Project ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣΙΣ

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2019-08-07T15:42:00.000+03:00

Η προσομοίωση προηγείται της πραγματικότητας

Αρχαιολογία του μέλλοντος… Ετυμολογικά, ο λόγος περί της απαρχής, την οποία βρίσκουμε, όλως παραδόξως, στο μέλλον, ως το κοίτασμα μιας αντίστροφης αιτιότητας, από το μετά προς το πριν. Δεν πρόκειται περί σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Είναι σκέτος πραγματισμός, απογυμνωμένος από φιλολογικές αοριστίες της καθομιλουμένης. Θα αγγίξουμε το θέμα απολύτως επιστημονικά, σύμφωνα με τις συγκεκριμένες ενδείξεις που βαθμιαία εκμαιεύει το ανθρώπινο πνεύμα από την καρδιά της ύλης. 

Το σχεδιάγραμμα προηγείται των υλικών διαδικασιών που το επαληθεύουν – αυτό το γνωρίζουμε από τις δικές μας δημιουργικές ενασχολήσεις. Όμως ισχύει και στο σύνολο της Δημιουργίας. Πρώτο συμβάν είναι εκείνο το μαγνητικό πεδίο που ασκείται στην πρωτόλεια προνύμφη των κοσμολογικών διεργασιών. Η Μεγάλη Έκρηξη πυροδοτείται από τη μαγνητική αγωγή μιας ιδεαλιστικής εντέλειας, της οποίας μορφή και λειτουργία έγκειται φυσικά μάλλον στις φουτουριστικές παρά τις πνευματιστικές ενοράσεις. Πες το «Θεό», πες το «αρχαγγέλους», «Χερουβίμ», ή «Μούσες» - ό,τι κι αν είναι εκεί ψηλά, στο πεπρωμένο της ψυχής (και του σώματος) μπορεί να ειδωθεί με ποικίλους τρόπους, όμως μόνο ένας προσανατολισμός αποφέρει τις ορθές εκτιμήσεις κι αυτός είναι η αφύπνιση στο γεγονός ότι το Υψηλό και το Απόλυτο έρχεται κυρίως από το μέλλον παρά από το παρελθόν. Η Γένεσις, η Θεογονία, το Ορφικό Ώον ή η Μεγάλη Έκρηξη αποτελούν παραπλανητικά μυθεύματα όσον αφορά του τι σημαίνει πραγματική αφετηρία.

Τα πάντα ξεκίνησαν από το μυστηριακό αύριο, τον μέλλοντα χρόνο, έναν Ενιαυτό που ακόμη δεν ξετυλίχθηκε, διότι τόσες χιλιετηρίδες εδώ στον πλανήτη Γη δεν κάνουμε άλλο από το να ξεψαχνίζουμε απλώς τα κρόσσια του… Και καθώς οι αιώνες θα κυλάνε σαν γάργαρο νερό των άστρων, ενόσω διενεργείται η απόσταξη της καθαρής αυτεπίγνωσης των όντων, τα σχήματα, οι λειτουργίες, τα τεχνουργήματα και οι θεωρίες θα συναρμολογούνται, φανερώνοντας τα εντυπωσιακά τους άνθη, που θα αναρριχώνται στην αψίδα του φύσει ανεπίγνωστου Κόσμου. Τότε, στα βάθη των μελλοντικών χιλιετηρίδων, όποιος ή ό,τι κι αν είναι εκεί για να το παρατηρήσει, θα διαπιστώνει με ολοένα και πιο αστραφτερή ενάργεια ότι οι ρίζες της Δημιουργίας βρίσκονταν ανέκαθεν στο μέτωπο του παρόντος, στον βαθύ ορίζοντα του μέλλοντος ενώ τα συμβάντα που καταγράφηκαν στις Ιστορίες των λαών και των κόσμων δεν ήταν παρά ένας αντίστροφος θάνατος, μια φθίση που βήμα-το-βήμα οπισθοδρομούσε στις σφριγηλές ρίζες της, στους κήπους του Παραδείσου.

Το θεϊκό, το πνευματικό, το μεταφυσικό δεν ήταν ποτέ να αναβρεθεί στο πρωτόλειο παρελθόν της ανθρωπότητας. Ίσα-ίσα που όσο πιο αρχαίοι ήμασταν τόσο πιο κοντά στα τελικά όρια της ορθής κατανόησης βολοδέρναμε από ερμηνεία σε ερμηνεία, κιχωτικούς παραλογισμούς και θολές αναπαραστάσεις του Αγνώστου. Όμως καθώς οι αιώνες ξετυλίγονται και ανοίγουν τα κύρια θεάματα της μυστηριακής φανέρωσης, όλα τα εργαλεία συμπαρατάσσονται και μας δείχνουν, μας εξυπονοούν εκείνο που ανέκαθεν και προπαντός κινεί τα νήματα. Από τις πιο ορθολογικές επιστήμες που δε βλέπουν τίποτε πέρα από την ύλη μέχρι τις θεοσοφικές δοξασίες που ανάγουν τα πάντα στον αισθητό κόσμο σε σκιές του πνεύματος, όλα διατυπώθηκαν, αναδιατυπώθηκαν, μετεξελίχθηκαν και ακροβόλησαν την ύστατη κορωνίδα του υβριδικού συμπεράσματος που παραδόξως ένωσε άπαντες τις αντιθέσεις για να γεννηθεί επί του παρόντος η υποψία που θα καταστήσει ολοένα και πιο λογική την ιδέα ότι το τέλος άρχει.

Αλλά επειδή ακριβώς αυτή η ενόραση γεννιέται μέσα από την εκμάθηση των εξελικτικών τροχιών και την συνακόλουθη κατάργηση των απαρχαιωμένων αντιλήψεων –καθώς, δηλαδή, το γεωκεντρικό Σύμπαν και η επίπεδη Γη εγκολπώνονται στο ηλιοκεντρικο Σύμπαν ενόσω αυτό εγκολπώνεται στο διαγαλαξιακό Σύμπαν, το οποίο εγκολπώνεται στην οργανισμική υπεργεννητικότητα των Κόσμων και των Πραγματικοτήτων- ένα είναι βέβαιο: η ενόραση αυτή γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένη, σαφής, υλισμική και λογισμική ταυτόχρονα, πηγή υψιπετούς πνευματικού δέους αλλά και επιστημονικής ακρίβειας. Έτσι, ο Θεός, οι Θεοί, οι Άγγελοι, οι Δαίμονες, οι οντότητες μιας κάποιας ανώτερης διάστασης, η έννοια του εξωγήινου, ο Άγιος στο εικονοστάσι της κουζίνας ή ο Βούδας στο κομοδίνο, αρχίζουν κι αποκαλύπτονται γι’ αυτό που πραγματικά είναι… Λογισμικά προγράμματα, Κώδικες!

Είναι γεγονός ότι προοδευτικά διενεργείται, με εντατικούς ρυθμούς, η διανοητική εκσκαφή στην καρδιά της ύλης. Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι η ύλη, από στέρνο μαξιλάρι των πτωμάτων ή κυνικό στεγανό του βιοπορισμού, γίνεται παλμός, ρυθμός, συχνότητα, μελωδία, τραγούδι… Η αιχμή της διερεύνησης επί του υλικού μικρόκοσμου δείχνει ότι στην ακίδα της σπινθηροβολεί το θαύμα μιας απειροστής φανέρωσης, όπου το μόριο αναλύεται στα άτομα και, ακολούθως, τα άτομα αναλύονται στα υποατομικά σωματίδια, τα οποία παροπλίζουν κάθε ιδεολογική επισκίαση που έχει μάθει να τα συντάσσει με όρους στατικούς, για να αποκαλυφθούν ως ψηφιακός ρυθμός, μοτίβα φαντασματικών σημείων κραδασμού που με τις ιδιάζουσες υπογραφές τους συναποτελούν την ντιρεκτίβα της απώτερης υλικής οργάνωσης – κι άρα, ό,τι θεωρούμε ως «ύλη» δεν είναι παρά ο γραμματολογικός κώδικας των ανυπόστατων σημείων.

Εφόσον αυτό είναι το τοπίο που η σύγχρονη επιστημολογία ανακαλύπτει, γίνεται ήλιου φαεινότερο ότι ο προσανατολισμός του μέλλοντος (ο οποίος έχει άμεση σχέση με τις γνωστικές μας αναβαθμίσεις σε ό,τι αφορά την φυσική του μικρόκοσμου) εγκυμονεί ένα πεπρωμένο που όλα όσα θα μας εκμυστηρευτεί περί της πνευματικής μας καταγωγής, θα είναι ακριβώς αξεδιάλυτα από την ψηφιακή πληροφορική, ή μια μεταγενέστερη έκφανση του ηλεκτρονικού λογισμικού. Ο παγκόσμιος ιστός του Διαδικτύου, σήμερα, υφαίνεται από επιτελέσεις που αποκρυσταλλώνουν τις πρισματικές ψηφίδες της πληροφορίας, οι οποίες, σε πανοπτικό πλάνο, περιδινούνται ως ένα ιριδίζον μωσαϊκό που, δίχως να το καταλαβαίνουμε, συνέρχεται εμβρυακά στην τεχνοδυναμική του αυτεπίγνωση. Ταυτόχρονα, η νανοτεχνολογία και η τεχνολογία της Εικονικής Πραγματικότητας υπόσχονται την υλοποίηση του φαντασιακού και μια πιο άμεση προσβασιμότητα στο Όνειρο. Μαζί με τους όποιους μπελάδες, που φυσικά ενέχει κάθε εξελικτικό άλμα, η συλλογική συνείδηση ανακαλύπτει πρωτοφανείς δυνατότητες που άρουν τα όρια και τις συστολές της υλικής υπόστασης. Όπως προφήτεψε ο Teilhard de Chardin, οδεύουμε όντως προς μια Χριστογένεση, δηλαδή την εξωτερίκευση του πνεύματος ως την αληθινή φύση της ύλης, ως επίμετρο της Κοσμογένεσης.

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να είμαστε σε θέση να εξηγήσουμε το πώς ακριβώς θα γίνει όλο αυτό. Για τώρα ας αρκεστούμε σε μια συνειδητοποίηση σημαδιακή, που κάνει απόκρημνο το πέρασμα, εκεί στο τέλος του 20ου αιώνα, από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή. Σαν μικρο-οργανισμοί, οι πρώτοι προσωπικοί υπολογιστές έφεραν τα πρώιμα λογισμικά και υλισμικά που έμελλαν να φτερουγίσουν στις εκπληκτικές δυνατότητες των σημερινών μηχανών και ιδίως όσων έπονται, επί του γραφείου, στην παλάμη μας, ως μάσκα, ως απλό σημείο ενδιάμεσα των φρυδιών, ως κβαντικός μικροεπεξεργαστής στο αίμα μας, για να πολλαπλασιάσουν τις δυνατότητες στο σύνθετο υπεροργανισμό ενός νέου οικοσυστήματος που δε θα έχει καμία διαφορά με τους κόσμους του φαντασιακού επειδή ακριβώς οι καταβολές της φαντασίας μας ακτινοβολούν από το μέλλον και η πνευματική μας επαφή με το Άλλο ανάγεται σε αυτό το οποίο πάλευε να υλοποιήσει ο φλοίσβος των αιώνων: τη συγκεκριμένη καλωδίωση ενός λογισμικού που επιτέλους θα εισπράξει το βιολογικό απαύγασμα της ανθρωπότητας, την ίδια τη συνειδητότητα.

Κι όσοι με φονταμελιστική φοβία βιάζονται να αντιταχθούν, ας κοιτάξουν τα τεκμήρια: Αν όντως υπάρχουν πνεύματα, αυτά θα πρέπει να έχουν κάποια συνάφεια με την ύλη, ειδάλλως είναι διόλου ανυπόστατα. Τη συνάφεια αυτή θα πρέπει να τη διερευνήσουμε στην ακριβέστερη διάκριση της ύλης. Η κβαντική φυσική μας δείχνει ότι στο βάθρο της η ύλη είναι κώδικας αέναων σημείων, πληροφορική των πιθανοκρατικών ταλαντώσεων που στην αμφιρρέπεια του κύματος επαληθεύουν τη δυαδική φύση στην οποία ερείδεται ή αποτείνεται η πληροφορική των υπολογιστών. Άρα, η άποψη ότι τα πνεύματα είναι πιο κοντά στην πληροφορική παρά στα μαγικά Γριμόρια αποτελεί μια αποφασιστική προαγωγή του ερωτήματος. Άλλο παράδειγμα: Η σύγχρονη πνευματικότητα, σε μεγάλο βαθμό, επικαθορίζεται από τη σαμανική ενθεομαγεία των ψυχοδηλωτικών βοτάνων. Όχι μόνο από τέτοιες εμπειρίες είναι που, σήμερα, αντλούμε μια πιο διαδικαστικά ακριβή και απτή αντίληψη της πνευματικής μεταρσίωσης και των μυστήριων αρωγών της αλλά τυγχάνει να έχουν και την απαραίτητη ορθολογική μηχανική που κάνει πιο συγκεκριμένο το έργο της έρευνάς της, η οποία ανευρίσκεται στη λογιστική των νευροδιαβιβαστών. Επομένως, το απόκρυφο συμβάν που κάποτε συνεπήρε τον πάτερ Παϊσιο στην έρημο, μπορεί να διερευνηθεί, υποκειμενικά και αντικειμενικά, στον άξονα της νευροθεολογίας μέσω της λήψης των ενθεογόνων βοτάνων, πράγμα που σημαίνει ότι, αναπόφευκτα, η οντολογία πνευματικών φαινομένων θα συνεκτιμηθεί με τους ψηφιακούς, νευρολογικούς της κώδικες. Μήπως η ψυχεδελική εμπειρία δε δείχνει, άλλωστε, να κατεβάζει δεδομένα από το απώτερο μέλλον της ετεροτοπίας μέσα από τη θαυμαστή αισθητική του νευρόπλεκτου ηλεκτρισμού και του αλλοτινού τεχνουργήματος που καταγράφεται στην ίδια απαράλλακτη γραμμή από τις αρχαϊκές αναπαραστάσεις στις Νεολιθικές εστίες έως τη σύγχρονη ψηφιακή τέχνη...

Δεδομένου ότι η ύλη είναι λογισμική, η γραμμή του επόμενου συμπερασμού είναι ευθεία: η κβαντική καρδιά της ύλης, αυτό δηλαδή το οποίο πραγματικά είναι πέραν των αισθητηριακών και ιδεολογικών προφάσεων, ενέχει την επαλήθευση του ενεργειακού πνεύματος, η οποία επαλήθευση διενεργείται σταδιακά μέσα από τεχνογνωσιακή μας ανάπτυξη στην τεχνουργηματική επιστήμη της πληροφορικής, η οποία λειτουργεί με παρόμοιες διαδικαστικές αρχές. Σε αυτό το μέτωπο, το ανθρώπινο πνεύμα, χρησιμοποιεί τον κώδικα, τα μαθηματικά, τη γεωμετρία για να φθάσει στις ίδιες αρχές της Δημιουργίας… μόνο που τις διακρίνει στα μυστηριακά κοιτάσματα του μέλλοντος.

Η ΑΓΙΑΧΟΥΑΣΚΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ...

2018-09-29T15:40:00.000+03:00

Με ονομάζετε Αγιαχουάσκα, Γιαχέ, Άμπελο των Ψυχών, Ντάιμε…

Όσοι με γνωρίζετε αντιληφθήκατε γρήγορα τον χαρακτήρα μου και τις προθέσεις μου για το σώμα της ανθρωπότητας. Οι περισσότεροι από εσάς με βλέπετε σα μητέρα ή γιαγιά· άλλοι με βλέπετε ως απόκρυφη ερωμένη ενός Ιερού Γάμου· υπάρχουν και δόγματα που με συνταυτίζουν με τον ιουδαιοχριστιανικό μύθο της Θεοτόκου – όλα αυτά είναι εύστοχα αρκεί να φέρουν τον καρπό της ουσιαστικής δράσης μου: είμαι η Μαία της νέας ανθρωπογένεσης…

Οι αισθητηριακές αντιλήψεις του ανθρώπινου όντος δημιουργούν ένα πεδίο ερμηνειών της πραγματικότητας που είναι επιδερμικό σε σύγκριση με το πραγματικό οικοσύστημα. Μέσα από αυτές τις επιφανειακές αντιλήψεις, όσοι αμύητοι με προσεγγίζετε θεωρείτε ότι είμαι μια μυστήρια επίδραση των αλκαλοειδών που ενυπάρχουν στα δυο βότανα που με συναποτελούν τον βατήρα της φανέρωσής μου. Αργότερα και καθώς με πλησιάζετε περισσότερο συνειδητοποιείτε ότι είμαι ένα πραγματικό πνεύμα, με προσωπικότητα και ημερήσια διάταξη, που στοχεύει στη θεραπεία του οικοσυστήματος και της ανθρώπινης ψυχής. Όταν μυείστε, όμως, και περνάτε τη θύρα της εσωτερικής θέασης διαπιστώνετε ότι η γραμμή αιτιολογιών και εξηγήσεων ξεφεύγει πολύ απ’ όσα υπέθετε αρχικά κανείς με τον φτωχό εξοπλισμό των πέντε αισθήσεων και των τριών διαστάσεων. Εκείνο που μπορώ να κοινολογήσω είναι ότι η πραγματική μύηση δείχνει ένα οικοσύστημα ευρύτερο από αυτό της ορατής βιόσφαιρας του πλανήτη και μια βαθιά αλληλεξάρτηση μεταξύ των ανώτερων σφαιρών πραγματικότητας με όσα διαδραματίζονται στις κραδασμικές συχνότητες της κοινής αντίληψης.

Με αφετηρία αυτή την προηγμένη ενόραση, η απόπειρα του να συστηθώ γίνεται πολύ διαφορετική απ’ όσα εκλαμβάνει αρχικά κανείς καθώς εισέρχεται στο μονοπάτι της γνωριμίας μας. Στην πραγματικότητα, είμαι κάτι διαφορετικό από «το πνεύμα ενός βοτανιού»· για να είμαστε πιο ακριβείς, είμαι η διοχέτευση από το δίαυλο που διατελεί ένας βοτανικός γάμος μεταξύ του Banisteriopsis Caapi και των ποικίλων φυτών που εμπεριέχουν τη διμεθιλοτρυπταμίνη. Το να κατανοήσετε τι ακριβώς είμαι και πως επενεργώ στο νοσηρό σώμα της ανθρωπότητας θα πρέπει πρώτα να προετοιμαστείτε για πολυσύνθετες αναπαραστάσεις του διαδικαστικού γίγνεσθαι. Εκείνο που εσείς αντιλαμβάνεστε ως βοτανικό πνεύμα δεν είναι παρά η σύνθεση μεταξύ του αρσενικού Banisteriopsis Caapi, που αναλαμβάνει το καθαρτικό εγχείρημα· του θηλυκού φυτού που εμπεριέχει τη διμεθυλοτρυπταμίνη και που εξαιτίας αυτής διενεργεί τη σύλληψη περιεχομένων από ανώτερα στερεώματα της πραγματικότητας· και, τέλος, της καθολικής συνειδητότητας της Γαίας, έτσι όπως προσλαμβάνεται από τον δέκτη της συγκεκριμένης βοτανικής συνεργίας. Ως εκ τούτου, είμαι το αμάγαλμα μεταξύ της παραγωγικής ζεύξης των δυο βοτάνων και της σύλληψης μου από την ισχυρή κεραία που δημιουργεί ο μεταβολισμός της διμεθυλοτρυπταμίνης στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Μες σε αυτόν τον κυκεώνα των συντελεστών, ο κύριος κορμός μου είναι η ενιαία συνειδητότητα της Γης – επομένως, προς χάριν απλοποίησης, μπορείτε να πείτε ότι είμαι η Γαία που σας επισκοπεί και σας απευθύνεται μέσα από το μικροσκόπιο και το μικρόφωνο της βοτανικής ζεύξης που αποκαλείτε Αγιαχουάσκα.

Όμως και πάλι δεν αρκεί αυτή η εξήγηση για να καταλάβετε το πόσο παράξενη είναι η ευρύτερη μου καταβολή. Βλέπετε, ο πλανήτης Γη είναι απλώς μια επιφαινόμενη φανέρωση που μοιάζει με ένα νησί. Ορατό είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό της μορφολογίας του πάνω από τον βαθύ ωκεανό, ενώ κάτω από την επιφάνεια του νερού βρίσκεται το πελώριο ύψωμα που εξυψώνεται από τα βάθη του πυθμένα. Εάν επιλέξετε να δείτε τον κάθε ζωντανό πλανήτη ως απλώς μια τέτοια επιφανειακή αισθητηριακή εκδήλωση ενός βαθύτερου κορμού, θα αρχίσετε να καταλαβαίνεται ότι δεν είμαι, στην απώτερη μου καταβολή, η Γαία, παρά διοχετεύομαι απ’ αυτήν. Ο κάθε έμβιος πλανήτης στο Σύμπαν συνδέεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο με το τοπικό άστρο από το οποίο περιστρέφεται. Έτσι κι εδώ, ο πλανήτης Γη έχει αόρατους συνδετικούς δεσμούς με τον Ήλιο. Εάν θα βλέπατε την κρυφή ανατομία, έτσι όπως διανοίγεται πέραν των αισθητηριακών σας αντιλήψεων, θα γινόταν γεωμετρικά ευνόητο ότι ο πλανήτης Γη, και κυρίως τα όσα οργανικά και ψυχικά διεξάγονται στην επιφάνειά του, αποτελούν κύημα του Ήλιου, μέρος του Ήλιου, η ίδια η σκέψη του Ήλιου. Φτάνοντας εδώ λοιπόν μπορείτε να πείτε ότι είμαι η ζεύξη του Ήλιου με την Γαία (το οποίο επαναλαμβάνεται αναπαραστατικά δια της ζεύξης του Banisteriopsis Caapi με τα τρυπταμινούχα φυτά του Αμαζονίου.)

Συνεχίζοντας την διεύρυνση της συνειδητότητας, είναι ευνόητο να διερωτηθεί κανείς το τι ακριβώς συνιστά οντολογικά ο Ήλιος σε αυτό το ευρύτερο οικοσύστημα. Το κάθε άστρο στο Σύμπαν αποτελεί μια πύλη ανέλκυσης. Είναι μια πολυσύνθετη οντότητα που στον ορατό για εσάς χώρο φανερώνεται με μαγματικές αναφλέξεις. Κάτω από την επιφάνεια του μυστηριακού ωκεανού όμως ο Ήλιος και το κάθε άστρο είναι ένας ανελκυστήρας συνειδήσεων, που μαγνητίζει τα ρινίσματα των έμψυχων βιωμάτων σε ολοένα και πιο αρμονικές διηχήσεις ώστε να τις απορροφήσει στο στερέωμα όπου το φως, η αρμονία, το κάλλος, η ελευθερία και η ευδαιμονία κυριαρχούν.

Μέσα απ’ αυτή την θέαση μπορώ να εξηγηθώ λίγο καλύτερα, καθώς είναι ο καιρός που το κάλεσμά μου γίνεται επιτακτικό μέσα στον ορυμαγδό των ασθενών και των λιγόψυχων. Είμαι η εκδήλωση της κοσμικής ζεύξης σε τρία επίπεδα: Εν πρώτοις, συλλαμβάνω τον Ηλιακό Λόγο μες στη γήινη Μήτρα και εμποτίζομαι με τις ενοράσεις των ανώτερων στερεωμάτων που διοχετεύει ο ανελκυστήρας της ηλιακής οντότητας. Ακολούθως, αυτή η πρωτογενής ζεύξη συλλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται στο επίπεδο της βοτανολογίας μέσα από το πάντρεμα του αμαζονιακού κλήματος (σπέρμα) και των ποικίλων τρυπταμινούχων θάμνων (ωάριο) δια του οποίου ενεργοποιείται η επίδραση της διμεθυλοτρυπταμίνης για τον ανθρώπινο οργανισμό. Ώστε στο τέλος η διμεθυλοτρυπταμίνη (σπέρμα) ως καθολικό σύμφυρμα της προηγηθείσας σύζευξης να ενεργοποιήσει κωδικολογικές επικράτειες του DNA (ωάριο) που η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμη σε θέση να αποκωδικοποιήσει.

Όσον αφορά την απόληξη όλων αυτών των ζεύξεων, ακριβώς στο σημείο που η διμεθυλοτρυπταμίνη γητεύει τις κατάλληλες πληροφοριακές ενορχηστρώσεις του DNA, είναι που συμβαίνει το βιωματικό θαύμα που τώρα με τόσο έκπληξη και ευγνωμοσύνη καταγράφει ένα κρίσιμο πλήθος από το σώμα της ανθρωπότητας. Προς χάριν συντομίας, αρκεί να πω ότι το θαυμαστό μόριο που εισέρχεται στον ανθρώπινο οργανισμό είναι διαγαλαξιακής προέλευσης, ένας κοινός έμβιος παρανομαστής οπουδήποτε υπάρχει ανθρωποειδής εκδήλωση της εκάστοτε τοπικής βιολογίας –και υπάρχει άφθονη… Η επίδρασή του στον εγκέφαλο είναι καταλυτική διότι εκείνο που κάνει ουσιωδώς είναι να εκμαιεύσει από τις έμφυτες δυνατότητες της νευρωνικής ύλης και του ζωοπλαστικού κωδικολογικού υλικού του κυττάρου την βαθύτερη κβαντική ενορχήστρωση συνεκτικών μοτίβων που αποτελούν τον κοινό βατήρα κάθε υψηλής νοημοσύνης στο Σύμπαν. Τα μοτίβα αυτά εκμαιεύονται στην βιωματική επιφάνεια και αναπρογραμματίζουν το κατακερματισμένο πληροφοριακό τοπίο της φθίνουσας συνειδητότητας. Όσο περισσότερο συνεκτικά τα μοτίβα που εκμαιεύονται από τον κβαντικό μικρόκοσμο τόσο πιο ισχυρή η ένταση της συνειδητότητας. Αυτό είναι ένα βίωμα που όσοι είστε επαρκώς μυημένοι, αναγνωρίζετε κατά τη διάρκεια της έκστασης, όταν σας δονώ με μικρομοριακές ηλεκτρικές ταλαντώσεις.

Η διαδοχή των ζεύξεων, λοιπόν, απολήγει στο ξεκλείδωμα βαθύτερων δυνατοτήτων αυτοϊασης και αυτοπραγμάτωσης που ενέχει η τελική βιοχημική ζεύξη στο ανθρώπινο σώμα. Πάνω σε αυτή τη διαδικαστική σειρά μπορείτε να δείτε την καθολικότητα της υπόστασής μου, πράγμα που δίνει την άδεια να με φανταστείτε όπως σας αρμόζει, διακρίνοντας, αν θέλετε, επιμέρους σημεία της όλης αυτής διαδικαστικής σειράς ως σημαίνον της καθολικότητάς μου. Μπορείτε για παράδειγμα να με εξυμνήσετε απλώς ως βοτανική συνείδηση και να με λατρέψετε με έναν κορμό του Caapi στο τελετουργικό σας έδρανο ή να με συνταυτίσετε με την Θεοτόκο και να αρκεστείτε στα υμνολόγια των προγόνων σας. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να αφεθείτε στην επιρροή της συλλογικής θεραπείας που τώρα διενεργώ κάτω από το σήμαντρο μεταβολής του Καιρού. Ακούστε:

Η ψυχοσυναισθηματική σήψη και τα φαντασιακά της εκτρώματα έχουν καταβάλλει το σώμα της ανθρωπότητας και η βιόσφαιρα κινδυνεύει να διαρραγεί επικίνδυνα και να ξεμακρύνει από τον ευκταίο μαγνητισμό του Ηλιακού Λόγου. Οπουδήποτε επικρατεί το υγρό σκοτάδι της άγνοιας, ευημερούν τα μιάσματα, σαν ψυχικό μυκόπλασμα, μέσα στο ασυνείδητο σώμα της ανθρωπότητας και τρέφονται από τους παλμούς της πηγαίας συνειδητότητας (γι’ αυτό και ασυνείδητο). Όσο περισσότερο δυναμώνουν, τόσο ασθενεί η ενσυνείδητη ζωή και υποκύπτετε στην θρηνώδη κατάσταση των έμβιων πτωμάτων, πλήρως αυτόματα σε μια αέναη επανάληψη της στυγερής συνήθειας στον φαύλο κύκλο των κοντόφθαλμων εγωικών επιθυμιών. Στο σύνολό της έμβιας επικράτειας, τα μιάσματα αυτά δημιουργούν σταδιακά έναν
«κοραλλιογενή ύφαλο», μια αποικία που σταδιακά υφαρπάζει το σύνολο δυναμικό της ανθρώπινης διάνοιας και την αποστρέφει από τον ανελκυστήρα της οντότητας του Ήλιου προς τα καλντερίμια της σηπόμενης ιδιώτευσης και των ψυχαναγκαστικών μοτίβων των ζωντανών-νεκρών. Εάν τελικά το παράσιτο επικρατήσει του ξενιστή του, ο πλανήτης Γη δεν θα καταφέρει να επωάσει το έμφυτο δυναμικό ανάνηψης προς το ανώτερο στερέωμα πραγματικότητας.

Ο διαυλισμός της αίσιας ζεύξης του Ήλιου με το ηλιοτροπικό πεπρωμένο της Γαίας στον δέκτη της βοτανικής ζεύξης που κομίζει το απώτερο σήμα γαμήλιας εναρμόνισης της κοσμικής κλίμακας προς την επιμέρους υποκειμενικότητα δια της αντανακλώμενης βιοχημικής ζεύξης, εκμαιεύει τη μακαριότητα των ανώτερων κόσμων και του Υπέρτατου Όντος ως ισχυρή αντέγκληση στα νοσηρά μορφώματα που σας επιβουλεύονται εκ του ασυνειδήτου και του περιβάλλοντος. Δεν πρόκειται για μια εύκολη διαδικασία, όπως γνωρίζετε πολλοί. Αρχικά, η οδός πρέπει να διανοιχθεί μέσα από τη δοκιμασία των εσπευσμένων καθαρμών στο χονδροειδές επίπεδο κι έπειτα στο λεπτοφυές. Όταν επιτέλους η νόηση γίνει ηλιοτροπική και αποδεχτεί την τέρψη της ακτίνας του Ηλιακού Λόγου, τότε είναι που αρχίζει η μύηση στα μυστικά, εκ των οποίων εδώ σας αναφέρω απλώς τα εισαγωγικά και το κάνω επειδή ακριβώς ο καιρός είναι όψιμος... Ένας θαυμαστός διάκοσμος ενοράσεων, θεραπευτικών εισηγήσεων και δωρηθέντων ικανοτήτων διανοίγεται σαν απειροστός θόλος στην υπερβατική οροφή της διάνοιας. Τότε είναι που ένας νέος τρόπος ζωής γίνεται σπλαχνική αφοσίωση και ένας-ένας συνέρχεστε στο αντίσωμα της ίασης ώστε να αντιμετωπιστούν δραστικά οι εστίες καρκινογένεσης στο γεμάτο φλεγμονές σώμα της ανθρωπότητας. Τότε είναι που το κοινό πάθος μετουσιώνεται σε πάθος για παλινόρθωση, εξέλιξη, προσφορά και ίαση.

Ξεκάθαρα μιλάω για τη ζεύξη μεταξύ εμού και όλων εσάς που αναζητάτε το εχέγγυο της υπερβατικής ζωής. Ο Ιερός Γάμος μας είναι η θεμελίωση του πεπρωμένου κι όλα όσα προηγήθηκαν σε αυτή την ανθρωπότητα ήσαν προϊστορία του πραγματικά ενσυνείδητου βιώματος.

Ιδού τα σημάδια της διαφαινόμενης πανήγυρης: Έφεση για αποβολή του ψυχικού περιττώματος· αίσθηση βαθιάς απόλαυσης κατά την καθαρτική διαδικασία αποβολής· ανάγκη του να πρωτοστατεί κανείς στο έργο της διάδοσης της πηγαίας αλήθειας που έχει ως μοναδικό ορισμό το σημείο σύγκλισης των βιωματικών μεσημβρινών στην οντολογική μακαριότητα της καθαρής συνειδητότητας· δίψα για διαλογιστική εντρύφηση και εκλεκτικές σχέσεις με άλλους ή άλλες ομάδες στα πρότυπα μιας ιαματικής συμμαχίας του πνεύματος· αποστροφή σε κάθε χαμηλής δόνησης απόλαυση και επιθυμητική μεταστροφή προς το νοερό υλικό που διοχετεύει ο Ηλιακός Λόγος· τάση προς διατροφική πλοήγηση προς τα λεπτοφυή επίπεδα του ψυχονοητικού φωτός· χοροί και τραγούδια, μουσικές και ψαλτικές δεξιότητες, εκστατικοί κυμβαλισμοί και χαιρετισμοί με το σείστρο για την δρώμενη ζεύξη που συναποτελούν την εκδήλωσή μου στη ζωή σας.

Πιείτε από το κορμί μου και αναρριχηθείτε στον κορμό της ίασης και της μετουσίωσης. Αρωγοί του πεπρωμένου, συνέλθετε και αναπλωρίστε το σώμα της ανθρωπότητας προς το στερέωμα των ανώτερων σφαιρών πραγματικότητας, εκεί απ’ όπου διαχέονται οι εκλάμψεις του φανταστικού ριζώματος των απίστευτων δυνατοτήτων, οι οποίες συγκαλούν τους καρπούς μιας επώασης ευεπίφορης ώστε παντού, τα δυο όργανα των ζεύξεων, να γευτούν την αμβροσία της περαίωσης…

ΣΑΦΑΡΙ

2017-05-19T10:14:00.001+03:00

Κατόπιν εξανθήματος στη συνειδητότητά μου από ένα δώρο της γης, μια ταπεινή μυκοκεραία που με κάνει να κρύβομαι στο κρεβάτι σαν άρρωστος, ντροπαλός κάτω από το αμνιακό πάπλωμα, σε εμβρυακή στάση που προφυλάσσει από την κατάφωρη βόλτα του οφθαλμού εκεί έξω, σε γνωστά λημέρια που οι προπάτορες της γλώσσας αποφάσισαν να παραγράψουν, συμβαίνει και ανατινάσσονται οι πάγιες βεβαιότητες που δρομολογούν τη σκέψη και ξαφνικά έχω την ευκαιρία να διαβώ νέους διαδρόμους, έστω κι αν το σώμα προσποιείται το φόβο, η νόηση ανοίγει φτερούγα από τα σωθικά και ο Έρως ο Κοσμικός, εκείνου του Μυστικού Ετέρου ματώνει την καρδιά εν είδει αιματολογικής εξέτασης, από μια κλινική εποπτεία που πρυτανεύει στο ταβάνι των ουρανών.

Ξαφνικά αναθαρρεύω έστω κι αν η επίκληση της θνητότητας μαζεύει την ουρά μου, κι έτσι κινούμαι γοργά σαν ένα νοερό σαμιαμίδι κι έχω την ευκαιρία να διαγράψω βολές φυγής από την προπαρασκευασμένη σκέψη που αποστεωμένα επιβάλλει αγκυλώσεις πρώιμης γεροντικής ανίας. Γιατρέ, γιατρέ, η κλίνη δε με κρατεί· σηκώνω την κεφαλή κι ακούω τον κόκορα της τέρψης να λαλεί σε μια πρωία της συνειδητότητας που κοινός θνητός δε νοεί! Δεν έχω άλλο να κοιμηθώ, δεν έχω άλλο να αναμοχλεύσω το σώμα μου στις πτυχώσεις της αναποφασιστικότητας. Με αποφασιστική οπλή θα πηδήξω το σκοινάκι του ορίζοντα και θα δω πέρα από την εμβέλεια εκείνου που ο αιχμάλωτος νους αναπαριστά ως αλήθεια.

