आयुष्य खुप सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया़...

अशी पाखरे येती...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Wed, 06 Sep 2017 14:48:00 +0000

२०१३-१४ ची गोष्ट... "आई, मी ईथेच राहु का शिकायला.. मामाअाजी एकटीच असेल आजपासून ".. निषाद ताईला म्हणाला...५ वर्षाचे पोर ते... पण किती विचार.. सकाळीच दादा पुण्यासाठी निघाला होता..मी सुद्धा संध्याकाळी निघणार होतो... ४-५ दिवस भरुन असणारं घर आज भकास होणार होतं...

दादा २००४ पासुन पुण्यात आहे..मी इंग्लंड नंतर सिंगापुर ला आलो.. ताई नाशिक मग संगमनेर... आई मात्र बॅंकेमुळे नांदेडला होती.. सणासाठी आम्ही सर्व नांदेडला यायचो.. गेले काही वर्ष असेच चालु होते..

फक्त ४-५ दिवस गोतावळा घरी जमलेला.. नुसती किलकिल.. मामा मावशीची मुले सुद्धा आलेली... खाण्यापिण्याची चंगळच.. आज हे तर उद्या ते... आईला स्वयंपाक करताना सुद्धा रोज एकाची फर्माईश..आईला सुद्धा सगळ्यांची हौस पुरवताना आनंद होतो.. कितीही थकलेली असली कितीही त्रास होत असला तरीही ति नाही कधी म्हणत नाही..

आज मात्र घर रिकामे होणार होतं.. मुलं मोठी झाली असुन सुद्धा आजही घरातून निघताना आईच्या डोळ्यात खळ्ळकन पाणी येत... आणि ते बघुन माझा जीव तुटतो.. तरी राहुल आईसोबत असल्याने थोड बरं वाटतं...

सणासुदीचे दिवस म्हणजे किती मस्त मजेचे ना..शाळांना सुट्टी म्हणून बच्चे कंपनी खुश ... आॅफिस मधे रजा टाकुन मोठे सुद्धा आपापल्या गावी निघालेले... ४-५ दिवस ना अभ्यासाचे tension ना कामाचे... परिवारासह आणि मित्र आप्तेष्टांसह time spend करायला मजाच येते..

सगळे जन एकत्र आले की मस्त गप्पा गोष्टी.. उशिरा पर्यंत जागणे.. छोट्यांचे लाड पुरवणे.. खूप सारे स्पेशल मोमेंट्स साजरे होतात.. खूप काही आठवणी आपल्या मनात घर करतात.. त्या सर्व आठवणी आपण नंतर आठवून आठवून खुश होत असतो..ही पोस्ट लिहीण्याचे कारण म्हणजे सकाळी रेडीओवर गाणे लागले होते..

अशी पाखरे येती,आणि स्मृती ठेवुनी जाती...

तुम्ही सुद्धा सर्व सण परिवारासह आणि मित्र आप्तेष्टांसह साजरे करा.. सदा हसत खेळत आनंदी व एकत्र राहा...
हीच प्रार्थना करुन हा लेख संपवतो...

हसा खेळा मस्त जगा...
आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच
अभि
Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

What an awesome year it was...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Wed, 19 Oct 2016 14:15:00 +0000

किस लम्हे ने थामी उंगली मेरी

फुसला के मुझको ले चला

नंगे पाओं दौड़ी आँखें मेरी

ख्वाबों की सारी बस्तियाँ

हर दूरियाँ हर फ़ासले क़रीब हैं

इश्स उम्र की भी शख्सियत अजीब है...

It started with new year celebrations in Sydney... तो नयनरम्य सोहळा...एक स्वप्न पुर्ण झाल्याचे समाधान... मग Gold Coast ची tour आणि hot air balloon ride... त्या सुंदर आठवणी घेऊन वापस Singapore ला निघण्यास विमानात बसलो.. एक विचार आला... it's gonna be a great year..

मग नितेशचे लग्न, प्रशांतचे लग्न, आईचा वाढदिवस ... ह्या ना त्या निमित्ताने भारतात चक्कर होत होती... एप्रिल मे मधे इंडोनेशिया...जुन व सप्टेंबर मधे मलेशिया... आॅक्टोबर मधे थायलँड ....असे वर्षाच्या प्रत्येक महिन्यात मी Singaporeच्या बाहेर होतो... खूप सारे नवीन लोक भेटले.. नवनवीन सुंदर शहरे बघितली.. त्यांची संस्क्रृती अनुभवली..

जुलै मधे आई सिंगापूर ला आली... आईला परदेश दाखवायचे अजुन एक स्वप्न पुर्ण झाले.. मी खुश होतो... आईला Singapore खुप आवडले... इथले हवामान.. लोक.. आभाळाला शिवणार्या उंचपुर्‍या buildings.. नीटनेटके रस्ते.. नक्षीदार मंदिरं.. सुटसुटीत अन् सुपरफास्ट मेट्रो .. stations मधील travelators and escalators.. सर्व गोष्टी मनाला भावुन गेल्या..

आईला वापस नांदेडला सोडायला आल्यावर हर्षुला भेटलो... आणि माझी विकेट पडली.. २५ October engagement तर 24 December लग्न ठरले... आता फोनवर बोलणे वाढले होते.. वजन कमी करण्याचे प्रयत्न चालु झाले होते... courtship च्या period ची मजा बाकीच्या सारखी मी सुद्धा घेत होतो... august मधे श्रीहान-अयान च्या वाढदिवसानिमित्त परत नांदेड चक्कर झाली.. त्यावेळेस हर्षुला जास्त नाही भेटु शकलो.. असे वाटले

दो पल रुका ख्वाबो का कारवा

फिर चल दिये तुम कहा हम कहा....

माझ्या ही life मधे music चालु झाले... violins वाजने चालु झाले होते...

And then December arrived.. It was December 18th... आॅफिस मधुन on time निघालो..बॅग भरूनच ठेवली होती..airport वर पोहोचलो... चेक इन केलं..boarding start होण्याची वाट पाहत होतो... mobile वर office चे email check करावे म्हटलं तोपर्यंत ... त्यात client manager ने माझ्या supervisor ला send केलेला माझ्याबद्दलचा appreciation mail दिसला.. year मधे achieve केलेल्या office work साठी वाहवा होती त्यात... त्यावर सर्व colleagues व seniors चे replies येत होते.. लग्नाला जाण्याआधी ही एक शुभ बातमीच आली होती...

हे सर्व 2015 विषयी बोलतोय मी...खरंच... what an awesome year it was..

Hope future मधे सुद्धा अशीच धमाल मजामस्ती असावी...

मै उडना चाहता हुं, दौडना चाहता हु, गिरना भी चाहता हु

बस रुकना नही चाहता....

हसा खेळा मस्त जगा...
आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि
Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

आई रिटायर होत आहे ;(

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 30 Jun 2016 00:21:00 +0000

1995-96 ची गोष्ट असावी.. स्वयंपाक घरात रेडिओवर सकाळी छान गाणे लागले होते.. रोजच्या सारखी मला जाग आली आणि मी आईला जाऊन घट्ट मिठी मारली.. आई पुजा करुन स्वयंपाक करायला लागली होती..

आईचा हा रोजचा दिनक्रम.. पहाटे पाच वाजता उठणे.. अंगण झाडून सडा टाकून व बाकी सर्व कामे आटोपून सात वाजेपर्यंत स्वयंपाकाला लागणे... मग मी दादा ताई तयार झालो की साडे नऊ वाजता जेवण करून बँकेत जाण्यासाठी निघणे.. सायंकाळी सहा वाजता वापस घरी. मग चहा घेऊन परत स्वयंपाक.. बाबा गेल्यावर मागची 25 वर्षे तिचा हाच नित्यक्रम..

आज 25 वर्ष सेवेनंतर आई रिटायर होत आहे.. आम्ही लहानाचे मोठे झालो.. आप आपल्या कामाला लागलो.. मग जाण होऊ लागली की आईने तोच दिनक्रम इतके वर्ष कसा पाळला असेल.. आपल्याला तर आठवडा कधी संपणार आणि कधी शनिवार रविवार येणार ह्याचीच घाई असते.. तिला तर तोही नव्हता.. आजारी पडायची परवानगी नव्हती ना कधी सुट्टी घ्यायची... आई म्हणजे खरच एक जादू आहे.. घर बँक तीन लहान मुले.. आईने सर्व काही मस्त सांभाळल..

आज जो काही आहे तो आई मुळेच.. कधी रागावली नाही किंवा कधी हात उगारला नाही.. फक्त लाडच केले.. आधी शाळा आणि आता नोकरीच्या निमित्ताने आई पासुन दुर राहतो आहे.. त्यामुळे आई विषयी काही आल की मी खूप emotional होतो.. आई साठी काही लिहायला लागलो की खूप आठवण येते आणि का कोण जाणे हात थरथरायला लागतो आणि डोळ्यातून पाणी यायला चालु होते.. आता ही तसेच होते आहे..

आई खरंच काय असते?

लेकराची माय असते

वासराची गाय असते

दुधाची साय असते

लंगड्याचा पाय असते

धरणीची ठाय असते

आई असते जन्माची शिदोरी सरतही नाही उरतही नाही!

- कविवर्य श्री. फ. मु. शिंदे.

हे वाचून जर तूम्हाला आईची आठवण झाली असेल तर लगेच त्या माऊलीला call करा आणि I love you जरूर म्हणा...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Life is Changing...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 27 Aug 2015 15:04:00 +0000

बर्‍याच गोष्टी change होत आहेत.. जबाबदारीची जाणीव होऊ लागली आहे.. सर्व मित्रांचे लग्ण झाल्याने घरचे सुद्धा मागे लागलेत की एकाचे दोन व्हा.. So looks like मन stability शोधण्याचा प्रयत्न करतय.. Stable job, property search, investment options etc etc... बरेच विचार चालु आहेत... पण कुठेतरी जग फिरण्याचे स्वप्न दडुन बसलय... कुठेतरी स्वत:ची company start करण्याचा विचार लपुन बसलाय.. Life is changing

बरेच काही शिकायचे राहीलय... खुप खुप नवीन लोकांना भेटायच राहिलय... खुप सार्‍या गोष्टी try करायच्या राहील्यात... बर्‍याच प्रश्नांची उत्तरे शोधायची राहिली आहेत.. पण जबाबदारी आल्यावर हे सर्व असेच राहील का... I know time has the answer for it.. Whatever it may be... Life is changing

तशी life change व्हायला आधीच सुरुवात झालीय... आता त्याची जाणीव होत आहे असे वाटतय.. तसा मी मिथुन राशीचा असल्याने i like changes... Its my personality n attitude to accept changes..

