Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Reload 15_2026 14.10.2026

2026-10-14T22:56:26.766+03:00

Το Reload 15_2026, το τελευταίο της σειράς, είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα: δεν ανατρέχει σε μνήμες που ήδη κουβαλάμε, αλλά χτίζει τον τόπο στον οποίο θα επιστρέφουμε στο μέλλον, για να αφήνουμε εκεί αναμνήσεις και συναισθήματα, αλλά και για να ελέγχουμε πόσο καλά ακούσαμε. Ένα είναι σίγουρο: το μουσικό «τώρα» που εξερευνούμε εδώ δεν χρειάζεται καταιγισμό από hype στα media. Πηγάζει από δίσκους που ξεχωρίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο και κάνουν τον γύρο του διαδικτύου χάρη σε ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτούς. Επιπλέον, κερδίζει από συνεργασίες που φέρνουν κοντά διαφορετικούς κόσμους, όπως οι Fontaines D.C. με τη Rosalía ή οι Mogwai με τον Iggy Pop.

Είναι το τελευταίο βήμα πριν από τη μεγάλη πρεμιέρα. Πολλά από τα τραγούδια του θα τα βρείτε πολύ σύντομα και στις λίστες μου, ενώ θα τα ακούσετε και στην εκπομπή τις επόμενες Κυριακές (19:00–21:00, πάντα στο InnerSound). Είναι φτιαγμένο για να σας συντροφεύει παντού: στον δρόμο, στο σπίτι, με ακουστικά ή στη διαπασών. Καλή ακρόαση και ραντεβού στον αέρα την Κυριακή 18/10/2026 (www.innersound-radio.com).

playlist:

1. RÖYKSOPP – Eple

2. SYLVAN ESSO – Hot Slob

3. SLOW PULP – Melodie

4. BODEGA – Slow Train

5. DEATH VALLEY GIRLS – Plant Magic

6. NOTHING BUT THIEVES – Stray Dogs

7. TURNSTILE, SLAYYYTER – BIRDS (SLAYYYTER VERSION)

8. CAMERON WINTER – Love Takes Miles (Live at Carnegie Hall)

9. JONATHAN BREE – Disappear

10. FONTAINES D.C. ft. ROSALÍA – Where Is Gone?

11. PROTOMARTYR – Exalted Eagles

12. GILLA BAND – The Angelus

13. CHAT PILE – Deep Blue

14. MOGWAI ft. IGGY POP – Underground

15. RADIE PEAT – The Moon And Stars

16. L’RAIN – borderline

17. MECHANIMAL – Χωρίς Συνδρομή

18. VENUS VOLCANISM – Dreams

19. MARVA VON THEO – Where She Belongs

Reload 15: Memory Foam_21st Century Septembers/Octobers Special_20_[01,06,11,16,21]

2026-10-07T23:34:45.958+03:00

Όπως και τα δύο πρώτα, το τρίτο και τελευταίο μέρος του Memory Foam δεν κοιτάζει πίσω. Στέκεται στο 2026 και ακούει τραγούδια από πέντε φθινόπωρα του 21ου αιώνα, που ακούγονται σαν να κυκλοφόρησαν σήμερα το πρωί.

Δύο σταθερές ενότητες κρατούν το ταξίδι αυτό, πλην των εισαγωγικών τραγουδιών και της σύνθεσης των τίτλων τέλους. H πρώτη απλώνεται από το 2001 ως το 2011, η δεύτερη από το 2016 ως το 2021. Μέσα τους οι χρονιές δεν μπαίνουν στη σειρά. Ανακατεύονται ελεύθερα, όπως ανακατεύονται και στη μνήμη.

Τα κομμάτια έρχονται από παντού: από την Ισλανδία και τη Νορβηγία, από το Μόντρεαλ και τη Μελβούρνη, από το Λονδίνο και το Παρίσι. Από το post-punk και το hyperpop, από την ένταση και την παραίτηση. Μοιάζουν να μην ανήκουν στο ίδιο σύνολο, κι όμως συμπληρώνουν μαζί ένα ψυχογραφικό παζλ της προσωπικής μου εμπειρίας από αυτές τις κυκλοφορίες.

Θυμάμαι πότε τα πρωτάκουσα και θυμάμαι την πρώτη εντύπωση. Μόνο που στο μεταξύ έμειναν στα βαρέλια της μνήμης και ωρίμασαν. Σήμερα δεν μοιάζουν με ενθύμια της εποχής τους. Συνεχίζουν να προσαρμόζονται στις διαθέσεις και να ακούγονται πιο συμπαγή από ποτέ.

Γι' αυτό και το Memory Foam δεν είναι νοσταλγία. Είναι μνήμη που παίρνει το σχήμα του αυτιού που ακούει, κράτημα για τις διαθέσεις, συντροφιά που διαρκεί. Από τον Σεπτέμβρη στον Οκτώβρη, οι νότες γίνονται φύλλα και τα φύλλα επιστρέφουν νότες.

Ένα mixtape όπου μιλούν μόνο τα τραγούδια, και η τελευταία χρονική στάση της σειράς. Ακολουθεί ένα ακόμη, το τελικό mixtape του Reload 15, με κυκλοφορίες του 2026: ένα πρώτο απόθεμα από όσα θα παρουσιάζουμε πλέον ζωντανά, πάντα στον InnerSound radio, από τις 18 Οκτωβρίου και ύστερα (καλώς εχόντων των πραγμάτων). Θα υπάρξουν περισσότερες ενημερώσεις προσεχώς.

playlist:

1. THE KILLERS – Enterlude

2. THE KILLERS – When We Were Young

3. DUM DUM GIRLS – Always Looking

4. VERONICA FALLS – Found Love In A Graveyard

5. FUGAZI – Epic Problem

6. ST. VINCENT – Cruel

7. NEON INDIAN – Halogen ( I Could Be A Shadow)

8. STILL CORNERS – Endless Summer

9. BEACH HOUSE – Master Of None

10. PUSCIFER – Green Valley

11. SONIDOS DE LA NOCHE (THE RESIDENTS) – Dead Man On The Floor

12. SONIDOS DE LA NOCHE (THE RESIDENTS) - Bitter Biter

13. YAMANTAKA//SONIC TITAN – Hoshi Neko

14. THE MARS VOLTA – Viscera Eyes

15. FUTURE ISLANDS – Balance

16. M83 – Reunion

17. ZOLA JESUS – Vessels

18. BJORK – Crystalline

19. THE CARETAKER – It’s Just A Burning Memory

20. NICK CAVE & THE BAD SEEDS – Jesus Alone

21. LITTLE SIMZ – Introvert

22. LA FEMME – Mycose

23. KÆLAN MIKLA – Ósýnileg

24. ACTORS – Love You More

25. AMYL & THE SNIFFERS – Guided By Angels

26. POPPY – Flux

27. POND – Song For Agnes

28. JENNY HVAL – Conceptual Romance

29. TIRZAH – Tectonic

30. PINKPANTHERESS – I Must Apologise

31. PINKPANTHERESS - Break It Off(Bonus)

32. MAGDALENA BAY – Dreamcatching

33. RÖYKSOPP – 40 Years Back/Come

Reload 15: Memory Foam_90’s September Special: 1991/1996

2026-09-29T23:22:06.289+03:00

Η σειρά Memory Foam είναι κάτι σαν προσωπικός στοχασμός πάνω σε μουσικές κυκλοφορίες που μπορεί να χαρακτήρισαν τον Σεπτέμβρη στον οποίο εμφανίστηκαν — ή και όχι. Οι ηχώ τους, όμως, επιμένουν. Και κάποιες φορές με στοιχειώνουν σήμερα περισσότερο απ’ όσο τότε.

Γι’ αυτό τα Memory Foam δεν είναι ρομαντικές βόλτες στη λεωφόρο της Μνήμης. Ούτε νοσταλγικά ταξίδια στα «καλύτερά μας χρόνια». Αυτές οι μουσικές ζητούν θέση δίπλα στις σημερινές κυκλοφορίες: ως επιρροές, αντιλήψεις, εμπειρία· ως ένας τρόπος ακρόασης που εξακολουθεί να μας διαμορφώνει.

Η δεκαετία του ’90, φυσικά, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Το δεύτερο από τα τρία φετινά Memory Foam στέκεται στο 1991 και το 1996 — δύο χρονιές ιδιαίτερης σημασίας για μένα, δύο στιγμές στο χωροχρόνο που λένε πολλά για το τι μπορούσε να σημαίνει «μουσική» για ορισμένα ακροατήρια και για μένα εκείνη την εποχή αλλά και μετέπειτα.

Το mixtape διαρκεί 2 ώρες και 18 λεπτά και περιλαμβάνει δίσκους που εξακολουθούν να με απασχολούν — και να απασχολούν ακροατές — εδώ και δεκαετίες. Δίσκους που, αντί να παλιώνουν, μοιάζουν να ωριμάζουν μαζί μας.

Επέλεξα 32 αποσπάσματα: από 14 άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1991, ένα EP του Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, 13 άλμπουμ του Σεπτεμβρίου του 1996 και ένα ακόμη του Αυγούστου του ’96.

Κάποια από τα τραγούδια είχαν ήδη ακουστεί πριν από τον Σεπτέμβριο των αντίστοιχων ετών· άλλα κυκλοφόρησαν ως singles αργότερα. Δεν με ενδιέφερε, όμως, να φτιάξω ένα σχολαστικό ημερολόγιο κυκλοφοριών. Με ενδιέφερε να ξαναμπώ στο ηχητικό περιβάλλον εκείνων των δύο ετών και να δω τι από αυτό εξακολουθεί να ακούγεται ζωντανό σήμερα.

Και για να συμβεί αυτό, χρειάζεται εύρος.

Δηλαδή τι σημαίνει «δεν μπορείς να βάλεις KYUSS και AFX στο ίδιο mixtape»;

Πλάκα μου κάνετε;

Αυτό ακριβώς ήταν τα ’90s για μένα: ένα μουσικό πανδαιμόνιο. Κιθάρες, rave, shoegaze, hip-hop τεχνικές, alternative rock, trip-hop, industrial, pop, psychedelia, electronica — όχι ως ξεχωριστά κουτάκια, αλλά ως πράγματα που μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα στη ζωή του ίδιου ακροατή.

Ένα όργιο ήχων που σχεδόν δεν σταμάτησε μέχρι να σβήσει η δεκαετία και να μπούμε στην επόμενη λίγο πιο ήρεμοι — ή τουλάχιστον έτσι θέλω να το θυμάμαι.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες πίσω από αυτές τις επιλογές που δεν χωρούν εδώ. Άλλωστε, αυτό είναι δουλειά της μουσικής.

Το Memory Foam_90’s September Special_1991/1996 είναι ένα μικρό δείγμα του τι συνέβαινε τότε — αλλά κυρίως μια προσπάθεια να ακούσουμε τι σημαίνουν εκείνα τα χρόνια σήμερα.

Γιατί το εντυπωσιακό δεν είναι ότι αυτή η μουσική επέζησε.

Είναι ότι μεγάλο μέρος της εξακολουθεί να ακούγεται σαν να μην έχει τελειώσει ακόμη.

Playlist:

1. NIGHTMARES ON WAX – Dextrous

2. PRIMAL SCREAM – Loaded

3. SAINT ETIENNE – Only Love Can Break Your Heart

4. STEREOLAB – Super-Electric

5. SLOWDIVE – Spanish Air

6. CRANES – Leaves Of Summer

7. HIS NAME IS ALIVE – There’s Something Between Us And He’s Changing My Words

8. HIS NAME IS ALIVE - Why People Disappear

9. LYCIA – Ionia

10. RED HOT CHILLI PEPPERS – Blood Sugar Sex Magik

11. PIXIES – Alec Eiffel

12. NIRVANA – Drain You

13. KYUSS – Love Has Passed Me By

14. AFX – Entrance To Exit

15. L.A. STYLE – James Brown Is Dead (original mix w/out rap)

16. ORBITAL – Speed Freak

17. PORCUPINE TREE – Bornlivedie

18. PORCUPINE TREE - Signify

19. TOOL – Stinkfist

20. WEEZER – Tired Of Sex

21. SUEDE – Trash

22. THE CARDIGANS – Your New Cuckoo

23. SPACE – Me And You Versus The World

24. KULA SHAKER – Tattva

25. dEUS – Fell Off The Floor, Man

26. MOBY – That’s When I Reach To My Revolver

27. FATBOY SLIM – Going Out Of My Head

28. DJ SHADOW – Building Steam With A Grain Of Salt

29. SNEAKER PIMPS – Spin Spin Sugar

30. R.E.M. – Electrolite

31. SNEAKER PIMPS - 6 Underground

32. LAMB – Górecki

TY SEGALL, live at FLOYD, 25.9.2026

2026-09-26T12:21:33.266+03:00

«Κάθε καλλιτέχνης στον καιρό του» — ίσως το έχετε ακούσει να λέγεται. Αν ήμουν τεχνητή νοημοσύνη, θα ρωτούσα όσους το λένε τι πίνουν ή, έστω, τι ακριβώς εννοούν. Ένας από αυτούς που το λένε είναι και ο υποφαινόμενος. Ο καλλιτέχνης για τον οποίο γίνεται λόγος, αυτή τη φορά, είναι ο Ty Garrett Segall: σχεδόν σαράντα ετών, με εξαιρετική πορεία στο ευρύτερο τοπίο του rock’n’roll, κυρίως μέσα στη δεκαετία του ’10, και με ακόμη πιο συνεπή παρουσία στην τρέχουσα. Το όνομά του το άκουσα για πρώτη φορά στα τέλη των ’00, όταν δύο φίλοι συζητούσαν για το επερχόμενο Primavera — ήδη από τότε απαραίτητο προορισμό για τους πιστούς του indie. Φαντάστηκα πως θα ήταν ακόμη ένας hipster καλλιτέχνης με lo-fi ή pastoral electronica προφίλ. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου όταν, λίγους μήνες αργότερα, τον άκουσα και κατάλαβα ότι επρόκειτο για μουσικό καθαρόαιμου ροκ: βγαλμένο κατευθείαν από τις garage και ψυχεδελικές μέρες των ’60 και από όσα ακολούθησαν στην ηλεκτρική διαμόρφωση του είδους.