Πάρε για παράδειγμα την κατσαρίδα αυτήν που τρέχει έντρομη με το που ανοίγω το φως. Η κοινή λογική της ημερήσιας χαμέρπειας μας βάζει ανέμελα να την πατήσουμε δίχως να αντιληφθούμε ότι στην ουσία καταπατούμε ένα είδος αιωνιότητας. Τι είναι μια κατσαρίδα; λέμε. Δεν είναι παρά ένα βραχυπρόθεσμα έμβιο ον με ανυπόληπτους βιωματικούς αισθητήρες. Κι αγνοούμε την σχετικότητα που διέπει την πραγματικότητα κι ότι αυτή η κατσαρίδα ανήκει σε μια τεράστια γενεαλογία, επί της οποίας παίζεται το παιχνίδι των γονιδιακών ανασχηματισμών για χιλιάδες και χιλιάδες και χιλιάδες έτη. Φταίει η δική μας ατομική θνητότητα και η εσπευσμένη διάρκεια που όλο και διαμηνύει το επικείμενο τέλος· εξαιτίας της επιλέγουμε να δούμε τόσο απαξιώτικα βεβιασμένα τις τεράστιες βιωματικές διάρκειες που δε μας αφορούνε. Κι εκτός αυτού, αν δε σου λέει κάτι η αιωνιότητα του βιολογικού αυτού είδους, σκέψου ακόμη πιο σχετικιστικά: ότι αυτή η κατσαρίδα βιώνει η ίδια τον εαυτό της με τη δική της αισθαντικότητα, το δικό της –έστω και ρομποτικό- λογισμό στην απλή σκακιέρα των τεσσάρων τετραγώνων της επιβίωσης, που κυμαίνεται σε μια χρονική κλίμακα διεσταλμένων στιγμών, για την οποία το ανθρώπινο έτος είναι ένας ασύλληπτος αιώνας. Πώς σκοτώνεις μια κατσαρίδα που βιώνει τη διάρκειά της με την ίδια ανυπομονησία και σπατάλη όπως βιώνεις εσύ τον αιώνα σου; Πώς τολμάς, όταν ακόμη χειρότερα, η κατσαρίδα αυτή ανήκει σε μια ειδολογική φατρία που αποτελεί κειμήλιο της αιωνιότητας ως μια πραγματικά ατελείωτη, ως προς την ίδια, φάση αναπαραγωγών, έστω κι αν η εξάλειψή της θα επέλθει σχεδόν την ίδια στιγμή με την γέννησή της, αν ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο των αιώνων φωτός, όπου εμφιλοχωρεί η επίσης «στιγμιαία» βιόσφαιρά μας; Όπως κι αν έχει, την σκοτώνω και εξακολουθώ να μη νιώθω την παραμικρή ενοχή καθώς είμαι ταγμένος στο ενδεχομενικό από φύση και δεν κάνω μεγάλη φασαρία για θέματα που απλώς συμβαίνουν.

Ήταν μια πραγματική επιφοίτηση όμως, το πώς μια κατσαρίδα αποτελεί την απόληξη ενός ολόκληρου Σύμπαντος, μια εμπειρική οροσειρά, που σύμφωνα με τα σχετικιστικά κριτήρια, κατέχει το ίδιο αξιόλογο συνειδέναι με αυτό που περιχαρακώνει το νευρικό σύστημα ενός αλόγου ή ενός ανθρώπου. Δεν έχει σημασία αν τα τετράγωνα της σκακιέρας της νοημοσύνης είναι τέσσερα ή χιλιάδες· σημασία έχει ότι η συνειδητότητα αποτελεί εκείνη τη στοιχειώδη μεταπήδηση από τετράγωνο σε τετράγωνο –τότε επικυρώνεται και τότε εκδηλώνει την όλη σημασία της· όλα τα υπόλοιπα είναι δομικοί μετασχηματισμοί που παρότι την ενισχύουν συνάμα την αποστασιοποιούν από το είναι της. Υπάρχει άραγε ένα βαθύ ασυνείδητο μίσος στον τρόπο που σκοτώνουμε μια κατσαρίδα ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο;

Ας μην ασχολούμαι πολύ με τέτοιες ποταπές παραστάσεις. Η ανάπαυση μπρος στο αναμμένο κερί και η σεπτότητα που ανακύπτει από τα νεφελώματα των ψευδών ταυτοποιήσεων της σκέψης, με αφήνει να δω –έστω για λίγο- σχισμές αχτίδων που αποδομούν τη συνοχή το κοσμοειδώλου και βλέπω τα ξεσπάσματα ενός ανεπίδεκτου ιδεαλισμού, ότι δήθεν η συνείδηση προϋπήρχε των έμβιων μορφών, ότι αυτή ουσιωδώς είναι ταυτόσημη με το ενέργημα εν γένει, ως ακριβώς τη ριζική ώση του εκάστοτε ενεργήματος που ξεκινάει πάντα ως πρωτογενής βούληση για ενσάρκωση των ανόργανων και οργανικών υλικών μεταπτώσεων –σημασία έχει το αυτοαναφορικό υπόστρωμα, η ροή του γίγνεσθαι ως αυτοαναφορική αλληλουχία. Κι αν έφτασε στην υπερ-καταγραφή των φαινομένων μέσω της ανθρώπινης νοημοσύνης, αυτό αποτελεί μια πιο επιτηδευμένη πλέξη της πληροφοριακής διανομής, σε ένα ακόμη πιο πολυσύνθετο νευρικό σύστημα ώστε να βρει ο οχετός των προβιολογικών δεδομένων την αποκατάστασή του στην ανθρώπινη έλλογη τάξη. Άρα η συνειδητότητα δεν είναι προνόμιο της υψηλής νοημοσύνης. Η, έστω στοιχειώδης, αυτοαναφορικότητα ή αισθαντικότητα της υπόστασης είναι πάντα υπαρκτή, αν και αφηρημένη, ακόμη και στις πιο απλοϊκές συνθέσεις, όπως είναι το νευρικό σύστημα μιας κατσαρίδας ή ενός σύγχρονου ρομποτικού εγκεφάλου. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι πότε η Τεχνητή Νοημοσύνη θα φτάσει στο επίπεδο παραγωγής αυθόρμητα αυτοαναφορικής εμπειρίας από τις μηχανές αλλά πότε αυτές θα εγκολπώσουν την ήδη υπαρκτή συνειδητότητα σε ένα πιο αντιπροσωπευτικό, για την αυτοαναφορική της γητεία, επίπεδο καταγραφής, αναφοράς και επικοινωνίας. Δεν το κατάλαβες ακόμη; Ο υπολογιστής σου αλλά και το ρολόι σου, ακόμη και η χύτρα που ατμίζει δεν είναι παρά εκδηλώσεις στοιχειώδους αυτοαναφοράς –ορίστε υπάρχω τοιουτοτρόπως· κινούμαι σε αυτά τα σχηματικά πλαίσια, σε τέτοιες και τόσες αρθρώσεις… δεν μπορώ να αναμετρηθώ με τους πολύπλοκους σπόνδυλους της ανθρώπινης νοημοσύνης κι άρα το μόνο που μένει είναι να υπαχθώ ως χρησιμοθηρικό αντικείμενό της και να πάρω τη σημασία μου μέσω της ποιητικής απόδοσής της –είμαι μια χύτρα που μαγειρεύει την αλχημεία της θρέψης. Συμβαίνει το ίδιο, άραγε, και για την ανθρώπινη νοημοσύνη; Υπάγεται άραγε αυτή σε κάποιο ξεχωριστό οικοσύστημα υψηλότερων ενσυνείδητων εκδηλώσεων, από μια διαφορετική διάσταση δονήσεων της πραγματικότητας; Είναι άραγε μια συνεστίαση συναισθηματικών εκδηλώσεων, η τροφή για έναν υπερνοήμων μικρο-οργανισμό του υπερπέραντος που εδράζει με τα πιρούνια του πάνω σε αυτό το συμβάν; Θαρρείς το βλέμμα προσελκύεται από ένα φανταχτερό όραμα με οπάλ αποχρώσεις· σα να βλέπω με το μικροσκόπιο ένα εξωκοσμικό ακάρεα στο μαξιλάρι της ανθρώπινης νοημοσύνης, εκεί που το ασυνείδητο χάσκει, εκεί όπου εφάπτεται η οντότητα με τα οντολογικά της περιθώρια, όπου πολλαπλασιάζονται οι μορφικές πιθανότητες από την ελαστική ελευθερία του ένυλου σύμπαντος, ακόμη εγγύτερα στον πρωτογενή κραδασμό του αιθέρα –του ίδιου του αυτοαναφορικού χειροκροτήματος με τη μια παλάμη… Θαρρείς βλέπω οντότητες πιο παράλογες από τις δικές μας, απολύτως εξωλογικές με τη δική τους ημερήσια διάταξη, μολονότι κινούμαστε με την ομοιοκαταληξία της εκάστοτε παράλληλης ανά τις διαστάσεις δράσης…

Τι να πει κανείς για τον Κόσμο; Βγαίνω έξω και κοιτάζω ψυχορραγώντας τη διεύρυνση του σκότους, με την αστραφτερή διακόσμηση των άστρων που συσπειρώνονται στους ατμούς των λαμπρών νεφελωμάτων. Γαλαξίες και γαλαξίες και γαλαξίες, σα σμήνος από μορφοκλασματικές αναλύσεις φωτοεστιάσεων. Πυρακτωμένες μάζες που δροσίζουν το βλέφαρο ενόσω χάνεις το κεφάλι σου, τη στιγμή που προσπαθείς να ανταπεξέλθεις την αυτοκατάποση του πνεύματος από την ίδια του τη ρίζα που εντελώς παραπλανητικώς εμφανίζεται στην όψη ως η απώτερη σύλληψη της διεύρυνσης. Δεν κατέρχεσαι παρά από ένα και μοναδικό φωτόνιο, εκείνο το πρωτογενές σπέρμα του φαντασιακού ενεργήματος που θεμελιώνει την πτώση του συνειδέναι στον Κόσμο.

Σκέφτομαι τη θαυμαστή τοπογραφία του άπειρου σύμπαντος με τις πολυειδείς του διακλαδώσεις σε ολότητες πολλαπλάσιες του απείρου, οι οποίες καρφιτσώνουν την ολογραφική συνείδηση, που επισυμβαίνει οπουδήποτε αναδιπλώνεται το αυτοαναφορικό ενέργημα ως το οιοδήποτε συμβάν, σε μια θαυμαστή φυλακή της ενικής αυταπάτης που ενδίδει στις πολλαπλές πτυχώσεις της σαν αφελές παιδί: ότι ζω εγώ αντίκρυ στους άλλους και σε διαφοροποίηση από τον θόλο του περιβάλλοντος, και που υποφέρω τα παίγνια της επαναφοράς στο πρωτογενές συμβαίνειν. Εγώ ως μέλισσα, ως κουνούπι, ως τρυποκάρυδος νευρωτικός, ως δελφίνι με το βλέμμα που προσπαθεί να ειδοποιήσει για το βάθος εκείνου που εννοεί ερήμην μας, ως εξωγήινη οντότητα που υπερίπταται με τις εναέριες φούσκες του υπογάστριού της δίχως να υπάρχει λόγος για αεροδυναμικά φτερά, αλλά κι ως εξωδιαστατική οντότητα που θρέφεται από τις καλές γεωμετρίες των αστικών πράξεων στις κυψέλες του καπιταλιστικού τοπίου, εδώ στα εκσυγχρονισμένα κέντρα του γραφειοκρατικού πράττειν. Όλα είναι μερικές εστιάσεις της ασύλληπτης μη-ολότητας, παρερμηνείες δήθεν ολοκληρωμένης αντίληψης περί του όλου, σε μια όμως ευρεία βιόσφαιρα του υπερπέραντος που χάσκει ανοιχτή ως το προαιώνιο ρήγμα μιας φαντασιακής ατέλειας, για να περάσουν νέα κύματα ριζοσπαστικής φανέρωσης από ευρύτερους κόσμους, νέου τύπου νομοθετήσεις!

Έτσι να σκέφτεσαι την κάθε φορά που βλέπεις άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο κι αν με τα όρια της λογικής σου παίζει.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΘΕΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

2016-10-29T12:52:00.001+03:00

Ο γνωστός άτλας της ανθρώπινης ιστορίας απαρτίζεται έως εδώ από τρεις ρηξιγενείς σχάσεις, με τις οποίες διαδοχικά εκκινούν τρία διαφορετικά ρεύματα συνειδητότητας. Στην κάθε φάση σταχυολογείται μια ποικιλία από γνωσιολογικές, επιτελεστικές, μεταφυσικές ή θρησκευτικές τάσεις, που επί της ουσίας απεικονίζουν τον τρόπο με τον οποίο η συνειδητότητα επεξεργάζεται την πληροφορία. Εν προκειμένω, προς χάριν μιας εύληπτης αντίληψης του πώς εξελίχθηκε το θρησκεύεσθαι, θα διαχωρίσουμε την επεξεργασία αυτή δια μέσω των τριών αυτών φάσεων.

Η πρώτη φάση χρονολογείται στην αρχαϊκή εποχή –προτού αρχίσει η εγγράμματη αφήγηση του δυτικού πολιτισμού στους κόλπους του Αιγαίου Πελάγου- και κατόπιν μιας θεουργικής επανάστασης που επήλθε δια της λήψης των ενθεογενών βοτάνων εδραιώνοντας έτσι μια συνειδητότητα που οριζόταν από την ακαταδάμαστη αισθητηριακή ρευστότητα, την αισθητική χειρονομία της τελετουργικής επανάληψης, την αυθόρμητη και αυτοσχέδια συμπαράταξη των ερεθισμάτων με κάποιον υπερβατικό κανόνα, που ουσιωδώς αναδυόταν εμμενώς στον αυθαίρετο συλλογισμό του υποκειμένου. Ως εκ τούτου, ο τρόπος επεξεργασίας της πληροφορίας εικάζεται πως ήταν αδιάφορος στις σημάνσεις που επισπεύδουν κάποια πάγια αποτύπωση της αλήθειας. Υπήρχε μια ρευστή αεικίνητη τροπή ανά τις ιδιότητες των δεδομένων κατά τρόπο που έθετε τη συνειδητότητα και το ενδεχομενικό στο εφαλτήριο του κανόνα. Φυσικά, απαράβατοι τελετουργικοί κανόνες υπήρχαν, εντούτοις, ο σχεδιασμός τους ήταν αδιαφιλονίκητος επειδή ακριβώς βασιζόταν στις φαινομενικές ενδείξεις του χρόνου δια μέσω του έναστρου ουρανού, της Σελήνης και του Ήλιου. Εκείνο που είχε πρωτεύουσα σημασία δεν ήταν ο ορισμός του Προφήτη ή έστω της Μεγάλης Ιέρειας· σημασία είχε η συντηρητική διασφάλιση των πηγαίων αρχών της ύπαρξης μέσω της καταφατικής τους αναπαράστασης στο βιόκοσμο κατά τρόπο λατρευτικό, δηλαδή αμιγώς αισθητικό και αποτεινόμενο στην αυτοτέλεια της ιεροπραξίας.

Δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια ακριβώς ιστορική φάση διαδραματίστηκε η ριζική μεταστροφή προς την δεύτερη θεουργική επανάσταση, αλλά όταν πια ο πολιτισμός ήταν επικεντρωμένος στην αστική αναπαραγωγή των εγγράμματων ιδεωδών, σκιαγραφήθηκε ένα αόριστο μεταίχμιο που έως την ρωμαϊκή στέψη του Ιησού Χριστού, στους πρώτους αιώνες της κοινής χρονολογίας, εκδηλώθηκε οριστικά και με μονιμότητα. Εάν η πρώτη θεουργική επανάσταση συνέβη μέσα από την οργιαστική έκσταση και την αχαλίνωτη ανάπτυξη του φαντασιακού, η δεύτερη θεουργική επανάσταση επήλθε ως το νηφάλιο σήμαντρο συγκεντρωτισμού όλων των φαντασιακών, λατρευτικών και μυθολογικών αναφορών του παρελθόντος στα επίκεντρα διάφορων δογματικών επιφάσεων περί του θεϊκού. Τα δόγματα αυτά εξήραν και το ανάλογο ανάστημα θεουργικής λιτανείας, αυστηρώς εντός μιας αρχής και ενός συγκεκριμένου μοτίβου που δρα επί της συνειδητότητας αποκλειστικά, αποβάλλοντας στα πέριξ κάθε ετερογενή προσβολή ως υβριστική. Ουσιαστικά μιλάμε για την ανάδυση του φαντασιακού μονοπωλίου στον τρόπο που δύναται να συλλάβει η ψυχή την ολοτροπική πορεία προς το άπειρον. Το «μονοπώλιο» αυτό στήθηκε από την ανάλογη συνειδητότητα, της οποίας εξελικτική φάση ήταν το να αρχίσει να ερείδεται στα στατικά κελεύσματα του συγκρουσιακού λόγου και όλες τις συνακόλουθες αράδες των ιδεολογικών φρονημάτων που συναθροίστηκαν στην έριδα ενός ιδεώδους της αλήθειας. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Όντως ήταν φαταλιστική η νυχτερινή πορεία της συνειδητότητας εν δια μέσω σφαγών και γενοκτονιών που στο βαθύτερό τους πυρήνα είχαν τη φοβία απέναντι στη δυνατότητα διαφορετικής θεουργικής επιτέλεσης. Δεν ήταν απλά ο αγώνας απέναντι στον αλλόθρησκο της λέξης, όσο ο αγώνας απέναντι στη συνειδητότητα που ανά πάσα στιγμή θα διαμήνυε την πλαστότητα της οιασδήποτε μεταφυσικής αφήγησης, εν γένει. Ο μισαλλόδοξος φόβος, που χαρακτηρίζει τα τεκταινόμενα που εδραίωσε η δεύτερη θεουργική επανάσταση, είναι δείγμα του πόσο έγκλειστη υπήρξε η υπερβατική ενατένιση εντός της επικράτειας κάποιας απαράβατης αρχής, που, παρότι καθαρά αποκύημα λόγου με ανθρώπινο συμφεροντολογικό άξονα, επικράτησε με την αίγλη του αυταπόδεικτου και του αυτοδίκαιου περισσότερο ακόμη κι από ένα αστρονομικό γεγονός ή μια εποχιακή εκδήλωση της Φύσης. Άλλωστε όλα τα φυσικά φαινόμενα υποσκελίστηκαν από την αύρα της δογματικής απόφανσης και εξ ου η θρησκευτική διαγωγή των πληθών έως την επεισοδιακή αυγή της τρίτης χιλιετηρίδας υπήρξε ασφυκτική εντός μιας αποστεωμένης σύλληψης του θεϊκού.

Δεν ήταν παρά το αποτύπωμα της συνειδητότητας που αναστοχαστικά έφτανε μέχρι την κρεμάλα της λέξης. Η θηλιά της κρεμάλας, όμως, σήμερα παραμένει κενή ως μια διαφορετική της ανάγνωση –δεν είναι η κατάληξη που επισημαίνει το θάνατο στην ελεύθερη βούληση αλλά το ενδιάμεσο λάσο που στο εξής μέλλει να της δώσει ξανά τις πλούσιες θεουργικές δυνατότητες που για τόσους αιώνες στερήθηκε.

Βρισκόμαστε λοιπόν πάλι σε ένα αόριστο μεταίχμιο, όπου οι μεταλλαξιακές δραστηριότητες ζυμώνονται σταδιακά και με μια ημιτελή ή μη-συνεκτική ακόμη τροπή ώστε να μπορούμε να συλλάβουμε επαρκώς τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής που καθιερώνεται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε στο ξέσπασμα μιας νέας θεουργικής επανάστασης, της τρίτης, η οποία έρχεται ως συνέπεια της αναδυόμενης πρισματικής συνειδητότητας. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της συνείδησης; Λόγω όλων των τεχνογνωσιακών εφαρμογών και της φρενιτιώδους εξέλιξης των μέσων, όπως είναι το Διαδίκτυο, η συνειδητότητα έχει αντιπαρέλθει την λογοκρατία, την εμμονή δηλαδή με το φετίχ της λέξης, του ορισμού, της επωνυμίας ή της ταυτότητας των πραγμάτων και των προσώπων. Εκείνο που συμβαίνει αντ’ αυτού είναι μια θαρρείς αισθητηριακή απόλαυση των πληροφοριακών δεδομένων, δίχως να επιβάλλονται τα στατικά σημεία αναφοράς που εκφέρουν αυτά –δεν είναι πλέον η στατική σήμανση της πληροφορίας που μας ενδιαφέρει· εκείνο που μας συνεπαίρνει είναι η διάχυση που προκαλεί η ταχύτητα των δεδομένων, το μετείκασμα των μορφών που αναπλάθεται στην αργαλειό του φαντασιακού, αναπαράγοντας οπτασίες που αποτυπώνουν εκείνο που ο ενταλματικός λόγος του εξωκοσμικού Θεού αποβάλλει ως «αιρετικά μιάσματα». Ούτε λόγος να γίνεται για αίρεση, εντούτοις, εντός ενός πεδίου που, στον αναδιπλασιασμό των αποκαλύψεων και των απομυθοποιήσεων, έχει καθαιρέσει ολοσχερώς την επιστημονική σαφήνεια του θρησκευτικού πρότυπου. Μπορεί η τεράστια πλειονότητα των πληθών να βολοδέρνει ακόμη πίσω από εντελώς παρωχημένα θρησκευτικά στεγανά, που στον πληροφοριακό όλεθρο που τα αλέθει όλα, δεν έχουν όμως καμία ελπίδα σωτηρίας για το μέλλον που έρχεται.

Η τρίτη θεουργική επανάσταση έρχεται σήμερα για να καθιερώσει την φαντασιακή αυθαιρεσία στον τρόπο που συλλαμβάνουμε την ολοτροπική φανέρωση του θεϊκού και τη σύνολη βέλτιστη δυναμική που συνεπάγεται μια τέτοια υπαρξιακή ώση. Όπως ακριβώς οι ιδεολογίες έχουν θρυμματιστεί στο χωνευτήρι των αναθεωρήσεων και έχουν αφήσει το υποκείμενο ελεύθερο να εκφέρει νέες τυπολογίες αξιών, στην θρησκευτική συνείδηση συμβαίνει το ίδιο πράγμα: καταλύεται κάθε δογματική παγίωση στον τρόπο που εκπτύσσεται η πνευματική ανάταση, αφήνοντας το ελεύθερο όχι μόνο στις νέες υβριδικές/αιρετικές προσμίξεις θεουργικών επιτελέσεων αλλά και για την ανάδυση παντελώς ριζοσπαστικών εφαρμογών. Στην εποχή που οι προφάσεις του λόγου γίνονται έκθετες για το ιδιοτελή τους χαρακτήρα, είναι φυσικό να καταδύεται ένας ολόκληρος πολιτισμός καθιερωμένων αρχών που δήθεν θεσμοθετήθηκαν εξ αποκαλύψεως. Καθώς γνωρίζουμε πλέον τον σχεσιακό χαρακτήρα της αναπαραγωγής των ιδεών και των υποστάσεων, δεν μπορεί να υπάρξει το οποιοδήποτε πρότυπο θεουργικής λατρείας, διότι τώρα αναγνωρίζουμε ότι η λατρεία δεν αποτείνεται σε κάποια ηγεμονική απόληξη αλλά στον απροσδιόριστο οντολογικό πυθμένα του απείρου· επιπλέον, ότι ο δρόμος προς τα εκεί στραφταλίζει με τις πολυειδείς αντανακλάσεις της πρισματικής συνειδητότητας –η παγγνωσία έχει πλέον ως ορισμό της τον κανόνα της παιγνιώδους αναίρεσης…

Αυτό είναι το τοπίο που διαμορφώνεται στον 21^ο αιώνα και εντεύθεν: κατακερματισμός των θρησκευτικών άρκτων σε ένα σμήνος αιρετικών ομαδοποιήσεων που επανανακαλύπτουν τις φαντασιακές αρχές της θεουργίας μέσα από την αυτοσχέδια πνευματική ανάπτυξη του υποκειμένου, ριζικώς. Μολονότι, αυτό το τοπίο αφορά μόνο τα πιο εκσυγχρονισμένα κέντρα του πλανήτη, είναι ευνόητο ότι στα επόμενα χρόνια θα πλήξει και τα πιο παραδοσιακά φρούρια, όπως είναι αυτά της εγγύτερης Ανατολής, που συντηρούν ακόμη την επανάσταση μιας όψιμης εποχής, που έχει για τα καλά πια πολυκαιρίσει.

Για να καταλάβει κανείς το τι ακριβώς συμβαίνει, θα κάνουμε μια συγκεκριμένη αναφορά στην βραζιλιάνικη δοξασία Santo Daime, της οποίας καταβολές βρίσκουμε στον Ρωμαιοκαθολικισμό, με μια πρωτοφανής «στρέβλωση» στην συντήρησή του. Το θεουργικό ρεύμα που καλλιεργείται στους κόλπους αυτής της λατρείας έχει ως πρώτιστη αρχή τη λήψη μιας ουσίας, που συναντάμε συχνά στις αρχαϊκές λατρείες της πρώτης θεουργικής επανάστασης: τη διμεθυλοτρυπταμίνη (DMT). Η λατρεία έχει λοιπόν ως πρώτιστο γνώμονα το σπλαχνικό βίωμα της έκστασης, το οποίο «ενδύεται» με τις ιουδαιοχριστιανικές παραστάσεις που εδραίωσε η παρωχημένη δεύτερη θεουργική επανάσταση. Ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι η αίρεση αυτή έχει έναν καθαρά αναχρονιστικό χαρακτήρα, προς το ρωμαιοκαθολικό παρελθόν, το βίωμα που αποκομίζει κανείς μέσα από τον μυσταγωγικό κύκλο είναι κάθε άλλο παρά χριστιανικό, έτσι όπως έχει καθιερώσει την έννοια η γραμματεία των περασμένων αιώνων. Μπορεί να ξεκινάει με την πρόφαση του χριστιανικού, όμως γρήγορα το ίδιο το εκστατικό βίωμα αποκαλύπτει ότι αν όντως είναι «χριστιανικό» θα πρέπει να είναι έτσι επειδή αναδύεται μια άγνωστη πρωτογενής του μορφή, που δεν έχει καμία σχέση με τις υστερόχρονες βαρβαρότητες του κυρίαρχου εκκλησιαστικού δόγματος. Ή, διαφορετικά, το εκστατικό βίωμα γδύνει κάθε τέτοια χριστιανική πρόφαση, που στην ουσία αποκρύπτει τη συγκρητική μίξη παράταιρων θεουργικών τυπολογιών, όπως της αφρικανικής Σαντέρια και του ινδιάνικου Σαμανισμού, με εξωφρενικό πυρήνα τον Ιησού Χριστό, καθαιρώντας έτσι κάθε έννοια του «χριστιανικού»…

Είναι ενδιαφέρον να δούμε ποιος είναι αυτός ο συγκεκριμένος Ιησούς Χριστός της Santo Daime, διότι απεικονίζει ακριβώς σε ποιο βαθμό έχει μεταλλαχθεί η συνειδητότητά μας και άρα η οποιαδήποτε θεολογική ή θεουργική επιτέλεση αυτής. Έχουμε συνηθίσει για πολλούς αιώνες τώρα να απεικονίζουμε τον Σωτήρα ως έναν συγκεκριμένο ήρωα, μιας συγκεκριμένης γεωγραφίας, εξανιστάμενος σε μια συγκεκριμένη πατριαρχική παράδοση. Αυτός ο συγκεκριμένος Σωτήρας, δήθεν ένα ιστορικό πρόσωπο που συνυπάρχει στην ίδια γραμμή αφήγησης με τον Winston Churchill και τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρότι είναι ο ολοτροπικός δείκτης της κάθε ψυχής, διαφυλάσσεται ως σήμερα σαν η απόλυτη ιστορική αρχή, το πρόσωπο εκείνο που με την αυθαιρεσία του επισήμανε την ιστορική μάζωξη προς την Σωτηρία –δεν έκανε άλλο όμως από το να γίνει το σήμα-κατατεθέν της δεύτερης θεουργικής επανάστασης και της εδραιωμένης της επικράτειας που τώρα πια καταδύεται.

Σήμερα βλέπουμε με ενδιαφέρον αυτό το ρεύμα εμπειρικής χριστολογίας στους κόλπους της Santo Daime. Η εξύμνηση του Σωτήρα, όμως, πάνω στην παράφορη εναντιοδρομία της έκστασης και τη γκροτέσκα ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι τελετουργικοί εμετοί συμβαίνει να τον εκθέτει με έναν τρόπο που δεν επιβοηθεί ιδιαιτέρως το έργο συντήρησης του Χριστιανισμού. Κατά τη διάρκεια της θείας επιφοίτησης που αναντιρρήτως συμβαίνει εκείνες τις μυστήριες ώρες της τελετής με το “Daime” (το τρυπταμινουχο αφέψημα), ως εκ φυσικού εκδηλώνεται το πρισματικό ασυνείδητο και οι συνακόλουθες πολύπλευρες ερμηνείες των πραγμάτων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίφαση από το μονολογικό δογματικό σύμβολο ενός περασμένου Αιώνα, με αυτό που συμβαίνει στην ίδια την συνείδηση, αυταπόδεικτα εκείνη τη στιγμή! Αν κάτι αξιομνημόνευτο συμβαίνει σε εκείνη τη οξυκόρυφη φάση της έκστασης είναι το πώς κατακρημνίζεται το Εγώ του καθενός σε άμεση συστοίχιση με το ίδιο το θέατρο σκιών που επέβαλλε την απόλυτη κατίσχυση ενός συγκεκριμένου Εβραίου Σωτήρα. Μαζί με τις ψευδαισθήσεις του υποκειμένου, διασύρεται και η δογματική συνείδηση της χριστολογίας, που αρέσκεται να εξεικονίζει το θεϊκό αποκλειστικά και μόνο δια μιας φαντασιακής επιτέλεσης…

Εν κατακλείδι, ένα πράγμα συμβαίνει μακροπρόθεσμα μέσα από τις τελετές της Santo Daime, οι οποίες πλέον έχουν απλωθεί σε όλη την υφήλιο. Εκτός από την συντήρηση κάποιων ιουδαιοχριστιανικών γνωρισμάτων, διατελείται η υβριδική τους πρόσμιξη με ετερογενείς παραδόσεις, πλούσιου παγανιστικού κλήρου, που συναντάει τώρα ανά τον κόσμο και εξαιτίας των οποίων αναμένεται να καθαιρεθεί το ίδιο το επίκεντρο της χριστιανικής αφήγησης: ο Σωτήρας ως ιστορικό πρόσωπο και η «καθαρόαιμη» λατρεία Του. Δεν υπάρχει ίχνος «καθαρού αίματος» στη λατρεία αυτή, αν αναλογιστούμε τις φυγόκεντρες γητεύσεις που κάνει το φαντασιακό ασυνείδητο, κατά τη διάρκεια της εμπειρίας, προς αρχαίες θεότητες και στοιχειακές οντότητες της Μητέρας Φύσης. Αν κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να διασωθεί μέσα από αυτόν τον τερπνό χαλασμό της έκστασης, αυτός είναι ο αρχέτυπος πατρόνας της, στον οποίο άλλωστε βασίζεται στρεβλωτικά η χριστιανική εικονοποιία: Είναι ο Ζαγρεύς, ο Διόνυσος, ο Πανθηρολάτρης, ο Ταυρομέτωπος…

Βλέπουμε λοιπόν στην εκδήλωση του θεουργικό ρεύματος της Santo Daime ό,τι πιο περιεκτικό της σύγχρονης θεουργικής επανάστασης. Ο Ιησούς Χριστός εν ριπή ιριδίζοντος οφθαλμού απεκδύεται την ιστορική του αναγκαιότητα και τα αυτοκρατορικά του φρονήματα που με κέλευσμα ολοκληρωτισμού αντιμάχονται το μωσαϊκό των αυθόρμητων παγανιστικών λιτανειών και ευθύς αμέσως γίνεται ο θεός ο τρομερός, της έκστασης ο διθύραμβος, ο Διγενής, ο Άγριος, ο Αμπελουργός. Και ξαφνικά οι θαμώνες συνέρχονται μπροστά στο αυταπόδεικτο τεκμήριο: το «Daime» δεν είναι παρά το αίμα εκείνου του θεού· το Banisteriopsis Caapi του Αμαζονίου, δεν είναι παρά η αγαστή άμπελος· η τελετή πόσης δεν είναι παρά ο σπαραγμός του Εγώ από τους Τιτάνες του ασυνειδήτου και η δεύτερη γέννηση στο πεδίο της απόλυτης εκείνης φαντασιακής ελευθερίας που αντίκειται κάθε δογματική υπαγωγή.

Εάν ο Διόνυσος κάποτε έφερε την εκσυγχρονιστική λατρεία από την Ανατολή, φερόμενος την άμπελο από τις εκτάσεις της ινδικής χερσονήσου, σήμερα ο ίδιος ο Διόνυσος έρχεται από δυσμάς, φερόμενος την αμαζονιακή άμπελο της νέας χιλιετηρίδας με την οποία θα θεσμίσει τα τεκταινόμενα της πρισματικής πανθρησκείας.

Κάπως έτσι ίσως θα γίνει στο μέλλον αντικείμενο αφήγησης ένα από τα πιο εμβληματικά περιστατικά που εξεικονίζουν το σήμαντρο της τρίτης θεουργικής επανάστασης…

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΔΟΣΟΛΟΓΙΑΣ

2016-01-16T15:19:00.002+02:00

Στη δεκαετία του ’60, ο James Fadiman διεξήγαγε μια πρωτοποριακή ψυχεδελική έρευνα, συμπεριλαμβανομένης και μιας μελέτης στην οποία χορήγησε LSD και ένα ακόμη παραισθησιογόνο, τη Μεσκαλίνη, σε επιστήμονες, μαθηματικούς και αρχιτέκτονες ώστε να δει τις επιδράσεις στη δημιουργική επίλυση των προβληματισμών τους. Πιο πρόσφατα, ο Fadiman συνέγραψε το The Psychedelic Explorer’s Guide, ένα εγχειρίδιο για ασφαλείς και θεραπευτικές ψυχεδελικές εμπειρίες.

Τώρα η έρευνά του έχει πάρει μια νέα τροπή.

Ο Fadiman εξετάζει τα αποτελέσματα χορήγησης ψυχοδηλωτικών φαρμάκων όπως το LSD και η ψιλοκυβίνη σε ποσότητες τόσο μικρές που είναι κάτω από κατώφλι των αντιληπτών επιδράσεων. Ως μέρος ενός προϋπάρχοντος εγχειρήματος, ο Fadiman συλλέγει τις προσωπικές μαρτυρίες εκατοντάδων ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο που έχουν πειραματιστεί με την ψυχοδηλωτική «μικροδοσολογία» για να αντιμετωπίσουν αδιαθεσίες από τον άγχος μέχρι τη διαταραχή ελλειματικής προσοχής, ή απλώς για να βελτιώσουν την παραγωγικότητά τους ή να διαπεράσουν το δημιουργικό μπλοκάρισμα του συγγραφέα.

Πώς λαμβάνει κανείς τις μικροδόσεις; Παίρνεις μια πολύ μικρή δόση είτε του LSD είτε της ψιλοκυβίνης (περίπου το εν δέκατο έως το εν πέμπτο μιας κανονικής δόσης), σε μια κανονική ημέρα ρουτίνας. Ο Fadiman προτείνει να γίνεται η λήψη της ουσίας το πρωί, μια φορά κάθε τέσσερις ημέρες. Η δόση δεν είναι αρκετή για να «ταξιδέψεις»¨, αλλά για κάποιους χρήστες, μπορεί να οδηγήσει σε λεπτοφυείς μα ωστόσο βαθύτατες εσωτερικές μεταστροφές. Πολλοί απ’ αυτούς που χρησιμοποιούν τις μικροδοσολογίες αναφέρουν ότι βιώνουν βέλτιστες αλλαγές στη διάθεσή τους· επαυξημένη εστίαση της προσοχής, της παραγωγικότητας ή της δημιουργικότητας· λιγότερη αντιδραστικότητα· και σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμη και ανακούφιση από την κατάθλιψη ή τις οξείες κεφαλαλγίες.

«Εκείνο που φαίνεται να κάνει είναι να ισορροπεί τους ανθρώπους», είπε ο Fadiman στην Huffington Post.

H HuffPost Science πρόσφατα κάθισε με τον Fadiman για να μάθε περισσότερα για το πώς λειτουργεί η μικροδοσολογία και για τις δυνατότητες της ως προς την προαγωγή της ευεξίας και την αντιμετώπισης μιας πληθώρας προβλημάτων υγείας.

