयादशमीच्या हार्दिक शुभेच्छा!"

आज विजयादशमीच्या शुभ मुहूर्तावर "मी एक हौशी लेखक" हा ब्लॉग स्व:त च्या संकेतस्थळावर विराजमान झाला आहे.

सर्वांना कळविण्यात अत्यंत आनंद होतो की तुम्ही "मी एक हौशी लेखक" आता http://www.haushilekhak.com वर वाचू शकता.

आज पर्यंत दिलेल्या प्रतिसादासाठी खूप खूप धन्यवाद...

नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक
http://www.haushilekhak.com/

सायकल

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Sep 2011 17:30:00 +0000

"चांदी की सायकल, सोने की सीट. आओ चले डार्लिंग, चले डबलसीट..."

म्हणतात ना "जहा ना पोहचे रवी, वहा पोहचे कवी"

तुम्हीच सांगा कोणालाही मोटारसायकल पासून विमानापर्यंत सोन्याचे करण्याचे विचार नाही मात्र सायकल सोन्याची बनवली.

आज सायकल चालवतांना सहज एक विचार मनात आला आणि मला बालपणीच्या आठवणीत घेऊन गेला.

लहानपणी आमच्या घरी एक सायकल होती पण ती बरीच मोठी होती. ही 'भ्रातोपार्जीत' सायकल कालांतराने माझ्यापर्यंत आली. सायकल चालविण्यासाठी मला फार कष्ट करावे नाही. घरातली 'भ्रातोपार्जीत' सायकल मोठी असल्याने दादा भाड्याची लहान सायकल घेऊन आला आणि मला शिकवणी दिली आणि पहिल्याच प्रयत्नात मी यशस्वी झालो. माझ्या लहानपणी जालन्यात छोटी सायकल १ रुपया तासाने मिळायची. घराच्या आजूबाजूला मैदानही खुप होती.
जेव्हा सायकल व्यवस्थित जमू लागली की, मी आठवड्यातून एकदा सायकल भाड्याने घेऊन यायचो. त्यासाठी लागणारा १ रुपया मिळण्यासाठी आईच्या मागे लागायचो. बऱ्याचदा तो मिळायचा पण जर कधी मिळाला नाही तर वर एक उपाय शोधला होता. मग मी आईला ५० पैसे मागायचे आणि एका मित्राला तयार करायचो आणि तो ही ५० पैसे घेऊन यायचा. अशा रितीने एक तास दोघे मिळून सायकल खेळायचो.

सायकल खेळण्याच्या आनंदाबरोबरच एक नको असलेली गोष्ट पदरात पडली ती म्हणजे "अपघात". सायकलवरून पडणे, झाडाला धडक... अहो एकदा चक्क रिक्षा लाच धडकलो. मग काय कधी कोपरा, कधी गुडघा तर कधी हातापायाची बोटं फोडून घ्यायचो.

एक अपघात मला अजूनही आठवतो, मी पाचवीत होतो. मी आणि माझा मित्र "अमित" सायकलवर डबलसीट क्रिकेट खेळायला जात होतो. मी सायकलच्या मधल्या रॉड बसलेलो तर मागच्या कॅरीअर ला क्रिकेट कीट आणि सायकलचं वजन आम्हा दोघांच्या एकुण वजनापेक्षा अधीक. त्यात आमचा परोपकार सगळ्या टीम मेंबर्सना बोलवण्याचे काम करत करत मैदानाकडे जात होतो. हे मैदान घरापासून बरच लांब होतं.

मोठ्ठा रस्ता आणि त्यावर एक मोठ्ठा खड्डा...

