ΟΔΟΙΠΟΡΙΕΣ

Δήλος – Ένα ακατοίκητο αλλά ιστορικό νησί

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Sat, 05 Feb 2022 11:00:00 +0000

Η Δήλος είναι συνυφασμένη με τη μυθολογία, καθώς ήταν η γενέτειρα του Απόλλωνα, γιού του Δία, και ως εκ τούτου ένας τόπος ιερός. Η θέση της είχε επίσης καθοριστεί στη μυθολογία, δεδομένου ότι πριν γίνει Δήλος (ορατή), ήταν ένας πλωτός, περιπλανώμενος βράχος που ονομαζόταν Ορτυγία ή Άδηλος (αόρατη). Ο Ποσειδώνας αγκυροβόλησε το βράχο στο απόλυτο κέντρο των τεσσάρων σημείων της πυξίδας σε σχέση με τη θέση του στο Αιγαίο Πέλαγος. Βρίσκεται σχεδόν σε ίση απόσταση με την ηπειρωτική χώρα στα βορειοδυτικά, με τη Χίο και τη Ρόδο προς τα ανατολικά, την Κρήτη στα νότια και την Πελοπόννησο στα δυτικά.

Η γεωγραφική της θέση προσέλκυσε το ενδιαφέρον των αρχαίων Ελλήνων, όπως και άλλοι τόποι που κατέχουν γεωμετρικά σημαντικές θέσεις στην περίτεχνη μαθηματική τους προσέγγιση στη Γεωγραφία, όπως οι Δελφοί. Η δημιουργία αυτών των μύθων, δεδομένης της θέσης του νησιού, ήταν απλά θέμα χρόνου. Έτσι, η μυθολογία ενώνεται με την ιστορία, καθώς η γεωγραφική θέση της έφερε πράγματι μεγάλο πλούτο στην Δήλο, όπως η Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα, είχε υποσχεθεί.

Αυτό που η Λητώ δεν είχε προβλέψει ήταν η συμφορά, η καταστροφή, η δουλεία και η απώλεια ανθρώπινων ζωών που προσέλκυσε επίσης αυτός ο πλούτος, σε τέτοιο βαθμό που τελικά η Δήλος ερημώθηκε και παρέμεινε έτσι τις δύο τελευταίες χιλιετίες..

Ο Μύθος

Στην πρώιμη μυθολογία, η πρώτη αναφορά στην Δήλο γίνεται με την εμφάνισή της ως αόρατο βράχο που επέπλεε άσκοπα στη θάλασσα, και που σχηματίστηκε όταν η Αστερία, αδελφή της Λητούς, μεταμορφώθηκε σε βράχο για να γλυτώσει από το Δία, ο οποίος αργότερα κυνήγησε και άφησε έγγυο και τη Λητώ, με αποτέλεσμα το οργισμένο ξέσπασμα της Ήρας, η οποία συνέπραξε με τους άλλους θεούς ώστε να αποτρέψουν τη Λητώ από το να γεννήσει οπουδήποτε στον κόσμο και κάτω από τον ήλιο. Έτσι η Λητώ περιπλανιόταν παρόλο που πλησίαζε ο καιρός για να γεννήσει.

Ο Δίας έκανε έκκληση στον αδελφό του, τον Ποσειδώνα, να τους βοηθήσει να βρουν ένα μέρος κάπου στη θάλασσα, όπου η Λητώ θα μπορούσε να ξεκουραστεί και να γεννήσει το παιδί του Δία. Ο Ποσειδώνας τότε πήρε τον αόρατο πλωτό βράχο Άδηλο και τον αγκυροβόλησε στη θάλασσα με τέσσερις στήλες διαμαντένιων αλυσίδων και στη συνέχεια τον μετονόμασε σε Δήλο.

Οι Έλληνες πίστευαν έντονα σε αυτό το μύθο. Ήταν άλλωστε ο λόγος που πολλοί γενναίοι κυνηγοί θησαυρών έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να ανακτήσουν τις διαμαντένιες αλυσίδες από το βυθό της θάλασσας.

Η Λητώ υποσχέθηκε στη Δήλο ότι θα έκανε το νησί το πλουσιότερο στον κόσμο, αν η Δήλος της επέτρεπε να ξεκουραστεί εκεί και να γεννήσει το παιδί της, καθώς και ότι το παιδί δεν θα άφηνε ποτέ τον βράχο. Και έτσι συμφωνήθηκε, και η Λητώ πήγε στην Ιερή Λίμνη, στο κέντρο της οποίας βρισκόταν ένα φοινικόδεντρο.

Εκεί, και χωρίς βοήθεια, καθώς η Ήρα είχε απαγορεύσει στην Ειλείθυια* – τη θεά του τοκετού και των μαιών, να την βοηθήσει, γέννησε δίδυμα. Το πρώτο ήταν η Άρτεμις, θεά του κυνηγιού και της παρθενίας. Εννέα ημέρες αργότερα, γέννησε τον Απόλλωνα, θεό της αλήθειας και του φωτός.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το μύθο, η Άρτεμις, εννέα ημερών βρέφος, ήταν όντως σε θέση να βοηθήσει τη μητέρα της να φέρει τον αδερφό της στο φως. Αυτό ήταν δυνατό, επειδή η Άρτεμις, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις που απορρέουν από τη βαθιά προϊστορία της περιοχής, ήταν η θεά της γονιμότητας των θηλαστικών.

Στην Αττική, και συγκεκριμένα στη Βραυρώνα, η Βραυρώνια Αρτεμις λατρευόταν ως η θεά της βλάστησης και του κυνηγιού, και ως η προστάτης των γυναικών κατά τον τοκετό καθώς και των νεογέννητων. Έπρεπε προφανώς να ξαναγεννηθεί για να εξυπηρετήσει το ρόλο που της είχε ανατεθεί.

Από τη στιγμή εκείνη και μετά, η Δήλος έγινε τόπος ιερός, παραμένοντας για πάντα λουσμένος στο φως του Απόλλωνα. Θα πρέπει κανείς να γίνει προσωπικός μάρτυρας του πόσο μοναδικό είναι αυτό το Απολλώνιο φως, για να καταλάβει.

Η Ιστορία

Η Δήλος έχει μια μακριά και συναρπαστική ιστορία που ανάγεται στην τρίτη χιλιετία π.Χ. Οι πρώτοι κάτοικοι εικάζεται πως ήταν Κάρες (βάσει μιας αναφοράς του Θουκυδίδη). Απομεινάρια από ελλειψοειδείς καλύβες έχουν βρεθεί στην κορυφή του λόφου Κύνθος (113μ. ύψος), από όπου οι κάτοικοι μπορούσαν εύκολα να εποπτεύουν και να ελέγχουν τη μικρή κοιλάδα και τη θάλασσα ολόγυρα.

Η κατοίκηση συνεχίζεται χίλια χρόνια αργότερα με τους Μυκηναίους (1580-1200 π.Χ.), όταν άρχισαν να κτίζονται εκτεταμένοι οικισμοί. Το Απολλώνιο ιερό είχε ήδη εδραιωθεί από τους Ομηρικούς χρόνους και έφθασε στην ακμή του στη διάρκεια των αρχαϊκών και κλασσικών χρόνων. Ο μυθικός Μυκηναίος βασιλιάς της Δήλου Άνιος, γιος του Απόλλωνα και δισέγγονος του Διόνυσου, είχε προσπαθήσει να διατηρήσει ουδετερότητα στις συγκρούσεις τις εποχής.

Φιλοξένησε τον άρχοντα της Τροίας Αγχίση, αλλά και το στόλο των Αχαιών, και αργότερα τον Αινεία, γιο του Αγχίση, που ξέφυγε από την πυρπολημένη Τροία. Όταν ο κόσμος αυτός κατέρρευσε γύρω στο 1100 π.Χ., εγκαταστάθηκαν οι Ίωνες το νησί, το οποίο έγινε θρησκευτικό κέντρο τους, και παρέμεινε έτσι μέχρι το 540 π.Χ. όταν πήραν τον έλεγχο οι Αθηναίοι, οι οποίοι διατήρησαν τον έλεγχό τους στο νησί, χάνοντας το μόνο κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων (490-480 π.Χ.).

Η Δήλος βγήκε αλώβητη από την περιπέτεια των Περσικών πολέμων, επειδή οι Πέρσες τη θεωρούσαν ιερή και δεν τη λεηλάτησαν όπως τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Το 478 π.Χ., μετά το τέλος των Περσικών, ιδρύθηκε η Δηλιακή Συμμαχία των ελληνικών πόλεων, με στόχο την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών. Έδρα της συμμαχίας ήταν η Δήλος· Εκεί φυλασσόταν το τεράστιο ποσό των εισφορών των συμμαχικών πόλεων και εκεί γίνονταν οι συναντήσεις των αντιπροσώπων.

Πολύ σύντομα η Δηλιακή Συμμαχία εξελίχθηκε σε Αθηναϊκή Ηγεμονία και οι σύμμαχοι έγιναν περίπου υπήκοοι των Αθηναίων. Τα χρήματα του κοινού ταμείου μεταφέρθηκαν το 454 π.Χ. στην Ακρόπολη των Αθηνών, δήθεν για λόγους ασφαλείας, στην πραγματικότητα όμως για να χρηματοδοτήσουν το φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα του Περικλή. Το 476 π.Χ. άρχισε να οικοδομείται ο δεύτερος ναός του Απόλλωνα, ο Μέγας ναός, ή ναός των Δηλίων.

Η οικοδόμησή του διακόπηκε μετά τη μεταφορά του ταμείου στην Αθήνα και συνεχίστηκε την περίοδο της Δηλιακής Ανεξαρτησίας (314-166 π.Χ.), χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί. Γύρω στο 540-528 π.Χ. ο τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος, έπειτα από δελφικό χρησμό, επέβαλε και τον πρώτο εξαγνισμό στο νησί, θεσπίζοντας νόμο πως πλέον κανείς δεν μπορούσε να πεθάνει ή να γεννηθεί στο ιερό νησί.

Ο Θουκυδίδης γράφει σχετικά ότι τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι, συνωστισμένοι μέσα στα τείχη της πόλης, βρέθηκαν σε απελπιστική θέση εξαιτίας του λοιμού που θέριζε τους κατοίκους «σαν τα πρόβατα». Υπολογίζεται πως το 427-426 π.Χ. τα θύματα από τη θανατηφόρα επιδημία ήταν 30.000.

Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Αθηναίοι είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο αναισχυντίας που «κανένας φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων δεν τους συγκρατούσε πια». Μέσα σε τέτοιο κλίμα απόγνωσης και ανασφάλειας διέπραξαν ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την «κάθαρση» της Δήλου, δήθεν για λόγους ευσέβειας.

Άνοιξαν όλους τους τάφους που υπήρχαν στο νησί, ακόμα και τους πιο φρέσκους, και μετέφεραν τα οστά και τα κτερίσματα στη Ρήνεια, όπου τα έθαψαν σε ένα κοινό λάκκο. Παράλληλα αποφάσισαν να μη γεννιέται και να μην πεθαίνει κανείς πια στη Δήλο, αλλά να μεταφέρονται οι επίτοκοι και οι βαριά άρρωστοι στη Ρήνεια. Από τότε κανείς δεν γεννήθηκε, κανείς δεν πέθανε και κανείς δεν τάφηκε στο ιερό νησί.

