ආගන්තුකයා

Blog එකක් හදන හැටි සහ වැඩ කෑලි

2015-10-25T15:40:00.002+05:30

කට්ටියට කොහොමද ඉතිං, කාලෙකිං මේ පැත්තෙ ආවෙ පෝස්ට් එකක් ලියන්න. ආගන්තුකයා එහෙනං යුනිවසිටි එකේ අන්තිම අවුරුද්දත් ඉවර කරා කියමු කො. (විභාග ඉවරයි තව අසයින්මන්ට් වගයක් ඉතුරු වෙලා තියනවා ඉතිං.) කොහොමිං කොහොම හරි දැං වෙනදා වගේ නෙමෙයි ටිකක් කල් තියනවා මොනවා හරි ලියන්න කියන්න එහෙම. ඒ කාලෙ කවි කතන්දර එහෙම ලියවුනාට අනේ මන්දා දැන් නං එවුවා ගැන අදහසක්වත් එන්නෙ නෑ නෙව. හරි ඒක පැත්තකිං තියමුකො. හාහාපුරා කියලා එහෙනං අපි දන්න කියන දෙයක් ගැනම පොඩ්ඩක් ඉගනගමු කො.

මගේ නම් බ්ලොග් එක කියවන අය ගොඩක් දෙනෙක් බ්ලොග් ලියන අය. ඒ නිසා මේ පෝස්ට් එකේ මුල් ටික නං වැඩිය වැදගත් වෙන එකක් නෑ මයෙ හිතේ. හැබැයි ඉතිං අන්තිමට කියන්නං

* බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් දාන හැටි, ලේබල්ස් දාන හැටි
* Layout එක වෙනස් කරන හැටි
* Gadgets, Online users ලා බලන්න gadget එකක් දාන හැටි
* Themes වෙනස් කරන හැටි, default නැති Theme එකක් දාන හැටි
* Facebook Comments දාන හැටි

මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ කවි කතන්දර එහෙම ලියන්න පුලුවන්, ඒත් ඒවා එක තැනක තමන්ට සහ අනිත් අයට තියාගන්න හරිහමන් විදිහක් දන්නෙ නැති අයට. හරි කතා ඇති, වැඩට බහිමු.

බ්ලොග් එකක් හදන්න නම් ඉස්සෙල්ලාම බ්ලොග් එකක් හදන්න තැනක් හොයාගන්න ඕන. සාමාන්‍යෙයන් wordpress, blogger කියන්නෙ වැඩියෙන් පාවිච්චි වෙන සේවා දෙකක්. හැමෝටම ගූගල් අකවුන්ට් තියන නිසා සහ පහසුවෙන් හදාගන්න පුලුවන් නිසා අපි බලමු කොහොමද blogger එකෙන් blog එකක් හදන්නෙ කියලා. පියවර විදිහට කියන්නං කො ලේසි වෙන්නත් එක්ක.

පියවර 1

www.blogger.com එකට ගිහින් gmail ගිණුමෙන් log වෙන්න.

පියවර 2

ඉස්සෙල්ලාම පළවෙන් පින්තූරෙ තියන බොත්තම ඔබලා, ඔන්න ඕකෙ දෙවනි පින්තූරෙ 1 කියන තැනට තමන් කැමති නමක් දෙන්න. 2 කියන තැනට කැමති url එකක් දෙන්න. හැබැයි ඉතිං ඒ url එක කලිං පාවිච්චි වෙලා තියන එකක් නම් වෙනස්කමක් කරලා අර නිල් පාට හරි ළකුණ එනකං වෙනස් එවුවා දීලා බලන්න. සුදුසු නමක්, යූ ආර් ඇල් එකක් එහෙම තෝරගත්තාට පස්සේ..

පියවර 3

පළවෙනි පින්තූරෙ තියන බොත්තම ඔබලා, දෙවනි පින්තූරෙ තියන මෙවුවා එකට යන්න (පින්තූරෙ ඔබන්න ලොකු කරන්න නං). ඒකෙ ඔය සුදුපාට ලොකු හිස් ඉඩේ තමයි පෝස්ට් එක ලියන්නෙ. උඩ තියන එවුවා නිකං වර්ඩ් එකේ වගේ. වෙනස් කර කර හොද විදිහකට හදාගන්නයි තියෙන්නෙ. දකුණු පැත්තෙ උඩ කෙළවරේ පෝස්ට් එකක් පබ්ලිශ් කරන්න, සේවු කරලා තියාගන්න වගේම පබ්ලිශ් කරන්න කලිං කොහොමද කියලා බලාගන්න කෑලි ටිකක් තියනවා. ඔක්කොම දැම්මාට පස්සෙ පෝස්ට් එක මේ වගේ පේන්නෙ.

මේවා ඉතිං සාමාන්‍යෙයං කට්ටිය දන්න දේවල් නේ! අපි පොඩ්ඩක් බලමු ටිකක් වැඩි වැඩ. ලියනවා ට වඩා කියන එක ලේසියි. ඒ නිසා මං වීඩියෝ එකක් දාන්නං. මටත් ලේසියි ඉතිං.

වීඩියෝ එක ලොකු කරලා බලන්න, පොඩි වැඩී මේකෙ..

වීඩියෝ එකේ අන්තර්ගත දේවල්
* බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් දාන හැටි, ලේබල්ස් දාන හැටි
* Layout එක වෙනස් කරන හැටි
* Gadgets, Online users ලා බලන්න gadget එකක් දාන හැටි
* Themes වෙනස් කරන හැටි, default නැති Theme එකක් දාන හැටි
* Facebook Comments දාන හැටි
(https://developers.facebook.com/docs/plugins/comments)

කවුරු හරි කෙනෙක්ට පෝස්ට් එක වැදගත් උනා නම් සතුටුයි. මොනවා හරි අහන්න එහෙම තියනවා නම් කමෙන්ට් එකක් දාන්න. දන්න කියන විදිහට කියලා දෙන්නම්.

අද කාලෙ බුදු දහම සහ බුදු දහම ආරක්ෂා කිරීම

2015-06-08T23:16:00.002+05:30

කාලෙකිං පෝස්ට් එකක් ලියන්න කියලා හිතුනා. එක එක කාලෙට එක එක trends එනවා. ඇදුම් - විලාසිතා ගැන වෙන්න පුළුවන්, කතා කරන විදිහ - වචන වෙන්න පුළුවන්, බිග් මැච් ගැන ඉස්කෝල ගැන වෙන්න පුලුවන්, ජාත්‍යාලය ගැන වෙන්න පුලුවන්. මම ජාති වාදය ගැන කතාකරන්න යන්නෙ නෑ. මේ ලියන්න යන්නෙ අද කාලෙ බුදු දහම ගැන සමාජය දකින විදිහත් එක්ක ඒකට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක ගැන.

ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ මොකද්ද? ඇත්තටම බුදු දහම කියන්නෙ දහමක් ද? කොහොමද මේක ඇති උනේ? කවුද මේක පටං ගත්තෙ? ඇයි අපි බෞද්ධයො උනේ? බුදු දහමෙන් උගන්වන්නෙ මොකද්ද? ඒක තියෙන්නෙ කාට ද? කොහොමද මේක ඉගන ගන්නෙ? කවුද අපිට උගන්නන්නෙ? මේක දැනගෙන මොකද්ද කරන්න තියෙන්නෙ?

මේ වගේ ප්‍රශ්න ඕන කෙනෙක් ට එන්න පුලුවන්. මිනිස්සු ඉස්සෙල්ලා ම වරද්දගන්නෙ මේක “ධර්මය“ ක් කරගන්න යන එකෙන්. ඇත්තටම මේක “දර්ශනයක්“ ඒ වගේම “විද්‍යාවක්“. නවීන විද්‍යාෙවන් හොයාගන්න බොහොමයක් දේවල් අවුරුදු ගානකට කලින් බුද්ධ දර්ශනයෙන් තොරලා බේරලා දීලා තියනවා. බුදු හාමුදුරුවො (අපි හැමෝම දන්න ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ) කවදාවත් කියලා නහැ “බුද්ධාගම වැලදගන්න“ කියලා.

“එව බලව“ එහෙමත් නැත්නම් “එන්න ධර්මය දකින්න“ කියලයි බුදු දහම ගැන මිනිස්සුන්ට කිවුවෙ. බුදු දහම කියලා කියන්නෙ විජ්ජාවක් නෙවෙයි. ලෝකය ඇති වෙලා ජීවීන් ඇති වෙලා ඔස්ට්‍රෙලා්පිතකස් ඇෆරන්සිස් ඉදන් අද දක්වා වූ පරිනාමය එක්ක මිනිස්සු හිත් වල පුරව ගත්ත “මුලාව, ඇලීම, ගැටීම“ කියන දේවල් වලින් හිත නිදහස් කරගන්න විදිහ. චතුරාර්‍ය සත්‍ය අවබෝධ කරගෙන මේ සසරේ ඉපිද ඉපිද මැරි මැරි ගෙවන චක්‍රය නිදහස් කරගන්න එකයි බුදු දහමෙන් විස්තර කරන්නෙ. ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ කියලා කියන්නෙ අවබෝධ කරගන්න තියන දහමක්.

බුදු දහම කියන්නෙ හොයාගත්ත දෙයක් නෙමෙයි. හැමදාම තිබ්බ දෙයක්. හැමදාම තියන දෙයක්. පොදු සත්‍යක්. බුදු දහම කියන දේ ඕනම මනුශ්‍යයෙක් ට පොදු දහමක්. ඒ දේ තේරුම් ගන්න ඕන. මහණ වෙලා උපසම්පදා වෙච්ච හාමුදුරුවොන්ගෙ ඉදන් අලුතින් ඉපදිච්ච අතදරුවා දක්වා මිනිස්සුන්ට පොදු දහමක් මේක. “නිවන් දැකීම“ කියන්නෙ මේකෙ අග්‍ර ඵලය. බුදු, පසේ බුදු, මහ රහත් කියන තත්වයන්ට පත් වෙලා සසර ගමන නවත්වන්න ධර්ම කරුණු ඇතුලත් බුදු දහමෙ, සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන මග ගැන කියලා දෙන්න විදි ක් හදලා යි තියෙන්නෙ. සරලම දේ තමයි “පංච ශීලය“ කියන එක. පන්සිල් රැක්කා කියලා කෙනෙක් නිවන් දකින්නෙ නැති උනත් ඒකෙන් සමාජෙ අනිත් අයට කරදරයක් හිරිහැරයක් නැති ප්‍රිය මනාප මනුස්සයෙක් වෙන්න හැකියාව තියනවා. “සත්තු මරන්න එපා, හොරකං කරන්නෙපා, කාමය වරදවා හැසිරෙන්න එපා, බොරු කියන්න එපා, සුරා පානය කරන්න එපා“. හරිම සරලයි.

ඒත් අද කාලෙ වෙලා තියෙන්නෙ බුද්ධාගම කියන දෙය මොකද්ද කියලාවත් දන්නෙ නැතුව “බුදු දහම රැකගන්න ඕන“ කියලා යම් පිරිසක් විසින් සමාජය කුලප්පු කරන එක. චතුරාර්‍ය සත්‍ය පැත්තිං තියමු. අඩු ගානෙ පංච සීලෙ හරි රකිනවා නම් ඒ ඇති. ඇත්තම කියනවා නම් වෙසක් කියන දවස තොරන් බදින්න, කූඩු හදන්න ‘විතරක්‘ යොදාගත්ත සමාජයක අපි ඉන්නෙ. වෙසක් රෑ මොටර් බයිසිකල් වල නැගලා කල්ලි ගැහිලා හූ කිය කිය පාරෙ ගිහින් තියන හැම දන්සැලකටම ගිහින් කාලා සෙල්ෆියක් අරං “Proud To Be A Buddhist“ කියලා social media වල දාන කාලයක් අද ඇවිත් තියෙන්නෙ. ඕක ගැන මම කාලෙකට කලිං ලිපියක් ලිවුවා. පල්ලෙහායින් දාන්නම්.

ඒත් එක්කම කියන්න ඕන තව එකක් ගැන. “භාවනා මධ්‍යස්ථාන“ කියලා අලුත් trend එකක් ඇවිත් තියන බව මට අහන්න ලැබුනා. මේ වගේ සමහර අසපු වල කාලයක් භාවනා කරපු අයට යම් යම් මාර්ගඵල ලබාගත්තා ය කියලා certificate පවා දෙනවා කියලා යි දැනගන්න ලැබුනෙ. ඇත්තමට මට තේරෙන්නෙ නෑ කොහොමද මේක මණින්නෙ සහ මින්ස්සු ඇයි certificate ගන්න භාවනා කරන්නෙ කියලා. ආනාපානසතිය වඩලා බුදු බව ලබාගත්ත බව අහලා තිබ්බාට නිවන් ලබපු බව සනාථ කරනන් කවුරු හරි සහතිකයක් දුන්නා ය කියලා නං මං අහලා නෑ.

මම මේ කියන්නෙ මුලු සමාජයේ හැම දෙනා ගැනම නෙමෙයි. ධාර්මිකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඕන තරම් ඉන්නවා. ඒත් ඒ මිනිස්සු මේ දේවල් ගැන කතා කරන්න ගියාම වෙන්නෙ බහුතරයක් විසින් ඔවුන්ව විහිලුවකට අරන් ඔවුන් ව කොන් කරන එක. ඒ නිසා බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ අදහස් කියන්නෙ නැතුව නිහඩව මොකද්ද වෙන්නෙ කියලා බලන් ඉන්නවා. Social Media වල වැඩි හරියක් “බෞද්ධයෙක් නං ලයික් කරන්න කොමෙන්ට් කරන්න“ කියන page වැහි වැහැලා තිබ්බාට, ජීවිතේට වැදගත් වෙන ගාථා පාඨයක් ඒකෙ තේරුම එක්ක දාන page එකක් තියෙන්නෙ බොහොම කළාතුරකින්.

අපි පොඩ්ඩක් හිතලා බලමු. බුදු දහම බේරගන්නවා කියන්නෙ මොකද්ද? බුදු දහම ආරක්ෂා කරනවා කියන්නෙ මේකද්ද? කාලයක් තිබ්බා භික්ෂූන් වහන්සේලා රහතන් වහන්සේලා නැති වෙන්න ගත්ත යුගයක්. බුදු හාමුදුරුවො වදාල ධර්මය නැති වෙයි කියන බයෙන් ඒ කාලෙ ධර්ම කරුණු වන පොත් කලා. ත්‍රිපිටකය ග්‍රන්ථාරූඩ කරේ ඒ කාලෙ. ඇත්තටම කියනවා නම් ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ පිරිස අඩු වෙන එකේ නෙමෙයි. නමට බෞද්ධ කියලා කියාගන්න කී දෙනෙක් අඩු ගානෙ පන්සිල් රකිනවා ද කියලා අපි අපෙන්ම අහන්න ඕන. බුද්ධාගම fun එකක් කරගෙන ලෞකික දේවල් වල ඇලිලා ඉන්න මිනිස්සුයි මාර්ගඵල certificate දීලා බුද්ධාගම ව්‍යාපාරයක් කරගන්න මිනිස්සුංගෙනුයි ඉස්සෙල්ලා මේක බේරගන්න ඕන.

අන්තිමට කියන්නෙ මෙච්චරයි,

“ධම්මෝ හවේ රක්ඛති ධම්මචාරී - ධර්මයේ යෙදෙන්නා ධර්මය විසින් රකිනු ලබයි“

ප.ලි :

කලිං ලියපු පෝස්ට් එක : Mod උන සිංහල බෞද්ධ කම

NO PMC | අපි ඇත්ත කතා කරමු

2014-10-06T00:43:00.000+05:30

ඇයි මේ එකපාරටම වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයො පාරට බැහැලා කෑ ගහන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු එක එක පැති ගන්නෙ? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල මේ රටට ඕන ද? ඇයි මිනිස්සු ඒවා ඕන කියන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු ඒවා එපා කියන්නෙ? මේ කෑ ගහන්නෙ ඊරිසියාවට ද? නැත්තං කුහක කමට ද? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල තිබ්බා කියලා මොකද වෙන්නෙ? මේ ළගදි කොළඹ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවො ටික බෝඩ් ලෑලි ටිකකුත් අරං පාරට බැහැලා කෑ ගැහුවා නෙ මාලඹේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය ගැන කියලා.

මං මේ කතන්දරේ සුලමුල හොයන්න කියලා දැනුංතේරුං තියන වෛද්‍ය ශිෂ්‍යෙයක්ගෙන්ම කාරණේ ගැන ඇහුවා..

මං : මචං ඇයි බං NO PMC?

යාලුවා :

“නෑ කොල්ලෝ මම විරුද්ධ සමස්තයට නෙවෙයි. සයිටම් එකේ මගෙත් යාලුවෝ ඉන්නවනේ බන්. සයිටම් එකේ රිපිටීෂන් සිස්ටම් එක ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. උන්ට මහන්සි වෙන්න තරම් දරුණු සිලබස් එකක් නෑ. ජෙනරල් ග්‍රේඩ් එකෙන් නෙවෙයි ස්පෙසිෆික් මට්ටමෙන් ක්ලාස් පටන් ගන්නේ.“

මං : මොකද්ද බං අර වාට්ටු ඉල්ලන සීන් එක?

යාලුවා :

ඒක තමයි මචෝඕනෑම යුනිවර්සිටි එකක් හදන්න කලින් එකේ උන්ට පුහුණුව ගන්න ටීචින් හොස්පිටල් එකක් හදන්න ඕන. හෙද විද්‍යාලයකට වුනත් එහෙමයි. මුන් එහෙම හදාගන්නේ නැතුව එක ගන්න හදන්නෙත් කලම්බු උනි එකේ හොස්පිටල් එකෙන්.

මං : ඉතිං ඉඩකඩ කොහොමද බේරගන්නෙ?

යාලුවා :

එක තමයි බන් අපිත් අහන්නේ. හරිම අසාධාරණයි නේ බන්. උන් දැනගන්න ඕන නේ කැම්පස් එක හදනකොට හොස්පිටල් එකත් හදන්න. අර අහිංසක කොළඹ උන්ගේ චාන්ස් එක හොරකම් කරන්නේ නැතුව.

ඒත් එක්කම 2012 ලංකාවෙ දෙවනියා වෙච්ච ළමයා කියපු කතාවකුත් මෙහෙම්මම කියන්නම්..

අපේ ප්‍රධාන ඉල්ලීම “Governors, take back the decision to allow Malabe - PMC students to practice clinicals in state hospitals“

“අපි මේ කියන්නෙ කාත් එක්කවත් තියන ඊරිසියාවකට නෙමෙයි. ඇත්ත තත්වෙ තේරුම්ගන්න. ලංකාවේ රෑංක් වලින් පළවෙනි 198 දෙනා ඉන්නෙ අපේ බැච් එකේ. හැමදාම පුදුමාකාර විදිහට මහන්සි වෙලා, 100%ක් පැමිණීම තියාගෙන, පොඩි නිවාඩුවක්වත් ගන්නෙ නැතුව පාඩම් කරලා අපිට විභාග වලින් පාස් වෙන්න තියන ළකුණු 50 ක් ගන්නෙ පුදුමාකාර අමාරුවෙන්. ඒක අපි හැමෝටම පොදුයි. ඒ දේ ඇත්තද කියලා බලන්න නම් මේ තියන විභාග කරන්නම ඕන. ඇත්තම කියනවා නම් අපිට පුදුමත් හිතෙනවා SAITM එකේ ළමයි 90 ගනං විශයන් වලට ගන්නවා කිවුවාම.“

මේ කතාව ඇහුවාට පස්සෙ මට තේරුනා එක දෙයක්. යමක් කමක් හරියට දැනගෙන මේ කෑගහන අය කෑ ගහන්නෙ කරුණු දෙකක් මත.

* SAITM එකේ තියන ඩිග්රි එකේ කොලිටි එක ගැන සෑහීමකට පත් වෙන්න බැරි කාරණාව

* කොළඹ වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයන්ට තියන Teaching Hospital එක SAITM එකේ ළමයින්ටත් දෙන්න කියන එක

මං දකින විදිහට මේ අරගලේ තේමාව “ලංකාවට පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල ඕන නෑ.. තියන ඒවා වහපල්ලා.. “ කියන එක නෙමෙයි.. “තියන ඒවා හරියට හදපල්ලා“ කියන එක..

හැබැයි මේක සමාජයේ ලොකු කතිකාවක් ඇති කරලා තියෙන්නෙ ඇයි?

මිනිස්සු පිල් බෙදිලා. පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල ඕන සහ ඕන නෑ කියන තේමා දෙක යටතෙ. කාරණාව දික් කරං වලිගෙ පාගගත්ත මිනිස්සු කියන්නෙ පෞද්ගලික උසස් අධ්‍යාපන ආයතන ඕන සහ ඕන නෑ කියලා. මම දකින විදිහට කාරණය සරලයි.. මේ කියන දෙය පාදක කරගෙන මං නං කියන්නෙ,

පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල තියෙන්න ඕන
ඒ තියන පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල “නිසි“ වෛද්‍ය විද්‍යාල වෙන්න ඕන. (නිසි කියලා අදහස් කරේ විභාග වල ප්‍රමිතිය හොද වෙන්න ඕන, හරියාකාර වෛද්‍යවරයෙක් විදිහට ඒ ආයතනයෙන් එලියට එන්න අවශ්‍ය පහසුකම් සහ පුහුණුව ලැබෙන්න ඕන)

මේ දෙක නිසියාකාරව වෙන්නෙ නැත්තං ඇත්තටම ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. මොකද වෛද්‍යවරයෙක් කියන්නෙ ජීවිත එක්ක ගණුදෙනු කරන මනුස්සයෙක්. ඒ කෙනා ඒ දේ හරියට දන්නෙ නැත්නම් එතන ලොකු ප්‍රශ්නයක් තියනවා. හැබැයි ඒකට විසදුම තියන ඒවා වහලා දාන එක නෙමෙයි. හරියාකාර විදිහට ආපහු පටන් ගන්න එක. නැත්තං ඒකෙ ඉගනගන්න ළමයින්ට යන කලදසාව මොකද්ද...

මෙහෙම එකකුත් තියනවා.