सायकलचं समोरच चाक त्यात फसले आता ही आमच्या वजनापेक्षा ही जड सायकल आम्हाला काही सांभाळता नाही आली आणि आमच्या सायकलला एक सायकल येऊन धडकली आम्ही सगळे खाली पडलो. उठून उभं राहिलो तेव्हा लक्षात शर्ट पाठीवर संपूर्ण फाटला होता, पण क्रिकेटची मॅच महत्त्वाची होती म्हणून तसेच खेळायला गेलो. मॅच संपल्यावर मित्राच्या आईने मला पाहिले आणि पाठीवरच रक्त दाखवले. घरी येता येता पाठीची आग आग होत होती. घाबरत घाबरत च घरी आलो, आईने विचारले काय झालं??? मग मी फाटलेला शर्ट दाखविला. पाठ इतकी सोलल्या गेली होती की आईला दुसरे काहीच सुचलं नाही आणि तिने सरळ औषध लावायला सुरुवात केली.

आणि घरी आल्यावर आई सोलून काढेल ही भिती नाहीशी झाली....

असे बरेच किस्से आहेत.

आज जेव्हा नियमीतपणे सायकलने ऑफीसला जातो तेव्हा जाणवलं की १५-२० वर्षापूर्वीचे माझं बाल मन किती उधाण होतं. बेफिकीर होऊन सगळ्या गोष्टी करायचो. वाट्टेल तशी सायकल चालविणे. कधी डबलसीट, कधी ट्रिपल सीट तर कधी कॅरीअर वर. तेव्हा आठवड्यातून एकदा तरी सायकल पंक्चर व्हायची आणि आता गेल्या एक वर्षात एकदाही पंक्चर नाही झाली. तेव्हाचं ते चंचल मन हा विचार नाही करायचं की सायकल कुठे, कशी आणि किती वेगाने चालवायची.

"तेव्हा जग फारच लहान वाटायचं इतकं की सायकलवरून सहज फिरून येता येईल एवढं..."

राजा तुपाशी, जनता उपाशी

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 Sep 2011 16:29:00 +0000

मॅडम ऑफीस मध्ये आल्या आल्या.

मोहन: मॅडम आज एक बॉम्बस्फोट झाला.

मॅडम: हे बघा, सारख्या सारख्या त्याच तक्रारी घेऊन का येता माझ्याकडे?

मोहन: नाही, मॅडम युवराजला जरा रिक्षाने तिथे जायला सांगा ना. ते कसं लोकं त्यांना जवळून ओळखतात ना म्हणून हा विषय काढला.

मॅडम: हे बघा युवराजचे जेवण व्हायचं आहे अजुन, त्यांना त्रास देऊ नका. विनाकारण माझ्या लेकराला उपोषण...

मोहन: उपोषण... मॅडम अण्णा आणि मोदी ही उपोषण करत आहेत.

मॅडम: आता कसं मुद्द्याचं बोललात तुम्ही... एक काम करा विजय आणि अनिषला पाठवा. ते हाताळतील हा विषय.

मोहन (घाबरत): आणि मॅडम "महागाई"चं काय?

मॅडम: अहो पुन्हा तेच... सांगितलं ना युवराज उपाशी आहेत याच मुळे. एक काम करा मी घरी जाऊन येते तो पर्यंत "ऑफीस" सांभाळा.

मॅडम घरी पोहोचतात...

युवराज: मम्मी, जेवायला वाढ.

मम्मी: अरे हातपाय तर धू.

युवराज: काय केलं आहे आज???

मम्मी दोन चिठ्ठ्या असलेली एक डिश युवराज समोर ठेवते.

युवराज: काय आहे हे मम्मी?

मम्मी नुसतेच हसते...

युवराज (चिडून): पण आहे काय यात???

मम्मी: उघडून बघ...

शेवटी कोणताच पर्याय नाही हे पाहून युवराज एक चिठ्ठी उघडतो.

त्यात लिहिलेलं असतं, "सिलेंडर महाग होणार, पेट्रोल महाग होणार, पर्यायाने भाजी, दुध ही महाग होणार. खर्च कमी करायला हवेत, म्हणून आज स्वयंपाक नाही."

युवराज चिठ्ठी वाचण्यात मग्न मम्मी परत ऑफीसला जायला निघते.