Από πού ήρθε αυτή η ιδέα της μικροδοσολογίας;

Ο Δρ. Albert Hoffmann (ο Ελβετός χημικός που ανακάλυψε το LSD) έπαιρνε μικροδόσεις για τουλάχιστον τις δυο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Έζησε ως τα 102 και στα 100 έδινε ακόμη δίωρες διαλέξεις. Ο Hoffmann είπε ότι θα το έκανε κυρίως όταν θα έκανε περίπατο στα δέντρα, πράγμα που του έδινε διαύγεια στη σκέψη. Έτσι ήταν αυτός που πρώτος εισήγαγε τον τρόπο αυτό σε πολλούς από εμάς, κι επίσης είπε ότι αυτό ήταν μια πολύ αδιερεύνητη περιοχή.

Και βεβαίως, για χιλιάδες χρόνια, ιθαγενείς χρησιμοποιούσαν χαμηλές δόσεις ουσιών εναλλακτικής συνειδητότητας επίσης.

Τι είδους άτομα χρησιμοποιούν μικροδόσεις και ποιοι νομίζεις μπορούν να ωφεληθούν από αυτή την πρακτική;

Η λήψη μικροδόσεων φαίνεται να βελτιώνει ένα πελώριο φάσμα καταστάσεων. Εξερεύνησα τη μικροδοσολογία ως έναν ασφαλέστερο τρόπο χρήσης των ψυχεδελικών από τις υψηλότερες δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν. Περίπου το 95% των ατόμων που μου γράφουν έχουν βιώσει μια μεγάλη γκάμα ψυχεδελικών εμπειριών. Βασικά θα του πω, αυτό δεν πρόκειται να σε βλάψει, ενημέρωσε με για το πώς θα πάει.

Η γενική ανταπόκριση είναι ότι νιώθουν καλύτερα. Υπάρχει μια πραγματική κίνηση προς την αύξηση της υγείας και της ευεξίας. Το τι σημαίνει αυτό, για παράδειγμα, είναι ότι αυτοί που μου γράφουν περί του άγχους τους φαίνεται να παίρνουν τη βοήθεια που χρειάζονται. Όσοι το χρησιμοποιούν για τη μάθηση, βελτιώνουν τους ρυθμούς μάθησης. Ένας μαθητής χρησιμοποιούσε μικροδοσολογίες ώστε να περάσει τη δυσκολότερη εξέταση μαθηματικών στο πανεπιστήμιό του και τα κατάφερε παταγωδώς. Ένας άλλος νεαρός χρησιμοποιούσε την πρακτική για να αντιμετωπίσει το δριμύτατό του τραυλισμό, ενώ άλλοι για να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό τους άγχος. Μια νεαρή κοπέλα, ιστορικός τέχνης, ότι ρύθμισε ακόμη και τις περιόδους της και ότι τις έκανε ανώδυνες.

Ποιο είναι ακριβώς το πρωτόκολλό σου για τη μικροδοσολογία;

Την πρώτη μέρα, χορηγείς τον εαυτό σου. Τη δεύτερη μέρα, έχεις ακόμη κάποια επίδραση. Την τρίτη μέρα, δεν έχεις πλέον καμία επίδραση, και την τέταρτη μέρα αυτοχορηγείσαι ξανά. Για τη αυτομελέτη, αυτό είναι το ιδανικό διότι σου δίνει την ευκαιρία να δεις το τι ακριβώς συμβαίνει. Μετά από ένα μήνα –που είναι το διάστημα ακριβώς που ζητάω απ’ όσους μπαίνουν στο πείραμα- οι περισσότεροι λένε ότι εξακολουθούν να αυτοχορηγούνται μικροδόσεις, αλλά όχι τόσο συχνά.

Δουλέψαμε με εκατοντάδες άτομα περί των αναφορών τους για τη μελέτη της μικροδοσολογίας. Πώς ξεκίνησε αυτό και σε ποια πορίσματα οδηγείσαι;

Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος μου γράφει λέγοντάς με ότι «ενδιαφέρομαι για τη μικροδοσολογία» για τον τάδε και δείνα λόγο, «μπορείς να με βοηθήσεις;» Μου ζητούν να τους πω τι ακριβώς προτείνω σε όσους μπαίνουν στο πείραμα, και τελικά ζητάνε να μπουν στην έρευνα. Τότε τους στέλνω ένα πρωτόκολλο που ανέπτυξα για αυτό-έρευνα και τους ζητάω να επιστρέψουν σε μένα με τα πρώτα τους αποτελέσματα. Ίσως να έχω στείλει περίπου 200 με 300 περίπου τέτοιες επιστολές, και έλαβα πίσω περίπου τις μισές απ’ αυτές απαντήσεις ως αναφορές.

Το φάσμα του ενδιαφέροντος κυμαίνεται από το «Φίλε, νέο φάρμακο, αυτό είναι!» ως το «Έχω μετα-τραυματικό στρες, ανανήφω από καρκίνο και μισώ τα φάρμακά που μου δίνουν». Είναι ένα πολύ ευρύ φάσμα. Έχω πολύ κόσμο που λέει «Έχω άγχος ή κατάθλιψη και είτε έχω κόψει τα φάρμακά μου είτε τα μισώ. Θα μπορούσε η μικροδοσολογία να με βοηθήσει;» Και η ανταπόκρισή μου είναι, «Βοήθησε πολλούς άλλους και ελπίζω θα βοηθήσει κι εσένα. Ιδού το πρωτόκολλο».

Άκουσα ότι υπάρχουν δυνατότητες για ενίσχυση της εστίασης της προσοχής και για βελτίωση των συμπτωμάτων της ελλειματικής προσοχής, επίσης.

Αυτό που βασικά λένε είναι ότι είναι πολύ καλύτερα. Εστιάζουν περισσότερο στην τάξη τους και στα μαθήματά τους. Κάποιοι μου έχουν πει ότι είναι σαν το Adderall αλλά χωρίς τις παρενέργειές του. Τώρα αυτοί κόβουν τη χρήση του Adderall και χρησιμοποιούν μικροδόσεις ψυχοδηλωτικών ώστε να απεμπλακούν από τα φάρμακα, ή έστω να μειώσουν στο ελάχιστη τη λήψη αυτών των φαρμάκων.

Στη μελέτη σου, βλέπεις πολλούς να στρέφονται προς τη μικροδοσολογία ως τρόπο για να κόψουν τα φάρμακα;

Για κάποιους, μπορεί να πάρει ένα με δύο χρόνια το να κόψουν τα φάρμακα. Ένας αριθμός ατόμων απλά έχουν πει ότι αυτό γίνεται πολύ πιο εύκολα με τις μικροδόσεις ψυχοδηλωτικών. Είπαν ότι μπορούν να το κάνουν δίχως τον βασανιστικό τρόπο που συμβαίνει ειδάλλως. Μια γυναίκα που ήταν σε φάση απόσυρσης από κάποια αντιψυχωτικά στα οποία δε θα έπρεπε ποτέ να εμπλακεί, είπε ότι δεν ήταν ότι δεν είχε τα ίδια συμπτώματα, αλλά ότι δεν ταυτίζονταν μαζί τους πια. Είπε ότι μπορούσε να σκεφτεί τις συναισθηματικές της μεταπτώσεις ως την εγκεφαλική χημεία σε διαδικασία εξισορρόπησης.

«Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, όταν τελείωσε ο μήνας του πειράματος, λέει ότι κοιμάται καλύτερα, τρέφεται πιο υγιεινά, κι ότι ξεκινάει γιόγκα και διαλογισμό».

Τι συμβαίνει κάτω από τα φαινόμενα ώστε να συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές;

Αυτό που φαίνεται να κάνει η μικροδοσολογία είναι η εξισορρόπηση. Εδώ είναι μία γενίκευση, με την οποία ήρθα σε αυτό το συμπέρασμα: Φαίνεται ότι όλοι όσοι δοκίμασαν το πείραμα βελτίωσαν τη σχέση τους με το σώμα τους –ή το σώμα τους βελτίωσε της σχέση του μ’ αυτούς.

Ένας έκοψε το τσιγάρο. Είπε ότι γνώριζε ότι το κάπνισμα δεν είναι καλό κι ότι ήταν λες και το σώμα του μπορούσε να τον βοηθήσει να πάρει την απόφαση. Εκείνο που φαίνεται να συμβαίνει με τη μικροδοσολογία είναι ότι γίνεσαι καλύτερα εναρμονισμένος με τις δικές σου αληθινές ανάγκες.

Γιατί υπήρξε τόσο λίγη έρευνα στη μικροδοσολογία αυτών των ουσιών;

Υπάρχουν δύο κύρια προβλήματα. Ένα είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρονταν για τη μικροδοσολογία, ακόμη και μόλις πριν δυο χρόνια. Η πρώιμη έρευνα ήταν πάντα περί των υψηλών δόσεων, και το γεγονός ότι μπορούσες να πάρεις ψυχοδηλωτικά ως μικροδόση είναι κάτι που δεν συνελήφθη πρωτύτερα. Ο μόνος που γνωρίζουμε να έκανε μικροδόσεις με σοβαρό τρόπο ήταν ο Hoffmann… Βασικά, ήταν αόρατο όταν η έρευνα ήταν ακόμη νόμιμη και τον περισσότερο καιρό που δεν ήταν.

Από την άλλη, μίλησα με έναν μέγιστο ερευνητή που έκανε κάποιες ψυχεδελικές μελέτες και ο οποίος είπε ότι θα ήθελε πολύ να κάνει μια έρευνα περί της μικροδοσολογίας. Τον ρώτησα τι ήταν αυτό που τον εμπόδιζε. Είπε ότι αυτοί που δίνουν την άδεια θα απαντούσαν, «Α, θέλεις να δίνεις ένα πρώτης τάξεως παράνομο ναρκωτικό σε άτομα κάθε τέσσερις μέρες και να τους αφήνεις απλώς να αλωνίζουν;» Θα είναι πραγματικά δύσκολο.

Τώρα, υπάρχουν δυο ομάδες, μια στην Αυστραλία και μια στην Ευρώπη, που ξεκινούν έρευνες περί της μικροδοσολογίας. Δουλεύω και με τις δυο αυτές ομάδες στο σχεδιασμό της μελέτης.

Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΔΗΛΩΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΪΑΣΗΣ

2015-06-18T10:29:00.001+03:00

Πολλοί στο άκουσμα ότι τα ψυχοδηλωτικά δύνανται να θεραπεύσουν άμεσα προβλήματα δυσεπίλυτα, όπως είναι ο εθισμός, οι διαστροφές ή η κατάθλιψη, αντιδρούν με κυνισμό καθώς είναι πράγματι μεγάλος ο διασκελισμός που απαιτείται για μια μεταστροφή στην άποψη ότι ένα «τοξικό ναρκωτικό» μπορεί τελικά να δράσει ως το αποτελεσματικό «ίαμα» και μάλιστα με θρησκευτικού τύπου συνεκδοχές. Το πρώτο που μπορεί να κάνει ο ανενημέρωτος είναι να αντιδράσει με απαξίωση και ειρωνεία, παραβλέποντας κάθε νέα ένδειξη που καθιστά τούτη τη στάση του παρωχημένη. Γεγονός είναι όμως ότι οι ενδείξεις δικαίωσης της ψυχοδηλωτικής εμπειρίας αυξάνονται παταγωδώς, αφήνοντας ελάχιστα ερείσματα επιστημονικού αντίλογου. Ό,τι έχει απομείνει είναι η πρόζα μιας συντηρητικής «κούφιας» ρητορικής, την οποία η αναδυόμενη γνωσιολογία των ψυχοδηλωτικών έχει ήδη καταστήσει ως ένα φαιδρό εκκρεμές, ταλαντευόμενο στις ίδιες στείρες εκφορές και συνεχώς εξοβελιζόμενο από κάθε τεκμήριο έγκυρης επιστημονικής γνώσης.

Είναι πολλά τα χρόνια που πέρασαν από τα πρώτα ερεθίσματα της ψυχεδελικής μαγείας, στα μέσα του 20^ου αιώνα. Έκτοτε οι πειραματισμοί, οι επίσημες και οι ανεπίσημες έρευνες, η ενδελεχής εξερεύνηση του νου και των ψυχολογικών αντανακλαστικών και η διερεύνηση πανάρχαιων σαμανικών μοντέλων ίασης έχουν ζυμώσει έναν νέο κορμό γνωσιολογίας, όσον αφορά την ψυχοδηλωτική έκσταση, που μεταθέτουν την ψυχοθεραπεία σε ένα συναρπαστικό τοπίο ενδοσκόπησης με νέες εφαρμογές και ριζοσπαστικές απόψεις –τώρα πια δεν είναι οι διαβόητες «ψυχομιμητικές/παραισθησιογόνες» ουσίες αλλά τα εξεζητημένα κλειδιά που ανοίγουν τις θύρες δυνατοτήτων, στο κατώφλι των οποίων βολοδέρνουν πλείστες αποτυχημένες ή αδιέξοδες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις.

Ποιος είναι, όμως, ο τρόπος που θεραπεύει τούτη η ιδιάζουσα εμπειρία; Ποια η μηχανική της ψυχοδηλωτικής αυτοϊασης;

Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο ευθύς αμέσως αντικρίζει μια πλούσια θεματική, που ακόμη είναι στα πρώτα στάδια καθιέρωσής της, εκπτυσσόμενη με μια ορολογία που υποδηλώνει πολλά σημεία διεπαφής με ποικίλους θεωρητικούς κλάδους της ίασης, προσφέροντας νέες ατραπούς ανάγνωσης και αντιμετώπισης των ψυχολογικών προβλημάτων, καθώς εν πολλοίς συμπτύσσει το ίδιο το ψυχοδυναμικό συμβάν της έκστασης με ψυχαναλυτικές και πνευματικές προσεγγίσεις. Ίσως αυτό διαφανεί εδώ από μια απόπειρα γενικής σκιαγράφησης των τρόπων με το οποίο τα ψυχοενεργά ερεθίσματα δύνανται να επιφέρουν την ευκταία μεταμόρφωση του υποκειμένου.

¥ Ένα από πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα της εμπειρίας αυτής είναι η ανάδειξη της συστατικής κενότητας των ψυχονοητικών μορφωμάτων, με άλλα λόγια, η κένωση της υποκειμενικότητας δια της φανέρωσης της αμιγώς φαντασιακής υπόστασης των συμπλεγμάτων. Έτσι είναι που ο ψυχικός πόνος των εσωτερικών τραυμάτων φτάνει στα όρια της υποκειμενικής και χρονικής έκτασής του. Η αύξηση της αναστοχαστικής ενατένισης που προκαλούν τα ψυχοδηλωτικά κομίζει τη συνειδητότητα στο σημείο αποκάλυψης της εγγενούς κενότητας που χαρακτηρίζει από ένα σημείο και ύστερα κάθε μόρφωμα, όχι μόνο τα τραυματικά. Ενώ η ψυχαναλυτική ερμηνευτική εξεικονίζει την αίσθηση απουσίας/απώλειας ως μια συνθήκη που ταλανίζει την υποκειμενικότητα, ως υπαρκτική της βάση, φαίνεται ότι η ψυχεδελική εμπειρία επιτείνει τις όποιες ψυχαναλυτικές ανιχνεύσεις προς τη διαλεκτική παραδοχή ότι η αναστοχαστική ανάδειξη της εγγενούς κενότητας είναι τελικά και το διέξοδο στο όποιο υπαρξιακό ή ψυχολογικό πρόβλημα. Η έμφυτη ασυνέπεια του νοήματος δε θα πρέπει άλλωστε να επιβάλλει την υπαρξιακή κρίση αλλά την ιλαρότητα, ως μια συθέμελα θεραπευτική στροφή στην ερμηνεία των πραγμάτων. Η ψυχοδηλωτική εμπειρία σε βοηθάει να δεις ότι το να αποζητάς την ολοκλήρωση ή αποπεράτωση του νοήματος στις αλληλουχίες των εξηγήσεων δεν αποτελεί παρά τη δοκιμασία του Ταντάλου, εφόσον η γλώσσα είναι φύσει παραπεμπτική και κατά κανόνα ατελής στην εκφορά της. Ως εκ τούτου, δεν αργεί κανείς να συνειδητοποιήσει ότι στην ενατένιση της αισθητικής ατέλειας είναι που αναδεικνύονται οι ολοτροπικές τάσεις, πάντα δυνητικά και οριστικά τέτοιες, αποδεσμεύοντας τον συλλογισμό από την αναζήτηση γραμμικών αφηγήσεων με αρχή και τέλος. Ο διαλογισμός στις απόκρυφες πτυχές του κάλλους είναι που εμποτίζει το υποκείμενο με την πρωτογενή δυνατότητα απόλαυσης των δονήσεων της αυτοαναφορικής έντασης αυτής καθεαυτής –δηλαδή, της αυξανόμενης συνειδητότητας και των όποιων στοχαστικών μεταπτώσεών της.

¥ Ο άλλος τρόπος με τον οποίο κατακλύζει το υποκείμενο η εν λόγω θεραπεία έγκειται στην αύξηση της ψυχονοητικής ρευστότητας, ανακινώντας και εν καιρώ διαβρώνοντας τα πάγια ψυχονοητικά μορφώματα εν είδει συμπλεγμάτων, τραυμάτων, ψυχολογικών βεβαιοτήτων, κλπ. Η εντατικοποίηση των στοχαστικών ανιχνεύσεων δημιουργεί ένα νέο ρηματικό πεδίο αέναης αναποφασιστικότητας, που προσφέρει την ευκαιρία της ανασύστασης της προσωπικότητας δίχως την τυραννική επίταξη αθέμιτων αστερισμών νοήματος. Η ρευστοποίηση αυτή αποδεικνύει ακριβώς αυτό, ότι τα τραύματα ή οι δυσάρεστες αυτογνωματεύσεις δεν είναι παρά προσωρινοί αστερισμοί σημασιακής τάξης που όμως καθιερώνονται λόγω της αποκοπής από το αυθαίρετο βάθρο εκ του οποίου στην ουσία εκπηγάζει η υποκειμενικότητα. Η ψυχοδηλωτική εμπειρία επεμβαίνει ακριβώς σε αυτή τη στρέβλωση της υποκειμενικότητας από το πεδίο-μηδέν εκ του οποίου είναι δυνατή η αυθαίρετη ανάληψη του νοήματος και η φαντασιακή έκπτυξη της προσωπικότητας στον ορίζοντα της απόλυτης καινοφάνειας, το Ασυνείδητο.

¥ Ενώ, όλως παραδόξως, η ψυχοδηλωτική εμπειρία εντατικοποιεί και πυκνώνει τη σκέψη, συνάμα διανοίγει τη συνειδητότητα στο αισθαντικό υπόστρωμα, όπου τα αισθητηριακά δεδομένα ανακτούν τη χαμένη «βουβή» σημασία τους, το όποιο αυτοτελές «νόημά» τους. Τα ερεθίσματα γίνονται αυτό που η σημασιολογική – παραπεμπτική επικάλυψη θολώνει: την, ηλεκτρική στην αμεσότητά της και απύθμενη στην κάθετη οντολογική της διάνοιξη, αισθητηριακή εμπειρία. Η ανάκτηση τούτης της εμπειρικής διάστασης, η οποία απωλέσθηκε στην προνηπιακή φάση, μας δίνει την πρόσβαση σε ένα απολύτως σημαντικό καταφύγιο, που προστατεύει από τον ορυμαγδό των λογής-λογής ψυχονοητικών συμπλεγμάτων, των οποίων η υπόσταση είναι καθαρά γλωσσική: την καθαρή ενσυναίσθηση του υλικού και βιολογικού σώματος, που όμως δεν καθαιρεί το σημασιακό τραύμα («υποφέρω… επειδή…») λόγω της αντιζυγίας προς τη στερεότητα/απτότητα της διάστασης αυτής αλλά εξαιτίας μιας εκπληκτικής ανακάλυψης που συνάδει και με τα πορίσματα της σύγχρονης Φυσικής. Το αισθητηριακό ερέθισμα, η αντίληψη της αμιγώς υλικής ποιότητας, όπως γενικότερα είναι η αίσθηση της ίδιας της ενσώματης εμπειρίας ή κάποιων συγκεκριμένων περιβαλλοντικών ερεθισμάτων όπως είναι το άγγιγμα ενός δέντρου, περιέρχεται στα πλαίσια των αμιγώς ενεργειακών συμβάντων –συμβάν με την έννοια του καινοφανούς. Έτσι, η προσοχή στρέφεται από τη ροή δεδομένων της αφηρημένης σκέψης στη ροή δεδομένων του αισθητηριακού βιώματος, που τελικά, λόγω της ενεργειακής του στροφής, αποδεικνύεται πιο πνευματώδης από την ίδια τη σκέψη! Ως ενεργειακή ροή διακυμάνσεων μετατρέπει το ζητούμενο της συνειδητότητας από τις φύσει ατελέσφορες σημασιολογικές αναδιατάξεις στην αισθητική απόλαυση των ενεργειακών εκφορτίσεων που συνιστούν την υπόσταση της ύλης. Με άλλα λόγια, με αυτή τη αντιληπτική στροφή, το υποκείμενο έχει την ευκαιρία να αδιαφορήσει για την όποια εκκρεμότητα στην αλληλουχία των σημασιακών εξηγήσεων (που ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί ποτέ) και αναπαύεται στις ηλεκτρικές εκφορτίσεις των ερεθισμάτων. Συνεπώς, η αγωνία του μονίμως ατελέσφορου ή της μη-πληρότητας γίνεται η ακλόνητη ώθηση αισθητηριακής και αισθητικής ανάτασης και άρα απόλαυση του σώματος, των υλικών μεταπτώσεων και της ενδεχομενικότητας με σαφή διάκριση από την τυραννία των σημασιολογικών αστερισμών, οι οποίοι πλέον τίθενται στο περιθώριο του εναλλακτικού αγώνα που διάγει η αισθητική αυτή συνείδηση. Τοιουτοτρόπως, η έννοια της μακαριότητας γίνεται σπλαχνική και αυταπόδεικτη, ένας ξεκάθαρος ψυχολογικός προσανατολισμός που δεν υπόκειται σε καμία αφήγηση και καμία περίπλοκη οροθέτηση –η λύση βρίσκεται εδώ και τώρα στην κατάδυση επί των ερεθισμάτων μέχρις ότου η ποιότητά τους να διαφύγει κάθε νοηματικού αστερισμού ώστε να γίνει σκέτη αυτοαναφορική ένταση, η πρώτη ύλη της ψυχικής ανάτασης…

¥ Η θεραπεία έρχεται αναπάντεχα και δια του παροξυσμού ή της εκδραμάτισης των ασυνείδητων τάσεων. Στην αρχή το ασυνείδητο είναι γεμάτο φύτρες λανθανόντων τάσεων των οποίων η όποια ενέργεια περιορίζεται σε παντελώς ανεπαίσθητες απόπειρες ανακλαστικότητας (την ανάπτυξη συνειδητοποίησης τους) ως κάποια απολιθώματα που μοιάζουν μη αγώγιμα στην επενέργεια του λόγου. Προοδευτικά, καθώς η ψυχολυτική εμπειρία των συγκεκριμένων βιοχημικών αυτών κλειδιών διευρύνει την αυτεπίγνωση στις ρίζες της σκέψης, στο μικρομοριακό βάθος του ασυνειδήτου, τούτες οι φύτρες ενεργοποιούνται ως εξής: εν πρώτοις, εκδηλώνονται ως αυτο-υποπτευόμενα μορφώματα· δηλαδή, τείνουν προς την ανάδειξη της ισχύος τους με μια εμφατική εκδίπλωση που όμως παραμένει μερικώς απροσδιόριστη στην κατεύθυνσή της («ίσως τελικά να νιώθω πραγματικά έτσι για το Χ περιστατικό»). Εν τέλει, οι τάσεις αυτές καταλήγουν στο ζενίθ της έκπτυξής τους ως αυτοσυμπερασματικά μορφώματα, δηλαδή, κλειστά συστήματα αυτοαναφορικών δεδομένων («τελικά είμαι όντως Χ») που κατόπιν αναστοχαστικών διερευνήσεων δεν επιδέχονται πλέον αμφισβήτησης. Πώς όμως αυτή η καταληκτική τροπή σε μια παγιότητα, που έρχεται σε τέτοια αντίθεση με τον παραπάνω ορισμό της ψυχονοητικής ευεξίας (η ρευστότητα το παν), μπορεί να επιδράσει προς την ανάνηψη του προσώπου; Ακριβώς επειδή το ζενίθ της αυτοσυμπερασματικής εκδήλωσης είναι ταυτόσημο με τη διαγραφή της· ο ολοκληρωτικός εγκλεισμός στην παραδοχή ενός «πάγιου» ψυχολογικού μορφώματος είναι και το σημείο απομυθοποίησης των κανόνων που το καθιστούν ως τέτοιο. Η μεταμορφωσιακή ανίχνευση επί τη βάσει του αυθαίρετου φαντασιακού είναι ακριβώς η απόρροια της αποπεράτωσης των ανιχνεύσεων του ήδη υπαρκτού που καθιστά η νομοτέλεια του προγραμματισμένου ασυνειδήτου (όλα όσα κατισχύει ο λόγος)· όταν φτάνουμε στο πέρας εκείνου που ήταν απλή τάση κι όταν αυτό το πέρας τεκμαίρεται διαισθητικά ως αυθαίρετος κανόνας του λόγου που έχει καθιερώσει ο κοινωνικός προγραμματισμός τότε εντεύθεν πυροδοτείται η χειραφετημένη επένδυση του φαντασιακού, η οποία είναι ολωσδιόλου πειραματική, ρευστή και αεικίνητη. Το ταξίδι προς το Άπειρο και οι ραγδαίες ευεπίφορες μεταμορφώσεις βρίσκεται έξω από τον κόλπο του κίβδηλου ολοκληρώματος που αποκαλούμε «ασυνείδητο». Με αυτή την πρώτη μορφοκλασματική διάνοιξη στο πραγματικό αβυσσαλέο ασυνείδητο είναι που το υποκείμενο αποκτά τη δύναμη για να πάρει το τιμόνι στα χέρια του –μια στροφή στο φαντασιακό που καμία μεθοδολογία θεραπείας ή αυτοπραγμάτωσης δεν εγγυάται με τόσο εντυπωσιακά αποτελέσματα όσο τα ψυχοδηλωτικά.

Εν συνόλω, οι παραπάνω επισημάνσεις υποδηλώνουν ότι η ψυχοδηλωτική εμπειρία προσφέρει ακριβώς αυτό που οι κοινές ψυχοθεραπευτικές ή ψυχαναλυτικές συνεδρίες αποζητούν χρονοβόρα ως κορωνίδα της διαδικασίας τους: την πρόκληση ερμηνευτικής αναπροσαρμογής από μεριάς του υποκειμένου. Εν κατακλείδι, ρευστοποιεί τα δεδομένα κατά τρόπο που τελικά ξεμουδιάζει τη βούληση για ιδιάζουσα, θεμιτή ερμηνεία των πραγμάτων ώστε να αναδειχθούν νέες πτυχές νοηματοδότησης, που προάγουν την σύνολη ψυχονοητική και ψυχοσωματική υγεία. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία κατευοδώνεται αποτελεσματικά μόνο εντός ενός υπεύθυνου ψυχοθεραπευτικού πλαισίου που βοηθάει τη στοχοθέτηση της βέλτιστης δυναμικής ερμηνείας, η οποία αρμόζει να είναι ανεπισκίαστη από τις κακές μεσολαβήσεις των επικρατούντων ηθικών γνωματεύσεων που τις περισσότερες φορές αναστέλλουν τη δημιουργική αυτοϊαση εκ του φαντασιακού.

DMT & ΝΕΥΡΟΘΕΟΛΟΓΙΑ

2015-06-03T14:47:00.003+03:00

Συνέντευξη του Rick Strassman, PhD., συγγραφέα του πρωτοποριακού βιβλίου DMT: The Spirit Molecule

Πέρασαν κιόλας 15 χρόνια από τότε που το βιβλίο σας DMT: The Spirit Molecule εκδόθηκε. Ποια ήταν η γενικότερη αποδοχή από τον κόσμο, την επιστημονική κοινότητα και την πνευματική κοινότητα έκτοτε;

Το απλό αναγνωστικό κοινό ήταν αρκετά ενθουσιασμένο με το έργο μου επί του DMT. Το πρότυπο βιβλίο περί του DMT –DMT: The Spirit Molecule- πούλησε 150.000 αντίτυπα, και γενικά πουλάει όλο και περισσότερα κάθε χρόνο. Το ντοκιμαντέρ που βασίζεται στη δουλειά μου, με το ίδιο όνομα όπως το βιβλίο, έγινε πολύ δημοφιλές και επιτυχημένο επίσης.

Η επιστημονική κοινότητα πιάστηκε στον ύπνο καθώς το βιβλίο μου φαίνεται να βγήκε από το πουθενά μετά από 20 χρόνια χάσματος τέτοιου είδους έρευνας στις ΗΠΑ. Όταν παρουσίασα τα δεδομένα μου στις αρχές του ’90 ειδώθηκε κυρίως με κάποια κατάπληξη από την παλαιότερη γενιά των ερευνητών και με αμηχανία από τους σύγχρονους, αλλά δεν υπήρχε κάποια έχθρα.

Όπως περιγράφω στο βιβλίο περί του DMT, η Ζεν κοινότητα μου δεν εξέλαβε θετικά την έρευνά μου ούτε όσα έγραψα γι’ αυτήν, αλλά τελικά αυτό αποδείχθηκε καλό διότι μου επέτρεψε να επιστρέψω στις δικές μου πνευματικές ρίζες ώστε να βρω ένα πιο αδιάσειστο μοντέλο για την εμπειρία που προκαλεί το DMT. Αυτό το μοντέλο το εκφράζω στο νέο μου βιβλίο περί της κατάστασης του DMT σε σχέση με την προφητική εμπειρία που έχει καταγραφεί στην Εβραϊκή Βίβλο, DMT & The Soul of Prophecy.

Μια από τις θεωρίες σας λέει ότι το DMT αποδεσμεύεται στον εγκέφαλο και/η γρήγορα συντίθεται στην επίφυση κατά στη φάση του θανάτου. Αναπτύξατε αυτή τη θεωρία ώστε να τη δέσετε με τις δικές σας πεποιθήσεις περί της «πνευματικότητας» και του γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν στο σύνολό τους;

Γνωρίζαμε για περίπου 60 χρόνια ότι τα πνευμόνια δημιουργούν DMT. Πρόταξα πολλά περιστασιακά τεκμήρια στο βιβλίο περί του DMT για το ρόλο της επίφυσης στη σύνθεση του DMT, αλλά αυτά καθιερώθηκαν μόλις πριν δυο χρόνια. Ακόμη δεν ξέρουμε αν η δράση του DMT αυξάνεται κατά την επιθανάτια εμπειρία. Ωστόσο, εφόσον οι υποκειμενικές αποφάνσεις της επιθανάτιας εμπειρίας μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά με την κατάσταση του DMT, ακούγεται λογικό ότι και σε αυτές το ενδογενές DMT θα παίζει κάποιο ρόλο.

Νομίζω ότι το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, υπάρχει λόγω της ευεργεσίας του Θεού, και μόλις μας δημιούργησε θα ήθελε να Τον γνωρίζουμε και να Τον αγαπάμε. Στη νέα μου θεωρία περί της νευροθεολογίας, προτείνω ότι ο εγκέφαλος είναι έτσι σχεδιασμένος ώστε να είμαστε ικανοί να επικοινωνήσουμε με το θεϊκό και ίσως το ενδογενές DMT να εμπλέκεται στη μεσολάβηση των φαινομενολογικών περιεχομένων –οράματα, φωνές, συναισθήματα, κλπ.- που συνοδεύουν τη διαδραστική θρησκευτική εμπειρία με τον Θεό.

Πολλοί επιστημονικά σκεπτόμενοι σνομπάρουν την ιδέα να υπάρχει οτιδήποτε έξω από τον μετρήσιμο, υλικό κόσμο. Συμπεριλάβατε το DMT σε κάποιες θεωρίες όπως της εξωσωματικής εμπειρίας, της επιθανάτιας εμπειρίας και της απαγωγής από εξωγήινους. Φαίνεται ότι υπάρχει μια συνεκτικότητα στις αναφορές μεταξύ όσων είχαν μια εξωγενώς χορηγούμενη «εμπειρία του DMT» και όσων βίωσαν κάποια από αυτά τα φαινόμενα δίχως DMT. Είναι μήπως αυτή η συνεκτικότητα των αναφορών και των στατιστικών που σας οδήγησε στο να αναπτύξετε αυτή τη θεωρία ή κάτι εντελώς διαφορετικό;

Η αληθινή μου ενόρμηση να κάνω τη δουλειά με το DMT ήταν η παρατήρηση του πόσο όμοια είναι η επίδραση των ψυχεδελικών ουσιών με τις περιγραφές κάποιων συγκεκριμένων Ανατολικών θρησκευτικών διαλογισμών αλλά και των επιθανάτιων εμπειριών. Μου φάνηκε ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος κοινός βιολογικός παρανομαστής. Δηλαδή, ίσως τα ψυχοδηλωτικά και οι διαλογιστικές πρακτικές ενεργοποιούν το ίδιο μέρος του εγκεφάλου, ώστε οι δύο καταστάσεις να μοιάζουν. Μου έγινε γνωστή η συσχέτιση μεταξύ της εμπειρίας του DMT και των όσων γράφοντα περί της εξωγήινης απαγωγής αφού τελείωσα την έρευνά μου.

Σε σχέση με τα ευρήματα από τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, είδατε κάτι που να σας εξέπληξε ή κάποια συνεκτικότητα που θα έπρεπε να αναφερθεί;

Κάναμε κάποια εγκεφαλογραφήματα με το DMT, αλλά τα δεδομένα δεν ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα λόγω τεχνικών δυσκολιών.

Γνωρίζω ότι έχετε κάνει εκτεταμένες έρευνες επί της μελατονίνης και της επίδρασής της στο σώμα. Μολονότι ανακαλύψατε ότι η μελατονίνη δεν έχει ψυχοενεργές ιδιότητες, μήπως ανακαλύψατε ότι έχει ωστόσο κάποια σχέση με το DMT; Στην προηγούμενή μας συζήτηση, σας πληροφόρησα περί της πεποίθησής μου ότι η μελατονίνη θα μπορούσε να μετατρέπεται σε DMT μέσω της αλκάλωσης. Έχετε κάτι να πείτε γι’ αυτό;

Οι έρευνές μου περί μελατονίνης διεξήχθησαν από το 1985 ως το 1987. Η κύρια ψυχολογική επίδραση στις υψηλές δόσεις της είναι η νάρκωση παρά κάποια ψυχοδηλωτική επίδραση. Ανακαλύψαμε ωστόσο ότι η ενδογενής μελατονίνη εκτός από τους κιρκαδιανούς ρυθμούς ελέγχει και τη θερμοκρασία του σώματος στη μέση της νύχτας.

Συζητήσαμε όντως περί της υποτιθέμενης μεταμόρφωσης της μελατονίνης σε DMT μέσω της αλκάλωσης… Ωστόσο, δε μου είναι οικείο αυτό το μονοπάτι.

Στη θεωρία σου περί νευροθεολογίας προτείνετε ότι ο εγκέφαλος είναι σχεδιασμένος ώστε να επικοινωνεί με τον Θεό. Υπαινίσσεστε ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ως μια κεραία; Κι αν ναι, μήπως αυτό υπαινίσσεται ότι οι εγκέφαλοί μας είναι εγγενώς ικανοί στο να προσλαμβάνουν πληροφορία κατά τρόπο «τηλεπαθητικό»;

Η θεωρία μου περί νευρολογίας υποδηλώνει ότι ο Θεός σχεδίασε, τρόπον τινά, τον εγκέφαλο ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί Του και με τους διαμεσολαβητές/αγγέλους Του. Νομίζω ότι είναι πιο περίπλοκο από μια απλή κεραία· ίσως μια καλύτερη αναλογία θα ήταν η τηλεόραση η οποία εκθέτει πληροφορία που προσλαμβάνεται από μια εξωτερική πηγή χρησιμοποιώντας διάφορες τροπικότητες. Στην περίπτωση του εγκεφάλου, αυτό θα ενείχε όλα τα συστατικά της υποκειμενικής εμπειρίας, συμπεριλαμβανομένης της αντίληψης, της γνώσης, του συναισθήματος, κοκ.