Τουλάχιστον τα τελευταία οκτώ χρόνια παρακολουθώ πιο στενά τη δραστηριότητά του. Κι ενώ πάντα τον θεωρούσα έναν από τους τρεις σημαντικότερους νέους ροκ καλλιτέχνες της γενιάς του, δεν είχα καταφέρει να τον δω σε καμία από τις τρεις επισκέψεις του την προηγούμενη δεκαετία. Τα κατάφερα όμως στην τέταρτη — και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή: τώρα που έχω πια σφαιρική άποψη για τον καλλιτέχνη και μου αρέσει περισσότερο από ποτέ. Κάτι που, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει την αρχική φράση του κειμένου. Αυτή τη φορά είχε στις αποσκευές του το ''Chrome'', έναν από τους πιο δυναμικούς ροκ δίσκους της χρονιάς: γεμάτο τραγούδια γραμμένα όπως παλιά — ανεπιτήδευτα, δυνατά και πιο προσανατολισμένα στον σκληρό ήχο, χωρίς τις ψυχεδελικές και folk επιρροές των προηγούμενων δουλειών του. Ήταν από την αρχή ένας δίσκος που ζητούσε να παρουσιαστεί ζωντανά. Και έτσι ακριβώς έγινε στο Floyd.

Εμφανίστηκε πλαισιωμένος από την μπάντα που τον συνοδεύει τα τελευταία χρόνια και έπαιξε ένα σετ στηριγμένο στα τραγούδια του ''Chrome'', εμπλουτισμένο με μερικά πολύ δυνατά κομμάτια από το παρελθόν — γνωστά και αγαπημένα, αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κοινού (She, Manipulator, Girlfriend κ.ά.).

Έπαιξε δυνατά. Πολύ δυνατά: με τους ενισχυτές στο τέρμα και τις παραμορφώσεις σε τέτοιο επίπεδο, που την επόμενη μέρα τα αυτιά μας ξύπνησαν βουλωμένα. Η γενική αίσθηση ήταν πως η μπάντα δεν ήρθε για hi-fi και κρυστάλλινο ήχο, αλλά για ηλεκτρικές παραμορφώσεις με ταυτότητα. Τα τραγούδια δεν είχαν την καθαρότητα των ηχογραφήσεων — όμως, στην περίπτωση του Segall και της μπάντας του επί σκηνής, κάτι τέτοιο ούτε θα ταίριαζε ούτε ήταν το ζητούμενο. Με έλεγχο και «ακριβείς βολές», τα κομμάτια ανέδειξαν τις αρετές τους και έδωσαν στο κοινό την ορμή που χρειαζόταν για να διασχίσει την ηλεκτρική καταιγίδα αλώβητο, και μάλιστα ενισχυμένο. Κι επειδή ο Ty Segall δεν είναι παιδί της εποχής του διαδικτύου — δύσκολα θα γίνει viral, θα ακουστεί σαν αξεσουάρ ή θα γίνει το talk of the town — τα κινητά σηκώνονταν διακριτικά και από λίγους. Έτσι, το κοινό έμεινε προσηλωμένο και συμμετείχε ουσιαστικά σε ό,τι συνέβαινε πάνω στη σκηνή.

Δεν έλειψε βέβαια και το απρόοπτο: ένα πρόβλημα στην μπότα των drums, που η μπάντα αντιμετώπισε με αξιοσημείωτη ευελιξία και αποτελεσματικότητα. Και σαν δώρο, εκτός προγράμματος, μας χάρισαν μια ηλεκτρισμένη διασκευή του «Ziggy Stardust» που θα τη θυμόμαστε για καιρό.

Ήταν μια παλιομοδίτικη νύχτα σε ροκ κλαμπ, από εκείνες που δεν ξέρεις αν θα ξεχαστούν. Από μένα, πάντως, σίγουρα όχι. Όσο για τον Ty Segall, θα συνεχίσει για πολύ καιρό ακόμη να μας δίνει μουσική για να περνάμε όμορφα, βάζοντας τα αυτιά μας σε δοκιμασία και τη μνήμη μας σε εγρήγορση.

Reload 15_Memory Foam: Septembers 1966/1971/1976/1981/ 1986

2026-09-23T23:14:19.227+03:00

Το επιχείρησα πέρυσι, το ξανακάνω και φέτος. Λίγο πριν ανοίξει ο 15ος κύκλος της εκπομπής, σας προτείνω ένα μουσικό ταξίδι με άξονα τον Σεπτέμβριο, «πετώντας» ανά πενταετίες: από το 1966 ως το 1986, σε πρώτη φάση και από το 1991 στο 2021 στην επόμενη.

Μην το πείτε όμως νοσταλγία. Δεν γυρίζουμε πίσω στη μνήμη. Μένουμε εδώ, στο σήμερα, και ακούμε από το σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα. Κι από εκεί διαπιστώνουμε κάτι απλό: αυτές οι ηχογραφήσεις δεν έχουν ξεθωριάσει. Είναι ακέραιες, με όλη τους την ουσία, όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Σαν το memory foam, κρατούν το αποτύπωμα όσων τις άκουσαν, αλλά επιστρέφουν πάντα στο δικό τους σχήμα.

Γιατί τώρα; Γιατί πριν από κάθε πρεμιέρα αξίζει να ανατρέχουμε στους δίσκους και στα είδη που διαμόρφωσαν την αισθητική της εκπομπής. Είναι τα δικά μας saving points, εκεί που γυρνάμε όταν χρειαζόμαστε μουσική περισυλλογή και επαναπροσδιορισμό. Οι ηχογραφήσεις που αγαπάμε μεγαλώνουν μαζί μας, όποια χρονιά κι αν κυκλοφόρησαν.

Ορίστε λοιπόν τα πρώτα 24 άλμπουμ. Μπορείτε να τα ξανακούσετε, να τα επαναξιολογήσετε ή και να τα γνωρίσετε για πρώτη φορά, αν δεν έτυχε όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα θα βρείτε bossa nova και βρετανικό folk, glam και zeuhl, krautrock, soul, βραζιλιάνικο groove και ιταλική pop, new wave, synth-pop, industrial, τα αιθέρια τοπία της 4AD και τα πρώιμα θαύματα του Moog.

Θα βρείτε και τρεις ζαβολιές: ένα άλμπουμ κυκλοφόρησε στα τέλη Αυγούστου και δύο στις αρχές Οκτωβρίου. Μπήκαν επίτηδες, γιατί είναι πολύ αγαπημένοι δίσκοι και γιατί το ότι δεν βγήκαν μέσα στον Σεπτέμβριο μπορεί να οφείλεται σε αστάθμητους, τυχαίους παράγοντες. Έκαναν όμως τα φθινόπωρά μας υπέροχα; Τα έκαναν.

Πατήστε λοιπόν play. Από την «Καλοκαιρινή Σάμπα» ως την ανάγκη των φυτών για μουσική, από το φως στο σκοτάδι και πάλι πίσω, από την απλή μελωδία στο ονειροπόλημα και την ηχητική περιπέτεια, αυτοί οι δίσκοι έγραψαν ιστορία. Άλλοτε φανερά κι άλλοτε στα κρυφά. Άλλοτε για πολλούς κι άλλοτε για λίγους. Άλλοτε από τη μέρα που κυκλοφόρησαν κι άλλοτε αλλάζοντας ζωές ακόμα και τώρα που μιλάμε (στη δική μου περίπτωση, οι MAGMA).

Φυσικά η υπόλοιπη αναζήτηση των δίσκων αυτών είναι το δικός σας ταξίδι ύστερα από αυτή την ακρόαση.

playlist:

WALTER WANDERLEY – Summer Samba (So Nice) (single version)
SANDY DENNY - Late November
CURVED AIR – Back Street Luv
T. REX – Rip Off
MAGMA – Üdü Wüdü
JORGE BEN – África Brasil (Zumbi)
STEVIE WONDER – Pastime Paradise
LUCIO BATTISTI – Ancora Tu
BE BOP DELUXE – Orphans Of Babylon
CAN – I Want More
YELLO – Daily Disco
HEAVEN 17 – The Height Of The Fighting
DEVO – Beautiful World
FRANCO BATTIATO – Summer On A Solitary Beach
ULTRAVOX – The Voice
THE GUN CLUB – She’s Like Heroin To Me
LES RITA MITSOUKO – C'est Comme Ça
NEW ORDER – Bizarre Love Triangle
SKINNY PUPPY – Dig It (12’’ version)
LOVE AND ROCKETS – It Could Be Sunshine
ROBYN HITCHCOCK & THE EGYPTIANS – Airscape
DAVID SYLVIAN – Taking The Veil
THIS MORTAL COIL – Strength Of Strings
THIS MORTAL COIL – Morning Glory
MORT GARSON – Ode To An African Violet

Resort Radio Special_DANCESTERIA_The Floor Ritual_SUMMER 2026 [15.8.26]

2026-08-16T10:04:30.308+03:00

Συνεχίζουμε με το τρίτο κατά σειρά mixtape μέσα από το φαντασιακό resort που επιμελείται μουσικά Το Σπίτι Με Τα Παράξενα. Περιλαμβάνει τριάντα συνθέσεις που καλύπτουν ρυθμικές περιοχές οικείες και αγαπημένες από τη δεκαετία του ’80 και μετά. Το concept του τελευταίου άλμπουμ της Madonna μου έδωσε κάποιες ιδέες ώστε να μαζέψω σχεδόν όλα τα κομμάτια που μου αρέσουν το 2026 και με κρατούν σε μόνιμη ρυθμική κίνηση — αν όχι χορό — αυτό το Καλοκαίρι. Πολλά από αυτά τα ακούγατε στις εκπομπές φέτος, αλλά υπάρχουν και πολύ δυνατά κομμάτια από την πρόσφατη παραγωγή. House, techno, trance, breakbeat, electro, μετα-hyper pop και industrial, σε αναβαθμισμένες μορφές από τη νέα γενιά μουσικών αλλά και από τέσσερα παλιότερα ονόματα που έζησαν και διασκέδασαν αυτά τα είδη στην πρώτη τους μορφή — και τα επιστρέφουν τώρα με τις καλύτερες ηχογραφήσεις τους εδώ και καιρό.

Είναι υλικό που έβαλα απλώς στη σειρά με στοιχειώδεις παραμέτρους: υπακούει σε ελάχιστη dj-ίστικη λογική και έχει αυτόματο mix, χωρίς να πειραχτεί κανένα κουμπί κατά την ηχογράφησή του — αλλά δεν είναι κάτι μηχανικό ή ψυχρό. Οι προθέσεις μου περιγράφονται καλύτερα σε μερικούς στίχους και τίτλους των επιλογών, και οι οδηγίες είναι απλές:

Α. Πατήστε play. Β. Ξεχάστε τον πλανήτη για δύο ώρες. Γ. Ξεδώστε.

The Floor ritual:

MADONNA – Danceteria
MADONNA – I Feel So Free
WET LEG ft. HORSEGIIRL – cpr (horsegiirL remix)
BOY HARSHER – Hard Beat
CONFIDENCE MAN – Young London
JACQUES GREENE – Presence
RARE DM – Compliment
KING GIZZARD & THE LIZARD WIZZARD – Rapid Alpha Decay
INCIRRINA – Always Here
DURAN DURAN ft. NILE RODGERS – Free To Love
KAITLYN AURELIA SMITH – GTP!
BOYS NOIZE ft. ADAME DJ, THALIA ABDON & MC DA FRANCA – Baile Df
NINE INCH NOIZE – Came Back Haunted (NINE INCH NOIZE version)
FCUKERS – Beatback (JUSTIN STRAUSS en la piscina remix)
PEGGY GOU ft. AYRA STARR – Wo, Man (edit)
CFCF ft. CECILE BELIEVE – Bad Song
SOFT CELL – Danceteria
DECIUS – Body Office
OVERMONO ft. KINDORA – Even Angels Ghost
DJ SEINFELD – Turning The Page
FCUKERS – if you wanna party, come over to my house (ELI ESCOBAR remix)
KIM PETRAS – Pop Sound
OVERMONO – Lockup
FRED AGAIN... ft. JAMIE T – Lights Burn Dimmer
NIA ARCHIVES – Vertical
BRUTALISMUS 3000 – Kairo
SAFETY TRANCE ft. SIX SEX – No Me Quiero Dormir
ELA MINUS, NICK LEÓN – qué les pasó a mis amigos??
NIA ARCHIVES – Dance With Me 2nite
PAN PAN – Μέσα Μου Χορεύω Ακόμα

Resort Radio Special: Electric Dreamy summer 2026

2026-08-09T13:08:08.771+03:00

Το καλοκαίρι κυλά ζεστό, επικίνδυνο και σκληρό. Με αλλαγές να «ψήνονται»-όχι πάντα ευνοϊκά- και με την ΤΝ να μπαίνει παντού — στις εταιρείες, στις συνήθειες, στις συζητήσεις μας — άλλοτε σαν απειλή, άλλοτε σαν παιχνίδι, άλλοτε σαν εργαλείο που αξίζει να δοκιμάσουμε χωρίς υστερία και χωρίς αφέλεια.

Μέσα σε αυτή τη ζέστη επιστρέφει το resort radio special με ένα mixtape που ψάχνει φως, ένταση και δροσιά: alternative rock, pop εκρήξεις και φωτεινές πειραματικές διαδρομές από Charli XCX, Olivia Rodrigo, SUGAR, Panda Bear και άλλες εμμονές της σεζόν.

Για ακροάσεις με την ένταση δυνατά!

Λίστα:

LOS BITCHOS ft. ADRIAN QUESADA & SINKANE – Hang Up (pt2)
BLAMING TIGER – Keep On
JOSH DA COSTA – Skygirl
CLUB 8 – Echoes Of Our Times
NEW RADICALS – One Night Only (Break Loose Break Free!)
OLIVIA RODRIGO – Expectations
WISHY – Lovesick
PANDA BEAR & SONIC BOOM – Revive Him
HOLY WAVE – first DAE
ELEPHANT STONE – I Got A Pill
ULRIKA SPACEK – Picto (WING! Remix)
DIIV – The Fountain
SUGAR – Keep Looping
CHARLI XCX – Yeah
TY SEGALL – Running To Nowhere
KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD – Level 5
QUEENS OF THE STONE AGE – Easy Street
YARD ACT – Tall Tales
POND – Skyworks
GRAHAM COXON – When You Find Out
THIS IS LORELEI – Billy Came Back
BLACK MARBLE – Anything
WINTER – Hollow (mixtape version)
LAST DAYS OF HEAVEN – Blushing 1

Resort Radio Special_Dance After Curfew III_Swing after curfew

2026-08-01T00:56:37.887+03:00

Το σκηνικό είναι απλό: ένα θέρετρο που δεν θα βρείτε σε κανέναν χάρτη, με έναν ραδιοφωνικό σταθμό να εκπέμπει όλο το εικοσιτετράωρο και ένα μυστικό κλαμπ κρυμμένο μέσα. Μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει η απαγόρευση κυκλοφορίας — και τότε ξεκινούν τα πάρτι. Η μουσική που παίζεται εκεί δημιουργεί τα ιδιαίτερα mixtapes που ακούτε κάθε χρόνο.

