Ot i całe moje życie!

Kot w pustym mieszkaniu

2012-02-10T00:50:00.001+01:00

Nie, tak z kotem nie można, ani z kotem, ani z psem. Czytasz, a łza kręci się gdzieś w kąciku oka, na zawołanie. Piękny wiersz...

Kot w pustym mieszkaniu

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać się między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

/Szymborska Wisława/

Warsztaty tworzenia biżuterii

2012-02-03T20:04:00.002+01:00

1 marca (czwartek) godz. 18:00
Biuro Wystaw Artystycznych - Galeria Miejska, Tarnów, Plac Dworcowy 4

Prowadząca: Maria Katarzyna Skolarczyk – od wielu lat zajmuje się tworzeniem biżuterii oraz odkrywaniem nowych technik. Jej prace można obejrzeć na stronie: www.mkskolarczyk.pl

[czytaj więcej]

Figa ciąg dalszy

2012-01-26T20:09:00.000+01:00

Zaraz na drugi dzień, tj. dzisiaj rano podjechałam ponownie do azylu tarnowskiego. Tym razem wybrałam się wraz z Anią P. przed pracą. Najpierw obeszłyśmy wszystkie boksy, ale w żadnym z nich nie znalazłam Figi. Okazało się, że dzień wcześniej poszła już do "nowego" domu. Wcale nie dziwię się, że tak szybko znalazła dom, gdyż w rzeczywistości była bardzo łagodną, wesołą i ułożoną sunią. Cieszę się chociaż nie trafiła do mnie. W zasadzie ci Państwo, którzy ją wzięli, już wcześniej sobie ją wybrali, ale ze względu na okres 14 dni, podczas, którego mogą ją odebrać jeszcze "poprzedni" właściciele, musieli zaczekać.

Zostawiłam więc karmę, którą ze sobą zabrałam i postanowiłam co jakiś czas taki "woreczek" podrzucać do azylu.

Tak więc "moja" "niemoja" Figa znalazła dom :D

Reks znaleziony, a właściwie Figa

2012-01-25T22:38:00.001+01:00

Fot. Figa
autor w Norwegii

I tak... Reks został znaleziony :D Okazało się jednak, że nie jest Reksem, lecz sunią, dlatego też z pomocą Eli M. zdecydowałam, że Reks została Figą. Imię dla niej idealne i mam nadzieję, że zgodnie z zasadą przekory zamiast figi będzie miała u mnie dom. Figa, Figa, fryga... bardzo spodobało mi się to imię dla niej.

Ha! a chcesz wiedzieć, jak się dowiedziałam, gdzie jest? Jak zwykle w przepływie informacji niezawodny okazał się Facebook ;) dnia 17-stego stycznia Roksana wysłała do mnie wiadomość, że 8 stycznia Figa została oddana do Azylu.

Pierwsza myśl, super! Czyli samochody jednak jej nie potrąciły, a druga myśl... hmm... co na to Drań z Maciusiem? Czy Drań-zazdrośnik i to okropny zazdrośnik ją zaakceptuje? Czy Figa zaakceptuje Maciusia śpiącego i zadomowionego w budzie Drania? Mam nadzieję, że Figa lubi koty i zaprzyjaźni się z Maciusiem tak jak mój Drań. No bo Drań z czasem będzie musiał ją polubić.

No i jeszcze jedno, a mianowicie przekonać mojego tatę... on bardzo lubi zwierzęta, a Maciusia z Draniem tak bardzo jak i ja (tylko, że ja bardziej), no ale drugi pies na podwórku? ...nie będzie łatwo.

www.zsok.tarnow.pl
Poz. ewidencji 16/2012
Suczka około 2-3 lata, duża, czarna podpalana, długowłosa.

Dzisiaj chciałam odwiedzić ją pierwszy raz, ale wybrałam się za późno, a Azyl otwarty do godz. 17.00, ja natomiast byłam godzinę później. Wielka torba suchej karmy czeka w samochodzie i pojadę do niej jutro. Budę już prawie zamówiłam, jeszcze obgadać szczegół i stanie na podwórku. Koniecznie taka jak ta Drania i Maciusia, podwójne ściany, w środku styropian lub trociny i otwór zmniejszany na zimę lub zakrywany jakimś dywanem. Będzie dobrze :D

Wieczorki taneczne w Ognistej!

2012-01-08T21:00:00.003+01:00

Somebody That I Used To Know

2012-01-08T14:43:00.001+01:00

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://walkofftheearth.bandcamp.com/track/somebody-that-i-used-to-know"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Somebody That I Used To Know by Walk off the Earth&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Linki do klipów:

1. www.mp4.com.pl - filmik i tekst (ang)

2. www.youtube.com - filmik

staronoworoczne nastroje

2012-01-01T17:25:00.000+01:00

I się zaczął Nowy Roczek 2012... ale tak jakby nic specjalnego się nie stało. Czuję, że chciałabym coś napisać, ale myśli lekko rozmyte, ładują mi się do głowy, jedna na drugie nakładają, plątają, cała ich masa.... spróbuję jednak... więc...