“ඕවා වහලා දාපල්ලා, අපි තමා ළකුණු ගත්තෙ. අපි විතරයි දොස්තරලා වෙන්න ඕන.“ කියලා හිතන පිරිසකුත්,

“කොලිටිය බල්ලාට ගියාවෙ.. අපිට ඕන ඩිග්රියක්.. ඩිග්රිය තිබ්බාම අපි දොස්තරලා“ කියලා හිතන පිරිසකුත් නැතුව නෙමෙයි.

එහෙම නැට්ට අල්ලගෙන වටේ දුවන අය නිසා තමයි මිනිස්සු පොදු ප්‍රශ්නෙ පැත්තකිං තියලා පිල් බෙදිලා කොටා ගන්නෙ..

මේකත් එක්ක කියන්න තව දේකුත් තියනවා..

මේ ලංකාවෙ හැමෝටම මෙහෙම ප්‍රශ්න නෑ. එදා වේල ගැටගහගන්න බැරි මිනිස්සු කොහොම ඕවාට යන්න ද? කොහේ තියන සල්ලියක් ද? හැබැයි පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයකට උසස් අධ්‍යාපනයට තමන්ගෙ දුවව පුතාව යවන හැම අම්මා තාත්තාම මහා කෙරුම්කාරයොත් නෙමෙයි. තියන ඉඩං කඩං රත්තරං බඩු විකුණලා තමන්ගෙ ළමයින්ගෙ ජීවිත සැපවත් කරන්න හදන අහිංසක මිනිස්සුංගෙ ළමයිත් මේ කැම්පස් වල ඉන්නවා. හොදටම සල්ලි තියන මිනිස්සු ළමයි රට යවනවා. අනිත් මිනිස්සු පුලුවං විදිහට උගන්නනවා. එහෙම බැරි දුප්පත් අසරණ ළමයි කට්ට කාගෙන පළවෙනි දෙවනි තුන්වෙනි සැරේ හරි කරලා කොහෝම හරි මොකකට හරි යනවා. ඒ බැරි වෙච්ච ළමයි ට මොනවා වෙනවාද කියලා හිතාගන්න බෑ..

ඇත්තම කියනවා නං පිටරට ඔය තත්වෙ වෙනස්. ඒ රට වල උසස් පෙළ කරාට පස්සෙ ළමයින්ට ණයක් ගන්න පුලුවන්. ඒ ණය ගන්නෙ ඉගෙනගන්න. උසස් අධ්‍යාපනයට ඒ මුදල යොදවලා පස්සෙ ලැබෙන රැකියාවෙ වැටුපෙන් ඒ ගාන ගන්නවා. ඉතින් දුප්පත්, පෝසත් ඕනම කෙනෙක්ට ඉගනගන්න අවස්ථාව තියනවා. ඒ වගේ දෙයක් ලංකාවෙත් තිබ්බා නං කොච්චර හොදද කියලා හිතෙනවා.

ප.ලි. :

මේක මෙහෙම වෙද්දි NO PMC කියන කට්ටියකුත් ඉන්නවා. ඒ අය කැමති නෑ කැමති නෑ පුද්ගලික කැම්පස් බිහිවෙනවාට. සමහරු කියන්නෙ එහෙම උනාම නිදහස් අධ්‍යාපනේ රැකෙනවා කියලා. ඇත්තටම මම නං ඒ කතාවට විරුද්ධයි. නිදහස් අධ්‍යාපනේ අපි හැමෝටම තියනවා සාමාන්‍ය පෙළ වෙනකං. ඒකෙන් සමත්වෙන මිනිස්සුන්ට උසස් පෙළටත් නිදහසේ අධ්‍යාපනය කරන්න පුලුවන්. ඒ කියන්නෙ බහුතරයකට. ඒත් කැම්පස් යන්නෙ ඔය බහුතරයෙන් ඉතාම සුලු පිරිසක්. ඒ අයට විතරක් නිදහස් අධ්‍යාපනේ දුන්නාම අනිත් මිනිස්සුන්ට මොකද වෙන්නෙ? ඔය NO PMC කතන්දරේ නං මහ හනමිටි අදහසක්. ඒක ගැන නං කතා කරලා වැඩක් නෑ..

ප.ප.ලි. :

මේ දේ මෙහෙම සිද්ධ වෙද්දි මං ශෙයා කරපු පෝස්ට් එකට මාලඹේ සයිටම් එකේ ඉගනගන්න අයියා කෙනෙක් මේ විදිහට ඔහුගෙ අදහස් දැක්වුවා. පෝස්ට් එක ඇත්තටම සමබර වෙන්න මම ඒකත් මේත් එක්කම එකතු කරන්නම්..

“මල්ලි ප්‍රමිතියක් තියෙන්න ඕනේ කියන කතාවට අපිත් එකගයි,මල්ලි saitm එකේ lectures කරන්නේ local uni වල lecturesල මයි.exam වලට examinersla විදියට outside lectures ල වත් ගෙන්නනව,වෙන මොකටවත් නෙවෙයි,government med faculty වල ප්‍රමිතියම තියාගන්න.එ වගේම local uni වල වගේම 50 pass mark එක අපිටත් තිනවා,අපි කන කට්ට දන්නේ අපි විතරයි,colombo teaching හොස්පිටල් එක අපි කවදාවත් ඉල්ලුවේ නැහැ මල්ලි,අපි දන්නවා කවදාවත් එක හම්බවෙන්නේ නැහැ කියන එක,එක ඉල්ලන්න කොමත් අපිට අයිතියකුත් නැහැ,government හොස්පිටල් ඉල්ලුවේ වෙන හේතුවක් නිසා,4 වෙනි අවුරුද්දෙ එන community medicine කියන subject එක private hospital එකක කරන්න බැහැ,මොකද MOH office pvt secter එකේ නැහැ,එවගේම forensic medicine කරන්නත් PVT hospital වල බැහැ.අපි ඉල්ලුවේ එ පහසුකම් ටික දෙන්න කියල.මල්ලි අපේ exam වලටත් 90 ගණන් තියෙන්නේ batch එකකින්ම එක්කෙනෙක්ට දෙන්නෙකට වගේ,SAITM එක ගැන කියන කතා ගොඩක් කුහකත්වය,ඉරිසියාව උඩ ගොතපුව.FB එකේ කොච්චර NO PMC post වැටුනත් මන් comment කරන්නේ නැහැ,විවුර්ත විදියට මේක ගැන කියල තියන නිසා SAITM එකේ ඉන්න කෙනෙක් විදියට ඔය ටික කිව්වේ.“

මෙහෙමත් කිවුවා,

“අපිත් කැමති නෑ මල්ලා කොලිෆිකේශන් අඩුවෙන් අවුට් වෙන්න. අපේ අතින් පොඩි හරි වැරැද්දක් උනත් අපේ ජොබ් එකම නෙ නැති වෙන්නෙ.“

දැන් ප්‍රශ්නෙ දෙපැත්තක් තියනවා. හරි කවුද, වැරදි කවුද කියන එක මම කියන්න දන්නෙ නැති උනත්, මං පොදුවේ කියන දේ තමයි,

පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල තියෙන්න ඕන..
ඒවා නිසි වෛද්‍ය විද්‍යාල වෙන්න ඕන..

ගැහැණිය | ‍කෙටි කතාව

2013-10-04T22:45:00.003+05:30

මොකෙක්ද මන්දා මේ උදේ පාන්දර කෝල් කරන්නෙ.. නිවාඩු දවසක නිදාගන්නවත් නෑ.. රෙද්ද..

"හලෝ..." ""

"මචං මේ, මම චරා... වරෙං අද සෙට් එකත් එක්ක නාන්න යන්න... බස් හෝල්ට් එකට වරෙං පුලුවං ඉක්මන්ට.. "

"අම්මටසිරි... හරි බං මං එනෝ..."

නිදාගන්න කවදා නම් බැරි ද, ඒ වගේද සෙට් එකත් එක්ක නාන්න යන්න තියනවා නං. මාත් ඉතිං පුලුවං තරං ඉක්මනට ලෑස්ති වෙලා දුවගෙන බස් හෝල්ට් එකට ගියා. සෙට් එක ඉන්නවා කිවුවට කතා කරපු එකා විතරයි යද්දි.

"මොන මගුලක්ද මන්දා බං.. මේ කාළකණ්නි එකෙක්කත් නෑ නෙ කියන වෙලාවකට එන්නෙ.."

ඒ චරා. ටික වෙලාවකිං අනිත් එවුං දෙන්නත් ආවා කම්මැලි ඇර ඇර. කමක් නෑ කියලා නැග්ගා බස් එකකට. හැමදාම වගේ පස්සෙ සීට් එක තමා පොට් එක. සෙට් එකටම එකට යන්න පුලුවං, ඒ තරං රසක් නෑ. වාසනාව කියන්නෙ බස් එකට නැග්ගා පට්ට කෙල්ලෙක්. මේ වගේ සෙට් එකක් එක්ක යද්දි මොන හිරි ඔතප් ද? නැග්ග වෙලේ ඉදන් කෙල්ලව බයිට් එකට ගත්තෙ අපි සෙට් එක.

ටික වෙලාවක් යද්දි ඉස්සරහා සීට් එකේ ගෑණු මනුස්සයෙක් තව කෙනෙක්ට ටිකක් සැරෙන් කතාකරනවා ඇහෙන්න ගත්තා. මාත් ඉතිං කන දාගෙන අහන් උන්නා.

"මොනාද මහත්තයො මේ කරන ජරා වැඩ. ගෑණු මනුස්සයෙක්ට බස් එකක නිදහසේ යන්න බැරි ද?"

මේ කියන්නෙ අපි ගැන වත් ද? තව ටිකක් ලං වෙලා අහන් හිටියා.

"ගෑණු මනුස්සයෙක්ගෙ පිට අතගාන්නයි.... ...... ...... ..... ලැජ්ජ නැද්ද මහත්තයො"

ඒ වෙලේ තමයි හිතේ සැකේ නැති උනේ. වාඩි වෙලා හිටිය අපිත් ඉස්සරහාට ගියා මොකද වෙන්නෙ බලන්න. ඒක අස්සෙ අවුරුදු තිහක් තිස් පහක් විතර වෙන මනුස්සයෙක් කියවන්න ගත්තා අර ගෑණු මනුස්සයාට අමු තිත්ත කුණුහරුපෙන්.

"තොට ඒකෙන් වැඩක් නෑ නෙ **** ... ... ..."

මේක අහන් ඉන්න බැරිවෙච්ච තවත් මනුස්සයෙක් ඇවිත් මේ මිනිහාට තේරුම් කරන්න ගත්තා.

"මොනාද මිනිහො, ගෑණියෙක්ට බස් එකක යන්න දෙන්නෙ නැත්තෙ, ලැජ්ජ නැද්ද තමුසෙලාට"

අර මිනිහා මේ මිනිහාටත් කියවන්න ගත්තා..

"තෝ තොගේ වැඩක් බලාගෙන මකබෑවිලා පලයං *****..."

මට හිතාගන්න බෑ මොනවා කරන්නද කියලා. අපිත් කෙල්ලෙක්ට විහිලු කර කර ආවෙ. ඒත් ඒ මේ මිනිහා වගේ අසහනේකට නෙමෙයි.. කොලු කමට.. ඒක හිතද්දියි මං දැක්කෙ අර ගෑණු මනුස්සයා ගෙ අතේ ඉන්න දරුවා. මේ වගේ අසහනකාරයො නං.....

"මේ වගේ එවුන්ට නං ගහන්න ඕන යකෝ..."

මට කියවුනේ ඉබේටම වගේ.. ඒ වචන ටික පිටඋනා විතරයි මාත් එක්ක ආපු එවුන් ටික පැන්න ගමන් අර යකාට තඩිබාන්න ගත්තා. මට ඒ වෙලේ තේරුනේ මුංටත් ගහන්නයි ඕන වෙලා තිබ්බෙ කියලා. මාත් අස්සෙං අත දාලා දුන්නා ඌට, කාලෙකිං අත පයේ හිරි ඇරගත්තෙත් නෑ නෙ. ඒක අස්සෙ කෙසග කොලු ගැටයෙකුත් මැද්දට පැනලා අර මිනිහාට ගහන්න ගත්තා. ඔක්කොම උං ගහලා ගහලා අන්තිමට අර මිනිහාගෙ එක ඇහැක් උඩ ගිහින් වගේ. මූණෙ ගන්න සංසාරයක් නෑ.

ඔක්කොම උං ගහලා අර මිනිහා ගියාටත් පස්සෙ මං ගිහිං වාඩි උනා ආපහු හිටපු තැනම. තාමත් මගේ අත ගැහෙනවා අර මිනිහා කියපු ඒවා වලට. ඒත් එක්කම අර කොලු ගැටයා මගේ ගාවට ඇවිත් නැවතුනා. මාත් ඉතිං බැලුවා මොකද කියලා..

"Thank you"

මට තේරුනේ නෑ මොකද එහෙම කිවුවෙ කියලා.

"ඒ මොකටද?"

මං ඇහුවා..

"ඒ මගේ අම්මා..."

-------------------------------------------------------------------------------

මේක මගේ යාලුවෙක්ට වෙච්ච ඇත්ත කතාවක්. මාස ගානෙකිං බ්ලොග් එක පැත්තෙ ආවෙ නැති උනාට අද මේ කතාව ඇහුවාම ලියන්නෙ නැතුව ඉන්න බැරි උනා. කතාවට කෑලි ටිකක් අතිනුත් දැම්මා.

Safire | Next generation music player

2013-06-29T11:10:00.003+05:30

මාස 3 කින් විතර මුකුත් ලිවුවෙ නෑ නෙ. ලියන්න තරම් දෙයක් හිතාගන්න බැරි උනා. ඒත් මේ ගිය මාස ටිකේ ගෙදෙට්ට වෙලා ඉදලා සින්දු අහපු එකම තමයි කරේ. ඒත් ඒ මං මේ කියන්න යන එකෙන් නෙමෙයි, වින්ඩෝස් 8 වල තියන ප්ලේයර් එකෙන්. පස්සෙ මාලඹේ ආවාට පස්සෙ අපේ යාලුවෙක් හදපු Music Player එකක් download කරගත්තා. මේ කියන්න යන්නෙ ඒ ප්ලේයර් එකේ තියන විශේෂාංග සහ මේක ගැන මම හිතන දේ කියන්න.

ඒකෙ නම Safire කියලයි නම් කරලා තියෙන්නෙ. ඉස්සෙස්ටසල්ලාම මේ ප්ලේයර් එක දාගත්තාම අපේ mp3 තියන ලොකේශන් එකක් අහනවා. එතනින් හරිම ඉක්මනට සින්දු ටික ලෝඩ් කරගන්නවා. පස්සෙ ප්ලේයර් එක රී ස්ටාට් කරලා ගත්තාම අපේ මුලු සින්දු ටිකම ලස්සනට Songs, Albums, Artists, Genre කියන අංග වලට බෙදිලා ඕන විදිහට හොයාගන්න පහසු කරනවා. ඒත් එක්කම Songs, Albums, Artists rate කරන්න පහසුකම් ලබා දීලා තියන නිසා බොහොම ඉක්මනට අපි කැමතිම සින්දු හොයාගන්න පුලුවන්. ඒ වගේම මේකෙ තියන search ඔප්ශන් එකත් බොහොම වේගවත්.

Now Playing

මේක නම් සාමාන්‍ය ප්ලේයර් එකක වගේ, ඒත් සරල-පහසු user interface එකක්. ඒත් බොහොම සිත්ඇදගන්නාසුලුයි. මේකෙ සින්දුවක් අහන ගමන් ඒක කියන ආර්ටිස්ට් ගෙ පින්තූරෙ බාගතකරගන්න පුලුවන් දකුණු පැත්තෙ පල්ලෙහා තියන Download Image කියන බොත්තමෙන්.

Library

මේකෙ අපේ සින්දු සේරම තියනවා. මගේ කොම්පීටරේ නම් ඉතින් සින්දු 1000 ගානයි තියෙන්නෙ. ඒත් ඒ ටික හොදට ඕගනයිස් වෙලා තියනවා. අපිට ඒක සින්දුවේ නමින් නැත්නම් Album එකේ නැත්තං Artist ගෙ නමින් හොයාගන්න පුලුවන් වගේම රේට් කරන්නත් පුලුවන්. එහාපැත්තෙ තියන New Playlist කියන තැනට අපේ කැමති සින්දු ටිකක් ඇදලා දාලා Playlist එකක් හරිම ලේසියෙන් හදාගන්න පුලුවන්. එතනම තියන More කියන ඔප්ශන් එකෙන් අපිට ඕන විදිහට A - Z, Z - A, Top rated, Last Added වගේ අපිට පහසු පිලිවෙලකට හදාගන්න පුලුවන්.

Home

මේ Home කියන ටැබ් එක කොටස් 3 කින් සමන්විතයි. ඔය ඉස්සරහාම තියෙන්නෙ අපිට ඉස්සෙල්ලාම පේන විදිහ. ඉතුරු කොටස් දෙකට යන්න පුලුවන් අර පල්ලෙහා තියන බොත්තං වගේ කෑලි වලින්, නැත්නම් මවුස් එකෙන් ඒ ස්ක්‍රීන් එක වම් පැත්තට ඩ්‍රෑග් කරලා ෆෝන් එකක වගේ. ඒකෙ අන්තිමට තියෙන්නෙ අපිට කැමති කොටස් ගානකට වෙන් කරගන්න පුලුවන්, සින්දුවේ තාලෙට පැද්දෙන බාර් වගයක්.

ඒකෙත් අපිට කැමති ගානක් බාර් දාන්න පුලුවන්. හැබැයි මට හොදටම හිතට ඇල්ලුවෙ මැද ස්ක්‍රීන් එකේ තිබ්බ ගැජට් එක. ගොඩක් mp3 එද්දි ඒවාගේ Artists ලා ගෙ පින්තූර Album pictures මොනවත් එන්නෙ නෑ නෙ. හැබැයි මේ ප්ලේයර් එකේ තියනවා ඔප්ශන් එකක් Download Images කියලා. ඒක එබුවාම අපිට ඩවුන්ලෝඩ් කරන්න පුලුවන් වින්ඩෝ එකක් ඕපන් වෙනවා. අපිට තියෙන්නෙ ඒක ඔබන්න විතරයි.

ඒත් එක්කම අපේ ඇල්බම්ස් ආර්ටිස්ට්ස් ලා ටික හැදිලා එනවා හරිම අපූරු විදිහකට..

මුලින් මෙහෙම

ඩවුන්ලෝඩ් කරාම

මේක නං මම සෑහෙන්න කැමති තැනක්. ඒකෙ අපේ සාමාන්‍ය ප්ලේයර් එකක වගේ Equalizer එකක් එක්ක අලුත්ම දේවල් ටිකක් තියනවා. මම ඒවායින් වැඩිපුරම කැමති Boosters කියන කොටසට. ඒකෙ තියන Bass Booster එක ටිකක් වැඩි කරාම හරියට beats audio වල bass enhance කරනවා වගේ දෙයක් සිද්ධ වෙනවා. මම නං ඒක වැඩිම කරලා අහන්නෙ. එතකොට සින්දු ඇගට දැනෙනවා හොදට. Rock සින්දු අහද්දි වගේ නම් මේක බොහොම වැදගත්. Cross Fade, Sharping, Pitch Shift වගේ දේවල් එක්ක Karaoke කියලා කොටසකුත් මේකෙ තියනවා. ඒකෙන් කරන්නෙ audio signals invert කරලා කැරොකෙ effect එකක් එන විදිහට සින්දුව හැඩගස්සන එක. තේරෙන සිංහලෙං කිවුවොත් සින්දුවේ කටහඩ තියන කොටස අඩු කරලා මියුසික් එක වැඩි කරනවා, ඕන නම් මේක දාගෙන සින්දු කියන්න උනත් පුලුවං.. මම දැනට බලපු සින්දු හැම එකකටම වගේ ඒක හොදට වැඩ කරා.

Visualization

Safire player එකටම ආවේනික වෙච්ච Visualization කිහිපයක් මේකෙ දීලා තියනවා. අපිට කැමති එකක් තෝරගන්න උනත් පහසුතම් මේකෙන් දීලා තියනවා.

Pasco

මේක නිකන් ප්ලේයර් එක ඇතුලෙම තියන Web Browser එකක් වගේ. දැනට ලෝකෙ ප්‍රසිද්ධ සින්දු තියන තැන් වලට යන්න, ප්ලේයර් එකේ සයිට් එකට, ෆේස්බුක් පේජ් එකට, ට්විටර් එකට එහෙම යන්න මේකෙ බොහොම පහසු ඉක්මන් විදිහට හදලා තියනවා.

Ivy
මේකෙ තියෙන්නෙ ප්ලේයර් එකේ තියන ප්ලගින්ස් වගයක්, අලුතින් ප්ලගින්ස් දාගන්නත් පහසුකම් මේකෙ දීලා තියනවා. ඒකෙ මම දැනට කැමතිම එත තමයි සින්දුවේ නම ගහපු ගමන් ලිරික්ස් හොයලා දෙන ප්ලගින් එක.

Settings and Customization
මෙතනින් අපිට එක එක ජාති වෙනස් කරන්න පුලුවන්. ඒ වගේම හොදම වැඩේ තමයි player background එක වෙනස් කරන්න පුලුවන් එක. මං දන්නෑ මං ඒ එන විදිහට සෑහෙන්න කැමතියි.

මේ කොච්චර වැඩ තිබ්බත් ප්ලේයර් එක අපේ රැම් එකෙන් බොහොම පොඩි ඉඩක් අරගෙනයි වැඩ ටික ඔක්කොම කරන්නෙ. ඒක ගොඩක් ලොකු වාසියක් වගේම අපිටත් පහසුවක්.