I hope i will respond same here... I hope सर्व ठिक होईल..

बाकी एक गोष्ट माहिती आहे...सर्व परिस्थितीतून समोर जात राहायचे व life enjoy करत राहायचे

आणि आपल्या स्वप्नासाठी जगायचे आहे...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

३ Idiots

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sat, 01 Aug 2015 13:09:00 +0000

३ ईडियट्स... मस्त movie आहे... मस्त स्टोरी आहे... जीवाला जीव लावणारे मित्र...एक सीन मधे रँचोने जावेद जाफरीला सांगितलेलं असतं .. मै तो किसिको नही मिलूँगा, पर २ ईडियट्स आएँगे मुझे ढूँढने तब क्या करोगे.. प्रत्येकाच्या लाइफ मधे अशे काही मित्र असतात जे आपल्यावर खूप जास्त प्रेम करतात... माझ्या life मधीलसुद्धा अशेच 2 idiots आहेत... राहुल अन सोनु... एक मावशीचा तर दुसरा मामाचा मुलगा... पण ह्यांची सोबत म्हणजे मित्रासारखी... अगदी लहानपणी पासुन आम्ही सगळ्यागोष्टी सोबतच केल्या आहेत... कदाचीत ह्यांच्यामुळेच मला कधीही मित्रांची उणीव भासली नाही... Bollywood वाले सुद्धा मित्राबद्दल फिल्म बनवताना ३ जणच दाखवतात... दिल चाहता है असो किंवा जिंदगी ना मिलेगी दोबारा... ३ इडियट्स असो वा काई पो छे... तशीच काहीशी chemistry आमची आहे... आम्ही तिघे सोबत आहोत तर गडबड गोंधळ चालुच असतो आणि सभोवताल जर शांत असेल तर मग नक्कीच काहीतरी problem असेल...

मी आणि सोनु एकाच वयाचे तर राहुल २ वर्ष मोठा... लहानपणापासुन तिघेही सोबत.. खेळ असो वा अभ्यास... सगळी मजा मस्ती सोबतच केली...

राहुल .. आम्हा तिघात मोठा पण कधीही दादा म्हणालो नाही त्याला किंवा त्यानेही दादागिरी केली नाही... स्वभावाने एकदम दिलफेक माणुस.. मित्राला जीव लावणारा.. माझ्यासाठी तर सर्व सोडुन लक्ष देणारा... एकदा काय झाले मी सहजच call केलेला.. हा hero त्याच्या manager सोबत meeting मधे busy... जसा माझा call आला.. Meeting थांबवली म्हणाला sir important call आहे avoid नाही करु शकत... तुम्ही थांबा.. मग काय माझा कोणताही call असो हा हातातली सगळी कामं बाजुला ठेउन माझ्याकडे लक्ष्य देतो.. मला कावीळ झालेला असताना त्याने माझी घेतलेली काळजी असो वा मी देशाबाहेर असताना आईची काळजी... त्याच्या सोबतचा गणपती dance असो वा drive करताना त्याला दिलेला त्रास असो... कधीही complain केली नाही त्याने... जगात सर्वात जास्त मी कोणाला त्रास दिला असेल तर तो हा... आमचे मित्रमंडळही commanach... माझ्या सर्व चांगल्या मित्रांना राहुल माहिती आहे... Rather only if you are a good friend of mine then i will introduce you to Rahul...

सोनु.. माझ्या मामाचा मुलगा.. But सख्ख्या भावा पलिकडले नाते.. कधीही काही share करायचे असल्यास ह्याला एक phone करायचा... सोनु मुंबईला असतो... आजच एका common friend ला भेटलो तर तो म्हणाला यार सोन्याची बातच और आहे... तो असला की कसे वातावरण live असतं... लहानपणी military school मधील त्याची साथ... सोबत केलेली भांडणं... तो सोबत नसला असता तर त्या दिवसांची मजा आली नसती.. मागच्या वर्षी मामीला एक promise केल की आमच्यात कधी दुरावा येणार नाही..

ह्या दोघांसोबतचे अनेक किस्से आहेत.. लातूर बिलोली हा usual ३ तासांचा प्रवसाला ८ तास लागलेला किस्सा असो वा त्यांच्या सोबतची औरंगाबाद tour, कोकण tour वा तिरुपती ला झालेली राहुलची मुंज.. ती tour.. चुप चुप के movie असो वा the angrez वा Jab we met... हसुन हसुन पोट दुखत असत ह्यान्च्यासोबत.. कितीतरी आठवणी आहेत.. त्यांची सोबत असताना life मधे मजा असते..

I want to cherish these moments forever...love being with them...जहाँ पनाह तुस्सी ग्रेट हो! तोहफा कबूल करो!!!

तुमच्या life मधे सुद्धा असे कोणी idiots नक्कीच असतील... त्यांच्यासोबतचे किस्से असतील...

Please share here and let them know what they mean for you...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

...क्योंकी असली मजा तो सबके साथ आता है

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 12 Feb 2015 15:08:00 +0000

लग्नाचा season चालु झालाय.. प्रशांतच्या लग्नासाठी सुट्टी काढली व ७ फेब्रुवारी ला लातुरला पोहोचलो... प्रशांत माझा मावस भाऊ.. लग्न घरी लगबग चालु होती.. मावशी अन मामाची मुले जमली होती.. सगळे आम्ही एकाच वयाचे.. फार तर फार एक-दोन वर्षाचा फरक... लहानपणापासुन, दिवाळीची वा उन्हाळ्याची सुट्टी म्हटली की सगळे आजोळी बिलोलीला भेटायचो... Group इतका मोठा आहे की cricket खेळताना players कधीच कमी पडले नाही...

बिलोलीचे किस्से तर अनेक आहेत... सकाळी सकाळी लवकर उठुन दादा(आजोबा) सोबत शेतात जायचे.. विहीरीमध्ये मस्त पोहायचे... खुप मजा चालायची... बैलगाडीत बसुन जाण्याची ती मजा व त्या प्रवासाची सर आजच्या aeroplane च्या सफरीला सुद्धा नाही... सर्वात जास्त मी काय miss करतो तर रात्री गच्चीवर आकाशातील चांदण्या तारे बघत गाण्याच्या भेंड्या खेळणे... अंधारात घाबरत घाबरत भुतांच्या गोष्टी करणे...

हळुहळु सर्व मोठे झाले.. कोणाची exam तर कोणाला office मधे काम.. So बिलोलीला येण कमी झाले... परवा जेव्हा हैदराबादहुन बिलोलीला घरी गेलो तेंव्हा सगळ्या आठवणी ताज्या झाल्या... मोठी आई लग्न घरी लातुरला असल्याने तिचा पलंग रिकामा दिसला आणि डोळ्यात खळ्ळकन पाणी आले... मोठी आई अन दादांशिवाय बिलोली imagine नाही करु शकत मी... त्या दोघांनी एकत्र बांधुन ठेवलय आम्हाला.. आम्हा बच्चे पार्टीचा खुप जीव आहे त्यांच्यात... दादा जाऊन १० वर्ष झाली but i am yet to accept the fact... I just don't want to accept it.. This is just typical me.. I can't accept losing my people..

इकडे लातुरला लग्नघरी अशीच एक छोटीशी मैफलच जमली होती... मग वराती सोबत लग्नाच्या ठिकणी

जाताना बस मधे केलेला dance लहानपणीच्या सहलीची आठवण देऊन गेला... लहानपणी दादा आम्हा सगळ्यांना घेऊन कोणत्यातरी गावाला घेऊन जायचे.. कधी तुळजापुर पंढरपुर तर कधी निरा नरसिंगपुर गोंदवले आणि कधी मंत्रालय तिरुपती ... सगळ्यांसोबतच्या या सहलीची मजाच काही अौर असायची...

मागच्या ५ वर्षापासुन बाहेर असल्याने हे सगळे miss करतोय.. Family शिवाय एकटेच वेगवेगळे देश फिरतोय.. तिथे गेलो की वाटते इथे आपली माणसे असायला हवी होती... क्योंकी असली मजा तो सबके साथ आता है...

३१ जानेवारीला नितेशचे लग्न होते हैदराबादला.. नितेशची joint family आहे.. माझे आणि आणखीण एका मित्राचे खुप छान स्वागत केले त्यांनी.. अगदी एका family member सारखे treat केलं.. त्याचे लग्न झाले की next day नितेशकडे एक छोटासा कार्यक्रम ठेवला होता जिथे त्याच्या आजोबांनी सर्व छोट्यांना as a token of love एक पाकीट दिले ... त्या मध्ये काही पैसै व एक चिठ्ठी होती... चिठ्ठीवर खुप सुंदर आशिर्वाद लिहीले होते आणि देवाकडे प्रार्थना केली होती की माझे हे कुटुंब सदा असेच हसत खेळत आनंदी व एकत्र राहो...

तुम्हा सर्वांसाठी हीच प्रार्थना करुन हा लेख संपवतो...

तुम्ही सुद्धा हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Australia calling...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sun, 04 Jan 2015 13:17:00 +0000

गोष्ट आहे १५-१६ वर्षापुर्वीची... मी सैनिकी शाळेत असतानाची... तिथे आम्ही रोज संध्याकाळी दुरदर्शन वर बातम्या पाहत होतो.. त्या दिवशी तारीख होती ३१ डिसेंबर.. रोज प्रमाणे संध्याकाळची प्रार्थना झाली की तिर्थे संरानी आम्हाला TV समोर बसवले... मी सोनुच्या बाजुला बसलो होतो... सोनु माझ्या मामाचा मुलगा.. आम्ही दोघे शाळेत एकत्र होतो...