Οι δε Δήλιοι, όπως επεδίωκαν οι Αθηναίοι, έγιναν απάτριδες. Το 422 π.Χ. οι Αθηναίοι ολοκλήρωσαν την «κάθαρση», εξορίζοντας όλο τον ντόπιο πληθυσμό. Οι Δήλιοι κατέφυγαν στο Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας, ύστερα από πρόσκληση του Φαρνάκη, και κατεσφάγησαν με προδοσία από τον Αρσάκη.

Οι ελάχιστοι που σώθηκαν επέστρεψαν στη Δήλο έπειτα από επέμβαση του Μαντείου των Δελφών. Αμέσως μετά την κάθαρση, παρά το γεγονός ότι ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση, οι Αθηναίοι άρχισαν, από τύψεις ή από φόβο, το εξαιρετικά δαπανηρό έργο της οικοδόμησης ενός ακόμη ναού του Απόλλωνα από λευκό πεντελικό μάρμαρο και καθιέρωσαν τα Δήλια, γιορτή προς τιμήν του Απόλλωνα που λάμβανε χώρα κάθε πέντε χρόνια.

Τα εγκαίνια του τρίτου αυτού ναού, του ναού των Αθηναίων, έγιναν με εντυπωσιακή λαμπρότητα στη διάρκεια της θεωρίας που χρηματοδότησε και οδήγησε στη Δήλο, το 417 π.Χ., ο μετριοπαθής Νικίας. Την περίοδο της τυραννίας του Πεισιστράτου ή των γιων του οικοδομείται και ο πώρινος ναός του Απόλλωνα, στον οποίο στεγάστηκε ένα υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα του θεού, έργο του Τεκταίου και του Αγγελίωνα.

Από το τέλος του 5ου αι. π.Χ. η μόνη σημαντική οικοδομική δραστηριότητα στο χώρο του ιερού ήταν η μερική αποπεράτωση του ναού των Δηλίων και η οικοδόμηση ενός νέου ναού της Άρτεμης. Την εποχή όμως της ανεξαρτησίας οι ηγεμόνες των ελληνιστικών κρατών συναγωνίζονται στην επιδεικτική οικοδόμηση λαμπρών κτηρίων στο ιερό νησί, εκεί όπου όλοι οι Έλληνες μπορούσαν να τα δουν και να θαυμάσουν τον πλούτο και τη δύναμή τους.

Όλη η περιοχή του ιερού ήταν γεμάτη με εκατοντάδες μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα, δαπανηρά αναθήματα πόλεων ή πλούσιων ιδιωτών, από τα οποία σώθηκαν μονάχα τα ενεπίγραφα βάθρα. Οι Αθηναίοι διατήρησαν τον έλεγχο τους μέχρι το 314 π.Χ. και στη συνέχεια η Δήλος πέρασε στη σφαίρα επιρροής των Μακεδόνων. Πρέπει να σημειωθεί πως, όταν πήραν οι Μακεδόνες τον έλεγχο, το νησί άρχισε να ανθεί ως εμπορικό κέντρο, καθώς απολάμβανε την τέλεια τοποθεσία που διευκόλυνε το εμπόριο με την Αίγυπτο, τη Συρία και τη Μικρά Ασία.

Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το Αιγαίο συνταράσσεται για σαράντα σχεδόν χρόνια από τους πολέμους των φιλόδοξων στρατηγών που τον διαδέχτηκαν. Το 314 π.Χ. ο Αντίγονος ανακήρυξε την Ελλάδα ελεύθερη και ανήγγειλε την επιστροφή στην πολιτική της δημοκρατικής διακυβέρνησης του Αλεξάνδρου.

Ο στόλος του έφθασε στο Αιγαίο, όπου η Λήμνος, η Ίμβρος και η Δήλος είχαν ήδη στασιάσει κατά της Αθήνας και οι Κυκλάδες κατά του Κασσάνδρου. Η Αθήνα διατηρούσε ακόμη την αίγλη του πνευματικού κέντρου, αλλά ήταν πλέον μια πόλη σε παρακμή που δεν έπαιζε κανένα ουσιαστικό ρόλο στις εξελίξεις.

Ο Αντίγονος και ο γιος του Δημήτριος ο Πολιορκητής ίδρυσαν το Κοινό των Νησιωτών με θρησκευτικό κέντρο τη Δήλο, η οποία κηρύχτηκε ελεύθερη και ανεξάρτητη (314 -166 π.Χ.). Από τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., το ιερό νησί του Απόλλωνα γίνεται και σημαντικό εμπορικό κέντρο, με την εγκατάσταση πλουσίων επιχειρηματιών και τραπεζιτών. Από το 168 π.Χ. η Δήλος, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, βαθμιαία θα περάσει στον έλεγχο της Ρώμης.

Το νησί κυρύσσεται ελεύθερο λιμάνι (δηλ. λιμάνι χωρίς δασμούς), με αποτέλεσμα να μετοικήσουν εκεί πλούσιοι Ρωμαίοι έμποροι και πλοιοκτήτες, καθώς και άνθρωποι από όλες τις περιοχές της Μεσογείου. Εκτιμάται πως γύρω στο 90 π.Χ. στο μικρό αυτό νησί, που δεν είναι παρά μια κουκίδα στο χάρτη της Μεσογείου, κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι.

Από τις αναθηματικές επιγραφές και τα ταφικά μνημεία της Ρήνειας φαίνεται ότι εκτός από τους Αθηναίους και τους Ρωμαίους, που αποτελούσαν την πλειονότητα του πληθυσμού, στη Δήλο κατοικούσαν άνθρωποι από την Πελοπόννησο, την κεντρική και δυτική Ελλάδα, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θράκη και τον Εύξεινο Πόντο, την Ταυρική Χερσόνησο, την Τρωάδα, τη Μυσία, την Αιολίδα, την Ιωνία, τη Λυδία, την Καρία, τη Λυκία, τη Βιθυνία, την Παφλαγονία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την Πισιδία, την Παμφυλία, την Κιλικία, τη Συρία, τη Μηδία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Αραβία κ.ά.

Ωστόσο, από το 88 π.Χ και μέχρι το 69 π.Χ., το νησί καταστράφηκε και λεηλατήθηκε δύο φορές: το 88 π.Χ. από τον Ευπάτορα βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη, που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να πλήξει τη δύναμη και το γόητρο της επικυρίαρχης Ρώμης. (Έως τότε κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο μεταξύ των Ελλήνων, για τον ιερό τόπο του Απόλλωνα), και το 69 π.Χ. από τους πειρατές του Αθηνόδωρου, συμμάχου του Μιθριδάτη.

Οι Ρωμαίοι μετά την καταστροφή κατανοούν ότι η ιερότητα του νησιού δεν αρκεί για να σταματήσει τις επιβουλές και περιτειχίζουν το κυριότερο τμήμα της πόλης. Το νησί όμως έχει απωλέσει οριστικά τον ιερό του χαρακτήρα, παρά τις προσπάθειες του αυτοκράτορα Αδριανού να αναβιώσει την ιερή ατμόσφαιρα και το δέος των εορταστικών εκδηλώσεων.

Η περίοδος της παρακμής χαρακτηρίζεται από το γεγονός, ότι οι Αθηναίοι θα θελήσουν να πουλήσουν το νησί, δεν θα βρεθεί όμως αγοραστής. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο οικισμός του νησιού συρρικνώνεται και η Δήλος θα γίνει ξανά «άδηλος». Ότι απέμεινε από την παλιά δόξα λεηλατείται σε μία σειρά αλλεπάλληλων καταστροφών: το 727 μ.Χ. από τον εικονομάχο αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα τον Ίσαυρο, το 769 μ.Χ. από τους Σλάβους και το 821 μ.Χ. από τους Σαρακηνούς.

Η Δήλος δεν είναι πια παρά ένας απέραντος ερειπιώνας. Καθ’ όλο το Μεσαίωνα θα υπηρετήσει τα γύρω νησιά αποκλειστικά ως τόπος προσπορισμού οικοδομικού υλικού, ενώ θα μετατραπεί σε μία τεράστια ασβεστοκάμινο, όπου μαρμάρινα μνημεία και γλυπτά λιώνουν για την παραγωγή ασβέστη. “..Τότε η ευτυχία είναι το καλύτερο, ευγενέστερο και πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο, και αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι ασύνδετα όπως στην επιγραφή της Δήλου:

“Το πιο ευγενές είναι αυτό που είναι δικαιότατο, και το καλύτερο είναι η υγεία. Το πιο ευχάριστο όμως, είναι να κερδίσουμε ό, τι αγαπάμε”. Γιατί όλες αυτές οι ιδιότητες ανήκουν στις καλύτερες δραστηριότητες. Και αυτές, ή μία – την καλύτερη – από αυτές, ταυτίζουμε με την ευτυχία. (Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια)

Ιστορικό ανασκαφών

Η Δήλος, ως ιερός τόπος στον οποίο υπήρχαν λαμπρά οικοδομήματα και ιερά, δεν λησμονήθηκε ποτέ και υπάρχουν πολλές αναφορές στους περιηγητές για τα ερείπια που ήταν ορατά στο νησί. Πολλά γλυπτά μεταφέρθηκαν σε μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού, ενώ μάρμαρα των αρχαίων κτηρίων χρησιμοποιήθηκαν σαν οικοδομικό υλικό από τους κατοίκους των γύρω νησιών.

Η Δήλος θα ξαναβγεί από την αφάνεια μόλις τον 19ο αιώνα, με τις ανασκαφές πού άρχισαν το 1873 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών και την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Από το 1904 έως το 1914 αποκαλύφθηκαν υπό τη διεύθυνση του M. Holleaux και χάρη στη γενναία επιχορήγηση του δούκα de Loubat τα σημαντικότερα τμήματα της αρχαίας Δήλου.

Περίοδος έντονης ανασκαφικής δραστηριότητας υπήρξε επίσης το διάστημα από το 1958 έως το 1975. Η ανασκαφή συνεχίζεται ακόμη από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία και τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, αλλά το κέντρο του θρησκευτικού, πολιτικού και εμπορικού βίου καθώς και μεγάλο μέρος των ιδιωτικών κατοικιών έχουν ήδη αποκαλυφθεί. Δήλος – Αρχαιολογικό μουσείο Το αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου είναι ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μουσεία της Ελλάδας.

Στο μουσείο έχουν συγκεντρωθεί τα πλούσια ευρύματα από τις ανασκαφές που διενεργούνται από την Γαλλική αρχαιολογική σχολή πάνω από έναν αιώνα. Τα εκθέματα είναι σπάνιας ομορφίας και αρχαιολογικής αξίας.