මගේ ප්‍රොසෙසරේ නම් i7-3632 QM 2.2GHz

පෞද්ගලිකව මම දැනට පාවිච්චි කරපු හොදම මියුසික් ප්ලේයර් එක මේක කියලා මට කියන්න පුලුවන්. මේක හැදුවෙ දේශාන් අලහකෝන් කියලා අපේ යාලුවෙක් දැන් ස්ලිට් එකේ ඉගෙනගන්න. පල්ලෙහා තියනවා මේ සයිට් එක. ගොඩවෙලා බාගන්නකො එහෙනං. හොද නරක යෝජනා එහෙම ෆේස්බුක් පේජ් එකට දාන්න. කොහොමත් මේ තියෙන්නෙ Safire 1.0 කියන වර්ශන් එක. Safire 1.1 update එක ළගදිම එනවා කියලා තියනවා. ලංකාවෙ හදපු ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ පළවෙනි Music player එක මේක. දන්න අදුනන අයට කියමු නේ..

Safire Homepage (you can download safire for free)

Safire Facebook Page

ප.ලි. : මේ ප්ලේයර් එක වින්ඩෝස් වල වැඩ.. 7 උනත් එකයි 8ත් එකයි..

ගෙදරදි පින්තූරයක් ගහගත්ත හැටි

2012-12-26T21:48:00.000+05:30

සාමාන්‍යයෙන් අපි මොකක් හරි දේකට පින්තූරයක් ගහගන්න ඕන උනාම ඉස්සෙල්ලාම දුවන්නෙ ස්ටුඩියෝ එකකට. සීනි කිලෝ එක 100 යි කියලා බැන බැන යන අපි ඒ ගන්න චූටි පින්තූර කෑලි 4 කට රු. 350 ක් දෙන්න පොඩ්ඩක්වත් මැලි වෙන්නෙ නෑ. නොවැම්බර් වල මටත් ඒ වගේම සිද්ධියකට මුහුණ දෙන්න උනා. ‍තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනෙට යන්න මි.මි. 30 x 40 ප්‍රමාණයෙ පින්තූර 3ක් අරන් එන්න කියලා ලිවුමෙ ගහලා තිබ්බා. ඕක දැක්ක අම්මාත් කිවුවෙ ගාල්ල ටවුන් එකට ගිහින් පින්තූරයක් ගහන් එන්න කියලා තමා. ඒත් ඉතින් මම ඒ අදහසට නම් එක හෙලා මගේ විරෝධතාවය ප්‍රකාෂ කරා. මම අම්මාට කිවුවෙ මම ම පින්තූරයක් ගහගන්නං ඔච්චර සල්ලි වියදං කරන්න ඕන නෑ කියලා.

කලින් නොකරලා තිබ්බත්, ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මමත් මගේම මිලිමීටර් ගානක චූටි පින්තූර කෑලි දෙකක් ගහගන්න සූදානං උනා. (එක අතකිං ලැජ්ජාව වහගන්නත් ඕන නෙ ඉතිං දන්නැද්ද..) Portrait Photography ගැන වැඩි දැනුමක් අවබෝධයක් නොතිබ්බත්, ළගදි බලපු Canon Speed Light Tutorial එකේ තිබ්බ ආලෝක පාලනය ගැන චූට්ටිත්තක් ඔලුවට ගිහින් තිබ්බෙ. අනික ඉතින් ඔය චූටි පින්තූර කෑල්ල එච්චර උසස් මට්ටමේ තියෙන්න ඕනත් නෑ නෙව! අනික තමා ස්ටුඩියෝ එකට ගිහින් ගහන පින්තූර වල මොකක් හරි ඇදයක් තියනවා. මට ඉන්න හිටින්න තේරෙන්නෑ ඒ මිනිස්සු කියන හැටියට. වෙලාව කියන්නෙ අපේ උඩ ගෙදර හිටි අයියා කෙනෙක් ගාව Canon 450D කැමරාවකුයි 50mm Portrait Lens එකකුයි තිබ්බා. අපේ අම්මාගෙ අවුරුදු තිස් ගාණක් පරණ ත්‍රිපාදය (Tripod) එකත් අරගෙන ඒකට හයි කරලා එහෙම මමත් වැඩේ පටංගත්තා‍. පාවිච්චි කරපු ජාති,

* Canon 450D කැමරාව

* 50mm Portrait Lens එක

* අම්මාගෙ Tripod එක

* සීලිමේ තිබ්බ ලයිට් එක

* හිච්චි කණ්නාඩි කෑල්ලක්

* හෝල්ඩරයක් හයි කරපු ප්ලග් කරන්න පුලුවන් වයර් කෝඩ් එක (තාත්තාගෙ නිශ්පාදනයක්)

* බල්බ් එකක්

ඉස්සෙල්ලාම කරේ හොදට එලිය වැටිලා තියන තැනක් හදා ගත්ත එක. පුටුවක් එහෙම තියලා ඉස්සරහින් ‍ට්‍රයිපොඩ් එක හයි කරපු කැමරාව තියලා ඉතුරු ආම්පන්න මේ විදිහට හදාගත්තා. (කැතයි හොදේ මට අදින්න තේරෙන්නෑ :/ )

ඔන්න ඔය විදිහට තමයි තිබ්බෙ. අහ් තව එකක්. අර කැමරාවෙ තිබ්බෙ පොප් අප් ෆ්ලෑශර් එක. ඒකෙන් කිසිම පාලනයකින් තොරව ඩෝං ගාලා මූණට එලිය වදිනවා. එහෙම ගත්තාම මූණ විකෘති වෙනවා. අවශ්‍ය දත්ත මැකිලා යනවා. ඒක වෙනස් කරන්න තිබ්බ එකම විදිහ තමයි අර පුංචි කණ්නාඩි කෑල්ල. සාමාන්‍යයෙන් සුදු පාට මතුපිටකට ආලෝකය වැටුනාම ඒක පරාවර්තනය වෙන ප්‍රතිශතය වැඩියි වගේම ඒ පරාවර්තනය වෙන්නෙ මෘදු ආලෝකය (soft light) ලු. සිවිලිමත්, පැත්තෙ තිබ්බ බිත්තියත් සුදු පාට වෙච්ච නිසා ඒක හොද වාසියක් උනා වැඩේට. දැන් ඉතින් කරන්න තියන වැදගත්ම දේ. ඒ තමයි ඉතිං පින්තූරෙ ගන්න එක. කැමරාවෙ සෙටිංග්ස් මැනුවල් කරලා, එක්ස්පෝශර් එක හරියට හදලා (Shutter Speed, Aperture, ISO) ටයිමර් එක එහෙම හරියට දාලා ඉදලා පින්තූරයක් දෙකක් ගහගත්තා ඒත් අර මූණට වදින නිසා හරියන්නෑ. පස්සෙ තාත්තාට එන්න කියලා ෆ්ලෑශර් එකේ ආලෝකෙ උඩ සීලිමට එල්ල වෙන විදිහට කණ්නාඩි කෑල්ල අල්ලන්න කියලා පින්තූර දෙක තුනක් ගහගත්තා කියමුකො.

වැඩේ කියන්නෙ හොද හැටි හිටපු පින්තූරෙ බෙල්ල මොකද්ද විකාරයක් කරගෙන ඉන්නෙ. ඉතිං බෙල්ල ඇදයි, මූණයි ඇගයි කෙලින්. දැන් ඉතින් මොකෝ කරන්නෙ, ඔන්න ඔය වෙලේට තමා ඉතින් මගේ හොද මිත්‍රයා ෆොටෝශොප් සිහියට ආවෙ. ඉස්සෙල්ලාම කරේ බෙල්ල කදෙන් වෙන් කරපු එක. පස්සෙ බෙල්ල මූණෙන් වෙන් කරා. පස්සෙ බෙල්ල ඕන විදිහට හරවලා, වැඩි කෑලි කපලා, අඩු කෑලි ඔබලා එහෙම ගත්තා. ඒත් ඉතින් හරියන්නෑ වගේ. පස්සෙ ගූගල් එකේ සර්ච් කරලා ස්ටුඩියෝ එකක පසුබිමකුත් දාලා මූණෙ අදුරු වෙලා තිබ්බ තැන් ටික අර Dodge Tool එකෙන් හදලා, ඔය පේන්න තියනවා වගේ වෙන්න පින්තූර කෑලි 8ක් ම ප්‍රින්ට් කරගත්තා. කොයි වෙලේත් ඔන් වෙලා තියන කම්පියුටරේ කරන්ට් බිල ඇරුනාම වෙනදා කොහොමත් ටවුන් යන එකේ තාත්තාගෙ බයික්කෙ එල්ලිලා ගියපු පෙට්‍රල් ටික ඇරුනාම ප්‍රින්ට්අවුට් එකට ගියේ රුපියල් 20යි.

ප.ලි : මේක කියවන අය හිතන්නෙපා මේවගේ වැඩක් කරගන්න DSLR ම ඕන කියලා. Point and Shoot කැමරාවක ෆ්ලෑශර් එකට අර මෙවුවා එකක් අල්ලලා මූනෙ තැන් වලට එලිය එන විදිහට හදාගත්තා නං මේ වගේ චූටි පින්තූරයක් ලොකු ලාභයක් එක්ක ගෙදරදිම ගහගන්න පුළුවං.

Titanic විචාරය වගේ එක

2012-12-26T10:22:00.002+05:30

මේක ලියන්න ප්‍රධාන හේතුව තමයි ඉතින් අද Titanic ෆිල්ම් එක මුල ඉදන් අග‍ වෙනකං හොදට බලං උන්නා සිරසෙ පෙන්නපු නිසා. පැය ගානක් දිග කතාවක් උනත් එක හුස්මට බලන් ඉන්න පුළුවන් විදිහට හදලා තියන එක ගැන නම් විශේෂයෙන්ම කියන්න කැමතියි. ඒ කතාවෙ ජන සමාජෙ විවිධ පැතිකඩ ගණනාවක් වගේම මිනිස්සුං‍ගෙ හැගීම් ගැනත් ලස්සන ආදර කතාවක් ගැනත් මතු කරලා තියන විදිහ අපූරුයි. පොඩ්ඩක් බනින්නත් තියනවා. ඒවා පස්සට දාමුකො.

ජැක්, ජීවිතේ හරි නිදහසේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙවන තරුණයෙක්. ‍‍රෝස්, තමන්ගෙ පවුලෙ නම්බුව ආරක්ෂා කරන්න අකමැත්තෙන් උනත් විවාහයකට කැමති වෙච්ච තරුණියක්. දෙන්නාගෙ ආදර කතාව ගැන කියන්න තියන ජාති පස්සට දාලා ඉස්සෙල්ලාම අනිත් ටික කියලා දැම්මොත්‍ හොදයි කියලා හිතුනා. මේ චිත්‍රපටියෙ ප්‍රධාන තේමාවක් විදිහට මම දකිනවා සමාජයෙ විවිධත්වය. ඒ කියන්නෙ පන්ති භේධය‍. උසස් පන්තියෙ මිනිස්සු තමන්ගෙ පන්තිය ආරක්ෂා කරගන්නෙ ඇගට හිර වෙච්චි ඇදුම් ආයිත්තම්, ඉහල පැලැන්තියෙ සාද, කථා කරන විදිහ, ආශ්‍රය කරන මිනිස්සු, ලොකු කම් කියවනවා වගේ ‍දේවල් වලින්. පහල පන්ති වල මිනිස්සුන්ට එහෙම විශේෂයක් නෑ. සූදු කෙලින්න, බීර බොන්න, හිනා වෙන්න, ඕන ඕන විදිහට නටන්න, සින්දු කියන්න, යාලුවො එක්ක විනෝදෙන් ඉන්න එක ඒ අයගෙ පන්තියෙ ගතියක් විදිහටයි ඉස්මතු කරලා තිබ්බෙ නම්.

චිත්‍රපටියෙ මුල් කොටසෙදි වෙන්නෙ ‘රෝස්’ කිසිම කැමැත්තකින් නොවුනත් ටයිටැනික් නැවට ගොඩවෙන එක. ඒත් එක්කම සූදු කෙළලා දිනාගන්න 3 වෙනි පන්තියෙටිකට් එකකින් ජැක් අන්තිම මොහොතෙදි ජීවිතේ දිනන බලාපොරොත්තුවෙන් නැවට ගොඩ වෙන එක. රෝස් කොච්චර මානසික පීඩනේකින් ඉන්නවාද කියලා කියනවා නම් තමන්ගෙ ජීවිතේ නැති කරගන්න පවා උත්සාහා කරනවා. ඒ වෙලාවෙ මේ තුන් වෙනි පන්තියෙ තරුණයා ඉදිරිපත් වෙලා ඇගේ ජීවිතේ බේරගන්නවා. ඇත්තෙන්ම කිවුවොත් ඒ තරුණයා ඇගේ ජීවිතේ බේරන්නෙ සීතල වතුරෙ ගිලුනාම කොච්චර දුක් විදලා මැරෙන්නද වෙන්නෙ කියන එක කියලා අන්තිමේ ඇය පැන්නොත් තමුනුත් පනිනවා කියලා. ජීවිතේ තමුන් එක වතාවක් පමණක් දැක්ක කෙනෙක් වෙනුවෙන් එච්චර පරිත්‍යාගයක් කරන්න ඉදිරිපත් වෙන්න ඇයි කියන එක මට තේරුම්ගන්න බැරි දෙයක්. “පළවෙනි බැල්මෙන් ආදරයක් ඇති වෙනවා” කියන කාරනාව ඇත්තම කිවුවොත් මම විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. ඒකට හේතුව අපි ඉස්සෙල්ලාම කෙනෙක්ව දකිනවා කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නෙ නෑ අපි ඒ කෙනාගෙ හිත දකිනවා කියලා. ඇත්තෙන්ම පළවෙනි වතාවට දැකීමෙන් අදහස් වෙන්නෙ අපි ඒ කෙනා‍ගෙ රූපය දකිනවා කියන එක. ඒක මගේ පෞද්ගලික මතය.

කොහොම හරි ජැක්, රෝස් ව බේරගත්තාට පස්සෙ ඒක දකින භටයන් ජැක් ට විලංගු දානවා. එතනින් මම දකින්නෙ ඉහල පන්තියේ සහ පහල පන්තිය යන දෙකට සමාජය විසින් සලකන්න හුරු වෙලා ඉන්න ආකාරයේ විවිධත්වය. රෝස් ට විවාහා වෙන්න කියලා හිතං ඉන්න තරුණයා ජැක් ට ඩොලර් 20 ක මුදලක් දෙද්දි රෝස් අහන්නෙ,

“මගේ ජීවිතේ වටින්නෙ ඩොලර් 20ක් විතරද?”

කියලා‍. මේ දේවල් මෙහෙම සිද්ධ වෙද්දි ජැක්ට ආරාධනාවක් ලැබෙනවා උසස් පැලැන්තියෙ අයගෙ සාදයකට සහභාගී වෙන්න. පෝසත් උසස් පැලැන්තියෙ කරුණාවන්ත නෝනා කෙනෙක් ජැක් ට තමන්ගෙ පුතා ගෙ ඇදුම් අන්දලා ලස්සන කරලා ඒ සාදෙට එක්කන් එන එකෙන් ‘කිලීමලෙත් ඇත දත සුද්දෝ’ කියමන සනාථ වෙනවා. ඒ උසස් පැලැන්තියේ ‘බෝරිං’ සාදය ඉවර වෙලා රෝස්වත් ඇදගෙන ජැක් යන්නෙ 3 වෙනි පන්තියෙ මිනිස්සුන්ගෙ උ‍ද්‍යෝගීමත් සාදයට. ජීවිතේ කවදාවත්ම නැති තරම් අර කෙල්ලව විනෝදෙන් සතුවෙන් තියන්න ජැක් ට පුළුවන් වෙනවා.

පස්සෙ මේ ගැන ආරංචි වෙන රෝස් ගෙ අම්මාගෙ කතාවෙන් තමයි ඇත්තටම ඒ පවුලෙ තත්වෙ ප්‍රේක්ෂකයන්ට දැනගන්න ලැබෙන්නෙ. උසස් පැලැන්තියේ කියලා නමක් තිබුනත් සල්ලි වෙනුවට තමන්ගෙ පවුලෙ නමට ලොකු ණය ගොඩක් ඉතුරු වෙලා තියන පවුලකයි ඇය ජීවත් වෙන්නෙ. රෝස් ව සල්ලිකාරයෙක්ට බන්දන්නෙ ඒ ණයතුරුස් වලින් නිදහස් වෙන්න. ඒ කොහොම වෙතත් ඒ ගෑණු ළමයාගෙ හැගීම් යටපත් කරන්න පුළුවන් කමක් නම් ලැබෙන්නෙ නෑ. රෝස් තමන්ගෙ ඇත්ත ආදරවන්තයා ජැක් එක්ක ප්‍රේමයෙන් වෙලෙනවා. චිත්‍රය ගැන ඉතිං කවුරුත් දන්නවා නෙ.‍ ඒක නිසා කියන්න වැඩක් නෑ.

අන්තිම වගේම හැමෝම දන්න සිද්ධිය නැව ගිලෙන එක නෙ. ඒ වෙලාවෙ රෝස් ව බේරන්න බෝට්ටුවකට නැග්ගුවත් ආයෙ ඒ කෙල්ල නැවට පනිනවා. ඒ තමන්ගෙ ආදරවන්තයා එක්කම ඉන්න ඕන කියන හැගීම ‍තදටම හිතේ පැලපදියං වෙලා තියන නිසා. අන්තිමේදි රෝස් ව ලී තට්ටුවක් උඩට නග්ගලා ජැක් මැරෙනකන්ම ඒ තට්ටුව අල්ල‍ගෙන ඉන්නවා ඒ ගෑණු ළමයාගෙන් ජීවත් වෙනවා කියන පොරොන්දුව අරගෙන.

ඒ කාලෙ සමාජයේ පන්ති භේධය කොච්චර නම් පැලපදියම් වෙලා තිබ්බාද කියනවා නම්, නැව ගිල්ලා හැමෝම මැරෙන්න යන වෙලාවෙදි තමන්ට ගොඩ වෙන්න තියන ආරක්ෂක බෝට්ටුවේ 3 වෙනි පන්තියෙ මිනිස්සු නෑ නේද කියලා අහන්න තරම් රෝස් ගෙ අම්මා උඩගු වෙනවා. සේවකයෙක් ආරක්ෂක ලෝගුවක් පිරිනමද්දි, තමන් විශිෂ්ඨම ඇදුම් ඇදන් මරණයට සූදානම් වෙලා ඉන්න බව තවත් කෙනෙක් ප්‍රකාෂ කරනවා. තමන් විසින් අධිතක්සේරුවෙන් නිපදවපු නැවත් එක්කම ගිලෙන්න ඒකෙ නිර්මාතෘවරයා සූදානම්‍ වෙනවා. තමන් විසින් තමන්ගෙ නම පත්තරේ පල කරගන්න ගත්ත වැරදි තීරණ වල ප්‍රතිඵලයක් විදිහට මුලු නැවක්ම මුහුදුබත් වෙනවා කියන කනස්සල්ල නිසාදෝ නැවේ කපිතාන් තමන්ගේ සුක්කානම් කාඹරයේ නාවික ජීවිතයේ වගේම තමන්ගේ මුලු ජීවිතයේම අවසාන මොහොත ගෙවනවා. ජීවිතයම සංගීතයට කැප කරපු වයලීන්, වයලෝ, චෙලෝ වාදකයින් දිගින් දිගටම ඒ වාදනයේ නිරත වෙනවා. නොසැලකිල්ල හා අධිතක්සේරුව නිසා මිනිස්සු 1900 ක් විතර මැරිලා යනවා. ඉඩ ඉතුරු වෙච්ච ආරත්ෂක බෝට්ටු අනිත් මිනිස්සු පෙරලයි කියන බයට ගිලුන නැව දිහාට එන්න අදිමදි කරනවා.

මේ හැම දෙයක් එක්කම මේ ආගන්තුකයාගෙ හිතේ අර උඩින් කියපු ආදර කතාව ගැන ප්‍රශ්නාර්ථයක් මතු වෙනවා. ඒක මෙහෙම කියන්නම්. උඩ තට්ටුවේ ඉන්න රෝස් ව පල්ලෙහා තට්ටුවේ ඉන්න ජැක් දකිනවා. ඔහු ඇය දිහාම බලාගෙන ඉන්නවා. ජීවිතේ නැති කරගන්න ගිය රෝස් ව ‍ජැක් බේරගන්නවා. තමන්ව බේරගත්ත නිසා රෝස් ජැක් එක්ක කුලුපග වෙනවා. ජැක්, රෝස් ව ජීවිතේ කවදාවත්ම නැති විදිහට සතුටු කරනවා. ඒ නිසාද ආදරයක් ඇති උනේ? ඒ ආදරේ ඇති වෙලා දවස් කීපයයි. ඇයි රෝස් තමන්ගෙ ශරීරය ජැක් ඉස්සරහා නිරාවරණය කරන්නෙ? ඔහුට කියලා චිත්‍රයක් ඇදගන්නමද? ඒ වෙලාවෙ ජැක්ගෙ මූණ රතු උනත් ඔහු ඒ ගෑණු ළමයාව ස්පර්ශ කරන්නෙවත් නැතිව ඇයව චිත්‍රයට නගනවා. ඇගේ ජීවිතය තනියෙන් ගෙවන එකේ වටිනාකමක් නෑ කියන එක පෙන්නන්න රෝස් ආරක්ෂක බෝට්ටුවෙන් නැවට පනිනවා. මැරෙනවා නම් එකට මැරෙමු කියන ඇය ජැක් අර සීතල වතුරෙ මිදිලා මැරිලා මුහුද පතුලට යද්දි ඇස් ඇරන් බලන් ඉදලා, බේරගන්න ආපු කණ්ඩායමට තමන්ව ඇහෙන්නැති උනාම එහායින් මැරිලා හිටිය මනුස්සයෙක්ගෙ නලාවකින් නාද කරලා ඔවුන්ගේ අවධානය දිනාගන්නවා. ඔවුන් එක්ක ආයෙත් ගිහින් හොද පවුල් ජීවිතයක් ගෙවලා දරුවොත් හදනවා. ඇයට ආයෙමත් ජැක් ගෙ මතකයන් අවදි වෙන්නෙ ටයිටැනික් ගැන කියද්දි නේද?