Η δεκαετία του '80 επέστρεψε αυτό το καλοκαίρι, φέρνοντας αναμνήσεις και μαζί τους, αναμνήσεις από τραγούδια που άκουγα πολύ τότε, τραγούδια που ανακάλυψα αργότερα ή τραγούδια που επανεκτίμησα με την πάροδο του χρόνου.

Η αίσθηση της ακρόασης πρωτότυπων τραγουδιών της δεκαετίας του '80 το 2026 είναι πολύ διαφορετική από το να τα ακούς στη δεκαετία γέννησής τους, καθώς δεν είμαστε ποτέ ίδιοι με τους νεότερους εαυτούς μας ή δεν έχουμε καν γεννηθεί τότε. Αν έκανα ραδιοφωνικές εκπομπές ή mixtapes τότε, μερικά από αυτά τα κομμάτια που πρόκειται να ακούσετε πιθανότατα θα είχαν μείνει έξω. Μπορεί να είχα επιλέξει πιο σκληρά, πιο σκληρά, πιο σκοτεινά. Αλλά το καλοκαίρι μαλακώνει τις γωνίες: θέλει μελωδίες, νεύρο, όνειρο και ρυθμό όχι θόρυβο, σκληρά ηλεκτρονικά ή τετριμμένες ποπ λιχουδιές.

Σας παρουσιάζω λοιπόν, την τρίτη συλλογή. Μεγαλύτερη σε διάρκεια, ευρύτερη σε στυλ και διάθεση ζωντανή και αφυπνισμένη. Δεν χρειαζόμουν ένα σετ για χαλάρωση, μια παραδοσιακή λίστα με τραγούδια με συγκεκριμένη σειρά ή ύφος είτε για να πίνει κανείς ποτό ήσυχα είτε για πάρτι με εξοντωτικά bpm και «άγρια» χαρά. Ήθελα μια μικρή περιπέτεια: ένα σετ που δεν ακολουθεί σταθερά BPM ή τονικές ομοιότητες αλλά κινείται κατά κύματα και ξαφνικές μεταπτώσεις. Οι αλλαγές έχουν τόση σημασία όσο και τα ίδια τα τραγούδια τα οποία τα γνωρίζετε όλοι αλλά ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιείτε, τα χρειάζεστε.

Αφήστε το λοιπόν να σας παρασύρει.

Αναζητείστε και τις δύο προηγούμενες συλλογές/mixtapes για τριπλή απόλαυση σε αυτές τις σελίδες ή στη σελίδα μας στο mixcloud.

tracklist:

ROXY MUSIC – Same Old Scene
JAPAN – Swing
THE PSYCHEDELIC FURS – Love My Way
NENA – Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann
YELLO – Pinball Cha Cha
WALL OF VOODOO – Mexican Radio
DEVO – Freedom Of Choice
ROMEO VOID – Never Say Never
MISSING PERSONS – Windows
TALK TALK – Today
DURAN DURAN – Careless Memories (2010 Remaster)
GARY NUMAN – Cars
THE POLICE – Voices Inside My Head
SHRIEKBACK – Black Light Trap
PROPAGANDA – p:Machinery
VISAGE – Anvil (Night Club School)
DEPECHE MODE – Everything Counts
BLANCMANGE – Living On The Ceiling
YELLOW MAGIC ORCHESTRA – Kang Tong Boy (Live At Bottom Line, New York, 06.11.1979)
THE B-52’S – Strobe Light
MADONNA – Everybody
COMPANY B – Fascinated
SCRITTI POLITTI – Absolute
KING – Love And Pride
SIMPLE MINDS – Promised You A Miracle (Remastered 2002)
A FLOCK OF SEAGULLS – (It's Not Me) Talking
MEN WITHOUT HATS – Antarctica
BERLIN – A Matter Of Time
THE CASSANDRA COMPLEX – (In Search Of) Penny Century
THE MOTELS – Footsteps
THE BLUE NILE – Tinseltown In The Rain
NEW ORDER – Your Silent Face

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

2026-03-04T00:35:00.001+02:00

Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.

Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμογελάνε και συνθέσεις που επικαλούνται την Καλή πλευρά.

Σαφώς ενθουσιασμένοι και χαμογελαστοί, έπαιξαν τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ τους και μερικά κλασσικά τραγούδια, αγαπημένα από την πρώτη στιγμή και με πολυετή πλέον συγκατοίκηση στην συνείδηση κάθε ακροατή και ακροάτριας που δεν τους ξέχασε όλα αυτά τα τριανταπέντε χρόνια, γιατί ήταν κάτω από τη σκηνή χαμογελώντας πίσω στο σχήμα και σιγοτραγουδώντας μαζί του όχι μόνο αυτά τα παλιά τραγούδια αλλά και τα αποσπάσματα της ζωής τους συνδεδεμένα με αυτά. Τα παλαιά αυτά τραγούδια επίσης, είναι κατάλληλα και για κυνήγι μουσικού θησαυρού από τους όψιμους νεαρούς ακροατές και ακροάτριες της ευρύτερης κιθαριστικής ποπ, που αν και μειοψηφία στην εμφάνιση αυτή, απόλαυσαν μαζί μας, μία παρέα μουσικών στην πέμπτη προς έκτη δεκαετία της ζωής τους, να μεταμορφώνουν μία απλή συναυλία σε μια βαθιά επίκληση στις μέρες όπου όλα ήταν ελαφρύτερα και τα προβλήματα σημαντικά μεν αλλά εύκολο να τα αντιμετωπίσει κανείς.

H Amelia Fletcher, μας παρέσυρε με το χαμόγελο της σε μία διάσταση όπου όλα δεν είναι γκρίζα ή μαύρα, αλλά ενσωματώνουν ακόμα και τα σκούρα χρώματα σε ένα τελετουργικό κιθαριστικής ποπ κάθαρσης που ξεκίνησε μελωδικά και κορυφώθηκε με περισσότερο ηλεκτρισμό στο τέλος. Σίγουρα η μουσική και τα τραγούδια των HEAVENLY δεν σηκώνουν τέτοιες σοβαρές κουβέντες αλλά κι αν η λύση στην κατήφεια είναι το χαμόγελο της Amelia ή τα απλά ακόρντα και μελωδίες του σχήματος;

Στο πιο πετυχημένο σίνγκλ τους και ταυτόχρονα magnum opus της τραγουδοποιίας τους, δύσκολο να το αποδεχτώ αλλά έτσι είναι, ''Atta Girl'', έπεσαν μπαλόνια από την οροφή του κλάμπ τα οποία παρέμειναν μέχρι να ολοκληρωθεί ποπ πανδαιμόνιο της τελευταίας φάσης του σετ και χαροποίησαν τους πάντες αποδεικνύοντας τελικά ότι η λύση στην κατήφεια είναι πέντε δίσκοι και 3 ντουζίνες περίπου τραγούδια των HEAVENLY μακριά. Και το χαμόγελο της Amelia.

Την συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας VAXTONES που μου θύμισαν πως έπρεπε να συνεχίσουν να ακούγονται οι FILM, μετά από εκείνο το 10 λεπτό που τους είχα προλάβει κλείνοντας την πρώτη τους ίσως εμφάνιση λίγο πριν την μοναδική εμφάνιση των THE FLAMING LIPS στην Αθήνα (16.3.2003). Ροκ, power pop και αύρα από Blondie. Φυσικά η Ελένη Τζαβάρα είχε το ίδιο σχεδόν look όπως όταν έπαιζε στους FILM και η υπόλοιπη μπάντα που απαρτίζει τους VAXTONES αποτελείται από έμπειρους μουσικούς και με μουσική ιστορική μνήμη περασμένη στις συνθέσεις τους σωστά.

HEAVENLY Setlist (99.9% ακρίβεια_επιδέχεται βελτιώσεις_ευχαριστώ Βασίλη που μου επέτρεψες τη φωτογράφιση:

επιπλέον έπαιξαν και τα: Atta Girl, C Is The Heavenly Option φυσικά και ένα τελευταίο που δεν θυμάμαι πιά ποιό ήταν αλλά ήταν πολύ όμορφο για το τέλος.

FLUX: The 2025 Annual report_Phase III_The singles Of 2025_the beloved part

2025-12-30T18:54:00.005+02:00

Σήμερα θα σας κάνει παρέα το τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τα εκατό τραγούδια που θα θυμάμαι από το 2025 περισσότερο. Το πέμπτο κεφάλαιο αποτελείται από είκοσι μοναδικά τραγούδια που με συγκίνησαν περισσότερο. Ομόρφυναν τις εκπομπές μου και αποκάλυπταν σε κάθε ακρόαση όλη την ομορφιά του να νοιώθεις με τη μουσική. Χωρίς αλγόριθμους, χωρίς AI, απ' ευθείας σύνδεση ψυχής με νότες..

Το αφιέρωμα κλείνει εδώ. Ραντεβού το 2026 με φρέσκες μουσικές συγκινήσεις...

• Strange – THE RAVEONETTES

• Without This Body – THE MARY ONETTES

• Si Tú No Existieras – JORGE ELBRECHT

• ..Thus Is Why (I Don’t Spring 4 Love) – SAYA GRAY

• Destiny Arrives – SPELLLING ft. WEYES BLOOD

• Melodie Is A Wound – STEREOLAB

• Light Night Mountains All That – RATBOYS

• 12 Blown Tires – TENNIS

• 100 Horses – GEESE

• Letters From Sing Sing – BAMBARA

• Waiting For The Phone Call – TWILIGHT SAD ft. ROBERT SMITH

• Never Enough – TURNSTILE

• Snares – bdrmm

• What If – JANE INC.

• Stardust – ANNA VON HAUSSWOLFF

• Because We Built It – JOHN MAUS

• What Do We Know – V.V.I.A.

• Πυγολαμπίδες – PAN PAN

• Love Takes Miles – CAMERON WINTER

• Ad Astra – ASH

FLUX: The 2025 Annual report_Phase III_The singles Of 2025_fourth chapter

2025-12-29T20:08:00.003+02:00

Σήμερα παρέα σας θα είναι η τέταρτη εικοσάδα. Με σκοτεινές μπαλάντες, νεο κυματοειδή ρυθμικά, καλοκαιρινά χορευτικά και λίγο soft rock 2025 για επίγευση...

• Hydroplaning Off The Edge Of The World - DESTROYER

• Portrait Of My Heart - SPELLLING

• Ill At Ease - PREOCCUPATIONS

• Nausicaä (Love Will Be Revealed) - CAMERON WINTER

• Hold on to tonight - NIGHT MOVES

• Real Thing - DRUGDEALER ft. WEYES BLOOD

• Taro#1+#2 - GRUFF RHYS

• Dancing On Volcanoes - GWENNO

• Landslide - NIGHTBUS 3

• Happy Birthday - BLACK COUNTRY, NEW ROAD

• Taxes - GEESE

• Sacred Echoes (Part Two) - THE CHURCH

• The Chapel - SHIVA BURLESQUE

• The Good Life - SLEAFORD MODS, GWENDOLINE CHRISTIE & BIG SPECIAL

• Seasalt & Teardrops - Horsegiirl

• Jump - BLACKPINK

• Give Me One Night - C.Y.M. ft. CHERRY GLAZER

• You’re A Star - FRED AGAIN x AMYL AND THE SNIFFERS

• Crazy - MALL GRAB ft. FALSE PERSONA

• Dream Night - JAMIE XX

FLUX: The 2025 Annual report_Phase III_The singles Of 2025_third chapter

2025-12-28T18:52:00.007+02:00

Σήμερα παρέα σας θα είναι η τρίτη εικοσάδα. Με μπαλάντες, πανκ, jazz-punk, σκοτεινά electro, υπνωτικά beat και υπαρξιακή alternative...

• On The Beach - CAROLINE POLACHEK (from Death Stranding 2: On The Beach)

• Cherry Blossom - SUGAR FOR THE PILL

• Falter - ACOPIA

• House Of Dead Memories - SUGAR

• The Artist Is Absent (89 Seconds Rewrite) - JENNY HVAL

• Speakers’ Corner - SUZANNE VEGA

• Look Down On Us - MARUJA

• Chrome Dipped - CIVIC

• You've Got My Number - SPIRITUAL CRAMP ft. SHARON VAN ETTEN

• Hooked - FRANZ FERDINAND

• Got To Have Love - PULP

• Heathen - DEAFHEAVEN

• Truth - CIRCUIT DES YEUX

• Who Laughs Last - KRISTEN STEWART

• Picture Perfect - NUOVO TESTAMENTO

• Glad - SAINT ETIENNE

• Orgiastic - BIBI CLUB

• Besos Robados - DJ PYTHON

• The Right - DJ SEINFELD x CONFIDENCE MAN

• Brushcutter - DJ KOZE

FLUX: The 2025 Annual report_Phase III_The singles Of 2025_second chapter

2025-12-27T17:45:00.004+02:00

Σήμερα θα είστε παρέα με το δεύτερο κεφάλαιο. Είκοσι τραγούδια που δεν θα συνταράξουν κανένα κόσμο γιατί αποσκοπούν στην απόλυτη ευχαρίστηση και συναισθηματική εμπλοκή του ακροατή.

Garden - MARIA SOMERVILLE
The Other Days - SALLY SHAPIRO
Somebody New - TUNDE ADEBIMPE
We Confront The Demon In Mysterious Ways - FANTASY OF A BROKEN HEART
The Wild Unknown - RUTH RADELET, NAT WALKER, ADAM MILLER
Dopamine - ROBYN
Hearsay - ANIKA
Qqqq - ELA MINUS
1/17 - DEBBY FRIDAY
Heartthrob - INDIGO DE SOUZA
Sever - CHE ARTHUR
Kids - SEXTILE
Wake Up And Smile - MILITARIE GUN
Does This Go Faster? - LALA LALA
Piece Of Mind - AMANDA SHIRES
Only One Laughing - HATCHIE
Get A Life - MOLLY NISSON
Second Best - THE LAST DINNER PARTY
L.A. Runaway - THE HORRORS
Euro-Country - CMAT

FLUX: The 2025 Annual report_Phase III_The singles Of 2025_First Chapter

2025-12-26T17:25:00.003+02:00

Η καθιερωμένη τρίτη φάση των ανασκοπήσεων ξεκινά από σήμερα. Αποτελείται από πέντε εικοσάδες/«κεφάλαια» και καλύπτει ακριβώς 100 τραγούδια που ξεχώρισε το ιστολόγιο για φέτος με καθαρά προσωπικά κριτήρια. Δεν θα υπάρξει αξιολογική σειρά και η σειρά που ακούγεται στο mixtape είναι αυτή που βλέπετε κι εδώ. Από τη σημερινή εικοσάδα/πρώτο κεφάλαιο, μόνο δύο δεν έχουν παιχτεί σε εκπομπές γιατί απλά προτιμήθηκε κάτι άλλο λόγω γενικότερης διάθεσης.