Planów pełno, ale nie nowych, lecz pragnę kontynuować te z roku poprzedniego, ba, z lat minionych. Nowy Rok = nowe plany? ech nie, aktualnie wogóle tego nie czuję. Choć mam trzy postanowienia drobne, bardzo drobne, ale chcę je zrobić, gdyż sądzę, że uwolni się wtedy moja psychika od "nich" tj. od myśli, a mam na myśli myśli uporczywe, że jest coś czego jeszcze nie zrobiłam, że są prace, dzieła niezakończone. Bynajmniej jednak nie są to postanowienia noworoczne, lecz odkładane już od pół roku z dnia na dzień.

Jak spędziłam Sylwestra? tak sobie, jeździłam najpierw po mieście Tarnowie i okolicach, trochę w celu, a w zasadzie bez celu, szwędając się ulicami, albo siedząc w moim oplu i obserwując ludzi, ot tak sztuka dla sztuki. Przyznam się, że nie specjalnie lubię te dni. Kiedy uświadamiam sobie, że czas mija, koniec życia się zbliża, a ja wciąż mam wiele rzeczy nie zrobionych i wciąż wiele planów nie zrealizowanych, starych rzeczy i starych już planów. Złe to, lecz i dobre jednocześnie, gdyż wciąż mam po co żyć... łoj... taka wielka sprawa, a tak lekko to mi się napisało. Wolałabym, żeby tych planów było choćby więcej, ale nowszych, a nie cięgle tych samych.

Zapytasz dlaczego tak się szwędałam? Ot po prostu tak miałam. Nie jest tak, że nie miałam z kim go spędzić, mam rodzinę, mam przyjaciół, dobrych znajomych, dobrego znajomego (a przynajmniej tak mi się wydaje, choć czasami człowiek jest w przekonaniu błędnym), ale ot, tak tym razem miałam, czułam potrzebę jeżdżenia w celu, bez celu, patrzenia, obserwowania, myślenia o sobie, o wszystkim i o niczym, znaleźć Reksa, czuć nogę na "gazie", kierownicę w ręku. Ulice nocą, kiedy jestem w moim samochodzie są bardzo "moje", mam wtedy nieodpartą chęć jechać gdzieś, aż po kres..., nie koniecznie śpiesząc się. Lubię dźwięki nocy, gdzieś w oddali szczekanie psa lub odgłosy jadących ciężarówek, zabrać czekającego stopowicza, czasami nadłożyć drogi, byle jeździć, jeździć, jeździć. Mój samochód daje mi poczucie, że mam coś swojego, czyżby poczucie bezpieczeństwa? Narzędzie i środki do osiągnięcia celów? Przyspieszenie? A może psychologiczne złudzenie?

Dzisiaj jest niedziela 1 stycznia 2012 roku... jutro jest poniedziałek 2 stycznia 2012 roku... ot zwykły fakt, przyszedł nie nowy, lecz kolejny rok 2011+1 ech - Szczęśliwego Roku 2012!

Reks poszukiwany

2012-01-01T00:09:00.001+01:00

Widziałam go przy głównej ulicy wylotowej z Tarnowa, tj. w Krzyżu, bardzo łaskawy, oswojony, nieumiejący chodzić po drodze (nie boi się samochodów i łatwo może być potrącony), łatwo daje się głaskać i je z ręki. Chciałam go zabrać, ale nie wsiadł do samochodu, a nie miałam pomysłu co z nim zrobić, nie umiałam go zatrzymać (dalej szedł wzdłuż drogi i w poprzek też), potem go nie znalazłam.

Czy ktoś wie co się z nim dzieje? A może ktoś go szuka (tj. właściciel).

Nie wiem czy zagubił się czy został wyrzucony.
Tak sobie też myślę, może uciekł przestraszony jakąś sylwestrową petardą? :(

Liczę na jakąś informację o nim.

Jeżeli nie znajdzie go właściciel to chętnie się nim zaopiekuję... ba... jak go znajdę :(

SkolarKa

2011-12-27T13:01:00.000+01:00

Zdj. Maria Katarzyna Skolarczyk
Fot. Anonim
www.mkskolarczyk.pl

W domu artystycznych dusz, zaglądam do nich, wpadam i wypadam. Za każdym razem napawając się i zapamiętując atmosferę ich domu. Dobre sobie, moje pisanie poświęcam MKS, czyli Marii Katarzynie Skolarczyk, a jednocześnie używając liczby mnogiej. Nie jest to jednak rozdwojenie jaźni, ani skutek picia, lecz faktem jest, że myśląc o jej domu nie sposób jest zapomnieć również o mamie Marii Katarzyny, a to powoduje, że moje doznania z pobytu u nich w domu odczuwam jako zdwojone.

Zdj. MKS - autoportret

Niedokończone lub nieoprawione obrazy na ścianach, to pierwszy znak, że ich twórca prawdopodobnie mieszka razem z nimi, a na stole kuchennym już inne dzieło jest w trakcie tworzenia. W pokoju makieta monitora telewizyjnego prawie do złudzenia przypominająca prawdziwy, stworzona jako swoisty protest przeciwko ogólnie panującej tv-manii.