මට තේරුම්ගන්න බෑ ඇත්තටම රෝස් ගෙ ආදරේ ඇත්ත එකක් ද බොරු එකක් ද කියන එක. ජීවිතයේ කෙනෙක්ට ආදරේ කරලා කාගෙ හරි බලපෑමකට හරි වෙන කෙනෙක් කසාද බදින්න වෙලා එක දරුවෙක් හැදුවා කියමුකො. ඒත් දරුවො 3 දෙනෙක් හදන්න කොහොමද හිත හදාගන්නෙ? අනික රෝස්ට බලපෑම් කරන්න එයාගෙ අම්මා හිටියෙත් නෑ. ඇයි වෙන මනුස්සයෙක්? රෝස් අසරණ වෙලා, වෙන කෙනෙක් බදින්න උනා කියමුකො. ඒ මනුස්සයාට ඇයි ඒ කතාව කියන්න බැරි උනේ? ඇයි ඒ ආදරේ හිතේ හංගගෙන ඒ මනුස්සයාට අවනත උනේ? ඒ ආදරේ හිතේ හංගගත්තෙ කවදාවත් නොකියන්න නම් ඇයි එච්චර මහලු වෙලා තමන් නොදන්න මිනිස්සු ටිකකට ඒ කතාව කියන්න තීරණය කරේ?

තව එකක් කියන්න තියනවා. චිත්‍රපටයේ ආලෝකකරණයත්, කැමරාකරණයත් ඉතාම උසස් මට්ටමක තිබ්බ බව කියන්න කැමතියි. අති විශාල වියදමක් දරලා කරපු මේ චිත්‍රපටය සිංහල භාශාවෙන් හඩකවලා ඉදිරිපත් කරන්න ගත්ත තීරණය සහ ඒකෙ ප්‍රතිඵලය ගැන සිරස මාධ්‍යජාලයට ප්‍රශංසා කරන්නත් ඕන.

ප.ලි‍ : විචාරය ප්‍රශ්න පත්‍රයක් වීම පිළිබද කණගාටු වෙමි.

ප.ප.ලි‍ : දැන් ඉතින් අපි ඉන්නෙ අකුරු පහේ පරිගනක තක්සලාවෙ ලු නෙ. මේ ටිකේම ඒකෙ වැඩ තමා. ගෙදර තිබ්බ කනෙක්ශන් එක අයිං කරලා ඩොංගල් එකක් ගත්තත් හරි 3G සිග්නල් නෑ. මාලඹේ දි නිදහසේ බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් ලියන්න නිදහසක් නෑ. බලමුකො මොකක් හරි කරන්න.

සාපේක්ෂතාවාදය සහ තවත් කතා

2012-11-05T16:58:00.002+05:30

බහුතරයක් කියනවා සාපේක්ෂතාවාදය ඇත්තය කියලා. අර මොකද්ද අංශුවක් ආලෝකේ ප්‍රවේගෙට වඩා එකකින් යවපු කට්ටියක් කියනවා ඒක බොරුය කියලා. ඕක බොරුවක් උනොත් එහෙම ඒ ලෙවල් විද්‍යාව කරන ළමයින්ට එහෙම හරි ජොලි. ෆිසික්ස් කම්බයින්ඩ් මැත්ස් ඉම්පෝට් කරන්න වෙනවා. ඒක පැත්තකින් තියමු. මම මේ කියන්න යන්නෙ අයින්ස්ටයින් මහත්තයා කියපු සාපේක්ෂතාවාදයක් නෙමෙයි. අපේ සමාජයේ පේන්න තියන සාපේක්ෂතාවාදයක්. කොහොම වෙයි ද මන්දා, මට හිතෙන හැටි.

සාපේක්ෂතාව, සරලව කිවුවොත් එක්කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව අපිට තියන අඩු වැඩිය. බිල් ගේට්ස් මහත්තයා පෝසතෙක් ලු. අපි කොහොමෙයි එහෙම කියන්නෙ. අපි වගේ ලක්ෂ කෝටි ගුණයක් ඒ මනුස්සයාට සල්ලි තියන නිසා. හිගන්නෙක් දුප්පත් ලු. ඒ අපිට වගේ ඉන්න හිටින්න තැනක්, යාන වාහන සල්ලි ඒ මනුස්සයාට නැති නිසා. (දැන් නං හිගන්නොත් අපිට වඩා පෝසත් අප්පා) අපි කෙනෙක්ට ලස්සනයි හෝ කැතයි කියන්නෙත් ඒ විදිහටමයි. අපිට වඩා සුදු ඇගපත ගානට තියන කෙනෙක් අපි ලස්සනයි කියනවා. අපි තරම් එවුවා නැති කෙනෙක්ට කැතයි කියනවා. ඇත්තෙන්ම අපි කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව ඒක කියන අවස්ථාත් තියනවා.

"අරයාට වඩා මෙයා ලස්සනයි බං"

ඒකත් සාපේක්ෂව කියන කාරණාවක්. දැන් ඉතිං බලමු මොකද්ද මේ විකාරෙ කියලා.

ඇත්තෙම්ම කියනවා නම් අපි මේ ලෝකෙට එන්නෙ බොහොම අසරණව, මෙලෝ දෙයක් දන්නැතුව. ඒත් මේ අම්මා තාත්තා‍ගෙන්, සමාජයෙන්, වටපිටාවෙන්, ඉස්කෝලෙන්, විශ්ව විද්‍යාල වලින්, එක එක කෝස් කරලා අපි දේවල් ඉගෙනගන්නවා. ඒ දේ ඉගෙනගන්න කලිං අපි ඔය කියන කිසි දෙයක් ගැන දන්නෙ නෑ. ඒකෙන් කියවෙන්නෙ අපි, අපි ඉගෙනගන්න දේ ගැන අපිට වැඩියෙන් දන්න කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව අපේ දැනුම අඩුයි කියන එක. ඒත් හැම කෙනෙක්ම ‍ඉගෙනගන්නවා ඔය දැනුම කියන එකේ සාපේක්ෂ විශාලත්වය (සිංහලෙං කිවුවොත් නොදන්න ටික) නැතිකරගන්න.

අපිට වඩා දැනුම නැති අය ඉන්නවා නෙ. ඒ කෙනෙක් අපෙන් දෙයක් ඇහුවාම අපි කරන්නෙ කියලා දෙන එක. ඒකෙන් වෙන්නෙ අපේ දැනුම නැති වෙන එක නෙමෙයි, තව තව ඒවා මතක් වෙලා අපිට හොදක් වෙන එක. ඒත් ඉතිං දැන් දැන් ඔය පිරිස හිමීට අඩුවේගෙනයි යන්නෙ. තරගකාරීත්වය නිසා ද දන්නෙත් නෑ. ඒ කොහොම වෙතත් සමහරු අනිත් කෙනෙක්ගෙන් එකක් ඇහුවාම,

"මචං මේක මෙන්න මෙහෙමයි"

කියලා කියන්නෙ නැතුව අමුතු අපබ්බරන්ස කියවනවා. ඒ මෙලෝ දෙයක් අනිත් කෙනාට තේරෙන්නෑ. ඒ කෙනාටත් එපා වෙලා අහන එක නවත්තනවා. පස්සෙ අර කියලා දෙන්න පැකිලුන පුද්ගලයාගෙන් සම දැනුමක් තියන කෙනෙක් ඒ ඇයි ඇහුවොත්,

"මුන්ට ඕවා කියලා දුන්නාට වැඩක් නෑ බං තේරෙන්නෑ"

වගේ උත්තර සපයනවා. ඒත් ඒ අයට මතක නෑ ඒගොල්ලො උඩින් පහත් වෙලා ඉගනගත්ත අයවත්, පොත් දියකරලා බීලා අද තියන දැනුම ලබාගත්ත අය නෙවෙයි කියලත්. ඒ අයට තේරුන විදිහට කෙනෙක්ට කියලා නොදෙන්නෙ එක්කො උඩගු කම නැත්තං බය නිසා. ඒත් ඉතින් එහෙම කෙනෙක් ට හරියන්න තියන සම්භාවිතාවෙ නම් ගොඩක් අඩුයි. දෙයක් තේරෙන සිංහලෙන් කියලා දෙන්න පුළුවන් කම තියෙද්දි ඉංග්‍රීසියෙන් ඇද බාන්නෙත් ඒ වගේම කියලා දෙන්න තියන බයකට හෝ දන්න බව පෙන්නනන. මටනං ඉතිං ඒක මහ විලිලැජ්ජනැති වැඩක්. ඒකෙන් කියන්නෙ තමන් දන්නවා කියලා නෙමෙයි, කෙනෙක්ගෙ මට්ටමක් අදුරගන්න බැරි තරම් මුක්ධයි කියන එක හරි තමන්ට මුල මතක නෑ කියන එක හරි.

ඒ කෙසේ වෙතත් ඉතිං කෙනෙක් ගෙන් දෙයක් දැනන් තමන්ට වඩා දන්න කෙනෙක් නෑ වගේ උඩ පනින අයත්, කියලා දුන්න කෙනාටම වල කපන්න හදන "මූසිල" ලත් නැතුවාම නොවෙයි.

ප.ලි. : මගේ හිට්ස් 25000 වෙන්න ළගයි. කවුන්ටර් එක බලලා 25000 තියෙන්නෙ කාටද කියලා බලන්නකො පොඩ්ඩක්. ඒ කෙනාට මගේ සුභපැතුම්. හැබැයි ඉතිං මේ වගේ අවාසනාවන්ත බ්ලොගේකට ඇවිත් හෙනයක්වත් වදී ද දන්නෑ හොදේ..

මම සහ පොටෝ ගැහිල්ල අතීතයේ සිට වර්ථමානය දක්වා

2012-10-26T13:27:00.000+05:30

මේ දින වල පොටෝ ගැසීමට දැඩි ආසාවක් ඇතිවී තිබෙන බැවින් මම ම මෙය වුනේ කෙසේද, කොහොමද කියා සොයා බලන්නක කැමැතියි. ඉතින් පුංචි කාලෙ ඉදලා අද වෙනකං කොහොමද මේ දේ උනේ, කවුරු නිසා ද උනන්දු උනේ, කොහෙන් කෙළවර වෙයි ද කියලා මේක ලියන් යද්දි මටම තේරෙයි. කොහොමත් ‍මේවගේ එකක් ලියද්දි (බ්ලොග් පෝස්ට් එකක්) මට ඔය ඔක්කෝම බඩවැල වගේ මතක් වෙනවා. ඒ නිසා සෝයි.

මං පුංචි සන්දියේ, ඒ කාලෙ අපේ ගෙදර තිබ්බා රීල් කැමරාවක්. ඒක Konica MT-11 කියලා එකක්. අම්මා මගේ පොටෝ ගහද්දි මටත් ඉතිං මාර ආසයි ඕකෙන් පොටෝ ගන්න. ඒත් මට කවදාවත් පොටෝ එකක් ගන්න හම්බෙලා නෑ ඕකෙන්. ඒක ඉල්ලලා අඩද්දි මට ඕක හිටවපු ත්‍රිපාදය (Tripod) එක දෙනවා. මං ඒකෙ දහ අතේ හොයනවා කොහෙද ඔබන බොත්තම තියෙන්නෙ කියලා‍. පස්සෙ ටිකක් ලොකු උනාම මට කැමරාව එක පාරක් දුන්නා. රීල් නැතුව. මං ඉතිං ඔබ ඔබ හිටියා. එච්චර තමා පුංචි කාලෙ. කවදාවත් මං පොටෝ එකක් අරන් නෑ. මේ කැමරාව වැඩ. මොකද්ද දෝසයක් තියනෝ ලු. මේ දැනුත් අතේ තියෙන්නෙ.

පස්සෙ ඉතින් කාලෙ ඔහේ ගෙවුනා, පින්තූර ගැනිල්ල ගැන මෙලෝ අදහසක් තිබ්බෙ නෑ. කැමරා සංගමේ අයියලා, මලයලා කැමරා උස්සන් දුවද්දි ඉතිං මට හිතුනෙ 'අම්මපා මුංට පයිත්තියංද?' කියලා. ඔය එක එක අවස්ථා වලදි එක එක අය ඩිජිටල් බට්ටො (point and shoot camera) වලින් පින්තූර ගනිද්දි මම display එක දිහා බලං හිටියෙ ආසාවට වගේ. මේ මෑතක් වෙනකං (මම 13 වසරෙ 2වනි වාරෙ ඉවර වෙනකං වගේ)

පස්සෙ තමයි වැඩේ පත්තූ උනේ. අපේ ගෙදර අවුරුද්දකට නවතින්න ආපු Mickel ගාව තිබ්බා Olympus sp 800uz Bridge කැමරාවක්. මම ඉස්සෙල්ලාම බලද්දි ආස උනේ ඒකෙ විශාලන හැකියාවට (zoom). ඒක ඉල්ලන් දවස් දෙකක් තුනක් පොටෝ ගහද්දි අහම්බෙන් වගේ කවුරු හරි මාව Photo Talk Facebook Group එකේ සාමාජිකයෙක් කරලා තිබ්බා. (ඒ කවුරු කරත් මං පින් දෙනවා) ඒ ගෲප් එකේ දේවල් මං එතරම් ගනංගත්තෙ නෑ. මං හිතං උන්නෙ මාව ඇඩ් කරලා තියන අනිත් ගෲප් එකසිය ගාන වගේ තවත් එක ගෲප් එකක් විතරයි කියලා. කොහොම හරි අර කැමරාවෙන් ඇති වෙච්ච ආසාව නිසා ඒකෙ ක්‍රියාකාරීත්වය, මෝඩ් මාරුකිරිල්ල ගැන එහෙම මං හදාරන්න උත්සාහා කරා.

මේ අවුරුද්දෙ (2012) වෙසක් පෝය දවසෙ තමයි හොද වැඩක් උනේ. එදා මං දැක්කා අපේ බනි අයියා (අනුශ්ක ලක්මාල්) පුන්සදේ පින්තූරයක් අරන් පළ කරලා තියනවා. පස්සෙ මටත් ආස හිතුනා එයින් එකක් ගන්න. අර කැමරාවත් අරන් එලියට ගිහින් ගත්තා, හද නිකං මොකද්ද ව‍ගේ වෙලා. මං ඉතිං ආසාව අත්තැරලා බලාපොරොත්තු කඩ කරන් 'බනි අයියාගෙ කැමරාව හොද එකක් වෙන්න ඇති' කියලා හිත හදාගෙන, ඒත් කමක් නෑ අහලා බලනවා කියලා ලිස්ට් එක ඔන්ලයින් දාලා බනිඅයියාගෙන් ඇහුවා. පස්සෙ කියාපි, 'යකෝ උඹේ ගාව තියන එකෙන් ඔයිට හොදට ගන්න පුළුවං Tripod එකේ තියලා ගනිං කියලා. අවුරුදු ගානක් කබඩ් එක උඩ තිබ්බ Tripod එක මට වැදගත් උනේ අවුරුදු ගානකට පස්සෙ. දුවලා ගිහින් ඒක අරන් ඇවිත් තියලා ගහපු පළවෙනි එක හිතට ඇල්ලුවෙ නෑ, ඒත් තරමක් හොදයි වගේ. පස්සෙ තටමලා තටමලා Program Mode එකට අරන් (Manual Mode එකක් ඒකෙ නෑ) බනි අයියා කියපු විදිහට ISO අඩු වැඩි කරලා ගහලා බලද්දි මරු පින්තූරයක් (ලෝකෙ තියන හොදම පින්තූරෙ නෙමෙයි, තරමක් හොද පින්තූරයක්) ගහගන්න පුළුවන් උනා. මට ඒ වෙලාවෙ ඇති වෙච්ච සතුට වචන කරන්න මට තේරෙන්නෑ.

මේක තමයි ඒක

පස්සෙ මම ඉස්සෙල්ලාම කරේ ඒක ෆේස්බුක් දාපු එක. ඒකට පළවෙනි කමෙන්ට් එක ගැහුවෙත් බනි අයියා "ඔය තියෙන්නෙ" කියලා. පස්සෙ මම නිකමට වගේ Photo Talk Group එකට ඒක දැම්මා. ලයික් කමෙන්ට් වැඩිය නැති උනත් කවුරුත් ඒකෙ වැරැද්දක් නම් කිවුවෙ නෑ. මට එදා ඒ ආසාව ඇති උනා. පස්සෙ අර කැමරාව අතපත ගාලා බලද්දි ඒකෙ Macro Mode කියලා එකක් තිබ්බා. ඒගැන ඒ තරම් අවබෝධයක් තිබ්බෙ නෑ. දවස් දෙකකට විතර පස්සෙ මම දැක්කා ගෲප් එකේම Macro පින්තූරයක් පළ කරලා තියනවා. ඒක හරි ලස්සන අපූරු සමීප පින්තූරයක්. පස්සෙ තමා මට තේරුනේ සාමාන්‍ය point and shoot camera එකකින් සමීප පින්තූර ඒ තරම් හොදට ගන්න බෑ කියලා. ඉතින් කියන්න දෙයක් නෑ නෙ මං ඊලගට කරන දේ.. අර මැක්‍රො මෝඩ් එක ඇක්ටිවු කරන් පින්තූර ගන්න මම බැලුවා. මට ඒකෙන් ගන්න පුළුවන් උනා සමනල්ලු, නිදිකුම්බා මල්, බත්කූරො, සර්කිට් කෑලි වගේ ඒවා.

මට මං ගහන පින්තූර වල අඩුවක් තේරුනා. පස්සෙ බලද්දි තමා තේරුම්ගත්තෙ macro lens වලින් ගන්න පින්තූර තරම් හොදට බහු කාර්යය Bridge Camera වලින් ගන්න බැරි බව. පස්සෙ තමයි ඔය lens හයි කරන්න පුළුවන් කැමරා, ඒ කියන්නෙ DSLR කැමරා ගැන හොයන්න ගත්තෙ. ඒ හොයද්දි ඉතාමත් වැදගත් දේවල් දැනගන්න පුළුවන් උනා. විශේෂයෙන්ම exposure triangle එක ගැන. Shutter Speed, Aperture, ISO කියන මේ දේවල් ගැන. කොහොම හරි Mickel එයාගෙ රටට යන්න ගියා. පස්සෙ ඉතින් මට කැමරාවක් නැති නිසා ඔහේ උන්නා. මේ කාලෙ ගෙවුනෙ ගත්ත පින්තූර දිහා බලන්න, පින්තූර ගන්න විදිහ ගැන තියන වෙබ් අඩවි කියවන්න වගේ දේවල් වලට. ඒ අතර පින්තූර වලට කමෙන්ට් ගහන එකේ නිතරම යෙදිලා හිටියා. ඔය අස්සෙ මං දැක්ක විශේෂ පුද්ගලයෙක් තමා හිතට එන එක ඒ විදිහටම raw format එකෙන් පිට කරන 'සමීර' අයියා. (මරු බ්ලොගේකුත් ලියනවා මමයි කැමරාවයි කියලා). Point and shoot, Bridge, DSLR ගැන වගේම විවිධ ක්‍රමෝපායන්, තාක්ෂණය, දැනුම වගේම කෝකටත් වඩා 'හොද හිතක්' තිබ්බ කෙනෙක් ඔහු. සමීරයියාගෙන් තමා කැමරාවක 'නට් එකක්' ගැන උනත් අහගන්නෙ. තේරෙන සිංහලෙන් කියන නිසා ඉතිං ඇගටම දැනෙනවා.මං වගේම පින්තූර ගන්න ආස සුරේශ් නුත් හූල්ල හූල්ල උන්නෙ කැමරාවක් නෑ කියලා. ඔන්න දැන් එයා නං කැමරාවක් ගන්නවා ලු.

ඔය ඉන්නෙ සමීරයියා මාත් එක්ක

මෙහෙම තියෙද්දි අපේ යාළුවෙක්ගෙ (සචින් කොළඹගේ) බඩ්ඩේ පාටියක් තිබ්බා. අන්න ඒකෙදි තමයි මං පළවෙනි පාරට DSLR කැමරාවක් පාවිච්චි කරේ. ඒක Canon 450D එකක්. මාට පාටියට වඩා 18-55 ලෙන්ස් එකත් ගහගෙන ඒ ලෙන්ස් එකේ ඔටෝ ෆෝකස් එකේ ලෙඩක් තියන නිසා මැනුවල් ෆෝකස් කරන් ගහපු පින්තූර ටික. එදා තමයි ඇත්තටම ඇගට දැනුනෙ කැමරාවක් පාවිච්චි කරනවා කියලා. ලෙන්ස් එක කරකව කරකව ගහපු පින්තූර ටික කවදාවත් අමතක වෙන එකක් නෑ. කාලෙ මෙහෙම ගෙවිලා යද්දි අපේ ගෙදරට තව ආගන්තුකයො වගයක් ආවා. ඒ පිටරට කට්ටියක්. ඒ අයත් අවුරුද්දක් ඉන්නයි ආවෙ. ඒ කෙනෙක් ගාව තිබ්බා Canon 400D කැමරාවක්. ඒකෙ හැබැයි තිබ්බෙ 50mm ප්‍රයිම් ලෙන්ස් එකක්. (ඒ කියන්නෙ සූම් ඉන්, අවුට් කරන්න බැරි ටිකක් වැඩිපුර සූම් වෙලා තියන ලෙන්ස් එකක්) ඒකෙන් ළග අයගෙ පින්තූර ගන්න නම් බෑ. සමීප පින්තූර ගන්නත් අමාරුයි. ඒත් ඒකෙන් ආලෝකය අඩු තැන් වල හොදට පින්තූර ගන්න පුළුවන් බවත්, විශේෂයෙන්ම හදලා තියෙන්නෙ මූණු ඒ කියන්නෙ පෝට්රේට් ඡායාරූප ගන්න කියලත් දැනගත්තෙ පස්සෙ. මොකක්වත්ම නැතුව හිටි මම ඒකෙන් ගත්ත පින්තූර ටිකක් තමයි කලින් පෝස්ට් එකේ (මට හොද මගේ පොටෝ 1) කියලා දැම්මෙ.