तितक्यात युवराज ओरडतो, "याला काय अर्थ आहे? म्हणजे आज काहीच नाही."

मम्मी शांत पणे दुसरी चिठ्ठी उघडायला सांगते. युवराज चिठ्ठी उघडतो.

त्यात एक आश्वासन असतं, "उद्या मी श्रीखंड पुरी करणार आहे."

मम्मी: बाळा, जनतेला जे आपण दिले तेच आहे यात. जनता गेल्या ६० वर्षापासून हेच खात आहे. एक दिवस तु ही खाऊन बघं.

युवराज एकदम खुश होतो. चहे-यावरचा आनंद पाहुन मम्मी युवराजची पापी घेते आणि पुन्हा ऑफीसला निघते.

जंबो उड्डाण

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 09 Aug 2011 17:01:00 +0000

९ ऑगस्ट १९९० म्हणजे ठीक २१ वर्षापूर्वी अनिल "जंबो" कुंबळे कसोटी क्रिकेट मध्ये पदार्पण केले. मग या फिरकीच्या जादूगाराने कधीच मागे वळून पाहिले नाही.

१७ ऑक्टोबर १९७० ला बंगलुरु येथे अनिल कुंबळेचा जन्म झाला. वयाच्या १३ व्या वर्षी त्याने क्रिकेट खेळायला सुरुवात केली. एक जलद गोलंदाज व्हायच्या उद्देशाने त्याने खेळायला सुरुवात केली मात्र फिरकीपटू म्हणून प्रथम श्रेणी क्रिकेट खेळला. रणजीत छाप सोडल्यानंतर त्याने २५ एप्रिल १९९० ला एकदिवसीय सामन्यात श्रीलंका विरुद्ध पदार्पण केले आणि त्याच वर्षी कसोटी मधे.

image: wikipedia

"अनिल कुबंळे अत्यंत वेगळ्या पद्धतीचा फिरकी गोलंदाज होता. चेंडूला अत्यंत कमी वळण मात्र अचूक टप्पा आणि दिशा यामुळे खो-याने बळी मिळवले." पहिल्या ५० कसोटी बळी त्याने फक्त १० कसोटी मध्ये घेतल्या, भारतीय तसेच जगातील क्रिकेटप्रेमींना खरा कुबंळे माहिती झाला तो १९९२-९३ इंग्लंड मालिके नंतर, या मालिकेत त्याने २१ बळी घेतले आणि इंग्रजांना पळता भुई थोडी केली. त्याच्या या कामगिरीमुळे भारत विरुद्ध इंग्लंडचा प्रथम ३-० असा व्हाईट वॉश झाला. पहिले ५० बळी त्याने फक्त १० कसोटी मध्ये पुर्ण केले.

पण त्याच्या कारकिर्दीला खरी भरारी मिळाली ती १९९३ साली झालेल्या "हिरो कप" मध्ये, या स्पर्धेच्या फायनल मध्ये वेस्ट इंडीज विरुद्ध १२ धावा देत ६ बळी घेत भारताला विजय मिळवून दिला. त्यावेळी विंडीज संघ खुप बलाढ्य होता, पण दर्जेदार फिरकी समोर नांगी टाकतो हे पुन्हा सिद्ध केले. कोणत्याही भारतीय गोलंदाजीचा ही सर्वोत्तम गोलंदाजी होती आणि आज ही हा विक्रम कोणी मोडू शकलेलं नाही. एकदिवसीय सामन्यामध्ये त्याने त्याचा दबदबा कायम राखला आणि १९९६ च्या विश्वचषक स्पर्धेत सर्वाधिक बळी मिळवले.

१९९९ मध्ये अनिल कुंबळे आपली कामगिरी अशी काही उंचावली की त्याला काहीच तोड नाही. नवी दिल्ली येथे झालेल्या कसोटी मध्ये पाकिस्तान विरुद्ध दुस-या डावात ७४ धावात १० बळी घेतले. जिम लेकर नंतर अशी कामगिरी करणारा अनिल कुंबळे हा एकमेव गोलंदाज आहे.