Pełnię domowego zacisza domyka cicho przemierzająca przez pomieszczenia lub majestatycznie siedząca na krześle kotka. Kotka, której umaszczenie przypomina mi kominiarczyka przynoszącego szczęście. Duże wrażenie zrobiła na mnie opowieść o szczurze, którzy żył w zgodzie i w pełnej harmonii ze wspomnianą kocicą. W obliczu tego zgodnego współżycia kota ze szczurem w jednym domu, przyjacielskie stosunki mojego Drania z Maciusiem niestety tracą na ostrości. Uroku dodaje temu domowi również witająca gości sunia Misia, psinka bardzo delikatna i wdzięczna. Bywając u nich, aż chciałoby się zanucić piosenkę Hanny Banaszak - w moim magicznym domu - która co prawda nie śpiewa o domu Kasi, lecz szalenie z jej domem mi się kojarzy.

www.mkskolarczyk.pl

W dziurawym bucie mieszka mysz.

Nieźle go nawet urządziła.

Nigdy nie mówię jej "a kysz!"

I ona też jest dla mnie miła.

Bywa, że wpadnie po sąsiedzku

pożyczyć chleba albo sera,

albo pogadać o czymkolwiek,

kiedy samotność nam doskwiera.

W moim magicznym domu

wszystko się zdarzyć może.

Same zmyślają się historie,

sam się rozgryza orzech.

W moim magicznym domu.
ciepło jest i bezpiecznie.

Gościu znużony, gościu znudzony,

jeśli zabłądzisz kiedyś w te strony,

zajrzyj tu do nas koniecznie.

Zdjęcia, które przy okazji niniejszego wpisu zamieszczam, też nie są przypadkowe, gdyż Kasia robi właśnie takie cudeńka. Więcej z nich można z naleźć na stronie www.mksolarczyk.pl. Znajdziesz tam od obrazów, przez biżuterię, maskotki, po zdjęcia robione kamerą "obskurą".

www.mkskolarczyk.pl

Wspomnieć muszę również o powyższym kompleciku, który kiedyś został mi pożyczony na "ratunek" na imprezę, ale to już osobna historia. Potem go sobie zakupiłam i teraz niejednokrotnie zwraca uwagę innych :) ...ot... podoba się :D

Są takie domy, które lubimy odwiedzać, które na nas robią wrażenie, które nas przyciągają jakąś niewyjaśnioną siłą i magią. Magiczny jest dom Marii Katarzyny, a raczej jej osobowość, jej i jej mamy... rodziny? Sama już nie wiem. Może to kocica mnie zaczarowała? A może zjednała psim serduchem sunia Misia? Nie znajdę odpowiedzi, tu ważny jest każdy szczegół, każdy domownik, każdy obraz, fotografia i wykrochmalona gwiazdka na półce zrobiona na szydełku... a w zamyśle zaczęłam pisać tylko o... Kasi... ech.

ROMANIA TREK 2012

2011-12-25T14:08:00.001+01:00

Zaproszenie Norberta do przygody!!!
Przeczytaj, jeżeli chcesz przeżyć przygodę swojego życia.
Ja dzięki niemu zakochałam się w Rumunii i... Land Roverach :D

Te przepiękne, na szczęście jeszcze mocno niezagospodarowane cywilizacyjnie góry oferują wspaniały terenowy (w sensie off-road) wypoczynek. Przygotowana przez nas kilkunastodniowa wędrówka po górach, biwaki nad górskimi rzekami lub jeziorami, *raj dla pasjonatów fotografii a i mimo turystycznej formuły sporo wyzwań off-road. Noclegi w warunkach biwakowych.**
	Codzienne jazdy od godziny 9 / 10 do ca 18 z przerwami na posiłki oraz przerwami foto-kawowymi.[CZYTAJ DALEJ]

Wesołych Świąt!

2011-12-24T16:27:00.000+01:00

A trzy krzesła polskim strojem

koło stołu stoją próżne

i z opłatkiem każdy swoim

idzie do nich spłacać dłużne:

i pokłada na talerzu anielskiego chleba kruchy,

bo w tych krzesłach siedzą duchy...

Nikt nie pyta o kim mowa,

wszyscy wiedzą, co się święci

i dla kogo serce chowa

winna pamięć w tej pamięci!

Łzą się uczta rozpoczyna -

niemo liczy się drużyna

ze strat wszystkich,

z lat ubiegłych, z nieobecnych i poległych...

/Wincenty Pol/

Serdeczne życzenia Świąt Bożego Narodzenia
dla mojej kochanej rodziny,
wszystkich moich serdecznych przyjaciół,
znajomych i współpracowników,
również dla "czytaczy" mojego bloga!

z dedykacją pastorałka...

"Już gwiazdeczka się kolebie"Piotr Janczerski & Bractwo Kurkowe 1791, Polskie Nagrania - Muza, a oto opis płyty:

"Co roku w porze Bożego Narodzenia odżywa tradycja kolędowania. Stare pieśni, przez setki lat przekazywane z pokolenia na pokolenie rozbrzmiewają w każdym domu wokół wigilijnej choinki. Anonimowa twórczość ludowa sięga kilkunastu wieków wstecz, kiedy to kolędy były pieśniami formułującymi życzenia pomyślności, powinszowania, śpiewanymi po domach przy okazji wręczania noworocznych darów. Z ludowej tradycji kolęda noworoczna, a po przyjęciu chrześcijaństwa - wigilijna trafia do kościołów i staje się religijną pieśnią bożonarodzeniową. Trwa również jako element ludowych widowisk - jasełek, dzięki przekazom ustnym w wieku na wiek uwspółcześnianej.