Η γενικότερη ιδέα είναι να ενωθεί το παζλ ενός τεράστιου Πρωτοχρονιάτικου mixtape διαρκείας έξι ωρών, πενήντα λεπτών και σαράνταοκτώ δευτερολέπτων που θα παίζει σε συνεχή ροή με όποια σειρά κεφαλαίων επιθυμείτε εσείς δεν περάσετε την βραδιά της πρωτοχρονιάς σε κάποιο εξωτερικό χώρο. Φροντίζουμε για σας εντελώς δωρεάν...

You N33d Me – VIAGRA BOYS
Quantify – NODEGA
Lonely Town – STEVE QUERALT ft. EMMA ANDERSON
Falling On My Sword – TOPS
The Happy Dictator – GORILLAZ ft. SPARKS
I’m In Love – ANDY BELL, DOT ALLISON, MICHAEL ROTHER
Live To Dance – JONATHAN BREE ft. PRINCESS CHELSEA
Ballad Of The Last Payphone – THE NEW PORNOGRAPHERS
Tell Me I Never Knew That – caroline. ft. CAROLINE POLACHEK
Led By Hope – HARMONY DOMINION
Everybody’s Song – ROBERT PLANT with SUZI DIAN
8 – EARTHEATER
Namgungfefere – SILICA GEL ft. JAPANESE BREAKFAST
The Waves – ANTROPOCENO ft. PARANNOUL
Summer Nights – STILL CORNERS
How Much Is The World – MOLLY NILSSON
Jealousy - DÜÜL SUNS
Omorfo Mou – ΣTELLA
Devotion – HOT CHIP
I Heart You – CONFIDENCE MAN, ELIZA ROSE

FLUX: 2025Annual Report_phase 2: Eps of 2025_1-10

2025-12-16T19:13:00.001+02:00

Η φετινή εικοσάδα συμπληρώνεται σήμερα με τα ep 1-10. Τα 1, 2, και 11 πλησιάζουν τη μορφή του κανονικού άλμπουμ αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Η ουσία είναι η αναμφισβήτητη υψηλή αισθητικής ποιότητα τους που μαζί με τα υπόλοιπα 200+ άλμπουμ και 13 μικρότερης διάρκειας αλλά και τα εκατό τραγούδια που έχω επιλέξει για την τρίτη φάση της ανασκόπησης δημιούργησαν το προφίλ που προτιμώ να σταλεί σε ξένους εξωγήινους και εξωδιαστατικούς πολιτισμούς σαν αντιπροσωπευτικό για τη μουσική του 2025.

1. I Knew You Before We Met – V.V.I.A (Inner Ear)

I Knew You Before We Met by V.V.I.A.

2. Volver – SOFIA KOURTESIS (Ninja Tune)

Volver by Sofia Kourtesis

3. No Separation – MSPAINT (Convulse)

No Separation by MSPAINT

4. Blush Response – ACOPIA (Scenic Route)

Blush Response by Acopia

5. Cavallo – AUTOMELODI (Young And Cold)

Cavallo EP by Automelodi

6. Conditions III – CHALK (Nice Swan)

Conditions III by Chalk

7. Yes – LAURA GROVES (Bella Union)

Yes by Laura Groves

8. Grip – PIP BLOM (Toaster Productions)

Grip by Pip Blom

9. Club Shy Room 2 – SHYGIRL (Because Musing)

Club Shy Room 2 by Shygirl, Club Shy

10. Music To Refine To_ A Remix Companion To Severance (Odesza Severance Remix) – ODESZA, THEODORE SHAPIRO (Foreign Family Collective/Ninja Tune/Apple Tv+)

Music To Refine To: A Remix Companion to Severance by ODESZA, Theodore Shapiro

FLUX: 2025Annual Report_phase 2: Eps of 2025_11-20

2025-12-15T22:50:00.001+02:00

Η καθιερωμένη λίστα με τα 20 σημαντικότερα ep της χρονιάς είναι και πάλι εδώ. Μικρότερης των 28 λεπτών και μέχρι οκτώ συνθέσεων είναι ηχογραφήσεις που δεν θα δείτε εύκολα σε λίστες. Η εικόνα του μουσικού 2025 ωστόσο με αυτά τα άλμπουμ εκτός δεν θα είναι ποτέ συμπληρωμένη οπότε λοιπόν και με πολύ μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω 20 αξέχαστες μουσικές στιγμές του 2025, μικρότερης διάρκειας αλλά μεγάλης σημασίας.

11. Crazy - MALL GRAB & FALSE PERSONA (Fragrance)

Crazy by False Persona & Mall Grab

12. Time Is Not Yours – SAY SUE ME (Damnably)

Time is Not Yours by Say Sue Me 세이수미

13. Permanent Earhquake – COUSINES LIKE SHIT (Seayou)

COUSINES LIKE SHIT - PERMANENT EARTHQUAKE by Cousines like Shit

14. Eternal – THE WAEVE (Transgressive)

Eternal EP by The WAEVE

15. I Was Put On This Earth – DJ PYTHON (XL)

i was put on this earth by DJ Python

16. Mourners – TRUPA TRUPA (Glitterbeat)

Mourners by TRUPA TRUPA

17. Lucre – DEAN BLUNT (self release/youtube stream)

LUCRE

18. Demise Of Love – DEMISE OF LOVE (Domino)

DEMISE OF LOVE

19. Kinetic – JOE GODDARD (Domino)

Kinetic by Joe Goddard

20. Madder! – SPARKS (Transgressive)

MADDER! by Sparks

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

2025-12-12T00:34:00.001+02:00

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση.

01. Lux - ROSALÍA (Columbia)

«Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε…
Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν.
Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική.
Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούργημα; Φλαμένκο για τους millenial; Τίποτα από αυτά. Απλά ένα σπουδαίο άλμπουμ μουσικής.» (2019)

«Σαν ακροατές στεκόμαστε με δέος απέναντι στον ρυθμικό τυφώνα, ακούμε με συγκίνηση και κάποια ανακούφιση τις μπαλάντες του άλμπουμ, προσπερνούμε κάποιες χαριτωμενιές που κάνει για πλάκα, είμαστε εν τέλει σίγουροι ότι το ‘’Motomami +’’, η επαυξημένη έκδοση του, είναι το πρώτο κλασσικό άλμπουμ της δεκαετίας που διανύουμε. Ανήκει σε αυτή τη δεκαετία. Δεν εκμεταλλεύεται συγκεκριμένες μόδες ή καταστάσεις, δεν αναβιώνει τίποτα, είναι ατίθασο, διαθέτει τη σφριγηλότητα της νεότητας, θέλει να διασκεδάζει αλλά και να αγαπιέται ταυτόχρονα, θέλει να ζει το τώρα με χιούμορ, ευφορία και ένταση. Η Rosalía είναι αφοσιωμένη στη μουσική της, θέλει να βγάλει κάτι έντονο αλλά και ουσιώδες μέσα από τη μουσική της. Και το βγάζει.» (2022)

«Περιμένω από μία σπουδαγμένη μουσικολόγο τολμηρότερα βήματα μόλις εξαντλήσει αυτή την περίοδο ευφορίας που της αξίζει έτσι κι αλλιώς. Προς το παρόν ας λιώσουμε το ''Motomami'' και πάλι αυτό το καλοκαίρι» (2023)

Και το 2025 σκάει το ‘’Berghain’’. Ο κόσμος των media και οι ακόλουθοι, φαν, γεράκια της μουσικής δημοσιογραφίας καραδοκούσαν για τη νέα ηχογράφηση της πλέον σούπερ σταρ και αυτής που θα τους χάριζε πολλά clicks είτε αγιοποιώντας την είτε θάβοντάς της (αυτό το προτιμούν). Σκάει το πρώτο λεπτό, σοκάρεται η μουσικοκοινωνία. Κλασσική μουσική; Χαμογελάω σαρδόνια. Μπράβο, σκέφτομαι, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και κάνει ένα τολμηρό βήμα. Τα κρεσέντο δίνουν και παίρνουν, και μετά η φωνή. Όπερα. Οκ. Τίποτα το απρόσμενο. Η καλλιτέχνης χτυπά εντυπωσιακά τις ψιλές. Το τραγούδι που έρχεται μετά, είναι γεμάτο συναίσθημα, οι μελωδίες αποδείχτηκαν εθιστικές, η κλασσική ένδυση, ταιριάζει σαν να έγιναν το ένα για το άλλο. Σαν ένα μαγικό χέρι να δίνει την άδεια να χρησιμοποιηθεί κλασσικό σύνολο για ποπ που πηγάζει από φλαμένκο και ποπ. Ακροβατισμός σίγουρα, αλλά τελικά, για ένα λεπτό και είκοσι δευτερόλεπτα με είχε γραπώσει. Και μετά έρχεται η Björk. Να τραγουδά το μεσαίο μέρος. Ως ΘΕΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗ. Χωρίς την πλουσιότερη φωνητική παλέτα της Καταλανής αγαπημένης όμως. Με αυτή την ένρινη φωνή που αγαπάω αλλά δεν έχει το συναισθηματικό εύρος και την Ψυχή της αγαπημένης μου. Πρώτο strike: Καλή ιδέα να τιμήσει μία από τις ‘’δασκάλες’’ της αλλά δεν ήταν αρκετό. Και μετά ο Yves Tumor. Δεύτερο strike: ‘’I’ll fuck you till you love me’’ (ατάκα του Mike Tyson) σε λούπα. Ασυνήθιστο, επιθετικό, τελείως έξω αλλά οκ το δέχομαι για τη δραματουργία. Θα μπορούσε να το αποφύγει ωστόσο. Χωρίς αυτές θα μιλούσαμε για ένα εκθαμβωτικό τραγούδι από την αρχή ως το τέλος. Με αυτές τις συμμετοχές χαντακώθηκε το τραγούδι και το βιογραφικό των καλλιτεχνών. Περίμενα κάτι κοσμικό. Κατέληξε ένα στραπατσαρισμένο διαμάντι. Παραήταν φιλόδοξο. Αλλά είχα την ελπίδα ότι η θέση του στο άλμπουμ θα είχε νόημα. Δεν γίνεται να το χάσει.

Φτάνοντας στο τελευταίο τραγούδι του LUX, αργά το βράδυ εκείνης της Πέμπτης, ακούγοντας το από την χαμηλής ποιότητας αρχείο που μόλις είχε διαρρεύσει, κάθισα αναπαυτικότερα στην καρέκλα. Ξεφύσησα με ανακούφιση. Τα κατάφερε πάλι το κορίτσι μας!, σκέφτηκα. Θα γίνει χαμός στα media, θα λατρευτεί αρκετά και μετά θα έχουμε μερικές, ασήμαντες, ξινές αναφορές περί «απλώς καλού άλμπουμ» και άλλα γραφικά, άσχετα αν χρόνια μετά μπορεί να το χαρακτηρίσουν και αριστούργημα.. Έπεσα μέσα, φυσικά. Σε όλα.

Αλλά τελικά τι ισχύει; Μέχρι το τέλος της χρονιάς κρίνοντας από τις αντιδράσεις και την υψηλή βαθμολογία, έπρεπε να το έβλεπα στην ψηλότερη θέση σε όλα τα έντυπα, εκτός των ξινών φυσικά.
Αλλά δεν έγινε έτσι. Έχει πάρει τα περισσότερα 100 φέτος, για άλμπουμ του 2025, έχει την έγκριση του Πάπα, είναι ψηλότερα και από τους Genesis στο metacritic, αλλά σε λίστες βρίσκεται χαμηλότερα από το αναμενόμενο. Ο κόσμος το έχει στριμάρει τρελά ωστόσο. Οι δημοσιογράφοι προφανώς έλκονται από διάφορες ατελείς και άψητες εκκεντρικότητες και μάλλον δεν αντέχουν το φως;

Αλλά και τι συμβαίνει με το άλμπουμ;
Το άλμπουμ, είναι ένα τεράστιο μουσικό γεγονός γιατί δεν έχει «ράψει» απλά μουσικά είδη, γλώσσες και τεχνοτροπίες στην φλαμένκο και ποπ βάση του. Έχει βρεθεί στο ενοποιημένο πεδίο της μουσικής όπου έχει πέσει σε μουσικό trance και μεταδίδει. Δεν είναι πολλά πράγματα σε ένα. Είναι ΕΝΑ. Με ΜΙΑ επιθυμία. Με ΕΝΑ όραμα. Με πολλά, παράλληλα «ρυάκια» έκφρασης.
Η ίδια πριν δημιουργήσει βλέπει μία κενή σελίδα. Ξεκινά και πάλι από το κενό. Θέλει να πειραματιστεί, θέλει να δοκιμάσει ήχους, λέξεις και να τους περάσει από μέσα της, να επεξεργαστεί αυτά που έρχονται από κει, από το υπερπέραν, από το πεζοδρόμιο, από την Ιστορία κλπ. Τι θα είναι; Πώς θα ακούγεται αν δεν έχει αρχικό Όραμα;
Άρα είναι κάτι παραπάνω από copy/paste, ΑΙ ή έρευνα αγοράς για το τί θέλει ο κόσμος ή οι διάφορες κλίκες που ελέγχουν τα μέσα κάθε φορά.
Το ’’Lux’’ είναι ένα πνευματικό προϊόν και μέσα του ρέει η ομορφιά των ήχων, των συσχετισμών, των συχνοτήτων, των λέξεων, της ιστορίας και η εσωτερική ανάγκη και αναζήτηση. Αλλά και ροή συναισθημάτων. Και εκεί παίζει σπουδαίο παιχνίδι η Rosalía. Θέλει να μεταφέρει το μήνυμα σε όλο τον κόσμο. Γιατί έτσι λειτουργεί η μουσική. Το καταφέρνει. Με ένα ακόμα μεγάλο άλμπουμ.
Τα πάντα σε αυτό το άλμπουμ είναι μεγάλα. Οι ενορχηστρώσεις, οι μελωδίες, η ερμηνεία, οι συντελεστές, η συναισθηματική ένταση, το μελόδραμα, ακόμα και τα κλισέ. Μόνο που δεν χαρακτηρίζεται έτσι απλά με μία λέξη. Αλλά αν αυτός ο δίσκος είναι η ποπ που αρμόζει στα πλήθη και όχι η αλγοριθμική εκδοχή της Taylor Swift τότε η δεκαετία του ’20 έχει το δικό της κατατεθέν.