Γλυπτά, αγγεία, επιγραφές, μωσαϊκά. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πλούσια συλλογή του μουσείου σε γλυπτά από την πρώιμη αρχαική περίοδο μέχρι τα ρωμαικά χρόνια. Έχουν σωθεί στον αρχαιολογικό χώρου τις Δήλου και πολλές βάσεις από χάλκινα αγάλματα που δυστυχώς δεν άντεξαν τη φθορά του χρόνου. Το μουσείο διαθέτει 9 αίθουσες, όπου τα εκθέματα είναι τοποθετημένα χρονολογικά και θεματολογικά. Η Δήλος και η Ρήνεια τελούν υπό την προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού και απαγορεύονται ο ελλιμενισμός σκαφών και η διανυκτέρευση ατόμων χωρίς ειδική άδεια, σύμφωνα με το thesecretrealtruth.blogspot.com.

*Η ονομασία Ειλήθυια, κατά τον Αδ. Ι. Αδαμαντίου φαίνεται να παράγεται εκ των αρχαίων ρημάτων “ειλέω” (=στενοχωρώ, πιέζω κλπ) και του “θύω” (=στενάζω με ορμή, τρελλαίνομαι). Κατά την αρχαία παράδοση το όνομα αυτό οφείλεται σε ικετευτική κραυγή των επιτόκων: «Ελθέ!», «Ελθέ!» με την οποία και καλούσαν τη θεά σε βοήθεια

Τα μνημεία του χώρου

Η Αγορά των Ερμαϊστών ή Κομπεταλιαστών

Aνοικτή πλατεία πλάι στο Ιερό Λιμάνι, μία από τις σημαντικότερες αγορές της ελληνιστικής πόλης, στρωμένη με μεγάλες πλάκες γρανίτη, πολλές από τις οποίες έχουν τρύπες για την στερέωση πασάλων που στήριζαν στέγαστρα. Στη βόρεια πλευρά είναι η Στοά του Φιλίππου κι ένας μικρός ιωνικός ναός αφιερωμένος στον Ερμή, ενώ στα ανατολικά και στα νότια οριοθετείται από σειρές καταστημάτων και εργαστηρίων. Στο κέντρο της πλατείας σώζονται τα θεμέλια ενός τετράγωνου και ενός κυκλικού μνημείου αφιερωμένων επίσης στον Ερμή, το θεό του εμπορίου, και γύρω από αυτά υπάρχουν βάσεις αναθημάτων τραπεζιτών, καπετάνιων και εμπόρων. Τελευταίο τέταρτο του 2ου π.Χ. αιώνα.

Ο Ναός των Δηλίων

Ο ναός των Δηλίων ή Μέγας Ναός είναι ο τελευταίος και μεγαλύτερος από τους τρεις ναούς του Απόλλωνα. Είναι ένας περίπτερος δωρικός ναός με έξι κίονες σε κάθε στενή και 13 κίονες σε κάθε μακρά πλευρά. Η κατασκευή του άρχισε το 478 π.Χ., διακόπηκε γύρω στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, όταν το ταμείο της Αθηναϊκής Συμμαχίας μεταφέρθηκε στην Αθήνα, και συνεχίστηκε στη σύντομη περίοδο της Δηλιακής Ανεξαρτησίας χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί.

Η Μινώα Κρήνη

Η Μινώα Κρήνη, που αναφέρεται στις επιγραφές και ταυτίστηκε από ένα ανάγλυφο αφιερωμένο στις Μινώες Νύμφες, είναι μια δημόσια δεξαμενή σκαμμένη στο φυσικό βράχο, το δεύτερο μισό του 6ου π.Χ. αιώνα. Ηταν στεγασμένη με ένα τετράγωνο κτίριο, ανοικτό στη νότια πλευρά, όπου υπήρχε δωρική στοά. Στη νότια πλευρά υπάρχουν επίσης σκαλοπάτια, από τα οποία κατέβαιναν για να φτάσουν τη στάθμη του νερού. Η κρήνη ήταν σε χρήση μέχρι τους ύστερους ελληνιστικούς χρόνους, οπότε μετατράπηκε σε κατοικία.

Το Άνδηρο των Λεόντων

Τα μαρμάρινα λιοντάρια, αφιέρωμα των Ναξίων γύρω στο τέλος του 7ου αιώνα π.Χ., είναι τοποθετημένα σε μια σειρά, ατενίζοντας ανατολικά, προς την Ιερή Λίμνη. Υπολογίζεται ότι αρχικά ήταν 16, αλλά μόνον πέντε και τμήματα από τρία ακόμη σώζονται στο χώρο, ενώ το ακέφαλο σώμα ενός άλλου κοσμεί το Ναύσταθμο της Βενετίας. Τοποθετημένα στη δυτική πλευρά του δρόμου, που οδηγεί από το αρχαϊκό λιμάνι του Σκαρδανά στους ναούς, ήταν οι αιώνιοι φρουροί του Ιερού.

Το Ίδρυμα των Βυρητίων Ποσειδωνιαστών

Το ίδρυμα των Βηρυτίων ήταν η λέσχη μιας ένωσης εφοπλιστών, τραπεζιτών και πρακτόρων που είχαν συσπειρωθεί για να λατρεύουν τους δικούς τους θεούς και να προστατεύουν πιο αποτελεσματικά τα κοινά εμπορικά τους συμφέροντα. Αποτελείται από μια κεντρική αυλή με περιστύλιο γύρω από την οποία υπάρχουν διάφορα δωμάτια και ναΐσκοι αφιερωμένοι στον Ποσειδώνα, τον Ηρακλή, τη Ρώμη. Τελευταίο τέταρτο του 2ου π.Χ. αιώνα.

Το Στοιβάδειον

Ορθογώνια εξέδρα, στα ΒΑ του Ιερού, μέσα στην οποία βρέθηκε άγαλμα του Διονύσου πλαισιωμένο από τα αγάλματα δύο ηθοποιών – Παποσιληνών (στο Μουσείο). Δύο πεσσοί αριστερά και δεξιά της εξέδρας στηρίζουν υπερμεγέθεις φαλλούς. Ο πεσσός που βρίσκεται στα νότια, ανάθημα του κατοίκου της Δήλου Καρύστιου, που νίκησε σαν χορηγός σε θεατρικό αγώνα γύρω στο 300 π.Χ., έχει ανάγλυφες σκηνές από τον κύκλο του Διονύσου.

Το Θέατρο

Το αρχικό ξύλινο θέατρο αντικαταστάθηκε στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. με το σημερινό λίθινο. Το επιθέατρο και το κατώτερο τμήμα του θεάτρου, που δεν είναι ομόκεντρα, χωρίζονται από διάζωμα. Πίσω από την πρώτη σειρά καθισμάτων, που ήταν για τα τιμώμενα πρόσωπα, υπάρχουν 26 σειρές θρανίων στο κάτω τμήμα και άλλες 17 σειρές στο επιθέατρο, που χωρίζονται από οκτώ κλίμακες σε επτά τμήματα (κερκίδες), που μπορούσαν να εξυπηρετήσουν περίπου 5.500 θεατές. Μπροστά από την κυκλική ορχήστρα σώζονται τα θεμέλια της σκηνής.

Ο Ναός της Ίσιδας

Ο μικρός δωρικός ναός της Ίσιδας, βρίσκεται στο Ιερό των Ξένων Θεών, στους πρόποδες του Κύνθου. Οικοδομήθηκε στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. και επισκευάσθηκε από τους Αθηναίους το 135 π.Χ. Στο εσωτερικό του ναού σώζεται ακόμη το λατρευτικό άγαλμα της θεάς, που λατρευόταν με διάφορα ονόματα και ήταν η προστάτιδα των ναυτικών και αυτή που έδινε καλή υγεία και τύχη.

Ο Ναός της Ήρας

Ο δωρικός ναός της Ήρας οικοδομήθηκε γύρω στο 500 π.Χ., κάτω από το σηκό όμως, βρέθηκαν λείψανα ενός αρχαιότερου ναού των αρχών του 7ου αιώνα π.Χ., καθώς και πολλά αγγεία αρχαϊκών χρόνων (στο Μουσείο), αρκετά από τα οποία έχουν εγχάρακτες αναθηματικές επιγραφές. Στα νότια του ναού βρίσκεται ο βωμός της θεάς.

Η Οικία του Διονύσου

Η “Οικία του Διονύσου” είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα ιδιωτικής κατοικίας στη Δήλο γύρω στο τελευταίο τέταρτο του 2ου αιώνα π.Χ. Ονομάστηκε έτσι από το περίφημο ψηφιδωτό του αιθρίου που παριστάνει τον Διόνυσο πάνω σ’ έναν πάνθηρα. Ένας στεγασμένος διάδρομος οδηγεί από την οδό στην κεντρική αυλή, που περιβάλλεται από περιστύλιο, στο οποίο ανοίγουν τα δωμάτια του ισογείου. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει υπόγεια δεξαμενή στεγασμένη με ένα σπουδαίο ψηφιδωτό δάπεδο, στην οποία συγκεντρωνόταν το νερό της βροχής. Μία λίθινη σκάλα οδηγεί στα κομψά ιδιαίτερα δωμάτια του πρώτου ορόφου.

m.eirinika.gr

Πηγή:https://evoreia.gr/

«Πᾶνος»

Δένδρο του Αθωνικού δάσους μετατράπηκε σε ασκητικό τόπο προσευχής! (φωτογραφίες)

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Tue, 30 Nov 2021 07:00:00 +0000

Πηγή φωτογραφιών: https://asceticexperience.com

Πηγή: http://agioritikesmnimes.blogspot.com/

«Πᾶνος»

Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης - Γιάννης Κατσέας

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Mon, 29 Nov 2021 14:00:00 +0000

Φωτογραφίες: Γιάννης Κατσέας

Κείμενο:el.wikipedia.org

Η Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης είναι βυζαντινό μοναστήρι, που βρίσκεται δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, 20χιλ. από την Κόνιτσα. Το προσωνύμιό της (Μολυβδοσκέπαστη) οφείλεται στο γεγονός ότι η στέγη του καθολικού της ήταν σκεπασμένη με φύλλα μολύβδου.

Είναι ανδρικό μοναστήρι και εορτάζει το Δεκαπενταύγουστο. Η μονή είναι χτισμένη κοντά στο σημείο όπου ενώνεται ο ποταμός Αώος με τον Σαραντάπορο, 400 μ. από την ελληνοαλβανική μεθόριο.

Γεωγραφική θέση

Η Ιερά Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μολυβδοσκεπάστου βρίσκεται στην Περιφέρεια Ιωαννίνων κοντά στην κωμόπολη της Κόνιτσας, κοντά στο χωριό Μολυβδοσκέπαστη, που στη Ρωμαίϊκη - Βυζαντινή Περίοδο ήταν οικισμός γνωστός ως η Διπαλίτσα ή Δεπολίτσα. Η Ι. Μονή απέχει από τα Ιωάννινα 55 χλμ. και από την Κόνιτσα 20 χλμ. Βρίσκεται σε σημαίνουσα γεωστρατηγική θέση δίπλα στην ελληνοαλβανική μεθόριο, σε απόσταση μόλις 400 μέτρων, στη συμβολή των ποταμών Αώου και Σαρανταπόρου, στους πρόποδες του όρους Μερόπη - Νεμέρτσικα. Το ιδιαίτερο της θέσης της Ιεράς Μονής συμβάλλει καθοριστικά στην ανάδειξη της Ιεράς Μονής ως ένα από τα εκλεκτότερα μνημειακά συγκροτήματα της Ηπείρου και ως σημείο αναφοράς της ελληνικής επικράτειας.