ඒ කොහොම වෙතත් මම, සුරේශ් එකතු වෙලා අපිට උගන්නපු Photo Talk ගෲප් එක සංවිධානය කරන Photo Meet එකේ 3 වෙනි අදියරේ බර කරට අරන් තව අයත් සම්බන්ධ කරන් Photo Meet 3 හමුව සංවිධානය කරා ගාල්ලෙ. (මේ ඒ ගැන පෝස්ට් එක). ඒවා එහෙම වෙද්දි දැං පොඩි අවබෝධයක් ඇවිත් තියෙන්නෙ මේ පින්තූර ගන්න එක ගැන. කොහොම හරි ඔය අතරෙ 'පුංචි සමනලී' ගෙ පින්තූරයක් Photography Bay කියලා වෙබ් අඩවියක පළ වෙලා තිබ්බා. සුභපතන ගමන්ම අහගත්තා කොහොමද එහෙම දැම්මෙ කියලා. පස්සෙ තමයි දැනගත්තෙ පින්තූර දාන්න ඕන විදිහ. මාත් ඉතින් පින්තූර 3ක් දාලා බැලුවා. මේ 21 වෙනිදා Photography Bay එකේ ඡායාරූප එකතුවේ පල්ලෙහාට ස්ක්‍රෝල් කරන් යද්දි, මම ජීවිතේ ලබපු ලොකුම සතුටක් දැනුනා. ඒ මගේ පින්තූරයක් ස්ක්‍රෝල් කරන් යද්දි 6 වෙනියට තිබ්බ බව දැක්ක වෙලේ. (මේ තියෙන්නෙ එකතුව)

මේ පින්තූරෙ තමයි තිබ්බෙ

කොහොම හරි මම මේ පින්තූර ගන්න එකට ගොඩක් ආසයි, ආදරෙයි. විශේෂයෙන්ම කැමතියි macro, landscape, street photography, portrait, wildlife වගේ ඒවාට. Panorama ගැනත් දැන් උනන්දුවක් ඇත වෙමින් තියෙන්නෙ. HDR පින්තූරයක් ප්‍රොසෙස් කරන්න ගිහින් මගේ සුපිරි පරිගනකය කරපු පිස්සුව මතක් වෙද්දි මට HDR නං එපා කියලා හිතුනා. ඒත් එක්කම මතක් කරන්න ඕන චරිත තියනවා.

ලක්ෂාන් හිරුමල් අයියා, මේ අයියා ගාව තියෙන්නෙ නිකම්ම නිකං ‍පුංචි සෝනි ඩිජිටල් කැමරාවක්. ඒත් ඒක පාවිච්චි කරලා අරගන්න පින්තූර මාව පෙළඹෙවුවා පින්තූර ගන්න එක ගැන. පොඩි දේත් ගොඩක් වටිනවා කියන එක ඉගනගත්තෙ ඒ අයියාගෙන්. ඒ අයියාට හොද DSLR එකක් ගන්න පුළුවන් වේවා කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

ඒ ව‍ගේම තමයි අපේ ගුරුවරු, ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවර සර්, සිතුමිණි සර්, ප්‍රසාද් හපුආරච්චි මහත්මයා වගේම අතුල මහත්මයා. ඒ වගේම අරවින්ද චන්ද්‍රපද්ම අයියා තමයි HDR ගැන කියලාදීලා එහෙම පැත්තකුත් තියනවා කියලා පෙන්නුවෙ. ප්‍රසන්න ඉරෝශන අයියාගෙ වෙඩින් පොටෝ දැක්කාම මට දැම්ම බදින්න හිතෙනවා. ඒ තරම්ම ලස්සනයි. 55-250 ලෙන්ස් එකකින් වනජීවී ඡායාරූපශිල්පය පණ ‍පොවන දමිත් පතිරණ අයියා තමයි පෙන්නලා දුන්නෙ ලක්ෂ ගණන් වටින ලෙන්ස්ම ඕන නෑ කියලා. එකි මෙකී නොකී මේ හැමෝටම ගොඩක් ස්තුතියි‍ මට ජීවිතේ අලුත් පාරක් පෙන්නලා දුන්නාට.

ඔය මං කිවුවෙ.. පටං ගනිද්දි මේවා මේවා ලියනවා කියලා මගේ කිසි අවබෝධයක් තිබ්බෙ නෑ. දන්නැතුවම ගොඩක් දේ ලියවිලා. කොහොම හරි, දැන් අපේ ගෙදර ඉන්න Tom Rous Canon 400D cam එකකුයි 50mm ලෙන්ස් එකකුයි තියනවා. කොහේ හරි යද්දි ටිකක් ඉල්ලන් යන්න පුළුවන්. තව මාස ගානකින් ඒ අයත් යයි. ඊට පස්සෙ ඉතින් ආයෙත් වෙබ් අඩවි කියවන්න වෙලාව ඒවි. ඒ මොනවා උනත් මේ කළාවෙන් මං ඉගෙනගත්ත දේවල්, විශේෂයෙන්ම උඩින් කියපු මිනිස්සුන්ගෙන් හැමදාම මේ ජීවිතේට වටීවි.

- Breaking News -

මේ දැන් සුරේශ් කැමරාවක් ගත්තා කියලා දැනගන්න ලැබුනා. ගොඩක් සතුටුයි. හොද පින්තූර ගන්න ලැබේවා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

සමහර විට පින්තූර ගැහිල්ල තව මාස කීපයකින් නවතීවි. ආයෙ ඉතින් කැමරාවක් ගත්ත දවසට බලමු කියලා කියන්න වේවි. ඒ මොනා උනත් මං මේකට ආසයි, ආදරෙයි.

ප.ලි. : හැමදාම මේ පැත්තෙ එන අපේ දිනේශ් අයියාත් හොද පොටෝකාරයෙක්..

ප.ප.ලි : අපේ ගෙවල් පැත්තෙ ඉන්න ඉසුරු අයියා 60D එකක් ගන්නවාලු.. ;)

මට හොද මගේ පොටෝ 1

2012-10-21T09:33:00.000+05:30

මේක අංක 1 කියලා දාන්නෙ මට තවත් පින්තූර ගන්න ලැබේවා කියන ප්‍රාර්ථනාව හිතේ කොණක තියාගෙන. මේ දවස් ටිකේම බ්ලොග් එක ලියන්න උනේ නෑ. ඇත්තම කියනවා නම් ඒකට හේතුව තමයි මං හැමදාම වගේ බුකියෙ සැරිසැරීම සහ පොටෝ උණ වැඩි වීම. පොටෝ උණ කියන්නෙ ඉතින් පොටෝ ගැසීම සහ සංස්කරණය කිරීම. පල්ලෙහා ඉතිං මං පොටෝ ටිකක් දාන්නං. අපි තාම ඉතිං පුරුදු වෙනවා නෙ. මොකක්ම හරි කැමරාවක් ගත්ත දවසට බැරියැ මොකක් හරි කරගන්න. නැද්ද..

මේ පින්තූර වලට කියන්නෙ ලෑන්ඩ්ස්කේප්ද කොහෙද. මේක ගත්තෙ නම් උණවටුනෙ හවස් ජාමෙ. ලයිට්රූම් වලින් තමා මෙවුවා කරේ.

මිනිස්සුංගෙ හැසිරීම් රටා අරවා මෙවුවා ගන්න එකට මට ආස හිතිලා. ඇයි දන්නෑ. කොහොම හරි එවුවා Street Photography ලු. මං ඉතිං ඕන් ඒවයින් ටිකකුත් ගත්තා ඈ..

මෙවුවාට නං කියන එක දන්නෑ.. ඒත් මං ආසයි.. මේ ඉන්නෙ ප්‍රවීන වනජීවී ඡායාරූපශිල්පියෙක් වන ප්‍රසාද් හපුආරච්චි මහත්මයා

මිනිස්සුංගෙ මූනු ගත්තාම එවුවා පෝට්රේට්ස් ලු. ස්ටුඩියෝ එකක් නැතත් පාරෙදි හොරෙං වගේ ගහගත්ත එකක්. ස්ට්‍රීට් ෆොටෝග්‍රැෆි ද මන්දා. ආ ඔය ඉන්නෙ ඉසුරු අයියා.

මේ ටිකේ මට පැනොරාමා පිස්සුවක් ගහලා. අනේ මන්දා, දන්නැද්ද ඉතිං. අර දිග පොටෝ.. ආං එවුවා.. ‍මෙවුවා නං ඔක්කොම පින්තූ‍‍රෙ ගානෙ ගහගෙන ෆොටෝශොප් වලින් සීරුවට පූට්ටු කරලා හදපුවා.. මේවාට ගොඩක් වෙලා ගියා වගේම ගොඩක් මහන්සි උනා

මේ උණවටුන මුහුද. පේන්නැත්තං මේක උඩ කොටන්න ඈ..

මේක ගාල්ල. මේ පින්තූ‍රෙ කලිං එක නං චා. මේක මේ විදිහට හදලා දුන්නෙ ලක්ෂාන් හිරුමල් අයියා

මේක හදන්න නම් හොද පණ ගියා. මිනිස්සුංගෙ පැනොරාමා ගහනවා කියන්නෙ පිස්සු හැදෙන වැඩක් බව තේරුනේ මේක ගැහුවට පස්සෙ

ළගදි වෙඩිමකට ගිහින් ගැහුව එකක් පල්ලෙහා තියෙන්නෙ. මන්දා, මං ඒකට ආආසයි..

මේ ඉතිං ටිකක් හොද ඇති, නැත්තං නරකම ඇති. ඒත් ඉතිං ඔය මට පුළුවං තරම තමා. මොනා කොරන්නද, හැම එකක්ම කරන්න ආසයි කියලා පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ නෙ. මෙතන තියන හැම පින්තූරයක්ම ගහලා තියෙන්නෙ ටොම් රූස්, ම‍ගේ හිතවතාගෙ කැමරාවෙන්. කැමරාව Canon 400D කාච - මිමි50.

(උස්සන්න නං එපා හොදේ, බොහොම අමාරුවෙන් පැය ගානක් මහන්සි වෙලා ගහගත්තුවා. ඕන උනොත් ඉල්ලන්නකො. මං හොද කොපියක් දෙන්නං, මෙවුවා කොහොමත් ෆේස්බුක් දාන සයිස් එකේ නෙ.)

AL Project කරන්නෙ කොහොමද?

2012-10-11T21:05:00.000+05:30

ගොඩක් උසස් පෙළ කරන අයට තියන ප්‍රශ්නයක් තමා මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කියන්නෙ මොකද්ද, මොකටද කරන්නෙ, අනේ කොහොමද මේක කරන්නෙ, කො‍හොමද මේ මගුලෙන් ගැලවෙන්නෙ කියන එක. තවත් එකක් තමයි මේ උසස් පෙළ අස්සෙ මොන ප්‍රොජෙක්ට් ද කියන එක. ඒත් ඉතින් මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරන්න ඕන නෙ. එකක් නෙමෙයි දෙකක්. ඔන්න ඉතින් මම හිතුවා අද කොහොමද මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරන්නෙ කියන එක කියන්න. ඊට කලින් කියන්න ඕන මේක නම් කියන්නෙ අනුන්ගෙ එකක් තමන්ගෙ කියලා 'කොපියක්' ගහන් 'වදෙන් බේරෙන්න' හිතන අයට නොවන වග.

උසස් පෙළ ළමයින්ට ගොඩක් දේවල් කරන්න පුළුවන් හැකියාවක් තියනවා. මේ ගෙවෙන වයස, ඒ කියන්නෙ අවුරුදු 17-18-19 වගේ කාලෙදි ගොඩක් දේවල් හිතලා බලලා අළුත් විදිහට කරන්න ලොකු පුළුවන් කමක් තියනවා. මේ උසස් පෙළ ට දෙන 'සිලබස්' එකේ එල්ලිලා ඒ හිතන්න තියන හැකියාව අප‍තේ යවාගනී කියලා තමයි මම හිතන විදිහට නම් ප්‍රොජෙක්ට් සංකල්පය කරලියට ඇවිත් තියෙන්නෙ. උසස් පෙළ කරන ළමයි ඒකල ව්‍යාපෘතියක් වගේම කණ්ඩායම් ව්‍යාපෘතියක් කරන එක අනිවාර්යය යි.

අපි දැන් බලමු මොකක්ද මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් විදිහට කළ යුත්තෙ කියලා. "වැදගත් කියලා තමන්ට හිතෙන ඕන දෙයක්" තමන්ගෙ මාතෘකාව කරගන්න. තමන් ආස දෙයක්, ආසාවෙන් කරන්න පුළුවන් කියලා හිතෙන දෙයක් තෝරගන්න. ගොඩක් අය තෝරගන්න මාතෘකා තමයි "සුරතල් සතුන්", "තේ වගාව", "වී වගාව" වගේ දේවල්. ඒත් මම උසස් පෙළ ව්‍යාපෘතියට කරේ "සිංහල බ්ලොග්කරණය" ගැන. ඒකට ප්‍රභල හේතු ගොඩක් බලපෑවා. අපේ ඉස්කෝලෙ වටපිටාවෙ හරියාකාරව බ්ලොග් අඩවියක් පවත්වාගෙන යන කවුරුත් හිටියෙ නෑ. ඒ වගේම "බ්ලොග්" කියන වචනෙවත් අහලා නැති 90% කට වඩා හිටියා කිවුවොත් ඔබ පුදුම වෙයි. හැමදාම වගේ මම මගේ බ්ලොග් එකේ වැටිලා තිබ්බ කමෙන්ට් ගැන කියද්දි, ඔක්කොම සාවධානව අහන් ඉදලා අන්තිමට "මොකද්ද බං බ්ලොග් එකක්" කියන්නෙ කියලා අහපු අය හිටියා ඕන තරම්. ඒ දේ නිසා මම මේ බ්ලොග්කරණය ගැන කරන්න පටන් ගත්තා.

තමන් විදින් තෝරගන්න දේ තමන් ප්‍රිය කරන දෙයක් වෙන්න ඕන. කම්පියුටර් ගේම් ගහන්න ආස කෙනෙක්, "පරිගණක ක්‍රීඩා" කියලා ව්‍යාපෘතියක් කරාට කිසි වරදක් නෑ. ඡායාරූපකරණය ගැන උනන්දු කෙනෙක් ඒ ගැන කරාට කිසිම වරදක් නෑ. ෆේස්බුක් එක ගැන උනන්දු කෙනෙක් ඒ ගැන කරාට කිසිම වරදක් නෑ. කොහොම හරි තමන් ආසාවෙන් කරන්න කැමති දෙයක් කරන්න උත්සාහා කරන එක තමයි හොදම වැඩේ.

මාතෘකාව තෝරගත්තාට පස්සෙ තමන් හිතන්න ඕන ‍කොහොමද මේක කරන්න කාලෙ වෙන් කරගන්නෙ කියලා. මෙන්න මේ කියන දේ තීරණය වෙන්නෙ තමන් කරන්න හිතන් ඉන්න දේ අනුව. මම උදාහරණ කීපයක් කියන්නම්.

උදා 1 : අපි කරන්නෙ මත විමසුමක් මත පදනම් වෙන ප්‍රොජෙක්ට් එකක් නම්,

මාතෘකාව තෝරාගැනීම
ව්‍යාපෘති යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීම
මාතෘකාව පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යනය
"---" පිළිබද දත්ත එක් කිරීමට පත්‍රිකා සැකසීම
ප්‍රජාවගෙන් අසා දත්ත සටහන් කිරීම
දත්ත විශ්ලේෂණය කිරීම හා නිගමන වලට එලඹීම
ව්‍යාපෘති වාර්තාව සෑදීම

උදා 2 : අපි කරන්නෙ යම් කිසි කරුණක් ගැන දැනුවත් කිරීමක් නම්,

මාතෘකාව තෝරාගැනීම
ව්‍යාපෘති යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීම
මාතෘකාව පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යනය
සුදුසු පුද්ගලයන් හමුවී / මාධ්‍යය / අන්තර්ජාලය ඔස්සේ නිවැරදි තොරතුරු එක් කිරීම
ඒ තොරතුරු පත්‍රිකා / පොත් / අන්තර්ජාලය මගින් ප්‍රජාව දැනුවත් කිරීමට සැකසීම
උක්ත මාධ්‍යන්ගෙන් ප්‍රජාව දැනුවත් කිරීම
ව්‍යාපෘති වාර්ථාව සැකසීම

මෙන්න මේ වගේ තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතිය කරන එක කොටස් වලට වෙන් කරගෙනයි කරන්න ඕන. ඒත් එක්කම වැදගත් කරුණු කීපයක්ම තියනවා. අපි ව්‍යාපෘතියට හොද මාතෘකාවක් තෝරගෙන "ව්‍යාපෘති යෝජනාව" පත්‍රිකාව පුරවලා පංතිභාර ගුරුතුමිය, ව්‍යාපෘති භාර ගුරුතුමා, විදුහල්පති තුමා යන අයගෙන් අනුමැතිය ගන්න ඕ‍න. මේ ව්‍යාපෘති යෝජනාවෙ තියන වැදගත්ම කරුණ තමයි "අරමුණු" කියන කොටස. ඒකෙ තමන් කරන්න යන එකේ තියන අරමුණු (3 කට නොවැඩි) මාතෘකා විදිහට ලියන්න ඕන. පස්සෙ තියන "ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය" කියන කොටසෙ තමන් කරන්න යන දේ ගැන දළ පැහැදිලිකිරීමක් කන්න ඕන.

පස්සෙ ඉතින් කරන්න තියෙන්නෙ තමන්ගෙ අරමුණු හරියට හරියන විදිහට, කාලරාමුව (ඒ කියන්නෙ අර උඩින් පෙන්නපු තිත් වලට අදාල කරුණු කරන්න තමන් වෙන් කරගත්ත කාලෙදි හරි ඊට කලින් හරි) තමන්ගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරලා ඉවර කරන එක. ඊට පස්සෙ තමයි හොදම සෙල්ලම තියෙන්නෙ. ඒ තමයි ව්‍යාපෘති වාර්ථාව සකස් කරන එක. මේ ව්‍යාපෘති වාර්ථාව හදන්නෙ A4 ප්‍රමාණයේ කඩදාසි වල, එක පැත්තක විතරයි ලියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන්‍. මේකෙ පොඩි පිළිවෙලක් තිබ්බොත් හොදයි.

ව්‍යාපෘති වාර්ථාවේ කවරය (ව්‍යාපෘතියේ නම, තමන්ගෙ නම, පන්තිය, පාසල අඩංගු මාතෘකාවට අදාල කවරයක් සුදුසුයි)
අනුමත කරගත්ත ව්‍යාපෘති යෝජනාව
පිදුම
පටුන
හැදින්වීම
තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතියේ අඩංගු කරුණු / ව්‍යාපෘතිය කරපු ආකාරය / සිද්ධින් (මේකෙ තමා ඔක්කොම ලියන්න ඕන. අනුමාතෘකා යටතෙ ආකර්ශනීය ආකාරයට කරන එක හොදයි)
නිගමන හා යෝජනා (ව්‍යාපෘතිය කරගෙන යද්දි තමන්ට තේරුනු දේවල්)
ස්තුතිය (උදවු කරපු හැමෝම මතක් කරන එක වගකීමක්)
ආශ්‍රිතය (මේකෙ තමයි අපි කරුණු හොයාගත්ත තැන් ගැන සදහන් කරන්නෙ. පොතක් නම් පොත ලියපු කර්තෘ, පිටුව ආදිය සදහන් කරන්නෝනෙ, අන්තර්ජාලයෙන් නම් URL එක වගේ)
ඇමිනුම් (තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතියෙදි භාවිත කරපු ලිපි, සංවාද, පින්තූර එහෙම මෙතන තමයි අමුණන්නෙ)
වැරදි නිවැරදි කිරීම්
කෙටි යෙදුම් හා තේරුම්

මෙන්න මේ විදිහට ව්‍යාපෘතිය කරන්න පුළුවන්. මගේ ව්‍යාපෘතිය මෙන්න මෙතන click කරලා බාගත කරගන්නත් පුළුවන් බලන්න ආස නම්. ‍මම මේ කාලරාමුව හැදුවාට මට නම් මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරන්න ගියේ දවස් 5යි. සම්පූර්ණ දවස් හැබැයි. මේ දවස් ටික ගෙවිලා යනවා මට දැනුනෙවත් නෑ. මොකද ඒක මට පුදුම ආත්ම තෘප්තියක්.

මම පෞද්ගලිකව ආස නෑ අනුන්ගෙ දෙයක් මගේ විදිහට පෙන්නලා ළකුණු ගන්න. ඒ වගේම කෙනෙක් හෝ පිරිසක් විසින් ඉතාමත් සාර්ථකව ආරම්භ කරපු දෙයක් අස්සට ඔළුව දාලා ඒක තමන් කරා කියලා කියාගන්න. යමක් අපි කරනවා නම් අපි ඉස්සෙල්ලා අපිට අවංක වෙන්න ඕන. වෙන කෙනෙක්ගෙ දෙයක් පෙන්නලා ගන්න ළකුණු 20 ට වඩා තනියෙන් ගන්න එක ළකුණ පවා වටිනවා මට නම්. ඒත් තමන්, තමන්ටත් අනුන්ටත් වැදගත් යමක් ආසාවෙන් කරා නම් ඒ දෙයට උපරිම දේ ලැබෙන්න ඕන. ඒ නිසා තමයි මට ළකුණු 20 ක් ලැබුනෙ මගේ ව්‍යාපෘතියට. මට ඒ ගැන ගොඩක්ම සතුටුයි, ඒ වෙන මොකක් නිසාවත් නෙමෙයි, ඒ හැම ළකුණක්ම මම ගත්ත නිසා.