lux

02. Getting Killed - GEESE (Partisan Records / Play It Again Sam)

Έφτασε στο τέλος της χρονιάς να θεωρείται το μέλλον του ροκ, αυτό το τέταρτο άλμπουμ των GEESE. Όμως ακόμα δεν αντιλαμβάνομαι, πώς αυτό το όργιο μπορεί αν αντιγραφεί χωρίς να καταντήσει κωμωδία. Πότε θα ξανακουστεί τέτοια φωνή, σαν του Cameron Winter, που συντονίζεται με κάτι εξωκοσμικό για να κατευθύνει την πολυχρωμία του υπόλοιπου σχήματος; Πώς θα βγει μία καινούρια μπάντα με μουσικούς που ακούν με φρέσκα αυτιά τη μουσική των ροκ και μπλούζ προγόνων τους; Πως θα γίνει να αποκτήσουμε μία νέα μουσική συμμορία από νεαρούς να γνωρίζουν την ιστορία του ροκ και την εκστατική δύναμη του χωρίς να καθοδηγούνται από μουσικούς coaches ή να ξεσηκώνουν τα παλιά τερτίπια και συμπεριφορές. Το ροκ των GEESE, είναι ροκ. Έχει όλο το ηχοχρωματικό και αισθητικό φάσμα του. Δεν έχει σημασία που τα πετάλια των εγχόρδων δεν ξερνάνε φωτιές ή η φωνή δεν γαυγίζει ή κραυγάζει. Δεν έχει σημασία που δεν θα χορέψετε ποτέ mosh pit στις συναυλίες τους. Έχει μεγάλη σημασία όμως που ο Cameron Winter και οι φίλοι του νοιώθουν δέκτες μίας ιστορίας και νοιώθουν αμηχανία για την -αξιοθαύμαστη και διακριτική αλλά υπαρκτή και ισχυρή κατά βάθος- ικανότητα τους να τη μεταφέρουν σαν να τζαμάρουν κοιτώντας με θλίψη την απόσταση τον μουσικό παράδεισο από μακριά ακόμα. Είναι απλοί μουσικοί, φαίνονται απλά παιδιά, χωρίς να έχουν κάνει καταχρήσεις, να κατέχονται από ματαιοδοξία ή να το παίζουν μάγκες για να το πω απλά. Η μουσική τους δεν είναι το αυτοκίνητο πια. Είναι ο δρόμος για να παραφράσουμε ένα χαρακτηριστικό στίχο από το τραγούδι ‘’Bow Down’’. Ο δρόμος που άνοιξε για ένα ακόμα εναλλακτικότερο και υπέροχα όμορφο ροκ. Το ‘’Getting Killed’’ είναι η πρώτη μεγάλη κορύφωση του σχήματος.

Getting Killed by Geese

03. Instant Holograms On Metal Film - STEREOLAB (Duophonic UHF Disks / Warp Records)

Το σχήμα έχει συμπληρώσει τον αισθητικό του κύκλο με την κυκλοφορία του το 2009. Το αν συνέχισαν για λίγο μετά δεν είχε σημασία. Τα μέλη του ανήσυχα και δημιουργικά πάντα πήραν διαφορετικούς δρόμους για τα επόμενα χρόνια και αγαπήσαμε ό,τι δημιούργησαν είτε η LAETITIA SADIER σόλο, είτε ο TIM GANE με τους . Η επανασύνδεση τους για συναυλίες κάποια χρόνια μετά ήταν μια καλή κίνηση ειδικά για το Αμερικάνικο κοινό που φαίνεται ότι τους αγαπά και τους καταλαβαίνει καλύτερα από ότι οι συμπατριώτες τους ή οι Ευρωπαίοι πρώην φαν και φασαίοι για να συμπληρώσω με μία δόση πίκρας. Το ‘’Στιγμιαία Ολογράμματα σε μεταλλικό Φιλμ’’, το καινούριο άλμπουμ τους/επιστροφή θα το υποδεχόμουν θετικά πριν καν το ακούσω. Αυτό το σχήμα είναι το πιο αγαπημένο μου 90’ς σχήμα και το παρακολουθώ μόνιμα. Όμως μετά την πρώτη ακρόαση των τραγουδιών που ανέβηκαν για να προαναγγείλουν το άλμπουμ (Aerial Troubles, Melodie Is A Wound) η διάθεση μου ανέβηκε κατακόρυφα και μετά την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ, ήθελα να τους στείλω μήνυμα θριάμβου, ήθελα να τους ευχαριστήσω για αυτή την απρόσμενη κυκλοφορία που δείχνει ότι οι STEREOLAB είναι ένα σχήμα που δεν στερεύει εύκολα ακόμα και όταν ακούγεται οικείο. Ήταν μακράν το γεγονός της χρονιάς για τους φίλους τους και για μένα, ακόμα και από την επιστροφή των PULP. Ήταν το πρώτο άλμπουμ που θεώρησα ότι πρέπει να είναι «το καλύτερο της χρονιάς» και μαζί με τα προηγούμενα δύο. Ένα σύνολο που έχει γράψει ιστορία επιστρέφει ξεκινώντας ένα νέο κεφάλαιο άσχετα αν αισθητικά δεν έχει κάτι παραπάνω να δώσει. Τα νέα τραγούδια του ακούγονται καλύτερα και πιο ξεκάθαρα αυτή τη δεκαετία, τους ταιριάζει αυτή η δεκαετία περισσότερο από τις προηγούμενες δύο. Το απολαυστικό μίγμα pop/tropicalia/jazz με αναλογικά ηλεκτρονικά ποτέ δεν έπαψε να με ενθουσιάζει. Το καινούριο άλμπουμ των STEREOLAB είναι μία νίκη της καλής μουσικής. Και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για περισσότερη δημιουργία. Οι οιωνοί είναι καλοί για μουσική αυτά τα χρόνια….

Instant Holograms On Metal Film by Stereolab

04. Never Enough - TURNSTILE (Roadrunner)

«Never Enough is celebrated as a bold, innovative, and emotionally resonant album that cements Turnstile’s place at the forefront of modern hardcore and alternative music. Its critical reception underscores both its artistic ambition and its broad appeal, with many reviewers predicting a lasting legacy for the band and the album itself».

Αυτό το άλμπουμ θα το έστελνα στον νεαρό εαυτό μου για να νιώθει αισιοδοξία όταν είναι στις μαύρες του. Το ‘’Never Enough’’, είναι ένας δίσκος δαιμονισμένα θετικός, έχει τη ρομαντική ματιά της εφηβείας και δεν κολλά σε ηχητικά κατεστημένα. Η παραγωγή είναι ξεκάθαρη, οι ώρες στην κονσόλα φαίνονται, το κέφι και η δυναμική του είναι εμφανής, προτρεπτική και ενδυναμωτική. Είναι ο ορθόδοξος punk rock δίσκος της χρονιάς κι ας ακούγονται αιρετικά στοιχεία όπως τρομπέτες, ηλεκτρονικά beat, τραγούδια σαν να ακούς The Police. Μετά από λίγα παιξίματα ξεκολλάει το μυαλό από την πανκ ορθοδοξία και παίρνει απαραίτητο αέρα διεύρυνσης.

Ακόμα και τώρα συνεχίζει να φέρνει την Άνοιξη κι ας είμαστε στα όρια του Χειμώνα.

Έχω αναφερθεί σε αυτόν στις εκπομπές μου, συμμετείχα στο χαμό που έγινε όταν κυκλοφόρησε, πέρασα πολύ καλά ακούγοντας τον και εξακολουθώ να νιώθω όπως δεν ένιωθα στα 18. Θα του έβαζα εννέα χωρίς δισταγμό και αν μπορούσα, θα παρακολουθούσα όλη την τουρνέ τους στην Ευρώπη. Ναι δεν το περίμενα να είμαι τόσο «ροκάς» το 2025 και οι υπεύθυνοι λέγονται TURNSTILE. Επίσης νιώθω ενοχές που δεν λάτρεψα το προηγούμενο άλμπουμ τους, Glow On (2021), το οποίο παίζει να είναι καλύτερο του Never Enough, οπότε αντικειμενική κριτική δεν υπάρχει από μένα. Οπότε ναι, μαντέψατε: Πιέστε play στο κάτωθι player, κλειδώστε τις σκοτούρες κάπου στο μυαλό σας και αφεθείτε…

05. Iconoclasts - ANNA VON HAUSSWOLFF (Year0001)

«Αγαπημένη Anna,

Σ' ευχαριστώ που και φέτος με πήρες από το χεράκι και με πήγες στο Σκότος της τραυματισμένης ψυχής. δείχνοντας και δρόμους λύτρωσης. Δεν σου κρύβω ότι αυτή βόλτα ήταν λιγότερο επίπονη αλλά ήξερες και από που να με πας για να αποφύγω δαιδάλους και αυτή τη φορά αξιοποίησα τα ξέφωτα καλύτερα.

Με αγάπη, Χρήστος Μίχος»

Είναι ο τελευταίος δίσκος του 2025 για τον οποίο αναφέρω κάτι και δεν χρειάζεται να μακρηγορήσω. Αν δεν τον έχετε ακούσει ακόμα, είναι γιατί δεν σας είναι απαραίτητος στην παρούσα φάση. Δεν σας είναι απαραίτητο αυτό το ταξίδια στο σκοτεινό ποτάμι της απώλειας και της ωριμότητας, δεν χρειάζεται ακόμα να εκτεθείτε σε υποβλητικούς ρυθμούς, κατανυκτικές, υπόγειες ακολουθίες και τραυματισμένες φωνές.

Να είστε σίγουροι όμως ότι μόλις καταλάβει ότι τον χρειάζεστε, θα έρθει στην πόρτα σας.

ICONOCLASTS by Anna von Hausswolff

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

2025-12-11T01:56:00.000+02:00

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας.

06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan)

«On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never afraid to blur the lines between fact and fiction. It’s an unpredictable journey through Winter’s self-reflection, revealing the frontman as a master of reinvention.»

Το παιδί-θαύμα. Μόλις 23 χρονών. Σαν ένα άβαταρ ΑΙ με την ιστορία του καλύτερου ροκ που έχει ακουστεί στη Γήινη επικράτεια στους κώδικές του και με κύρια prompting εντολή να παίξει με τις πιθανότητες και να ηχογραφήσει το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ του 2025 για το ιστολόγιο με τίτλο: Το Σπίτι Με τα Παράξενα.
Το Heavy Metal είναι ένα «μεθυσμένο» φολκ άλμπουμ. Τα φωνητικά είναι αλλόκοτα αλλά κάνουν chanelling τον John Cale, τον Nick Cave, παλιούς bluesmen, και την εικόνα ενός δοσμένου τραγουδιστή πάνω στο πιάνο. Τα τραγούδια είναι απλά, έχουν όμως τη συναισθηματική φόρτιση της φωνής να τα ορίζουν, να τα μετατρέπουν σε δάκρυα, δέος, συγκίνηση και καλή διάθεση. Έχει τη φωνή ενός σαραντάχρονου σαν ένα ταλαιπωρημένο μπλουζ πνεύμα να καταλαμβάνει την νεότητα του γιατί αυτό του είπαν ότι έπρεπε να κάνει για να αναληφθεί σε πραγματικό τόπο χλοερό.
Το Heavy Metal είναι όμορφο και αλλόκοτο. Είναι συναισθηματικά εκτεθειμένο, συγκλονιστικά τίμιο, με φαινομενικές ατέλειες για τα αυτιά που έχουν συντονιστεί με τις παλιές ηχογραφήσεις στο έπακρο. Τώρα, μάλλον τα αυτιά αυτά, θέλουν αναπροσαρμογή. Ευτυχώς το άλμπουμ είναι ένα άλμπουμ για να γαληνεύει το ακροατήριο χωρίς να το νανουρίζει αλλά να «πίνει» μαζί του μέχρι το τέλος. Είναι απρόσμενα φιλικό και ευάλωτο. Και άρα ανθεκτικό σε πολλά ακούσματα. Θα μπορούσε να ήταν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς.

Ακολουθεί άσχημα μεταφρασμένο κείμενο από το google translator:
«Αλλά τι ακριβώς επιφυλάσσει το μέλλον για τον Cameron Winter; «Φτώχεια», δήλωσε όταν του τέθηκε ακριβώς αυτή η ερώτηση. «Ακολουθούμενο από εκατομμύρια δολάρια, η μεγάλη μου ευκαιρία, και μετά ένας εξουθενωτικός εθισμός που αποστραγγίζει όλο μου τον πλούτο. Και μετά μια παρέμβαση, και μετά επιστρέφω στο άλογο και φτιάχνω το άλμπουμ της επιστροφής μου, και μετά έχω ένα φρικτό ατύχημα με wakeboarding. Ηχογραφώ το τελευταίο μου άλμπουμ από το κρεβάτι του νοσοκομείου με σπασμένο μηριαίο οστό, και μετά αποσύρομαι... κάτι τέτοιο».

Heavy Metal by Cameron Winter

07. Horses In Our Blood - MOON WIRING CLUB (Gecophonic Audio Systems)

«8 evocatively rusted MWC time-worn eerie beat excursions, with a freshly hocused-focused smokey fingerprint antique computer game skeletonized sound.
Hallucinating freely upon the dried-up riverbed trail, HORSES IN OUR BLOOD ecstatically replicates the ephemeral, ungraspable, wispy flickering spirit voices heard upon faraway windswept moors whilst being psychically anchored to the earthy, hoof-gnarled remnants of an inescapable zone dusted with dead leaves and disintegrating houses.
'Sound-wise, this is reflected in a switch from the marshy, ambient quease vibe to a brisker, starker sound that coats the beats in ample spooky space. "Funky" is not a word that generally springs to mind when you think of Moon Wiring Club - unless in its other meaning of fusty and unventilated. But listening to the crisply syncopated beats of Horses In Our Blood, I kept thinking of The Meters.' (~ Simon Reynolds, Blissblog)

Μετά από χρόνια, οι γάτες κάνουν διάλειμμά και υπεισέρχονται τα άλογα. Μαζί, ένα ακόμα υπερδιαστατικό άλμπουμ με ακόμα πιο συνεκτική, περισσότερο ομαλή μουσική αφήγηση. Είναι το δικό μου dna που επικοινωνεί καλύτερα ή ότι το club είναι πλέον μόνιμα στραμμένο στο ανθρώπινο δυναμικό του πλανήτη και κατανοεί περισσότερο τους ακουστικούς περιορισμούς του;
Όπως και να χει η ανθρώπινη γλώσσα είναι ακόμα φτωχή για να εκφράσει την ουσία του ήχου αυτού του κλαμπ. Το τρέχω για άλλη μια φορά στο player μπας και μου ρθεί κάποια καλή πρόταση και αναμένω το καινούριο άλμπουμ, κυκλοφορίας 2025, να έρθει μέσα στο 2026 και σε μένα για να το περάσω και πάλι στη θέση 7 του επόμενου ετήσιου απολογισμού….