Bractwo Kurkowe 1791", interesując się muzyką ludową i z folkloru czerpiąc inspirację, swój drugi z kolei program Teatru Piosenki poświęciło jasełkom. Widowisko "Już gwiazdeczka się kolebie", którego fragmenty prezentujemy na płycie jest próbą uwspółcześnienia staropolskiej formy jasełek, sądząc po powodzeniu, jakim cieszyło się u publiczności - udaną. w nagraniu brali udział: Piotr Janczerski, Zbigniew Nowak, Andrzej Thenard, Dominik Kuta i Jerzy Górzyński."

Reżyser nagrania: W.Piętowski
Operator dźwięku: H.Jastrzębska-Marciszewska
Projekt graficzny okładki: J.Czajkowski

Nie lubię śpiewać kolęd, ale uwielbiam śpiewać pastorałki z ich płyty. Jeżeli ktoś chce pośpiewać razem z nami to poniżej zamieszczam tekst... znam go na pamięć, śpiewałam go milion razy :)

Dla kogo jest to puste miejsce?

Dla kogo czeka to nakrycie?

Czy chcemy z kimś podzielić szczęście?

Czy ktoś z ciemności do nas przyjdzie?

A może ktoś nadchodzi z mroku

by na wigilię zdążyć z nami

Słuchamy niespokojnie kroków;

we własne serca zaglądamy.

Są na ziemi starzy ludzie

zagubieni w samotności

Każdy całe życie marzył

o przyjaźni, o miłości

Są wędrowcy i poeci

zawsze sami chociaż w tłumie

Jaśniej widzą świata rzeczy

ale nikt ich nie rozumie,

ale nikt ich nie rozumie.

Dla kogo jest to puste miejsce,

Dla kogo czeka to nakrycie

Czy chcemy z kimś podzielić szczęście

Czy ktoś z ciemności do nas przyjdzie.

A może ktoś nadchodzi z mroku

by na wigilię zdążyć z nami

Słuchamy niespokojnie kroków;

we własne serca zaglądamy.

A może ktoś nadchodzi z mroku

by na wigilię zdążyć z nami

Słuchamy niespokojnie kroków;

we własne serca zaglądamy.

:D a może ktoś wie gdzie naprawię moje stare, niebieskie, wysłużone BAMBINO?

International Project Philippines - San Roque Elementary School

2011-12-02T22:18:00.000+01:00

Ognista zaprasza!

2011-12-02T00:51:00.001+01:00

www.restauracja-ognista.pl

Strzępki z życia

2011-12-01T21:33:00.001+01:00

Strzępki z życia
(życie po omacku)

Wierszydło

zbiera
ulotne myśli sępy

krążące
nad moim snem
i tylko pęd i działanie
...a hamulce?
gdzież one?

Życie trwa dopóki
nad ranem budzę się

do nowego dnia
który niesie mi

dary z mgły
i biorę je
a one
przez dłonie

dziurawe

uciekają

jak woda

którą
gdy piję z źródła

chłód wody cieszy

daje orzeźwienie

przyjemność

i znika w piasku

Tak trwam
przez pęd
który
ładuje akumulatory

od ciebie biorę
dar - mgłę

czuję cię przez nią
całuję
przytulam

lecz nie widzę

co za tobą
co za nią

co wyłoni się z niej...

Temawa, DT 1 grudnia 2011

Nowa odsłona Ognistej!

2011-11-25T23:31:00.001+01:00

www.restauracja-ognista.pl

No i doczekałam się tego dnia ;)

2011-11-23T22:57:00.001+01:00

No i doczekałam się :D

Dzisiaj, gdy moja mama poszła na pole zawołać mojego tatę na obiad, z budy jak z procy wybiegły razem Kot Maciuś z Psem Draniem... ech :D

Już niejednokrotnie wsadzałam Maciusia do budy mojego przyjaciela psa i... jak się dzisiaj przekonałam z dobrym efektem.

Zimą, gdy będą sobie razem w budzie spać, będzie im o wiele cieplej, no i raźniej niż osobno.

Za każdym razem, gdy wracałam późnym wieczorem, a mój Pies Drań przybiegał do bramy przywitać mnie, był jeszcze cieplutki i pachnący siankiem ;) hehe teraz będzie pachnący siankiem również Maciuś.

Teraz, gdy widzę te dwa zwierzaki razem, jak wybiegają do bramy przywitać mnie, gdy widzę jak ocierają się o siebie, to człowiekowi aż miło się robi na sercu. Kot kładzie się na grzbiecie, brzuchem do góry, aby go głaskać a pies skacze jak szaleniec, raz obok kota, a raz po nim. Kot nic z tego sobie nie robi, nie boi się go i nie ucieka. Zdecydowanie zżyły się z sobą i aż trudno uwierzyć, że Drań za młodych, głupich, szczenięcych lat ma dwa małe kotki na sumieniu :(

Białe szaleństwo tuż tuż...

2011-11-21T23:31:00.001+01:00

Ech, tak, jak to w moim rysie charakterologicznym pisze, tak też i w rzeczywistości się zdarza... "zaproponuj jej wycieczkę, a będzie gotowa zanim zdążysz kupić bilet" no i hej pojechaliśmy w minioną niedzielę sprawdzić sytuację przedsezonową.