මේ විදිහට සාර්ථක ප්‍රොජෙක්ට් කරපු අය ගැන පොඩි සදහනක්,

කාල තරණය - ශිරාන් ඒකනායක - ළකුණු 19
ලෝක විනාශය 2012, විද්‍යාත්මක මත විමසුම - පසිදු ද සිල්වා -ළකුණු 20
ශ්‍රී ලංකාවෙ මැණික් - රුක්ෂාන් සත්‍යානන්ද - ළකුණු 18
බාලදක්ෂිකා මෙහෙවර - දිනිති ගුණතිලක - ළකුණු 20
ශුද්ධ ගණිතය පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යයනය - තනුජ සෝමසිරි - ළකුණු 16
Medical Plants - යසස් වික්‍රමසිංහ - ළකුණු 18
හෙල ඔසු තතු - දිනාලි නල්ලපෙරුම - ළකුණු 19

ඒ කාලෙ ප්‍රොජෙක්ට් කරන්නෙ කොහොමද කියලා ඔළුව අවුල් වෙලා හිටි කාලෙ මට උදවුවක් ගන්න මේ වගේ කිසි දෙයක් තිබ්බෙ නෑ. තිබ්බෙ හතරට පහට නැමිච්ච පුංචි පත්‍රිකාවක් විතරයි. ඕන කෙනෙක්ට ප්‍රොජෙක්ට් එකකට උදවුවක් ඕන නම් මගෙන් ගන්න පුළුවන්. "ස්තුතියෙ" නම දාගන්න එකට වඩා කෙනෙක්ට අපි දන්න දෙයක් කියලා දෙය එක මට පෞද්ගලිකව ‍ලොකු ආත්ම තෘප්තියක්. ඒත් එක්කම මතක් කරන්න ඕන අපි (ඒ කියන්නෙ මමයි කීපදෙනෙකුයි) පටන්ගත්ත සාමාන්‍යපෙළ කෙටිසටහන් බ්ලොග් අඩවිය ගැන වැදගත් වෙන අයට දැනුම්දෙන්න කියලත්.

මගේ ප්‍රොජෙක්ට් එක : click here

ඕ ලෙවල් ශෝට් නෝට් බ්ලොග් එක : http://olshortnote.blogspot.com/

ඕ ලෙවල් ශෝට් නෝට් පේජ් එක : https://www.facebook.com/OlShortNotes

ප.ලි. : ඇත්තටම මේක 2012 ලියපු එකක්. කාට හරි මාව සම්බන්ධ කරගන්න ඕන නම් එකට මැසේජ් එකක් දාන්න. වැඩත් එක්ක මේක බලන්න නම් ඇත්තටම වෙලාවක් නෑ.

https://www.facebook.com/jnsx3nds

Photo Meet 3 - ගාල්ල

2012-10-01T08:31:00.000+05:30

Photo Meet කියන්නෙ ලක්ෂ ගාණක් ෆේස්බුක් එකේ තියන වැදගැම්මකට නැති ගෲප් අස්සෙ තියන සාමාජිකයො විශාල පිරිසක් ඉන්න Photo Talk කියන ගෲප් එකේ ඉන්න ෆොටෝ උණ ගහපු මිනිස්සු සංවිධානය කරන, ඒ ‍වගේම ෆොටෝ උණ තියන පිරිසක් සහභාගී වෙන එක්තරා විදිහක සුහද හමුවක් තවත් විදිහකින් දැනුම බෙදාගන්න තියන තැනක් වගේම ප්‍රායෝගිකව පින්තූර අරන් වැරදි අඩුපාඩු හදාගන්න අවස්ථාවක්. ඒ ඔක්කොටමත් වඩා ෆේස්බුකියෙ පොටෝ දාලා කමෙන්ට් කරන අයත් එක්ක හම්බුවෙලා කතාබහ කරන්න පුළුවන් වෙන හරිම අපූරු අවස්ථාවක්.

මේ පාර 3 වෙනි පාරට තමයි Photo Meet එක පැවැත්වුනේ. මම ෆොටෝ ටෝක් ගෲප් එකට සම්බන්ධ වෙලා මාස 5කට 6කට විතර පස්සෙ තමයි මේ ගැන දැනගන්න ලැබුනෙ. පළවෙනි මීට් එක කොළඹත්, දෙවනි මීට් එක නුවරත් තමයි තිබිලා තියෙන්නෙ. තුන් වෙනි මීට් එක තියෙන්නෙ කොහෙද කියලා Photo Talk ගෲප් එකේ පළ උනාට පස්සෙ මමයි සුරේශුයි තව කීප දෙනෙකුයි ගාල්ලෙ කරමු කියලා සද්දයක් දැම්මෙ. (එහෙම කොළඹම තියලා හරියනවැයි නැද්ද මං අහන්නෙ) කොහොමින් කොහොම හරි මුලින්ම කරන්න ඕන වෙලා තිබ්බෙ ගාල්ල පැත්තෙ හොද හෝල් එකක් හොයාගන්න එක. එක එක අය ඒ ගාන කිවුවත් අන්තිමට වැඩේ කරලා දුන්නෙ දැනට ලංකාවෙ වත් නැති "දිනේශ්" කියලා අයියා කෙනෙක්.

කො‍හොම හරි මේ ගැන කතා උනේ අපි (මමයි සුරේශුයි) අගෝස්තු මාසෙ උසස් පෙළ ලියන්න සූදානම් වෙද්දි (මම පළවෙනි පාර ගණිත අංශයෙන්, සුරේශ් දෙවන වර කොමස් වලින්) මම පළවෙනි පාර ලියන නිසාත්, මැත්ස් වලින් ලියන්න ඉන්න නිසාත්, ගොඩක් අය බලාපොරොත්තු තියාගෙන ඉන්න නිසාත් ඒ ටිකේ මට නම් ක්‍රියාකාරීව සම්බන්ධ වෙන්න උනේ නෑ. කොහොම හරි ඒ ලෙවලුත් ලියලා ඇවිත් බලද්දි ඒත් වැඩේ එතනමයි. කොහොම හරි මගේ කම්පියුටරෙත් කැඩිලා (කොහෙන් හරි ෆේස්බුක් එන්නත් එපායැ) අදුරන තැනක ඔන්ලයින් ආවාම සුරේශ් අහපි, "ඒ බං මේ උඹට පුළුවං ද බස් එකක් හොයාගන්න" මාත් ඉතිං පුළුවං එකා වගේ "හා හා මම තාත්තාටත් කියන්නං. අදුරන අය ඉන්නවා හොයාගන්න පුළුවන්" කියලා කිවුවෙ නැතැයි. එතනින් සම්බන්ධ උනාට පස්සෙයි තේරුනේ මේක කොච්චර බරපතල වැඩක් ද, කොච්චර වගකීමකින් කරන්න ඕන වැඩක් ද කියලා.

රිච්මන්ඩ් එකේ ඉන්න කාල මගේ සගයන් එක්ක මැච් ඕගනයිස් කරලා, හවුස් කැප්ටන්සි කරලා ඒ ලබාගත්ත පන්නරයත්, ප්‍රිෆෙක්ට් බෝඩ් එකේ ඉදලා සමාජෙ ගැනත්, වැඩක් කරගන්න පුළුවන් තැන් ගැනත්, මිනිස්සු එක්ක කතා බහ කරන්න ඕන විදිහ ගැනත් ලබාපු දැනීම ලොකු පන්නරයක් උනා. ඒ කෙසේ වෙතත් අපි වැඩිපුරම ටවුමෙ කරක්ගැහුවෙ අපේ තාත්තාගෙ මෝටර් සයිකලෙන් (සුරේශයාව දාගෙන ආම්බාන් කරන්න අමාරුයි වැනෙනවා ) ඒ කොහොම වෙතත් ඕකෙන් ගිහින් සමරු පලක හෙවුවා, බත් කඩ ගානෙ ඇවිද්දා, එක තැනකිං බෑ කියද්දි තව තැනකිං ඇහුවා. ඔහොම දවස් දෙක තුනක්ම බයිසිකලෙන් කරක්ගැහුවා. පස්සෙ අපේ හිතාදර බනියා නොහොත් අනුශ්ක ලක්මාල් කෑම වැඩේ බාරගන්නම් කියලා කිවුවා. ඒකත් එහෙම කෙරෙද්දි මං අදුරන අංකල් කෙනෙක්ගෙ මාර්ගයෙන් අනිත් තැන් වලට සා‍පේක්ෂව ලාබෙට ලොකු බස් එකක් දවසකට ගන්න පුළුවන් කමක් ලැබුනා.

ෆොටෝ මීට් එක ගැන අපි කතාබහ කරේ බුකියෙ. ඒ කතා වලට නිරන්තරයෙන්ම සම්බන්ධ උනේ සුරේශ්, මම, සමීර අයියා, සොදුරු සිත අක්කා සහ ජනක බස්නායක අයියා. අපි සමරු පලක වල ලියන්නෙ මොකද්ද කියලා හිතලා හිතලා අන්තිමට ජනක අයියාගෙන් අදහසක් ඇහුවාම මාර ලස්සන බොක්කට දැනෙන වචන පේලියක් ලියලා "මේක හොදද බලන්න" කියලා දුන්නෙ විනාඩි 10 කටත් අඩු කාලෙක්න් ~~ඒකත් බීලා ඉන්න වෙලාවකත් නෙමෙයි~~. ඒවා ගැන නම් කියන්න වචන නෑ. ඒත් එක්කම අපේ ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවර සර් හැමතිස්සෙම වගේ මොනවාද වෙන්නෙ කියලා හොයලා බැලුවා. තාම රිසල්ට් ආවෙත් නැති නිසා පළවෙනි පාර ඉන්ජිනියරින් කටුබැද්ද යන්න අමාරු වෙයි කියලා හිතුන නිසාත් මම සකන්ඩ් ශයි රිවිශන් වගේකට යන්න ගිය එකෙන් මීට් එකට කලින් දවසෙ එන්න උනේ නෑ. එදා සුරේශ් එක්ක සදරුවන් කුඩාහෙට්ටි අයියා ඇවිත් ලොකේශන් එහෙම බලලා ලොකු උදවුවක් දීලා තිබ්බා.

‍කලින් දවසෙ රෑ මට නම් නින්ද ගියේ නෑ. හෙට මොනවා වෙයි ද, කට්ටිය පරක්කු වෙයි ද, ලාබෙට ගත්ත බස් එක තල්ලු කරන්න වෙයි ද, බාගයක් යද්දි අම්මා ඇවිත් මාව ඇදං යයිද, ඩිජියක් වත් නැති මට එදාට එන අය ගේන කැමරායි, රොකට් ලෝන්චර් වගේ ලෙන්ස් නුයි දැකලා කලන්තෙ දායි ද එහෙම කියලා බයට වෙන්නැති. කොහොම හරි ඔන්න එදා උදේ නැගිටලා මූණ කට හොදගෙන යන්න ලෑස්ති වෙලා සුරේශ් ට කෝල් එකක් එහෙමත් දීලා ආවා කියමුකො සමූපකාර මන්දිරේට තාත්තාත් එක්ක (නිකං නෙමෙයි අදුරන එකෙක් ගෙ කැමරාවකුත් ඉල්ලන්) බස් එක ඇවිත් නැවැත්තුවා. මම ඉතිං බස් එක අරන් ගියා ස්ටේශන් එක ළගට. දෙතුන් දෙනෙක් ඇවිත් හිටියා මං යද්දිත්, ඒ වෙද්දි 7.30 යි නෙ. 7.45 ට විතර නොදන්න නොම්බරේකින් කෝල් එකක් ආවා බැලින්නම් "ප්‍රසාද් හපුආරච්චි" සර්. සර් ටත් විස්තරේ ටිකක් කියලා තියන තැන එහෙමත් කිවුවා.

පස්සෙ අනිත් අය එනකම් කියලා හිටියා හිටියා. කෝ නෑ. මාර්ග අවහිරතා සහ අනෙකුත් නොවැලැක්විය හැකි හේතූන් නිසා කට්ටිය පරක්කු වෙන බව අපේ සමීර අයියා වෑන් එකේ එන ගමන් දැනුම්දුන්නා. මොනා කරන්නද ඉතිං. පස්සෙ බස් එකේ කට්ටිය පටවගෙන සමූපකාර මන්දිරේට ගිහින් මායි සොදුරු සිත අක්කායි දෙපැත්තක ඩෙස් දෙකක් තියං ආපු අයගෙ නම් ගම් එහෙම ලියාගත්තා. නොදන්න අය අදුනගත්තා. ඔය එක එක නම් වලින් හිටි අය එලිඋනා. සුදුවට, කෙට්ටුවට උසට හිටි අයගෙ ඇත්ත රූපෙ එහෙම පෙනුනා. ඒක කරලා ඉවර වෙලා කට්ටියම කොටුවට ගියා.

කොටුවෙදි අපිට HDR ගැන දළ හැදින්වීමක් කරේ "අරවින්ද චන්ද්‍රපද්ම" අයියා. ඒත් එක්කම මොකද්ද හදන එකක් ගැන කිවුවා. DSLR එකක් දෙවනි වතාවට අල්ලපු, පළවෙනි වතාවට Manual Mode දාගත්තු, ඇපචර් එක අඩු වැඩි කරන්න තියන බොත්තම හොයාගන්න බැරි උන මට මොන බ්‍රැකටිං ද. අ‍තේ කැමරාව තිබ්බ එකේ මම පොටෝ ගහන අයගෙ පොටෝ ගැහුවා. (බුකියෙ ඇති ඈ) ඒත් එක්කම කට්ටිය පස්සට වෙලා අහන් ඉන්නකොට ඉන්ද්‍රනාථ සර් කියාපි,

"දැන් ඉතින් ගොඩක් අය කරන්නෙ වැඩිදුර අධ්‍යාපනේ නෙ. හැමෝම බලන්නෙ දුරට වෙලා ඉගෙනගන්න. ළගට එන්නකො කට්ටිය"

මදැයි කොරා. නැද්ද? පස්සෙ ඉතින් HDR ගැන කියලා දීලා ෆොටෝ ගහන්න දුන්නා. කට්ටිය ~~එක රාමුවක කොටු වෙන්නෙ නැති නිසා~~ පිටරටින් ආපු අක්කා කෙනෙක්ගෙ පොටෝ ගන්න හොදට උනන්දු උනා. තැඹිලි දෙන අංකල් කෙනෙක්වත් මොඩල් කෙනෙක් කරැයි කියමුකො. කොහොමින් හරි කට්ටිය පොටෝ අල්ලද්දි මම පොටෝ ගහන අය ඇල්ලුවා, ඔය වටින කියන කැමරා ආම්පන්න අතපතගෑවා, තව පොටෝ දෙක තුනකුත් ගහගත්තෙ නැත්තෙම නෑ. (අපරාදෙ කියන්න බෑ කම්පියුටරේ කොච්චර ස්පීඩ් ද කියනවා නම් ඒ එකකටවත් නම හරි ලාවට ගහගන්න වෙයි ද මන්දා) ඊට පස්සෙ කට්ටිය Multiplicity Photography ගැනත්, ඉන්ද්‍රනාථ සර් ගෙ පොඩි ජිමික් වගයක් ගැනත් අදහසක් ගත්තා.

ඒ ටික කරලා ඉවර වෙලා කට්ටිය ගියේ අපේ හෝල් එකට බස් එකේ. ඒත් එක්කම 20-20 කාන්තා මැච් එකටත් වරුසාව කඩන් වැටුනා නෙ. ආපු ගමන් කරේ අපි ඔක්කොම දෙනා අදුනගත්ත එක. ඒකට කොච්චර වෙලා ගියා උනත් කවුද කින්ද මන්ද කියලාවත් දන්නෙනැති තවත් කාඩ්බෝඩ් එකමුතුවක් නොවෙන්න වැඩ කරපු එක ගැන මම ගොඩක්ම සන්තෝස වෙනවා. කොහොම හරි අපි එහේ ගිහින් ප්‍රොජෙක්ටරෙත් දාගෙන කියපුවා අහන් උන්නා. ඇත්තෙන්ම කියනවා නම් අරවින්ද චන්ද්‍රපද්ම අයියා කියලා දුන්න එක නම් නියමෙට තේරුනා. ඇත්තටම ඒ පෙන්නපු ෆොටෝ ටිකත් මාර ගති. ඒකත් ඉවර කරලා කට්ටිය ~~දවසෙ ආපු වැඩේට~~, කෑමට සූදානම් උනා. අපේ ඉන්ද්‍රනාථ සර් පැය බාගයක Lunch "Hour" එකක් අපිට දුන්නා. කට්ටිය හෝ ගාලා කෑවා. මගේ එහා පැත්තෙ හිටි සුරේශයා තුන්පාරක් විතර බත් එකට අත දානවා දැක්කා බත් එක ඉවරයි. කට්ටිය කාලා එහෙම පොඩ්ඩක් හිටියා.

හවස තමයි හොද හොද වැඩ. හොර HDR. අර අරන් ආපු පොටෝ Multiplicity Photograph එකක් විදිහට සංස්කරණය කරන හැටි ගැන එහෙම ඉන්ද්‍රනාථ සර් අපිට ප්‍රායෝගිකව කරලා පෙන්නුවා. තව අර ජිමික් කෑලි ටිකත් මරු. ඊට පස්සෙ කතාවට බැස්සෙ "පුංචි කොම්පැනියක පුංචි රස්සාවක් කරගෙන" පාඩුවෙ ජීවත් වෙන "ප්‍රසාද් හපුආරච්චි" සර් ගෙ වාරෙ. ලංකාවෙ ඉන්න හොද වනජීවී ඡායාරූපශිල්පියෙක්, ඒක ගැන කියන්න දෙයක් නෑ නෙ. සර් ගත්ත පින්තූරත්, ඒ පින්තූර වල තියන දේවල් ගැනත්, ගතයුතු දේ ගැනත්, නොකළ යුතු දේ ගැනත් ඉතාමත්ම හොද කතාවක් ඔහුගෙන් අපිට අහන්න දකින්න ලැබුනා. ඔහු වනජීවී ඡායාරූපකරණයට පාවිච්චි කරන ලක්ෂ 14 ක් වෙන ලෙන්ස් එකත්, ලක්ෂ 3ක් වෙන ට්‍රයිපොඩ් එකත් (කණු 3යි හෙඩ් එකයි), තවත් ඒ වගේම ගානක් වෙන කැමරාවෙයි ~~නෝනත් නොදන්න~~ ගණන් ඇහුවාම ඇග කිලිපොලා ගියා. ඒ කතාවෙ ජීවිතයට ගතයුත්ත විදිහට මං පෞද්ගලිකව දැක්කෙ,

"සමනලයින්ට ආසයි නම් දළඹුවන්ට ආදරය කරන්න"

"හිත ඇත්නම් පත කුඩා ද?"

"අනුන්ට වල නොකපන්න"

කියන මේ දේවල්. ගියපු අය නම් දන්නවා ඇති, ඒවා ගැන වෙනම පෝස්ට් එකක් ලියන්න තරම් කරුණු තියනවා. මේ පෝස්ට් එක තව දිග්ගැස්සෙන නිසා ඒ දේවල් නොකිය ඉන්නම්. කොහොම හරි අන්තිමේදි හැමෝටම ප්‍රශ්න අහන්න අවස්ථාව ලැබුනා. ඒත් එක්කම ඒවාට උත්තරත් ලැබුනා. මුළු දවසම වෙබ් කාස්ට් එක කර කර හිටි දමිත් පතිරණ අයියාට නිවනක් ලැබුනෙ අන්තිමේදි. රටේ හෙට දවස වෙනුවෙන් දවස් ගාණක පාගමනක ගිහින් හිටි "සිතුමිණි රත්නමල්ල" සර් ට මේ අවස්ථාවට සහභාගී වෙන්න බැරි උනා. ඒ ගැන අපිට දුකයි. ඒත් සර් ඒ දේ කරේ අපි (ඉගෙනගන්න) වෙනුවෙන්. මේ හැම දේම කරපු අපේ සර්ලාට ලැබුනෙ පොඩි මතක සටහනක් විතරයි.

මේ සියල්ලටම අනුග්‍රහය ලබාදුන්නෙ CameraLK ආයතනය. අපිට හැම විදිහකින්ම උදවු කරපු හැමෝටම ස්තුති කරන්නත් ඕන. නම් කියන්න ගිහින් එකක් හරි මගඇරුනොත් මගේ හිතට හරි මදි. ඒ නිසා නම් නොකිය ඉන්නම්. මට ලියාගෙන යද්දි මොකක් හරි විශේෂ පුද්ගලයෙක්, සිද්ධියක් අමතක උනා නම් සමාවෙන්න (මේ උදේ 3 යි දැන් නිදිමතේ ලිවුවෙ ඒක නිසා එහෙම තියනවා නම් කමෙන්ට් එකකින් ලියන්නකො).

අන්තිමට මටයි සුරේශ් ටයි ඉන්ද්‍රනාථ සර් එක්ක කතා කරන්න පුළුවන් උනා ටිකක්.

මම : අපිට සර් ලා ට දෙන්න තියෙන්නෙ මෙච්චරයි.

ඉන්ද්‍රනාථ සර් : ඒකට මොකද පුතා, . ඕන තැනක මම ගියොත් "සර් එන්න" කියලා කතා කරලා කන්න බොන්න දෙන්න ඕන තරම් අය ඉන්නවා. අපි මෙච්චර කාලයක් ඉදලා උපයගෙන තියෙන්නෙත් එච්චරයි.

ෆොටෝ මීට් එක තිබ්බ දවසෙම අපේ ඉස්කෝලෙ (ගාල්ල රිච්මන්ඩ්) මේ අවුරුද්දෙ උසස් පෙළ කරපු අපේ කොල්ලො සෙට් එක මැච් එකක් ඕගනයිස් කරලා තිබ්බා. යාළුවො එක්ක අන්තිම වතාවට ගහන්න තිබ්බ මැච් එකට සහභාගී නොවෙන්න උනේ බාරගත්ත වගකීම හරියට කරන්න ඕන උන නිසා.

ෆොටෝ ටෝක් කියන්නෙ සුන්දර මිනිස්සුංගෙන් පිරුනු තැනක්. අපේ මත විවිධයි. අපේ අදහස් වෙනස්. අපේ හැකියාවන් වෙනස්. ඒත් අපේ අරමුණ එකමයි. දැන් අතේ ඩිජිටල් කැමරාවක් වත් නැති උනත්, අතට හොද කැමරාවක් ගන්න පුළුවන් දවසක් ඒවි. එදාට මේ ගෲප් එකෙන් ලැබුන දේවල් ලොකු උදවුවක් වේවි. මට පෞද්ගලිකව බොහොම සතුටුයි, මොකද මම හිතන විදිහට එදා සහභාගී උන අයගෙන් දෙවනියට පොඩිම (වයසින්) මම. සංවිධායකයොන්ගෙන් පොඩිම මම. ඒත් ලොකු මිනිස්සු එක්ක මේ පොඩ්ඩාටත් එදා යමක් කරන්න පුළුවන් උනා.