Horses in Our Blood by Moon Wiring Club

08. Υπεραστική Μουσική - PAN PAN (Minos EMI / Floriko Party / Universal Music Group)

Μετά από τα δύο θρυλικότερα e.p. πραγματικής Ελληνικής ποπ της δεκαετίας μας, ‘’ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ 2’’, ‘’ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ 3’’, η ‘’Υπεραστική Μουσική’’ είναι η καλλιτεχνική κορύφωση της πρώτης πενταετίας του ΠΑΝαγιώτη ΠΑΝνταζή και co. Είναι επίσης ένας ‘’τόπος’’ συνάντησης μερικών από τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της Νέας ελληνικής μουσικής σκηνής που δεν υπακούει σε ροκ και έντεχνες επιταγές. Είναι και κάτι σπουδαιότερο όμως.

Είναι ο ήχος της Αθήνας που ζούμε αυτή τη δεκαετία. Δεν είναι ο ήχος οργής ωστόσο. Είναι ένα άλμπουμ που «συνομιλεί» με το πληγωμένο κομμάτι των ανθρώπων που δεν αποκαλύπτουν ποτέ στη διάρκεια της μέρας και είναι ανίκανοι να απαντήσουμε με μία πρόταση μόνο στην ερώτηση: «Πώς την παλεύεις όταν σβήνει το φως;»

Περπατούσα στην Αθήνα όταν πρωτοέβαλα το άλμπουμ να παίζει. Άκουσα τις ‘’Πυγολαμπίδες’’ και δεν φαινόταν, ούτε έντυνε την πόλη. Ήταν οργανικό μέρος της πόλης. Ήταν ο ξεχωριστός ήχος που πέφτει πάνω στο 2025, στο τώρα, στα τσιμέντα και στα φανάρια. Ήταν το τραγούδι μίας νέας γενιάς; Είναι ο ήχος που ακούω πλέον το 2025 στην Αθήνα; Μέσα από αυτό ήταν σαν να περπατούσε σε μία πόλη που δεν ήξερα. Η διαδρομή έγινε με τελείως άλλη προοπτική.

Ας το πάρω πιο συμβολικά. Ο Παν Παν είναι ένας gen-x/millennial καλλιτέχνης, που γράφει μουσική σαν gen-X για τη Gen-Z και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την gen-A να ονειρευτεί με ρυθμούς και λούπες ένα δικό της παρόν και μέλλον. Είναι αυτό που έκαναν οι Στέρεο Νόβα τριάντα χρόνια πριν. Ηχογραφούσαν τα 90’ς στην Αθήνα με μία πρωτοφανή διαύγεια και καλλιτεχνική διαίσθηση. Έπιαναν τα vibes όπως είχαν υπεισέλθει σε όλους μας. Τώρα το κάνει ο PAN PAN. Ακόμα μου έρχονται λυγμοί στο άκουσμα της ‘’Ανισόπεδης ντίσκο’’. Δεν είχε γραφτεί ακριβώς για μένα. Αλλά ήταν 85% συμβατικό με μένα. Πώς διάολο με ξέρει, αυτός ο τύπος, αναρωτήθηκα; Η Υπεραστική Μουσική μιλά σε όλους εμάς που παρατηρούμε και περπατάμε την Αθήνα όλες τις ώρες της μέρας και κάποιες ώρες το βράδυ. Μέσα από το ηχητικό περιβάλλον περνά το χιπ-χοπ, όπως έπρεπε να λειτουργεί, μακριά από φαντασιώσεις και αμερικανιές, η ηλεκτρονική ποπ, με τους στίχους να μιλάνε για ρεαλιστικές καταστάσεις και το electro, όχι ξοδεμένο σε πίστες ματαιοδοξίας αλλά για την καθημερινότητά μας.

Θα το πήγαινα και παραπέρα, θα μιλούσα για το μανιφέστο των Αθηναϊκών ‘20’ς αλλά δεν ξέρω αν και οι υπόλοιπες πόλεις στην Ελλάδα αντανακλούνται στο άλμπουμ με την ένταση που αντανακλάται η Αθήνα εδώ. Μένει να διερευνηθεί.

Έγραψα ότι πρόκειται για επίτευγμα. Ξέρω τι έγραψα. Ο PAN PAN δημιουργεί εδώ και είκοσι χρόνια μουσική περίπου. Και φαίνεται ότι η εκτίμηση που έχω για τις ηχογραφήσεις του τα τελευταία δεκαπέντε που τον έμαθα, έχει μετατραπεί σε θαυμασμό γι αυτό που έχει επιτύχει τα χρόνια της πανδημίας αλλά και το 2025.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε όπως μου έρχονταν οι σκέψεις, σε διάφορες φάσεις ακρόασης, πάντα στο δρόμο ακούγοντάς το (επί της Πατησίων για την ακρίβεια) και δεν θα επιχειρήσω να το διορθώσω. Ζητώ από τώρα συγγνώμη για τα συντακτικά, ορθογραφικά και ίσως για κάποια πράγματα που μπορεί να μην συμφωνείτε ή να ήταν σκέψεις πρόχειρα διατυπωμένες.
Η ουσία είναι ότι ο δίσκος θα επανέρχεται σε νεότερα ακροατήρια τα επόμενα χρόνια συνεχώς και ήδη γράφει τη δικιά του ένδοξη ιστορία. Τον δικό του μύθο.

υπεραστικός σύνδεσμος

09. Ikona - PARADOX OBSCUR (Metropolis)

Το ''Ikona'' δεν συνεχίζει μόνο αυτό που μορφοποιήθηκε με το ‘’Morphogenesis’’, εκείνο το αξέχαστο πέμπτο άλμπουμ τους του 2022. Το μεταφέρει σε καινούριο επίπεδο εισάγοντας μεγαλύτερη ποσότητα από techno, συνδυάζοντας την ονειρική συνθετική ατμόσφαιρα των ‘90’ς, με τους χαρακτηριστικούς, έντονους αναλογικούς ήχους του σχήματος που δίνουν στην ψυχρή ομορφιά του είδους, την ζεστασιά που τους έλειπε. Η διασκευή τους στο ‘’Lose The Feeling’’ του Armin Van Buuren είναι ενδεικτική. Η ακαταμάχητη ροή των ''Iconic B'' και ''Rodeo'' είναι επίτευγμα για το σχήμα και θα έπρεπε ήδη να σκέφτονται τα remix ep τους καθώς και την πιθανότητα να γίνουν τα επόμενα banger σε ευυπόληπτα κλαμπ.
Το ‘’Ikona’’ είναι ένα πάρτι, όχι για ξέφρενες νύχτες, όχι για μοναχικούς χορευτές, όχι για ογκώδη φεστιβαλικά event. Είναι πάρτι για τον καθένα, και μένει στα στοιχειώδη. Δονεί το σώμα, ευφραίνει το πνεύμα, αγκαλιάζει την ψυχή, με κάνει να νιώθω ότι ακούω την κατάλληλη μουσική, την κατάλληλη στιγμή, νοιώθοντας όπως πρέπει. Αυτά αρκούν.»
Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που διαβάσατε τα παραπάνω στο παρόν ιστολόγιο. Έχει περάσει αρκετός καιρός όμως, για να ελέγξουμε αν τα προαναφερθέντα ήταν λόγια που αντηχούσαν προσωρινό ενθουσιασμό και βεβιασμένη ακρόαση……
Όχι ισχύουν ακόμα. Τα ονειρικά beat, οι ρυθμικές, στιλπνές και επιβλητικές ρυθμικές ακολουθίες δονούν ακόμα σώμα και ψυχή. Επιτέλους ένα άλμπουμ χορευτικής μουσικής που είναι αρκετά ποπ και προσγειωμένος για να ξεφύγει από την ρυθμονομική φλυαρία αλλά και αρκετά εστιασμένος στους ρυθμούς ώστε να μην αφήσει κανέναν ακούνητο και με στεγνή φαντασία. Το άλμπουμ είναι μία πύλη σε ασφαλείς, συναρπαστικές μητροπόλεις ενός ονείρου βγαλμένου από το ‘’Inception’’. Πολύ αληθινές για να θέλω να ξυπνήσω..

IKONA by Paradox Obscur

10. Sinister Grift - PANDA BEAR (Domino)

Το όγδοο στούντιο άλμπουμ του Noah Lennox, ηχογραφήθηκε στο στούντιο του στη Λισαβώνα με τη βοήθεια του Josh Dibb ή αλλιώς Deakin ο οποίος χαρακτήρισε τη συνεργασία τους στο άλμπουμ ‘’ιερή και θερμή επιστροφή’’ ανάμεσα τους, συνδυάζοντας 30 χρόνια συνεργασίας με το κοινό τους σχήμα (ANIMAL COLLECTIVE) όπως και σε αυτό το νέο κεφάλαιο για τον Lennox. Στο άλμπουμ, υπάρχουν επιπλέον συνεισφορές από τους υπόλοιπους δύο A.C., Geologist και Avey Tare καθώς και από δύο από τα εξέχοντα μέλη της Αμεικάνικης εναλλακτικής σκηνής, Rivka Ravede (THE SPIRIT OF THE BEEHIVE) και Cindy Lee.
Η ψυχεδελική-ποπ ή η μετά-Brian Wilson ηλιόλουστη ροκ είναι δύο ευφυείς χαρακτηρισμοί για να περιγράψουν τα τραγούδια του Sinister Grift, για να προϊδεάσουν αυτούς που δεν γνωρίζουν ακόμα αλλά θέλουν να ακούσουν το άλμπουμ αυτό. Για τους υπόλοιπους που γνωρίζουν τον Noah Lennox από τις πρώτες μέρες του ως σόλο καλλιτέχνη και για τους περισσότερους που τον γνωρίζουν από το αριστουργηματικό ‘’Person Pitch’’ το άλμπουμ αυτό είναι άλλη μια ευχάριστη βόλτα στην αισιόδοξη πλευρά της αλλόκοτης ποπ του καλλιτέχνη. Με έξι χρόνια απουσίας από το προηγούμενο προσωπικό του άλμπουμ (Buoys,2019) και δύο από το Reset σε συνεργασία με τον Sonic Boom, θα περίμενε κανείς είτε μια ισχυρή αναβάθμιση ή ένα άλμπουμ-ανακεφαλαίωση της καριέρας του. Είναι κάτι από αυτά τα δύο, αλλά αν γνωρίζετε καλά τον καλλιτέχνη και διαβάζετε τις δηλώσεις του, αυτό άλμπουμ είναι ένα νέο ωριμότερο βήμα του ήχου που ήδη έχει χτίσει από το 2006. Διατηρεί όλα τα γνωρίσματα της αισθητικής του σφραγίδας σε καλύτερες και μελωδικότερες αναλογίες, περισσότερο οικείες από ποτέ. Σαν να πέρασε νέο χρώμα από την ήδη δοκιμασμένη συνταγή της ποπ και το είδος να αναπνέει ξανά. Για όσους βλέπουν μία βαρετή προβλεψιμότητα στον ήχο θα τους πρότεινα να ακούσουν το άλμπουμ προσεκτικότερα, χωρίς να είναι αγκιστρωμένοι στο παρελθόν του καλλιτέχνη. Πως είναι δυνατόν αν μην βλέπουν εξέλιξη ή φρέσκο ήχο σε τραγούδια όπως το Dolphins ή Left In The Cold (αν έφτασαν ποτέ ως εκεί); Ή πως και δεν μαγεύτηκαν από την ονειρική φολκ του ‘’Elegy For Noah Lou’’ ένα τραγούδι που θα το έλεγα bonus για τους ακροατές που θα έφταναν στο τέλος της ακρόασης.

Το Sinister Grift είναι από τα καλύτερα άλμπουμ του Panda Bear. Ελέγξτε το ξανά σε πέντε χρόνια. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα έχει χάσει τη φρεσκάδα του…

Sinister Grift by Panda Bear

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_11-15

2025-12-10T13:12:00.001+02:00

Η σημερινή πεντάδα έχει τρείς δίσκους που μπορεί να φαίνεται περίεργο που τους ανέβασα στους είκοσι πιο αγαπημένους αλλά τι σόι λίστα με αγαπημένα θα ήταν αν δεν υπήρχαν οι συγκεκριμένοι. Επίσης το απολαυστικότερο άλμπουμ αγαπημένης μου Καναδής από τα παλιά και το αριστοτεχνικό ντεμπούτο της νέας Καναδής «φίλης» μου. Ζήτω το σιρόπι σφένδαμου λοιπόν...

11. SAYA – SAYA GRAY (Dirty Hit)

«Endlessly talented sonic nonconformist Saya Gray reveals plans for her debut album SAYA, set for release on February 21, 2025 via Dirty Hit. Since her first project release, the critically-acclaimed 19 MASTERS, only a couple years ago, Saya Gray has become globally defined by the undefinable – an artist whose work is limitless, beguiling, intimate, exhilarating and truly unlike any other musician releasing songs right now. It’s easy to call something “one of one;” it’s harder to live it, breathe it, encapsulate it, and share it with the world: Saya Gray embodies that rarified space and invites everyone in. SAYA finally came after the dissolution of a troubled romantic entanglement; Gray booked a flight to Japan in the fall of 2023. And like a feel-good movie protagonist, Gray detangled herself from the outstanding psychic ties by journeying solo on a cross-country road trip.
Moved by the vastness of albums by the Beatles and Led Zeppelin, as well as her Canadian folk forebear, Joni Mitchell, Gray kept an acoustic guitar in the passenger’s seat, just in case inspiration would strike. In recording SAYA, Gray sanded and fine tuned the rough edges of records past into more cohesive works of melodic folk songcraft.»

Όχι δεν συμφωνώ με την εικόνα του τραγουδοποιού με την κιθάρα στον ώμο. Μπορεί να το έκανε αλλά δεν θα την ταυτοποιήσω με τους τραγουδοποιούς των ‘70’ς. Ο 21ος έχει αρκετά εργαλεία για να φέρει κανείς το όραμα του σε πέρας. Η Saya έχει μελωδίες, έχει όραμα, ξέρει να διαχειρίζεται τους ρυθμούς για τα τραγούδια της σωστά και οικονομικά. Όπως και ξέρει να εξάγει στοιχεία από φολκ, bluegrass, country και soul σε ποπ χύτρα και να μας παραδίδει τραγούδια αρκετά εμπνευσμένα, ειλικρινή, ανεπιτήδευτα και ασυνήθιστα στην αρχική ακρόαση. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι αυτό θα είναι το δεύτερο πιο αγαπημένο μου ντεμπούτο για φέτος. Καταφέρνει να κάνει τους ψιθύρους της ένα συναρπαστικό ακουστικό όχημα, ανήσυχο και με βλέμμα στον ανοικτό ορίζοντα. Αυτό είναι ένα θαυμάσιο άλμπουμ /παράδειγμα για την ιστορία της ανανεωτικής τραγουδοποιίας και μην το κατατάσσετε στα πειραματικά, να χαρείτε. Τραγούδια για νέα αυτιά είναι. Αλλάξτε τη συχνότητα που ακούτε, αυτό είναι όλο.