Στους Ρωμαίϊκους - Βυζαντινούς χρόνους, σε μικρή απόσταση από την Μονή και από την πλευρά της κωμοπόλεως Λεσκοβίκι διέρχονταν παρακλάδι της Εγνατίας Οδού που συνέδεε την Βόρειο Ήπειρο με την Κόνιτσα και την υπόλοιπη Ελλάδα μέσω της γέφυρας της Μέρτζιανης μέχρι το 1944, όταν με την επικράτηση του Κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, οι δρόμοι έκλεισαν.

Ιστορική πορεία

Η Ι. Μονή ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ Πωγωνάτο (668 – 685), καθώς επέστρεφε από εκστρατεία στη Σικελία (671 – 672). Εφτά αιώνες αργότερα, στις αρχές του 14ου αιώνα, ανακαινίσθηκε από τον Ανδρόνικο Κομνηνό Μέγα Δούκα Παλαιολόγο, που ήταν ο εγγονός του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα.

Περίπου εκατό χρόνια αργότερα, το 1521, ανακαινίστηκε εκ νέου αυτή τη φορά από τους κατοίκους της Πωγωνιανής. Η χρονική αυτή περίοδος ήταν η περίοδος που η Μονή Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της. Είχε μεγάλη περιουσία και μετόχια μέχρι και στη Ρουμανία ενώ στους χώρους της λειτουργούσε σχολή, εργαστήριο χειρογράφων και πλούσια βιβλιοθήκη.

Από τον 12ο έως και τον 17ο αιώνα, η Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου λειτούργησε και ως έδρα της Αρχιεπισκοπής Πωγωνιανής.

Επί Τουρκοκρατίας η Μονή απετέλεσε πνευματικό, πολιτισμικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής. Ενδεικτικά στοιχεία της περιόδου αυτής είναι τα εξής: Από τον 14ο αιώνα λειτουργούσε σχολή χειρογράφων. Σ' αυτήν ιεροδιδάσκαλοι δίδασκαν χειρογραφία σε μοναχούς και λαϊκούς. Πολλοί λόγιοι και συγγραφείς της εποχής αποφοίτησαν από τη συγκεκριμένη σχολή. Η Ιερά Μονή διατηρούσε μεγάλα μετόχια στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.

Έξω από την Ιερά Μονή Β.Δ. υπήρχε μεγάλο εμπορικό κέντρο στην αποκαλούμενη μέχρι σήμερα περιοχή Παζάρι.

Το μοναστήρι παρέμεινε χωρίς μοναχούς από το 1913 έως το 1988. Η περιουσία καταπατήθηκε και τα κειμήλια εκλάπησαν. Η ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή ήλθε το 1943, όταν η περιοχή βομβαρδίστηκε από τους κατακτητές Ναζί. Τα κελιά και το αρχείο της Ι. Μονής κάηκαν ολοσχερώς και το Καθολικό λεηλατήθηκε.

Το 1988 το μοναστήρι επανδρώθηκε και πάλι από τη σημερινή αδελφότητα κατόπιν προτροπής και πνευματικής καθοδηγήσεως του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου και την ευλογία του μακαριστού οικείου Μητροπολίτου κυρού Σεβαστιανού.

Ναοδομία του Καθολικού

Το Καθολικό της Ιεράς Μονής παρουσιάζει ιδιάζουσα αρχιτεκτονική δομή. Η ιδιαιτερότητα αυτή οφείλεται στη σταδιακή αύξηση των λειτουργικών αναγκών της Ιεράς Μονής με την πάροδο του χρόνου. Η αρχιτεκτονική αυτή ιδιαιτερότητα εμφανίζεται και στον τρόπο οργάνωσης των εικονογραφικών κύκλων του ναού. Ο πρωταρχικός Ιερός Ναός - Καθολικό, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 670 μ.Χ από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ' τὸν Πωγωνάτο. Ειδικότερα το Καθολικό, στη σημερινή του μορφή είναι κτισμένο σε τρεις αρχιτεκτονικές φάσεις.

1η Φάση: Κατά τον 11ο – 12ο αι. ξανακτίστηκε ο προϋπάρχων ναός και διαμορφώθηκε ένας μικρός τρίκογχος ναός σταυροειδής με τρούλο.
2η Φάση: Κατά τα τέλη 13ου – αρχές 14ου αι. προστέθηκε το μεσαίο σταυρεπίστεγο τμήμα από τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο. Σχεδόν σύγχρονα προστέθηκαν στο σταυρεπίστεγο και δύο παρεκκλήσια, νοτίως αυτού, του Τιμίου Προδρόμου και βορείως της αγίας Παρασκευής.
3η Φάση: Κατά το 1521 οι κάτοικοι των γύρω χωριών της παλαιάς Πωγωνιανής έκαναν ανακαινίσεις στο Καθολικό και πρόσθεσαν ένα μεγάλο τριμερή νάρθηκα, τη Λιτή.

Ο τρούλος του Καθολικού ξεχωρίζει για το ιδιαίτερο ύψος του, που τον καθιστά τον υψηλότερο σε όλη την Ελλάδα σύμφωνα με τις αναλογίες του αρχιτεκτονικού τύπου.

Τοιχογραφίες του Καθολικού

Οι υπάρχουσες τοιχογραφίες του Καθολικού αναπτύσσονται σε τρία κατά τόπους επάλληλα στρώματα, ένα βυζαντινό και δύο μεταβυζαντινά. Οι παλαιότερες τοιχογραφίες του ναού ανάγονται στις αρχές του 14ου αιώνα. Διακρίνονται δύο ζωγραφικά χέρια διαφορετικής τεχνοτροπίας, αλλά αντίστοιχης τεχνικής, που πιθανώς ανήκουν σε δύο ζωγράφους του ιδιου συνεργείου.

Στη συνέχεια το Καθολικό αγιογραφήθηκε το 1521-2 καλύπτοντας και τμήματα των αρχικών βυζαντινών τοιχογραφιών από αγιογράφο, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, «..ορά ο Θεός τίνος εστίν ο κόπος», όπως χαρακτηριστικά υπογράφει.

Σήμερα είναι ορατά και τα δύο στρώματα, αν και επικαλυπτόμενα, στα χαμηλά κυρίως τμήματα της δυτικής κεραίας του σταυρεπίστεγου (αλλά και κατά τόπους σε ολόκληρη την έκταση που καταλαμβάνει το συγκεκριμένο στρώμα).

Το 1537 μετά από εκτεταμένες ζημιές, πιθανώς λόγω σεισμού, προστέθηκαν αρχιτεκτονικά τμήματα στον Κυρίως Ναό (διεύρυνση τόξων, πεσσοί κ.α.) και αγιογραφήθηκε εκ νέου, από τον Ευστάθιο Ιακώβου, Πρωτονατάριο εξ Άρτης, ο οποίος υπογράφει επίσης την αγιογράφηση στο ιστορικό παρεκκλήσι της Ιεράς Μονής Μαυριώτισσας Καστοριάς.

Παναγία η Πωγωνιανίτισσα - Μολυβδοσκέπαστη

Η χρονοδρομολόγηση αγιογραφίσεως της εικόνας δεν είναι γνωστή. Μετά από κλοπή και παραμονή στην ύπαιθρο υπέστη πολλές φθορές. Κόπηκαν τα σάπια μέρη και επιζωγραφίστηκε λόγω φθορών. Αναφέρονται μέσα στην ιστορία κλοπές της εικόνας, καθώς και επιστροφή με θαυματουργικό τρόπο.

Υπάρχει ο θρύλος ότι όταν ήταν να γίνει η οριοθέτηση των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και στο νεοσυσταθέν κράτος της Αλβανίας αρχικα η Ιερά Μονή είχε αποφασιστεί να βρίσκεται υπό αλβανική κυριαρχία. Ξαφνικά όμως τα άλογα στα οποία επέβαιναν οι αρμόδιοι για οριοθέτηση των συνόρων αγρίεψαν και τους εριξαν κάτω με αποτέλεσμα αυτοί να αναθεωρήσουν την απόφασή τους και έτσι το μοναστήρι σήμερα βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια 400 μέτρα από τα σύνορα.

Δεῖτε ἐπίσης στὸ ΟΔΟΙΠΟΡΙΕΣ

Ὁδοιπορικό μέ τόν φακό τοῦ Γιάννη Κατσέα στό μοναστήρι τῆς Παναγίας Ἐλεούσας

«Πᾶνος»

Το παλαιότερο καφενείο της Ελλάδας… έχει γράψει τη δική του ιστορία!

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Fri, 26 Nov 2021 07:00:00 +0000

Το παλαιότερο καφενείο της Ελλάδας θα το βρείτε στο Πήλιο να λειτουργεί αδιάκοπα από το 1785, έχοντας γράψει τη δική του ιστορία.

Πρόκειται για ένα από τα πιο αυθεντικά καφενεία της χώρας, ενώ συγκαταλέγεται στις αυθεντικές εμπειρίες που αξίζει κανείς να βιώσει έστω και μία φορά στην ζωή του, στη χώρα μας.

Τώρα που φθινοπωριάζει είναι η τέλεια στιγμή να επισκεφτείτε το Πήλιο, που αποτελεί ένα μαγευτικό προορισμό και να κάνετε και μια στάση στο όμορφο αυτό καφενεδάκι.

Ο λόγος για το παραδοσιακό καφενείο Φορλίδα που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού Λαύκος, στο Νότιο Πήλιο, και σας μυεί στην αυθεντική, παραδοσιακή ατμόσφαιρα των καφενείων από τα παλιά. Το εν λόγω καφενείο άνοιξε το 1785 και από τότε λειτουργεί αδιάκοπα, με επτά γενιές της οικογενείας Φορλίδα να περνούν διαδοχικά από την ιδιοκτησία του.

Μόλις φτάνει κανείς εκεί, συναντά κάτω από τα υπέργηρα πλατάνια της πλατείας, ψάθινες καρέκλες και τραπέζια με μάρμαρο Πηλίου όπου μπορεί να κάτσει τις ζεστές μέρες, ενώ κατά την διάρκεια του χειμώνα οι θαμώνες του συγκεντρώνονται γύρω από την ξυλόσομπα.

Στους τοίχους του θα παρατηρήσει κανείς φωτογραφίες και εικόνες από την μακρόχρονη ιστορία του καφενείου, το οποίο κατά τα παλαιότερα χρόνια λειτουργούσε, ταυτόχρονα, ως κρεοπωλείο, ταβέρνα και κουρείο.

Στον όροφο του καφενείου παλαιότερα λειτουργούσε χάνι, όπου διέμειναν προσωπικότητες όπως ο Παπαδιαμάντης και ο Βάρναλης, ενώ από τα τραπέζια του έχουν περάσει οι Σεφέρης και Δελμούζος.