W Białce Tatrzańskiej białe szaleństwo zacznie się tuż, tuż, a w zasadzie już je widzimy. Na stoku niczym jak na Syberii, armatki sypią, dymią śniegiem, a szczególnie w połączeniu z mgłą otaczającą stok sprawiają niesamowite wrażanie.

Fot. Temawa
Zdj. Kotelnica w Białce Tatrzańskiej - 20 listopad 2011

Sprzęt w gotowości, jak tylko armatki przestaną dymić w ruch pójdą czerwone ratraki.

Fot. Temawa
Zdj. Kotelnica w Białce Tatrzańskiej - ratraki

Na narciarzy czeka już również nowoczesny, sześcioosobowy wyciąg narciarski, szybkość, osłony przeciwwiatrowe i ponoć... podgrzewane krzesełka... można rzec luksus.

Fot. Temawa

Zdj. Nowa kolej linowa w Kotelnicy Białczańskiej

No i same nowe inwestycje - mała muszla koncertowe i więcej krzesełek ze stolikami, hotel, nowe bramki, kostka na parkingu - rozwój ośrodka widać na każdym kroku i wszędzie.

Fot. Temawa
Zdj. Kotelnica w Białce Tatrzańskiej, a w tle kompleks basenów termalnych Terma Bania

Fot. Temawa
Zdj. Terma Bania od środka.

Fot. Temawa
Zdj. Nowa inwestycja - Hotel Bania

Nowe bramki to system dalekiego zasięgu SKIDATA. Odczytają twoje uprawnienia już z odległości 60cm, dzięki czemu zwiększy się przepustowość, a narciarze nie będą musieli "motać" się z plączącymi się kijkami, kartami ukrytymi w rękawiczkach, po kilka razy wymachiwać kartą przed czytnikiem.

Fot. Temawa
Zdj. Kotelnica Białczańska 2011 - nowe bramki SKIDATA

Piękna sprawa - przed stokiem w Kotelnicy duże i na dodatek darmowe parkingi, jestem pewna, że w sezonie 2011-2012 wypełnione będą samochodami maxymalnie.

Fot. Temawa
Zdj. Parkingi przed stokiem w Kotelnicy Białczańskiej

Sprawdzone przez nas zostały również inne pobliskie stoki, JURGÓW i RUSINSKI, tam tak samo sezon narciarski niebawem się rozpocznie, ale o tym następnym razem, gdyż sen coraz bardziej naciera na moje powieki. Jeszcze tylko dwie fotki z tych stoków.

Fot. Temawa
Zdj. JURGÓW - 20 listopad 2011

Fot. Temawa
Zdj. Prace ratrakiem na RUSINSKI - 20 listopad 2011

Następnym razem również o.... BURYM MISIU :D

Strachy Na Lachy - Dzień dobry kocham Cię

2011-11-11T14:29:00.000+01:00

Tak to już czasem bywa...

2011-11-10T23:28:00.000+01:00

***

Tak to już bywa, że czasami wleziemy w ciepłą, mazistą, żółtą kupę, którą ktoś kiedyś świadomie, lub też nieświadomie dla nas przygotował. Właśnie tak zaczął się dzisiaj mój dzień. Jesienne liście przykrywały psią pułapkę, która szczelnie wpakowała się w traktory moich super butów. Obcas mojego buta oblepił się żółtą mazią, a ja miałam przeogromną ochotę wyrzucić go do kosza i pójść dalej w skarpetkach... i pewnie bym tak zrobiła, gdyby nie to, że były to czarne amerykańskie, wojskowe oficerki, które zakupiłam na Allegro i uwielbiam ponad wszystkie inne buty i w których będę chodzić pewnie jeszcze przez najbliższe ćwierćwiecze.
Taki trywialny przypadek sprawił, że zaczęłam się zagłębiać w rozmyślaniach nad, he he, nad kupą...

Czasami niestety bywa tak i w życiu. Nawet nie wiesz kiedy, a śmierdzące gówno przykleja ci się do podeszwy. Ty chodzisz trzesz o trawę, skaczesz, podrygujesz, a ono się trzyma... jakby z cementu było i nie ma na nie rady. Kupa śmierdzi, a ludzie odsuwają się od źródła smrodku, śmieją się, pokazują palcami, kierują w twoją stronę wymowne spojrzenia... ech obciach jak "ta lala".
Jednak ta nieczystość nie zawsze musi być śmierdząca, czasami jest to po prostu uporczywa, przewlekła, dołująca sytuacja, przez lata nie rozwiązane konflikty, seria kłopotliwych sytuacji przechodzących jedna w drugą i tak wydaje się, że nie ma końca, tkwisz w nich jak w kupie. Są to również sytuacje kiedy już rodzisz się i dorastasz w takim klimacie i dopiero obserwując życie innych ludzi możesz to sobie uświadomić.

Wierzę, że każda z tych "kupiastych" sytuacji może się jednak rozwiązać, można z niej wyjść, a buta wyczyścić, czasami z pomocą ludzi, którzy podadzą ci papierowy ręcznik, aby przy usuwaniu tej kupy nie pobrudzić sobie i rąk przy okazji.