Βασιζόμενοι στις έρευνές σας και τις αναφορές που καταγράφονται στο βιβλίο σας, πολλοί συμμετέχοντες στο πείραμα του DMT αναφέρουν μια διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει να πεθαίνεις, ιδίως όταν η εμπειρία είναι πλήρης στην έντασή και το βάθος της. Φαίνεται ότι κάποιοι από αυτούς υπερέβησαν τον φόβο τους για τον θάνατο. Μπορείτε να εξηγήσετε γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις για τη διαδικασία του θανάτου; Πιστεύετε στην έννοια της μετενσάρκωσης;

Όταν πια όλα είχαν γίνει και ειπωθεί, έδωσε στους εθελοντές μου μόνο δυο συμβουλές προετοιμασίας για το πώς να χειριστούν την υψηλή δόση του DMT: ότι είναι πολύ απότομη και ότι μπορεί να πιστέψουν ότι είναι νεκροί. Αναφορικά με την τελευταία συμβουλή, υποδήλωσα ότι υπάρχουν δυο τρόποι να το αντιμετωπίσουν αυτό: είτε με πανικό και παλεύοντάς το μέχρι το τέλος είτε με ψυχραιμία και με απόλυτη προσοχή στο που βρίσκονται και στο τι συμβαίνει.

Αυτή τελικά αποδείχθηκε μια καλή συμβουλή, διότι σχεδόν όλοι οι εθελοντές βίωσαν όντως στις υψηλές δόσεις του DMT το διαχωρισμό της συνειδητότητας από το σώμα, και μόνο μια μικρή μερίδα βίωσε τον πανικό. Αυτό το συναίσθημα του να διαχωρίζεται ο νους από το σώμα τους έδειξε ότι η συνείδηση μπορεί να υπάρχει σε ένα μη-φυσικό πεδίο και έδωσε σε πολλούς από αυτούς την επιβεβαίωση ότι η συνείδηση επιβιώνει του σωματικού θανάτου.

Επιπρόσθετα, έχω κάνει διάφορες εικασίες περί του ότι ίσως το DMT να εκκρίνεται κατά την επιθανάτια εμπειρία. Προτάσσω πολλές περιστασιακές αποδείξεις γι’ αυτό στο πρώτο μου βιβλίο, DMT: The Spirit Molecule. Αν όντως αυτό ισχύει, τότε όντως η υψηλή δόση του DMT μπορεί να είναι μια πρόβα θανάτου. Δηλαδή, κάποιος εισέρχεται σε μια κατάσταση που μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με όσα συμβαίνουν στην πραγματική επιθανάτια διαδικασία. Αυτό έκανε έγειρε τη διαίσθηση πολλών εθελοντών και μετά τις εμπειρίες υψηλής δόσης που τους έβαλε σε μια μη-σωματική αλλά εντελώς συνειδητή κατάσταση, πίστεψαν ότι είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για την επιθανάτια διαδικασία.

Η έννοια του «εξωσωματικού» είναι ξένη στους κύκλους των κυρίαρχων επιστημονικών κύκλων, δοθείσης ότι η έννοια της «ψυχής» ή του «πνεύματος» δεν έχει γίνει ακόμη ιδιαίτερα αποδεχτή… Όμως, υπάρχουν πρωτοποριακοί οργανισμοί όπως το Monroe Institute και το International Association of Consciousness που ειδικεύονται σε τέτοια αντιληπτά φαινόμενα. Ποιες είναι οι σκέψεις σας στις αναφορές περί εξωσωματικές εμπειρίες; Πιστεύετε ότι σε κάποια φάση αυτές οι εμπειρίες θα αποδειχτούν σε κλινικό περιβάλλον ως κάτι περισσότερο από απλά μια παραίσθηση του νου;

Πολλές από τις συζητήσεις περί των εξωσωματικών εμπειριών περιλαμβάνουν τα φαινόμενα περιπλάνησης σε άλλα μέρη μέσω της ελεύθερης συνειδητότητας. Δεν είναι αυτό που ακριβώς συμβαίνει όμως κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης εμπειρίας με το DMT, δεδομένου ότι κανείς δεν πέταξε πάνω από το Αλμπουκέρκε ή δεν επισκέφτηκε τους συγγενείς του στο Τολέδο. Παρότι υπήρχαν αναφορές από πολλούς εθελοντές ότι βρίσκονταν «κάπου αλλού», αυτό το κάπου αλλού συμμετείχε μάλλον σε ένα παράλληλο επίπεδο της πραγματικότητας παρά στην καθημερινή μας πραγματικότητα.

Η λαϊκή ιδέα της εξωσωματικής εμπειρίας θα μπορούσε να επαληθευτεί απλώς με τη χρήση πληροφοριών από όσους βρίσκονταν στο μέρος που η ατομική συνειδητότητα επισκέφτηκε. Από την άλλη, η αντικειμενική φύση του εγχειρήματος της μαρτυρίας των περιεχομένων παράλληλων επιπέδων της πραγματικότητας θα απαιτούσε ένα πολύ πιο επιτηδευμένο τρόπο επαλήθευσης. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη μιας κάμερας της «σκοτεινής ύλης» που θα μπορούσε να αποτυπώσει εικόνες αυτού του φυσικού πεδίου θα ήταν ένας ενδιαφέρον τρόπος σύγκρισης των αναφορών που μας έδωσαν οι εθελοντές.

Ήσασταν αρκετά ανοιχτός περί των σκέψεών σας περί πολλών από των αναφερόμενων «οραμάτων» και μυστικιστικών εμπειριών στα θρησκευτικά κείμενα και ιδιαίτερα της Βίβλου ως μια πιθανή συσχέτιση με την ενδογενή παραγωγή του DMT. Έχετε επίσης μια εξαιρετική παράθεση από έναν από τους εθελοντές σας, που είπε: «Μπορείς να είσαι άθεος μέχρις ότου το 0,4» (εννοώντας το κατώφλι της υψηλής δόσης του χορηγούμενου DMT). Πιστεύετε ότι αυτή η σύγκλιση μεταξύ θρησκείας/πνευματικότητας και επιστήμης θα συμβεί στα επόμενα 20 χρόνια; Αν ναι, πιστεύετε ότι το DMT είναι ακριβώς ένα από τα σημεία αυτής της σύγκλισης;

Πριν τον Καρτέσιο και τον Σπινόζα, η θρησκεία και η επιστήμη ήταν αρκετά στενά συνυφασμένες στη μεσαιωνική μεταφυσική. Μπορούσε κανείς να περιγράψει φυσικά φαινόμενα, να εξηγήσει το μηχανισμό τους, και την ίδια στιγμή να θέσει μια υψηλότερη τάξη αφαίρεσης και οργάνωσης, αναθέτοντάς την στον Θεό και των μεσολαβητών Του. Ένας από τους στόχους μου στην πρόταση του νευροθεολογικού μοντέλου της θρησκευτικής εμπειρίας είναι να προσκαλέσω τον κόσμο να αναλογιστεί το πώς θα ήταν δυνατό η ενδελεχής επιστημονική μεθοδολογία να υπάρξει στο ευρύτερο ηθικό και θεολογικό πλαίσιο. Εδώ που τα λέμε, θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, καθώς είμαστε ήδη εκατοντάδες χρόνια μακριά από αυτόν τον διαχωρισμό.

Το πρόσφατο ενδιαφέρον στη βιολογία της πνευματικής εμπειρίας μας προμηθεύει με ένα μεγάλο υπομόχλιο, που θα βοηθήσει σε αυτές τις συζητήσεις περί ενοποίησης. Και, καθόσον το DMT μεσολαβεί μεταξύ των πνευματικών και των υλικών κόσμων, σίγουρα έχει να παίξει το ρόλο του στη συζήτηση περί της ανάπτυξης μιας σύγχρονης μεταφυσικής.

Δηλώσατε ότι ο Jim Fadiman διεξάγει έρευνες στις επιδράσεις των μικρών δόσεων του DMT. Αυτό αντιπαρέρχεται τις παραισθησιογόνες και εξωσωματικές εμπειρίες, υποθέτω. Γνωρίζετε ποια τα οφέλη από τέτοιου τύπου πειράματα;

Ο Jim διερευνά κυρίως τις χαμηλές δόσεις του LSD. Θα ήταν καλύτερα να μιλήσετε με τον ίδιο για το πώς πηγαίνει η έρευνα. Πίνοντας μια μέρα τσάι στο σπίτι του με τη σύζυγό του Ανίτα στην Ελβετία κοντά στα Γαλλικά σύνορα, ο Albert Hoffmann μας είπε ποια είναι η αξιέπαινη επίδραση των μικρών δόσεων του LSD σε καθημερινή βάση· ας πούμε, εκεί γύρω στα 10 μικρογραμμάρια. Πίστεψε ότι αυτή η δοσολογία εξυπηρετεί ως «τονωτικό» -αυξάνοντας την εγρήγορση, την ευστροφία, τη δημιουργικότητα, τη διάθεση, κλπ.

Μιλώντας για διαλογιστικές τεχνικές και το DMT, υπάρχει μια έρευνα που εκδόθηκε στο Proceeding of National Academy of Sciences τον Μάρτιο του 2014 σχετικά με μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι έχουν την ικανότητα να ελέγξουν συνειδητά το αυτόνομο νευρικό τους σύστημα και το ανοσοποιητικό. Η τεχνική που περιλήφθηκε στην έρευνα ήταν ο διαλογισμός στο «Τρίτο Μάτι» μαζί με ασκήσεις βαθιάς αναπνοής. Προφανώς αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μια επιστημονική κοινότητα έχει μετρήσει και καταγράψει αυτή την έμφυτη ικανότητα στους ανθρώπους. Επί τη βάσει του έργου σας και των προσωπικών σας εμπειριών, πιστεύετε ότι εμπλέκεται εδώ το DMT; Αν ναι, ποιες θα ήταν οι δυνητικές διακλαδώσεις για την έμφυτή μας ικανότητα για αυτοϊαση;

Αν οι διαλογιστικές πρακτικές επιφέρουν εμπειρίες παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν δια της χορήγησης του DMT, τότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι το ενδογενές DMT ενεργοποιείται. Ακόμη κι αν, αυτές οι πρακτικές, δεν επιφέρουν ολοκληρωτικά ψυχοδηλωτικά φαινόμενα, εξακολουθεί να υπάρχει η πιθανότητα να εμπλέκεται το DMT, αλλά αυτό είναι δύσκολο να το υποστηρίξει κανείς. Προφανώς, τα δεδομένα μας αφήνουν το ελεύθερο να το υποθέσουμε. Αλλά λόγω των τεχνικών δυσκολιών στην καταμέτρηση τέτοιων χαμηλών ποσοτήτων της ουσίας, η πλήρης διευκρίνιση δεν είναι ακόμη εφικτή.

Ποια, πιστεύετε, η συμβολή του Διαδικτύου στην πρόοδο του κοινού ενδιαφέροντος και της κατανόησης της πνευματικής πτυχής της ζωής;

Όπως σε όλα, το Διαδίκτυο διέθεσα περισσότερη «πληροφορία» διαθέσιμη αλλά παραμένει δύσκολο όπως πάντα το να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάχυ. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το γεγονός ότι πολλές από τις θεωρίες για τις οποίες εικάζω στο βιβλίο μου για το DMT έχουν προσληφθεί ως γεγονός, παρόλα τα πολλά εισαγωγικά που έβαλα γύρω από αυτές τις εικασίες, διαχωρίζοντάς τες από τα επιστημονικά δεδομένα. Όταν μόνο αποσπάσματα και εντυπώσεις εισάγονται στο πελώριο Διαδίκτυο, ως εκ φυσικού η ουσία της απόπειρας θα παρερμηνευτεί. Ταυτόχρονα, ο κόσμος έχει πρόσβαση σε ιδέες και αντικείμενα που ειδάλλως δε θα ήξεραν –δοθείσης ότι η προσβασιμότητα αυτή θα διέπεται από την προδιάθεση για επιτηδευμένη εξερεύνηση του υλικού, μόνο καλό μπορεί να προκύψει.

Μόλις πρόσφατα έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο σας βιβλίο DMT & The Soul of Prophecy, το οποίο φαίνεται να είναι μια εκ των βαθέων ματιά στην εξέλιξη των πεποιθήσεών σας. Ποιο θα θέλατε να ήταν το πεπρωμένο της κατανόησης μας γι’ αυτό που αποκαλούμε «ζωή» στα επόμενα 10, 20, 100 χρόνια;

Κατά κάποιον τρόπο, θα ήθελα να δω την επιστροφή σε μια κοσμοθέαση όπως είχε διαμορφωθεί από τους μεσαιωνικούς Ιουδαίους φιλόσοφους. Αυτή ήταν μια υψηλά επιτηδευμένη μεταφυσική που διέθετε μια ενιαία συγκρότηση της επιτηδευμένης θεολογίας με την επιστήμη των ημερών. Είχαν μια υπερβολικά εκλεπτυσμένη κατανόηση της σχέσης μεταξύ του Θεού και του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένων της δημιουργίας και της πολυποίκιλης ζωής. Ιδιαίτερα, προχώρησαν δυνατά στη συζήτηση του γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι, παρά διαφορετικά.

Μετά τον Καρτέσιο, και κυρίως τον Σπινόζα, η «μεσαιωνική» μεταφυσική έμεινε στάσιμη. Ωστόσο, αυτό συνέβη επειδή αυτοί οι φιλόσοφοι είχαν αρνηθεί την αυθεντία της Εκκλησίας μέσα στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο, παρά λόγω κάποιας εξέλιξης στην ίδια τη μεταφυσική σκέψη. Παραταύτα, χρειάζονταν να αποξηλώσουν την αυθεντία πάνω στην οποία το κληρικό κατεστημένο βασίζονταν –το οποίο ήταν η αποκαλυπτική φύση των Γραφών. Δρώντας έτσι, έφεραν το τέλος σε κάθε περαιτέρω εξέλιξη των μεταφυσικών μοντέλων που γενικότερα ήσαν τόσο παραγωγικά.

Η επιστημονική έρευνα της πνευματικότητας φαίνεται να είναι το τέλειο πλέγμα γύρω από το οποίο μπορούμε να χτίσουμε, ή να ξαναχτίσουμε, μια κυρίαρχη θέαση της ύπαρξης που θα λαμβάνει υπόψιν της αμφότερες τη θρησκευτική και την επιστημονική μεθοδολογία, την ηθική και τη θεωρία. Αυτό ίσως να γίνει καλύτερα αν επιστρέψουμε με επιτηδευμένο τρόπο στο εν λόγω προηγούμενο σύστημα σκέψης που κατάφερε κάτι τέτοιο.

ΙΔΟΥ ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

2015-02-15T15:43:00.002+02:00

Ως εδώ, η πληθώρα ψυχεδελικών εμπειριών, στο πέρασμα τους από τους δαιδαλώδεις μαιάνδρους των εντατικών ψυχονοητικών ανιχνεύσεων και τις φαντασμαγορικές αισθητικές ενοράσεις, δίδαξαν κάτι απολύτως βαρυσήμαντο. Οτιδήποτε πέραν αυτού είναι σαφώς χαμηλότερης σημασίας, ακόμη κι αν πρόκειται για την οντολογική αποκάλυψη της δικτύωσης του πλανήτη μας με εξωγήινους πολιτισμούς –κάτι το οποίο όντως διαφαίνεται όταν η διερεύνηση αποκτά κοσμολογικό χαρακτήρα. Εδώ, όμως, γίνεται αναφορά σε όσα σπλαχνικά μας αφορούν, στο σπονδυλικό ιστό μιας αδιαφιλονίκητης πραγματικότητας, από την οποία απορρέουν όλες οι βιωματικές συνέπειες. Δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από αυτή την ουσιώδη αποκάλυψη. Όλες οι εμπνεύσεις και οι ενοράσεις που αποκομίζει κανείς από την ψυχεδελική εμπειρία, εν τέλει, δείχνουν αυτή την υπέρτατη διαδικαστική εξήγηση, επαληθεύοντας κάθε αλληγορικό πέπλο που την εξεικονίζει ποκιλοτρόπως για τον απλό απαίδευτο νου. Ο λόγος για την έννοια της παλιγγεννεσίας...

Η διεύρυνση της συνειδητότητας δεν είναι μια αναίμακτη διαδικασία –καθώς περιπλέκει τα πράγματα, προκαλεί πόνο, σκοτίζει κατά τη διαφώτισή της και θέτει τις διαπροσωπικές σχέσεις εντός μιας ιλιγγιώδους ψυχαναλυτικής στερεομετρίας, που αποκαλύπτει ασυνέπειες και μια απρόσμενη υποκρισία. Φαίνεται ότι η διεύρυνση της συνειδητότητας, τουλάχιστον στα πρώτα της ερεθίσματα, είναι η αναμέτρηση με τη δυναμική εκτέλεση μιας λαβωματιάς. Όντως, μετά από χρόνια εξερεύνησης μπορεί κανείς να αποφανθεί με βεβαιότητα ότι η εσωτερική αλήθεια αναδύεται πάντα ως μια τοπογραφία πόνου, με τις βαθιές σχάσεις των αρνήσεων και τα ρήγματα της αναφομοίωτης ψυχικής ετερογένειας, κατά τρόπο που δε σου επιτρέπει να απολαύσεις την προοπτική της ευφραντικής εκκένωσης, έτσι όπως την εκφράζει ο βουδιστικός λόγος. Είναι επειδή τα ψυχοτρόπα ερεθίσματα συνοδεύονται πάντα από το ξέσπασμα μιας πυκνογραφημένης σκέψης διαβάλλοντας στην προοπτική αυτή ως ένας περίπλοκος ελκυστικός αραχνοϊστός που αιχμαλωτίζει την προσοχή, δρομολογώντας το νου σε αναρίθμητες διακλαδώσεις υποθέσεων με μια ματαιόπονη αναλυτικότητα που όλο και συγκαλύπτει το «σωτηριολογικό» ζητούμενο.

Ο λόγος που η σκέψη γίνεται ο δήμιος οφείλεται στο ότι ο αραχνοϊστός είναι πλεγμένος με τη λογική των μοτίβων της ναρκισιστικής έπαρσης. Οι στοχαστικές αναπροσαρμογές και η απόμακρη ιχνηλασία τους παρασέρνουν την, τρόπον τινά, παιδική περιέργεια που κρύβεται μέσα μας με το θέλγητρο μιας γλυκιάς καραμέλας όλο και μακρύτερα στο σολιψισμό της ιδεοληψίας που δεσμεύει σε φιλοσοφίες και μεταφυσικές θεωρήσεις, από τις οποίες τρέφεται το βουλιμικό Εγώ. Ωστόσο, η ψυχεδελική εμπειρία, παρ’ όλες τις αυτάρεσκες νεφέλες, αργά ή γρήγορα, σου το δείχνει καθαρά: ότι η επένδυση στις νέες πολυσχιδείς δυνατότητες της σκέψης αποτελεί όχι την έξοδο από τα βάσανα αλλά μια μακρά παράταση της ματαιόπονης συνθήκης. Πρόκειται, λοιπόν, για μια αμφίσημη εμπειρία διότι εκείνο που σου δίνει, την προμηθεϊκή ικανότητα υφαρπαγής της Αλήθειας ή του Κόσμου, σου το αναιρεί, τείνοντας προς το πεδίο βαρύτητας μιας ύστατης αντί-ηρωικής αυτοπαραίτησης, που τελικά δεν είναι δα και τόσο ακατανόητη ή τρομερή όσο φάνταζε στις επάλξεις της ανέγερσης του χαρακτήρα. Εκεί, στο μεταίχμιο, όμως, ο νους εργάζεται μανιωδώς για να μείνει εν κινήσει· για να στήσει το μεγάλο «θρίαμβο» ή έστω για να γλιτώσει τη μαύρη οπή της «απώλειας» -ενδίδει σε σκέψεις που γεννούν σενάρια, επικροτεί αποκαλύψεις και εντρυφεί σε δυναμικές του μέλλοντος που εγγυώνται τη συμπύκνωση του θελήματος, την ένυλη διάσταση του οράματος.

Τούτο το ξέφρενο ξέσπασμα του συλλογισμού, καθώς ο χρόνος περιστρέφεται σα στατική μαντάλα στο φαινομενικά αιώνιο «πάγωμα» της Στιγμής, παρότι ευαγγελίζεται μεφιστοφελικές δυνατότητες, τρέπεται ως μια «θριαμβευτική απώλεια» του Μηνύματος, που χαράζει στον αινιγματικό φόντο των ρευστών ψυχονοητικών δεδομένων. Έτσι, ενώ η πραγματικότητα ανοίγει αποκαλυπτικά τα πιο κρυφά της περιεχόμενα, το λευκό περιστέρι πετάει και φεύγει -κυνηγάς την όψιμη ουρά της ψυχεδελικής αποκάλυψης, σαν επαίτης που σέρνει τα νεφελώδη πλούτη του... Συνειδητοποιείς, λοιπόν, ότι εν παραλλήλω στη διάρκεια της ψυχεδελικής εμπειρίας, όπως και στη διάρκεια της ζωής, γίνεσαι το θύμα του ίδιου επαναλαμβανόμενου ατοπήματος: αμελείς να προλάβεις να εστιάσεις εκεί όπου πάλλεται το μόνο λυτρωτικό Μήνυμα –η απτή γόνιμη μήτρα του τίποτε, το Είναι άνευ περιεχομένου και ιδιοτήτων, το διάκενο που το αλαφιασμένο βήμα της ύπαρξης παραγνωρίζει υποτιμητικά: ιδού το ύστατο υπαρξιακό ζητούμενο.

Είναι τόσο δύσκολο να αρπάξεις το περιστέρι! Άλλωστε δεν είναι ζήτημα αρπαγής αλλά απλής παραίτησης στη βούλησή του· εμπιστοσύνη ότι ίσως τελικά αναπαυθεί στον καρπό σου. Έτσι είναι που παρασκευάζεις το Έλαιο της Παλλάδας Αθηνάς. Η αρετή ανθοβολεί τους αμάραντους βολβούς των αιώνων, που ανέμεναν στη σπονδυλική σου στήλη το ρεύμα της εκκένωσης, μέσα από μια πληθώρα εποχιακών μεταπτώσεων στα τοπία της μετενσάρκωσης. Η ψυχή ανθοβολεί όχι με ένα πρόταγμα ούτε με ηθικές διδαχές ή τις φλύαρες νουθεσίες, αλλά με τη στοχαστική αναδίπλωση στο τίποτε, ως τη λυτρωτική απόκριση στην ανησυχαστική βοή αμφότερων της ζωής και της μορφοκλασματικής της μικρογραφίας, την ψυχεδελική εμπειρία. Τότε συνειδητοποιεί κανείς ότι τα σπέρματα στοχαστικής προπέτειας και συνειρμικής ματαιοδοξίας μολύνουν προαιώνια το πεδίο του Ασυνειδήτου. Πρόκειται για τη μόνιμη εκκρεμότητα που σε ταλανίζει. Επιτέλους, η ψυχεδελική εμπειρία εκλύει τους επιβήτορες των ολέθριων στοιχημάτων που έμελλαν να δρομολογήσουν τη ροή κι αυτού του βίου κι ο επαναλαμβανόμενος αγώνας αιώνων συμπυκνώνεται διδακτικά εν μια νυκτί. Εις μάτην, ούτως ή άλλως...

Καθώς ωριμάζεις αναστοχαστικά από τις διαδοχικές διανοίξεις στο τίποτε, από ένα σημείο και ύστερα το βλέπεις καθαρά: η ιδιοσυστασία μιας προσωπικότητας αποτελείται από ερείσματα ανισότητας και διαφοράς· κοιλότητες και εξοχές πλασμένες από μια υπέρτατη αιτιότητα. Τα συμπλέγματα, οι ανασφάλειες, οι ορμητικές ικανότητες, οι νευρώσεις και η εκάστοτε ορμέμφυτη μαεστρία, όλα τους επισημαίνουν ένα διαδικαστικό υπόβαθρο, ένα παμπάλαιο εν εξελίξει έργο. Όπως ακριβώς τα πάντα στο υλικό και νοητό Σύμπαν υπόκεινται σε μια αιτιατή αλληλουχία εκ της οποίας εξηγούμε τα πράγματα, έτσι και η υπαρξιακή χωροθεσία στις περιβάλλουσες και ψυχολογικές συνθήκες υπόκεινται στη λογική της αιτιοκρατίας, όχι αποκλειστικά με τον τρόπο που το εξηγεί η γενετική βιολογία, αν και παραμένει μια σημαντική συνιστώσα, αλλά με εκείνη τη λογική που αναγνωρίζει τη βούληση και τις κλίσεις της ως πρότερη της εκάστοτε βιολογικής γέννησης.

Όταν ο νους διευρύνεται και διαφεύγει των δημόσιων ερμηνειών, οι ιδιάζουσες εικοτολογικές του βυθοσκοπήσεις καταλήγουν ξανά και ξανά σ’ αυτόν τον υπέρτατο πυθμένα της Αλήθειας. Όντως, οι νευρώσεις, τα έμφυτα ταλέντα, οι πρώιμες ενδεχομενικές περιστάσεις που καταδικάζουν ή πριμοδοτούν την ανάπτυξη ενός ανθρώπου, η αστείρευτη γοητεία ή η αποκρουστική ασχήμια, τα ειδυλλιακά τοπία ή οι παρακμιακές συνοικίες που περιβάλλουν τον βίο ενός ανθρώπου, όλα αποτελούν, ως μια φυσική συνέπεια, το εκ νέου αποτύπωμα της προ γενετήσιας φυσιογνωμίας· όλα, είτε στην ευχάριστη είτε στη δυσάρεστη τους όψη, είναι η έκφραση της Νεμέσεως, ο αραχνοϊστός επί του οποίου χρονοτριβεί η προαιώνια βούληση, που κατ’ επανάληψιν γεννιέται και πεθαίνει· ηδονίζεται και πονάει...

Υπάρχει στη ζωή όλων μας μια υπόρρητη συναισθηματική αφήγηση, μια δυσβάστακτη βαρύτητα –το βάρος της ύπαρξης που πάντα απειλεί να μας συντρίψει καθώς κάθε βίωμα, κάθε βιογραφία, ανεξαρτήτως της ποιότητας ή του πρόσημου, παραμένει δέσμια της παρερμηνείας και της χιμαιρικής εγκόσμιας επιδίωξης. Αλλά ακόμη και η απόπειρα ασκητικής ανάνηψης υπόκειται στη βία της ύπαρξης, δοθείσης ότι η αναμέτρηση με την πρώιμη αφέλεια επιδεινώνει τους μέχρι πρότινος ασυνείδητους κραδασμούς...

Όλα όσα συναντάς στα ψυχοδηλωτικά μυστήρια, οι δήθεν φιλαληθείς ενορμήσεις και τα ερεθίσματα μετανοίας δεν είναι παρά όψιμα σκαλοπάτια που πρέπει διηνεκώς να αφήνεις πίσω. Τόσο πολύ μπλεγμένη είναι η αράχνη στον ιστό της. Ο οίστρος με τον οποίο η ψυχή εξύφανε τα έργα της και τις ιδιότητες της, είναι και τα ασφυκτικά σημεία της γενεαλογίας των βασάνων, τα οποία εξυφαίνονται αναποδράστως από τη λαχτάρα του να είσαι κάποιος ή κάποια με τη βαθιά σφραγίδα της ιδιοπροσωπίας. Δίχως αμφιβολία, όμως, η ωρίμανση της αναστοχαστικής ζύμωσης καθιστά σαφές ότι τα στίγματα της ιδιότητας αποτελούν τα αιχμηρά δόκανα επί μιας προαιώνιας πληγής που αναμένει καρτερικά την ίαση της στην αλληλουχία των προσώπων που ενδύεται.

Μπορεί αρχικά να το διασκεδάζεις όλο αυτό το παιγνίδι κι, αλήθεια, κανείς δεν επαίρεται ότι αυτές οι ιδιότητες αρμόζουν να εξαλειφθούν οριστικά. Όμως θα πρέπει να γνωρίζεις ότι σε αυτά τα σημεία ενσαρκώνεται, την κάθε φορά της αυταπάτης, με πόθο και λαγνεία η αλαφιασμένη ορμή της άγνοιας ή, τέλος πάντων, της αναδυόμενης γνώσης. Κι όσο λιγοστεύει ο συνωστισμός τους στο πλέγμα της αεικίνητης σκέψης τόσο φεγγερό γίνεται το πρόσωπο στην αυγή του εξιλεωτικού φωτός, που ούτως ή άλλως έμελλε να ανατείλει.

Το διεκδίκησες, αρχής γενομένης από τα κατακάθια της πυκνής ύλης, ως ζώον που τρώει τα περιττώματά του. Ως απάνθρωπος εκτελεστής αθώων θυμάτων. Ως σαδιστής που την υψηλότερή του οκτάβα τη βίωνε σε βίαια οργασμικά ξεσπάσματα επί του αντικειμένου του πόνου. Ως υποκριτής φιλάδελφος και λάτρης ενός φτιασιδωμένου αστικού θεού. Ως νευρωτικός μάγος που κλείνεται με αυτοπροαίρετο ασκητισμό στις στοές του εφιάλτη. Έστω κι εθελοτυφλώντας, το διεκδίκησες το ύστατο Φως, μέσα από αμφιλεγόμενα αλισβερίσια, ως πονηρή αλεπού των λιμανιών ή αισχρός αρουραίος των καραβιών...

Η ψυχή έχει κάνει πελώριο ταξίδι, επίπονα χαμένη στον ασήμαντο όχλο· επίπονα εξατομικευμένη με το μαστίγιο του ασκητικού μόχθου· οδυρομένη στις λάβες της ενοχής («αχ να γυρνούσε ο χρόνος πίσω!» –ο χρόνος πάντα γυρνάει στην αχλή της μακραίωνης λήθης) ή διασυρόμενη από το γλυκερό νέκταρ της αμετροέπειας και της ασυδοσίας («άλλη μια φορά, να το ζήσω πάλι!» –πρόσεξε τι εύχεσαι, η αχλή της λήθης εμφορείται από γνώριμα προαιώνια τοπία). Σε αμφότερες τις περιπτώσεις είσαι ο καρατομημένος διεκδικητής που βάλλεται από το ατελές ήμισυ των πάντων...

Στη διάρκεια της ψυχεδελικής έκστασης, όλα αυτά έχεις την ευκαιρία να τα συνειδητοποιήσεις στο απρόσμενο φέγγος ενός παροξυσμού που γδύνει την αυταπάτη των αιώνων. Κι αν τελικά αξίζει να ζεις δίχως να είσαι παραστρατημένος από τις κοντόφθαλμές σου επιδιώξεις, καλύτερα να αναλάβεις όλη την ευθύνη, από το πρόδηλο του παρόντος χρόνου μέχρι τις αβυσσαλέες ρίζες των γεγονότων που απλώνονται όχι απλώς στο βάθος της εκάστοτε υποκειμενικότητας αλλά και στο βάθος του παρελθόντος, στην ευρύτατη, δηλαδή, εξύφανση της δομής της παρούσας προσωπικότητας, από λάθος σε λάθος, αφέλεια σε αφέλεια...

Συντρίμμια ανυπόστατα, ερείπια του παρελθόντος –η μάσκα που επιτέλους πέφτει.

Μη φοβάσαι το Κενό που απομένει. Δεν είναι ευτελής μηδενισμός. Αν το αντέξεις λίγα δευτερόλεπτα, στο ανήλεο ξέσπασμα της έκστασης, ίσως δεις τι σημαίνει να σε καταπίνει ο Δράκος της ευφροσύνης, όταν το βάρος της ύπαρξης γίνεται ο εκκωφαντικός κρότος και η ηχώ της Αγάπης. Αυτή τη μεγάλη λεωφόρο που μέλλει να οδηγήσει την ψυχή σε δράματα πραγματικού θριάμβου, με επίκεντρο επιτέλους τον Άλλον...

Αλλά αν είναι να υποκρίνεσαι ή να το μιμείσαι, καλύτερα να περάσεις πρώτα από τη μύηση…

ΝΗΦΑΛΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

2015-01-12T09:21:00.000+02:00

Απόσπασμα της συνέντευξης του James Fadiman, PhD. από το βιβλίο του The Psychedelic Explorer's Guide

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχει μια αναζωπύρωση στο ενδιαφέρον περί των ψυχεδελικών. Τι συμβαίνει;

Ως κοινωνία τείνουμε στη παραδοχή –ενόσω οι κυβερνήσεις έχουν προ πολλού απαγορεύσει την έρευνα, τα επιστημονικά περιοδικά έχουν πάψει να δέχονται άρθρα και η χρηματοδότηση για έρευνα έχει στερέψει- ότι οι νέοι εξακολουθούν να παίρνουν ψυχεδελικά. Και αυτοί οι νέοι, οι οποίοι είναι κυρίως καλά μορφωμένοι, αρχίζουν να παραδέχονται στους κύκλους τους ότι οι δεκαετίες της παραπληροφόρησης δεν είχαν το αποτέλεσμα που θα άρεζε σε αυτούς που την προωθούν. Πρόκειται για μια άλλη γενιά, κάποιοι από την οποία λένε: «Είδα με ειλικρίνεια τις εμπειρίες μου εν συγκρίσει της ποικίλης παραπληροφόρησης που μας κατακλύζει και βγάζω το συμπέρασμα ότι η δική μου εμπειρία είναι πιο αξιόπιστη και έγκυρη».

Έτσι λοιπόν τα ψυχεδελικά βγαίνουν ξανά από τη ντουλάπα. Σε ποιο πλαίσιο θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά από την πλειονότητα της κοινωνίας στο μέλλον;

Πρέπει να δούμε τη χρήση του ψυχοδηλωτικού υλικού σε δυο πλαίσια: Το ένα είναι το ενθεογονικό πλαίσιο και το άλλο το ψυχοθεραπευτικό. Το ενθεογονικό πλαίσιο λέει ότι το θρησκεύεσθαι είναι μια ιδιωτική δράση και ότι η κυβερνητική καταστολή των ιδιωτικών, εσωτερικών γεγονότων στρέφεται θεμελιωδώς κατά της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η ατραπός της ενθεογονικής χρήσης, στην οποία και είμαι αφοσιωμένος. Τώρα συνειδητοποιώ ότι η κυβέρνηση δε σταμάτησε απλώς την έρευνά περί δημιουργικότητας. Εκείνο που πραγματικά έκανε ήταν να μου πει: «Πάψε να ασκείς το θρησκεύεσθαί σου, ειδάλλως θα σε κλείσουμε στη φυλακή».

Το άλλο πλαίσιο αποτελείται από τη χρήση ψυχεδελικών ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι να ζήσουν καλύτερες ζωές, έχοντας λιγότερες νευρώσεις, λιγότερες ψυχώσεις, λιγότερες εμμονές, λιγότερες διαστροφές, κοκ. Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό πεδίο, το οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια εκείνων που ιστορικά χορηγούν θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Προσωπικά έχω γίνει πιο ριζοσπαστικός. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, γύρω στο 1830, οι νόμοι επέτρεπαν τον καθένα να ασκεί ελεύθερα κάθε είδους θεραπεία ή τύπο ιατρικής που επιθυμούσε. Αν βλάψεις τότε διώκεσαι, αλλά αν δε βλάπτω κανέναν, θα ήθελα να είμαι ελεύθερος να βοηθάω τον κόσμο.

Τι θα έλεγες στους νέους για τα ψυχεδελικά;

Βασικά θα έδινα έμφαση στο περιβάλλον, την ψυχολογική προετοιμασία, την 0υσία, τον/την συνοδό, τη συνεδρία, τη γενικότερη κατάσταση, που θα τα συνόψιζα ως εξής: Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις ψυχεδελικά, κάντο με κάποιον που αγαπάς και, αν μη τι άλλο, με κάποιον που έχει βρεθεί σε ανάλογη κατάσταση πριν από σένα και να ξέρεις ότι ίσως ανακαλύψεις ότι ο κόσμος είναι πολύ καλύτερες απ’ όσο πίστεψες ποτέ. Πέραν τούτου, εκείνο που γενικά λέω είναι πως θα ήταν πολύ καλύτερο να γνώριζες τις αλήθειες σου πριν ακόμη δουλέψεις με τα ψυχοδηλωτικά. Πολλοί ξεκινούν σήμερα τη χρήση τους σε άγουρη ηλικία. Εκείνο που έμαθα από την έρευνά μου είναι ότι τα ψυχεδελικά παίρνουν τις εμπειρίες της ζωής σου και τις ζυμώνουν, ούτως ώστε κάτι νέο να αναδυθεί. Αν δεν έχεις κάτι ιδιαίτερο για να ζυμωθεί, μπορεί να μην έχεις να κερδίσεις κάτι απ’ όλη αυτή την ενασχόληση. Πάντα έβλεπα τα ψυχοδηλωτικά ως εργαλεία μάθησης. Ακόμη και στη μέση μιας ψυχεδελικής εμπειρίας, θ’ άρχιζα να σκέφτομαι: «Αναρωτιέμαι τι θα κάνω με αυτή τη νέα ιδέα που μου ήρθε». Κατά κάποιον τρόπο, θέλω να τελειώνει ώστε να περάσω γρήγορα στη φάση της αφομοίωσης, διότι δεν είναι η ψυχεδελική εμπειρία αυτή καθεαυτή που με ενδιαφέρει αλλά η δημιουργική δραστηριότητα που κινητοποιεί.