Αυτό είναι το πραγματικό “Καφέ της Χαράς” και δεν βρίσκεται στο “Κολοκοτρωνίτσι”!

Το “Καφέ της Χαράς” το γνωρίσαμε μέσα από τη ομώνυμη και αγαπημένη τηλεοπτική σειρά του Χάρη Ρώμα που το περιμένουμε και πάλι στους δέκτες μας! Το “Καφέ της Χαράς” υπάρχει, λοιπόν, και βρίσκεται σε ένα από τα όμορφα χωριά της Ευρυτανίας, το Κλαυσί.

Η ιστορία του πραγματικού “Καφέ της Χαράς”

Η ιστορία του αρχίζει από τον περασμένο αιώνα και καταλήγει στις μέρες μας. Οι ομοιότητες του με το τηλεοπτικό καφέ είναι πολλές και οι πρωταγωνιστές του έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Η Χαρά Χάσκα ή αλλιώς πρωτευουσιάνα, στην πραγματικότητα είναι η Χαρά Πετροπούλου, επίσης πρωτευουσιάνα που εγκατέλειψε την Αθήνα για να δημιουργήσει το δικό της καφέ στην μικρή πλατεία του Κλαυσίου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το 1893 ο Γιώργος Μαθές ανοίγει το μικρό παντοπωλείο- χασάπικο πάνω στην πλατεία του χωριού. Ο Μαθές, προπάππους της Χαράς Πετροπούλου, με αυτό το μικρό μαγαζάκι κατάφερε να ζήσει την οικογένειά του αλλά και φεύγοντας από τη ζωή, να παραδώσει στον γιο του μια υγιή επιχείρηση.

Ο Γιώργος Μαθές έξω από το παντοπωλείο, το 1893

Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, το παντοπωλείο βάζει λουκέτο και καίγεται δύο φορές από τους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο την σκυτάλη παίρνει ο γιος του Γιώργου, ο Δημήτρης Μαθές, ο παππούς της Χαράς. Μαζί με τη Χαρίκλεια, τη γυναίκα του, ο Δημήτρης δουλεύει το παντοπωλείο και το εμπλουτίζει με περισσότερα προϊόντα. Το μαγαζάκι στη πλατεία έχει γίνει πια σημείο αναφοράς και όλο το χωριό μπαίνει στο τεφτέρι του κυρ Μήτσου.

Όταν ο κυρ Μήτσος έφυγε από τη ζωή, το παντοπωλείο έκλεισε και πάλι. Η κυρά Χαρίκλεια έμεινε στο χωριό αλλά η κόρη έφυγε για την Αθήνα. Έτσι, το μαγαζάκι της πλατείας στο Κλαυσί έμεινε κλειστό για περισσότερα από δέκα χρόνια…

Η Χαρά Πετροπούλου

Το “Καφέ της Χαράς” σήμερα

Η εγγονή του κυρ Μήτσου αποφάσισε να τα μαζέψει από την Αθήνα και να αναστήσει το χώρο φτιάχνοντας το δικό της “Καφέ της Χαράς”.

Η “τρελοαθηναία” Χαρά μιλά με καμάρι για την ιστορία αυτής της μικρής γωνιάς που έστησε από την αρχή κόπο και μεράκι. Κοινωνική και χαμογελαστή με όλους τους πελάτες της, εξηγεί ότι οι ιστορίες που βιώνει καθημερινά έχουν πολλά κοινά με την τηλεοπτική σειρά αν και η ίδια κάνει ότι μπορεί για να μην προκαλεί τους συγχωριανούς της.

Αποφεύγει το φακό και δηλώνει άσχετη με τα κοινωνικά δίκτυα και το ίντερνετ. Της αρέσει να ασχολείται με τις συνταγές της και τα “πάρτι” που διοργανώνει για φίλους και πελάτες.

Πηγή:https://www.travelstyle.gr/

«Πᾶνος»

__________________________________

Δεῖτε ἐπίσης στὸ ΟΔΟΙΠΟΡΙΕΣ:

Αλάσκα: Οικογένεια ζει 18 χρόνια σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, στους -27 βαθμούς Κελσίου – Η ιστορία του φωτογράφου που την επισκέφθηκε

Ὁδοιπορικό μέ τόν φακό τοῦ Γιάννη Κατσέα στό μοναστήρι τῆς Παναγίας Ἐλεούσας

Φονέας. Η πανέμορφη παραλία της Μεσσηνιακής Μάνης που ήταν κάποτε το λημέρι ενός φονιά. (βίντεο)

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Mon, 22 Nov 2021 14:00:00 +0000

Πληροφορίες για την ιστορία τη Παραλίας από την Μηχανή του Χρόνου

Μια από τις ωραιότερες, αλλά σχετικά άγνωστες παραλίες της Πελοποννήσου είναι αυτή του Φονέα. Βρίσκεται καλά «κρυμμένη» και την αναφέρουν οι ποιοτικοί τουριστικοί οδηγοί, που απευθύνονται σε απαιτητικούς ταξιδιώτες. Η παραλία του Φονέα έχει ξεχωριστή ομορφιά.

Χαρακτηριστικό της είναι ένας μεγάλος βράχος που τη χωρίζει στα δύο και χαρίζει φυσική σκιά. Είναι μία από τις πιο γνωστές «άγνωστες» παραλίες της Δυτικής Μάνης, καθώς βρίσκεται καλά «κρυμμένη» στο τέλος ενός μονοπατιού, ανάμεσα στα δέντρα.

Βρίσκεται πολύ κοντά στην παραλία Δελφίνια, μόλις 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καρδαμύλης, στο δρόμο προς Λακωνία. Εκεί καταλήγει και το γνωστό Φαράγγι του Φονέα ή αλλιώς χαράδρα της Νούπαντης, η οποία αρχίζει να σχηματίζεται από το Μοναστήρι της Βαϊδενίτσας και καταλήγει μετά από περίπου 8 χιλιόμετρα στην κρυστάλλινη παραλία.

Είναι ένας αγαπημένος προορισμός για τους γνώστες της περιοχής και για τους μυημένους επισκέπτες της Μεσσηνίας.

Για το όνομα της υπάρχουν διάφοροι θρύλοι, ένας από τους πιο διαδεδομένους κάνει λόγο για έναν πειρατή που ναυάγησε κάποτε στην παραλία και βρήκε καταφύγιο στην σπηλιά της. Μέχρι να καταφέρει να επισκευάσει το ναυαγισμένο πλοίο του, σκότωνε περαστικούς για να τους ληστέψει, κι έτσι έμεινε στην τοπική παράδοση ως ο «Φονέας».

Παρά το όνομα της, είναι μια από της ομορφότερες παραλίες της Πελοποννήσου. Το μόνο μειονέκτημα που μπορεί κάποιος να επισημάνει είναι τα καλώδια της ΔΕΗ που αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια των λουομένων αντί να ακολουθούν την διαδρομή του δρόμου που περνάει ακριβώς επάνω από την παραλία.

Πρόκειται για μία πανέμορφη βοτσαλωτή παραλία, με κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και ένα κατάφυτο φυσικό τοπίο με βράχια να την περικυκλώνει δημιουργώντας ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.

Χαρακτηριστικό της παραλίας είναι ο τεράστιος βράχος που βρίσκεται στη μέση του μικρού κόλπου και προσφέρεται για ατελείωτες βουτιές για τους περιπετειώδεις λουόμενους.

Δεν είναι μια οργανωμένη παραλία με beach bar – πέρα από μία καντίνα με τραπεζάκια που λειτουργεί τους καλοκαιρινούς μήνες προσφέροντας δροσιστικά ροφήματα.

Στην ακτή δεν υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες αλλά οι τυχεροί μπορούν να βρουν καλή θέση κάτω από τη φυσική σκιά των βράχων της.

Πηγή: http://koukfamily.blogspot.com/

__________________________

Σχόλιο Ρόη: Είναι από τους αγαπημένους μας προορισμούς κάθε καλοκαίρι και ανανεωνόμαστε κάθε φορά που τα καταφέρνουμε να πάμε. Διευκρινιστικά θα προσθέσω πως δεν είναι συνηθισμένη παραλία. Η πρόσβαση στην θάλασσα γίνεται από χοντρές μεγάλες λελούδες. (μεγάλα στρογγυλά βότσαλα)
Διαθέτει φυσικές σκιές, λόγω των βράχων και μια μικρή σπηλιά όπου οι πρώτοι τυχεροί μπορούν να περάσουν ολόκληρη την ημέρα τους με δικό τους, σπιτικό φαγητό και τις ξαπλώστρες ή τις καρεκλίτσες τους. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!!

_____________________

Οἱ παρακάτω φωτογραφίες εἶναι

προσθήκη τοῦ ἱστολογίου μας

«Πᾶνος»

Η Ιστορία και η Γεωγραφία των βουνών της Ελλάδας μας.

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Mon, 22 Nov 2021 06:00:00 +0000

Καλωσορίσατε σε μια από τις πιο ορεινές χώρες της Ευρώπης (την 5η συγκεκριμένα). Παρόλο που η Ελλάδα είναι παγκοσμίως γνωστή για το αρχιπέλαγός της, ένα 80% της χερσαίας της έκτασης καλύπτεται από ορεινούς όγκους.

Γνωρίστε τα «μαγικά» βουνά της Ελλάδας: από την κορυφή του Βαρνούντα στον Γράμμο, από τη ραχοκοκαλιά της Πίνδου στον μοναδικό Όλυμπο των 12 θεών, από το καταπράσινο Πήλιο στον «αρσενικό» Ταΰγετο και από εκεί στη γλυκιά αγριάδα, που έχουν τα Αστερούσια της νότιας Κρήτης.

Η μαγευτική φύση της ηπειρωτικής Ελλάδας θα σας γοητεύσει. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ταυτίσει τα βουνά με τους θεούς τους. Ο Όλυμπος ήταν η έδρα του δωδεκάθεου, ο Ελικώνας το βουνό των Μουσών, το Μαίναλο η κατοικία του Πάνα, ο Παρνασσός το βουνό του Απόλλωνα. Αντιθέτως, για τους σύγχρονους Έλληνες τα βουνά ήταν ανέκαθεν το δικό τους «καταφύγιο», μια ελεύθερη γωνιά με καταλυτική γοητεία και προκλητική επιβλητικότητα. Κατακτήστε τις κορυφές τους και δοκιμάστε τα όριά σας.

Κατάλληλα για… περιπετειώδεις αθλητικές δραστηριότητες, στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας θα διασχίσετε φαράγγια και θα αναρριχηθείτε στις ορθοπλαγιές – εγχειρήματα απαιτητικά, που όμως προσφέρουν απέραντη ηρεμία, ικανοποίηση, ενέργεια και πάνω από όλα ψυχική ανάταση.