Życzę każdemu, aby taka "kupa" szybko się zasuszała i wykruszała z naszego życia-buta, a w zależności od jej rodzaju, może nawet zaczynała stanowić nawóz do naszego życia-ogródka wzmacniający nasze roślinki (czytaj charakter bądź wolna wola) jak życiowe, bezcenne doświadczenie. Pamiętajmy też, aby kupy robić w takich miejscach, by inni nie musieli w nie włazić, to samo dotyczy naszych czworonożnych pupili... a fe!

*** *** ***

O kociej muzyce czyli wiersze Franciszka Klimka

2011-11-06T13:12:00.000+01:00

Fot. Temawa
Zdj. Moje serdeczne przyjaciółki dwie

Dla mojej ukochanej mamy zamieszczam wiersz o najpiękniejszej kołysance...

Wiem niewiele, lecz powiem, co wiem,

choć nie będzie to pewnie myśl złota:

Najpiękniejszą muzyką przed snem,

jest mruczenie szczęśliwego kota.

Franciszek Jan Klimek

...natomiast z dedykacją dla niektórych coś o tolerancji...

Moja tolerancja

Gość nie lubi kotów,

więc nerwy tłumię,

jednak mu wybaczam,

bo ja go rozumiem

przebywając z kotem,

w bliskiej zażyłości,

mógłby się nabawić,

kompleksu niższości.

Franciszek Jan Klimek

Fot. Temawa
Zdj. Maciuś

...i jeszcze jeden, który bardzo mi się spodobał...

Weź kota

Jeśli los ci doskwiera boleśnie

i rozwściecza znajoma tępota,

to zrób to, co słyszałeś już wcześniej:

weź kota

Jeśli wokół panoszą się wieprze

i rozrasta się zwykła hołota,

to zrób to, co dla ciebie najlepsze:

weź kota,

Jeśli kryzys ci zdrowie rujnuje,

lub zawiodła cię bliska istota,

to zrób to, co niewiele kosztuje:

weź kota

Jeśli zbyt ci samotność dokuczy,

a twe serce w rozterkach się miota,

to znajdź coś, co ci miłość wymruczy:

weź kota

* * * * *

A kiedy weźmiesz

i po jakimś czasie

powiesz, że nic ci nie dało kocisko,

wtedy odpowiem,

że w tej ludzkiej masie

na drabinie ewolucji

jesteś troszeczkę za nisko.

Franciszek Jan Klimek

Jabłkozbieranie

2011-10-30T13:38:00.000+01:00

Jabłkozbieranie

Jak co roku tak i w tym zbieranie jabłek było.

Nie lubię sama bo smutno tak i niemiło,

towarzystwo zawsze mam w osobie zwierzaka

Tii, Maciusia lub Drania psa

gromadka to nie byle jaka.

Tija, gdy młodsza jeszcze była, to zawsze ze mną do sadu chodziła, teraz staruszka w domu na piecu śpi i mruczy kocie bajki. W sadzie jej miejsce zajął Maciuś i niezawodny Drań. Chodzą jak cień za mną wciąż, gdy wiadra jabłek noszę do komórki. Maciuś po drzewach śmiga, nad moją głową, więc filmik mu nakręciłam by cieszyć się nim zimową porą. Pies Drań po sadzie wszędzie węszył i kopał dołki za dołkami, a w przerwach okazywali sobie z Maciusiem czułości, na co patrzałam zadowolona, gdyż nigdy nie myślałam, że moje zwierzaki-przyjaciele będę również nimi dla siebie, a przecież to pies i kot.

Teraz gdy już się zaprzyjaźnili, to nieraz tłumaczyłam Draniowi, że Maciuś pieskiem nie jest więc i zabawy toleruje, ale inne. Nie wiem czy Drań moje tłumaczenia zrozumiał, ale Maciuś co jakiś czas sprowadzał Drania na ziemię używając ostrzegawczo łapki z ostrymi pazurkami. Powodowało to moje obawy żeby Maciuś nie uszkodził oczu Drania, gdyż po wyleczeniu wrzoda oczu Drań teraz widzi może w 5% i nie ma wyuczonego odruchu zamykania powieki przed niebezpieczeństwem, co już niejednokrotnie mogłam zauważyć. Drań czuje się chyba zbyt bezpiecznie. Na szczęście jednak w miarę dobrze się dogadują.

W tym roku pomagały mi też koleżanki - Dorota z Agnieszką, jedną z nich widać na drzewie przy zbieraniu jabłek, natomiast Aga zajęła się przede wszystkim przygotowaniem obiadu pomagając mojej mamie, a potem ściąganiem z sadu chrustu na ognisko.