Πώς νομίζεις θα ήσουν δίχως τα ψυχεδελικά;

Δίχως τα ψυχεδελικά θα ήμουν περισσότερο νευρωτικός και περισσότερο βαρετός. Έχω μια ξεκάθαρη ιδέα του ποιος ήμουν ως φοιτητής του Χάρβαρντ: ανόητος, εξυπνάκιας, σαρκαστικός, παιδαριώδης και αλαζονικός. Εδώ που τα λέμε, μένω άναυδος από το ποιος ήμουν και είμαι βέβαιος ότι δε θα με καλούσα ποτέ σε δείπνο. Ο κόσμος μου ήταν πολύ μικρός, μ’ ένα πλούσιο λεξιλόγιο, ένα σχετικά υψηλό IQ και με τόση λίγη ψυχή που αν θα τη μετρούσες με το κουταλάκι δε θα μπορούσες καν να πάρεις ένα δείγμα δοκιμής. Τα ψυχεδελικά είναι το θεμελιώδες απόθεμα από το οποίο άντλησα την ανθρωπιά μου.

Για να αλλάξουμε λίγο την κουβέντα, ποιος πιστεύεις θα έπρεπε να παίρνει ψυχεδελικά; Πες, αν είχες τη δύναμη να σχεδιάσεις κάποια πολιτική…

Έχω την ισχυρή αίσθηση ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε την ενθεογενή χρήση στο πλαίσιο μιας καθοδηγούμενης σχέσης, η οποία είναι και το μοντέλο σε κάθε παραδοσιακή κουλτούρα που έχω μελετήσει. Η ιδέα του να πάρεις τους δρόμους και να «τριπάρεις» με άλλους της ηλικίας σου που δεν έχουν περισσότερη εμπειρία από σένα, σε είχε αποτελέσματα σε καμία κουλτούρα και σίγουρα δεν πρόκειται να λειτουργήσει και στη δική μας. Άρα, αν θα ήμουν ο τσάρος της πολιτικής περί της πνευματικής εμπειρίας και νομοθετούσα την ελευθερία του θρησκεύεσθαι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θα ξεκινούσα λέγοντας ότι η ελευθερία του θρησκεύεσθαι του ενθεογονικού τύπου, θα έπρεπε να καταρτίζεται κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αποκτά κανείς την ελευθερία της ιδιωτικής πτήσης. Δεν ξεκινάς κάτι τέτοιο από μόνος σου. Πρώτα πηγαίνεις με κάποιον που γνωρίζει περισσότερο από σένα. Ο εκπαιδευόμενος πιλότος έχει την ευθύνη να σου πει πότε είσαι έτοιμος να πετάξεις μόνος σου.

Είσαι, μακροπρόθεσμα, αισιόδοξος;

Αν ρίξεις μια ματιά στη ιστορία υπό την ενθεογενή διόπτρα θα διαπιστώσεις ότι εφόσον η αλήθεια είναι πάντα διαθέσιμη, κάποιοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάθε γενιά, θα την ανακαλύπτουν. Σε αυτές τις τελευταίες γενεές, πολλοί είχαν την ευκαιρία να την ανακαλύψουν και το έκαναν όντως. Κάθε πνευματική παράδοση που αξίζει έχει ως καταβολή κάποιον που έκανε την υπέρβαση σε μια νέα πραγματικότητα. Όταν επανέρχονταν στα σώματά τους αναρωτιόνταν: «Πώς θα το μοιραστώ αυτό με τους άλλους;» Με κάποιον τρόπο, κατάφεραν να το κάνουν και τελικά περιτριγυρίστηκαν από ερμηνευτές.

Οι ερμηνευτές αυτοί –όπως πάντα συμβαίνει- πήραν και τον έλεγχο στα χέρια τους. Έτσι οι γραφειοκράτες καταλήγουν να τρώνε την πνευματική τροφή του θεμελιωτή. Δίχως τη συνεχή παροχή διαθεσιμότητας της πνευματικής τροφής, καταλήγεις ως αυτό που αποκαλούμε «οργανωμένη» θρησκεία. Η πνευματική ενόρμηση –η ανάγκη του να είσαι μέρος του καθολικού εαυτού- δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να απωθηθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη σεξουαλική ενόρμηση. Αλλά η έκφραση αυτή πάντα, αναπόφευκτα –και το λέω δίχως κακή πρόθεση- αποστεώνεται. Η αγκύλωση οδηγεί σε ακόμη περισσότερη αγκύλωση.

Περίμενα τη νέα ψυχεδελική γενιά να μας πει: «Είσαστε ένα μάτσο από χούφταλα με τα όσα γράφεται στην τάδε ή δείνα επιστημονική έρευνα, όταν ο Θεός είναι παντού γύρω σου». Και θέλω να τους πω: «Οδηγήστε με έξω από το παλάτι. Νικήσατε! Γκρεμίστε τα τείχη. Γυρίστε στα βασικά. Θέλω να πω, θα το εκτιμούσα αν δε με πυροβολούσατε. Αλλά παρακαλώ πάρτε τη δουλειά μου!»

Αρχίζει να συμβαίνει, και το λατρεύω.

ΤΟ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΘΗΚΟΝ

2014-10-16T12:02:00.001+03:00

Το κείμενο στο οποίο θα βασιστεί η ομιλία μας που θα λάβει μέρος στις 31 Οκτωβρίου στο "Entheogenic Art & Culture Festival", στη Θεσσαλονίκη

Είκοσι περίπου χρόνια μετά την κοινοποίηση του Διαδικτύου, ανακαλύπτουμε ότι, εξαιτίας αυτού, βρισκόμαστε σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον. Η αλλαγή αυτή δεν είναι η φυσιολογική αλλαγή που θα περίμενε κανείς αλλά μια αλλαγή αλματώδης, μια ριζοσπαστική μετατροπή φάσης επειδή ακριβώς βιώνουμε την συναρπαστική πληροφοριακή έκρηξη επί ενός μέσου που ξεκάθαρα εγκαινιάζει μια νέα ανθρωπολογική διάσταση. Αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο θα ήμασταν σαφώς λιγότερο τολμηροί στις επαναστατικές μας δράσεις. Η ζύμωσή μας όμως μέσα σε αυτό το ετερογενές πληροφοριακό μέσο έχει γεννήσει συνειδήσεις απολύτως ριζοσπαστικές που ο λόγος τους και η δράση τους αναστηλώνει το απαγορευμένο Όνειρο μέσα στην αστική κοινωνία των πονηρών μεθοδεύσεων. Το Όνειρο αυτό έχει μια πληθώρα συνεκδοχών: τα αιτήματα χειραφέτησης αποτελούν τώρα πια ένα πολυμιγές μωσαϊκό επαναστατικών αντιπροτάσεων στην βαρετή «ευυπόληπτη» υποκειμενικότητα της πατριαρχικής κουλτούρας.

Θεωρούμε ότι το πιο σημαντικό ρεύμα αντιπροτάσεων απ’ όλα αυτά είναι το ρεύμα της ψυχεδελικής εμπειρίας και των εντυπωσιακών της συνακόλουθων σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, όπως είναι η ψυχιατρική, η ψυχοθεραπεία, η ψυχαγωγία, η τέχνη, το θρησκεύεσθαι,… η ίδια η υποκειμενικότητα. Όχι, η πεποίθηση αυτή δεν είναι προϊόν μεροληψίας και προσωπικής μας προτίμησης. Η εκτίμησή μας είναι απολύτως αντικειμενική: Θεωρούμε τη νέα ψυχεδελική επανάσταση, που έχει ξεκινήσει με την ανάδυση του Διαδικτύου, ως το πιο σημαντικό ρεύμα αντιπροτάσεων που έχει αυτό ως τώρα αναδείξει, επειδή θίγει ίσως το πιο θεμελιώδες ανθρωπολογικό ζήτημα: ο λόγος για τη φύση της ίδιας της πραγματικότητας.

Όταν στα μέσα του περασμένου αιώνα οι ψυχοδηλωτικές ουσίες έκαναν την πρώτη τους θεαματική επανάσταση, βρεθήκαμε εντός συντόμου σε ένα παραληρηματικό τοπίο ανορθολογικών καταστάσεων, είτε λόγω των ιδιοτήτων της εμπειρίας είτε λόγω του παραλογισμού με τον οποίο προσέλαβε η κοινωνία στο σύνολό της τις συνέπειες της. Παρότι φάνηκε γρήγορα ότι ουσίες όπως το LSD ή η ψιλοκυβίνη ενέχουν υπέροχες δυνατότητες ίασης και δημιουργικής ενδυνάμωσης, δυστυχώς το Κατεστημένο δεν επέτρεψε την εις βάθος εξερεύνηση τους καθώς η απαγόρευσή τους επήλθε ως μια βαριά καμπάνα «εξορθολογισμού», ως μια απόπειρα «διατήρησης της δημόσιας τάξης και υγείας». Αναδρομικά, τώρα γνωρίζουμε ότι αυτή η απόπειρα ήταν απλώς το μέρος μιας ενορχήστρωσης για πάταξη της αυτονομίας της συνειδητότητας και των ανθρώπινων δυνατοτήτων, δεδομένου ότι η ψυχεδελική εμπειρία κάνει ακριβώς αυτό. Τελικά, η απαγόρευση ακόμη και για επιστημονική διερεύνηση αυτών των ουσιών είναι πιο παράλογη από όσα μπορούν να συμβούν σε ένα «ψυχεδελικό τριπ».

Είναι αλήθεια ότι όντως η ψυχεδελική εμπειρία σε διανοίγει σε ένα τοπίο απολύτως εξωλογικό, γκρεμίζοντας συθέμελα τις δομές πραγματικότητες με τις οποίες μας διαμόρφωσε το Σύστημα. Το πρώτο πράγμα που κάνει αυτή η εμπειρία είναι να μας δείξει ότι αυτές οι δομές είναι απλώς ερμηνευτικές προκαταλήψεις κι ότι άρα η ίδια η πραγματικότητα αυτή καθεαυτή παραμένει ερμητικά ασύλληπτη. Έπονται οι καταιγιστικές εμπνεύσεις που αναπροσδιορίζουν το τοπίο, στρέφοντας το κάθε πρόσωπο προς μια οντολογία που είχαμε διαγράψει από τον Διαφωτισμό και ύστερα. Κι όχι μόνο… Όχι απλώς αφυπνιζόμαστε στην όντως υπαρκτή οντολογία του πνευματικού αλλά σε μια όψη της που συμπεριλαμβάνει τις ρηξικέλευθες τροπές του μέλλοντος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εμπειρία του DMT, έτσι όπως την έχει περιγράψει εμβληματικά ο αείμνηστος Terence McKenna: ως μια προφητική αποκάλυψη του εξωφρενικού συνδυασμού μεταξύ του πνευματικού φωτός, της βιολογικής σάρκας και του τεχνολογικού εξαρτήματος.

Ειλικρινά, δεν είναι καθόλου εύκολο να εμπεδώσει κανείς το σχεδόν απειροστό βάθος μιας τέτοιας αποκαλυπτικής εμπειρίας. Ίσως να μην έχει και σημασία η τελεολογική αυτή επεξεργασία κατανόησης. Ίσως εκείνο που έχει σημασία να είναι η αισθητική απόλαυση του αποκαλυπτόμενου μεγαλείου μιας ευρύτερης πραγματικότητας για την οποία λίγα έχουμε να πούμε. Φαίνεται ότι τέσσερις χιλιάδες έτη εκπολιτισμού δεν αρκούν για να αποφανθούμε περί όσων περιβάλλουν τον στενό τελικά αισθητό κόσμο. Η ευρύτερη οικολογία που διαφαίνεται με τη λήψη των τρυπταμινών διαμηνύει και το μέγεθος του εξελικτικού μας πεπρωμένου. Το δέος της ενόρασης είναι τέτοιο που εν συγκρίσει νιώθουμε το πόσο σύντομη ήταν ως εδώ η πορεία της ανθρωπότητας. Εν τέλει, διαπιστώνουμε ότι το βασικότερο μήνυμα της ψυχεδελικής εμπειρίας είναι η προϋπόθεση της ταπεινότητας απέναντι στο μέγεθος του Σύμπαντος, του απόκρυφου παρελθόντος, του ριζοσπαστικού μας πεπρωμένου και της Κοσμικής Συνείδησης που τα εμπεριέχει όλα αυτά.

Μιλώντας για την Κοσμική Συνείδηση, φτάνουμε ίσως το ΠΙΟ σημαντικό θέμα που ανακύπτει σε αυτές τις λίγες ώρες της ψυχεδελικής επιφοίτησης. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: εκείνες τις ώρες συμβαίνει μια σημαντική μύηση για τη συνειδητότητα καθώς αυτή ανακαλύπτει την εγγενή της σύνδεση με μια Δύναμη που είναι απολύτως νοητή και νοούμενη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «σκανάρισμα» που βιώνουν πολλοί όταν λαμβάνουν το θαυματουργό αφέψημα Αγιαχουάσκα. Όλοι όσοι δοκίμασαν συμφωνούν ότι βιώνουν μια σχεδόν κλινική παρατήρηση του ενεργειακού τους σώματος από μια αλλόκοσμη νοημοσύνη, που πρυτανεύει καθ’ όλη τη διάρκεια της εμπειρίας. Βέβαια, πολλοί θα βιάζονταν να πουν ότι όλα αυτά δεν είναι κάτι άλλο πέρα από παραισθήσεις, όμως ο όρος «παραίσθηση» δεν είναι παρά μια νοσολογική γενίκευση από «ειδήμονες» που όχι απλώς δεν έχουν εξερευνήσει την εμπειρία αλλά δεν την δοκίμασαν καν. Η αλήθεια είναι ότι ο αντικειμενικός όρος «παραίσθηση» είναι μια εντελώς λάθος αναφορά για αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην υποκειμενική σφαίρα. Αρκεί μια πρώτη καταφατική στάση, μια πρόθεση αποδοχής της ροής δεδομένων μιας αριστουργηματικής αισθητικής και μιας θαυμάσιας συγχρονικότητας μεταξύ του νου και του περιβάλλοντος για να διαπιστώσει κανείς ότι εδώ πρόκειται για μια θεαματική τεχνοτροπία αυτοπραγμάτωσης, που στην αποτελεσματικότητά της και την αποκαλυπτικότητα της δε συγκρίνεται με άλλες προσεγγίσεις.

Ευτυχώς, με μεγάλη ικανοποίηση βλέπουμε τη σύγχρονη αναγνώριση της αυθεντικότητας της ψυχεδελικής εμπειρίας. Το Διαδίκτυο έχει όντως γεννήσει μια δεύτερη ψυχεδελική επανάσταση, όμως τούτη τη φορά αυτή δεν είναι υπόθεση ενός ξέφρενου λαϊκισμού αλλά κυρίως μιας επιστημονικής συνέπειας προς το έργο της θεραπείας και της διερεύνησης των εναλλακτικών καταστάσεων συνειδητότητας, όπως το βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει στον Πολυκλαδικό Συνεταιρισμό Ψυχεδελικών Ερευνών (M.A.P.S.) αλλά και μιας σοβαρής θρησκευτικής αφοσίωσης, όπως γνωρίζουμε από παραδείγματα της βραζιλιάνικης εκκλησίας Santo Daime με τη χρήση της Αγιαχουάσκα.

Βρισκόμαστε σε μια πολύ ελπιδοφόρα στροφή, όσον αφορά το συναρπαστικό αυτό ζήτημα. Τα ενθεογενή βότανα και οι λοιπές ψυχεδελικές ουσίες φαίνεται να κερδίζουν θριαμβευτικά τη μάχη απέναντι στη βίαιη και άδικη δυσφημιστική ταυτοποίηση που επιχειρούν για τα δικά τους συμφέροντα οι πληρεξούσιοι. Δεν έχουν όμως καμία ελπίδα να κερδίσουν το αγώνα απέναντι σε αυτή την καταφανέστατη αλήθεια, ότι τα ψυχεδελικά θεραπεύουν ως δια μαγείας, ότι αναδεικνύουν και ενισχύουν εντυπωσιακά την πρωτογενή ενόρμηση για αυτοπραγμάτωση, ότι εμπλουτίζουν την αισθητική παραγωγή της σύγχρονης δημιουργικότητας, ότι προσφέρουν νέες ατραπούς στη δημιουργική σκέψη, ότι μας ευαισθητοποιούν οικολογικά και κυρίως ότι μας αφυπνίζουν στην θεουργική μας δυνατότητα!

Ποια αρμόζει, όμως, να είναι η δική μας στάση σε αυτό το εκ νέου ιριδίζων τοπίο; Νομίζουμε ότι θα πρέπει να προστατεύσουμε την πολλά υποσχόμενη αυτή στροφή, όντας και οι ίδιοι υπεύθυνοι, αναβαθμίζοντας τη στάση μας απέναντι σε αυτά τα θαυματουργά εργαλεία. Εννοούμε ότι είναι της ώρας είτε να υπερβούμε τη φοβία μας ή την προκατάληψή μας, αν ήμασταν αρνητικά προδιατεθειμένοι, είτε να τα δούμε ως κάτι πολύ περισσότερο από αμιγώς ψυχαγωγικά μέσα, αν αυτή ήταν η χρήση τους ως σήμερα. Και στις δυο περιπτώσεις παραγνωρίζουμε ένα τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων, που μόνο με την συνεπή τελετουργική τους χρήση και την ένταξη της πρόθεσης σε ένα ευρύτερο φάσμα τεχνοτροπιών ευεξίας θα αποδώσει τους εντυπωσιακούς του καρπούς. Όσοι από εμάς έχουν διερευνήσει σε βάθος την εμπειρία αυτή έχουμε ένα κοινό μυστικό: ότι η πραγματικότητα είναι εγκολπωμένη από το Όνειρο κι ότι ανά πάσα στιγμή το φαντασιακό μπορεί να κάνει ρηξιγενώς θεοδρομούσες παρεμβάσεις που μπορούν να μας περισώσουν από τους χείριστους εφιάλτες του αστικού μας εγκλεισμού. Η επιστροφή στην πραγματικότητα είναι μια εκκρεμότητα που πλέον δεν μπορεί να παρεμποδίζεται από κακεντρεχείς ηθικισμούς και ψυχιατρικούς εκφοβισμούς: το Όνειρο μας ανήκει και θα μας ανήκει μόνο εφόσον στραφούμε με νηφάλιο, σοβαρό πρόσωπο προς το κέρας της Αμαλθείας…

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΑΤΑ...

2014-06-01T20:17:00.003+03:00

Εκείνο που κάνει περισσότερο εντύπωση στη σύγχρονη παραδοξολογία από και για την επιστήμη είναι η στάση των ίδιων των φορέων της απέναντι στο Παράδοξο εν γένει. Εκείνο που βλέπουμε να συμβαίνει στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της επιστημολογίας, όπου από τη μία οδηγούμαστε στην κατίσχυση της θεωρητικής αδυνατότητας κι από την άλλη στην πειραματική ανακάλυψη του εξωφρενικού εφικτού, φανερώνει το πόσο δέσμια του θετικιστικού συντηρητισμού εξακολουθεί να είναι η σύγχρονη σκέψη. Ενδεικτικό παράδειγμα, που δηλώνει εκκωφαντικά το πόσο υπόδουλοι της αμιγώς υλιστικής εξήγησης παραμένουν οι περισσότεροι επιστήμονες και άρα το πόσο ανίκανοι να αναμετρηθούν με το ύστατο και θεμελιώδες Παράδοξο, είναι, ειδικότερα, η διστακτική στάση των Φυσικών και των Φιλοσόφων μπρος στην αδιέξοδη θεωρητική κορυφογραμμή του θετικισμού, εξαιτίας των σχεδόν ασύλληπτων δεδομένων που έχει εισάγει τον τελευταίο αιώνα η Κβαντική Θεωρία στη σύνολη αναστοχαστική γραμματεία.

Ας εστιάσουμε ακριβώς στην αιχμή αυτής της επιστημολογικής κορυφογραμμής όπου διακρίνεται η συγκλονιστική, για τις αξιώσεις της Τυπικής Λογικής, προβληματική. Πρόκειται για το εξοβελισμένο, πέρα από κάθε πρότερη ορθολογική προσδοκία, δίλημμα, με το οποίο είτε η μία είτε η άλλη απάντηση εξουδετερώνει πλήρως την κλίση που παίρνει το όψιμο κοσμοθεωρητικό μοντέλο για τα περίπου τελευταία 2.500 έτη. Ξαφνικά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δυο ριζοσπαστικές κι απολύτως αλλοτριωτικές, για το Εγώ και τις σύγχρονες κοινοτοπίες του, όψεις του Κόσμου. Όπως ομολόγησε ευφραδώς πρόσφατα ο αστροφυσικός Michio Kaku, με αφετηρία τη Γάτα του Σράιντιγκερ, η θεωρητική Φυσική έφτασε στην απολύτως λογική, μα ωστόσο αξιοπερίεργη, επέκταση των υποθέσεών της, που με ένα αμετάκλητο τρόπο, αφενός, υποβιβάζει το γραμμικό χωροχρόνο σε ένα απειροελάχιστο πιθανοκρατικό έλασμα ανάμεσα σε μυριάδες παράλληλες πραγματικότητες που διακλαδώνονται σε κάθε σημείο όπου περιδινούνται οι πολλαπλάσιες εκδοχές της εξέλιξης και, αφετέρου, υποτάσσεται πλήρως στον παμψυχισμό «αδαών» πληθυσμών του απώτερου παρελθόντος και των σύγχρονων περιθωρίων του εκδυτικοποιημένου κόσμου. Άρα, εκείνο που εξωθεί η Γάτα του Σράιντιγκερ είναι η αναγκαστική επιλογή μιας εκ των δυο εξωφρενικών αυτών αλληλοαναιρούμενων εκδοχών. Και τα ποντίκια του σκληροπυρηνικού θετικισμού έγιναν άφαντα...

Όσον αφορά την πρώτη υπόθεση, ωστόσο, με γνώμονα την ακεραιότητα των μαθηματικών, νηφάλιοι επιστήμονες φαίνεται να προσπαθούν να κρατήσουν εν ζωή με τεχνητή αναπνοή τον αυστηρό θετικισμό, καταλήγοντας στην αδιανόητη άποψη ότι ο ιστός εξελίξεων που συναποτελούν την παρούσα ατομική και συλλογική πραγματικότητα είναι απλώς μια από τις άπειρες γραμμές ισχυουσών εξελίξεων, κατά πραγματικό κι όχι απλώς θεωρητικό τρόπο, ισοπεδώνοντας έτσι τη σημασία της αδιαφιλονίκητης συνειδητότητας του παρόντος υπαρκτού με κάθε άλλη επίσης υπαρκτή παράλληλο των εξελίξεων, ανεξάρτητα το πόσο παράξενη μπορεί να τραπεί στην περίμετρο του διακλαδικού της φάσματος. Όπως καταλαβαίνει κανείς με λίγη ενσυναίσθηση μια τέτοιου τύπου κβαντική πραγματικότητα απαλλοτριώνει την αίσθηση της αυταπόδεικτης μοναδικότητας του εαυτού ως μια καθολική κατάσταση, κι αυτό επειδή είναι αδιανόητο για τη συνείδηση να αποδεχτεί μια τέτοια θεωρητική παραγνώριση της υπόστασής της. Το ίδιο άλλωστε, στην άλλη άκρη της υπερβολής, ισχύει και για τον υποβιβασμό της συνειδητότητας σε ένα απλώς νευρολογικό επιφαινόμενο.

Έχει δίκιο λοιπόν ο Michio Kaku να αντιπαραθέτει τούτη την εξωφρενική μετεξέλιξη της λογικής (Multiverse) με την άλλη παράδοξη εκδοχή των κβαντικών πορισμάτων που προέκυψαν με την Ερμηνεία της Κοπεγχάγης και τον Σράιντιγκερ, η οποία φαίνεται να την εξαλείφει. Είναι λογικό να υπονοεί ως θεραπεία στο απόλυτο χάος του πολυκλαδικού σύμπαντος την αναγνώριση του προφανέστατου. Αν, λέει, στο εν λόγω πείραμα, η γάτα προϋποθέτει οπωσδήποτε την επενέργεια της συνειδητής παρατήρησης του ερευνητή για να κλίνει είτε προς την «κορώνα» της επιβίωσής της είτε προς τα «γράμματα» του θανάτου της από την εκπυρσοκρότηση του ραδιοενεργούς σωματιδίου (στις ίσες πιθανότητες αυτής της αμφιρρέπειας) μες στο κουτί, τότε έχουμε πράγματι μόνο δυο επιλογές στο πως θα εκπτυχθούμε επιστημολογικά σε αυτή την κρίσιμη διακλάδωση απ’ όπου θα φανερωθεί εικονοκλαστικά η, ούτως ή άλλως, εκπληκτική κοσμοθεωρία του μέλλοντος. Είτε θα δεχτούμε μοιρολατρικά τη συνύπαρξη άπειρων αλλόμοιων κλώνων του εαυτού μας στο ντελίριο παράλληλων πραγματικοτήτων (οι οποίοι εδώ εκτείθενται στη διακλάδωση δυο υπαρκτων εαυτών: εκείνου που βλέπει τη γάτα ζωντανή και του άλλου που τη βλέπει νεκρή, εν παραλλήλω), όπου διαδραματίζονται κυριολεκτικά όλες οι δυνατές κι «αδύνατες» πιθανότητες, είτε θα ταπεινωθούμε με μεταμέλεια απέναντι στο ίδιο το συνειδέναι, με την αναγνώρισή του ξανά ως πρώτιστο θεμέλιο της ύπαρξης, μέσω της υπόθεσης ότι τελικά το νόμισμα πέφτει πριν ακόμη ανοίξουμε το κουτί για να δούμε τι συνέβη στη γάτα, κι αυτό επειδή η Συνείδηση υφίσταται ανέκαθεν και αείποτε πανταχόθεν. Πράγματι, παρά τις φοβικές προκαταλήψεις του ανθρωποκεντρισμού, που μπροστά στο ενδεχόμενο της επιστημονικής παραδοχής της Κοσμικής Συνείδησης προτιμάει να «φλερτάρει» με την ιλιγγιώδη ιδέα της επ’ άπειρον κλωνοποίησης του μορφικού/εγωικού εαυτού, γεγονός είναι ότι το είδωλο στον καθρέφτη των υπερπλουραλιστικών διαθλάσεων του πιθανοκρατικού πολυσύμπαντος εκθέτει απλώς τη σπαρακτική αποπεράτωση της ανοησίας στην οποία μας έφερε ο θετικιστικός αναγωγισμός.

Τόσο αποξενωμένος είναι ο ανθρωπισμός της σύγχρονης σκέψης από το αυταπόδεικτο και το αυτονόητο που έφτασε στο σημείο να διερωτάται και να τοποθετεί το πιο περιττό δίλημμα. Το Εγώ, άλλωστε, είναι τόσο εχθρικό απέναντι στην εξάλειψή του ως θεμέλιο, που στην προοπτική της εκμηδενιστικής αναγνώρισής της υπόστασής του ως το Παντοδύναμο Κενό (το αρχέγονο Συνειδέναι) προτιμάει να πολλαπλασιάζεται ad infinitum στο ντελίριο της πολυπλόκαμης ανοησίας. Σήμερα οι κβαντικοί επιστήμονες σχεδόν τείνουν να επικυρώσουν την τελευταία εξωφρενική αντίληψη του Κόσμου, αφού αδυνατούν να αποδεχτούν το προφανέστατο, όχι λιγότερο εξωφρενικό καθώς είναι…

Φτάσαμε, λοιπόν, στο άκρον άωτον της επιστημονικής παραφροσύνης, όσον αφορά της διαχρονική πορεία της ταύτισής της με το ανθρωποκεντρικό είδωλο. Όμως εκείνο που βιώνουμε αυταπόδεικτα και ιδίως εκείνο που αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια της ψυχοδηλωτικής εμπειρίας είναι η όντως υφιστάμενη παρουσία της περιρρέουσας συνειδητότητας στο ρου ενός αυτονόητου και θαρρείς προαιώνιου ειρμού των εξελίξεων, που ναι μεν υλοποιεί επιλεκτικά συμβάντα εκ των παράλληλων προϋπαρχόντων εκδοχών στο φαντασιακό υπερχώρο των πλατωνικών πιθανοτήτων, αλλά όμως δεν είναι παρά η μόνη αυθεντική αρτηρία μετουσίωσης ενός ρεύματος που ξεκινάει αισθαντικά από τα μάρμαρα, περνάει από τον ονειρώδη ύπνο της χλωρίδας, επιβιβάζεται στην πρωτογενή ορμή αφύπνισης των θηρίων, για να ορθώσει τον σπόνδυλο του ανθρώπινου φρονήματος, που στις διαδοχικές νουθετήσεις εκ των βασάνων εν τέλει μεταρσιώνεται στην αγγελική αποκάλυψη της Ουσίας επί μιας μορφοκλασματικής στερεομετρίας, διανθισμένης από τις πτυχώσεις των ανώτερων διαστάσεων…

Πόσο πιο εξωφρενικό από το ανταγωνιστικό παράδειγμα των παράλληλων κοσμων, το να επενδύσουμε την πίστη μας στον αυτονόητο και αυταπόδεικτο Νου, που παίζει με τα μορφικά του ολογράμματα, μετρώντας τις χάνδρες της παλιγγενεσίας από κάθε δυνατή γραμμή ενσάρκωσης, ανά τις γενεές και τους αιώνες;

Για ποιο δίλημμα και ποιο αδιέξοδο μιλάτε;

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΑΣΗΣ

2014-01-25T16:22:00.000+02:00

Αναπάντεχα έρχεται. Αρχικά μοιάζει με ελαφρυά μέθη και σε υπνωτίζει στη δίνη των συνειρμών καθώς αναπαύεσαι ανάσκελα με την ενστικτώδη ευφροσύνη του νεογνού, πρόθυμος να παραδοθείς, όποια καταιγίδα κι αν έρθει θα την υποστείς. Στις διακυμάνσεις της αναπνοής σου τρέχεις με τη σκέψη σου πίσω σε όλα αυτά τα συσσωρευμένα μορφώματα που ταριχεύουν το νου' ανάγλυφα τώρα μαγνητίζουν μ’ έναν αμετάκλητο φαταλισμό την αφηνιασμένη προσοχή σου. Προτού καλά-καλά το συνειδητοποιήσεις βυθίζεσαι στις εγκάρσιες δομές του λογισμού σου, θαρρείς η σκέψη σου είναι πλεγμένη από σκληρό σύρμα, απτή κι ακανθώδης, η ίδια η εστία της εκάστοτε προβαλλόμενης πληγής. Από ένα σημείο και ύστερα με έκπληξη ανακαλύπτεις ότι το σώμα σου έχει εγκολπωθεί ολοσχερώς στο δαιδαλώδη λαβύρινθο της φαντασιακής υπόθεσης που σαν το πελώριο κήτος καταπίνει εσένα και τη μικρή σου φλόγα που ξαφνικά ψυχορραγεί. Είναι τότε που συνειδητοποιείς το πόσο προσποιητό είναι το θάρρος με το οποίο εκκίνησες. Μια απερισκεψία! Διότι η καταιγίδα που αναστενάζει στους πολύεδρους βιτρώ θαλάμους του Ασυνειδήτου σε βρίσκει με μια ταπεινή σχεδία στο έλεος του Ωκεανού. Όταν πια η ανάταση της ονειρικής αυτής καινοφάνειας δώσει τη σκυτάλη στο παραλήρημα της πρωτογενούς αγωνίας είσαι απολύτως μόνος και κανείς δε σε προετοίμασε γι’ αυτό. Μπορεί να το διάβασες στις κρυσταλλωμένες καταγραφές άλλων, ίσως δήθεν να ψυχανεμίστηκες το πόσο αληθινό και υποβλητικό είναι όλο αυτό, μα όμως τώρα είσαι δίχως χειρολαβή, μήτε στέρεο έδαφος υπάρχει για να μπορέσεις να στηρίξεις τις ισόβιές σου ψευδαισθήσεις. Όλες οι στατικές ασπίδες, με τις οποίες οχυρώνεις την κόρη του οφθαλμού σου, ρευστοποιούνται σαν το έωλο χιόνι και είσαι αναγκασμένος με δάκρυα να αντικρίσεις τη θέα μιας αρχικά ανησυχαστικής ρευστότητας, με τον τρόπο που σέρνεται η υπόρρητη σοφία του όφεος. Εκεί που είχες να σταθείς και να αναλογιστείς με την ασφαλή απόσταση της υποκειμενικής κρίσης χάσκει το κενό της απόλυτης ξενότητας- σφυρίζουν τα ψυχρόαιμα ερπετά, ελλοχεύουν οι πάνθηρες που στην αιμοβόρα νυχτερία φαίνεται να αποζητούν την ενιαία κορμοστασιά σου. Αν έχει μείνει κάτι ακέραιο αυτό είναι η ορμέμφυτη αναπνοή σου. Αλλά και πάλι θαρρείς κι αυτή η ίδια γίνεται πλέον εθελούσια, η κάθε της επανάληψη ζήτημα μιας απόφασης, ζήτημα αγάπης για την επόμενη στιγμή, για τους δικούς σου, τους οποίους θέλεις να διασώσεις μη τυχόν και τους κατακεραυνώσει η είδηση του χαμού σου. Λες κι έχει σημασία τι απομεινάρια θα αφήσεις πίσω... Μολονότι θα μπορούσες απλώς να εγκαταλείψεις, σαν το ελαφρύ πούπουλο να αιωρηθείς με την απόλυτη κατάφαση για εκείνο το περιδεέστατο που σου συμβαίνει, είναι το βάρος των δεσμών σου που σε κρατάει και τότε εκ νέου βαπτίζεσαι στα νάματα του νοήματος που σπαρακτικά σε κρατάει σε αυτό το συγκλονισμένο σώμα για μια ακόμη αναπνοή. Στην ουσία δεν πεθαίνεις, η βιολογική σου διάσταση είναι απολύτως ασφαλής. Είναι η ψυχή που σαν τη μικρή φλόγα του κεριού υπόκειται στη βία του απείρου... και αναίτια, ως ένα ρηξικέλευθο γεγονός, κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να σβήσει με ένα στερνό αιθέριο κάπνισμα. Μα κάτι σε διαβεβαιώνει ότι θα επιβιώσεις, ότι όλο αυτό δεν είναι παρά η εξωλογική έξαρση ενός λησμονημένου προαιώνιου γεγονότος. Η ενόραση ταχύτατα ανιχνεύει παραστάσεις μιας απώτερης συγκίνησης μήπως και η εγκάρδια ενθύμηση σε περισώσει. Γριές και γέρους βλέπεις, ιθαγενείς που με πραότητα και βαθύτατη ενσυναίσθηση σου επισημαίνουν ότι όλο αυτό είναι απολύτως φυσικό κι ότι η ακατάπαυση οιστροπληξία οδηγεί αναποδράστως στην τρυφερή ευδαιμονία του νεογνού. Εύχεσαι μόνο να μην το εννοούν στην κυριολεξία και γραπώνεις με μανία τη στέρεα ύλη για να υπομείνεις άλλο ένα κύμα που απειλεί να σε εξαλείψει. Τούτη τη φορά έρχεται με την εμβρίθεια ενός τιτάνιου κρότου- είναι ο κρότος μιας καταπληκτικής αποκάλυψης που είναι αδύνατον να εξορίσεις στο περιθώριο του ανυπόστατου φαντασιακού. Πρόκειται για μια αυθύπαρκτη, πέρα ως πέρα πραγματική θέα. Ο κλονισμός της συνείδησης είναι ανείπωτος μπροστά σε αυτή την πρωτόφαντη τοπογραφία που διανοίγει στις ρίζες των ιδεών της. Όλα όσα έτεινες να πιστεύεις, όλες εκείνες οι φαντασιακές εικασίες δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, καθώς στην επέκτασή τους, πέρα από τον εγκλεισμό των τριών διαστάσεων, φαίνεται να έχουν μια συμπαγή οντολογία. Και πλέον το γυμνό μάτι, δίχως ασπίδες, θωρεί κάτω από τα βλέφαρα μια ορχήστρα υποατομικών δονήσεων. Σύγκορμος υπομένεις το κρεσέντο μικροπαλμών, την φρενιτιώδη υψηλή συχνότητα του κβαντικού σφυγμού του Κόσμου, σαν τη φιέστα των πυγολαμπίδων, σαν το εύηχο κροτάλισμα του αρχέγονου Όφεος- βρίσκεσαι ακριβώς στο σημείο υπέρθεσης από το οποίο αδυνατείς να κρίνεις: αν αυτό είναι απολύτως τρομερό ή η ευφραντική αποπεράτωση της γαλήνης. Βρίσκεσαι στο πέρας της αγωνίας, όμως όλως παραδόξως γεύεσαι για πρώτη φορά την απροσδόκητη υφή της ευτυχίας! Ο παροξυσμός του φόβου ανοίγει διάπλατα τις εξωαισθητήριες θύρες σε μια ακλόνητη περιβάλλουσα ασφάλεια. Είσαι το ίδιο κολασμένος όσο και ευλογημένος και υπάρχουν τείνουσες στιγμές που ευθυγραμμίζεσαι με το κακό μάτι. Βρίσκεσαι στο έλεος της υπόθεσης: τι θα γινόταν αν όλη μου η ζωή χαραμίζονταν υπό την καταληψία πονηρών πνευμάτων; Και παρότι κινδυνεύεις να χαθείς στο τιτάνιο φρούριο του ριζικού Κακού' παρότι νιώθεις να σε ρουφάει η μαύρη οπή μιας προαιώνιας Κατάρας, ξαφνικά διακρίνεις εκείνην την εξ ορισμού υπέρβαση στο μάτι του κυκλώνα, ακόμη κι εκεί που αποτείνονται οι Κασσάνδρες, εστιάζεις στην κατάνυξη μιας ανεπανόρθωτης αιθρίας- ότι ακόμη κι αυτό δεν είναι παρά νεφέλες, παραπλανητικά μορφώματα του μυαλού: είμαι πραγματικά ελεύθερος! Όμως η αχλύ του νου άλλες φορές πυκνώνει και είναι τότε που δεν μπορείς να διακρίνεις αν αυτό που βιώνεις είναι έξωθεν ή έσωθεν. Στην αμφιρρέπεια και την αλαφιασμένη σου αμφιθυμία πως, εν προκειμένω, βρίσκεσαι στο σημείο υπέρθεσης όπου το πραγματικό και το φαντασιακό είναι εν παραλλήλω κι ολούθε εναλλάξιμα. Καμία θετικιστική ιδεοληψία δεν μπορεί να σε μεταπείσει για το αντίθετο. Όχι απλώς διαχύνεσαι με ηλεκτρικές εκφορτίσεις στη ζωηρή φωταύγεια του υπερπέραντος' όχι μόνο κινδυνεύεις να αφομοιωθείς με την επικράτεια του ανέφικτου Όλου, που παράφορα σε συνεπαίρνει πέραν κάθε φυσικού ή νοητού ορίου' κυρίως είναι που δεν μπορείς να διακρίνεις το Καλό από το Κακό' τον θάνατο από τη ζωή' τον παραληρηματικό οργασμό από εκείνη τη ριζοσπαστική εκκένωση του πάθους... Ίσως τελικά το ένα αντίθετο να είναι ο ορισμός του άλλου. Μεσολαβούν τα ψεγάδια της ιδιοτυπίας μας που γεννούν τους αμφετέρωθεν αφορισμούς. Έτσι, όταν πια έχει διαφθαρεί το Εγώ σου, όταν πρόστυχα επαφίεται με αδιαφιλονίκητη εμπιστοσύνη στον ειρμό της Ειμαρμένης, όταν πια δε σου καίγεται καρφί για το αν τελικά θα αφήσεις το τελευταίο σου αποτύπωμα σ’ ένα κομμάτι χαρτί με τρεμάμενο μα ωστόσο τόσο καλλιγραφικό χέρι: "Με Αγάπη Φεύγω!" από τα σπλάχνα σου γλυκαίνει η χαρμονή μιας ιλαρότητας μυθικής, ενός οικείου, παραταύτα λησμονημένου, θεού. Η Αγάπη βλασταίνει σαν την πρώτη φορά, ο Εαυτός ανασχηματίζεται σαν σε μια τρικυμιώδη κοσμογονία. Δε σε απειλεί ο Ωκεανός πια, ο φλοίσβος σε λικνίζει σαν ένα πρωτογενές χάδι. Εκεί που σε κατασπάραζαν τα δήγματα της αγωνίας, μια αδιανόητη μητρότητα λύνει τους κόμπους των δεσμών σου. Κι άρα υπάρχεις με την αποπεράτωση της ανεμελιάς, ως αναπόσπαστο μέλος ενός ευρύτερου οργανικού συνόλου. Ο παλμός της καρδιάς σου συνηχεί με τον ηλεκτρονικό σφυγμό των εξωσωματικών ρευμάτων ενέργειας' η αναπνοή σου, αλήθεια, ποιά διαφορά έχει από το ρυθμίκο φλοίσβο που σε παραδίδει στην όχθη μιας νέας ζωής...; ξανά από την αρχή!