Από το 1938 καθιερώθηκε στην Ελλάδα ο θεσμός του Εθνικού Δρυμού, για να προστατευθούν οι τόποι με ιδιαίτερη οικολογική, βιολογική, γεωμορφολογική και αισθητική αξία. Στον πυρήνα του Ε. Δρυμού απαγορεύεται κάθε εκμετάλλευση και κάθε ανθρώπινη παρέμβαση, η οποία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το οικοσύστημα. Γύρω από τον πυρήνα υπάρχει η περιφερειακή ζώνη, όπου επιτρέπονται ελεγχόμενες, ήπιας μορφής παρεμβάσεις, όπως η δημιουργία εκτροφείων θηραμάτων, η κατασκευή χώρων στάθμευσης, η κατασκήνωση, η υλοτομία κ.λπ.

Μέχρι σήμερα 10 περιοχές στην Ελλάδα έχουν κηρυχθεί Εθνικοί Δρυμοί: Όλυμπος, Πάρνηθα, Παρνασσός, Αίνος Κεφαλληνίας, Σούνιο, Οίτη, Σαμαριά, Βάλια Κάλντα, Πρέσπες, Βίκος–Αώος. Επισκεφθείτε τους και μαγευτείτε από την πλούσια και άγρια φύση, το τοπίο και την απέραντη γαλήνη που θα σας προσφέρουν.

Ακολουθεί κατάλογος με τα 11 ψηλότερα βουνά της Ελλάδας:

1. Όλυμπος 2.917 μ.:

Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, γνωστό παγκοσμίως κυρίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του, τον Μύτικα (2.917 μ.) κατοικούσαν οι «Ολύμπιοι» θεοί, σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια, αλλά και σε όλη την περιοχή της Ευρώπης, από τις Άλπεις έως τον Καύκασο. Ο συμπαγής ορεινός του όγκος δεσπόζει επιβλητικός στα όρια Μακεδονίας και Θεσσαλίας, με μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας.

Για την προστασία της μοναδικής αυτής κληρονομιάς, ανακηρύχθηκε ήδη από το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας. Κάθε χρόνο χιλιάδες φυσιολάτρες επισκέπτονται τον Όλυμπο, για να θαυμάσουν από κοντά τη γοητεία της φύσης του, να χαρούν την περιήγηση στις πλαγιές του και την κατάκτηση των κορυφών του. Οργανωμένα ορεινά καταφύγια με ποικίλες ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές βρίσκονται στη διάθεση των επισκεπτών που θέλουν να εξερευνήσουν τις ομορφιές του. Κλασσική αφετηρία αποτελεί η κωμόπολη του Λιτόχωρου στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού, 100 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, όπου στις αρχές κάθε καλοκαιριού καταλήγει ο Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου.

2. Σμόλικας 2.637 μ.:

Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο, με υψόμετρο 2.637 μ. Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα του νομού Ιωαννίνων και το δυτικό του νομού Γρεβενών. Περικλείεται από τον Γράμμο στα βόρεια, την Τύμφη στα νότια και την Πίνδο στα νότια και ανατολικά.

Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη τη δυτική Ελλάδα. Στον Σμόλικα βρίσκονται μερικά από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας, όπως η Σαμαρίνα, η Φούρκα, οι Πάδες κ.ά. Από τον Σμόλικα πηγάζουν οι παραπόταμοι του Αλιάκμονα, Βενέτικος και Γρεβενιώτικος..

3. Βόρας (Καϊμακτσαλάν) 2.524 μ.:

Είναι το τρίτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Πέλλας έως τα όρια με το νομό Φλώρινας. Συνεχίζεται και πέρα από τα σύνορα στην πλευρά της Π.Γ.Δ.Μ. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Καϊμακτσαλάν ή Καϊμάκι με 2.524 μ. Ο Βόρας συνδέεται δυτικότερα με τα βουνά Τζένα (2.182 μ.) και Πίνοβο (2.156 μ.), που αποτελούν τμήμα της ίδιας οροσειράς.

Καλύπτεται από δάση δρυός, οξιάς και πεύκου. Στον Βόρα λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο. Στην ψηλότερη κορυφή του υπάρχει μικρή εκκλησία, μνημείο Σέρβων πεσόντων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τις δυτικές πλαγιές του Βόρα πηγάζει ο Μογλενίτσας, ο οποίος πριν τα αποστραγγιστικά έργα που έγιναν στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, ήταν τμήμα του Λουδία και από τις νότιες πλαγιές πηγάζει ο ποταμός Εδεσσαίος.

4. Γράμμος 2.520 μ.:

Είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο, τον Σμόλικα και τον Βόρα, με την ψηλότερη κορυφή του να φτάνει σε υψόμετρο 2.520 μ. Άλλες ψηλές κορυφές του Γράμμου είναι το Διάσελο (2.393 μ.), η Επάνω Αρένα (2.192 μ.), η Κάτω Αρένα (2.075 μ.), η Μαύρη Πέτρα (2.169 μ.) και ο Μπανταρός (2.036 μ.).

Ο όγκος του βρίσκεται στα ελληνοαλβανικά σύνορα και καταλαμβάνει το ΒΑ τμήμα του νομού Ιωαννίνων, το ΝΔ του νομού Καστοριάς και ένα τμήμα της ΝΑ Αλβανίας. Στα ανατολικά του, από την ελληνική πλευρά, περικλείεται από τον Σμόλικα και το Βόιον. Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη τη δυτική Ελλάδα. Είναι σκεπασμένος από πυκνά δάση και από αυτόν ξεκινούν πολλά υδάτινα ρεύματα.

5. Γκιώνα 2.510 μ.:

Είναι το ψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας, και βρίσκεται στη Φωκίδα, ανάμεσα στον Παρνασσό και τα Βαρδούσια. Με ψηλότερη κορυφή την Πυραμίδα στα 2.510 μ., η Γκιώνα είναι το ψηλότερο βουνό νότια του Ολύμπου και το πέμπτο συνολικά στην Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Ασέληνο όρος. Η Γκιώνα, με χαρακτήρα καθαρά αλπικό, βρίσκεται στο κέντρο του νομού Φωκίδας ΒΔ από την κοιλάδα της Άμφισσας, αποτελεί τμήμα της νότιας απόληξης της οροσειράς της Πίνδου και ενώνεται με τον Παρνασσό ανατολικά, με τα Βαρδούσια όρη δυτικά και με την Οίτη στα βόρεια. Στα νότια ενώνεται με το χαμηλό σύμπλεγμα λόφων που ονομάζονται Όρη Λιδορικίου.

Είναι ένα βουνό με αδρό και ξεκάθαρο ανάγλυφο, με βαθιές χαράδρες, ρεματιές και ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές που το κάνουν δύσβατο, ενώ διαθέτει τη μεγαλύτερη ορθοπλαγιά των Βαλκανίων, την Πλάκα της Συκιάς, με υψομετρική διαφορά 1.100 μ. περίπου. Οι πλευρές της προς το Λιδορίκι είναι κατάφυτες από έλατα και κέδρους (αρκεύθους), στις χαράδρες παρατηρούνται σφεντάμια, ενώ στα ξέφωτα υπάρχουν αγριολούλουδα και αγριοτριανταφυλλιές. Στα δάση της ζουν λύκοι (είναι το νοτιότερο σημείο εξάπλωσής τους στην Ελλάδα), αγριογούρουνα, ζαρκάδια και αγριόγιδα, ενώ στις απόκρημνες πλαγιές της πετούν αρπακτικά πουλιά, όπως γυπαετοί και χρυσαετοί.

6. Τύμφη (Γκαμήλα) 2.497 μ.:

Είναι βουνό της Ηπείρου στην επαρχία του Ζαγορίου, που κοινά λέγεται «Γκαμήλα» ή και «Βουνά του Πάπιγκου». Ο Στράβων (Βιβλίο Ζ κεφ.6) την αναφέρει ως όρος της Παραυαίας ή Παρωραίας. Ο ορεινός όγκος της Τύμφης είναι σχεδόν άδενδρος και ως επί το πλείστον απόκρημνος ιδίως στις βόρειες και ΝΔ προσβάσεις του. Υψώνεται μεταξύ του ποταμού Αώου και του παραποτάμου του Βοϊδομάτη. Αποτελούσε και αποτελεί το καλύτερο θέρετρο των νομάδων κτηνοτρόφων της περιοχής. Οι ψηλότερες κορυφές της Τύμφης είναι η Γκαμήλα 2.497 μ., η Γκούρα 2.467 μ., η Αστράκα 2.432 μ., και ακολουθούν ο Άβαλος, η Ραδόβολη, ο Πλόσκος, ο Λαγαρής, ο Αϊλιάς κ.ά.

Στα οροπέδια της Τύμφης υπάρχουν πολλές γραφικές αλπικές λίμνες με πλούσιους θρύλους και παραδόσεις, με γνωστότερη τη Δρακόλιμνη. Η μεγαλύτερη από αυτές, η Ριζίνα απέχει περίπου 4 ώρες πεζοπορία από το Βραδέτο. Οι ΝΔ πλαγιές της Τύμφης καταλήγουν στο «Φαράγγι του Βίκου». Η ανάβαση στις κορυφές γίνεται από το Βραδέτο μετά από 7ωρη πορεία, αλλά και από το Μικρό Πάπιγκο με 3ωρη πορεία ως το καταφύγιο της Αστράκας και με βάση αυτό στις κορυφές Γκαμήλα, Πλόσκο, Αστράκα και άλλες.

7. Βαρδούσια (Κόρακας) 2.495 μ.:

Είναι σύμπλεγμα βουνών που περιλαμβάνει το νοτιότερο άκρο της Πίνδου στη Στερεά Ελλάδα. Υψώνεται στα σύνορα των νομών Φωκίδας και Φθιώτιδας. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρούμελης, μετά την Γκιώνα, με ύψος που φτάνει τα 2.495 μ. (κορυφή Κόρακας). Ο κύριος όγκος των Βαρδουσίων υψώνεται στα εδάφη της επαρχίας Δωρίδας του νομού Φωκίδας, ενώ μικρό τμήμα του στα βόρεια υπάγεται στο νομό Φθιώτιδας.

Τα Βαρδούσια αποτελούνται από τρία συγκροτήματα κορυφών, το βόρειο, το δυτικό και το νότιο. Το βόρειο συγκρότημα χαρακτηρίζεται από ομαλές κορφές, το δυτικό παρουσιάζει πολλές απόκρημνες κι ανεξάρτητες μεταξύ τους κορυφές, ενώ το νότιο που είναι και το υψηλότερο, σχηματίζει μία απόκρημνη και μεγάλη σε μήκος κορυφογραμμή. Είναι από τις ελάχιστες οροσειρές της Ελλάδας που έχουν αλπικό χαρακτήρα. Η οροσειρά ορίζεται από τους ποταμούς Μόρνο, Εύηνο και Κοκκινοπόταμο και έχει πλούσια χλωρίδα. Μεγάλο τμήμα της επιφάνειάς της καλύπτεται από δάση ελάτης, βελανιδιάς και κέδρων (αρκεύθων) ενώ στα εκτεταμένα υψίπεδα που σχηματίζονται ανάμεσα στις κορυφές βόσκουν μεγάλα κοπάδια προβάτων και γιδιών.