අපේ ගෲප් ෆොටෝ එක (පොඩි වැඩී නම් ක්ලික් කරලා බලන්න)

මමේ සිට දකුණට : අනුශ්ක ලක්මාල්, දමිත් පතිරණ, සදරුවන් කුඩාහෙට්ටි, ප්‍රසාද් හපුආරච්චි, ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවර, අරවින්ද චන්ද්‍රපද්ම, ප්‍රසන්න ඉරෝශන, ‍සුරේශ් කෞශල්‍ය, ජනිත සෙනෙවිරත්න

අන්තිමට මම ගත්ත හෑන්ඩ් හෙල්ඩ් පැනරාමා එක (එඩිට් කරේ මාර ගේමක් දීලා - ක්ලික් කරලා බලන්න)

ප.ලි. : මම එදා අරන් ආවෙ Canon 400D කැමරාව සහ 50 mm ලෙන්ස් එකක්. ඒක දුන්න "ටොම් රූස්" මගේ හිතවතාට ගොඩක් ස්තුතියි. ඒ වගේම 50 mm ලෙන්ස් එක තියන් ඉස්සරහට පස්සට යන එක නවත්තලා එක තැන ඉදන් පොටෝ ගහන්න මට 18-55 mm ලෙන්ස් එකක් ලබාදුන්න ශවින්ද්‍ර කුරේ අයියාටත් ගොඩක් ස්තුතියි. ශවින්ද්‍ර කුරේ අයියාට කියලා ලෙන්ස් එක ඉල්ලලා දීපු සමීර අයියාටත්, සමීර අයියාට මං පිළිබද පහන් සිතුවිලි ඇති කරපු හසී අක්කාටත් ස්තුතියි (^_^) ...!!!

කියම් කෙසේ අප හැරයම්දෝ කියලා..

2012-08-25T09:44:00.000+05:30

ආදරණීය පාසල් දිවිය, ඉදින් අවසරයි ඔබ ඇකයෙන් සදහටම නික්මෙන්නට තව දින 4 කුත් හෝරා කිහිපයකින්. සන්සුන්ව තිබූ සිතිවිලි සයුර කැලඹී ඇත. නිසසල සිතුවිලි රුදුරු රළ බවට පත්ව හදවතේ බිත්ති කඩාබිද එලියට ඇදෙන්නට තනයි‍. සියල්ලට වගකිවයුත්තා නුඹ ය. නුඹ අපට මෙතරම් සෙනෙහසක් දැක්වූයේ ඇයි? මෙතරම් ආදරයෙන් අප බලාකියාගත්තේ ඇයි? ඔබට මෙතරම් සමීප කරගත්තේ ඇයි? ඇයි...?

1 වසරේ තිබුනු ටයර් පේලිය.. එකක් උඩ නැගී අනෙකට පනිද්දී දැනුනු ඒ සතුට.. ටීචර්ලා එක්ක උදේට එලියට ඇවිදින් ගාථා මුමුනද්දී ප්‍රිෆෙක්ට් අයියා කෙනෙක්ට හොරෙන් ඇගිල්ලෙන් ඇන දැනුනු ප්‍රීතිය.. ආයෙ කොයින් ද?

2 වසරේ සීරුවට වැලි අතුරා තැනූ ඒ මේස මත ඇන්ද අකුරු ඉලක්කම්.. ඉන්ටවල් බෙල් එක ඇසුනු ගමන් පෙලක් දුවගෙන යන සීසෝව.. චිරි චිරි ඔන්චිල්ලාව‍.. ආයෙත් කොයින් ද?

3 වසරේ උදේ රැස්වීම.. පොරකාගෙන දුවගෙන යන පුංචි ටැප් එක.. අල්ලන සෙල්ලම් කරන්න කදිම තැනක් උන බාගෙට හදපු කණ්නංගර ශාලාව.. ආයෙත් කොහෙන්ද?

4 වසරේ බිල්ඩිම, උදේම ගහගත්ත ප්‍රිෆෙක්ට් බැජ් එක, වැස්ස වෙලාවට තාලෙට වතුර ගලාගෙන යන කාණුව.. ඔළුව ලේ විලක් කරපු මලකඩකාපු කොණ්ඩිපට්ටම.. ආයෙත් කොහෙන්ද?

5 වසර උඩ තට්ටුව, උදේම ඇවිත් බලපු සිරීපාදෙ.. හවස නැවතිලා ශිෂ්‍යත්වෙට කරපු පාඩම්, පළවෙනිම සාහිත්‍ය සමිතිය.. ආයෙ කොයින් ද?

6 වසර මෙලෝ දෙයක් නොතේරුන ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය පන්තිය, කන්දත් එක්ක තිබ්බ ටොයිලට් එක, ලෙදර් බෝල හංගපු පුංචි සිදුරු.. එන්න තිබ්බ හොර පාර.. ආයෙත් කොයින් ද?

7 වසරෙ තනිවුන පන්තිය.. එහාපන්තියෙ අයියලා.. උදේම කොරිඩෝවෙ ගහපු ෆුට්බෝල් මැච් එක.. දෙන්න කලිං සිංහල පොතේ වැඩ කරන් ඇවිත් මිස් ගෙන් චෙස් අදින්න කරපු ඇවටිලි..ආයෙ කොයින් ද?

8 වසරෙ පී.ටී. පීරියඩ් එක.. සාහිත්‍ය සමිතිය.. කවි.. සින්දු.. කතන්දර රගපාපුවා.. පන්ති කට් කරන් ගිහින් මියුසික් රූම් එකේ කියපු සින්දු, අල්ලපු අඩවු.. ආයෙ ‍කොයින් ද?

9 වසරෙ තිබ්බ පොකුණ.. උදේම ඇවිත් මාළු දිහා බලන් උන් හැටි.. තාලෙට තිබ්බ පඩිපේලි උඩින් දුවපු අපූරුව.. උදේ අතුගෑම ලෝකෙ ලොකුම කාරිය උනු කාලෙ.. ආයෙ කොයින් ද?

10 වසරෙ උඩුමහල.. තාරපාර දිගේ යන ගෑණු ළමයි බලන්නම හදාපු කොරිඩෝව.. විටින් විට ඇවිත් කෑගහලා යන ප්‍රිෆෙක්ට් අයියලා.. ඉවරවෙනකන් බලන් හිටපු හිස්ට්‍රි පීරියඩ් එක.. ආයෙ කොයින් ද?

11 වසරෙ අයිනෙ පන්තිය.. අතුගාන්න තිබ්බ ලොකු ප්‍රමාණෙ.. යටින් තිබ්බ අයිටී රූම් එක.. අයිටී පීරියඩ් එකේ ඉබේම වගේ ගැලවුන සපත්තු.. ගහගත්ත වතුර, කොළගුලි.. උස්සන් දුවපු පොලු.. කියපු කියුම්.. නටපු නාඩගං..

12 13 වසරෙ හිටි ප්‍රධාන ශාලාව, ලෙක්චර් රූම් එක.. ආදරණීය L ශාලාව.. ප්‍රැක්ටිකල් ලැබ් එක.. හෙල්ලුවාම තාලෙට පැද්දෙන ස්ලිංකිය, නාස් මට්ටමේ ඉදලා අත්තැරියාම නාහෙ ගෑවි නොගෑවී ගිය සරළ අවලම්භය, ග්‍රීස් ගාලා වතුර නවත්තපු සර්ල් එක.. කම්මැලියි කියලා පැත්තකට දාපු ජෙගර් එක.. පීරියඩ් එකේ පැය ගාණක් ෆෝකස් නොවුන, ප්‍රදර්ශනේ තප්පර 10 න් ෆෝකස් උන චල අනිවීක්ෂෙ.. නිකං ඉදිද්දි පිඹ පිඹ හිටි එක් කෙළවරක් සංවෘත නලය.. සරසුල් සෙට් එක.. කුණු ගද ගහපු එස්ටරේ.. වාතයේ තිබ්බ ඔක්සිජන් පරිමාව.. උරන්න ගිහින් කටට ගිය සෝඩියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් ද්‍රාවනේ.. ‍ආයෙ කොයින් ද? උදේ පාන්දරින් කට්ටිය රැස් උන ප්‍රිෆෙක්ට්ස් රූම් එක ආයෙ කොයින්ද?

අපිට උගන්නපු රත්තරං මිස් ලා සර් ලා ආයෙ කොයින් ද?

අපේ යාළුවොත් එක්ක ගෙවපු ඒ සුන්දර අතීතේ ආයෙ කොයින් ද?

කෑගහගත්තුවා.. බැනගත්තුවා.. රණ්ඩු කරගත්තුවා.. ගහගත්තුවා.. ආයෙ කොයින් ද?

අපි දැන් පිට මිනිස්සු..

අපිට ඉතුරු ඒ සුන්දර අතීතෙ විතරයි..

මිස් ගෙ අතින් ලැබුන ඇඩ්මිශන් එක

හැමෝම මලු සූදානම් කරනවා.. යන්න.. ආයෙ මේ විදිහට නොඑන්නම..

කියම් කෙසේ අප හැරයම්දෝ කියලා.. මා ආදර පාසල් දිවිය මගේ..

ප.ලි. : පාසල්කාලයේ සිද්ධ උන සුන්දර - අසුන්දර අත්දැකීම් ටික ගැන ඉදිරියට ලියනවා‍.

Mod උන සිංහල බෞද්ධ කම

2012-05-04T11:26:00.001+05:30

මේ ලිපිය ලියන්න හිතුවෙ අද කාලෙ මිනිස්සු බොහොමයක් "බෞද්ධකම" කියලා කියන දේට අලුත් අලුත් අර්ථකතන දෙන්න පටන් අරන් තියන නිසාමයි. ඒ දේ වෙන්නෙ කටින් නෙවෙයි, ක්‍රියාවෙන්. ඇත්තම කිවුවොත් මේ දේවල් මෙහෙම වෙලා කියලා කියන්නත් දුකයි. ඒත් නොකිය ඉන්න හිතෙන්නෙත් නෑ මේ 2601 වෙනි බුද්ධ ජයන්තිය ලබන්න තියන වෙලාවෙ. ඇත්තෙන්ම මම අවධානය යොමුකරන්න බලන්නෙ තරුණ පරපුර ගැන විතරක් නෙවෙයි. මුළුමහත් ජනසමාජෙම ගැන. ඇත්තෙන්ම කියනවා නම් "බුද්ධ ධර්මය" නැතුව "බුද්ධ දර්ශනය" අනුගමනය කරන මිනිස්සු හීන වේගෙන යන කාලෙකදියි මේ ගැන ලියන්නෙ.

හෙට වෙසක්. වෙසක් කියලා මොනවාද අපි කරලා තියෙනනෙ? කූඩු හදලා... බල්බ් වැල් දාලා.. සරසලා.. සමහරු කූඩු නැතුව බකට් ගෙනල්ලා.. ඉටිපන්දම් ගෙනල්ලා.. සමහරු පුංචි පහේ තොරන් හදලා.. සමහරු කරන්න දෙයක් නැති කමට වෙසක් ලබද්දිම පබ්ලිශ් කරලා කට්ටියව ටැග් කරන්න "සුභ වෙසගක් වේවා" කියලා පින්තූර හදලා. ඇත්තටම වෙසක් කියන්නෙ මේකද? ටිකක් හිතලා බලමු‍. කවුද මේ වෙසක් කියන එක වෙන විදිහකට දැක්කෙ? අපි බැබලෙන්න කරන මේ දේවල් නැතුව අසරණ මනුස්සයෙක් බබලවන්න අපි එක දෙයක් වත් හිතුවා ද? අපි බලමු. වෙසක් කියන්නෙ මොකද්ද? බුදුහාමුදුරුවන්ගෙ ඉපදීම, බුදු වීම, පිරිනිවන් පෑම.. ඇත්තටම මේ දෙයින් කියවෙන්නෙ මොකද්ද කියලා කවුද හිතුවෙ?

"අඩෝ දන්සලක් වදින්න යමං.. ගිහින් ෆුල් ෆන් එකක් ගමු"

මේකද වෙසක් කියන්නෙ? ඇත්තෙන්ම වෙසක් කියලා හදුන්වන්න බුළුවන් "අනිත්‍යතාවය" කියන සංකල්පයට තියන හොදම උදාහරණය විදිහට. මේ ලෝකයට පහල වෙලා, මේ ලෝකයේ තියන හැම දෙයක්ම අවබෝධ කරගෙන බුදු බව ලබාපු බුදුන් වහන්සේත් මේ වගේ දවසකම තමයි පිරිනිවන්පෑවෙ. කොච්චර උතුම් පුද්ගලයෙක් උනත් අන්ති‍මේදි ඉතුරු වෙන්නෙ අන්ත්‍යතාවයම තමයි. අපි හැමෝම මැරෙනවා. ඒ දෙයයි ඇත්ත. සමාජයේ අපිට දකින්න ලැබෙන ප්‍රායෝගික "ඇත්ත" මොකද්ද කියලා බලමු පොඩ්ඩක්.

"වෙසක් දවසට යන්න ඕන වෙසක් බලන්න. නිකන් නෙමෙයි හොද කැමරාවක් එක්ක. හැම එකකම පින්තූර ගන්න ඕන. නිකන් නෙමෙයි තමන් වෙසක් කූඩු ඉස්සරහා ඉදගෙන එහෙම. යාළුවො සෙට් එක එකට එකතු වෙලා කරට අතදාගෙන එහෙම. ගෙදර කන්න තියෙද්දි යන්න ඕන දන්සැලකට. ගිහින් පෝලිම පැනලා දන්සල් බත් කාලා ෆන් එකක් ගන්න ඕන. ඒ ඔක්කොම පින්තූර අරගෙන එදා රෑට ඇවිත් ෆේස්බුක් දාන්න ඕන. ඒ ඇල්බම් එක නේම් කරන්න ඕන "I am proud of being a Buddhist" කියලා. ඒක තමයි තරුණ කම කියන්නෙ."

කොච්චර නම් මුක්ධ ද? කොච්චර නම් පිළිකුල් සහගත ද? වෙසක් දවසට වෙසක් කූඩු හදලා තියනවා දකිද්දි, තොරන් ඉදි වෙලා තියනවා දකිද්දි, දන්සල් දෙනවා දකිද්දි ද බෞද්ධයන් කියන එකේ ආඩම්බරකමක් දැනෙන්නෙ? "ෆුල් ෆන්" එකක් ගන්න තියන නිසා ද වෙසක් දවස අර්ථවත් වෙන්නෙ? නැත්නම් වෙසක් එකක් තියනවා ද කියලාවත් මතකයක් තියනවාද? දන්සල් වදිද්දි, තොරන් බලද්දි කල්පනා වෙනවා ද වෙසක් කියන එකේ අර්ථය මොකද්ද කියලා? ඒ තරුණයන්.

"අනේ තිලෝගුරු අමාමෑණී සම්බුදුරජාණන් වහන්‍සේ ඉපදුන, බුදු උන, පිරිනිවුන දවස. ළමයිනේ වරෙල්ලා මාත් එක්ක සිල් ගන්න. උදේ පාන්දරම යන්න ඕන. නැත්තං කණුවක් හරි මුල්ලක් හරි අල්ලගන්න වෙන්නෙ නෑ. උදෙන්ම ගිහින් ඉන්න ඕන. දවසම ඉන්නත් එපායැ."

මේ වයසක, සිල් ඇත්තො කියලා හිතන් ඉන්න අය. මේ අය උදෙන්ම ගිහින් මුල්ලක් අල්ලගෙන නිදාගන්න එක තමයි සිල් ගන්නවා කියලා අදහස් කරන්නෙ.

"අප මහා සම්මාසම්බුදුරජාණන් වහන්සේ..."

"සාදු සාදු සාසාසාදු..."

මොන විකාරයක් ද ඇත්තටම? නිදාගෙන ඉන්න තැනින් ඇහැරිලා සාදු සාදු කියලා බෙරිහන් දෙන්නෙ "බුදුහාමුදුරුවො" කියන වචනෙ ඇහෙද්දි. ආයෙමත් හොදට නිදි. ඇත්තටම වැඩක් තියනවා ද මේ දෙයින්. සිල් ගන්නවා කියලා කියන්නෙ එක දවසකට හරි ගිහි ගෙයින් නික්මයාමක්. නිස්කලන්ක පරිසරේක බනක් භාවනාවක් කරගෙන, ධර්ම සාකච්ඡාවක අර්ථවත්ව යෙදිලා, නොදන්න ධර්ම කරුණු, තමන්ට ගිහි ජීවිතේ ගැන තියන ප්‍රශ්න ගැටළු සාකච්ඡා කරන්නෙ කීයෙන් කීදෙනාද? "මුලාව, ඇලීම, ගැටීම" කියන මේ දේවල් වලින් මිදෙන්න හිතන්නෙ කීයෙන් කීදෙනාද? මේ ලෞකික සැප ගැන නොහිත මොහොතක් ඉන්න අපිට පුළුවන් ද? අපි අපෙන්ම අහලු බලමු.

"ඇත්ත" ගැන කතාකරමු. වෙසක් පොසොන් එද්දී ඉස්සෙල්ලාම දන්සැල් දෙන්නෙ එක්කො හොද ලොකු "මස්කඩකාරයෙක්" නැත්නම් ලෝකෙ නැති වැඩ ඔක්කොම කරලා සල්ලි පොදි ගහ ගත්ත "කළුකඩකාරයෙක්" ඔවුන්ගේ "පවු සමාකරගන්න". ඒත් ඔවුන්ට අමතක වෙච්ච දෙයක් තියනවා. ඔවුන් කරන කර්මය අනුවයි විපාක තීරණය වෙන්නෙ. අහෝසි කම්මයක් නොවුන හැම දෙයක්ම කවදා හරි අපිට පඩිසන් දෙනවා. තමන් සල්ලි හම්බුකරන්න කරපු "පවු" වල විපාක ඔවුන්ට ලැබෙනවා. ඒත් එක්කම ඔවුන් දෙන දන්සැල දෙන්නෙ ඇත්තටම අනිත් මිනිස්සු වෙනුවෙන් නම් ඔවුන්ට ඊට අදාල විපාක ත්, ඒ නැත්නම් ඔවුන් ඒ දේ කරන්නෙ "පවු සමාකරගන්න" නම් ඊට අදාල විපාකත් නොවරදවාම ලැබෙනවා. ඒ කෙසේ වෙතත් දන්සැල වැදලා එන කෙනෙක්,

"ඕකා ලෝකෙ නැති දහදුරා වැඩ ඔක්කොම කරලා සල්ලි පොදි ගහගෙන ඉන්නෙ. මිනිස්සුන්ගෙ සල්ලී හූරගෙන කාලා දැන් සුදනා වෙන්න හදනවා. ඕකුන්ට දන්සැල් එකක් නෙමෙයි දාහක් දෙන්න සල්ලි තියනවා."

කිවුවාම ලැබෙන්නෙ හොද ආශිර්වාදයක් කියලා මම නම් පිලිගන්නෙ නෑ.

තවත් දෙයක්. ගොඩක් අයට අපි "බෞද්ධයො" කියලා මතක් වෙන්නෙ පෝය දවස එද්දි. ගොඩක් තරුණයො එහෙම අනිවාරියයෙන්ම පෝයට හොද ලොකු පන්සලකට යනවා යාළුවො එක්ක. වෙන මොකකටවත් නෙමෙයි. පින් දහම් කරගන්න ආපු "රූපසුන්දරියොන්ගෙ රූසපුව" දැකලා ඉන්ද්‍රියන් පිනවගන්න. ඒ කිසි කෙනෙක් බන කියද්දි පන්සලට වෙලා ඉන්නෙ නෑ. පෝය දවසෙ ඉස්සෙල්ලාම පන්සලට ගිහින් "ඇස" පිනවගෙන පස්සෙ ටවුමට ගිහින් "ඇස, කණ, දිව, නාසය" පිනවගන්න අමතක කරන්නෙ නම් නෑ බොහෝ දෙනෙක්.

අපි බෞද්ධයො වෙන්න ඕන පෝය දවසට විතරක් නෙමෙයි. අපි හැමදාමත් බෞද්ධයො. අනිත් මිනිහෙක්ගෙ දුකකදි හිත උණු නොවෙනවා නම්, වැඩිහිටියෙක් කියන දේකට අවනත නොවෙනවා නම්, අපේ ඉන්ද්‍රියන් පිනවගන්න විතරක් ලොල් වෙලා නම්, අඩු තරමෙ පන්සිල් වල එක සිල් පදයක්වත් ආරක්ෂා කරගන්න බැරි නම්, ඒ ඔක්කොම එහෙම වෙද්දි ලෝකෙට පේන්න සිල්වතෙක් වෙලා හවසට බුදුන් වදිනවා නම් ඒ කෙනා බෞද්ධයෙක් ද?

අපි මේ මනුස්ස ජීවිතේ ලබාගෙන ඉන්නෙ බොහොම අමාරුවෙන් පින් රැස් කරගෙන. ඒ පිනට අර්යක් දෙන්න උත්සාහා කරන්නෙ නැත්නම් අපි අපිටම කරන්නෙ ලොකු වංචාවක්. අපි රවට්ටන්නෙ ලෝකය නෙවෙයි, අපිවමයි.

ඒත් එක්කම කියන්න ඕන නියම බෞද්ධයො විදිහට ජීවත් වෙන රත්තරං මින්ස්සු මේ සමාජයේ ඉන්නවා. මඩේ ඉපදිලා, ඒ මඩේම හැදිලා වැඩිලා, ඒ මඩෙන් උඩට ඇවිත් මුළු ලෝකෙම සුවදවත් කරන ඒ මිනිස්සුන්ට ආගන්තුකයාගෙ උත්තමාචාරය..!!!

සියළු දෙනාගේම සිතේ පහන් සිතුවිලි ජනිත වන වෙසගක් වේවා..!!!

ප.ලි. : මේක කියවන බෞද්ධයන් නොවන අනිත් අයට ත් මේ දේ වැදගත් වෙයි කියලා හිතෙනවා සමහර විට. මොකද "බෞද්ධකම" කියන දේ ගොඩක් පිවිතුරුයි. ඇත්ත "බෞද්ධයො" ඔවුන්ගේ බෞද්ධකම ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කරයි..