बातम्या चालू झाल्या... वृत्तनिवेदिकेने पहिले काही इकडल्या-तिकडल्या बातम्या सांगितल्या ... राजनीती, मारधाड, वगैरे बातम्यामुळे बोर होऊ लागले... मग new year celebrations च्या बातम्या चालु झाल्या... Australia मधील celebrations TV वर दाखवु लागले... Sydney harbour bridge चा तो दिमाखदार सोहळा वातावरण प्रसन्न करुन गेला... रंगीबेरंगी आणि वेगवेगळ्या फट्याक्यांनी मन जिंकले होते... मी लगेच सोनुला म्हणालो "सोनु, मला एकदा तरी Sydney ला जायचे आहे.. New year तिथे celebrate करायचे आहे"... सोनुचेही लगेच उत्तर "तू नक्की जाशील अभि, भारी आहेस तु"... मी हसलो आणि म्हणालो "बघु" ... मग काय दरवर्षी 31stला ते celebrations TV वर बघायचो आणि Sydney ला जायचे स्वप्न जागे ठेवायचो...

बरीच वर्ष गेली.. २०१२ ला London ला new year celebrations enjoy kele...मस्त मजा आली... भयंकर थंडी मधे तिथे celebrate करण्याचा अनुभवच वेगळा होता... नंतर Leeds ला मानव आणि देवांगी भेटले.. देवांगीला सुद्धा Sydney new year बघायचे होते.. मग जेव्हा Singapore ला आलो त्याच वेळेस ठरवले की या वर्षी काहीही होवो Sydney ला ३१ Dec ला जायच़च.. मित्रांना सुद्धा विचारले... ते म्हणाले बघु... गजु आणि नितेश येण्याची possibility होती पण काही कारणास्तव त्यांचे cancel झाले... मी मात्र ठरवलच होता की एकटा का जायचे असेना पण या वर्षी Sydney नक्की..

Planning खुप आधीच चालु केली...मग काय tickets, hostels n various activities book केल्या... 30 dec ला खुप excited होतो.. एक स्वप्न पुर्ण होणार होतं... ३१ ला रात्री ०१:३५ ची flight होती... दुपारी १२:३५ ला Sydney ला पोहोचलो.. खुप आनंदी होतो.. संध्याकाळी ५ च्या आसपास harbour bridge जवळ पोहोचलो. आधीच खुप गर्दी जमली होती... कोणी मित्रासोबत तर कोणी family सोबत आले होते.. मी एकटा जीव सदाशिव... आई दादा ताईला खुप miss करत होतो...

१२ वाजले आणि २०१५ चालु झाले होते... फटाके वाजणे चालु झाले होते... इतके वर्ष TV वर बघत असलेला तो सोहळा आज प्रत्यक्षात अनुभवत होतो... चेहृयावरील आनंद ओसंडुन वाहत होता... खुप खुश होतो... लहानपणी बघितले एक छोटेसे स्वप्न पुर्ण झाले होते...

सोनु ने बोललेला एक वाक्य आठवले

"Faith n Belief makes everything possible, keep faith and believe your dreams..."...

Thanks sonu. You were correct.. This was for you buddy...

I like dreaming, i am a dreamer and can say one thing, dreams do come true.

कोशिश तो कोई करके देखे...
सपने सच्चे भी होते है...
दुनिया कोई इतनी बुरी नही...
यहा लोग अच्छे भी होते है...

so keep dreaming and chase your dreams...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

तकिया कलाम...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sat, 12 Jul 2014 13:39:00 +0000

New job, new place, new people.... Singapore ला आल्यापासुन बरेच काही नवीन बघायला भेटत आहे... इकडचे लोक त्याच्या सवयी, इथली संस्कृती, खाणे पिणे... बरंच काही वेगळं आहे... England च्या cold n dry weather मधुन इथल्या hot n humid weather येताना खुप सार्‍या गोष्टी नवीन वाटल्या... सगळ्यात change वाटला तो लोकांच्या बोली भाषे मधे... I mean मी Chinese language ची गोष्ट नाही करत आहे तर English बोलण्या बद्दल सांगतोय...

England मधे असताना प्रत्येक वाक्यात Hello mate, hello love, cheers, या पैकी काही तरी ऐकायला यायचे... इथे प्रत्येक वाक्याच्या शेवटी लोक la जोडतात.. What la? It's not like that la Sorry la... मग कधी कधी वीट येतो त्याचा.. म्हणजे फक्त Singaporeans or Chinese लोकंच नाही तर इथे असलेले Indians सुद्धा.. वाटतं अरे काय la.. च्यायला.. एखादी गोष्ट adopt करायची तर चांगली गोष्ट adopt करा ना..

इथे रोज office मधे सुद्धा मी तकिया कलाम observe करत असतो.. माझ्या manager ला pet words use करण्याची आहे.. कोणतेही वाक्य असो तो start करतो there are two of things , one..... Two... आणि दुसरा word 'meaning'.. E.g. Meaning i am trying to tell u.. Meaning what i want to convey is.. Meaning... Meaning... मग वाटते अरे बाबा किती वेळा meaning म्हणणार.. बस ना आता..

माझा group मधे 2 colleagues आहेत त्यातल्या एकाला प्रत्येक वाक्यात basically तर दुसर्‍याला actually म्हणण्याची सवय आहे.. प्रत्येक वाक्य actually n basically ने start करतात... I am not exaggerating... ते ऐकायला इतके odd वाटते ना.. आणि त्यात वाक्य छोटे छोटे असले ना मग तर फक्त actually n basically ऐकायला येत... हा इकडून actually आणि तो तिक्डुन basically...

Cricket teams मधे सुद्धा तकिया कलाम observe करायला भेटतात.. धोनी आणि रोहीत शर्मा, दोघेही you know , you know इतक्या वेळेस use करतात ना कि कधी कधी वाटत ते UNO चे brand ambassador आहेत..

मी पण या बाबतीत मागे नाहीये पण माझे तकिया कलाम people n time वर depend करतात.. आधी आमच्या DX group सोबत गप्पागोष्टी करायचो तेव्हा एक वाक्य नेहमी बोलायचो.. खोट सांगत नाही शाम्या खरं सांगतो.. मग शाम म्हणायचा अबे आम्ही कधी doubt घेत नाही तुझ्यावर.. ही post लिहीण्याचं एक मोठ्ठ कारण हे वाक्य.. परवा अशीच group chatting चालु होती आणि हे वाक्य अचानक आले... आणि शाम म्हणाला hey abhya is back.. आणि आम्ही सर्व खळखळुन हसलो... माझे recently जे interviews झाले त्यावेळेस माझे actually n basically use करण्याचे प्रमाण वाढले होते..

तुम्ही सुद्धा लोकांना त्याचे pet words or तकिया कलाम use करताना ऐकलं असेल.. तेव्हा तुमचे experience इथे comment करायला विसरु नका...

ह्या छोट्या छोट्या गोष्टी observe करायला मला खुप मजा येते...

तुम्ही सुद्धा हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

फिर से उड चला...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 15 May 2014 13:57:00 +0000

मागचे काही महिने blog लिहीणे बंद होते... कारण ही तसेच होते म्हणा.. माझ्या एकटेपणाने मला blogger बनवले होते.. पण मागचे ४ महिने भारतात होतो.. आई दादा ताई सर्वांसोबत... एकटे असण्याचा प्रश्नच नव्हता...पुतणे आणि भाचे आजुबाजुला खेळायला... 'अभि मामा किती मस्तीखोर आहेस तु' ही आज पर्यंत ची सर्वात best compliment मला त्याच वेळेस भेटली... मस्त दिवस होते...

८ जानेवारीला leeds सोडले आणि सुट्ट्या चालु झाल्या.. मग काय भारतात आल्यावर नांदेड बिलोली पुणे मुम्बई शिवनेरी संगमनेर... महाराष्ट्र दौराच झाला.. आता singapore ला shift झालोय.. Hopes regular असेल blog वर... पण chances कमी आहेत कारण मला प्रवास करताना blog लेखन केलेले आवडते.. UK मधे असताना atleast कुठे फिरायला गेलो तर वेळ मिळायचा... Singapore आहेच आपल्या पुण्याएवढे, फिरायला जायचे म्हटलं तरी अर्ध्या तासात दुसरे टोक गाठु शकतो...

तर आज लिहीण्याचे कारण 'फिर से उड चला'... बरेच जण विचारत होते की बाहेर रहायचे होते तर भारतात का आलास... UK मधे राहुन 3 वर्षे झाली होती, तेच weather तीच लोक, तेच तेच life schedule... बोर झालो होतो... असे वाटु लागले की सगऴ तिथेच थांबलय... मला वाटत माझा स्वभाव 'ये जवानी है दिवानी' मधल्या रणबीर कपुरच्या character सारखा आहे.. मै चलना चाहता हु, दौडना चाहता हु, गिरना चाहता हु, फिरसे उठके भागना चाहता हु, बस रुकना नही चाहता... कदाचीत राशीवर गेलाय स्वभाव माझा...मिथुन रास माझी... चंचल स्वभाव आणि change पाहिजे life मधे..so निघालो...वैसे भी किसीने सही कहा है, कही पोहोचने के लिये कही से निकलना पडता है सही time पे कट लेना चाहिए वरना गिले शिकवे बढने लगते है...

भारतात ही राहु शकलो असतो.. Actually त्याच इच्छेने आलो होतो... विचार होता स्वत: चे काहीतरी चालु करावे... पण मागच्या ३ वर्षात इथे बरच काही change झाले आहे.. तिथे ज्याला कोणालो भेटलो सगळे आपआपल्या आयुष्यात इतके busy की time च नाहीये त्यांच्याकडे... आईला सोडले तर सगळे जण busy... Disappoint झालो... म्हटल असच जर असेल तर भारतात राहणे काय व बाहेर राहणे काय.. सर्व सारखेच... आणि एक विचार ही होता खुप लहानपणापासुन की जगात २००+ देश आहेत.. १० तरी देश बघावे.. So दुसरा Singapore choose केलं....बघावे इकडे काही दिवस... नंतर पुढचा destination...