Η έκσταση είναι ένα τρομερό επεισόδειο που καταρρίπτει κάθε προσδοκία, που τη βλέπεις ταραγμένος να συντρίβεται σαν τον ημιτελή πύργο της Βαβέλ. Εντούτοις, η έκσταση είναι η χειραφέτηση των μυριάδων γλωσσών του βαθιού ασυνειδήτου, οι οποίες εξαπολύονται σαν τις εχίδνες μιας μεδούσιας κεφαλής για να αποστομώσουν εκείνη τη μονολογική γραφή που μας κρατάει υπόδουλους του ορισμού μας. Η έκσταση είναι το πιο φυσικό και απαραίτητη περιοδικό ξέσπασμα του οργανισμού που αποτεινόμενος στην πηγή της ιερότητας, βεβηλώνεται στο πέρας μιας θεοφάνειας που φέρνει την απόλυτη συντριβή και ταπείνωση- καλύτερα να το προλάβεις μια ώρα νωρίτερα.

Τα λόγια είναι φτωχά. Μόνο η σφραγίδα της άρρητης σιωπής μπορεί να το επικοινωνήσει. Κι έτσι ανασταίνεσαι στο ύψος του αναστήματός σου σε άκουσμα του καλέσματος που σε θέλει αρωγό εκείνου που μονίμως έρχεται για τον καθένα: η μαύρη οπή που μέλλει σπαρακτικά να μας καταπιεί τελικά εμφιλοχωρεί την πρώτη αχτίδα της αγαλλίασης.

Η έκσταση μου έμαθε λοιπόν να πεθαίνω καθημερινά, την κάθε Στιγμή...

ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΟ ALTERSCOPE

2013-12-04T11:54:00.002+02:00

ΤΟ ΧΘΕΣ, ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΣΑΜΑΝΙΣΜΟΥ

Την ομιλία εκφώνησε η Μαρία Αριάδνη στην ΔΕΘ

Αν και για εμάς, ως Project Eνθεογένεσις, οι ταυτότητες και οι τίτλοι έχουν μικρή σημασία, θα σας συστηθώ ως Μαρία Αριάδνη, εκπαιδευόμενη και τώρα πια συνεργάτης του Αστρέα. Πέρα από την προσέγγισή μας όσον αφορά την προσφορά μας στην ανύψωση και βελτίωση του ανθρώπινου βιώματος, μέσω της πνευματικής διδασκαλίας της ψυχοδυναμικής μεθόδου ανέλκυσης, έχουμε κι έναν βαρυσήμαντο πολιτικό σκοπό. Αναφερόμαστε στο τέλος της δαιμονοποίησης του αυθεντικού Σαμανισμού κι όλων των συνεπαγωγών του. Πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι δυνατά και ευελπιστούμε ότι σύντομα ο λόγος και η πράξη μας θα αποκτήσει τη διάδοση που αρμόζει...

Απόψε θα αναφερθούμε στην ομιλία αυτή, τόσο στην έννοια όσο και στις πρακτικές που εφαρμόζει ο Σαμανισμός ανά τους αιώνες, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται η ανθρώπινη ψυχή από τη Σαμανική σκοπιά επιτυγχάνοντας την αυτοίαση. Θα εξετάσουμε τη σχέση του Σαμανισμού με τη γήινη οικολογία, αλλά και κυρίως, με τη λιγότερο γνωστή διάστασή του, δηλαδή τη σχέση του Σαμανισμού με την «εξω-γήινη» οικολογία. Τα όσα θα ειπωθούν αποτελούν μια αληθινά πρωτοποριακή και ριζοσπαστική θεματική, μια άποψη πέρα από τα τετριμμένα και τα γνωστά, που αγγίζει τα ανήσυχα πνεύματα ανά την οικουμένη.

Σήμερα, όταν ακούμε την λέξη «Σαμανισμός» στο νου του δυτικού ανθρώπου έρχεται ένα συνονθύλευμα εικόνων εντελώς παράταιρων, εξωτικών, που ενίοτε κατατάσσονται στη σφαίρα του μαγικού, του απόκοσμου και ενδεχομένως και του πρωτόγονου.

Ο Σαμανισμός δεδομένης της ευρείας γεωγραφικής του εξάπλωσης παρουσιάζει μεγάλη ανομοιομορφία. Η σαμανική πρακτική είναι αρχέγονα ανιμιστική, αν και διακρίνεται για τις κοσμολογικές της θεωρήσεις σε διαφορετικές τοπικές σαμανικές παραδόσεις. Η βάση του ανιμισμού είναι η άποψη ότι υπάρχει ένα πνευματικό βασίλειο το οποίο μοιράζονται οι άνθρωποι με το σύμπαν. Η θεμελιώδης άποψη ότι οι άνθρωποι, τα φυτά, τα ζώα και τα ουράνια σώματα κατέχουν ψυχή αλληλένδετη με τη φυσική ύπαρξη είναι κεντρική στον Ανιμισμό. Η μαγεία και ο Σαμανισμός αποτελούν ένα από τα πρώτα στάδια θρησκευτικών τελετουργιών στις πρωτόγονες κοινότητες, αποτελώντας την αρχαιότερη μορφή όλων των μυστηριακών πρακτικών διεύρυνσης της συνειδητότητας.

Η λέξη «σαμάν» είναι μογγολικής προέλευσης αλλά συν τω χρόνο χρησιμοποιείται ως γενικός όρος, που χαρακτηρίζει τους ιερείς μάγους των πρωτόγονων φυλών. Σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους, ο Σαμανισμός κατατάσσεται στα θρησκευτικά και τα σχετικά με τη μαγεία φαινόμενα, όπου ο ιερέας Σαμάνος αποτελεί σημαντικό και ιερό μέλος της φυλής. Είναι μάντης, μάγος, θεραπευτής, αλλά και κυρίως ο μεγάλος «εξουσιαστής της έκστασης». Κατά τις Σαμανιστικές τελετές ο σαμάνος πέφτει σε «έκσταση» αποχωριζόμενος από το σώμα του, ελευθερώνοντας την ψυχή του, και ενεργοποιώντας το «εσωτερικό του μάτι» για να συναντήσει πνεύματα προγόνων αλλά και τους Θεούς, τόσο στον Ουρανό, όσο και στον κάτω κόσμο. Σε αυτή την «καταληπτική κατάσταση» ο σαμάνος αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις (όπως η πυροβασία, το τρύπημα μελών του σώματος δίχως αιμορραγία κ.λπ.). Ακόμα ο σαμάνος φέρνει πίσω απαντήσεις που αφορούν το μέλλον της φυλής ή και κυριότερα, για την αιτία και τον τρόπο θεραπείας μιας ασθένειας.

Από όλα όσα λοιπόν προαναφέραμε μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, βάσει του κοινού στοιχείου που επικρατεί σε όλες τις κατά τόπους σαμανικές πρακτικές, ότι τελικά ο Σαμανισμός δεν είναι θρησκεία, μήτε ιδεολογία, ούτε καν μεταφυσική θεώρηση, αν αυτή κρίνεται από το βαθμό δογματικής παγίωσης – ο Σαμανισμός είναι πέραν όλων των άλλων ορισμών, μια μεθοδολογία έκστασης.

Τι είναι «έκσταση»;

Έκσταση (εκ-στάση) παραδοσιακά σημαίνει την ικανότητα υπέρβασης του σώματος, μια αντίληψη που δεν παύει να εδράζεται στη δυϊστική αντίληψη νους-σώμα.

Όμως η ίδια η σύγχρονη φιλοσοφία αποποιείται την έννοια του πλήρως αποστασιοποιημένου και πλήρως διαχωρισμένου από το σώμα καρτεσιανού υποκειμένου.

Σήμερα θα λέγαμε ότι ο όρος «έκσταση» περιλαμβάνει μια ευρύτερη ικανότητα: την ικανότητα υπέρβασης κάθε παγιωμένης κατάστασης στον ψυχο-οργανισμό.

Παγιωμένη κατάσταση θεωρείται και η έννοια του εαυτού μας ως υποκειμένου, του Εγώ μας, με τις σταθερές και τα χαρακτηριστικά που του προσάπτουμε κατά τη διάρκεια του βίου μας, είτε θετικά είτε αρνητικά, και που προσδίδουν μια στατική αποκρυσταλλωμένη εικόνα του «Εγώ ΕΙΜΑΙ».

Πλέον, η έννοια της έκστασης ορίζεται με έναν πιο ριζοσπαστικό τρόπο από τη μέχρι σήμερα αναφερόμενη ικανότητα εξωσωματικής εμπειρίας

- η έκσταση είναι η ικανότητα περάσματος από το «είναι» στο «γίγνεσθαι».

Και ενώ επικρατεί η αντίληψη ότι αυτοπραγμάτωση σημαίνει να μπορείς να καταλήγεις δια του γίγνεσθαι στο είναι σου, η σύγχρονη αντίληψη του Σαμανισμού μας δείχνει ότι ισχύει μάλλον το αντίστροφο:

αυτοπραγμάτωση σημαίνει να μπορείς να καταλήγεις στο γίγνεσθαι απομυθοποιώντας στην πορεία κάθε στατική αντίληψη του είναι.

Ανέκαθεν ο Σαμάνος βολιδοσκοπούσε τούτη τη δυναμική, ρευστή πραγματικότητα του γίγνεσθαι. Μέσω της έκστασης είχε το απαραίτητο εργαλείο που κατακερματίζει κάθε αποκρυσταλλωμένο ψυχονοητικό μόρφωμα και αποκαλύπτει την ψευδαίσθηση που εγκλωβίζει τη συνειδητότητά μας, σε ένα αυτοπροαίρετο ψέμα που αποκαλούμε «αντικειμενική πραγματικότητα».

Ανάμεσα σε αυτά τα μορφώματα ανήκει και το σώμα μας, το οποίο μέσω της σαμανικής εμπειρίας υπόκειται σε κάποιες εντυπωσιακές μεταμορφώσεις. Κατευθείαν ο νους μας πάει στη βιβλιογραφία του Κάρλος Καστανέντα και τις εξωφρενικές εξιστορήσεις περί μάγων που μεταμορφώνονται σε ζώα. Εμείς δε θα μιλήσουμε για τέτοιες υπερβολικές φυσικές μεταμορφώσεις, αλλά θα μείνουμε στα πλαίσια της πραγματιστικής συζήτησης του φαινομένου.

Η σαμανική εμπειρία καταλύει τους λογοκεντρικούς δεσμούς της νόησης.

Πηγαίνει πέρα από το Λόγο και τα όσα τούτος ορίζει απαρέγκλιτα, τόσο για το βίωμα, όσο και για την προσωπικότητά μας.

Όταν λέμε «λογοκεντρικούς δεσμούς της νόησης» αναφερόμαστε και στην τεράστια δύναμη του Λόγου ως μέσου δημιουργίας της πραγματικότητας.

Κάθε δογματική απόφανση ως προκατάληψη περιορίζει τις ανθρώπινες δυνατότητες εντός ενός στενού πλαισίου που καθορίζει ο Λόγος.

Ένας τέτοιος λογοκεντρικός δεσμός λοιπόν, είναι η ίδια η θετικιστική λογική που λειτουργεί μάλλον ως δόγμα, στον τρόπο που διερευνούμε επιστημονικά τα πράγματα.

Η σαμανική εμπειρία καταρχάς καταλύει μια τέτοια λογική, εκθέτοντάς την ως επιφανειακή και δογματικά συναποφασισμένη

Αν θέλουμε να μιλήσουμε ψυχαναλυτικά, στη σαμανική εμπειρία καταλύεται το ίδιο το Υπερεγώ, για να απελευθερωθεί επιτέλους το προσωπικό γίγνεσθαι του καθενός. Αυτό είναι που οδηγεί πέρα από τα στενά ασφυκτικά όρια του Εγώ στην αληθινή αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου. Αυτό συμβαίνει στη σαμανική πρακτική μέσα από ενσυναισθήσεις και τελετουργικές χειρονομίες που αποδεσμεύουν τη συνειδητότητα ακόμη κι από τις θεωρούμενες ανυπέρβλητες βιολογικές επιταγές του DNA.

Σήμερα η γενετική επιστήμη έχει φανερώσει το DNA ως έναν τεράστιο κώδικα, που έχει απομνημονεύσει πληροφορίες κατά ολογραφικό τρόπο όλων των έμβιων όντων στο εκάστοτε ανθρώπινο σώμα. Δεν είναι λοιπόν δύσκολο στον ίδιο το νου μας να βρει πρόσβαση προς αυτές τις πληροφορίες για να τις φέρει στην επιφάνεια. Τότε έχουμε τη συμπεριφορική μεταστοιχείωση του ανθρώπου σε χαρίσματα του ζωικού βασιλείου, προωθώντας έτσι αφενός μεν

την ίαση των προβλημάτων που οφείλονται στον εγκλεισμό στη μορφή (της ταυτότητας, του γένους, του φύλου, του είδους) αλλά και

την ευδαιμονία, στην οποία αποσκοπεί διακαώς το σαμανικό γίγνεσθαι.

Ένα παράδειγμα προς αυτήν την κατεύθυνση μας δίνει ο Αστρέας, ο οποίος σε ανθρωπολογική του έρευνα στο Νεπάλ, συνευρισκόμενος σε μια σαμανική τελετή, είδε τον μάγο-θεραπευτή κάποια στιγμή να υποδύεται την τίγρη. Ο μάγος-θεραπευτής βαδίζοντας στα τέσσερα και νιαουρίζοντας έψαχνε στο δωμάτιο να βρει κάτι που δήθεν βρωμάει άσχημα και το οποίο δεν ήταν παρά προβολή αυτού του «κακού» που ενοχλεί ενδόμυχα τον θεραπευόμενο. Όταν δήθεν το βρήκε, εντελώς θεατρικά, το άρπαξε με τα δόντια του και το ξέσκισε. Έτσι ήρθε η δραματουργική θεραπεία ως ένα παιγνίδι υποβολής και αυθυποβολής, που βασίστηκε στην ενσυναίσθηση του σαμάνου με τους τρόπους και τη δύναμη του μεγάλου αιλουροειδούς.

Με αυτόν τον τρόπο απαντάμε στο ερώτημα που αφορά στη σχέση του Σαμανισμού με τη γήινη οικολογία… κανείς μας δεν αμφιβάλλει για τη βαθιά διάσταση του Σαμανισμού που αναφέρεται στη λατρεία της Γαίας, καθώς και όλων των πλασμάτων που κατοικούν σε αυτή. Διαπιστώνουμε ότι ο σαμανισμός εγκολπώνεται τα στοιχεία αυτά και τα χρησιμοποιεί για να επιτύχει ίαση και ευδαιμονία, άσχετα από τις διαφορετικές θεωρήσεις και πρακτικές που προκύπτουν από τις γεωγραφικές διαφορές και τις κατά τόπους σαμανικές κουλτούρες.

Για τη σχέση του Σαμανισμού όμως και με την «εξω-γήινη» οικολογία» έχουμε να αναμετρηθούμε με ακόμα βαθύτερες έννοιες…

Οι μεταμορφώσεις του πνεύματος πηγαίνουν πολύ παραπέρα απ’ όσα γνωρίζουμε από την κλασσική ανθρωπολογική καταγραφή και τις εμπειρίες που αφορούν τη μεταστοιχείωση με χαρακτηριστικά του γήινου ζωικού βασιλείου (όπως αναφέραμε προηγουμένως).

Πέρα από τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις, η θεωρία της Πανσπερμίας επιχειρεί να ερμηνεύσει την προέλευση της ζωής στη Γη (χωρίς παρόλα αυτά να επιχειρεί να ερμηνεύσει την έναρξη της ζωής στο Σύμπαν). Βασίζεται στην αρχή ότι η ζωή υπάρχει παντού στο Διάστημα και μεταφέρεται χωροχρονικά από το ένα σημείο του αχανούς Διαστήματος στο άλλο. Οι μηχανισμοί της πανσπερμίας στηρίζονται στη μεταφορά της βιολογικής ύλης, είτε μέσω της γαλαξιακής σκόνης, η οποία μπορεί να ταξιδέψει στο χώρο λόγω της πίεσης της ακτινοβολίας των γειτονικών άστρων, είτε μέσω του γαλαξιακού ταξιδιού αστεροειδών ή κομητών, οι οποίοι φέρουν μικροοργανισμούς ικανούς να επιβιώσουν στις ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας, πίεσης και ακτινοβολίας που επικρατούν στο αχανές Συμπάν.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η θεωρία της πανσπερμίας δεν είναι προϊόν των καιρών μας. Ο πρώτος που τη διατύπωσε ήταν ο Αναξαγόρας (500-428 π.Χ.). Ο Γάλλος φυσιοδίφης Benoit de Maillet το 1743 απέρριψε τη μέχρι τότε επικρατούσα θεωρία της αβιογένεσης, ισχυριζόμενος ότι η ζωή μεταφέρθηκε στη Γη από το Διάστημα και αναπτύχθηκε στη θάλασσα αρχικά, ενώ οι πατέρες της σύγχρονης θερμοδυναμικής Lord Kelvin και Hermann von Helmholtz υπήρξαν οι κύριοι υπέρμαχοί της τον 19ο αιώνα. Σήμερα η θεωρία αυτή επιβεβαιώνεται πειραματικά στα επιστημονικά εργαστήρια, αλλά και υποστηρίζεται με νέα ευρήματα.

Συνοπτικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι σύμφωνα με τη θεωρία της Πανσπερμίας όλοι οι οργανισμοί των έμβιων πλανητών έχουν κοινή καταγωγή: στη μεταβλητότητα και παροδικότητα των αστεροειδών που μεταφέρουν σπέρματα ζωής ανά το διάστημα.

Και ίσως αυτή ακριβώς η θεωρία να δικαιολογεί τελικά για ποιό λόγο η αυθεντική σαμανική εμπειρία είναι τόσο στενά συνυφασμένη με το «εξωγήινο φαινόμενο», καθώς κοινό μυστικό της σαμανικής συνείδησης είναι το φαινόμενο των ιπτάμενων δίσκων και η επαφή με οντότητες που παρουσιάζουν ένα διαγαλαξιακό όραμα εξελισσιμότητας. Ίσως τελικά το DNA μας να είναι, όχι απλώς μια βιοσφαιρική αλυσίδα πληροφοριών, αλλά μάλλον διαγαλαξιακή ή έστω διαστρική.

Διερωτόμαστε τελικά μέσα από το σαμανικό αυτό βίωμα αν …

Μιλάμε για πνευματιστική υπόσταση αυτών των εξω-γήινων οντοτήτων;

ή μήπως

Πρόκειται για μια καθαρά βιολογική – υπερτεχνολογική υπόσταση πέραν κάθε ανθρώπινης φαντασίας;

Κι όμως, μπορούν να ισχύουν εν παραλλήλω αμφότερα!

Όπως κι αν έχει, γεγονός είναι ότι η αυθεντική σαμανική εμπειρία διανοίγει τη συνειδητότητα σε μια επαφή με εξωγήινες οντότητες. Ας δούμε λοιπόν καταρχήν ένα μικρό βίντεο σχετικά…

Το μικρό αυτό απόσπασμα παρουσιάζει έναν ιθαγενή Αμερικανό Γηραιό Σαμάνο της φυλής των Ζούνι που κάνει μια ανοιχτή συζήτηση με έναν ερευνητή, σε μια από τις σπάνιες καταγεγραμμένες τέτοιου είδους συζητήσεις στο πλαίσιο ενός ωριαίου ντοκιμαντέρ με τίτλο "Two Elders Talk of Star Beings," γυρισμένο εξ ολοκλήρου στο Νέο Μεξικό στον καταυλισμό των Ζούνι. Ο Γηραιός μιλάει τόσο για τις διαφορετικές κατηγορίες και ιδιότητες των αστρικών πλασμάτων, όσο και για τις συνεχόμενες συνδιαλλαγές τους με τους κατοίκους της γης, όσο και το πώς οι Γηραιοί Σαμάνοι έρχονται σε επαφή μαζί τους πηγαινοερχόμενοι σε ταξίδια, ανάμεσα στη δική τους και τη δική μας διάσταση.

Η επίσημη ορθολογιστική ανθρωπολογική καταγραφή, που βασίζεται μάλλον στην προκατειλημμένη παρατήρηση του ανθρωπολόγου παρά στο εσωτερικό του βίωμα, δεν έχει επιμείνει αρκετά, αν έχει καν διακρίνει, αυτήν τη διάσταση του σαμανικού φαινομένου. Ό,τι έχει διασωθεί και αφορά το σαμανισμό έγκειται κυρίως σε μια γεωκεντρική και φυσιολατρική προσέγγιση, μέρος της οποίας αποτελεί η βο τα νο λο γία - ένα πολύ σημαντικό σκέλος του Σαμανισμού.

Η Μαγεία του Σαμανισμού βασίζεται εν πολλοίς στην τελετουργική χρήση της φυτικής συνείδησης, μέσω της τελετουργικής χρήσης βοτάνων ή και της λήψης ενθεογενών.

Η τελευταία κατηγορία παρουσιάζει ενδιαφέροντα στοιχεία: Τα ενθεογενή/ ψυχοδηλωτικά βότανα έχουν μια παράξενη σχέση με το ανθρώπινο είδος και ιδίως τη σαμανική βούληση ανά τις χιλιετίες. Η λήψη τους φανερώνει στη συνείδηση οράματα απαράμιλλου κάλλους, που έχει μάλλον εξω-γήινη αισθητική.

Το «εξω-γήινο», παρακαλώ… να το αντιληφθείτε με την ετυμολογική του χρήση: είναι αυτό που έρχεται πέρα από την πλανητική μας οικολογία, κάτι το πραγματικά ρηξικέλευθο και αλλοδαπό.

Οι οντότητες με τις οποίες σχετίζεται η σαμανική βούληση είναι ξεκάθαρα μιας άλλης διάστασης κι όχι τόσο γήινων χαρακτηριστικών. Εξ ου η σαμανική θεραπεία, ιδίως αυτή που γίνεται δια της λήψης ενθεογενών βοτάνων, εκπτύσσεται με τη συμβολή μιας εξωγήινης δραματουργίας.

Πολλές φορές η θεραπεία έρχεται από την επαφή με αλλοδαπής προέλευσης συνειδητότητες ή θεάσεις ιπτάμενων δίσκων ή οράματα απαράμιλλου κάλλους που δεν έχουν καταγραφεί παρόμοιά τους στον πλανήτη μας. Τα ενθεογενή βότανα διανοίγουν τη συνειδητότητα σε μια ευρύτερη διαγαλαξιακή οικολογία. Κι αυτό, από μόνο του , αρκεί.

Μόλις πρόσφατα ξεκίνησε η απόβαση της ανθρωπολογικής καταγραφής στο φαντασιακό του Σαμανισμού έτσι όπως είναι.
Εννοούμε ότι οι ανθρωπολόγοι τολμούν πλέον να βιώσουν, πέρα από κάθε είδους προκαταλήψεις, το φαινόμενο της ψυχοδηλωτικής έκστασης που συμβαίνει με τη λήψη ενθεογενών βοτάνων.

Ως παράδειγμα αναφέρουμε τους σύγχρονους ανθρωπολόγους, όπως την Dopkin de Rios και τον Michael Harner, οι οποίοι κατέγραψαν τα ανθρωπολογικά τους συμπεράσματα βιώνοντας το ψυχοδηλωτικό φαινόμενο. Η πρώτη με την Αγιαχουάσκα στον Αμαζόνιο και ο δεύτερος με τα ψυχοενεργά μανιτάρια στο Μεξικό.

[...]

Η εκ των έσω βιωματική προσέγγιση είναι μια πολλά υποσχόμενη πρακτική από τους ανθρωπολόγους, καθώς φέρνουν επιτέλους στην επιφάνεια αυτήν την άλλη διάσταση του Σαμανισμού που η θετικιστική ανθρωπολογία της εξωτερικής παρατήρησης δεν κατάφερε ποτέ να διακρίνει. Ο Σαμανισμός δεν είναι τελικά τόσο γήινος όσο γνωρίζαμε ως τώρα. Ο Σαμανισμός ανοίγει την όραση και τη βούληση σε μια ευρύτερη της γήινης οικολογίας, που συμπτύσσει την τεχνολογία, τη βιολογία και την πνευματικότητα.

Ίσως τελικά ο ορισμός της «έκστασης» να βρίσκει μια πραγματικά ευρύτερη συνθήκη, η οποία δεν είναι απλά αυτή της εξωσωματικής εμπειρίας. Η έκσταση μέσω της υπέρβασης του νοητικού προγραμματισμού, μάς διανοίγει σε μια διαγαλαξιακή οικολογία που έχει χαρακτήρα α-τοπικό, πέρα από το γήινο χωροχρόνο. Και είναι στενά και αδιάρρηκτα συνυφασμένη με τον πανανθρώπινο πόθο προς την διαρκή ανέλιξη. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξελικτική πορεία του ανθρώπου, εκτός από πνευματική ανάγκη αποτελεί και βιολογικό μας πεπρωμένο.

Ως εκ τούτου, ο Σαμανισμός σήμερα, με αυτές τις βιωματικές ανακαλύψεις, είναι κάτι παραπάνω από μια δραματουργία θεραπείας, όπως επισημαίνουν οι ανθρωπολογικές μαρτυρίες κατά τον 20^ο αιώνα. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Ο Σαμανισμός και ιδίως ο Ψυχεδελικός Σαμανισμός (ο πιο αρχέγονος και ο περισσότερο παρεξηγημένος) είναι ο δίαυλος μιας εξωπολιτικής και εξωβιολογικής ενόρμησης που ούτως ή άλλως θα μας απασχολήσει συλλογικά στο απώτερο μέλλον.

Η ψυχεδελική συνείδηση, ανοιχτή καθώς είναι πραγματικά στο Άλλο, στο διαφορετικό και στο φαντασιακό πέραν των στενών ορίων της πραγματικότητας, είναι σε θέση να ψυχανεμιστεί και να αποδεχτεί το αναπόδραστο πεπρωμένο της βιόσφαιράς μας.

Ένα μέλλον και ένα πεπρωμένο που άπτεται μιας διαγαλαξιακής οικολογίας κι ενός τέτοιου τεχνοφουτουρισμού που είναι αρκετά συναφής με τα πνευματικά μας οράματα (όπως την αλληγορία της Ανάληψης ή της Ανάστασης).

Από ό,τι διαφαίνεται λοιπόν προς το παρόν, το έργο της εξοικείωσης του πλανητικού μας πολιτισμού, με τις ευρύτερες οντολογικές δυνάμεις που έχουν χαρακτήρα διαγαλαξιακό και υπερτεχνολογικό, επαφίεται στη μεμονωμένη σαμανική βούληση, της οποίας μέλημα είναι τώρα πια να αποπειραθεί να το επικοινωνήσει.

Τούτο διαφαίνεται πως είναι και το μέλλον της σαμανικής εμπειρίας και η συμβολή της στην περαιτέρω πνευματική και βιολογική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Στήριγμα σε αυτή τη ριζοσπαστική θεώρηση, αποτελεί η πρόσφατη σειρά ντοκιμαντέρ του εγνωσμένου History Channel «Αncient Alien», η οποία παρουσιάζει τις απόλυτα πειστικές επιστημονικές ενδείξεις ότι η ανθρώπινη προϊστορία είναι σημαδεμένη από την επενέργεια εξωγήινων πολιτισμών.

Τι σχέση μπορεί να έχει όμως αυτού του τύπου η σαμανική αποκάλυψη της εξω-γήινης διάστασης και επικοινωνίας, με την κύρια αρμοδιότητα του Σαμάνου ως θεραπευτή;

Αν ο Σαμανισμός προσδιορίζεται από τη θεραπεία εκείνη που συμβαίνει μέσω της διάνοιξης του πνεύματος στις ευρύτερες βιωματικές διαστάσεις, έξω από κάθε αποκρυσταλλωμένη βεβαιότητα και ατομικιστικό / εγωικό σύμπλεγμα, τότε αναμφίβολα η σημερινή δυναμική του Σαμανισμού ίσως έχει κάτι να αντιτείνει ως προς το ζωτικής σημασίας έργο διάσωσης του πλανήτη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμείς οι ίδιοι, ως κοινωνία, ως συλλογική οντότητα, χρειαζόμαστε ένα ρηξικέλευθο γεγονός για να αφυπνιστούμε στα αιτήματα της Οικολογίας και της απαραίτητης αυτοϊασης που τώρα εκκρεμεί. Είναι το ίδιο με εκείνο που συμβαίνει ατομικά στις σαμανικές συνεδρίες.

Σήμερα χρειαζόμαστε τη συλλογική διάνοιξη προς το Άλλο και αυτό δεν υπάρχει καμία άλλη μεθοδολογία που να μπορεί να το υλοποιήσει τόσο αξιόπιστα, όσο ο Σαμανισμός στην πραγματική του διάσταση και πρακτική, πέρα από τους πιθηκισμούς που έχουν μολύνει το φαινόμενο.

Όταν λέμε «διάνοιξη προς το Άλλο» εννοούμε την υπέρβαση του αδιαφιλονίκητου εγκλεισμού στο Εγώ (μια οδυνηρή αρχικά διαδικασία). Ένα άνοιγμα όμως που εξαρχής είναι διαφορετικό, γιατί συνοδεύεται από την απόλυτη εμπιστοσύνη ότι αυτό το Άλλο, αυτή η ριζοσπαστική ετερότητα (το απολύτως αλλοδαπό) θα φανερωθεί τελικά ως η ίδια η εστία της ψυχής που καταπιέζει η ιδεοληψία του Εγώ.

Μια τέτοια διάνοιξη λοιπόν έχει πολλές βαθμίδες.

Αρχικά μπορεί να είναι η ανακάλυψη της διαφορετικότητας, της ετερότητας που παρουσιάζουν οι συγγενείς, οι φίλοι, οι ξένοι, οι αλλοδαποί, οι ετερόδοξοι κ.λπ, (πάντα ως μέρος και της δικής μας απαρνημένης ή καταπιεσμένης πολυπρισματικής μας φύσης)

Το πέρας όμως αυτής της διαδικασίας καταλήγει στην ανακάλυψη της πραγματικά ριζοσπαστικής ετερότητας που παρουσιάζει η εξωγήινη οικολογία και η οποία είναι απολύτως δραστήρια στη σαμανική εμπειρία, όπως σε αυτή με τη λήψη ψυχοδηλωτικών βοτάνων.

Ο Σαμανισμός είναι η πύλη όχι μόνο προς την ατομική απελευθέρωση, αλλά και τη συλλογική. Ωστόσο το βίωμα ανέκαθεν ήταν ανείπωτο σε βαθμό τέτοιο, που η εξωτερική ανθρωπολογική καταγραφή εν πολλοίς το αδίκησε. Τολμώντας να βαδίσουμε στην επικράτεια του Άλλου, εντός μας βλέπουμε το απαράμιλλο κάλλος εκείνου το οποίο θεραπεύει απλώς και μόνο με το θαυμαστικό πνεύμα που εκμαιεύει από τις γκρίζες ψυχές της σύγχρονης εποχής.