පොඩි කාලෙ ජාතික ක්‍රීඩාව - Clip ගැසීම

2012-04-23T12:16:00.000+05:30

මේ පෝස්ට් එක ගහන්න තිබ්බ එකක්. වැරදිලා කලිං පෝස්ට් වෙලා තිබ්බෙ. අග්නි ධාරා අහලා තිබ්බා කෝ පෝස්ට් එක කියලා. ඒක තමයි මේක. හෙහ්. මේවා අමතක වෙන්න කලිං ගහන්නෝනෙ. නැත්තං ආයෙ කවදා කියන්නද. කොහොමින් කොහොම හරි මේ කියන්න යන්නෙ පුංචි කාලෙ ඉදන් අපි නිවාඩුපාඩු වෙලාවක් ආවහාම ගහපු Clip සෙල්ලම ගැන. ඒ කාලෙ සුන්දර මතකයන් මේවා. ක්ලිප් ගහන්න අපිනම් ඉස්සෙල්ලාම පුරුදු උනේ අපි ශිෂ්‍යත්ව පන්ති යන කාලෙ 3 වසරෙ දි. ඒ කාලෙ ක්ලිප් වෙනුවට "විලි ගහනවා" කියන අය දිහා අපි බැලුවෙ ලෝකෙ තිබ්බ නරකම වචනෙ කියපු එකා දිහා බලනවා වගේ. කොහොම හරි "විල්ල" කියන්නෙ "ක්ලිප්" කියන එකේ හරි සිංහල වචනෙ කියලා කවුරුත් පිලිගත්තෙ නෑ. කට්ටිය හිතුවෙ ඒක මාර කැත වචනයක් කියලා. කොහොම හරි මේ තමයි ක්ලිප් සෙල්ලම පරිනාමය උන හැටි.

3 වසරේදි අපි ගැහුවෙ "ක්‍රිකට්" කියලා සෙල්ලමක්. ඒකට ක්ලිප් 2ක් ඕන. ක්‍රීඩකයො ඕනම තරමක් ඉන්න පුළුවන් වැඩිම ළකුණු ගහන එක්කෙනා තමයි දිනන්නෙ. ඉස්සෙල්ලාම කරන්න තියෙන්නෙ "කිරන" එක. ඒ කියන්නෙ ඉස්සෙල්ලාම බැට් කරන්න ඉන්න එක්කෙනාව තෝරන එක. ඒක කරන්නෙ ක්ලිප් දෙක අරගෙන අල්ල උඩ තියලා උඩ දාලා අතේ අනිත්පැත්තට සමබරව තියලා ආයෙ උඩ දාලා අල්ලගන්න එක. එහෙම වැඩි වාර ගාණක් ගන්න කෙනා ඉස්සෙල්ලා ගහන්නෙ. පස්සෙ ක්ලිප් එක බිමට වැටෙන හැටි අනුව 4 හරි 6 හරි කපලා ගහන්න තියෙන්නෙ. ක්‍රීඩකයෙක් දැවී යන්න ක්‍රම කීපයක් තියනවා.

* 4 කපද්දි ක්ලිප් එක ස්පර්ශ වීම.

* ගහන පාර ක්ලිප් එකේ නොවැදීම.

* ක්ලිප් දෙකම එලියට යාම.

* 6ක් කපලා ගැහුවාම ක්ලිප් දෙකම සීමාව ඇතුලත තිබීම.

ටික කලක් යද්දි දිග බංකු වල අපි ගැහුවා තවත් "ක්‍රිකට්" කියලාම ජාතියක්. ඒකෙ කරන්නෙ "බෝගර්" ක්ලිප් දෙක අරගෙන බිමට වැටෙන්නැති වෙන්න පුළුවන් තරම් දිගට දානවා, එහා පැත්තෙ කෙනෙක් 4ක් හරි 6ක් හරි කපලා ගහනවා. මේ ක්‍රීඩාවෙදි ළකුණු අඩුවෙන් තමයි රැස් වෙන්නෙ. එක ළකුණක් කියන්නෙත් දිනන්න හොද ළකුණු මට්ටමක්. තමන් සතුව ඉන්න බෝලර් ලා ගේ හොදකම අනුව තමයි දිනුම තීරණය වෙන්නෙ. (ඒ කාලෙ මම පට්ට බෝලර්. හෙහ්)

(අඩිරූලයි කටර් එකයි යොදාගෙනත් අපි ක්‍රිකට් ගැහුවා. ඒ මේස ක්‍රිකට්. ඒක ගැන කියන්නෙ නෑ මොකද ක්ලිප් සම්බන්ධ නෑ නෙ)

ඔය තියෙන්නෙ බොක්සිං ක්‍රීඩාවෙ තැන් කීපයක්. (මගේ ආර්.සී.ජී ක්ලිප් එක)

ඔන්න ඔහොම අපි 9 වසර වෙනකං ඔය ක්‍රීඩාවෙ නිරත උනා. 9 වසරෙදි අපිට අළුතෙන් හදුන්වාදුන්න ක්‍රීඩාවක් තමයි "Boxing". ඒ කියන්නෙ අපේ පන්ති වල තියන සාමාන්‍ය ඩෙස් එකක හරි මැද පොතක් තියනවා. ක්‍රීඩකයෝ දෙන්නෙක් නම් දෙපැත්තෙ ඉදගන්නවා. ඒ අය වෙන වෙනම ක්ලිප් අරගෙන එක අවස්ථාවකට එක බැගින් ඒ කිල්ප් එකට ගහනවා. කරන්න තියෙන්නෙ ප්‍රතිවාදියාව කොහොම හරි බිමට දාන එක. පළවෙනි වතාවෙම අනිත් කෙනාට Direct ගහන්න බෑ. ඒත් ‍අර මැද්දෙ තියලා තියන පොතේ උඩින් ආවොත් ගහන්න පුළුවන්. දෙන්නාගෙම පළවෙනි පාර ඉවර උනාට පස්සෙ ඕනම තැනකදි අනිත් කෙනාගෙ ක්ලිප් එකට ගහන්න පුළුවන්. එක පාරක් එහෙම වැදුනාම දිගටම ප්‍රතිවාදියාගෙ ක්ලිප් එකට ගහන් යන්න අවස්ථාව තියනවා. එහෙම ගහලා අනිත් කෙනාව විතරක් බිම දාන්න තියෙන්නෙ තමනි උඩ ඉන්දිද්දි. මෙහෙම ඕනම ක්‍රීඩකයන් ගානකට ගහන්න පුළුවන්. ඒ වගේම පිලවල් බෙදිලා ගහන්නත් පුළුවන්.

මේ ක්‍රීඩාව තවත් සංවර්ධනය උනා 10 වසරෙ මැද විතර. ඒක අපි හැදින්වුවෙ "Wrestling" කියලා. අර ජෝන් සීනලා, බිග් ශෝ ලා ගහගන්නෙ. අන්න ඒක තමයි. මේකෙ අපි පන්තියෙ එක එක Titles වලටයි තරග පැවැත්වුවෙ.

* Heavy Weight Championship

* Intercontinental Championship

* WWE Championship

* ECW Championship

* RCG Championship (Richmond College Galle)

ආදී වශයෙන් විවිධ තරග පැවැත්වුවා. මේ එක එක ඒවාට විවිධ නීති තිබ්බා. ඒවා මරු නීති. ඒ වගේම මේ තරග කරන්න විවිධ ක්‍ලිප් තමන් විසින්ම හදාගන්න ඕන. ඒ කියන්නෙ ඉටි පුරවලා, වටේට කොළ ඔතලා, පාට කරලා සෙලෝටේප් ගහලා, එහෙම තමයි හදාගත්තෙ.

මේකත් බොක්සිං එකේ අවස්ථාවක්. (RCG, Intercontinental, Heavy Weight)

Heavy Weight Championship එක සෙල්ලම් කරන්න හොද බර ක්ලිප් එකක් තියෙන්න ඕන. තව සමහර ටයිටල්ස් දිනන්න නම් වෙනත් මැච් දිනලා තියෙන්න ඕන. ඔය හැම එකකම හිමිකාරයෙක් හිටියා. ඒ කෙනාට ඉන්ටර්වල් එකේ හරි ඕෆ් පීරියඩ් එකක හරි චැලේන්ජ් කරන්න පුළුවන් සුදුසුකම් තියන කෙනෙක් ට. ඒ කෙනත් එක්ක ඊට පස්සෙ තරගය පැවැත් වෙනවා මුළු පන්තියම සාක්කි. ඒ කියන්නෙ මුළු පන්තියම බලං ඉන්නවා දෙන්නත් එක්ක ගහගන්න එක. අතින් පයින් නෙමෙයි, ක්ලිප් වලින්. ඔය රෙස්ලිං බලන අය දන්නවා ඇති තියන ටයිටල්ස්. ඒවා ගොඩක් තිබ්බා අපෙත්. ඒ හැම එකකම විශේෂ විදිහක් තිබ්බා ගහන්න. ඒ වගේම දිනුම අයිති කෙනාට අදාල ටයිටල් එක නම යොදාගෙන ක්ලිප් එකක් හදාගන්න අයිතිය තිබ්බා. පෝස්ට් එක පුරාම විවිධ නම් වලින් තියෙන්නෙ ඒවා තමයි.

හොදම වැඩේ කියන්නෙ මේක ගහන්නම කියලා ගොඩක් අය නියපොතු එහෙම වවන්න ගත්තා. ම‍ගෙත් මැද ඇගිල්ලෙ නියපොත්ත වැවුවා. ඒ මොකද කියනවා නම් පළවෙනි පාරම එහා පැත්තෙ ඉන්න කෙනාව බිම දාන්න පුළුවන් පොත උඩින් යන ශොට් එකකදි විතරක් නිසා. ක්ලිප් එක ඇතුලට නියපොත්ත දාලා, නැත්නම් ක්ලිප් එකක දාරෙට නියපොත්ත තියලා උඩට ඉස්සෙන්න ගැහුවාම බබා වගේ යනවා පොත උඩින්. කොහොම හරි ඒ කාලෙ මගේ ගාව ක්ලිප් කලෙක්ශන් එකක් තිබ්බා. එක එක ක්ලිප් එක එක පාටට පාට කරලා කොළ අලවලා ලස්සනට හදලා පෙට්ටියක දාලා තිබ්බා. තව ක්ලිප් බර ගානක් එකතුත් කරා. මේ පෝස්ට් එක පුරාම තියෙන්නෙ ඒ කිලිප් තමයි. ඒත් එක්කම ඔය රෙස්ලිං නොබැලුවාට ඒ කාලෙ තිබ්බ හැම ටයිටල් එකක් වගේම මට තමයි අයිති. හෙහ්..

හදන්න තියන ක්ලිප්, අර මගේ කිලිප් දාපු පෙට්ටිය, ක්ලිප් හැඩ කරපු දියසායම් එක

තරගෙ යෙදෙන අවස්ථාවක්

ඔය තියෙන්නෙ මගේ කලෙක්ශන් එකේ ක්ලිප් කීපයක් මට අයිති වෙච්ච ටයිටල්ස් කීපයක් ඒ කියන්නෙ
(Heavy Weight, RCG, ECW, UMW, Inter Continental)

ඒ කාලෙ මතක් වෙද්දිත් දුකයි. කොහොම හරි අපේ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය පන්තියේ තමයි මේ ක්ලිප් සංස්කෘතිය මෙච්චර තදේට තිබ්බෙ. ඒ කාලෙ මම, පසිදු, චමෝද, සංකල්ප, දසුන්, දුලාන්, කලන, සැලී, සචින් වගේ අය ප්‍රභල ක්‍රීඩකයො. කට්ටිය දැන් හිතනවා ඇති සාමාන්‍ය පෙළ කට්ටිය කොහොම කරාද දන්නෙ නෑ පන්තියම ක්ලිප් ගහ ගහ ඉදලා කියලා. නෑ නෑ බය වෙන්න කාරි නෑ. අපේ පන්තියේ 44 දෙනයි. 11 දෙනෙක්ට A' 9 යි. (25% කට A' 9 යි කිවුවාම කොහොමද? )කිසි කෙනෙක් ෆේල් නෑ. මම ඔය ඉස්සෙල්ලා කිවුව 8 දෙනාගෙන් 3 දෙනෙක්ටත් A' 9 යි. අනිත් අයට A'6 ට වඩා වැඩියි.

ඒ කාලෙ අපි කළේ ඉගෙනගන්න එක විතරක් නෙවෙයි. ගන්න තිබ්බ ෆන් ඔක්කොම ගත්තා යාළුවො එක්ක පන්තියෙ. අන්තිමට කිසි කෙනෙක්ට කතා නොකියන්න රිසල්ට්ස් නුත් ඉබේම වගේ ආවා. ඇත්තටම ඒ කාලෙ නැතිවෙනවා කියලා දැනෙද්දි පුදුම දුකයි හිතට.

ඒ කාලෙ ක්ලිප් වලින් කරපු තව සෙල්ලං කට්ටියට තියනවා නම් කියලා ගියාව වරදක් නෑ. සුන්දර මතක ගොන්නට වැඩි වෙන්නෙ නෑ එකක් වත් අඩු වුනොත් මිස. :)

R.P.L එක දවස

2011-09-22T11:53:00.001+05:30

මේ කියන්න යන්නේ තැනකින් නවත්තපු කතාවක්. හැමෝටම කොහොමද හැදුනෙ කියලා අමතක වෙච්ච R.P.L 2011 තරගාවලිය ගැන. මේ කියන්නේ 2011.09.11 දවසෙ, ඒ කියන්නෙ R.P.L දවසෙ වෙච්ච සිද්ධීන්. මම අනිත් අයට දැනුන විදිය ගැන කියන්න නම් දන්නෙ නෑ. ඒත් මම මට දැනිච්ච දේ කියන්නම්. මේක හැදුන හැටි ගැන මගඇරුනා නම් හැදුන හැටි බලන්න.

කොහොම හරි, එදා ඔක්කොම කටයුතු සූදානම්. මායි ශිරානුයි පහනක් එහෙම පත්තු කරා උදේ පාන්දර. අපි කවදත් කරනවා වගේ ජාතියට උත්තමාචාර කරලා වැඩේ පටන් ගත්තේ. අනිත් අය සීරුවෙන් ඉදන් ජාතික ගීය මුමුනද්දි මමත් එහෙම කරේ නොකර බැරි කමට. මොකද ඉස්සෙල්ලාම තිබ්බේ මගේ කතාව. මම මොනවත් හිතලා තිබුනෙ නෑ මොනවා ද කියන්න ඒන කියලා. ඒක ගැන හිතන්න ගත්තට වැඩකුත් නෑ. අන්තිම මොහොතේ‍. මයික් එක අරන් කටට එන එකක් කියලා දාන්න පස්සෙ මම තීරණය කළා. ජාතික ගීය ඉවරයි. දැන් මයික් එක මගේ අතේ. කතාව පටන් ගන්න විදියක් ඒ වෙනකොටත් මම හිතනවා.

"මීට අවුරුදු 4 කට කලින් R.P.L එක පටන් ගත්තා, මීට අවුරුද්දකට කලින් අපේ පන්තිය R.P.L ශූරයින් උනා, මීට මාස 5 කට කලිං අපි සංවිධායක මණ්ඩලේ පත් කරගත්තා. මීට මාසෙකට කලින් අපි ඔක්කොම හිතලා සැලසුම් කලා. මීට සති 2 කට කලිං අපි හැම බර වැඩක්ම කරන්න ගත්තා. ඊයෙ රෑ වෙද්දි අපි 90% ක් වැඩ ඉවර කලා, අද හැම දෙයක්ම හරියට කරලා අපි R.P.L එක ගහන්නයි යන්නේ....."

මට ඒ කියපු දේ ටිකක් මතකයි. කොහොම හරි වැස්සෙන් වැඩි බාධා එන්නෙ නෑ කියලත් මම කිවුවා. හැමෝම එකමුතු වෙලා කරපු වැඩක අන්තිම ප්‍රතිඵලේ තමයි මේ කියලත් මම කිවුවා වගේ මතකයි. කොහොම හරි හැමෝගෙම කතා ඉවරයි. අපිට මීඩියා එකට කවුරුත් නැතුව හිටියේ. මම අපේ ලේකම්, ශිරාන්ටත් කිවුවා, "මචං, කමෙන්ට්‍රියෙන් තමයි වැඩේ නැගලා යන්නේ, අපි කොච්චර මහන්සි උනත් ඒක නැත්නම් වැඩේ හර නෑ" කියලා. ඒත් අපි වාසනාවන්තයි, මීඩියා යුනිට් එකේ හිටිය "තාත්තා" කියලා කෙනෙක් ව අපේ වැඩේට මුලින් ඉදලාම සහයෝගෙ දුන් සචින් හොයලා දුන්නා. ඔහු තමයි පටන් ගත්තේ. පස්සෙ පළවෙනි මැච් එක ඒක තිබ්බේ. ඒකට කමෙන්ට් කරන්න අපිට ගොඩක් සහය දුන්න "කමල් සහබන්දු" සර් කැමැත්තෙන්ම ඉදිරිපත් උනා. ඒ වගේම සුපිරියට කමෙන්ට්‍රිය කරා.

ඔන්න ඔය විදිහට අපේ වැඩේ නොහිතපු තරම් හොදට කරගෙන යන්න පුලුවන් උනා. ඔන්න ඒක අස්සේ සංකල්ප, මගේ ගජයා ත් ආවා R.P.L එකට. කොහෙන්ද මන්දා FM MIC එකක් අරන් ග්‍රවුන්ඩ් එක වටේ ඉන්න අයගෙ අදහස් දැනගන්න විදිහෙ ජාත්‍යන්තර තරග වල වගේ සුපිරි කමෙන්ට්‍රියක් දුන්නා. ඔන්න ඔහොමයි අපි නොහිතපු විදියට අපිට හොදින් මේ දේ කරන් යන්න පුළුවන් උනේ.

කොහොමින් කොහොම හරි මේ විදිහට තරගවෙලිය ඉදිරියට ගියා. ඒත් කවුරුත් හිතුවෙ නැති විදියට මහා ධාරානිපාත වැස්සක් කඩං වැටුනා. අයියෝ දෙයියනේ. මොනවා කරන්නද. මට හිතාගන්නවත් බෑ. පුදුම විදිහට වහින්න ගත්තා. වැස්ස පෑවුවත් ගහන්න බැරි වෙයි කියලා මට හිතුනේ. ඒ තරම් මඩ වෙලා. ඒත් වැස්ස පෑවුවා. අපේ සංවිධායක කමිටුව ඉස්සෙල්ලාම බැස්සෙ ග්‍රවුන්ඩ් එකට. අර ඇදන් හිටපු හොද ඇදුම් පිටින්. කලිසම පොඩ්ඩක් උඩට නවාගෙන ස්පොන්ජ් වගයක් ඉල්ලගෙන වතුර ඇද්දා. ආයෙ විකට් ටික හිටෙවුවා. වැඩේ ආයෙ පටන් ගත්තා. අපිට අපේ අනිත් යාළුවොත් මාර සහයෝගයක් දුන්නා. ඒත් කියන්න දුකයි අපි අර ඇදුම් පිටින් එලියට ඇවිත් වතුර අදිද්දි පිරිසක් හොදට වැඩි වෙලා අපි කන කට්ට දිහා බලන් හිටියා කියලා. කොහොම හරි ඉක්මනටම ආයෙ ගහන්න පුළුවන් උනා. කට්ටිය ලිස්සුවා, වැටුනා, මඩ ගා ගත්තා, මඩ නෑවා. ඒත් තරගෙ අත්තැරියෙ නෑ කවුරුත්.

දැන් අවසන් මහා තරගෙ පටන් ගන්න වෙලාව. මම කාසියේ වාසිය එහෙම බලලා තරගෙ පටන් ගත්තා. තරගෙ ටිකක් යද්දි ආයෙ වහින්න ගත්තා. කට්ටිය ආයෙමත් පැවිලියන් එකට දුවගෙන ආවා. තවත් වෙලා අරින්නත් බෑ.

"ඒ බං මොකෝ කරන්නෙ.. වැස්සෙ ගහමු ද?"

"හරි බං.. ගහමු.."

එච්චරයි. ග්‍රවුන්ඩ් එකට හොදටම වහිනවා. ඒ අස්සෙ ප්ලේයර්ස් ලා ආයෙ ග්‍රව්න්ඩ් එකට යද්දි ඒ ප්‍රීති ඝෝශාව කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නෑ. ඒක අස්සෙ සංකල්ප ට වචන හිග වෙලා.

"ඒ බං කියපන්, ස්වභාවධර්මෙ භාදාවක් නොකර ආශිර්වාදයක් කරන් අපි 2011 RPL Finales ගහන්නෙ කියලා. ඒකට හැමෝම සූදානම්, රිච්මන්ඩ් එකේ හැමෝගෙම ශක්තිය ඒක, කොච්චර කරදර ආවත් ඒවා ආශිර්වාදයක් කරන් ඉදිරියටම යනවා කියලා."

ඒක ඒ විදිහටම කියඋනා. ඇත්තටම ඒක ඇත්තක්. කොච්චර කරදර ආවත් රිච්මන්ඩ් කියන නම තියන්න අපි ඕන දෙයක් කරනවා. ඒත් එක්කම මේ පාර R.P.L එක ඉතිහාසගතයි. හොදම සංවිධානය වගේම අමුතුම ජාතියේ අවසන් මහා තරගයක් තියන්න ත් පුළුවන් උනා‍. අන්තිම තරගෙ 13-D වැල්ලෙ ෆයිටර්ස් කණ්ඩායම දිනාගත්තා. අන්තිමට වැල්ලෙ ෆයිටර්ස් නායක අපි හැමෝම කියන "ජගරි" මට කිවුවේ, "මචං, දිනනවා කිවුවා, ඔන්න දින්නා" කියලා. අපි ඒ කණ්ඩායමේ අපේ සහෝදරයන්ට සුභ පතනවා.

අවසන් තරගෙ ඔහොම යද්දි අපේ සර් ලා එක එක්කෙනා ග්‍රවුන්ඩ් එකට එනවා. ඒ අපේ ගුරු සිසු තරගෙ ට. මේ පෝස්ට් එක දිග වැඩි වෙන නිසා ඒකයි අන්තිමට තෑගි බෙදාදීමයි, වෙච්ච අමුත් කතා ටිකකුයි ඊලග පෝස්ට් එකේ දාන්නම්.