बाकी Singapore बद्दल बरेच लिहायचे आहे ते next blog post मधे...

पुढे काय होईल ते देव जाणो एक गोष्ट मात्र नक्की आहे

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

असेच काहीतरी..

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sun, 10 Nov 2013 20:48:00 +0000

Project change झाला व काम वाढले असल्या कारणाने मागील काही दिवसा पर्यंत Online blogs वाचणे बंद होते.. आता थोडासा settle झालोय.. So ते परत सुरु झालेय... आज काल काही biography किंवा अनुभव अश्या प्रकारांच्या blogs and movies वाचण्यात अथवा पाहण्यात आल्या... मुग्धा ताईचा blog n तिचे मुग्धाची रंगीत गोष्ट हे पुस्तक, tom hanks ची forest gump n captain philips movies, अशोक व्हटकरांच्या 72 मैल एक प्रवास या कलाकृती वरील चित्रपट हे त्यातीलच काही...

मग विचार आला आपणही असे काहीतरी लिहावं... थोडासा plan केला.. मग ठरवले की triology बनवावी.. म्हणजे लहानपण, मग तरुणपण आणि म्हातारपण... मग तीन नावे सुद्धा ठरवली... अभ्योदय, अभिरिक्षा आणि अभ्यास्त... ह्या पैकी पहिली २ तर मी पुर्ण करेन पण अभ्यास्ताचा शेवट मात्र अधुरा राहील व कोणालातरी पुर्ण करावा लागेल... At the moment तरी हे सर्व possible वाटतय पण बघु पुढे काय होईल ते... आखिर कल किसने देखा है़||

इग्लंड मधे आल्यापासुन स्वताःसाठी चांगला वेळ भेटतोय... Train मधुन travel करताना वा रात्री बिछान्यात असताना लिहीण्यासाठी काहीनाकाही सुचतच असते.. विचारांची speed इतकी fast असते व बरेचश्या गोष्टी लिहीपर्यंत विसरुन जातो.. आणि मग वाटते की असे काहीतरी साधन असायला हवे जे आपण विचार करता करता ते कागदावर उतरवुन घेइल... I hope अभ्यास्त पुर्ण होईपर्यंत असा काहीतरी शोध लागेल....

बाकी, आजकाल काही तरी change होतय... काय ते माहीती नाही... थोडासा शांत झालोय... डोक्यात विचारांचा कल्लोळ माजलाय... बरेचशी अपुर्ण कामे पुर्ण करतोय.... कदाचीत भारतात परत जाण्याचे वेध लागलेत.. Hopes काहीतरी चांगलेच होईल...

पुढे काय होईल ते देव जाणो एक गोष्ट मात्र नक्की आहे

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

It Hurts...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Tue, 22 Oct 2013 20:47:00 +0000

श्याम सोबत सहजच chatting चालू होती... विचारले कसा आहेस रे... तो म्हणाला छान आहे पण इतका ही छान नाहीये.. मी म्हणालो का रे काय झाले.. तो सांगत होता.. काय बोलू यार, ऑफीस हून घरी येण्यास 2 तास लागतात.. पकुन जातो... मी म्हणालो.. सही है.. Enjoy.. तुला ऑफीस हून घरी जाण्यास 120 मिनिटा पेक्षा जास्त वेळ लागतो..आणि मला 12 मिनिटा पेक्षा कमी... तीकडून त्याचा reply तू जले पे नमक छिडक...मी म्हणालो.. साला तुम उधर बैठके ऐश करते..सब अपने दोस्तो के साथ enjoy करते...मैने थोड़ा जले पे नमक क्या छिड़का तुम्हे कड़वा लग गया... इधर साला.. पूरा जल जल के काला हो गया है.. नो सेन्सेशन.. It hurts re when you are not with your friends and family in their happy n sad moments...

इथे UK मधे आल्या पासुन बर्याचश्या चांगल्या गोष्टी घडत आहेत... जसे की prince William आणि Kate ची Royal Wedding, queens jubilee celebrations, olympics... Wimbledon, champions trophy etc etc... बहुतेक जण म्हणायचे... ऐश आहे तुझी, सर्व enjoy करण्यास भेटतंय... मी म्हणालो अमित दादाचे, पल्लवी ताईचे व श्यामचे लग्न miss केले.. त्या पुढे ही मजा माझ्यासाठी important नाहीये.. It hurts...

आजचा विषय थोडा वेगळा आहे... I mean याला सलग अशी storyline नाहीये तर तो काही collection of incidents शी संबंधीत आहे.. पण theme मात्र तीच आहे It Hurts...

अजुन एक प्रसंग... जुन मध्ये भारत-पाकीस्तान cricket match बघण्यास गेलो होतो... दोन्ही देशांचे बरेचशे supporters आले होते...birmingham train station मधुन बाहेर येताना एक group वाटेत गप्पा मारत होता.. ते लोक match बघण्यास आले होते, एका मित्राची वाट पहात होते... त्यातील एका british born desi मुलीकडे तिरंगा होता... तिने तो उल्टा पकडला होता... मी लगेच तिला सांगितले की झेंडा नीट पकड... माझ्या सोबत मानव होता.. तो म्हणाला असे कितीतरी जण भेटतील आणि तु कितींना सांगशील.. मी म्हणालो जेवढे दिसतील त्या सर्वांना सांगेल.. माझ्या झेंड्याचा अपमान मला नाही चालणार... It hurts...

प्रत्येकाला आपले जीवन जगत असताना काही मिळवण्यासाठी काही गमवावे लागते... त्याची किंमत काय ते मात्र आपल्या हातात नसते.. माझ्यासाठी माझे मित्र माझी family त्यांच्या सोबतचा time, ते moments हे खुप महत्वाचे आहेत... So त्या पैकी काही miss झाले की hurt होतं...

बाकी कितीही hurt होत असले तरी जगायच असतचं

व जगता जगता आयुष्य सुंदर बनवायचे असते....

So, हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Once Again...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 15 Aug 2013 15:58:00 +0000

Once Again Its the celebration of Independence Day

Once Again The TriColor is hoisted at LalQila
Once Again We sang patriotic songs
Once Again We praised our forefathers for fighting against injustice

but
Once Again
Everything is same for a common man
A holiday to enjoy with family n friends
Abusing the government n politicians for not doing anything
Its the same thing happens everytime
And Its the same life

Once Again Its the celebration of Independence Day
Once Again We listened to speeches of great leaders
Once Again We watched patriotic movies
Once Again We enjoyed the feel of being independent

but
Once Again
Its the same day for me
Its the same story in the office
Its the same me
And Its the same life

Once Again...

मे महिना, सुट्टया आणि बालपण...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Tue, 14 May 2013 13:17:00 +0000

"या वर्षी उन खूप आहे" कालच आई म्हणत होती... मी म्हणालो "मे महिना चालु झालाय आता तर झळा आणखीण वाढतील"... दरवर्षी असेच होते, मे महिना आला की गर्मी वाढते आणि उन्हाळ्याबद्दल चर्चा चालु होतात... पण मे महिना हा आणखीण दोन गोष्टींशी निगडीत आहे.. सुट्टया आणि बालपण...

माझे माध्यमिक इयत्तेतील शिक्षण सगरोळीला सैनिक शाळेत झाले... मी आणि सोनु(मामाचा मुलगा), दोघे तिथेच होतो... आमची शाळा निवासी होती... १मे ला निकाल लागायचा आणि सुट्ट्या चालू... मग महिनाभर ना PT ना अभ्यास.. ना कोणी रागावणारे ना कोणी शिक्षा करणारे... मज्जाच मजा...त्या काळी दादांकडे ( आम्ही आजोबांना दादा म्हणत असु) एक जीप होती, Commander... आई, मामी आणि मामा व सोबत घरचे चिल्ले पिल्ले...सगळे आम्हाला घेऊन जायला शाळेत यायचे व आम्ही लगेच घरी निघायचो...... आम्ही नेहमी complaint करायचो की शाळेतुन घरी जाताना घर लवकर नाही येत पण तेच सुट्टया संपल्यावर शाळेत येताना, शाळा खुप लवकर यायची...

सुट्टयामध्ये मी बहुतेक वेळ बिलोलीला असायचो... बिलोली, माझे आजोळ, तालुक्याचे ठिकाण.. आजी आजोबा मामा मामी तिथे असायचे... सुट्टयामध्ये आम्ही सगळी भावंड तिथेच जमा़यचो... मला ४ मामा व ३ मावश्या... त्यामुळे group ही तसा मोठाच.. १०-१२ जणांचा..

सकाळी लवकर ६ वाजता उठुन दादांसोबत मळ्यात जायचो.. ़संपुर्ण शेतावरुन एक चक्कर मारायची... पेरु, कैरी, चिंचा, बोरं, इंग्लिश आवळे वगैरे वगैरे खाउन झाले की मोर्चा विहीरीकडे वळायचा...शेतातील विहीर चांगलीच खोल होती, दादा एका गडी माणसाला आमच्यावर लक्ष ठेवायला सांगायचे आणि पुन्हा एक चक्कर मारण्यास निघुन जायचे... आम्ही सगळे पोहणं इथेच शिकलो...मनसोक्त पोहुन झाले की स्वारी वापस घरी निघायची ... जाताना मस्त इडली वड्या वर ताव मारायचा... घरी गेल्यावर सुद्धा साल पापडं, बोराच्या वड्या आणि महत्वाचे म्हणजे आंबे, या सगळ्यावर डोळा असायचाच... मग दिवसभर घरातच cricket खेळायचो... दादा नेहमी रागवा़यचे.. तेव्हा थोडावेळ शांत बसा़यचो... दादा बाहेर गेले की पुन्हा चालु...दिवस कसा निघून जायचा या कडे लक्ष्यच नसायचे...रात्रीचे जेवण झाले की सगळे जन गच्चीवर जायचो, तिथे मग पत्ते, अंताक्षरी, गप्पा रंगायच्या... थंड वातावरणात मोकळ्या आकाशा खाली मग झोप कधी लागायची हे कळायचेच नाही

नृसिंह जयंती ही उन्हाळ्यात असते.. त्या दिवशी आमच्याकडे मोठी पुजा असते... त्या दिवशीचा स्वयंपाक म्हणजे माझा सगळ्यात आवडता...मसालेदार वांग्याची भाजी, भरडा भाजी, पुरी, साधं वरण, भात आणि पन्हं, आंब्याचा रस... वाह, आता लिहीतानाही तोंडाला पाणी सुटतय...