SAYA by Saya Gray

12. City Of Clowns – MARIE DAVIDSON (DeeWee)

«Forget dancing like no one’s watching: The Québécois musician’s latest LP is raving under surveillance capitalism, offering pranksterish critiques over Y2K-inspired beats» (μέσω Pitchfork).

Μου είχε λείψει η Marie Davidson; Μoy είχαν λείψει τα σκοτεινά, σκληρά beat της και οι στίχοι της; Ναι φυσικά. Δεν χρειαζόταν να κυκλοφορήσει αυτός ο δίσκος για να το συνειδητοποιήσω αυτό.
Tο ‘’City Of Clowns’’, δεν είναι απλά η επιστροφή της Marie Davidson. Είναι μία κορύφωση της καριέρας της, ένα άλμπουμ που την φέρνει σε ένα ωριμότερο επίπεδο από πριν. Χαρακτηρίζεται από τον ρυθμικό, συντεταγμένο χαρακτήρα του και παρασύρει τον ακροατή, αλλά εστιάζει καλύτερα, στοχεύει με ακρίβεια και πετυχαίνει. Με πείθει με τους στίχους αλλά και τη δηκτικότητα που έχουν μερικές φορές. Είναι απλοί και σταράτοι. Ρυθμικά το άλμπουμ είναι ένα αριστούργημα του είδους. Άμεσο και αποτελεσματικό. Δυναμικό και ενδυναμωτικό. Ξεκάθαρο και τίμιο. Και τιμιότερο ακόμα να σταματήσω εδώ. Το player σας περιμένει.

City Of Clowns by Marie Davidson

13. More – PULP (Rough Trade)

Αυτή η χρονιά ήταν τόσο ‘90’ς όσο ποτέ. Ή επειδή αφορούσε αγαπημένα συγκροτήματα εκείνης της εποχής το πρόσεξα ιδιαίτερα. Πέντε αγαπημένα σχήματα επέστρεψαν. Από τον πάγο (STEREOLAB, PULP), για να πουν αντίο (SAINT ETIENNE) και μαζί με τους πάντα ενεργούς (SUEDE, ASH) με τους καλύτερους δίσκους τους εδώ και χρόνια. Αυτά τα σχήματα τα έχω περήφανα σε αυτή τη λίστα. Όχι για το παρελθόν τους, αλλά για το λαμπερό παρόν τους. Οι PULP, επέστρεψαν εδώ καιρό στις συναυλίες, έδωσαν και μία επικών διαστάσεων μάλιστα και στο Release festival του 2024 δημιουργώντας την καλύτερη ανάμνηση εκείνου το καταπληκτικού, σε συναυλιακό επίπεδο, καλοκαιριού. Και ήταν θαυμάσιο ακόμα και αν έμεναν εκεί. Αλλά όχι.

Το ‘’More’’ δεν είναι ένα βαρετό άλμπουμ, δεν είναι καν το άλμπουμ βετεράνων. Καλό μεν αλλά οκ για την ηλικία τους. Είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν άνετα λίγο πριν το ‘’This Is Hardcore’’ και να περάσει σαν μία συνέχεια του ‘’Different Class’’ λίγο πριν το πάρτι των britpop ’90’s τελειώσει και λίγο πριν το πικρό ξύπνημα του ‘’This Is Hardcore’’. Ή, θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και μάλιστα θα το υποδεχόμουν καλύτερα μετά την κατάθλιψη του ‘’Hardcore’’ σαν ένα ξύπνημα σε μία νέα εποχή. Για την ακρίβεια, αυτό το ξύπνημα άργησε μία 25αετεία. Και αυτό είναι θαυμάσιο. Γιατί τελικά άσχετα με το τι έγραψα παραπάνω, όλα είναι λάθος. Το ‘’More’’ είναι οι PULP του τώρα. Ναι, ισχύει. Είναι το σχήμα που πλέον ξέρει που πατά, ξέρει τις δυνατότητες του, ξέρει ότι τα 15 λεπτά φήμης του έχουν περάσει και είναι απελευθερωμένο. Να κάνει αυτό που θέλει ακριβώς και να χαίρει της εκτίμησης των media και των πραγματικών φαν τους. Τα τραγούδια τους έχουν την παλιά καλή, λίγο μελοδραματική, λίγο χιουμοριστική, λίγο γλυκόπικρη, γεύση που μου άρεσε πάντα και τους έκανε μία μπάντα ζωής. Δεν σας κρύβω ότι μπορεί να βαρέθηκα δύο τρία τραγούδια τους και γι΄αυτό δεν δέχομαι ότι θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος της χρονιάς. Είναι μία αξιοπρεπής ηχογράφηση, αυτή που κάνουν καλλιτέχνες που είναι πραγματικά αστέρια της ποπ. Είναι άλμπουμ με όμορφο ήχο και τραγούδια που δεν έχουν καμία σχέση με ευκαιριακές ηχογραφήσει για χάρη των φαν ή των παλιών καλών στιγμών. Έτσι φαίνεται αλλά δεν είναι. Η προσωπική, αξιόλογη καριέρα του Jarvis Cocker εμποδίζει τέτοιες σκέψεις. Χαρείτε λοιπόν αυτό το άλμπουμ. Είναι κάτι που κάνει καλό στην μπάντα, σε μας και ίσως δώσει ελπίδα σε ανθρώπους που φτάνουν σε αδιέξοδα. Οι νεότεροι δεν θα το καταλάβουν. Αυτό είναι το ελάττωμα του άλμπουμ αλλά για τις πωλήσεις και το buzz. Ελάττωμα για τίποτε ουσιαστικό δηλαδή…

More by Pulp

14. Birthmarks – BAMBARA (Wharf Cat)

'Birthmarks' emerges directly from the band’s favored aesthetics and themes, but captures them with a new sense of sonic adventurousness and thematic subtlety, resulting in a collection of songs that are somehow both the band’s most apocalyptic and most poignant.

Αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος των BAMBARA και δεν έχει πραγματικά σημασία αν θυμίζει πολλά και δεν κάνει καμία προσπάθεια να τα κρύψει. Από την στιγμή που ξεκινά και μέχρι να τελειώσει με έχει πάρει μαζί του μέσα στην υγρασία της νύχτας, προσπερνώντας διάφορες φιλικές σκιές που περιτριγυρίζουν χαμένες και τυφλωμένες από πάθος και υπερβολή, σε μία φανταστική πόλη που ξεπήδησε από τα σετ ταινιών του Wim Wenders και David Lynch. Βαθύτερα, έρχομαι σε επαφή με τον νεότερο εαυτό μου και την υπνωτική επίδραση που μου προκαλεί ακριβώς αυτή η μουσική αισθητική του σχήματος, σαν deja-vu από την εποχή της μιζέριας που γέννησε άλμπουμ του Nick Cave, των Crime And The City Solution, και που μέσω της δικιάς τους ερμηνείας ενοποιούσαν το μπλουζ, το σερφ, τον Johnny Cash και το πανκ σε κάτι που συνεχίζουν με πάθος οι BAMBARA, σε τραγουδοποιία που έχει αρκετό ημίφως, ερωτικές αστοχίες και πικρά συναισθήματα. Ο άτυχος έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη του άλμπουμ όπως ακριβώς στοιχειώνει όλα εκείνα τα άλμπουμ (ξέρετε ποια). Η απώλεια, συναισθηματική κυρίως εμποτίζει την ορμή της μπάντας, τα δυνατά ρυθμικά στοιχεία, την καταπληκτική ερμηνεία του Reid Bateh, τον εμπλουτισμό με λίγο φανκ και κάποιες ηλεκτρονικές λάμψεις. To ‘Birthmarks’’ είναι ένα άλμπουμ ήσσονος σημασίας για την μουσική του 2025, αλλά τεράστιας σημασίας για μία μορφή μουσικής που έχει υποβαθμιστεί σε κλισέ μουσικής επένδυσης σε αστυνομικές ταινίες. Φέρνουν και πάλι τη χαμένη λάμψη πίσω. Δίνουν πίσω με αξιώσεις τη χαμένη noire διαφυγή μας.

Birthmarks by Bambara

15. Ad Astra – ASH (Fierce Panda)

«Everything Ash do is big: big hooks, big guitars and choruses so huge that they’re practically their own planetary systems. So it only makes sense that the Northern Irish power-pop veterans’ ninth album Ad Astra opens with their own supercharged take on Richard Strauss’ iconic tone poem “Also Sprach Zarathustra”, complete with ringing guitars and world-swallowing grandiosity that’s also faintly reminiscent of prog-rock titans Rush’s “Tom Sawyer”. But fear not: Ash haven’t gone full-prog on their devoted fanbase, as Ad Astra is the latest collection of winsome and toothy tunes following 2023’s neon-streaked Race the Night. Blur guitarist Graham Coxon joins the trio for the punchy “Fun People” and the title track’s six-string theatrics, while the spacey rock of “Deadly Love” rubs elbows with a sprightly and surprising cover of the calypso standard “Jump in the Line”—the latter serving as a reminder of Ash’s try-anything-once versatility, which remains endearing as ever ».

Είμαι fan των ASH. Από το ‘’Kung-Fu’’ και μετά. Και δεν με έχουν απογοητεύσει. Γιατί πάντα έμεναν πιστοί στη μουσική τους, δεν έκανα ποτέ εκπτώσεις στον ήχο τους, κουβαλάνε το μικρόβιο της νεότητας επάνω τους. Επειδή είμαι φαν το ‘’Ad Astra’’ ήρθε σαν έκπληξη. Γιατί και σαν φαν δεν είχα ποτέ μεγάλες προσδοκίες. Μου άρεσαν όπως ακουγόντουσαν. Το άλμπουμ αυτό δεν αλλάζει το ύφος τους, αλλά τα νέα τραγούδια τους ήρθαν να με ‘’χτυπήσουν’’ την περίοδο που ακούω πολύ ευχάριστα- και δεν με χαλάει καθόλου-alternative rock και punk, θεωρώ τους WEEZER νονούς όλους και γενικά έχω παρατήσει τα πειραματικά για φέτος. Οι κιθάρες ήταν το μεγάλο θέμα για φέτος. Ανεξάρτητα όμως από αυτή τη συγκυρία, οι ASH κατάφεραν να με γυρίσουν 30 χρόνια πίσω, να ελαφρύνω συναισθηματικά και να τραγουδήσω τα ρεφρέν των μισών και παραπάνω τραγουδιών τους σαν να είναι το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου. Από την απολαυστική prog παρωδία της διασκευής του ‘’Zarathustra’’ μέχρι το ομώνυμο, που η εξέλιξη και οι μελωδίες του είναι τόσο ανυψωτικές που θα το ανακήρυσσα το ομορφότερο τραγούδι τους με τη μία και ίσως να το έβαζα στα τρία αγαπημένου μου για φέτος. Ο δίσκος έχει κλισέ, δεν ανοίγει δρόμους, έχει άλλη μία διασκευή, την calypso επιτυχία του Harry Belafonte, ‘’Jump in The Line’’ που μπορεί ν είναι έξω από το στυλ τους αλλά μέσα σε αυτό το νοσταλγικό «πάρτι» που έστησαν με το Ad-Asta δίνει τον τόνο. Μένουμε με την «φλόγα» της ευφορίας και τις μελωδίες. Μένουμε με το γεγονός ότι το σχήμα είναι ικανό να κάνει χαρούμενους ακροατές σαν κι εμένα, και αυτό είναι επίτευγμα.

Ad Astra by Ash

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_16-20

2025-12-09T22:47:00.002+02:00

Η σημερινή πεντάδα περιλαμβάνει το ένα έγκυρο πολιτικοκοινωνικό άλμπουμ, ένα άλμπουμ που θα κοσμούσε εναλλακτικά fm ραδιόφωνα, ένα που φέρνει μπροστά μας τη Ομορφιά των συχνοτήτων, ένα που χορεύει με το μυαλό ανοικτό και το σώμα ελεύθερο και ένα ακόμα αριστούργημα των THE RESIDENTS..Μπορείτε εύκολα επίσης να τα απορρίψετε από την εικοσάδα ή να τα αγνοήσετε. Αλλά μην το κάνετε.

16. THE BPM - SUDAN ARCHIVES (Stones Throw Records)

«Βάζω τα λεφτά μου στην ανοδική της καλλιτεχνική της πορεία την επόμενη δεκαετία. Άσχετα από αυτό, το ''Athena'' είναι ένα από τα πιο όμορφα ντεμπούτα που μας ήρθε από τις Η.Π.Α. φέτος.»
Αυτά είχα γράψει παρουσιάζοντας το πρώτο της άλμπουμ το 2019 στην τότε ανασκόπηση. Το ταλέντο της φαινόταν ήδη και έτσι έγινε. Το 2022, με το δεύτερο άλμπουμ της - Natural Brown Prom Queen - ανέβηκε στο νο.2 της ετήσιας λίστας των άλμπουμ του Pitchfork, και αν κρίνουμε από το νο.1 (Beyoncé – Renaissance) τότε ναι, μπορεί να περηφανευτεί ότι το 2022 είχε το καλύτερο άλμπουμ σύμφωνα με το portal αυτό. Εκείνο το άλμπουμ ήταν και στη λίστα του ιστολογίου φυσικά, αλλά το θεώρησα αρκετά μεταβατικό για την καλλιτέχνιδα και όπως ακούμε από το τρίτο της και καλύτερο της μετά το ‘’Athena’’ η εξέλιξη της είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.
THE BPM ονομάστηκε και όλα τα τραγούδια αναγράφονται με κεφαλαία και η ακρόαση τους είναι μία νύχτα χορευτικού ξεδόματος και αισθησιασμού που μου έμεινε για πάντα στη μνήμη. Η Brittney Parks είναι μία προικισμένη μουσικός που έμαθε βιολί εξ’ ακοής και συνεχίζει να ανοίγει δικούς της δρόμους στα μέρη που κινείται, έχοντας η ίδια τον έλεγχο. Το χορευτικό άλμπουμ της Brittney είναι ένα άλμπουμ που δεν «αρμέγει» τις κουλτούρες, δεν επιβάλλει. Τα τραγούδια του γεννήθηκαν από μία ερωτική συνεύρεση του προικισμένου μουσικού dna της καλλιτέχνιδας με το dna της χορευτικής μουσικής των τελευταίων 40 χρόνων και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά ένα ζωηρό μουσικό πλάσμα που δεν ησυχάζει, σφύζει από αισθησιασμό, ευαισθησία, ανησυχία και άγρια ομορφιά. Δεν θα αξιοποιηθεί σε μαζικές χορευτικές σπονδές. Δεν λειτουργεί για μάζες η μουσική του άλμπουμ, αυτό ξεχάστε το.
Με καλύπτει αυτό το συμπέρασμα που διάβασα στο περιοδικό Earmilk και δεν είναι απαραίτητο να αναλύσω περαιτέρω:
«THE BPM confirms Sudan Archives as one of the most essential voices of contemporary music. Whether this record sweeps up chart real estate is ancillary to its artistic success: Parks has composed a dance floor bible that demands and handsomely repays body and mind labor, demonstrating they don't have to be at odds.»