Gdzie są jabłka to jest i szarlotka, taka najprostsza "na już" to proszę podaję przepis:
Składniki:
- 1 margaryna Palma
- 1 jajko
- 1 proszek do pieczenia mały
- 1 cukier waniliowy
- 1 łyżeczka soli
w razie potrzeby, gdyby ciasto było za suche, to jeszcze:
- 2-3 łyżki śmietany
Sposób przygotowania: jabłka obrane i posiekane na drobno podsmażyć w żeliwnym garnku. Ciasto natomiast zagnieść, rozwałkować na dwa placki, ułożyć na blasze jeden z nich, a na nim jabłka, przykryć drugim plackiem. Jeżeli ilość ciasta okaże się za mała, to na wierzch można pokruszyć kruszonką, lub przygotować białko tak jak na bezę i nią przykryć pod koniec pieczenia. Jeżeli na wierzch daję ciasto to potem po wystygnięciu posypuję jeszcze cukrem pudrem. Do kawy lub herbaty placuszek wyśmienity, można jeść nawet na ciepło z bitą śmietaną :)

Co do filmików, wiem, że nie są profesjonalne, ale też i nie o to chodziło. Mam jednak prośbę, gdyby ktoś wiedział jak obrócić w nich obraz o 90 stopni, to będę wdzięczna :)

Cudowny poranny telefon

2011-09-29T23:39:00.001+02:00

Zdj. Temawa z telefonem
(Norwegia)
Fot. Pati

Poranny telefon sprawił, że dzisiejszy dzień był najlepiej rozpoczynającym się dniem w moim życiu. Szczęśliwa odetchnęłam, słysząc jak kamień zlatuje na podłogę, nawet dywan nie wygłuszył tego huku.

Cudownie jest usłyszeć głos kogoś tak kochanego, jak głos mojej mamy... bardzo ją kocham!

Wczorajszy trudny dzień i oczekiwanie 7 i pół godzinne, potem sms od mojej siostry "Jest" i następne dwie godziny oczekiwania na informacje... żołądek bolał, a moja głowa pękała od przeróżnych myśli. Dzisiejszy ranek był najwspanialszy na świecie, ten telefon był od niej... od mojej ukochanej mamy!

Choroba nie wybiera, czasami to my wybieramy ją, czasami nie wiemy skąd ona wybrała akurat nas. Dzisiejszy tryb życia szybki i nerwowy, co chwilę stres, mniejsza lub większa umiejętność wzajemnej komunikacji, czasami brak czasu i zagonienie, brak profilaktyki, niezdrowe diety, no i tak można wyliczać i wyliczać.

Zadaję sobie wciąż przeróżne pytania i myślę, że ten czas oczekiwania, czas niepewności i obaw odmieni moje życie, jej życie, moją hierarchię wartości w życiu, najważniejsze jest zdrowie i myślenie o nim zawczasu. "Moja hierarchia" w teorii była w porządku, lecz praktyka? no... miała do życzenia, ech.

Kolejną rzeczą, którą chciałam zauważyć, to fakt, że moje ostatnie tygodnie składają się z "oczekiwań", "prób cierpliwości", "testów na poskramianie wyobraźni, która tworzy oj czasami straszne wizje", "chwil nadziei i rezygnacji". Oj nie można, powiedzieć, że moje życie jest bez emocji, lub, że jest nudne. No i tak, emocje lubię, brak nudy również lecz... jednak inny jego rodzaj, taki.... żebym nie musiała drżeć o czyjeś życie i zdrowie, szczególnie kogoś tak kochanego jak moja mama.

Chciałam się tylko upewnić

2011-09-21T23:30:00.000+02:00

Prosiaczek wspiął się na paluszkach i szepnął:
-Tygrysku?
-Co Prosiaczku?
-Nic - odparł Prosiaczek biorąc Tygryska za rękę - Chciałem się tylko upewnić, że jesteś.

/Kubuś Puchatek/

"Chciałam się tylko upewnić, że jesteś"- ech, dzisiejszy dzień dużo dla mnie znaczy i mam nadzieję, że wygram zakład z moją przyjaciółką, która tak wiele przez ostatnie dni dla mnie zrobiła. Była tak blisko chociaż ponad 60 km ode mnie. Rozmowy i konsultacje z nią pozwoliły mi racjonalnie działać przez ostatnie 9 dni, szczególnie w momentach, gdy emocje brały górę i potrzebne było spojrzenie obiektywne, takie z boku. Dni te były trudne szczególnie dla mojej nieposkromionej niecierpliwości i jeszcze bardziej nieogarniętej fantazji. Tydzień milczenia z ważną dla mnie osobą. Milczenia z... moim przyjacielem, którego nie chcę stracić, aczkolwiek bałam się, że istnieje taka możliwość.

Wtrącając przyboczną myśl dodam...
Mówią, że podobno nie istnieje przyjaźń pomiędzy kobietą a mężczyzną... podobno... tak przynajmniej uważa ktoś, dla kogo w mojej ocenie jestem przyjacielem, a kobietą on nie jest. Ja jednak od pewnego czasu, w moim życiu, nigdy nie mówię nigdy, nie zarzekam się. Wierzę, że takie przyjaźnie istnieją, choć są o wiele bardziej narażone na wszelkie próby i egzaminy, i mogą nie przetrwać, szczególnie, gdy zachodzą pewne niekorzystne okoliczności. Bardzo wiele zależy jednak od szczerości, lojalności, rozmowy, ale szczerej rozmowy. Podkreślam szczególnie, że szczerej, gdyż, jak Mały Książe mówił "Mowa jest źródłem nieporozumień" i by dobrze się zrozumieć, szczerość w rozmowie musi być.

Baju, baju, a ja mam pytanie za 100...

czy istnieje miłość bez wzajemności?

Prawdopodobnie odpowiesz, że... tak.

czy istnieje przyjaźń bez wzajemności?