आजकाल मात्र विचित्रच झालंय.. सुट्टया म्हणजे फक्त weekend होउन बसल्यात.. पैसे कमवायाच्या नादात कुठे तरी ते बालपण miss करतोय...मोकळ्या आकाशाखाली, गच्चीवर झोपून तर किती दिवस झाले ते ही आठवत नाही... अंताक्षरी आणि पत्ते तर दूरच पण सगळ्याना एकत्र मिळून बोलण्यास google hangout use करावे लागते...

खरच लहानपनीच्या आठवणी किती सुंदर असतात ना...

पण कोणीतरी म्हणालय़..Embrace you past but live in present..

So, हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Life is beautiful*

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Thu, 14 Mar 2013 12:00:00 +0000

A cool breeze evening
On a nice sand beach

You are with your loved one
Life is beautiful....

A gang of friends
Enjoying the cutting n hot bhajiyas
In a nice rainy weather
Life is beautiful..
Quality time to spend with your family
Reliving all your cherished memories
A great plan for holidays
Life is beautiful...
An important sports match on Tv
Interesting n crucial moments
Your team wins it n gets through
Life is beautiful...
Life's going great
Everything's going your way
All the nice things are happening with you
Life is beautiful...
Life is always beautiful
Its just the matter of that asterisk(*)Life is beautiful*
*Conditions applied

पण मी सगळे त्या asterisk(*) वर सोडत नाही... जिंदगी ना मिलेगी दोबारा मधे एक सुंदर dialogue आहे..
नज़र में ख्वाबों की बिजलियाँ लेके चल रहे हो, तो ज़िंदा हो तुम
हवा के झोकोन के जैसे आज़ाद रहना सीखो
तुम एक दरिया के जैसे लहरों में बहना सीखो
हर एक लम्हे से तुम मिलो खोले अपनी बाहें
हर एक पल एक नया समा देखे यह निगाहें
जो अपनी आँखों में हैरानिया लेके चल रहे हो, तो ज़िंदा हो तुम
दिलों में तुम अपनी बेताबियाँ लेके चल रहे हो, तो ज़िंदा हो तुम
तेव्हा आलेल्या सर्व परिस्थितीतून समोर जात राहायचे व life enjoy करत राहायचे
आणि आपल्या स्वप्नासाठी जगायचे

दिलों में तुम अपनी बेताबियाँ लेके चल रहे हो, तो ज़िंदा हो तुम

म्हणून कोणी कितीही (*) दाखवले तरीही एक गोष्ट लक्ष्यात आहे...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

अरे वोही लड़की...वोही लड़की....

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Fri, 01 Mar 2013 15:31:00 +0000

Weekend संपून सोमवार आला.. सकाळी ७.१५ चा गजर झाला... मी उठलो... ऑफीस ला जाण्यास तयार होऊ लागलो... स्नान वगैरे केल मग दुपारचा डब्बा पॅक केला... बातम्या लावल्या... ८.४५ होतात... निघतो ऑफीस कडे... जाताना खूप सारे जन भेटतात... भेटतात म्हणजे काय फक्त बाजूने निघून जातात... त्यांची सुद्धा कॉलेज, ऑफीस किंवा बस स्टॉप कडे जाण्याची धावपळ चालूच असते... around ८.५५ ला ऑफीस मधे पोहोचतो... मग ५.३० पर्यंत तेच ऑफीस ऑफीस खेळतो.. वापस घराकडे जाण्याची तयारी... जाताना सुद्धा बरेच जन भेटतात... या वेळेस त्यांची लगबग असते ती लवकर ट्रेन किवा बस पकडण्याची... मी घरी पोहोचतो... परत तेच आपले so called Social Networking...मग स्वयंपाकाची तयारी.. जेवण करताना एखादी सीरियल चालू करतो Laptop वर.. ती संपे पर्यंत जेवण सुद्धा होत... मग शांत गाणे ऐकायचे आणि शतपावली करायची... १०.३० वाजतात आणि बेडरूम चा लाइट बंद होतो... दिवस संपतो..

असाच मंगळवार येतो मग बुधवार, गुरुवार आणि शुक्रवार... आणि आठवडा जातो... ही दैनंदिनी चालूच असते... म्हणजे तेच... सकाळी ७.१५ ला उठने... तयार होऊन ऑफीसला जाणे... जाताना बर्‍याचश्या अनोळखी पण ओळखी लोकाना भेटणे.. परत तेच ऑफीस काम संपले की back to home... परत त्याच अनोळखी लोकाना भेटणे... आणि तेच routine...असे एक चाकोरीबद्ध जीवन... ज्याची मला सर्वात जास्त चीड आहे ही एक सप्रेम भेट दिलीय मला लीड्स ने...चाकोरीचे खरडुन कागद सहिस पाठवणे ह्या बाहेर काही नाही...

ह्या framed routine मधे एक गोष्ट मस्त होते... जाता - येता जे लोक भेटतात त्यांच्या सवयी कडे लक्ष्य देण्याची सवय मला लागली... लिफ्ट मधून खाली येताना दोन मुली त्याच वेळेस सोबत असतात... जो पर्यंत बस स्टॉप जवळ पोहोचतो तेव्हा तिथे एक छोटी मुलगी आणि तिची आई थांबलेले असतात...ती मुलगी नेहमी काहीतरी बडबडत असते... खेळत असते... तिला क्रॉस केला की एक मुलगा माझ्या opposite direction ला जात असतो... तो football player Nani चा छोटा भाऊच दिसतो....तो सुद्धा त्याच्या तन्द्रित.. काही तरी ऐकत आणि गात असतो... आता तो फोन वर बोलतो का गाणे गुणगुणतो हे अजुन समजले नाही...

इथे येई पर्यंत त्या लिफ्ट मध्ये सोबत असलेल्या मुलीनी साथ सोडलेली असते... मग मी आणि मयूर... थोडेसे समोर गेले की एकानंतर एक अश्या परत दोन मुली भेटतात... मग मी आणि मयूर एकमेकाना त्यांच्या वरुन चिडवतो... तेरीवाली अन् मेरीवाली... पण ह्या दोघींपैकी संध्याकाळी जाताना कोणी भेटत नाही... मग त्या वेळेस जर कोणी दिसले तर आमचे चालू होते... वोही लडकी वोही लडकी....

या सगळ्यातून थोडासा आराम भेटतो तो weekend ला.... काहीतरी activities चालू असतात... क्रिकेट, फुटबॉल, बॅडमिंटन किवा कुठे तरी फिरून येणे... एक बरे आहे की या वर्षी काही चांगले मित्र भेटले.. नाहीतर जगात सर्वात चू****** लोक मला इथे लीड्सला भेटले... एक एक प्राणी नमूना... त्यांच्या वर लेख लिहीत बसलो तर कदाचित एक पुस्तक तयार होईल... असो...

बरेच दिवस झाले ती मेरीवाली दिसली नाही... म्हणून पोस्ट लिहावीशी वाटली...

बाकी तर.. Life is Beautiful...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always

Happy New Year...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Wed, 02 Jan 2013 12:09:00 +0000

नवीन वर्ष नवीन सुरुवात... ३६५ पानांची नवीन वही परत एकदा उघडुन श्रीगणेशा करायचा... नवीन रस्ते नवीन वाटा काबीज करत नवनवीन ध्येये गाठायची... दर वर्षीच हे होत.... १ जानेवारीला नवीन वर्षाचे स्वागत करुन या वर्षी काहीतरी वेगळे करायचे हे ठरवतो व काही so called resolutions सुद्धा करतो...

वर्षे जातात अन् येतात... काळ काही थांबत नाही... शेवटचा दिवस आला की मग वर्ष भराचा हिशोब लावायला सुरुवात होते... जुनी आणि जीवाभावाची नाती तुटतात.. त्याची उणीव पुर्ण करण्यास नवीन नाती आयुष्यात येतात..जुने ते सोनंच असते असे बरेच वेळेस वाटते... . नवीन नात्यात आपण जुना गोडवा शोधण्यास जातो आणि काही वेळेस मृगजळच हाती लागते... पण म्हणुन काही आयुष्य थांबत नाही... आणि वेळही नाही... ते तसेच चालु रहाते, किंवा राहु द्यावे लागते... नवीन गोष्टीच्या स्वागतासाठी व नवीन सुखाच्या शोधासाठी...

तसे माझ्याबाबतीतही झाले... २०१२ ने मलाही असे बरेच काही दिले...मागच्या वर्षभरात खुप काही घडले... खुप नवीन ठिकाणे फिरलो...बरेच नवीन मित्र मिळाले तर काही जुने दुर गेले... नवीन गोष्टी शिकण्यास मिळाल्या आणि काही राहूनच गेल्या...

Leeds मधे settle झालो rather थोडा रुळलो... वर्षाची सुरुवात एकदम छान london fireworks ने झाली..was one of the best days of life... मग जुनैद व अहसान, मलेशिया व लंडनला shift झाले... Leeds मध्ये मानव व मयुर सारखे मित्र भेटले...cornwall ची मस्त trip झाली, वर्ष सरता सरता liverpool सुद्धा पाहुन झाले... Wimbledon व olympic ची मजा सुद्धा लुटली... खुप सारी स्वप्ने पुर्ण झाली... पण काही इच्छा अधुर्‍याच राहील्या... Guitar n harmonica शिकण्याचे अर्धवटच राहिले...अजुन edinburgh n highlands explore करायचेच आहे... Charity work सुद्धा चालु करायचे आहे...

नवीन वर्षात ह्याच अधुर्‍या गोष्टी पुर्ण करायच्या आहेत.. नवीन मित्र मिळवायचे आहेत.. नवनवीन ठिकाणे explore करायची आहेत.. एखादे तरी वाद्य शिकायचे आहे...