8. Παρνασσός 2.457 μ.:

Είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας, που εκτείνεται στους νομούς Βοιωτίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Έχει μέγιστο ύψος 2.457 μ., (ψηλότερη κορυφή η Λιάκουρα) και είναι ένα από τα ψηλότερα βουνά της Ελλάδας. Στα ΒΔ ενώνεται με τη Γκιώνα, ενώ στα νότια συνδέεται με την Κίρφη. Το βουνό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία και μυθολογία, κυρίως για το Μαντείο των Δελφών, που ήταν χτισμένο πάνω του. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, οι Δελφοί αποτελούν πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών από όλο τον κόσμο, προσδίδοντας με τη φήμη τους αίγλη στον Παρνασσό.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το βουνό οφείλει το όνομά του στον ήρωα Παρνασσό, που είχε κτίσει εκεί μια πόλη, που καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολουθώντας τις κραυγές των λύκων οδηγήθηκαν ψηλότερα στο βουνό για να γλιτώσουν από τον κατακλυσμό, όπου έχτισαν μια νέα πόλη που την ονόμασαν Λυκώρεια, που σημαίνει κραυγές των λύκων. Το όνομα αυτό διασώζεται μέχρι και σήμερα ελαφρά παραλλαγμένο.

Ο Παρνασσός παλαιότερα ονομαζόταν Λιάκουρα, που αποτελεί δημώδη ονομασία που συναντάται κυρίως στα κλέφτικα τραγούδια και προέρχεται από το Λυκώρεια. Επίσης, έτσι ονομάζεται η ψηλότερη κορυφή του Παρνασσού. Ετυμολογικά, η λέξη Παρνασσός, υποστηρίζεται ότι προέρχεται από το προελληνικό υπόστρωμα, δηλαδή τη γλώσσα που μιλούσαν οι Πελασγοί, και στων οποίων τα τοπωνύμια ήταν συχνή η κατάληξη -σσος.

9. Ψηλορείτης (Ίδη) 2.456 μ.:

Είναι το ψηλότερο βουνό της Κρήτης με 2.456 μ. ύψος. Έχει 5 κορυφές που ξεπερνούν τα 2.000 μ: ο Τίμιος Σταυρός (2.456 μ.), ο Αγκαθιάς (2.424 μ.), η Στολίστρα (2.325 μ.), η Βουλομένου (2.267 μ.) και ο Κούσσακας (2.209 μ.). Η πρόσβαση στις κορυφές γίνεται από αρκετά μονοπάτια. Το πιο συνηθισμένο και καλά σημαδεμένο μονοπάτι (Ε4) είναι από το οροπέδιο της Νίδας (η πεζοπορία υπολογίζεται στις 5 ώρες περίπου). Στον Ψηλορείτη βρίσκεται και το Ιδαίο άντρο (υψόμετρο 1.495 μ.), αρχαιολογικός τόπος και σπήλαιο. Κατά την ελληνική μυθολογία είναι το μέρος όπου ανατράφηκε ο Δίας από τους Κουρήτες και τη νύμφη Αμάλθεια.

Λίγο χαμηλότερα, σε υψόμετρο 1.187 μ. βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Ζωμίνθου, όπου υπάρχει μία εγκατάσταση της μινωικής εποχής. Το οροπέδιο Νίδα είναι μια εύφορη πεδιάδα σε ύψος 1.400 μ. πάνω στον Ψηλορείτη και απέχει 24 χλμ. από τα Ανώγεια, 78 χλμ. από το Ρέθυμνο και 60 χλμ. από το Ηράκλειο. Στη Νίδα ο επισκέπτης μπορεί να δει τον παραδοσιακό χώρο παραγωγής τυριού, τα μιτάτα, το χιονοδρομικό κέντρο του Ψηλορείτη και τη σπηλιά «Ιδαίον Άντρο». Στη διάρκεια του χειμώνα το χιόνι στην περιοχή είναι αρκετό και κάτω από το λόφο, στη βάση της κορυφής του Ψηλορείτη, λειτουργεί ένα χιονοδρομικό κέντρο. Από τις 22 ως τις 30 Ιουλίου γίνονται εκδηλώσεις με συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κλπ., προς τιμή του Αγίου Υακίνθου κοντά στον ομώνυμο Ναό, που βρίσκεται περίπου στα 1.800 μ.

10. Λευκά Όρη (Κρήτη) 2.453 μ.:

Η οροσειρά Λευκά Όρη ή Μαδάρες βρίσκεται στη δυτική Κρήτη, εκτεινόμενη σε περιοχή με μήκος 60 και πλάτος 35 χιλιομέτρων. Ουσιαστικά καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων και μέρος του Ρεθύμνης.

Με την κορυφή τους Πάχνες στα 2.453,63 μέτρα, μοιράζονται τον τίτλο του ψηλότερου βουνού του νησιού με τον Ψηλορείτη ή Ίδη (Τίμιος Σταυρός επίσης 2.453,56 μ) στο κεντρικό του τμήμα.

11. Αθαμανικά όρη (Τζουμέρκα) 2.429 μ.:

Είναι μεγάλη οροσειρά της δυτικής Ελλάδος, που ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι η Κακαρδίτσα με υψόμετρο 2.429 μ. και η επόμενη ψηλότερη είναι το Καταφίδι (ή Καταφύδι) με υψόμετρο 2.393 μ. Καταλαμβάνουν τμήμα των νομών Ιωαννίνων, Άρτας και Τρικάλων. Το όριο τους στα ανατολικά είναι ο ποταμός Αχελώος, που διαχωρίζει τα Αθαμανικά Όρη από την υπόλοιπη Πίνδο, ενώ βόρεια γειτονεύουν με τον Λάκμο. Η οροσειρά χωρίζεται σε δύο επιμέρους τμήματα. Το βορειότερο τμήμα που βρίσκεται στα όρια των νομών Ιωαννίνων και Τρικάλων ονομάζεται Κακαρδίτσα και σε αυτό ανήκει η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς, με υψόμετρο 2.429 μ. Η κορυφή βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Ματσούκι, Μελισσουργοί και Αθαμανία. Άλλες ψηλές κορυφές της είναι οι: Καταραχιάς (2.299 μ.), Χίλια εξήντα (2.253 μ.), Τσούμα Πλαστάρι (2.188 μ.), Κρυάκουρας (2.100 μ.), Φούρκα (2.100 μ.), Καταφύγι (2.098 μ.) και Βαρικό (2.007 μ.). Χωρίζεται από τον Λάκμο από τα ρέματα Νέγκρη και Μονοδέντρι, ενώ ενώνεται με αυτόν με τον αυχένα Μπάρο. Το νοτιότερο τμήμα είναι τα κυρίως Τζουμέρκα και ανήκει κυρίως στο νομό Άρτας. Ορίζεται δυτικά από την κοιλάδα του Αράχθου, ανατολικά από τον Αχελώο, στα ΒΑ χωρίζεται από την Κακαρδίτσα από το Μελισσουργιώτικο ποτάμι, και νότια συνδέεται με τα Όρη Βάλτου.

Η ψηλότερη κορυφή του είναι το Καταφύδι με υψόμετρο 2.393 μ. Άλλες ψηλές κορυφές είναι οι: Στρογγούλα (2.107 μ.), Γερακοβούνι (2.211 μ.), Αγκάθι (2.392 μ.) και Σκλάβα (2.067 μ.). Οικισμοί χτισμένοι περιμετρικά του νότιου τμήματος είναι οι Μελισσουργοί, η Πράμαντα, η Άγναντα, το Βουλγαρέλι, τα Θεοδώριανα, το Καταφύγιο, τα Κονάκια, ο Καταρράκτης, η Κρυοπηγή, τα Λεπιανά, το Αθαμάνιο κλπ. Για κάποια γεωγραφικά έντυπα τα Αθαμανικά όρη ή Τζουμέρκα περιορίζονται μόνο σ’ αυτό το τμήμα, ενώ η Κακαρδίτσα θεωρείται ξεχωριστή οροσειρά. Τα Αθαμανικά όρη έχουν χαρακτηριστεί μία από τις σημαντικές περιοχές για πουλιά της Ελλάδας και έχουν προταθεί για να χαρακτηριστούν εθνικό πάρκο. Η οροσειρά οφείλει την ονομασία της στο αρχαιοελληνικό φύλο των Αθαμανών που ήταν εγκατεστημένο στην περιοχή αυτή. Οι Αθαμάνες άκμασαν κυρίως τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ., όπου διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις συγκρούσεις μεταξύ Μακεδόνων και Αιτωλών.

Πηγές:
https://apotis4stis5.com/themata-f/18458-psilotera-vouna-elladas
https://www.discovergreece.com/el/mainland/mountains
greekhistoryandprehistory
το είδαμε ΕΔΩ

Πηγή: http://koukfamily.blogspot.com/

«Πᾶνος»

Ὁδοιπορικό μέ τόν φακό τοῦ Γιάννη Κατσέα στό μοναστήρι τῆς Παναγίας Ἐλεούσας

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Sat, 20 Nov 2021 15:00:00 +0000

Κείμενο καὶ φωτογραφίες

Γιάννης Κατσέας

Ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία εἶναι ἡ μακροβιότερη στὸν κόσμο μὲ 1150 χρόνια ἀδιάλειπτης παρουσίας, ἡ κληρονομιά της τεράστια τόσο σὲ Πνευματικὸ ἐπίπεδο ὅσο καὶ πολιτιστικό.

Σήμερα θὰ δοῦμε ἕνα σπουδαῖο Βυζαντινὸ Μοναστήρι ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ σημερινὰ σύνορα ποὺ χάραξαν οἱ "φίλοι καὶ σύμμαχοί" μας καὶ συγκεκριμένα στὸ σημερινὸ κρατίδιο-μόρφωμα τῶν Σκοπίων.

Ἄς μὲ συγχωρέσουν οἱ φίλοι ἀναγνῶστες ἀλλὰ καὶ νὰ μὲ σκοτώσει κάποιος ἀδυνατῶ νὰ τὸ ὀνομάσω ἔτσι ὅπως ὑπέγραψαν οἱ προδότες ποὺ μᾶς "κυβερνοῦν".

(σ.σ. Μᾶς βρίσκει ἀπόλυτα σύμφωνους τὸ σχόλιο τοῦ φίλου μας Γιάννη Κατσέα)

Χτισμένο λοιπὸν πάνω σὲ ἕνα βραχῶδες ὀροπέδιο εἶναι τὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας Ἐλεούσας, στὸ χωριὸ Ἐλεοῦσα ἢ Βελιοῦσα ποὺ ἀκόμα καὶ στὴν ὀθωμανικὴ περίοδο στὸ χωριὸ λειτουργοῦσε Ἑλληνικὸ σχολεῖο καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Ἐλληνοβουλγαρικοῦ ἀνταγωνισμοῦ στὴν περιοχὴ παρέμεινε καθαρὰ Πατριαρχικό, ἀπέχει περίπου δέκα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν ἀλλοτινὴ Ἐλληνικότατη Στρώμνιτσα.