Odpowiedź prawdopodobnie zabrzmi - nie

...a ja dałabym sławo, że takie psychologiczne monstra zdarzają się/istnieją w moim życiu. Czy powinnam się z nich "leczyć"? To pytanie na razie pozostawiam retorycznym.
No ale właśnie i tu jest kruczek, czy mówiąc o rozmowie dwóch osób (w dodatku szczerej), to czy może być mowa o jednostronnej przyjaźni? Obawiam się, że zachodzi tutaj pewien brak logiki. Nieprawdaż?
Tak też i sobie myślę, idąc w moich rozważaniach dalej, że sytuacja taka jest możliwa, ale tylko tymczasowo, aż do czasu, gdy ta druga osoba opowie się jakie jest jej stanowisko w tym względzie.
Czasami też możemy się zaskoczyć odkrywając fakt, że naszym przyjacielem jest ktoś, po kim najmniej się tego spodziewamy. Być może więc, dotyczy mnie właśnie ten "tymczasowy okres"? Może tak powstaje przyjaźń?

Wracając do tematu milczenia
Milczenie przez długi czas kogoś, kto jest dla Ciebie ważną osobą, jest stanem trudnym do wytrzymania, a czekanie... jest to granica niemożliwości i egzamin życia. Milczenie innych osób nie jest już takie bolesne. Tak więc, gdy zaczyna chodzić o osoby dla nas ważne, gdy taki okres się zdarza, stajemy na głowie, aby ten stan zmienić, aby nawiązać kontakt, choćby i po to, aby wiedzieć co czuć, czy się martwić, czy złościć, czy próbować zapomnieć. Milczenie - jest to test, i trzeba mieć ogromne zaufanie do losu, ale również do tej konkretnej osoby. Nie mniej jednak, nawet jeżeli to zaufanie mamy to i tak zdarzają się momenty zwątpienia.

Rozmawiajmy
Kubusiu, tak wiele zależy od rozmowy, od tego, żeby ze sobą rozmawiać, nie tracić kontaktu, choćby symbolicznego kontaktu, żeby wiedzieć, że ta druga osoba jest cała, żywa, zdrowa, ale także, że "nie zapadła się pod ziemię", że "nie wpadła jak kamień w wodę"... no i w końcu obawa, że ty (w domyśle ja), kolejny raz okazałeś się człowiekiem naiwnym, że sam w imię domniemanej przyjaźni dałeś "nabić się w butelkę". Lepiej znać prawdziwą i brutalną prawdę, niż nie znać jej wcale. Milczenie... może mieć dziesiątki barw i odcieni.

"Mowa jest źródłem nieporozumień, ale...
Powstające podczas okresu milczenia, wymyślone aczkolwiek "nie-zaistniałe historie" i "nie-stworzone rzeczy" również mogą zrodzić nieporozumienie i konflikt, a tego chcę unikać w moim życiu najbardziej. Nie chcę, aby o losach moich przyjaźni i znajomości decydowały "wymyślone, nie-zaistniałe zdarzenia". Oczywiście, jak zawsze, wychodzi mi to raz lepiej, a raz gorzej, dlatego proszę Was Bliskie mi osoby rozmawiajcie ze mną... szczerze :)

A gdy mimo wszystko pogubię się... wyprostujcie ;)

Ja ze swojej strony obiecuję, że również nie pozwolę wam "za szybko" odejść. "Za szybko" - czyli nie wyjaśniając niedomówień :)

XVII Dni Huculskie w Regietowie

2011-09-15T22:46:00.000+02:00

Nawet na dnie rzeki

2011-09-14T23:08:00.000+02:00

Nawet na dnie rzeki nie przestawaj mówić do siebie samego: "Czy to Niecny Wybryk, czy też Najzwyklejszy Wypadek?"

Potem wypłyń na powierzchnie wody i powiedz sobie: "To jest mokre".

/Kubuś Puchatek/

Tak jest Kubusiu, na dnie, nawet na dnie rzeki, nie należy przestawać do siebie mówić, zadając sobie wciąż pytanie "Czy to niecny wybryk, czy też najzwyklejszy wypadek?". Zgadzam się, choć nie wiem, czy dokładnie to samo miałeś na myśli co ja, gdy mówiłeś te słowa. Zgadzam się jednak, nawet pomimo tej niepewności, gdyż przy zmianie fabuły, wcale ono nie traci na prawdziwości i autentyczności.
Śmiem twierdzić, że mimo tak często zadawanego sobie pytania i tak nie znajdziemy odpowiedzi. Pytania takie nazywamy "retorycznymi". Często nie znamy naszych pozakulisowych spraw, ani kto pociąga sznureczki. Czasami może okazać się, że spadamy na dno, niechby i rzeki, ale... ale nie pozostaje nam potem nic innego, jak wypłynąć na powierzchnię, by stwierdzić, że "to jest mokre" i dopłynąć do brzegu. W przeciwnym wypadku utoniemy, a czy tego chcemy?
Niezależnie od "kierunku" i "obranej drogi" zadawanie sobie tego pytania dalej jest już bezcelowe i tworzy serie hipotetycznie możliwych do spełnienia historii, które mają tyle wspólnego z rzeczywistością co "nic".
Po wypłynięciu na powierzchnię, w zupełności wystarczy stwierdzić, że "to jest MOKRE" i żyć dalej, więc płyńmy i wyłaźmy na brzeg...