सौजन्य: युट्युब.कॉम

पण मी खरा कुंबळेचा चाहता झालो ते २००३ च्या ऑस्ट्रेलिया दौ-यानंतर... कारण १९९८ च्या ऑस्ट्रेलिया दौ-यात कुंबळे सपशेल अपयशी ठरला होता. पण ते अपयश पुसून टाकत त्याने २००३ च्या दौ-यात सर्वाधिक बळी घेतले. १९९८ केलेल्या चुकांमधून शिकत त्याने आपल्या गोलंदाजीत सुधारणा केली. पण खचून न जाता त्याने गोलंदाजी आणखी धारदार करत "गुगली" चा समावेश आपल्या गोलंदाजीत केला.

२००० नंतर दुखापतीनी कुंबळेची पाठ काही सोडली नाही. कसोटीत एकुण ६१९ तर एकदिवसीय सामन्यात ३३७ बळी त्याने घेतले. २००७ मध्ये एकदिवसीय सामन्यांमधुन तर २००८ मध्ये कसोटी क्रिकेट मधुन निवृत्ती घेतली.

कुंबळेचे काही विक्रम:

१) भारतातर्फे सर्वाधिक कसोटी बळी ६१९
२) एकदिवसीय सामन्यात भारतातर्फे सर्वोत्तम कामगिरी १२ धावात ६ बळी
३) कसोटी डावात भारतातर्फे सर्वोत्तम कामगिरी ७४ धावात १० बळी
४) कसोटीत ६०० बळी घेणारा तिसरा फिरकी पटू
५) कसोटीत ५०० हुन अधीक बळी घेणारा एकमेव भारतीय गोलंदाज
६) कसोटी मध्ये सर्वाधिक ३५ कॉट अँड बोल्ड
७) भारतातर्फे सर्वाधिक वेळा (३५) एका डावात ५ बळी घेतले. (जगात ४ था)
८) कसोटीमधे शतक आणि ६०० बळी घेणारा एकमेव खेळाडु

१ ला : अ‍ॅलन लँब (इग्लंड)
१०० वा: मार्टीन क्रो (न्युझीलंड)
२०० वा: पोमी बांगवा (झिंबाब्वे)
३०० वा : मॅथ्यु होगार्ड (इग्लंड)
४०० वा: सायमन कॅटीच (ऑस्ट्रेलिया)
५०० वा: स्टीव हार्मीसन(इग्लंड)
६०० वा: अंड्र्यु सायमंड्स (ऑस्ट्रेलिया)
६१९ वा: मिशेल जॉनसन (ऑस्ट्रेलिया)

फुसका हरभजन

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 25 Jul 2011 16:51:00 +0000

५६ षटकं ४ निर्धाव २१८ धावा १ बळी...

लॉर्ड्स कसोटी मध्ये हे समीकरण आहे, नुकत्याच ४०० बळी पुर्ण करणाऱ्या तसेच भारताच्या सर्वात अनुभवी गोलंदाज हरभजन सिंग चे.

मी हरभजन सिंगचा खुप मोठा टीकाकार आहे. स्पष्ट सांगायचे तर मला तो मला एक साधारण दर्ज्याचा फिरकी गोलंदाज वाटतो.

१९९८ मध्ये करियरला सुरुवातीला संशयास्पद अ‍ॅक्शन मुळे तो संघा बाहेर गेला. ब-याच अडचणीतून बाहेर येते जखमी अनिल कुंबळेच्या जागी ऑस्ट्रेलिया विरुध्द संघात आला. २००० साली झालेल्या या मालिकेत तो हिरो ठरला त्याने एकूण ३२ बळी घेतले आणि स्टीव्ह वॉच्या बलाढ्य संघाला पराभुत करण्यात भारताला यश आलं.