तुमचेही असेच काहीतरी ठरले असेल नं.. तेव्हा त्यासाठी तुम्हाला खुप खुप शुभेच्छा...

हे नवीन वर्ष तुम्हा सर्वांना समाधानाचे, सुखसमृद्धीचे व भरभराटीचे जावो हीच ईश्वराचरणी प्रार्थना...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always

So, For once the stories are true...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Mon, 10 Sep 2012 21:01:00 +0000

बरेच दिवसापासुन cornwall हे नाव ऐकत होतो असे म्हणतात की UK ची सगळ्यात सुंदर seashores इथे आहेत...finally trip ठरली...पण एखादी गोष्ट सहजा सहजी plan होईल असे कसे...

long weekend जवळ येत होता... मी मयूर ला विचारले .. any plans buddy.. मै तो घर पे नही बैठ्ने वाला... पहिल्यांदा आम्ही ठरवले कि ४-५ जणांचा group बनवावा आणि Whitbey जवळ Robinhood Bay ला जाऊन कॅम्पिंग करावे... पण त्या साठी तसा groupच तयार होत नवता.. i mean... जे आमच्या रेगुलर group मध्ये आहेत ते कुठे न कुठे busy होते.. दुष्काळात तेरावा महिना म्हणावा तसे तिकडे Whitbey ला त्या दिवशी पावसाचे weather predicted होते.. त्यामुळे वाटू लागले हि सुट्टी अशीच घरी बसून काढावी लागणार... सुट्टीच्या २ दिवस आधी गौरव म्हणाला कि यार रेहान Bournsmouth जा राहा है उसको पूछते है .... आमच्या कडून तर हा होतीच.. आम्हाला फ़क़्त घरी बसायचे नव्हते ... पण नंतर कळले कि रेहान चा तो प्लान cancel झाला आहे... आम्ही परत back to square one...Whitbeyच्या प्लान वर .... ठरवू लागलो कि कोण कोण जाणार,.... कॅम्पिंग साठी चांगल्या sites कोणत्या... काय काय साहित्य लागणार... गाडीने जायचा प्लान होता... पण कोणाकडेच uk license नवते..मग driver बघा...longweekend असल्या मुळे कुठूनच positive reply येत नवता... सगळीकडे गाड्या आणि drivers बुक... मयूर ने म्हटले आता काही आपली trip होत नाही...झाली न तर हि सगळ्यात मस्त trip असेल... काहीही प्लान नसताना सगळे सुखकर वावे हे एक आश्च्यर्याच म्हणावे... मी रेहान ला phone लावला तो इथला citizen आहे.. त्याच्या कडे License आहे आणि गाडी पण... आणि त्याच्या कडूनही unexpectedly "हो" मिळाले... पण त्याची गाडी ५ seaters आणि आम्ही ६ जन... दोन मराठी .. दोन पंजाबी ... एक काश्मिरी आणि एक गुजराती...मग परत फोनाफोनी चालू... इकडे गाडी available आहे का तिकडे,... finally एक गाडी भेटली... थोडी महाग होती पण म्हटले भेटली हे काय कमी आहे...

२५ ऑगस्ट ला सकाळी ८ ला निघायचे ठरले... पण निघालो ते ११ ला ...मी आणि मयूरने आदल्या दिवशीच सकाळी तयारी करून ठेवली होती... प्रवासात लागणारे साहित्य... कॅम्पिंग साठी tents,mats वगैरे वगैरे.. सकाळी लवकरच उठलो... दोघेहि अति उत्साही प्राणी... मग काय गाडी collect करण्यापासून ते प्रत्येकाला त्याच्या त्याच्या घरून सोबत घेणे... तिकडे जात असताना रस्ता चुकणे....अरे हे गाणे नको ते लाव... असे प्रत्येकाची आवड वेगळी...मग अदलाबदली करून DJ कोण होणार आणि कोण कुठे बसणार... ह्यावर चर्चा.... एखादी trip आणि त्यात गाण्याच्या भेंड्या नाही असे थोडीच होणार... प्रत्येक जण आपल्या भाषेतले आणि वेगळ्या आवडी निवडीचे गाणे गाऊ लागला... मधूनच प्रत्येकाचे काही किस्से सांगणे चालू झाले,... जोकेस... experiences .. funny comments... या सगळ्यात Leeds ते Cornwall मधले ८ तास कशे निघून गेले कळलेच नाही...मज्जा आली...

संध्याकाळी ७.३० ला पोहोचलो Cornwall ला... मग Tent लावला आणि लगेच सूर्यास्त बघण्यास समुद्राकडे कूच केली...मस्त थंडगार वारा... आणि सूर्य मावळतानाच्या विविध छटा... अविस्मरणीय दृश्य... कोकणाची आठवण झाली...हे सर्व क्षण capture करण्यासाठी एक चांगला कॅमेरा पाहिजे हि बाब मनाला स्पर्शून गेली...

तिथून वापस निघालो..मग रात्रीच्या जेवणाची तयारी.. सगळे जण प्रवासामुळे ठाकले असल्या मुळे आम्ही बाहेरच खाण्याचे ठरवले... कॅम्पिंग site वर जाऊन फ्रेश होई पर्यंत चंद्र उगवला होता... site गावाबाहेर होती आणि आसपास एकही हॉटेल नवते..मग आम्ही चंद्र प्रकाशातच चालत जगजीत सिंघ्जी आणि किशोर दाची गाणी ऐकत ऐकत निघालो... गावात पोहोचे पर्यंत सर्व हॉटेल्स बंद झाली होती.. फ़क़्त एक chinese कॉर्नर shop चालू होते... सगळ्यांनी तिथेच जेवणावर यथेच्छ ताव मारला...मग वापस येताना रफींची साठवण ऐकली...चांदण्याच्या लक्ख प्रकाश.. थंडगार वार्याची मस्त झुळूक.. आणि रस्त्यावर फ़क़्त आमचाच group... एक सुंदर रात्र... मग मधूनच मयूरला गौरव ला त्रास द्यायची हुक्की आली... त्याने मग भुताची भीती... वेगवेगळे आवाज....आणि बेसुरी हसणे... कॅम्प वर पोहोचण्यास १२ वाजले...दुसर्या दिवशी आजूबाजूच्या परिसराची सैर करायचं ठरवून सगळे जण मग झोपी गेले...

दुसर्या दिवशी सकाळी सकाळी काश्मिरीने मस्त कावा केला होता... दिवसाची सुरुवात मस्त झाली...मग जवळच एका सुंदर beach वर गेलो... तिथे cornish pasties वर ताव मारला... beach न्जोय केला... kayaking केली... आणि थोडीशी photography.. छान गेला दुसरा पण दिवस.. तिसर्या दिवशी सकाळीच परतीचा मार्ग धरायचा होता...

इथे दोन गोष्टी नमूद कराव्याश्या वाटतात .. Cornish people have great taste of food... आणखीन एक म्हणजे... आपल्या कोकणात खूप सुंदर beaches आहेत... माझा तारकर्ली च्या tour ला मी इथे compare करायचे म्हटले तर... तारकर्ली is far far better ... but UK साठी Cornwall म्हणजे त्यांचे कोकणच... तशेच छोटे छोटे रस्ते... मस्त beaches ... फ़क़्त इथे तुम्हाला शहाळे आणि काजू नाही भेटणार... पण काहीही असो... Cornwall मस्तच आहे...

तुम्ही समजा UK visit करत असाल तर.. Cornwall प्लान नक्की करा... मजा येईल तुम्हास... जशी वर्णने मी ऐकली होती ह्या जागे बद्दल... ती जवळपास सगळी खरी होती...So as the title says "For once the stories are true...."

हसा खेळा मस्त जगा...
आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवा...

आपलाच
अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

It's a small world...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Fri, 10 Aug 2012 14:11:00 +0000

Ahsan चा वाढदिवस साजरा केला.. ८ वाजता train होती... Station वर पोहोचलो.. Train platform वर उभीच होती... Seat वर जाऊन बसलो.. गाणे ऐकण्यास ipod काढला... आणि बाजुला बघतो तर काय collin बसलेला .. तो त्याच्या Mrs.सोबत olympic matches बघण्यासाठी आला होता.. वापस leeds ला जात होता... त्याने माझी ओळख करुन दिली आणि सांगितले की we sit couple of seats away at work... ती म्हणाली की world is so small... I mean in this train of around 300-400 seats you should get a seat next to him only...खरचं world is so small..

dictionay.reference.com नुसार "it's a small world" ची definition ही खालील प्रमाणे One encounters the same people, events or situations in unexpected places... पण माझ्या साठी ही definition अपुरी पडते...

तुम्ही हम-तुम सिनेमा बघितला आहे का... नसेल तर नक्की बघा... सुंदर कलाकृती आहे... त्या मधेही असेच काहीसे सांगितले आहे.. हम वापस जरुर मिलेंगे क्योंकी ये जिंदगी बहोत लंबी है और ये दुनिया बहोत छोटी... हर किसीकी एक कहानी होती है.. हम जब दुसरे लोगो से मिलते है तब उनकी कहानी हमारी कहानीसे जुड जाती है... उस कहानी का end कैसे करना है ये हमे तय करना है...

जिंदगी बहोत लंबी है वर अजुन एक dialogue आठवला.. Indian film industryच्या first superstar राजेश खन्नांचा... बाबु मोशाय जिंदगी लंबी नही बडी होनी चाहीये... अर्थात या व हम तुम च्या dialogue चे context वेगवेगळे... त्यामुळे त्यांचा अर्थ ही वेगळा... भाषा किती मजेदार असते ना context बदलला की अर्थ बदलतो... आता तुम्ही म्हणाल की ह्या पुर्ण paragraph चा आणि world is so small चा संबंध काय... तुम्हीच बघा एका मिनीटा पुर्वी आपण london च्या platform वर झालेल्या collin च्या भेटीबद्दल बोलत होतो नंतर हम तुम चा आणि आनंद चा dialogue आणि मग भाषे बद्दल... या चंचल मनामुळे आपण आपल्या जागी बसल्या बसल्या जगातील वेगवेगळ्या गोष्टी फिरुन आलो... आहे की नाही small world चे अजुन एक example ..