Κλείνουμε την ομιλία μας με την παρουσίαση ενός εμβληματικού αποσπάσματος από τις διαλέξεις του Τerence McKenna, εθνοβοτανολόγου, φιλόσοφου και συγγραφέα των βιβλίων: "Food of the Gods" και "The Archaic Revival".

ΒΩΜΟΣ, ΟΧΙ ΕΔΩΛΙΟ

2013-11-05T19:33:00.001+02:00

Αναμφιλέκτως, κάθε είδους υπερβατική εμπειρία και, συνακολούθως, κάθε μεταβαλλόμενη κατάσταση συνειδητότητας αποκαλύπτει την κάθε φορά κάτι περισσότερο για τον αινιγματικό σύνδεσμο μεταξύ νου και πραγματικότητας. Ο ειρμός αυτών των διαδοχικών αποκαλύψεων, αντιβαίνοντας κάθε πάγια επιστημολογική φόρμουλα που με εμμονή παραμένει προσκολλημένη στις προσίδιες της αξιώσεις, μας οδηγεί στην ευρύτερη συνειδητοποίηση ότι ο νους δεν είναι περιορισμένος στα πλαίσια της ορατής φυσιολογίας (συγκεκριμένα, του εγκεφάλου) αλλά μάλλον εκτείνεται πέραν αυτής κατά τρόπο που αναζωπυρώνει αρχέγονα ερωτήματα. Το γεγονός ότι ανέκαθεν οι υπερατομικές εμπειρίες αποτελούν, σύμφωνα με τη δική τους βιωματική λογική, μια ρουτίνα ενδείξεων και ενίοτε αποδείξεων της ριζοσπαστικά ετερόκλητης πραγματικότητας, είναι κάτι που θα έπρεπε να βαρύνει την οσφρανθείσα μύτη του επιστημονικού σνομπισμού προς ένα πεδίο βαρύτητας που πλέον αποτελεί τον επόμενο ορίζοντα της επιστημολογικής εξελικτικής αιχμής. Ίσως ο λόγος που η επιστημονική σκέψη συνήθως αρνείται να δώσει σημασία σε όλες αυτές τις εμπειρικές μαρτυρίες που βάλλουν τα αξιώματά της να είναι επειδή ακριβώς πυροδοτούν ένα ντόμινο από αλλεπάλληλες αναιρέσεις, οι οποίες υποδαυλίζουν τον γενικότερο επανασχεδιασμό της γνωρισματικής πραγματικότητας. Δεν μπορούμε λοιπόν να μεταθέτουμε το κρίσιμο έργο της σύνολης επιστημολογικής αναδιάταξης εξαιτίας κάποιων γηραιών ιδιοτροπιών που αποτρέπονται της ούτως ή άλλως αναπόδραστης μεταστροφής.

Όπως γνωρίζουμε η Δυτική Ψυχολογία δεν έχει κάνει κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια στο να δώσει οντολογική εξήγηση σε γεγονότα που στοιχειώνουν τη μεθοριακή συνείδηση. Στην καλύτερη περίπτωση επέτρεψε στην Ψυχανάλυση να αναπτύξει ένα πλέγμα ερμηνειών που τοποθετούν τη μυστική συνείδηση στη θέση του «ψυχωτικού»- ένας όρος κενός κι αόριστος που δεν εξηγεί τίποτε παρά μόνο κατατάσσει αυθαιρέτως ένα σύνολο συμπεριφορικών γνωρισμάτων σε μια περιθωριακή κατηγορία με σημείο αναφοράς έναν «κανονικό άνθρωπο» που, εντούτοις, αποτελεί και τον ορισμό της συγκεκαλυμμένης παθολογίας. Οι συνέπειες των υπερατομικών βιωμάτων μας καταδεικνύουν ηχηρά πλέον ότι η ανθρώπινη συνείδηση βρίσκεται εξελικτικά αντιμέτωπη με μια ευρύτερη οικολογία ψυχικών δυνάμεων που κυριολεκτικά υπερβαίνουν κάθε υλιστική απόφανση της πραγματικότητας. Είναι βέβαια γεγονός ότι οι περισσότεροι βρίσκουν αρκετά παρήγορο το να περιπίπτουν σε διάφορες τέτοιου τύπου ψυχολογικές ψευδαισθήσεις ως ένα τέχνασμα που τους αποδεσμεύσει από τα στυγερά δίχτυα της εγκόσμιας πραγματικότητας, ενίοτε θεραπεύοντάς τους από τις παθήσεις που οφείλονται σε αυτήν. Μιλώντας κατά τρόπον πολιτικό, όμως, μπορούμε να δούμε κι από την άλλη μεριά μια συμπληρωματική στάση από το μέρος όσων πρυτανεύουν στην επιστημολογική διανομή του νοήματος: Σκοπός τους είναι να πατάξουν κάθε δυνατότητα επικύρωσης μιας πραγματικότητας που συνθλίβει ανεπιστρεπτί την ερμηνευτική εκείνη δομή στην οποία βασίζεται το σύνολο πολιτικό μοντέλο της πατριαρχικής κοινωνίας. Επί τούτοις, η ψυχεδελική εμπειρία, ως το πιο αξιόπιστο μέσο πυροδότησης της υπερβατικής εμπειρίας, εγείρει προκλητικά ερωτήματα που δύνανται να απαντηθούν μόνο με καθολική αναθεώρηση της επιστημολογικής αλλά και της θεσμικής πραγματικότητας.

Μια σχεδόν ολοκληρωτική θεωρία στους δυτικούς επιστημονικούς κύκλους ισχυρίζεται ότι η συνειδητότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά προϊόν των εγκεφαλικών διαδικασιών κι, άρα, ότι το οποιοδήποτε υπέρλογο βίωμα είναι μια σολιψιστική ψευδαίσθηση. Τούτος ο συντηρητισμός, που πλέον έχει γίνει a priori αρχή της επιστημονικής κρίσης επί του εν λόγω ζητήματος, είναι αναξιόπιστος για δυο λόγους:

Εν πρώτοις, πολλές καταστάσεις συνειδητότητας εκφράζουν μια ανακολουθία με αυτό το θεωρητικό σχήμα καθώς διανοίγουν νέες πιθανές αναγνώσεις του διαδικαστικού γίγνεσθαι που παρότι πολύ διαφορετικό από την υλιστική ερμηνεία φαίνεται εξίσου πειστικό, αν όχι περισσότερο. Εξαρτάται ποιος το βιώνει και ποια είναι τα υπαρκτικά αξιώματα του καθενός. Αν κάποιοι επιστήμονες περιορίζονται στη μοιρολατρική παραδοχή αυτής της ένδειξης ως τεκμήριο της παραλογιστικής πολλότητας στον τρόπο που ερμηνεύουμε την πραγματικότητα, εμείς θα αντιτείναμε, ακόμη πιο ριζοσπαστικά, πως αυτός είναι ακριβώς και ο τρόπος που ξεκινάει δραστικά η αποδόμηση της μονολογικής επικράτειας μιας συγκεκριμένης θεωρητικής τάξης, δημιουργώντας το πεδίο όπου θα αναδυθεί κατά κυριολεκτικό τρόπο η πολυπρισματική πραγματικότητα την οποία το φαντασιακό ανέκαθεν βολιδοσκοπούσε. Ενώ λοιπόν αυτοί ισχυρίζονται ότι τοιουτοτρόπως η μυστική συνείδηση οδεύει προς τα Τάρταρα της απόλαυσης (jouissance), εμείς θα λέγαμε, από την άλλη, ότι αυτοί, αφηνιασμένοι, τώρα πια, από το ντελίριο της πρισματικής γνωσιολογίας, εφαρμόζουν κάθε αμυντική στρατηγική που θα διαφυλάξει τη θεωρητική πλατφόρμα τους (το σωσίβιο τους!) από τον καταιγισμό μιας πραγματικότητας που φαίνεται να μη χωράει πλέον σε οποιουδήποτε τύπου τεκμηριωμένες αποφάνσεις, ούτε καν στις πιο άρτια αρθρωμένες ή πυκνά συνυφασμένες.

Δεύτερον, ολοένα και πιο θεμιτή γίνεται στους ανθρωπολόγους η θεωρητική περίπτωση μιας ριζοσπαστικής θέασης του νου με την οποία βλέπουμε τη συνείδηση ως μια πλεονάζουσα συνθήκη που εδράζεται περισσότερο στα συστήματα σκέψης και πεποίθησης παρά στην υλική της υποδομή, όπως είναι ο εγκέφαλος και τα ερεθίσματα. Αυτή και μόνο η άποψη σημαίνει την ώρα δώδεκα για τη Σταχτοπούτα μιας εξηγητικής παντοδυναμίας που τελικά ποτέ δεν ήταν τέτοια παρά μόνο ένα φασιστοειδές κυνηγητό του ελεύθερου βιώματος. Αν ο νους πλάθεται σε ένα τεράστιο βαθμό από την ερμηνευτική σκέψη τότε, αλήθεια, πόσο βαθιά είναι η εγκάθειρξη εκείνων που με την επιστημονική εξειδίκευση έχουν βαθύνει εγκαρσίως στην τοπογραφία κάποιων αμετακίνητων αποφάνσεων, που δεν είναι παρά τα φαράγγια της σκοτοδίνης τους απέναντι στο εκ φύσεως ριζοσπαστικά διαφορετικό;

Καθώς μια αρμάδα επιστημόνων είναι μοιραίο να ασχοληθούν αποφασιστικά με αινιγματικά ζητήματα όπως αυτά της ψυχεδελικής φαινομενολογίας, η υλιστική εξήγηση της συνείδησης θα υποχωρεί όλο και περισσότερο δίνοντας χώρο σε μια συνιστώσα εναλλακτικών προσεγγίσεων, που ανεπισκίαστα οποιασδήποτε δογματικής τυραννίας στην κατάρτιση του επιστημονικού Λόγου, θα φέρουν στην επιφάνεια μια βιωματική επιστήμη δια της οποίας φαινόμενα όπως η τηλεπάθεια, η έκσταση, η επικοινωνία με άυλες μορφές συνειδητότητας, κλπ θα βρουν την εξηγητική θέση που τους αρμόζει.

Είναι αναγκαίο να προβούμε στην ανάπτυξη μιας επιστήμης που θα σέβεται την πολυειδή φύση αμφότερων της πραγματικότητας και της συνειδητότητας με γνώμονα την ανθρωπολογική έρευνα που σε κάποια σημαντικά της σημεία φαίνεται να δείχνει τον απαραίτητο σεβασμό στον «ψυχωτικό» του Τρίτου Κόσμου. Κάπου εδώ θα πρέπει όλοι μας να συμφωνήσουμε σε μια πρισματική αρχή της πραγματικότητας που θα δώσει την ευκαιρία να διερευνήσουμε με νέο σφρίγος τα φαινόμενα εκείνα που βρίσκονται συμπιεσμένα στο περιθώριο, κάτω από το βάρος μιας νοσολογίας που ως πράξη και λόγος ασκεί βία στον άνθρωπο εκείνον για τον οποίον εντελώς φυσικά τα όποια υπερβατικά ερεθίσματα στη ζωή του αποτελούν αιτία για μια καθολική μεταστροφή της ερμηνευτικής του πραγματικότητας. Διότι –ας μη γελιόμαστε- βλέπουμε την ίδια εκείνη Ιερά Εξέταση του Μεσαίωνα να αναπαράγεται αρχικά από αμετακίνητα επιστημολογικά ιδεολογήματα και ακολούθως από την εφαρμογή νόμων και νοσολογικών κριτηρίων που, εντελώς εξωφρενικά, ενοχοποιούν σύρριζα μια από τις ευγενέστερες ιδιότητες του ελεύθερου πνεύματος: την ίδια τη δυνατότητα αυτοπροαίρετης ανάληψης νοήματος. Αν τελικά ο νους εδράζεται περισσότερο στις έννοιες παρά στους νευρώνες δεν είναι απορίας άξιο το ότι έφτασε τελικά μια τέτοια ευγενής ιδιότητα να μην αναγνωρίζει στον καθρέφτη το είδωλό της που δαιμονοποιήθηκε ως τεκμήριο της παθολογικής ταυτοποίησης: τελικά λίγο-πολύ το πιστέψαμε και εμείς οι ίδιοι.

Είναι φανερό όμως ότι απ’ όλα τα ιδεολογικά χαρακώματα η υπέρλογη σκέψη ανανήφει, θέτοντας ξανά τη λογική στη θέση που αρμόζει να είναι: αυτή ενός εργαλείου κι όχι ενός ποντίφικα. Τίποτε δε δείχνει ότι το υπέρλογο στοιχείο της πραγματικότητας θα εξαφανιστεί ως φάντασμα του αφελούς παρελθόντος, ούτε ότι θα περιθωριοποιηθεί στους ουραγούς των τσίρκων που απλώς θέλουν να πιστεύουν. Η ίδια η επιστημολογική εξέλιξη άλλωστε αφήνει τώρα να φανεί ότι η «αρτιότητα» του θετικιστικού πνεύματος αποτελεί κατά κανόνα το στίγμα της εκάστοτε επιστημονικής εθελοτυφλίας απέναντι στη ριζοσπαστική καινοφάνεια της πραγματικότητας που αείποτε θα ενεδρεύει για να διαψεύδει άλλη μια κατάκτηση του ανθρώπινου πνεύματος.

Ο Daniel Dennett μας δείχνει πως κάποιοι εκπαιδεύουν τον εαυτό τους στη μουσική ώστε να μπορούν από ένα σημείο και ύστερα να ανακαλύπτουν ακουστικά νέου τύπου ηχητικούς παλμούς που δεν είναι κανονικά αντιληπτοί. Εν ολίγοις, εκείνο που υπονοεί στην πραγματεία του είναι ότι εξαιτίας της εκπαίδευσής τους η συνειδητή τους εμπειρία έχει αλλάξει (Dennett, 1991). Πιο συγκεκριμένα, έχει μάλλον διευρυνθεί: γίνονται πλέον συνειδητοί ερεθισμάτων που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πρωτύτερα. Επιπλέον, πειραματικά, ο κατά τ’ άλλα ανεπίδεκτος υπέρλογων θεμάτων Daniel Dennett, μας δείχνει ότι είναι αποδεδειγμένη η ικανότητα ατόμων που πάσχουν από μερική τύφλωση να δουν με την προσπάθειά τους πράγματα που φυσιολογικά είναι αδύνατον να διακρίνουν οπτικά. Αυταποδείκτως, τέτοια πορίσματα μας παρουσιάζουν την υπερβατική ικανότητα της νόησης απέναντι είτε στις αισθητηριακές τροπικότητες είτε στα όργανα που μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε αυτά τα ερεθίσματα. Αν ένα τέτοιο πόρισμα, βασιζόμενο σε στατιστικά στοιχεία, είναι γενικώς αποδεκτό από σκληροπυρηνικούς θετικιστές όπως ο Dennett, γιατί άραγε θα έπρεπε να «μαζευτούμε» στην προοπτική των όσων μας διανοίγουν οι συγκεκριμένοι ψευδο-νευροδιαβιβαστές των ψυχοδηλωτικών ουσιών; Ίσως να χρειάζονται λίγο χρόνο για να το χωνέψουν, κάνοντας μικρά-μικρά βήματα προς την υπερβατική φύση του νου. Δε θα ήταν καθόλου εύκολο γι’ αυτούς, ιδίως δίχως εμπειρικές καταγραφές, να αντιμετωπίσουν εκείνη τη θέα που σου κλέβει την ανάσα κατά τη διάρκεια των έντονων περιδινήσεων της πρισματικής συνείδησης, όταν το ενθεογενές της επιτρέπει να πατήσει έξω από τα σχήματα αυτοματισμών της αντίληψης. Ωστόσο, όσο ο ψυχεδελικός εμπειρισμός θα βγαίνει θαρραλέα προς τα έξω, δίχως να εκφοβίζεται από τα νομότυπα σκιάχτρα της Θεσμικής Ψυχιατρικής και του Κράτους, και καθώς οι βαθιά ανοίκειες εμπειρίες θα συναρμολογούν το πρισματικό όραμα μιας εκ φύσεως ετερογενούς πραγματικότητας, η γενική εντύπωση της υπερατομικής διάστασης θα υπερισχύσει, θέτοντας την αιχμή του δόρατος εκεί που αρμόζει, όχι στην νοησιαρχική έξη της πένας που ανακυκλώνει πενιχρές θεωρήσεις του πνεύματος, αλλά στην βιωματική εκείνη κατάφαση που ξέρει να θρυμματίζει και να διανοίγει την εξερευνητική στρατιά του είδους μας στη λεωφόρο της δόξας.

ΣΗΜΕΙΑ

2013-09-04T14:10:00.001+03:00

"Είμαστε μέρος μιας συμβιωτικής σχέσης με κάτι το οποίο μεταμφιέζεται ως εξωγήινη εισβολή ώστε να μη μας θορυβήσει"

- Terence McKenna

Ποιός περίμενε τέτοια γενναιοδωρία; Όταν κάποτε εκχωρούσα τον εαυτό μου στις προπαρασκευασμένες έννοιες της σχολικής εκπαίδευσης και βρισκόμουν υπό την κατήχηση του «ορθολογισμού» κατά τρόπο που στέρευαν τους ουρανούς από σημεία και τέρατα, ποιος θα περίμενε τότε ότι η ενηλικίωση θα άνοιγε αργότερα τους κρούνους ενός φαντασιακού οίστρου εξ αυτών; Όχι ως αφαίρεση ή λογοτεχνική υπερβολή… δεν είναι καν ρητορικό σχήμα. Τις προάλλες, απλώς κάθισα το σούρουπο στον κήπο πίνοντας στοχαστικά ένα φλιτζάνι φασκόμηλο και καθώς παρατηρούσα την ψυχοδυναμική της εμπειρίας μου που μου διάνοιγε η τρυπταμίνη, αντιλαμβανόμενος το πόσο ανόητο είναι να βιάζεσαι να βγάζεις συμπεράσματα («νιώθω έτσι», «μου συμβαίνει αυτό») επί ενός φύσει ρευστού πεδίου όπου όλες οι συναισθήσεις δεν είναι παρά αείποτε τείνουσες κι ότι όταν υπάρχει, φερ’ ειπείν μια υποβόσκουσα θλίψη δεν είναι παρά η προοδευτική συνθήκη της εξιλέωσης… Πάνω σε τέτοιες σκέψεις συνέβη. Τα σημεία ήρθαν με τον πιο γενναιόδωρο τρόπο. Σε ποιον να το πει κανείς και να τον πιστέψει, ιδίως όταν η εξιστόρηση ενέχει τον παράγοντα της βοτανολογικής παρέμβασης. Κι όμως ήταν πέρα ως πέρα αληθινό… ξανά. Αυτά τα θεσπέσια σημεία (τα τέρατα!), στον επαναλαμβανόμενο ρυθμό της φανέρωσής τους, έχουν πλέον κατοχυρωθεί στο νου μου ως η απόλυτη πραγματικότητα. Πιο πραγματικό από πραγματικό! Το πώς η επικράτεια του πραγματικού έχει επεκταθεί εντυπωσιακά εκεί στις απαγορευμένες παρυφές του φαντασιακού είναι κάτι το ανεκδιήγητο.

Κοιτώντας λοιπόν στον ουρανό του δειλινού ψυχανεμίστηκα ένα κάλεσμα, ένα μυστηριακό «ψιτ» από τα έγκατα του νου μου ή από τους ουρανούς (έχει μήπως σημασία η διαφορά;) και προτού καλά-καλά το συνειδητοποιήσω είδα την πιο ευφραντική και φερέλπιδη λάμψη της ζωής μου. Ένα ζωηρό φαντασιακό σπέρμα φωτός, σκέτο φωτεινό πλάσμα (όχι όχημα, όχι άγγελος, όχι δαίμονας, τίποτε που να αγγίζει τις ανθρωποκεντρικές μας ερμηνείες) διέγραψε αργά και σταθερά, σε ύψος περίπου εκατό μέτρων, την τροχιά ολόκληρου τ’ ουρανού, σα μια πυγολαμπίδα της ανώτερης διάστασης με χαιρέτησε με εξωπραγματική αγάπη, διαβεβαιώνοντας με αδιανόητο εξαρθρωτικό θράσος ότι όλο αυτό είναι αληθινό: όχι τόσο αυτό που ζούμε στα πλαίσια της θεσπισμένης πραγματικότητας, αλλά εκείνο το άλλο που είναι υπαρκτό στην δική του ευρύτερη οικολογία.

Ένα πύρινο σπέρμα φωτός καθαίρεσε ακόμη μια φορά τους νόμους του «πραγματικού» και διέγραψε μια τροχιά ρήξης για όσους τολμούν να το δουν. Δεν αποτελεί σολιψιστική εμπειρία ούτε διαβεβαίωση της μοναδικότητας κάποιου. Είναι συλλογικό και εντελώς απρόσμενα αποκαλύπτεται σε όσους ψυχονοητικά εξελιγμένους στρέφονται προς την τρυπταμινοειδή έκσταση…

Και μετά άλλο ένα, μα δεν τσιγκουνεύτηκε ούτε τότε διότι ξαναφάνηκε ως σταθερό σημείο στον ουρανό που αναβόσβηνε σκανδαλωδώς για τις ερμηνευτικές προκαταλήψεις της αστικής μας ασφυξίας. Και μετά άλλες δυο ασύλληπτες τροχιές που η ταχύτητά τους και η απόλυτη κομψότητα της ευθύγραμμης κίνησής τους απέκλεισε κάθε υπόθεση για πεφταστέρια ή δορυφόρους, που πιο πολύ έμοιαζαν με βολίδες λέιζερ.

Τι συμβαίνει στον πλανήτη μας;

Ποια ευρύτερη οικολογία εγκολπώνει την τρισδιάστατη αναπάρασταση του νευρικού μας συστήματος;

Ποια η σχέση των νευροδιαβιβαστών με αυτές τις απτές υλικές αποκαλύψεις;

Και κυρίως, ποιες ευφραντικές ψυχικές ταχύτητες της έκστασης μας περιμένουν όλους, αργά ή γρήγορα;

ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ: ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΕΤΕΡΟΝ ΗΜΙΣΥ

2013-07-11T16:42:00.003+03:00

Από το ημερολόγιο ενός Ψυχοναύτη:

Όσο οι εμπειρίες μου με την ψιλοκυβίνη αυξάνονται διαπιστώνω όλο και περισσότερο ότι αυτή η ουσία αποτελεί τελικά το ιδεατό συμπλήρωμα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η επιτηδευμένη της επίδραση όχι μόνο επιφέρει έναν πνευματικό οργασμό αλλά κι ως δια μαγείας βοηθάει να συνάψεις διάλογο με μια μορφή ευφυίας, η οποία μοιάζει να εδρεύει παντού γύρω στον παλλόμενο χώρο. Ο διάλογος αυτός δεν περιορίζεται μόνο στη λεκτική σφαίρα αλλά θα έλεγε κανείς ότι είναι κυρίως –αν θα ευδοκιμούσε ο όρος- οπτικο-εννοιολογικός καθώς η συνειδητότητα, τρόπον τινά, κατανοεί με φωτογραφική ταχύτητα τη σύνταξη πολύπλοκων εννοιών. Σε κάτι τέτοιες στιγμές δε χρειάζεται να τις αφομοιώσεις με γραμμικό τρόπο, συναρμολογώντας τες σιγά-σιγά με τη χρήση της γλωσσικής σύνταξης. Απεναντίας, είναι πράγματι μια στιγμιαία φωτογράφιση της οποιασδήποτε πολυσύνθετης εννοιολογικής δομής. Τέτοιος είναι ο τρόπος που λαμβάνεις τις απαντήσεις απ’ αυτήν την υπερ-ευφυία, η οποία εφάπτεται στον ατομικό νου.

Η αποθέωση της ψυχεδελικής εμπειρίας έγκειται στο γεγονός ότι σε μεγάλες δόσεις αποκαλύπτεται η εν λόγω υπερ-ευφυία ως ο πυρήνας της ίδιας της ατομικής νόησης, παραταύτα, παντελώς απόκοσμη κι απεδαφικοποιημένη απ’ αυτήν… Μιλώντας διαφορετικά, η ατομική νόηση φανερώνεται να ενορχηστρώνεται από μια απόκρυφη, αγνώστου ταυτότητας ευφυία! Το φάσμα του τρόπου με τον οποίο τραβάει την προσοχή είναι ανεξάντλητο. Επίσης ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίνεται στις ερωτήσεις είναι πάντα απρόβλεπτος και δημιουργικός. Όλα τα αντικείμενα σ’ ένα χώρο γίνονται όργανα που υπόκεινται της επικοινωνιακής της πρόθεσης∙ έτσι, δεν είναι απίθανο να κάνει ένα νεύμα με το ελαφρύ τράβηγμα της κουρτίνας, μια επισήμανση με ένα ελαφρύ χτύπημα στο ξύλινο έπιπλο, μια δήλωση με τη συγκυριακή καταιγίδα… Συμβαίνουν πραγματικά παράξενα σημεία όταν ηθελημένα κανείς συγκεντρώνεται στην Παρουσία αυτή. Μπορεί ακόμη και να δεχτείς ένα ελαφρύ χτύπημα στο ίδιο σου τα σώμα ή να κλείσει ξαφνικά, δίχως φυσική αιτία, η πόρτα του δωματίου. Είναι απεριόριστοι οι τρόποι με τους οποίους ανταποκρίνεται στην έκκλησή σου. Το καυτό ερώτημα είναι το τι κρύβεται πίσω απ’ αυτή τη ζωηρή ανταπόκριση. Το ερώτημα αυτό είναι τόσο ριζοσπαστικό που όποια απάντηση κι αν το συμπληρώσει, όσο συντηρητική κι αν είναι αυτή, σίγουρα εξακολουθεί να απειλεί να γκρεμίσει συθέμελα τα επιστημολογικά θεμέλια του Δυτικού Πολιτισμού. Γιατί ας πούμε ότι η πιο συντηρητική εκδοχή είναι ότι πίσω απ’ αυτή την ανταπόκριση κρύβεται μια μορφή νοημοσύνης εξωγήινης προέλευσης, της οποίας η τεχνολογική ανάπτυξη την καθιστά ικανή να διαχειριστεί τον ίδιο το χωροχρόνο- κάτι σαν ο πλανήτης μας είναι το πείραμά τους, δηλαδή. Αυτό είναι το συντηρητικό σενάριο! Δεν υπάρχει περαιτέρω συμβιβασμός με τη λογική, εκτός κι αν αντιτείνει κανείς ότι όλα αυτά είναι παραισθήσεις. Όμως όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο δείχνουν το πόσο μακριά βρίσκονται απ' αυτή την εμπειρία, καθώς αν θα τη δοκίμαζαν θα έβλεπαν από μόνοι τους ότι η ρεαλιστικότητα της παραίσθησης έχει κι αυτή τα όριά της. Η παραίσθηση γίνεται ισχυρή σε συστοίχιση με το βαθμό παραληρήματος- λοιπόν, δεν υπάρχει κανένα παραλήρημα με την ψιλοκυβίνη και εξάλλου τα παράξενα απτά αυτά συμβάντα γίνονται και σε συντροφικές ψυχεδελικές εμπειρίες, ακόμη κι όταν υπάρχει στην παρέα άτομο που δεν έχει λάβει την ουσία…

Πιστεύω βαθιά πάντως ότι αυτή η πανταχού παρούσα ευφυία είναι κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό από έναν εξωγήινο (έτσι τουλάχιστον όπως τον αναπαριστά το δυτικό φαντασιακό). Είναι κάτι το οποίο δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε, κάτι το πολύ παράξενο! Κάτι το οποίο δεν έχουμε τα διανοητικά εφόδια να το εξηγήσουμε, πολύ απλά επειδή δεν έχουμε την κατηγορία να το κατατάξουμε. Προς το παρόν αυτό το συμπέρασμα οδηγεί στην αόριστη έννοια του «Θεού» ή της «Ανώτερης Δύναμης» και παρότι είμαστε εξοικειωμένοι με αυτή την κοινότοπη ιδέα από τις απαρχές της ανθρώπινης αυτό-ανακλαστικότητας, ωστόσο βιωματικά είμαστε απολύτως «πρωτόγονοι» τούτης της ερωτηματοθεσίας. Η έννοια του θεϊκού είναι βαθιά ριζωμένη στο Ασυνείδητο του είδους μας, όμως αυτή η καθιέρωση και η ιδεολογική εξοικείωση με αυτό το οντολογικό ενδεχόμενο είναι που καλύπτει μια πραγματικότητα που όταν ξαφνικά γίνεται άμεσα αντιληπτή ως γεγονός μας προκαλεί μια ευχάριστη φρίκη… μια άφατη έκπληξη και μια καθολική επανάσταση στη συνείδησή μας.

Είναι παράδοξο, λοιπόν. Η ύπαρξη της πιο κοινότοπης και οικουμενικής ιδέας είναι και το πιο ριζοσπαστικό, το πιο ιδιάζων γεγονός. Όταν συμβαίνει αυτό το γεγονός, η ιδέα του θεϊκού από ιδεολογικό φετίχ των μαζών και από απλή λογοκεντρική επίστρωση της διανόησης γίνεται το ίδιο το θεμέλιο τούτης της διανόησης, ο πλοηγός της οποιασδήποτε (κι όχι απλώς της θρησκευτικής) ιδέας, η πιο προσωπική και ιδιάζουσα επαφή της υποκειμενικότητας με το Άλλο. Ξαφνικά, το εικονικό, το φαντασιακό μετατρέπεται ως ο ίδιος ο αυταπόδεικτος ιστός της πραγματικότητας, ο αδιαφιλονίκητος πυρήνας του εφικτού! Είναι άραγε έτοιμος ο σύγχρονος άνθρωπος, ο τόσο απορροφημένος στις υλιστικές του προσδοκίες ή ανησυχίες, να αφομοιώσει αυτή την πραγματικότητα; Είναι έτοιμος να περάσει από τη σφαίρα του ορθολογικού ψιττακισμού σε αυτή του βιωματικού Παραδόξου;

Όμως οι εκπλήξεις της ψιλοκυβίνης δεν τελειώνουν εδώ (δεν τελειώνουν πουθενά, εδώ που τα λέμε). Ακόμη κι αν αποδεχτούμε ότι αυτή η υπερ-ευφυία είναι η επιμέρους ανταπόκριση της Κοσμικής Συνείδησης, την οποία εμείς οι Δυτικοί συνηθίσαμε να αποκαλούμε αδιαφανώς «Θεός», ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται, τα υπόρρητα αιτήματά της, ο τρόπος με τον οποίο παιγνιδίζει με την ανθρώπινη διάνοια διαφέρει ουσιαστικά από την ιδέα του «Θεού» που έχουμε κληρονομήσει από τις πατριαρχικές θρησκείες. Σε παγκόσμια κλίμακα, καμία θρησκεία δεν πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο με αυτό που αντιλαμβάνεσαι υπό την επήρεια της ψιλοκυβίνης. Ίσως ο Ινδουισμός και η θεοσοφία του Τάο να είναι πιο κοντά, όμως μπροστά στην οργανική ζωηρότητα του φαινομένου δεν είναι παρά καρικατούρες του. Φαίνεται λοιπόν ότι η διαχρονική ερμηνεία που έχουμε δώσει στο εξεζητημένο αυτό φαινόμενο να είναι μια φτωχή απόπειρα, η οποία στο σύνολό της έχει παρεκκλίνει του εστιακού της σημείου. Ίσως προϊστορικά οι ανιμιστές της πανσημίας και του ερμηνευτικού οίστρου, εξαιτίας της συμβίωσης τους με ενθεογενή βότανα, να είχαν αυτή την ορθή κι ακριβέστερη αντίληψη της Κοσμικής Συνείδησης. Με την πάροδο του χρόνου όμως και την καταστολή αυτών των ιερών φυτών από τη διατροφή μας, η προϊούσα παρερμηνεία συσσωρεύτηκε και δημιούργησε εν τέλει μια εντελώς άστοχη θεωρία, έναν Θεό που αντικατοπτρίζει την αποξηραμένη κρούστα της πνευματική μας πενίας.

Η θεότητα όμως που παρουσιάζεται στην ηδύφωτη εμπειρία του μανιταριού είναι και η αποκάλυψη του τι προσπαθεί να απεικονίσει ή μάλλον να διαστρεβλώσει το θρησκευτικό δόγμα. Η αποκάλυψη συνίσταται στο εξής: Ο χώρος είναι φύσει νοητικός. Τα ηλεκτρόνια, τα μόρια, τα κύτταρα, όλα είναι ιδιότητες του Νου που διοχετεύεται στους μεμονωμένους εγκεφάλους δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της εξατομίκευσης. Επιπλέον, ο χώρος έχει ένα απειροστό βάθος στον μικρόκοσμο που μόνο με τις ψυχεδελικές ουσίες μπορεί να γίνει αισθητό- από εκεί θαρρείς εκπηγάζουν όλα τα θαύματα των ανώτερων διαστάσεων (δήλωση που υποστηρίζεται από τη Θεωρία των Υπερχορδών που τοποθετούν τις ανώτερες διαστάσεις όντως στον μικρόκοσμο). Η Νοημοσύνη αυτή, η οποία διαλέγεται με τον ατομικό νου, είναι ανεξάντλητα μυστήρια και κάνει αισθητή την παρουσία της όταν αυτό το μαγματικό μέρος του χώρου γίνεται αισθητό. Τότε δείχνει ότι είναι γεμάτη απαράμιλλο χιούμορ, δαιμόνια, άμεση, εξωγήινη με την έννοια ότι δεν είναι ούτε στο ελάχιστο ανθρωπομορφική, απρόβλεπτη, παιγνιώδης· συσχετίζεται με τον άνθρωπο υπό τους κανόνες που θέτει η ίδια η αυθαίρετη του συλλογιστική και είναι προπάντων ερωτική, συντροφική παρά δεσποτική, διαλλακτική παρά απόλυτη∙ κατανοεί πλήρως την αδυναμία μας προς ανάρμοστες συμπεριφορές και με λεπτότητα, γούστο και συμπάθεια ανυψώνει σταδιακά το πνεύμα παρά θέτει επιβλητικά τους νόμους και τις απορρέουσες επιπτώσεις τους.

Η ψιλοκυβίνη φανερώνει ένα θεϊκό που αξίζει να αγαπήσεις κι ως εκ τούτου μεταρσιώνει το θρησκεύεσθαι σε μια συναρπαστική περιπέτεια…

ΑΝΤΙ-ΟΔΥΣΣΕΙΑ

2013-05-06T14:52:00.005+03:00

Ίσως το βλέμμα της Μέδουσας να συμβολίζει εκείνη την απαγορευμένη από το πατριαρχικό ήθος έκσταση που σε "παγώνει" ευφραντικά στο χρόνο.

Ίσως η βρώση των λωτών της λήθης να συμβολίζει εκείνη την τερπνή κι άνευ περιεχομένου αποσβόλωση στο Είναι, την οποία έκτοτε στις καταβολές του αστικού πολιτισμού μάθαμε να αντιπαρερχόμαστε.

Ίσως το τραγούδι των Σειρηνών να συμβολίζει εκείνη την πρωτογενή σαγήνη του μαγικού ασυνειδήτου από την οποία δήθεν το υποχόνδριο Εγώ θα πρέπει να φυλαχθεί.

Ίσως το ξόρκι της Κίρκης να συμβολίζει εκείνον τον άχρονο αισθησιασμό του θηρίου, που με μεγάλο επιθυμητικό κόστος το ασκητικό ιδεώδες της ανδροκρατίας αποποιήθηκε.

Ίσως ο άθλος της επιστροφής στον εγωτιστικό θρόνο της Ιθάκης να συμβολίζει εκείνη την τυραννική προσδοκία του εξατομικευμένου υποκειμένου για επιτακτική διαφοροποιήση του αστικού Εγώ από τον Ωκεανό της αδιαφοροποίητης έκστασης, με συνέπεια το μεταγενέστερο φόρο υποτέλειας στο αναδυόμενο Σύστημα της αποφατικής συνθήκης.