त्या मालिकेत केलेली त्याने गोलंदाजी आणि लॉर्ड्स कसोटी मध्ये केलेली गोलंदाजी या मध्ये मला काहीच बदल जाणवला नाही. हरभजन एक अत्यंत मर्यादित गोलंदाज आहे, त्याची गोलंदाजी मध्ये काहीच विविधता मला दिसत नाही. एकच प्रकारचा टप्पा, गती आणि वळण. ही कसोटी जेव्हा सुरु झाली तेव्हा संघात सर्वात अनुभवी फिरकी गोलंदाज आहे, सगळ्यात जास्त बळी घेतलेल्या, त्यात इंग्लंडचे फलंदाज फिरकी समोर कमकुवत. अशा जमेच्या बाजु असतांनाही त्याचे प्रदर्शन हे असे.

हरभजन फक्त आणि फक्त ऑफ स्पिन टाकतो, ज्या वेळी त्याला जास्त बाऊन्स मिळतो त्यावेळी त्याला विकेट मिळते.

हरभजन त्याच्या जास्तीत जास्त कसोटी अनिल कुंबळे सोबत खेळला, तो नेहमीच म्हणतो की मला त्याचा फायदा झाला मात्र तो दिसून येत नाही. कारण अनिल कुंबळे ची एक विशेषता होती ती म्हणजे तो त्याच्या चुकांतून तो शिकायचा आणि पुन्हा ती चुक होणार नाही याची काळजी घ्यायचा मात्र असे हरभजन करतांना दिसत नाही. पहिल्या ऑस्ट्रेलिया मालिकेत केलेली कामगिरीच्या जवळपास ही कामगिरी त्याला परत नाही करता आली.

१९९८ च्या जवळपास ऑफस्पिनर "दुसरा" टाकण्याचा शोध सकलेन मुश्ताक ने लावला, त्याच बरोबर त्याने तो उत्कृष्ट कसा टाकायचा हेही जगाला दाखवले. हरभजन, मुरलीधरन ने ही कला शिकली. पण सकलेन, मुरलीधरन जेव्हा दुसरा टाकायचे तेव्हा फलंदाजाला ते ड्राईव्ह करायला भाग पाडायचे. त्या मुळे ऑफस्पिनर समजुन फलंदाज चुकायचे आणि बाद व्हायचे. पण जेव्हा हरभजन सिंग दुसरा टाकतो तो खुपच आखूड टप्प्याने टाकतो त्या मुळे फलंदाजाला बराच वेळ मिळतो आणि मागे जाऊन तो आराम कट किंवा पुलचा फटका मारू शकतो. काळ बदलला आणि मेंडीस, आर. अश्विन सारखे स्पिनर आले आणि कॅरम बॉल चा उगम झाला, हरभजन ला हे सुद्धा जमत नाही.

हरभजनची एक मर्यादा जी सर्व देशाच्या फलंदाजांना माहिती आहे ती म्हणजे पहिल्या काही षटकात हरभजनला विकेट मिळाली तर तो चांगली गोलंदाजी करतो पण तसे नाही झाले तर तो फलंदाजाला हवी तशी गोलंदाजी करतो. त्याचा मारा स्वेर्य होतो आणि रन काढणे अत्यंत सोपे होते. दुसरे एक म्हणजे त्याच्यावर हल्ला केला की ही हरभजन दिशाहीन गोलंदाजी करतो.

२००९ च्या टी-२० वर्ल्डकप मध्ये भारत अपयशी ठरला होता, इग्लंड विरुद्ध सामना भारताने ३ धावाने गमावला आणि खापर फलंदाजी वर फूटले. पण कमी पडलेल्या धावा सर्वांना दिसत होत्या मात्र हरभजन ने दिलेल्या १० वाईड कोण्याच्याच लक्षात नाही. हरभजनचा फास्ट बॉल हा लेग स्पंम्प च्या बाहेर जातो. इतक्या वर्षाच्या अनुभवानंतर हे त्याला कळाले पाहिजे आणि हा बॉल टाकणे टाळल पाहिजे, मात्र आज ही तो ही चुक करतो.