बाकी काहीही म्हणा... small world च्या कितीही व्याख्या असल्या तरी आणि जग कितीही छोटे असले तरी महत्वाचे आहे की आपण किती आनंदात जगतो...

आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया...

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always

Addicted...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Mon, 30 Jul 2012 09:40:00 +0000

Have I told you how good
It feels to be me
When I'm in you?
I can only stay clean
When you are around
Don't let me fall, oh no

If I close my eyes forever
Would it ease the pain?
Could I breathe again?

Maybe I'm addicted
I'm out of control
But you're the drug
That keeps me from dyin'
Maybe I'm a liarG
But all I really know is
You're the only reason I'm tryin'

Enrique चे हे addicted गाणे खुप जणांनी ऐकले असेल... त्यात तो addict झाल्यावरचे परिणाम चांगल्या प्रकारे समजावुन सांगतो... या गाण्याचा reference देण्याचे कारण काय तर...आज सकाळीच मयुरशी बोलताना म्हणालो "यार तु skype n mobile से कितना addicted है".. तो नेहमी घरच्यांशी बोलत असतो.. म्हणजे त्यात काही गैर नाही पण addicted झाल्यासारखे... त्यावर तो म्हणाला की "यार पेहले वाले घर मे अकेला रेहता था ना... तो करने के लिये कुछ नही था.. तो बस skype पे घर बात होती थी.. उसकी आदत लग गई... अब मै 24 घंटा बात कर सकता हुं..." खरच एखाद्या गोष्टीच्या आहारी जाताना आपल्याला कळतही नाही की आपण त्यावर किती dependent होतो.. मी alcohol addiction, social networking addiction or cigarette addiction बद्दल नेहमीच ऐकत आलोय ... पण हे माझ्यासाठी वेगळेच होते...

व्यसन -

यस्मात्तद् व्यसति श्रेयस्तस्माद् व्यसनमुच्यते !

व्यसत्यधो वा व्रजति तस्मात्तत् परिवर्जयेत् !! कामन्दकीयनीतिसार. ref:- Dr. Nitin Kamat

The word ‘Vyasan’ is originated in Sanskrit with the root compounds ‘ Vi + As (to exist)’

Vyasan commonly inferred as an addiction to substances such as an alcohol abuse, tobacco smoking or drug dependence makes an individual lose his cognitive functions and clarity of mind. The over-indulgence of such psychoactive substances may result in physical and psychological dependence. The ultimate consequences could be - loss of pride and respect, and end result being loss of his or her own existence. I think that’s what is meant here! (source: internet)

सरळ सोप्या शब्दात The shloka defines the definition of the Vyasana:

In which the Vyasan i.e. inspiration to continue with the same askati strongly is then called as vyasana..|

Whereas,

Only Vyasan or Leading to the said state with pride if rides over the person the same will be the resultants could be seen..||(source: internet)

The shloka after defining the Vyasana states that vyasana could be of any type a good or bad (e.g. Study/ Alcholism) and when this vyasan leads to its prime ends the similar results obtained could be seen.. Like a stud could be recognized as a scholar and if the pride rides over to him then he could be recognized as a Devil. Similarly a Alcholic will be recognized as a drunker and if the pride rides to him eventually will end his life..Dr. Suralkar (source: internet)

मग थोडा विचार केला की मला कश्याचे addiction आहे, मग मलाही लक्ष्यात आले की मी पण addicted आहे...memories addicted... To be specific 'moments spend with friends or closed ones'... तुम्ही पण कश्याच्या तरी addicted असाल.. थोडासा विचार करुन बघा...

Engineering संपल्यावर सगळे मित्र कामा निमित्त इकडे तिकडे विखुरले गेले... प्रत्येकाची life change झाली... College मधे असताना जसे गप्पांचे फड रंगायचे ते बदललं... routine नसल्यामुळे जो पर्यंत job नाही लागत तो पर्यंत घरीच वेळ जायचा... तेव्हा adjust करण्यास वेळ लागला..

मग job च्या ठिकाणी गेलो.. नवनवीन मित्र भेटले... त्यांच्या सोबतही खुप गमतीजमती केल्या.. नवनवी ठिकाणे फिरायचो... मजा यायची...मग त्यावेळेस जुन्या tours trips ची आठवण व्हायची... त्या वेळेस असेच वाटायचे की आपला तो जुना group च जरया ठिकाणी असला असता तर आणखीन छान वाटले असते... ह्याचा असा अर्थ नाही की नवीन मित्र bore होते...अगदी MS complete केल्यावरही तीच feeling... Manchester चे मित्रही job searching साठी वेगवेगळ्या ठिकाणी गेले... मी सुद्धा leeds ला shift झालो... पण तरीही जुन्या मित्रांना miss करण्याची सवय गेली नाही... मग जेव्हा त्यांच्याशी mobile वर बोलणे होत असते तेव्हा त्यांना म्हणायचे की तुने यहां पे होना चाहिये था यार... बहोत ऐश करते थे....

रविवारी manchester ला गेलो होतो.. वापस leeds ला येण्यास bus 8 वाजता होती... स्टेशनवर जाण्यास जरा लवकरच निघालो..म्हटले आज थोड्या memories ताज्या कराव्यात.. चालत असताना वाटेत मग जे जे लागले त्याच्या related moments आठवु लागल्या.. Time machine असती तर कदाचीत वापस जाऊनच आलो असतो.. अश्या वेळेस मग नकळतच चेहऱ्यावर मस्त smile येते...

how good

It feels to be me

When I'm in those memories!!! Wowww

किती छान दिवस होते ते...

एक feeling येते... आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया

So Be Addicted Be Happy..

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always

ज्या झाडाला फळे लागतात तेच वाकलेले असते...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sun, 15 Jul 2012 12:58:00 +0000

30 june ला wimbledon ची match बघण्यास गेलो होतो.. Practice ground वर बरेच जण practice करत होते.. त्या पैकी एक होता Novan Djokovic... World number 1player... Practice संपली व तो वापस जाण्यास निघाला... त्याचा autograph घेण्यास चाहत्यांनी बरीच गर्दी केली होती.. लोक खुप वेळा पासुन त्याची वाट बघत होते.. त्या गर्दीत मी सुद्धा होतो.. लोकांनी त्याला आवाज दिला व तो सर्वांना भेटण्यास आला... मी माझा tennis ball पुढे केला व म्हणालो thank you for the autograph n all the best for the title.. तो म्हणाला की it's my pleasure, u came here... एका सामान्या चाहत्याला त्याचे हे उत्तर... त्या उत्तरावरुन मी भारावुन गेलो.. Tennis विश्वात इतकी उंच भरारी मारुनही त्याचे पाय जमिनीवर आहेत अजुन... खुप आनंद झाला... मराठीत एक वाकप्रचार आहे की ज्या झाडाला फळे लागतात ते वाकलेलेच असते... त्याचा प्रत्यय आला आज...

अशीच एक गोष्ट Roger Federer बद्दल ऐकली आहे... Tennis पटुंचे कसे असते त्यांना जेव्हा practice करायची असते त्या आधी practice ground book करावे लागते.. Federer ground book करण्यास गेला... त्याने groundsman ला सांगितले की मला ह्या ह्या वेळेस practice करायची आहे.. Ground available असल्याने groundsman ने ते book kele... Federer वापस निघाला... जाता जाता काही अंतर पार करुन गेल्यावर त्याला आठवले की त्याने groundsman ला नावच सांगितले नाही... Federer मागे वळला groundsman जवळ गेला व म्हणाला sorry i forgot to tell my name, my name is roger federer... Groundsman म्हणाला की who doesn't know you... I have booked it already... Federer thanks म्हणुन वापस गेला... एवढे मोठे नाव असुनही त्याला हा माज नाही की माझे नाव तर सगळ्यांनाच माहिती असेल... मोठ्या लोकांचे मोठेपण लगेच ओळखु येते... उगीच लोक नाही म्हणत की he is the greatest..

मागच्या आठवड्यात manager ने party दिली हो़ती... जेवता जेवता ़तो त्याच्या पुर्वीच्या collegues बद्दल बोलत होता.. त्याचा एक collegue खुप चांगला माणुस, senior n experienced असुनही तो कधीही कोणालाही मदत करण्यास तयार.. काही जणांना जसे थोडेसे जास्त knowledge असले की बाकीच्यांना ते भावही देत नाहीत, अश्यापैकी नव्हता तो... मी म्हणालो आपल्या team मधे Russell आहे ना तो सुद्धा तसाच आहे... नेहमी knowledge share करत असतो... Team archtect आहे तो team चा.. १६-१७ वर्षाचा experience असुनही नेहमी नवनवीन गोष्टी शिकत असतो.. मी team मधे सगळ्यात नवीन..as a fresher मी team join केली.. पण त्या माणसाने मला कधीच त्याची जाणीव होऊ दिली नाही... एखादी गोष्ट अडली की मी त्याला विचारतो आणि तो पण कितीही काम असले तरी लगेच help करतो.. IT field मधे एखाद्या गोष्टीचे solution काढताना किती वेगवेगळ्या गोष्टीचा कसा विचार करावा हे मी त्याचा कडुन शिकत आहे... खरच ज्या झाडाला फळे लागतात ते वाकलेलेच असते...

ह्या लोकांकडुन खुप काही शिकायला मिळते...

वाटते आयुष्य सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Hello मी London Underground बोलतेय...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Mon, 02 Jul 2012 12:52:00 +0000

Title वाचुन लहानपन आठवले ना.. मराठीचे शिक्षक निबंध लिहायला सांगायचे... तसाच काहीसा हा प्रयत्न... खुप वर्ष झालेत शेवटचा निबंध लिहुन तेव्हा चुक भुल माफ असावी

मागच्या आठवड्यात London ला गेलो होतो... London आणि Mumbai या दोन्ही शहरात बरीचशी साम्ये आहेत... एक europe ची आर्थिक राजधानी तर दुसरी भारताची... दोन्ही शहरांची लोकसंख्या खुप जास्त... Top 10 most populated cities in the world च्या list मधे दोन्ही शहरांचा नंबर लागतो... जसे Mumbai मधे भारतातल्या प्रत्येक राज्यातील लोक दिसतात तसेच London मधे वेगवेगळ्या देशातील लोक भेटतील... या सारखीच अजुन एक common गोष्ट म्हणजे local trains... London मधे त्यांना underground म्हणतात... जशी local trains मुंबईची जान आहेत तसेच underground लंडन ची.... London मधे असताना underground ने प्रवासाची ही गोष्ट..