Τὸ τυπικό, τὰ Χρυσόβουλα καὶ ἄλλα ἔγγραφα τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῆς Ἐλεούσας ἀναφέρουν πλῆθος Ἑλληνικῶν ὀνομάτων, τὰ ὁποῖα μαρτυροῦν τὴν Ρωμηοσύνη τῆς περιοχῆς. Τὸ Μοναστήρι ἱδρύθηκε τὸ 1080, μὲ προσωπικὴ προσπάθεια τοῦ Μοναχοῦ Μανουήλ, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε Ἐπίσκοπος τῆς Στρώμνιτσας.

Ὑπάρχουν πολυάριθμες γραπτὲς πηγὲς σχετικὰ μὲ αὐτὸ τὸ Μοναστήρι, οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες φυλάσσονται στὰ ἀρχεῖα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ Μοναστήρι ἦταν μετόχι τῆς Ἰ. Μ. Ἰβήρων.

Στὶς μαρμάρινες πλάκες στὸ ὑπέρθυρο τῆς πόρτας εἰσόδου τῆς Μονῆς ἀναγράφεται στὰ Ἑλληνικά: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Ἐλεούσας εἶναι κτισμένη στὰ θεμέλια ἀπὸ τὸν Μοναχὸ Μανουήλ, ὁ ὁποῖος ἔγινε Ἐπίσκοπος Τιβεριούπολης τὸ ἔτος 1080». Ἡ Μονὴ ἀναφέρεται καὶ στὸν καταστατικὸ χάρτη τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Α' Κομνηνοῦ τὸ 1085.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἔτη 1091 ἢ 1094, τὴν Ἐκκλησία τοῦ Μοναστηριοῦ εἶχε ἐπισκεφθεῖ προσωπικὰ ὁ Βυζαντινὸς αὐτοκράτορας Ἀλέξιος Α' Κομνηνός, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὶς γραπτὲς πηγές, ἐξέφρασε τὸν ἔντονο θαυμασμό του γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς Μονῆς.

Γνωστὲς πηγὲς γιὰ τὸ Μοναστήρι αὐτὸ εἶναι οἱ ἑξῆς - τὸ Τυπικό του, γραμμένο ἀπὸ τὸν ἱδρυτὴ τοῦ Μανουήλ, μεταξὺ 1085-1100, μετά, διάφορα ἔγγραφα ἀπὸ τὸν Βυζαντινὸ αὐτοκράτορα Μανουὴλ Α' Κομνηνὸ ἀπὸ 1152, καὶ ἐπίσης δύο ἔγγραφα τοῦ βασιλιᾶ τῆς Σερβίας Στέφανου Ντούσαν ἀπὸ τὸ 1346, ποὺ δόθηκαν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ιβήρων.

«Πᾶνος»

Αλάσκα: Οικογένεια ζει 18 χρόνια σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, στους -27 βαθμούς Κελσίου – Η ιστορία του φωτογράφου που την επισκέφθηκε

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Sat, 20 Nov 2021 09:00:00 +0000

Μια τριμελής οικογένεια ζει σε μια απομονωμένη περιοχή της Αλάσκας, σε αντίξοες καιρικές συνθήκες και θεμοκρασίες που πέφτουν στους -27 βαθμούς Κελσίου, με λιγοστό φως καθημερινά και απόλυτη μοναξιά.

Ο φωτογράφος που τους επισκέφθηκε παρουσιάζει όλη την ιστορία τους…

Φανταστείτε να ζείτε σε μια αχανή έκταση γης και να είστε το μοναδικό ανθρώπινο είδος σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων! Η φαντασία συναντά την πραγματικότητα στην περίπτωση της οικογένειας Atchley, που καταφέρνει και επιβιώνει στην άγρια αφιλόξενη φύση της Αλάσκας, στον ποταμό Nowitna.

Η ιστορία του φωτογράφου που επισκέφθηκε την οικογένεια

Τα τελευταία 18 χρόνια μόνο μια χούφτα άνθρωποι έχουν αποφασίσει να επισκεφθούν την εκκεντρική αυτή οικογένεια στην απομακρυσμένη θέση τους, 100 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη πόλη Ruby.

Ανάμεσά τους ήταν και ο φωτογράφος Ed Gold, ο οποίος συνάντησε τους Atchley θέλοντας να καταγράψει το πώς είναι να ζει κανείς στην απέραντη μοναξιά και σε τόσο αντίξοες συνθήκες με χαμηλές θερμοκρασίες, χωρίς φίλους, χωρίς σχολείο, χωρίς επαφές…

“Η οικογένεια ζει στην απόλυτη μοναξιά. Οι προμήθειές τους σε τρόφιμα γίνεται μόνο μία φορά τον χρόνο από την πόλη, όπου πηγαίνουν οικογενειακώς”, αναφέρει ο Ed και συνεχίζει: “Το κελάρι τους περιέχει πάνω από 1.000 κονσέρβες και πακέτα με διάφορα προϊόντα – από συμπυκνωμένο γάλα και σάλτσες ντομάτας μέχρι φασόλια, ρύζι και ζάχαρη.

Η τροφή τους δεν περιορίζεται μόνο σε μερικές κονσέρβες αλλά τρέφονται και με ό,τι τους προσφέρει η φύση, για παράδειγμα φτιάχνουν μαρμελάδα με βατόμουρα ενώ το καλάθι τους γεμίζει και από το κυνήγι – κουνέλια, πάπιες, κάστορες, λύκοι κ.ά.

Δύσκολες συνθήκες στην Αλάσκα

Εξαιτίας του λιγοστού φωτός το χειμώνα, η οικογένεια “πειράζει” το ρολόι, ακολουθώντας τη δική της ώρα. Βάζουν τους δείκτες τρεις ώρες μπροστά ή πίσω ανάλογα με το φως της μέρας. Συνηθίζουν να παίρνουν το πρωινό τους στις 16:30 και όσο υπάρχει φως ασχολούνται με τις επισκευές, την ξυλουργική και το καθάρισμα του χιονιού.

Μετά το δείπνο, στις 22:00, συγκεντρώνονται στο σπίτι όπου επιδίδονται σε μια σειρά από ενδιαφέρουσες δραστηριότητες – παίζουν κιθάρα, συζητούν, γράφουν… και κατά τις 4 το πρωί, πέφτουν για ύπνο.

Όταν η οικογένεια ξεμένει από χρήματα, ο 52χρονος David θα πουλήσει κατεργασμένα δέρματα από τα ζώα που σκοτώνει ή θα αναζητήσει εργασία στο τοπικό ορυχείο χρυσού, περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά. Αν και με το να ζουν πέρα από τον πολιτισμό και με ενεργειακή αυτάρκεια, καταφέρνουν και επιβιώνουν με μόλις 13.000 ευρώ τον χρόνο.

Μακριά από κοινωνικές επαφές

Ο γιος της οικογένειας, ο 13χρονος Sky δεν έχει πάει ποτέ σχολείο– αντ΄αυτού μορφώνεται, όσο γίνεται, στο σπίτι. Οι γονείς του θέλουν να επικεντρωθεί κυρίως στα μαθηματικά αλλά και σε πιο πρακτικές και χειρονακτικές ικανότητες όπως στη μαγειρική και στην ξυλουργική.

Η μοναδική του συντροφιά είναι οι γονείς και ο σκύλος του και φυσικά δεν υπάρχουν φίλοι και παρέες. Το μοναδικό άτομο που συναντά είναι η Ella, την οποία βλέπει κάθε φορά που πηγαίνει στην πόλη, μία φορά τον χρόνο…

“Οι άνθρωποι θέλουν να μάθουν πώς είναι να ζεις στην απομόνωση για τουλάχιστον 18 χρόνια και πώς σε έχει αλλάξει. Σε αλλάζει. Σου δίνει χρόνο να σκεφτείς τα πράγματα… Μας παίρνει μήνες να συζητάμε για ένα θέμα, γιατί απλά έχουμε το χρόνο”, αναφέρει στον Ed η Romey Atchley.

travelstyle.gr

Πηγή:https://trelogiannis.blogspot.com/

«Πᾶνος»

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΟΥΡΩΤΗΣ - Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

noreply@blogger.com (Πᾶνος) — Sat, 20 Nov 2021 06:00:00 +0000

Η γυναικεία Ιερά Μονή (ή Ιερό Ησυχαστήριο) είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ενώ είναι στο πανελλήνιο γνωστή γιατί υπάρχει σ’ αυτήν, δίπλα στο Καθολικό, ο τάφος του μακαριστού Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

Οι μοναχές του μοναστηριού της Σουρωτής είχαν πνευματικό καθοδηγητή τους τον Γέροντα Παΐσιο. Ο Όσιος Γέροντας Παϊσιος κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στη μονή με συμμετοχή χιλιάδων πιστών από όλη την Ελλάδα, ακόμα και το εξωτερικό.

Στο εντυπωσιακό αγιορείτικο Καθολικό βρίσκονται τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου. Η μονή ιδρύθηκε το 1972 και έχει περίπου 60 μοναχές.

Ι.Ν.Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου

Ι.Ν.Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Το Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου βρίσκεται στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κοντά στα Βασιλικά και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας. Απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Θεσσαλονίκη και για να φθάσει εκεί ο προσκυνητής ακολουθεί το δρόμο προς τη Χαλκιδική.

Ο Τάφος του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Η επιγραφή στον Τάφο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Το τυπικό της μονής για την ενδυμασία είναι:

Η είσοδος στο Ησυχαστήριο δεν επιτρέπεται στις γυναίκες που φορούν παντελόνια, κοντές φούστες, αμάνικα και εξώπλατα. Οι γυναίκες πρέπει να φορούν φούστα φαρδιά και μακριά, κάτω από το γόνατο. Το Ησυχαστήριο δεν δίνει φούστες, μαντήλια ή οτιδήποτε άλλο.

Δεν επιτρέπεται και η είσοδος στους άνδρες που φορούν κοντά παντελόνια και αμάνικα. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά.

Το κωδωνοστάσιο και ο Τάφος του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Το Ησυχαστήριο είναι ανοικτό:

ΤΡΙΤΗ και ΠΕΜΠΤΗ

Χειμερινή́ Ώρα: 10 π.μ. – 1 μ.μ. και 4 μ.μ. – 6 μ.μ.

Θερινή Ώρα: 10 π.μ. – 1 μ.μ. και 5 μ.μ. – 7 μ.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Χειμερινή́ Ώρα: 10 π.μ. – 3 μ.μ.

Θερινή Ώρα: 10 π.μ. – 3 μ.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ

Χειμερινή́ Ώρα: 11 π.μ. – 1 μ.μ. και 4 μ.μ. – 6 μ.μ

Θερινή Ώρα: 11 π.μ. – 1 μ.μ. και 5 μ.μ. – 7 μ.μ

Κατά την Καθαρά Εβδομάδα και την Μεγάλη Εβδομάδα το Ησυχαστήριο είναι κλειστό.

Τηλ. μονής: (+30) 2396041320

Κείμενο:https://www.monastiria.gr/

Ἡ ἐπιλογὴ τῶν φωτογραφιῶν

εἶναι τοῦ ἱστολογίου μας

«Πᾶνος»