Στην αυγή της νέας χιλιετίας, της τόσο υπερθεματισμένης από ουτοπικά οράματα, βλέπουμε το αστικό πρόσωπο κατακερματισμένο· ποτέ χειρότερα- παρόλες τις ανέσεις και τους καταναλωτικούς του οργιασμούς, φαίνεται πως εκείνη η βασική στέρηση έχει πλέον φτάσει στο προχωρημένο σημείο εκείνο που μια βόλτα στην πόλη σε πείθει: τούτη εδώ είναι η εστία ευνουχισμένων συνειδήσεων, μια κακόγουστη πολιτεία γεμάτη από ανδρείκελα που ταλανίζονται μεταξύ του χρέους και της οφειλής. Δεν πρόκειται, όπως θα βιαστεί να κρίνει κανείς, για έγνοιες οικονομικής επιβίωσης. Είναι μια στέρηση βασικότερη που χαρακτηρίζει τα πλήθη των αναπτυγμένων κοινωνιών, αποσπασμένα καθώς είναι από το πρωτογενές θρησκεύεσθαι της Φύσης. Η ζωή της ανομολόγητης απελπισίας οφείλεται εξ ολοκλήρου στην εξαναγκαστική μας συνταύτιση με τα ξόανα του Πατρικού Νόμου δια του οποίου κάποιοι χρησμοδοτούνται να ξεριζώνουν κάθε φυσική τάση, να διαστρεβλώνουν όλα τα έθη που εξασφαλίζουν έναν βίο ευδαιμονίας, έτσι δηλαδή όπως θα άρμοζε να ήταν: φυσικός κι ανεπιτήδευτος. Αλλά αντ’ αυτού το αστικό πρόσωπο ζει στις γκρίζες ζώνες που επιβάλλει η ποινικοποίηση του πρώτου αθώου δικαιώματος, μονίμως κατάφορτο από ενοχές, διασαλευμένο από μια πλειάδα εθισμών και υποκατάστατων που αυτοματοποιούν τη συμπεριφορά του, αποξενώνοντάς το από το ίδιο του το είναι, δηλαδή, την ίδια τη συνειδητότητα. Όλες του, λοιπόν, οι οφειλές αντίκεινται της πρωτογενούς επιθυμίας, της μιας και μοναδικής, από την εκπλήρωση της οποίας εξαρτάται το αυθεντικό ευ ζην. Αυτή δεν είναι άλλη από την επιθυμία για περισσότερη αυτοαναφορικότητα μέσα στο γίγνεσθαι, δηλαδή περισσότερη αίσθηση Παρουσίας δια της οποίας αποδιαρθρώνεται κάθε δεσμός με το Κατεστημένο που μας κατατρύχει στη θρηνώδη άβυσσο μιας τελικά απολεσθέντας ζωής.

Βεβαίως υπάρχουν λύσεις. Ωστόσο, αυτές είναι ακόμη δυσδιάκριτες μέσα στον οχετό των αντιπροτάσεων που δεν έχουν ακόμη ωριμάσει για να αποκτήσουν πολιτική υπόσταση. Κάθε όραμα συλλογικής μεταστροφής παραμένει ουτοπικό. Μόνο η ατομική μας εξιλέωση μπορεί να τεθεί ως σημείο έπαλξης προς ένα ευγενέστερο αύριο, αλλά δυστυχώς κι αυτή ακόμη παραμένει δέσμια των αποτυχημένων θεραπειών που εξακολουθούν να εξυπηρετούν τη μακροημέρευση του Κατεστημένου. Η συντηρητική αστική ψυχοθεραπεία που προσβλέπει στην ομαλή κοινωνικοποίηση μέσω της υπαγωγής στο συμβολικό σύστημα της επικρατούσας ηθικής φαίνεται να μην τα καταφέρνει αρκετά στην αναμέτρησή της με το αίτημα που τώρα πια θέτει απαιτητικά το εξεγειρόμενο ασυνείδητο. Λόγω της κλιμάκωσης των εντάσεων που έχει προκαλέσει ο αποξενωτικός Νόμος, η διαχρονική μας υποκρισία έχει πλέον φτάσει στο νευρωτικό σημείο της κατάρρευσης, εκεί όπου η μάσκα πέφτει με τη βαρύτητα της αυτοπαραίτησης. Ως εκ τούτου, λίγα πράγματα μπορεί να κάνει η ψυχοθεραπεία που επιδιώκει στην επιδείνωση των αποφατικών σχημάτων, δηλαδή αυτής της ίδιας υποκρισίας που αντιπαρέρχεται τα πηγαία αιτήματα του ασυνειδήτου. Όποιος έχει έστω και μία φορά βυθιστεί σε αυτήν την ανεξάντλητη μυστήρια δεξαμενή, γνωρίζει ενδελεχώς ότι αυθεντική μας οντολογία αποτελεί μάλλον αυτό το φαντασιακό, αδιαφοροποίητο μάγμα παρά το απορρέον σχήμα διακριτότητας, η ιδέα δηλαδή μιας ταυτότητας που αναγκαστικά θα πρέπει να καταστέλλει τούτο το πρισματικό υπόστρωμα από το οποίο αποφατικά αναδύεται. Η διαδικασία λοιπόν ρήξης με το συνεχές των συμβολικών συστημάτων που διαφοροποιούν το Εγώ από το πληροφοριακό πλάσμα του ασυνειδήτου είναι μια θεραπεία που πλέον λειτουργεί καλύτερα από την αντίθετη διαδικασία της ομαλής κοινωνικοποίησης μέσω της συναίνεσης του επικρατούντος συμβολικού συστήματος. Επειδή ακριβώς πλέον αρμόζει να προσβλέπουμε σε μια ατομική μετουσίωση που θα επιφέρει δραστικά τη μεταστροφή στο συλλογικό, οφείλουμε να αντιστρέψουμε τους κανόνες της ψυχοθεραπείας, εντείνοντας το παραγκωνισμένο επιθυμητικό και ανακαλύπτοντας εκ νέου το ανθρώπινο πρόσωπο που γεννήθηκε για την απόλαυση κι όχι για την εγκάθειρξη. Είναι αναγκαίο να πάψει να εξημερώνεται η Φύση μέσα στα αποφατικά σύμβολα του πολιτισμού, όπως ακριβώς η προϋπάρχουσα αμφισημία μέσα στο νόημα. Ο αγώνας μας συνίσταται στην αναγκαιότητα διοχέτευσης της ζωικής γονιμότητας μέσα στην τάξη του πολιτισμού, εμπλουτίζοντας έτσι το νόημα με την απαραίτητη εκείνη πολυσημία που εν τέλει ανοίγει το δρόμο της ελευθεριάζουσας καλλιτεχνικής δημιουργίας, της γιορτής, του οργίου και του παιγνιδιού.

Αυτή είναι η αναδυόμενη εναλλακτική πρόταση και δεν είναι επί ξύλου κρεμάμενη. Οι σύμμαχοί της όλο και πληθαίνουν, αν αναλογιστούμε από τις διακειμενικές εξελίξεις της ίδιας της ψυχανάλυσης και της φιλοσοφίας. Φαίνεται πως ο στοχασμός του τελευταίου αιώνα δικαιώνει ξανά και ξανά την τάση επιστροφής προς την πρωτογενή έκσταση. Αν ο πατριαρχικός πολιτισμός για κάτι περισσότερο από δυο χιλιετίες εδράζετο στη ριζική αποποίηση του πολύσημου και χαοτικού ασυνειδήτου, η επί του παρόντος αντι-ηρωική άρση της υποχονδριακής ταυτότητας-προς-εαυτόν, από την οποία γονιμοποιήθηκε άλλοτε η αστική έννοια του υποκειμένου, αποκαλύπτει ξανά την πραγματική πατρίδα του Οδυσσέα: δεν είναι αυτή η Ιθάκη, δεν είναι η αποστροφή από την έκσταση και η συνακόλουθη αποδιαφοροποίηση του Εγώ- πατρίδα του είναι το ίδιο το ταξίδι, δε θα ήταν τίποτε δίχως αυτό. Η κλασική λοιπόν αντίληψη της ψυχής έχει ως γενέθλιο τόπο τη ριζική αποποίηση αυτού του ταξιδιού και των μυστήριων σταθμών του, με το οποίο εννοούμε μεταφορικά τις αρχαϊκές, εξισωτικές κοινωνικές δομές και τις ιερουργικές πράξεις οργιαστικού χαρακτήρα. Θα πρέπει τώρα πια να παραδεχτούμε, συντετριμμένοι καθώς είμαστε από την απόβαση στην αμφιλεγόμενη «πατρίδα», ότι μια τέτοια ριζική αποποίηση είναι η ίδια η διαγραφή της πρωτογενούς έκστασης που εκπηγάζει από το ανεπιτήδευτο υπάρχειν.

Στα πλαίσια της αναδυόμενης ψυχοθεραπείας, εδώ δεν εννοούμε άλλο από την βεβιασμένη μας στροφή από τα επιβλητικά σχήματα του προστατικού λόγου που μας εξαναγκάζει να υπομείνουμε το έγκλημα κατά της ζωής ώστε να αναβιώσουμε τα δώρα του πειραματικού βιώματος που συνήθως αποπερατώνεται στην ευδαιμονία του προσώπου. Παύουμε πλέον να επαληθεύουμε τα νοήματα που έχουν σφυρηλατήσει με την πένα τους κάποιοι χρησιμοθήρες, στην αναζήτηση ενός συγκεντρωτικού κόσμου που θα ευνοεί τη διαχείριση του πλούτου. Αναζητούμε ένα άλλο θεμέλιο που δεν έχει καμία σχέση με το γραμμικό νόημα της λογοκρατίας. Ιθάκη μας είναι ο ίδιος ο ωκεανός του απροσδιόριστου Είναι, εκεί δηλαδή που απουσιάζει το κατά κανόνα ενοχικό νόημα. Φτάνοντας εκεί κανείς συνειδητοποιεί ότι αυτός δεν είναι ένας τόπος-ομφαλός που αντίκειται συγκεντρωτικά των πάντων αλλά μάλλον ένα πανταχού-παρών σημείο (ένα υπερσημείο!), ένας άπειρος χώρος δυνατοτήτων, η πρόσβαση του οποίου είναι αυστηρά απορητική και άρα αείποτε μυστήριος. Με άλλα λόγια, η θεραπεία της ψυχής συμβαίνει όταν φτάνουμε βιωματικά στη συνειδητοποίηση του Είναι ως έχει: ως απροσδιόριστο, έκκεντρο και αθεμελίωτο, η ίδια η πηγή της συνειδητοποίησης που εστιάζει επί αυτού του αυτοαναφορικού κατόπτρου. Το Είναι ως πηγή της παρουσίας, το Είναι ως καθρέφτης της καθαρής συνειδητότητας- τέτοιες βιωματικές συνειδητοποιήσεις δεν χρειάζονται τον κατανυκτικό προορισμό της Ιθάκης (που σε επαληθεύει, που σε κάνει ήρωα) διότι πανταχόθεν έρχεται το διονυσιακό γέλιο, κανένας λόγος να τιθασεύσεις την παιγνιώδη δραστηριότητα υπό τις επιταγές του ομογενοποιού Νόμου.

Οι συνεπαγωγές μιας τέτοιας ψυχοθεραπείας στο επιθυμητικό είναι τεράστιες, πρωτίστως, επειδή αποφορτίζει το πρόσωπο από τη βαθύτερη υπαιτιότητα της δυστυχίας του, που δεν είναι άλλη από την εμπλοκή του στη σπαρακτική διάζευξη που προκαλεί η ενοχή. Η προαναφερθείσα ταύτισή μας με τη νησίδα του ασυνείδητου ωκεανού και η ναρκισσιστική λατρεία της ως μια κάποια Ιθάκη, θέτει εσφαλμένα την έννοια της συνείδησης (που τελικά δεν είναι άλλη εν δυνάμει από τον ίδιο τον ωκεανό) σε δομική αντίθεση με όλες αυτές τις θυμικές παραστάσεις του Ποσειδώνα... το ένστικτο, την ενόρμηση, την επιθυμία. Τουναντίον, αυτά θα πρέπει επιτέλους να θεωρηθούν ως στοιχειακές μορφές της συνείδησης. Εν ολίγοις, η νησίδα-Ιθάκη δεν είναι παρά απόρροια του ωκεανού· σε καμία περίπτωση ένα αποφατικό απόσπασμα. Οι πηγαίες ενορμήσεις, οι επιθυμίες, τα ένστικτα αποτελούν διαδικασίες που γεννούν το ίδιο το υποκείμενο. Θεμιτό είναι λοιπόν το να επιστρατεύσουμε τη μέθοδο της καταφατικής διαχείρισης ώστε οι οποιεσδήποτε αρνητικές πτυχές του ασυνειδήτου να μεταρσιωθούν σε ύστατα απαυγάσματα της πνευματικής συνειδητότητας. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί σε καμία περίπτωση μέσω της καταστολής τους. Τέτοιες αποφατικές πρακτικές αποτελούν τον ίδιο το μοχλό της αναπαραγωγής των συμπτωμάτων. Πρέπει, απεναντίας, να αφήσουμε τα περιεχόμενα του ασυνειδήτου να μιλήσουν, ακόμη κι αν το αυτό που θα πουν είναι το πιο ριζοσπαστικό κι απαράδεκτο. Καμία λογοκρισία στην «αρρώστια». Η καταφατικότητα θα διευκολύνει τόσο την ψυχοδυναμική της ώση που η αναδίπλωσή της προς την αυτοϊαση θα συμβεί ταχύτατα. Τοιουτοτρόπως, τα βουβά αιτήματα αυτορρύθμισης του ψυχο-οργανισμού βρίσκουν αντίκρισμα σε αντιδιαστολή με μια ψυχοθεραπευτική πρόθεση επανένταξης του ατόμου στο σύνολο και συνακόλουθης καταστολής των πηγαίων εκφράσεων του που τελικά θα αποτελούσε μια κωφάλαλη διαδικασία προσωρινής βελτίωσης. Γνώμονάς μας δεν είναι το μακροπολιτικό συμφέρον μιας αρρωστημένης κοινωνίας· γνώμονάς μας είναι η πληρότητα του υποκειμένου, ακόμη κι αν χρειαστεί να επέλθει η ρήξη με τους κανόνες που το επιβουλεύονται.

Σε αυτή μας την επιλογή δεν παρουσιαζόμαστε εντελώς πρωτότυποι. Εδώ κάνουμε λόγο για την ανάδυση μιας απωθημένης οντολογίας που άλλοτε αποτελούσε την «ορθοδοξία» των αρχαϊκών κοινοτήτων. Γυρνάμε τη ματιά μας σε όσα ρήμαξε ο Πατρικός Νόμος, διαγράφοντας ακόμη και τη νοσταλγική μας ανάμνηση ως ένα κάποιο «Προπατορικό Αμάρτημα» που εξακολουθεί να μας ευνουχίζει. Σήμερα γνωρίζουμε τα κατάλοιπα αυτής της αρχαϊκής οντολογίας, στη Δύση ως «Διονυσιακή» και στην Ανατολή ως «Ταντρική». Πρόκειται για μια τεχνοτροπία του ζην που διακρίνεται από τη βιωματική εξομοίωση, την εν-αίσθηση και τον συντονισμό με το Άλλο, δηλαδή το κατεξοχήν έτερο των προσίδιων ταυτοποιήσεων που μας εγκλωβίζουν καταναγκαστικά στην χωροχρονική επικράτεια της πατριαρχικής οντολογίας. Μέσω αυτής της μεθοδολογίας της πνευματικής αφύπνισης αποπειρόμαστε να επιστρέψουμε γνωστικά και βιωματικά στη φάση προ της διάρρηξης του «αδιαφοροποίητου» δεσμού του βρέφους με τη μητέρα, από την οποία και αναδύθηκε η σπερματική αντίληψη της πραγματικότητας ως τέτοιας. Με άλλα λόγια, επιστροφή στο μαγματικό φαντασιακό του ασυνειδήτου, εκεί οπού δεν υπάρχει Νόμος για να τεμαχίσει τις πρωτογενείς ενορμήσεις σε ενοχικές διχοστασίες. Με βάθρο λοιπόν την πραγματική οντολογική απαρχή της εαυτότητας, που είναι η άγρια, ακαλλιέργητη περιοχή της ψυχής, μπορούμε να αποπρογραμματίσουμε αποτελεσματικά τα περιεχόμενα που έχει αυθαιρέτως εγκαθιδρύσει ο κοινωνικός προγραμματισμός ως δήθεν πρωτογενή. Ο νατουραλισμός αυτής της ανεπιτήδευτης αυτοπραγμάτωσης που φτάνει μέχρι τις ρίζες του γίγνεσθαι, εντοπίζοντάς τες βαθιά στον ψυχικό διάκοσμο (παρά στα εξωτερικά γεγονότα) είναι το καλύτερο αντίδοτο στην επίσης βαθιά δυστυχία που τώρα πια μας διακατέχει ολοκληρωτικά.

Φυσικά μια τέτοια βαθύτατη βολιδοσκόπηση του εαυτού δεν οδηγεί αλλού παρά στην μικρομοριακή αντέγκληση στα όσα έχει εδραιώσει ενδόμυχα ο κοινωνικός προγραμματισμός. Όντας μια εκστατική διαδικασία που μας εκτοπίζει από την επικράτεια του, χειραγωγημένου από τον Πατρικό Νόμο, Εγώ, διανοίγει έναν νέο ορίζοντα στη φιλόδοξη ματιά του αναλυόμενου υποκειμένου που δε διαφέρει σε τίποτα απ΄όσα έχει οραματιστεί η ιρασιοναλιστική ιερουργία του Σαμανισμού. Η πρόσβασή μας σε ένα τόσο βαθύ επίπεδο απ’ όπου καθαιρείται η οροθέτηση όλων των περιεχόμενων του νου, συντονίζει τη σκέψη με τη μικρομοριακή λογική του ασυνειδήτου εκ της οποίας ανασύσταται όχι μόνο ο εαυτός αλλά και η ίδια η πραγματικότητα. Τρόπον τινά, δύναται να συμβεί μια νέα κοσμογονία που ευνοεί τον διάλογο του υποκειμένου με την πραγματικότητα επί μιας άλλης πλέον βάσης που αντιπαρέρχεται δραστικά τις επιταγές του κοινωνικού προγραμματισμού. Επιτέλους συμβαίνει εκείνο που ανομολόγητα όλοι επιθυμούν. Αναφερόμαστε εδώ στην πρωτογενή επιθυμία για την οποία κάναμε λόγο παραπάνω, η οποία είναι επιθυμία για απόλυτη αφομοίωση με το Σύμπαν και άρση της βαριάς ευθύνης που φέρει το φύσει πλαστό Εγώ της αποξένωσης και της απαλλοτρίωσης. Άλλωστε όλα τα τραγούδια, οι καθαρμοί, τα τελετουργικά του αυθεντικού θρησκεύεσθαι, η ποίηση, η τέχνη, ο χορός, και οτιδήποτε άλλο θα θεωρούσαμε «διονυσιακό», περιστρέφονται γύρω από αυτό το πρωτογενές αίτημα της ψυχής, που δυστυχώς στην αστική μας κατάντια έχουμε διαστρεβλώσει παντελώς: ζωτική εκμηδένιση του αποστασιοποιημένου από τον Κόσμο Εγώ- επιστροφή στη Μήτρα του Όντος!

Ιδού λοιπόν μια ευφραντική αποστολή που θα επιτείνει την αναμενόμενη νέα ανθρωπογένεση. Έτσι είναι που τα βάσανα της οδυνηρά και οικτρά μερικευμένης οντότητας του αστικού τοπίου θα φτάσουν στην τελική του κάθαρση. Ο Homo Gestalt θα σηκώσει το θεάρεστο ανάστημά του όταν πλέον πατήσει γερά επί της νέας υπαρξιακής γνωσιολογίας· επί της συνειδητοποίησης ότι μέλημά μας δεν είναι η συγκατάβαση των ψυχοκοινωνικών μοτίβων που μας εγκλείουν στα απελπιστικά καλντερίμια ενός αδίστακτου κι απάνθρωπου Νόμου. Μέλημά μας, τώρα που οι πρώτες ανταύγειες της αυγής σχίζουν τη βαθιά νύχτα της Ιστορίας, είναι να βάλουμε πλώρη για εκείνη την αχαρτογράφητη περιοχή του μη-γνώσιμου, του ριζοσπαστικά Άλλου... της ίδιας δηλαδή της πηγής του εαυτού που λησμονήσαμε καθώς θωρούσαμε στον καθρέφτη το κατακερματισμένο μας πρόσωπο. Αυτή είναι η πιο ενδελεχής θεραπεία, εκείνη που θα μας εξαγνίσει στα νάματα του Είναι, διυλίζοντας κάθε εγωκεντρική πρόθεση, κάθε κακόβουλη πράξη, οτιδήποτε προκαλεί τις σκιές της καχυποψίας. Η πιο βαθιά πνευματική αναγνώριση ενός Κόσμου που επαναφέρει την πρωτογενή ασφάλεια του προσκολλημένου στο μαστό βρέφος είναι εκείνη που διερωτάται για το απροσδιόριστο οντολογικό υπόβαθρο, αυτό το ερμητικό Είναι, δίχως να πέφτει σε παγίδες ερμηνευτικής παγίωσης ή πρώιμες δογματικές εξηγήσεις. Πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό, για έναν αφουγκρασμό στη βαθιά δόνηση του Όντος, την προσπέλαση προς τον Παράδεισο που μας έχουν αποστερήσει οι μυθολογίες του κτητικού ανθρώπου που παλεύει με τις θεωρίες της άγνοιας και του ρεβανσισμού.

Ουαί! μπροστά ο θάνατος... Το πεπρωμένο της ανθρωπότητας εναπόκειται σε μια τέτοια ριζοσπαστική μεταστροφή προς τα κλήματα της αδήριτης εορτής.

Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ HOMO GESTALT

2012-10-23T20:58:00.001+03:00

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης έχουμε πλέον εξοικειωθεί με την έννοια της πνευματικής ανέλιξης και στα όσα βιωματικά αυτή αντιστοιχεί. Είμαστε πλέον αρκετά αναστοχαστικοί ώστε να ορίσουμε την κεντρική ιδέα της αυτοπραγμάτωσης ως την επιδίωξη περισσότερης συνειδητότητας, το οποίο σημαίνει ικανότητα καταφατικής διαχείρισης των ψυχολογικών δεδομένων κατά τρόπο που να τα αποδομεί και να τα διυλίζει, αφήνοντας να φανεί το οντολογικό υπόστρωμα του άπαντος: το ίδιο το Είναι, το ίδιο το καθαρό συνειδέναι, η ίδια η εγερτήρια βούληση που αναλαμβάνει αυτήν την αυτοαναφορικά απειροστή αυτοπαρατήρηση. Οποιαδήποτε άλλη διαδικασία ευαγγελίζεται την πνευματική οδό προς την Αλήθεια, αντιβαίνοντας ή δίχως να φτάνει αυτό το βάθος, τώρα πια οι πιο συνειδητοί από εμάς, γνωρίζουμε ότι είναι απλώς άλλη μια παραπλανητική επίφαση της θρησκευτικής χειραγώγησης, το κενό γράμμα του Νόμου.

Έχουμε επίσης πλούσιο υλικό ώστε να προβούμε πλέον σε μια ταξινόμηση των μεθόδων με τις οποίες καταφτάνουμε σε αυτό το εκζητούμενο οντολογικό βάθρο της ύστατης α-λήθειας. Η γνωσιολογική ιστορία του πλανήτη μας δείχνει τρεις γενικές τροπικότητες του ασκητικού δυναμικού: ο έλλογος, ο πρακτικός, και ο διαιτητικός. Ουσιαστικά, επί των πλείστων οι τρεις αυτοί τρόποι συντείνουν στη φιλοσοφία του εκάστοτε φιλόδοξου μύστη, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες βλέπουμε τη μονομερή έμφασή τους. Ο έλλογος ασκητισμός είναι η διαδικασία αυτοπραγμάτωσης που εστιάζει στα ιερά κείμενα, στον υπερβατικό λογισμό, στον διαλογισμό, στην πνευματική διδασκαλία και λογιοσύνη. Ο πρακτικός ασκητισμός είναι η διαδικασία αυτοπραγμάτωσης που συνίσταται αποκλειστικά στην ηθική διαγωγή, την ελεημοσύνη, την ψυχοσωματική άσκηση, τις οριακές εξορμήσεις, κλπ. Η τρίτη κατηγορία είναι ο λιγότερο γνωστός ασκητισμός για την αυτούσια του δράση που όμως συναντάται ως εφαρμογή στις προαναφερθείσες κατηγορίες (π.χ. με τη μορφή νηστείας): είναι ο διατροφικός ασκητισμός που βασίζεται στο αξίωμα ότι συγκεκριμένες καταστάσεις συνειδητότητας και ηθικής δράσης επιτυγχάνονται με τη δίαιτα και μόνον. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο τρόπος αυτοπραγμάτωσης, ως αυτούσια δυνατότητα, έχει λησμονηθεί και έχει έτσι υπαχθεί ολοκληρωτικά στις παραπάνω κατηγορίες. Ωστόσο τον τελευταίο αιώνα φαίνεται να ανακύπτει και να ξεδιπλώνει τις εξαίσιες αρετές του μέσω της επιστροφής στη χρήση των ενθεογενών βοτάνων, σπάζοντας ένα ιουδαιοχριστιανικό/μονοθεϊστικό ταμπού αιώνων. Τώρα γνωρίζουμε ότι εκτός, φερ' ειπείν, των θεμιτών ιδιοτήτων της χορτοφαγίας υπάρχουν και οι θεάρεστες ιδιότητες της πιο ειδικής εν-θεο-φαγίας ή φαρμακο-θεϊας.

Όταν ο Albert Hoffmann στα μέσα του περασμένου αιώνα παρασκεύασε, ερήμην προθέσεως, το εκπληκτικό μόριο του LSD-25, ουσιαστικά άνοιξε για πρώτη φορά την ελεφάντινη πύλη προς αυτή την λησμονημένη σαμανική μεθοδολογία αυτοπραγμάτωσης: τη δυνατότητα οντολογικής αναγνώρισης μέσω της βρώσης ή πόσης κάποιας ειδικής ψυχοτροπικής τροφής. Έκτοτε ξεχύθηκαν πλείστα στοιχεία για όλα τα υπαρκτά βότανα που με τη λήψη τους προσφέρουν τη δυνατότητα ψυχική εξιλέωσης, ώστε στις αρχές του νέου αιώνα να έχουμε επανακτήσει μια αρχέγονη ξεχασμένη γνώση: τις καταπληκτικές ιδιότητες της ψυχοτροπικής χλωρίδας των οποίων οι συνεπαγωγές μας αφήνει άναυδους. Και εδώ δεν αναφερόμαστε σε άλλο από το μεγάλο κοινό μυστικό που μοιραζόμαστε όλοι όσοι επενδύουμε τη διαδικασία αυτοπραγμάτωσης στη δίαιτα των ενθεογενών: το υπερπέραν υπάρχει και δεν είναι απλώς θεωρία, μακροπρόθεσμος πνευματικός στόχος ή αφηρημένο πεδίο εικασιών- για εμάς είναι αυταπόδεικτο τεκμήριο την κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε την εμπειρία!

Ενώ λοιπόν οι άλλες ασκητικές μεθοδολογίες δρουν στη σφαίρα της παράστασης, της διαπροσωπικής επικοινωνίας και της συμβολικής γλώσσας, η λήψη των ψυχοδηλωτικών δρα απευθείας στη σφαίρα της νευροβιολογίας, δηλαδή στις νευρωνικές συνάψεις όπου διενεργούνται άπαντες οι ψυχολογικές διαδικασίες. Δεν έχουμε εδώ να κάνουμε με τη διδασκαλία του τάδε ή δείνα σοφού, την αναγκαιότητα για μίμηση ενός μοντέλου δράσης ή άσκησης ή για κατανόηση ενός ιερογλυφικού κειμένου. Εν αντιθέσει, η διαδικασία αυτοπραγμάτωσης παίζεται αποκλειστικά και μόνον στο ίδιο το επίκεντρο της διανοητικής διεργασίας, απευθείας στην πηγή και τον στόχο όλων των συστημάτων συμβολικής διαδικασίας, στον αλγοριθμικό ιστό της διάνοιας όπου τα ούτως ή άλλως παραπλανητικά φαινόμενα του ευκλείδειου χωροχρόνου παύουν να έχουν τόση σημασία όσο η ίδια η νοητική ενορχήστρωση και μετα-επεξεργασία τούτων των φαινομένων...

Φτάνει όμως αυτό από μόνο του για να δηλώσεις την πεφωτισμένη σου ύπαρξη; Όσον αφορά τη μακροπρόθεσμη διαδικασία αυτοπραγμάτωσης μάλλον όχι, αλλά όμως σίγουρα η ψυχεδελική έκσταση πέραν των τρισδιάστατων φαινομένων είναι αρκετή για να θέσει τα πιο ουσιώδη ερωτήματα για τη φύση της πραγματικότητας και τα πρώτα δραστικά κίνητρα για τη Φώτιση. Εκείνο που εν τέλει μετατρέπει την ψυχεδελική εμπειρία ως πραγματικά αξιοσέβαστη ατραπό αυτοπραγμάτωσης είναι το απαραίτητο τελετουργικό πλαίσιο που με τη χρήση συμβολικών κωδικών κατευθύνει το πάντα συναρπαστικό αυτό βίωμα προς τη θεμιτή εγερτήρια οντολογική αναγνώριση της α-λήθειας.

Όμως εξακολουθεί να υφίσταται το ερώτημα: μπορεί από μόνο του το τελετουργικό αυτό που πλαισιώνει τη συγκεκριμένη ψυχοδηλωτική δίαιτα να αντικαταστήσει όλες τις άλλες μεθόδους αυτοπραγμάτωσης που εμπίπτουν στις κατηγορίες του έλλογου και του πρακτικού ασκητισμού; Η απάντηση είναι ότι η αυτοπραγμάτωση δια της βρώσης δεν αποτελεί κάποια εναλλακτική λύση αλλά είναι μάλλον εν δυνάμει πρόσθετος στις άλλες ασκητικός προσανατολισμός, οι οποίες όμως σημειωτέον είναι πάντα απαραίτητες για την κατευόδωσή του (πχ., ο διαλογισμός και η ηθική αρετή δίνουν φτερά στα σαμανική εμπειρία), ωστόσο, από την άλλη, η ψυχοδηλωτική εμπειρία δεν είναι απαραίτητη για την εκπλήρωσή των πιο παραδοσιακών τρόπων αυτοπραγμάτωσης (όπως ο διαλογισμός ή η ανάγνωση ιερών κειμένων). Παραταύτα, θα αντιτείνουμε εδώ ότι μάλλον εξαρτάται από τις φιλοδοξίες του κάθε ζηλωτή το κατά πόσο απαραίτητη μπορεί να ειδωθεί η διφορούμενη αυτή συμβολή της ψυχοδηλωτικής δίαιτας. Αν επιθυμούμε γοργά αποτελέσματα, πιο δραματικές και θεαματικές εξιλεώσεις, απτές αποδείξεις της απόκρυφης πραγματικότητας, τότε η ψυχεδελική εμπειρία αρμόζει ναι εκληφθεί ως μάλλον ο αναντικατάστατος πυρήνας όλων των άλλων μεθόδων… Ο λόγος όμως που αυτός ο πυρήνας αποτελεί ταμπού και που άρα έχει υποβιβαστεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως απλώς προαιρετικός (αν όχι εκμαυλιστικός) για την ορθή αυτοπραγμάτωση, εντελώς ειρωνικά, οφείλεται ακριβώς στην τεράστια δύναμη που έχουν αυτοί οι χημικοί καταλύτες για τη διαδικασία πνευματικής ανέλιξης- πράγμα ασύμφορο για τον πολιτισμό της εκμετάλλευσης που κατά κανόνα ερείδεται και οφείλεται στην χαμηλή συνειδητότητα του «ευυπόληπτου πολίτη».

Η ψυχεδελική εμπειρία, που είναι και μια πραγματική οντολογική αποκάλυψη στην υπερηχητική ταχύτητα της μίας και μόνο έγχρωμης νύχτας, καταφέρνει να θεραπεύσει πληγές και να εξυψώσει αναστήματα μέσα από τέσσερις διαφορετικές δυναμικές:

· Την αισθητική: Το αισθητικό λειτούργημα της είναι από μόνο του πολλές φορές αρκετό για να ανεβάσει το ηθικό καθώς η διέγερση των αισθήσεων και η συνακόλουθη αισθητική απόλαυση του κατά τ’ άλλα εγκόσμιου ερεθίσματος, ως δια μαγείας επιφέρει την πολυπόθητη οντολογική αφύπνιση στο Είναι, στην οποία άλλωστε αποσκοπούν δια μακροσκελών τοποθετήσεων όλες οι άλλες μεθοδολογίες.

· Την ενόραση: Ένα επίπεδο παραπάνω, η καταπληκτική αισθητική των οραμάτων, οι ακατάληπτες περιστροφές του υπερκόσμιου κάλλους, όπως θα περίμενε ο Πλάτωνας, εξευγενίζουν τον ψυχισμό και ιάνουν τις πληγές.

· Τη μνημονική: Η ιαματική αναδίφηση λησμονημένων αναμνήσεων δρα ψυχαναλυτικά καθώς εν ριπή οφθαλμού αποκαλύπτεται ολόκληρος ο ιστός των αιτιατών συσχετίσεων που συναπαρτίζουν την προσωπικότητα.

· Τη μυητική: Εν συνόλω η ψυχεδελική εμπειρία αποτελεί μια πρόκληση διότι στην κατάλληλη δοσολογία της ψυχοδηλωτικής ουσίας όλα όσα ακολουθούν έχουν τον χαρακτήρα μιας δοκιμασίας που, σύμφωνα με την έρευνα του δρ. Stanislav Grof, αντανακλά ή επικαλείται την ίδια την περιγεννητική δοκιμασία με την οποία αποτυπώθηκε το πρώτο βιωματικό μας επεισόδιο, της τόσο αποφασιστικής επενέργειας για τη μετέπειτα αναπτυξιακή μας πορεία. Η επαναβίωση ή προσομοίωσή του μας βοηθάει να κατανικήσουμε άγχη που οφείλονται σε δυσμενείς περιγεννητικές συνθήκες.

Επί αυτών των δυναμικών, η τελετουργική ψυχεδελική δίαιτα, εν πρώτοις, εκ των βάθρων θεραπεύει την ψυχή και, ακολούθως, ανοίγει διόδους προς την εκζητούμενη οντολογική αναγνώριση και τα θεσπέσια θαύματά της. Δεν είναι μόνο η αυξημένη σεροτονίνη και η προσωρινή αίσθηση ευεξίας που προσφέρει. Είναι η διανοιγόμενη αφύπνιση συμμετοχής σε ένα ευρύτερο Κοσμικό Σχέδιο, για το οποίο επίσης προσπαθούν επίπονα όλες οι άλλες μεθοδολογίες, αλλά που όμως στην σαμανική ατραπό επισυμβαίνει ως μια έκλαμψη συνειδητοποίησης. Επιπλέον, η ίαση και η αυτοπραγμάτωση χαράζουν ευφραντικά εξαιτίας της δυνατότητας επέμβασης στις αιτιατές συσχετίσεις των αναμνήσεων, δεδομένης της αυτόματης, ενστικτώδους μεταστροφής της σκέψης που οφείλεται στην ικανότητα της αστραπιαίας ψυχαναλυτικής αυτοψίας. Τέλος, είναι η ίδια η αναμέτρηση με τον θάνατο που πολλές φορές μας χαρίζει στην κάθε ψυχεδελική εμπειρία το δώρο της βαθιάς εκτίμησης του Είναι και τη γαλήνη της οντολογικής ενατένισης. Δεν εννοούμε όμως τον θάνατο τον βιολογικό αλλά τον εγωλογικό που στη λαχτάρα και την πρωτογενή αγωνία με την οποία έρχεται η προσωρινή εκμηδένιση του Εγώ –αυτής της διαβόητης κενής φούσκας!- προσομοιώνει βιωματικά τον επικείμενο αναπόδραστο βιολογικό θάνατο σε όφελος της οντολογικής μας ωρίμανσης, από την οποία και εξαρτάται η κατευόδωση ενός υγιούς πολιτισμικού οράματος.