रविवारी Queen ची jubilee ceremony, सोमवारी british museum enjoy करून झाले.. मंगळवारी परतीचा प्रवास चालु केला... Osterly station ला गेलो... Station वर जास्त गर्दी नव्हती... बहुतेक लोकांनी long weekend* ला घरीच बसुन आराम करावा असे ठरवले असावे.. king's cross ला जाणारी piccadily line underground पकडली आणि एका रिकाम्या बोगीमधे जाउन बसलो... King's cross station येण्यास अजुन एक तास होता.. कानाला headphones लावले आणि गाणे ऐकत बसलो... गाणे आवडीचे असल्याने आवाज थोडा मोठा होता...

तेवढ्यात एक जोरात आवाज आला "आवाज थोडा कमी करा"...असा मोठा आवाज ऐकल्यावर प्रथम भिती वाटली... मग परत एक आवाज.. "Hello मी London Underground बोलतेय... Please गाण्याचा आवाज हळु करा".. मी पहिल्यांदाच एका train ला बोलताना ऐकत होतो म्हणुन घाबरलेलो..."रोज सर्वांना मोठ्याने गाणे ऐकत असते आज वाटले की स्वतः ही जरा मोठ्याने बोलुन बघावे.. मग कळेल की बाकीच्यांना त्याचा किती त्रास होतो ते"... गाणे बंद केले आणि train च्या बोलण्याकडे लक्ष देउ लागलो...

माझे नाव piccadily underground... माझी स्थापना १९०६ मधे झाली.. रोज न थकता प्रवाश्यांना heathrow terminal 5 किंवा Uxbridge ते cockfosters station घेउन जात असते... Piccadily circus, covent garden, Harrods, Buckingham palace, Arsenal FC, King's Cross ह्या सर्व पर्यटन स्थळांना जाण्यास प्रवासी माझा उपयोग करतात...Queen ची crown ceremony पासुन ते diamond jubilee पर्यंत तिच्या सर्व प्रवासाला मी साक्षी आहे.. दोन्ही महायुद्ध असो वा recently २००७ मधे झालेले terrorist attacks असो या विनाशालाही मी अगदी जवळुन पाहिलय... London bridge is falling down कविता ऐकली असेलच... तो पडताना सुद्धा मी बघितलाय... माझे काम २४ तास ७ ही दिवस चालु असते... उनपाउस असो वा london ची हिवाळ्यातली गारेगार थंडी असो... मी नेहमी प्रवासी सेवेस तत्पर असते...

अहोरात्र सेवा करुनही मला तुम्ही माणसे नावे ठेवत असता.. मी वेळेवर काम करत नाही.. बोगी स्वच्छ नसते.. ह्या ना त्या कारणाने blame करण्याची सवयच लागली आहे तुम्हा लोकांना... एकदा काय झाले की neat maintainance न केल्याने मी स्टेशनवरच बंद पडले.. प्रवाशांना कामावर जाण्यास उशीर होउ लागला त्यातील काही जण मग मलाच रागावु लागले.. त्या आधीच्या आठवड्यात drivers नी strike केली होती.. तेंव्हा सुद्धा लोकांचा राग माझ्यावरच.. मला चालवणारी तुम्ही माणसेच... Seats ना chewing gum चिटकवुन खराब करणारी तुम्ही माणसेच... Chips packets व alcohol bottles चा कचरा करणारे सुद्धा तुम्हीच... तरीही तुम्ही मला का नावे ठेवता?

पण या सगळ्यात काही चांगली माणसे सुद्धा भेटतात.. कधी कोणाची एखादी हरवलेली वस्तु सापडली असेल तर ती lost n found center वर आणुन देतात.. वडीलधारी आणि म्हातारी व्यक्ती उभे असेल तर त्यांना बसण्यास जागा देतात.. काही कलाकार मंडळी, मग तो लेखक असो वा गायक कवी असो वा mimicry artist, कलाकृती माझ्या सोबतच पहिल्यांदा share करतो... काही जणांना त्यांची कला प्रेक्षकांसमोर सादर करण्यास train म्हणजे एक चांगला platform भेटतो तेव्हा मनाला एक वेगळेच समाधान वाटते ... काहीजण त्यांची सुख दुःख माझ्या जवळ सांगतात तेव्हा मी शांतपणे सोबत असते... त्यांच्या जीवनातले चढ उतार ऐकुन कधीकधी वाटते आपणही सजीव असतो तर...

काल परवाचाच एक incident... एका माणसाने माझ्यासमोर येउन आत्महत्या केली.. सगळी वाहतुक ठप्प झाली होती.. बाकीच्या प्रवाशांना त्याचा त्रास झाला.. खुप वाइट वाटले... विचार केला की time machine असती तर भुतकाळात वापस जाऊन त्याला वापस आणले असते व चांगल्या चांगल्या ठिकाणी जाऊन त्याला दाखवले असते की जीवन किती सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया..

Train हे सगळे खुप आत्मीयतेने सांगत होती व मी पण त्यात मग्न झालो होतो... तेवढ्यात एक announcement झाली "the next station is King's Cross...blah blah blah..."... तेव्हा train ला पुन्हा सार्वजनिक ठिकाणी मोठ्याने गाणे न ऐकण्याचे आश्वासन देउन मी station वर उतरलो...

पण मनात अजुनही train चे बोलणे घुमत होते...

जीवन सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

*jubilee event मुळे सोमवारी व मंगळवारी सुद्धा सुट्टी होती

वाढदिवस...

noreply@blogger.com (jabhijeet) — Sat, 02 Jun 2012 22:01:00 +0000

नवीन ब्लॉग वरील प्रथम पोस्ट़़.... विचार केला की काय लिहावे, खुप काही चालु आहे या जगात... भारतात पेट्रोलचे वाढलेले भाव, महागाई भ्रष्टाचार आणि उन्हाने त्रासलेली जनता़... Recession मधे गेलेला Europe.. आणि US मधे Obamaची next term साठी चालु असलेली तयारी....

मग वाटले स्वतः पासुन सुरूवात करावी...परवाच २९ मे ला वाढदिवस होता माझा.... Finally आम्ही silver jubilee complete केली...आता हे ह्या साठी लिहीत नाहीये की मी २५ वर्षाचा झालो व तुम्ही मला विश करावे... सर्वांच्या जीवनात ही पायरी आली असेल अथवा येईल... तर ही पुढच्या भागा साठी छोटीशी ओळख..

आत्ता पर्यंत माझे सर्व वाढदिवस वेगळ्या तर्हने साजरे झालेत... तसा या वेळेस ही वेगळ्या पद्धतीनेच झाला.. फरक एवढाच की दरवेळेस मित्र परिवार सोबत असायचा.. या वर्षी मात्र एकट्यानेच... मग स्वत: च केक आणा... नवीन ड्रेस घालुन साजरा करा... मग स्वत: च स्वतः ला शुभेच्छा द्या... अगदी gift पण आणा...

खरच किती वेगळे असते ना घरापासुन आणि मित्रांपासुन दुर राहणे.... म्हणजे आपण फक्त स्वतःसाठीच आणि एकटे जीवन जगत असतो.. इंग्रजी मधे सांगायचे तर lonely... मग technology ने कितीही प्रगती केली असली, आपण skype facebook or gmail वरून सर्वांच्या कितीही touch मधे असलो तरी physical presence किती महत्वाचा असतो ना...

मला आजही माझा ४थीतला वाढदिवस आठवतो... उन्हाळ्याच्या सुट्यात आम्ही सर्व आजोळी होतो... मामा मावशी त्यांची मुले सर्व जन आले होते.. माझे आजोळ एक छोटेशे गाव... खेडे वगैरे नाही म्हणनार पण तरीही केक मिळायचा नाही तिथे... मग मामा सोबत आम्ही सगळे छोटी मुले मोठ्या शहरात जायचो... तिथे नविन ड्रेस, केक, gifts आणि आम्ही सर्वांनी केलेला धिंगाना ... आता त्या वेळेस gift म्हणजे एखादा Parle-G चा biscuit पुडा वगैरे.. पण तो हि खुप आनंद द्यायचा... मग संध्याकाळी आई आजीने केलेलं औक्षण़़ व सर्व मोठ्यांनी दिलेले आशीर्वाद आणि खाऊ... दिवस कसा मस्त मजेत गेला ते कळालेच नाही.. खुप मज्जा केली होती....

Birthday Celebrations were always special to me...may be प्रत्येकासाठीच असेल...

अगदी recent म्हणाल तर मला माझे व मित्रांचे वाढदिवस आठवतात.. 26 नोव्हेंबर २००६ ला सुहासचा exam time मधे साजरा केलेला वाढदिवस आणि तेव्हा चिन्मय च्या घरी घातलेला गोंधळ... २० जुलै २००७ ला पियूचा वाढदिवस, एक दिवस आधी Maharashtra Lodge Aurangabad येथे केलेला stay....१० फेब्रुवारी २००८ ला श्याम च्या घरी त्याच्या परिवारा सोबत साजरा केलेला व त्या वेळेस काकांच्या डोळ्यामधे पाहिलेल समाधान... 28 जानेवारी २००९ ला अमित दादाला दिलेलं surprise... २९ मे २०१० ला मी अचानक पूण्यात येउन आईला आणि मित्रांना दिलेला झटका... ह्या आठवणी मी आयुष्यभर सोबत ठेवु इच्छितो...खुप छान होते ते दिवस....

खरच आपल्या लोकांसोबत किती आनंदात जातो ना वेळ..

वाटतं जीवन सुंदर आहे त्याला अजुन सुंदर बनवुया़....

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...