माझ्या मते आता वेळ आली आहे, हरभजन ला जुन्या कामगिरी पेक्षा सद्य कामगिरीच्या जोरावर संघात ठेवावे. नवीन स्पिनरला संधी द्यावी.

लॉर्ड्स: क्रिकेटची पंढरी

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 16 Jul 2011 14:32:00 +0000

भारताचा या वेळेचा इंग्लंड दौरा फार विशेष आहे. कारण २१ जुलै पासून सुरु होणारा कसोटी सामना इतिहासातला २००० कसोटी सामना आहे. हा सामना ऎतिहासिक अशा लॉर्ड्स या मैदानावर खेळला जाणार आहे.

Lord's The Home of Cricket आपण या मैदानाला क्रिकेटची पंढरी म्हणतो. का आहे या मैदानाला एवढं?

Image: http://topz10s.com/

इंग्लंड मधील लंडन शहरात आहे. १८१४ मध्ये या मैदानाची निर्मीती झाली. थॉमस लॉर्ड्स या व्यक्तीने हे मैदान बनविले आणि त्याच्या नावाने आज हे ओळखले जाते. आज पर्यंत याच मैदानावर ईसीबी कार्यालया आहे तर मेरीलीबोन क्रिकेट क्लबचे हे होम ग्राउंड आहे. तसेच या मैदानावर जगातले सर्वात जूने क्रिकेट संग्रहालय आहे.

१८८४ मध्ये या मैदानावर पहिला कसोटी सामना खेळला गेला. ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध झालेला हा सामना इग्लंड ने जिकंला. तर भारताने पहिला सामना १९३२ खेळला. आता पर्यंत या मैदानावर ११९ कसोटी सामने खेळले गेले आहेत आणि प्रत्येक खेळाडू या मैदानावर कसोटी खेळता यावी हे स्वप्न घेऊन जगत असतो तर या मैदानावर एखादा विक्रम नोंदवता आले तर साक्षात पंढरीत विठ्ठलाचे दर्शन झाल्याचे समाधान खेळाडूला मिळते.

या मैदानावर पहिले शतक झलकावले ते इंग्लंडच्या अ‍ॅलन स्टील ने त्या ने १८८४ साली ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध १४८ धावा केल्या होत्या. तर पहिला पाच बळी घेण्याची कामगिरी इंग्लंडच्याच टेड पीट याने मिळवला.

या मैदानाच्या बांधकामात एक मोठी गंम्मत आहे, हे मैदान डोंगर उतारावर आहे, उत्तर दिशेला हे मैदान दक्षिण दिशेपेक्षा ८ फूट उंच आहे. त्यामूळे हे मैदानावर टप्पा अनियमित राहतो. तर खेळाडुंना क्षेत्ररक्षाणात अडचणी येतात.

तरी या मैदानावर बरेच खेळाडु आपली छाप सोडून गेले आहेत.

या मैदानावर सर्वाधीक धावा करण्याचा मान इंग्लंडचा माजी कर्णधार ग्रहम गुच च्या नावावर आहे त्याने ३९ डावात २०१५ धावा केल्या, तर एका डावात सर्वाधीक धावा करण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे त्यानए १९९० मध्ये भारत विरुद्ध ३३३ धावा केल्या होत्या. हे मैदान ग्रहम गुच साठी फारच भाग्यवान होते कारण या मैदानावर सर्वाधीक शतक ठोकण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे त्याने या मैदानवर एकून ६ शतकं ठोकली आहेत. या मैदानावर शतक ठोकण्याचे जवळपास सगळे विक्रम इंग्रज खेळाडुंच्या नावावर आहे. पण असा विक्रम दिलिप वेंगसरकरच्या नावावर आहे जो सर डॉन ब्रॅडमन लाही नाही करता आला. वेंगसरकर या मैदानावर सर्वाधीक शतक ठोकणारा विदेशी खेळाडू आहे. त्याने या मैदानावर एकूण ३ शतक ठोकली आहे. तर सौरव गांगुली ने याच मैदानावर पदार्पणात शतक ठोकण्याची कामगिरी केली आहे.

इंग्लीश वातावरण स्विंग गोलंदाजांचे नंदनवन मानले जाते आणि लॉर्ड्स त्याच्या विशेष उतारामुळे गोलंदाजांना मदत मिळते आणि याच उपयोग उत्तमरित्या करून घेतला तो इयान बोथम ने. कारकिर्दीत त्याने या मैदानावर २६ डावात ६९ बळी घेतले. या मैदानावर एका डावात सर्वाधीक बळी घेण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे. त्याने १९७६ मध्ये पाकिस्तान विरुद्ध ३४ धावात ८ बळी घेत या मैदानावरील आज पर्यंतची सगळ्यात चांगली कामगिरी नोंदवली गेली आहे.

हा सामना मी पाहिला नाही मात्र मला आजही आठवते जेव्हा १९९७ मध्ये ग्लेन मॅकग्राथने ३८ धावात ८ बळी घेत इंग्लंडचा ८८ धावात खुर्दा उडवला होता. तर एका सामन्यात १३७ धावात १६ बळी घेण्याची कामगिरी ऑस्ट्रेलियाच्याच बॉब मॅसीच्या नावावर आहे.

७२९ वर ६ ही या मैदानावरील सर्वोच्च धावसंख्या आहे. १९३० साली ऑस्ट्रेलियाने ही धावसंख्या उभारली होती. त्यात २५४ इतका वाटा होता सर डॉन ब्रॅडमन यांचा. तर धावाचा निच्चांक भारताच्या नावावर आहे, १९७४ साली सर्वबाद ४२ धावा.

भारताची या मैदानावर कामगिरी फारशी चांगली राहिलेली नाही. आज पर्यंतच्या खेळल्या गेलेल्या १५ कसोटीत फक्त एकात विजय मिळविता आला आहे तर १० मध्ये पराभव.

आता याच मैदानावर २००० वा कसोटी सामना खेळविला जाणार आहे. या मैदानच्या शिरपेचात आणखी एक मानाचा तुरा रोवला जाणार आहे.

आता बस्स पुरे...

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 14 Jul 2011 16:45:00 +0000

हमें घर चलाना पडता है साहब...

A Wednesday मधील नसरुद्दीन शाहचा हा डायलॉग...

२६/११ मुंबई हल्ल्याच्या जखमा भरल्याही नव्हत्या आणि १३ जुलै ला परत आतंकवादी हल्ला मुंबईवर झाला.
१७ मृत्युमुखी आणि शेकडो जखमी...

यावर आपणच निवडुन दिलेल्या नेत्यांची मते,

राहुल गांधी म्हणतो: हे हल्ले कोणीही थांबवू शकत नाही, मुंबई ची परिस्थीती इराण सारखी आहे.
दिग्विजय: भारताची परिस्थिती पाकिस्तानपेक्षा बरी आहे.

काय करावं सांगा तुम्ही...

सरकारला माझी विनंती आहे काहीच करू नका. म्हणजे तपास, अटक, खटला काय गरज आहे ह्या सगळ्यांची...

कारण पोलीस जीवाचे रान करून तपास करणार. संशयीत गुन्हेगार पकडले जाणार. मग मानवाधिकार कार्यकर्ते त्यांच्या पाठीशी उभे राहणार. उज्ज्वल निकम आपले कौशल्य पणाला लावुन गुन्हा सिद्ध करतील, या नंतर सरकार काय करणार त्यांना सांभाळुन ठेवणार. जनतेला अजुन एक कसाब किंवा अफझल गुरुची गरज नाही.

जनता खरचं खुप वैतागली आहे. जनतेच्या सहनशक्तीचा अंत पाहू नका, नाहीतर आम्हाला रस्त्यावर उतरावे लागेल.