THE BPM by Sudan Archives

17. Portrait Of My Heart - SPELLLING (Sacred Bones)

Μετά την μυσταγωγία του τρίτου της άλμπουμ ‘’The Turning Wheel’’ του 2021 και το ενδιαφέρον σαν προσπάθεια, πείραμα του ‘’Spellling & The Mystery School’’ του 2023, θα περιμέναμε κάτι ανάλογα σκοτεινό ή περισσότερο έντεχνο ή και τα δύο στο επόμενο δισκογραφικό βήμα της Chrystia Cabral. Όμως από το πρώτο, ομώνυμο σίνγκλ του τρίτου στούντιο άλμπουμ της, η αλλαγή είναι όχι μόνο αναπάντεχη. Αποδείχτηκε και απαστράπτουσα όπως και δυναμικότερη.

Το ‘’Portrait Of My Heart’’ αποδείχθηκε ένα plot twist για την πορεία της καλλιτέχνιδας. Με τραγούδια που φιλτράρουν-με επιτυχία- ‘80’s Hard rock, new wave, shoegaze και ‘80’s pop, στην ήδη σπουδαία μουσική ταυτότητα της, αυτή η αναπάντεχη φετινή επιστροφή και αισθητική στροφή είναι ένα δυναμικό πάρτι πάθους, συναισθημάτων και οπτιμισμού. Τα τραγούδια δεν κρύβουν τις αναφορές τους, τις τιμούν και τις αξιοποιούν στο έπακρο. Η εξομολογητικοί στίχοι δείχνουν ωριμότητα και αναβάθμιση του ψυχισμού της SPELLLING. Θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ ένα εναλλακτικό mainstream; Εκεί το άλμπουμ αυτό θα ήταν νο.1, θα πουλούσε πολλά αντίτυπα, θα γέμιζαν στάδια. Μέχρι τότε ας γιορτάσουμε μαζί της και με τους συνεργάτες της έναν ακόμα μουσικό της θρίαμβο.

Portrait of My Heart by SPELLLING

18. Doctor Dark - THE RESIDENTS (Cherry Red/MVD/New Ralph Too)

«The three-act opera is described as "a journey into the greasy world of euthanasia, drug abuse and an unhealthy obsession with heavy metal", revolving around "a couple of heavy metal kids (Maggot and Mark) and an insomniac Russian physician (Dr. Anastasia Dark)". It was inspired by an unsuccessful 1990 civil action in which heavy metal band Judas Priest were sued by the family of James Vance, a teenager who had attempted suicide by shotgun after listening to the band's music, coupled with the life of Armenian-American pathologist and euthanasia activist Jack Kevorkian.

The Residents had wanted to use the Vance story as the basis for a project for thirty years and began actively developing the concept in 2021. By June 2022, The Residents had recorded "about an hour's worth" of demo material, developing the project with co-producer/conductor Edwin Outwater and the San Francisco Conservatory of Music.»

Σύμφωνα με τη παραπάνω περιγραφή δεν θα περιμένατε τίποτε λιγότερο από κάτι συγκλονιστικό, αν γνωρίζετε τους THE RESIDENTS ή καλύτερα, την ιδέα «THE RESIDENTS».

Δεν θα εκπλαγείτε λοιπόν. Είναι κάτι συγκλονιστικό που δεν είναι δυνατόν να περιγράψω λόγω ανεπαρκών χαρακτηρισμών από μέρους μου. Μία σύγχρονη τραγωδία, ένα ρέκβιεμ που δεν έχει κανένα λυτρωτικό στοιχείο, εστιάζει στη φρίκη, δεν ηρωοποιεί ούτε στρογγυλεύει το ΤΡΑΓΙΚΟ. Δεν έχει σημασία αν είναι όπερα, τραγωδία, θεατρικό, πειραματική μουσική. Δεν είναι τα στοιχεία του heavy metal, της κλασικής μουσικής και του μιούζικαλ που ενσωματώνονται στην ΙΔΕΑ, το μήνυμα εδώ. Είναι κάτι που δεν έχει ακόμα χαρακτηρισμό, είναι απλά α λα THE RESIDENTS και μοιάζει αισθητικά με αρκετές ανάλογες ηχογραφήσεις τους αλλά δεν είναι αυτό που πρέπει να μειώσει την αξία του άλμπουμ γιατί αυτή η αισθητική είναι δικιά τους, είναι η γλώσσα τους και δεν είναι μανιέρα. Είναι η θεματολογία, σκληρή, άφιλτρη, τραγική, χωρίς σκοτεινούς ήρωες. Είναι οι τραγικές ψυχές που έχασαν το δρόμο τους και το μυαλό τους μέσα σε μία εποχή που κάνει ένα βήμα εμπρός και τρία πίσω σε ηθικά και ανθρώπινα ζητήματα.

Δεν είναι ελκυστικό αυτό το άλμπουμ. Δεν είναι επίσης άτακτο, πρόχειρο και στηριγμένο σε εντυπωσιασμούς. Δεν είναι πλέον μέσα σε κανενός το βεληνεκές. Γι' αυτό «αόρατο» στους περισσότερους.

Ο δίσκος θα φτάσει σε αυτούς που γνωρίζουν. Αγνοείται από παντού όπως όλα τα άλμπουμ της ΙΔΕΑΣ τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έχει παύσει να είναι γεγονός μία νέα κυκλοφορία τους. Αλλά δεν πειράζει.. Ακροατήριο υπάρχει. Άνθρωποι που διεισδύουν στη μουσική τους υπάρχουν.

Προτιμώ να αφήσω το άλμπουμ να σας μιλήσει το ίδιο. Πατήστε play και ακούστε γενναία. Δεν μοιάζει με τίποτα από τα ημιτελή άλμπουμ που ακούσατε ως «σκοτεινά» ή «ακραία» και έχετε δει να καβατζώνουν τις πρώτες θέσεις σε «ψαγμένα» πόρταλ. Είμαι πάντα περήφανος που έζησα άλλη μία χρονιά για να ακούσω ακόμα ένα άλμπουμ των THE RESIDENTS.

DOCTOR DARK

19. Tall Tales - MARK PRITCHARD & THOM YORKE (Warp)

«Tall Tales is a studio album by the English musicians Mark Pritchard and Thom Yorke, released on 9 May 2025 through Warp Records. It comprises electronic, experimental and ambient music. Yorke and Pritchard began work in 2020 during the COVID-19 pandemic, exchanging work online.»
Σπουδαίοι μουσικοί-αλχημιστές και οι δύο. Με σπουδαία άλμπουμ αμφότεροι που δεν αναζητάω συχνά. Γιατί η επαφή μαζί τους απαιτεί αφοσίωση. Το ίδιο γίνεται και με το ‘’Tall Tales’’. Ένα ηλεκτρονικό κομψοτέχνημα όπου μέσα από τη μουσική αναδύεται ένα υποβλητικό ηχητικό περιβάλλον, ένας ολόκληρος κόσμος φτιαγμένος από την εσωτερική αναζήτηση και προβληματισμό για τον τρισδιάστατο κόσμο που ζούμε και αναπνέουμε. Η μουσική που τον συνθέτει είναι δημιούργημα φαντασίας, οράματος και επιδεξιότητας. Ο Bill Pritchard μπορεί να δημιουργεί όπως πάντα έναν κόσμο από αρμονία και εναλλαγή ηχο αποχρώσεων και ο Thom Yorke να τραγουδά σαν να γκρινιάζει ή να βρίσκεται σε υπέρβαση. Η εμπειρία έγκειται στην αφοσίωση προς το άκουσμα. Δείτε σαν μουσική Λειτουργία. Όταν είναι απαραίτητο εισέρχεστε, ακούτε, λαμβάνετε και φεύγετε με περισσότερη ηρεμία και γαλήνη άσχετα αν η προβολή ενός γκρίζου κόσμου πάνω στο έργο προκαλεί εσωτερική αναστάτωση. Δεν είναι κάτι εύκολο για να περιγραφεί η μουσική εμπειρία του άλμπουμ.

Οι ακροατές χρειάζεται να το προσεγγίσουν με ανοικτούς συναισθηματικούς διαύλους και όχι μόνο εγκεφαλικούς, η μουσική του άλμπουμ δέτσι κι αλλιώς δεν θα τους δυσκολέψει. Δεν είναι απόμακρη ή στριφνή αλλά έτοιμη να διαμορφώσει την ψυχοσύνθεση τους ώστε να αποδεχτούν ή να διαπιστώσουν και πάλι ότι ο αόρατος κόσμος των συχνοτήτων και των ηχοχρωμάτων είναι εκεί για αυτούς και όχι για να υπερτονίζει το Εγώ των μουσικών.

Tall Tales by Mark Pritchard & Thom Yorke

20. Pain To Power - MARUJA (Music For Nations)

Χρειάστηκαν έξι eps για να φτάσουν σε αυτό το πρώτο άλμπουμ. Κάποιες αλλαγές στη σύνθεση και αλλαγή πορείας μετά το τρίτο ep, το Παλαιστινιακό και η ηθική σαπίλα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και το νεαρό της ηλικίας τους, είναι σημαντικά στοιχεία για την δημιουργία και την ένταση του ‘’Pain To Power’’.
Το σχήμα δείχνει συνέπεια, ειλικρίνεια και ευθύτητα.

Η μουσική αισθητική του, ένα συντονισμένο κράμα post-rock/jazz/hip-hop, αποδομημένα από τη μυθολογία που τους διέπει ενωμένα σε ένα αιχμηρό καλλιτεχνικό δόρυ ανήσυχης μουσικής, όπου το σαξόφωνο δεν αυνανίζεται με νότες αλλά μετατρέπεται σε φλογοβόλο οργής, θρήνου και αγωνίας, τα κρουστά και το μπάσο είναι βαριά γιατί θέλουν να μεταφέρουν ή να υπενθυμίσουν που ζούμε και τα φωνητικά ακούγονται οργισμένα αλλά όχι επιθετικά, όχι βίαια αλλά με την ένταση και την αγωνία για να ενισχύσουν το ταρακούνημα του ήχου και να τονίσουν τους ξεκάθαρους στίχους, αποσκοπώντας να προκαλέσουν τις συνειδήσεις των ακροατών να συντονιστούν με την πραγματικότητα, να νιώσουν την ανάγκη για αυτό που παλεύει τη μουσική χρόνια τώρα. Ενότητα, αγάπη, αλληλεγγύη. Τόσο απλό.
Οι MARUJA με πείθουν για την αγωνία τους και την προσοχή τους. Αυτό είναι ένα ντεμπούτο με τραγούδια διαμαρτυρίας για τον 21ο αιώνα που αναγνωρίζω και εγκρίνω.

https://tidal.com/album/457113845/u

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_21-25

2025-12-08T23:54:00.001+02:00

Η σημερινή πεντάδα περιλαμβάνει επτά δίσκους. Οι τρείς συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, οι δύο κινούνται σε στρωμένους δρόμους αλλά προσφέρουν τραγούδια για να βασιστεί κάποιος επάνω τους, ένας φτιάχνει ονειρότοπους και ο άλλος παρατηρεί από ψηλά, τη Γη, το χρόνο και τον θρίαμβο του.

21. EUSEXUA/EUSEXUA/ EUSEXUAafterglow - FKA TWIGS (Young/Atlantic)

Ήταν μια πολύ πετυχημένη χρονιά για την FKA TWIGS. Και για το ιστολόγιο η δισκογραφική της δραστηριότητα της ήταν αρκετά ουσιώδης μετά από αρκετά χρόνια. Τα ‘’Eusexua’’ και το ‘’EUSEXUAafterglow’’ τη βρίσκουν σε δημιουργικό ζενίθ, με τραγούδια που διαθέτουν ζωντάνια και μπορούν να κρατήσουν αμείωτη την κίνηση σώματος και συναισθημάτων σε όλη τους τη διάρκεια. Εικοσιεπτά τραγούδια ρέουν στις διάφορες εκδόσεις του άλμπουμ και ξεχωρίζουν όλα για τις λεπτομέρειες αλλά και την προσβασιμότητα τους στο ακροατήριο. Ηλεκτρονικοί ρυθμοί, χορευτική διάθεση αλλά και κρυστάλλινες μπαλάντες είναι συνεχώς σε κίνηση και είναι ανοιχτές σε πολλαπλά ακούσματα. Είναι η ποπ που αρμόζει για δεύτερη δεκαετία του 21ο αιώνα, κρατά τα εμπορικά προσχήματα αλλά και εξερευνά ακόμα περισσότερο τα τοπία στα οποί κινείται. Χρειάζεται περισσότερη ακρόαση από ότι νομίζετε αλλά από τα πρώτα ακούσματα καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της ποιότητας και για άλλη μια φορά στέκομαι να θαυμάζω το ταλέντο της Tahliah Debrett Barnett και της ολοένα καλλιτεχνικής της βελτίωσης.

eusexua

eusexua 2

eusexuaafterglow

22. Luster - MARIA SOMERVILLE (4AD)

Το ‘’Luster’’ είναι το δεύτερο άλμπουμ της Ιρλανδής μουσικού. Επειδή ακόμα «περνά η μπογιά της» η ετικέτα 4ad λειτούργησε καταλυτικά να προσεγγίσω αυτό το άλμπουμ. Η ακρόαση 40 λεπτά μετά με βρήκε να αιωρούμαι σε ένα χωρίς βαρύτητα τοπίο όπου το λευκό συνυπάρχει με την ελαφρά ομίχλη σε θερμοκρασία δροσερή. Φυσικά μάλλον πρόκειται για όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός αλλά δεν απέχει από τη γενική διάθεση αυτού του άλμπουμ. Η διάφανη, άυλη μελωδική φωνή της Maria Somerville δίνει τον γενικό τόνο του άλμπουμ με την επίσης διάφανη ενορχήστρωση. Αν ο όρος dream-pop ισχύει, είναι γιατί κατά καιρούς βγαίνουν τέτοιοι δίσκοι. Από την αρχή μέχρι το τέλος, καταλαμβάνει τον ακροατή και τον οδηγεί σε κατάσταση απεγκλωβισμού από τη βαρύτητα, το πνεύμα τροφοδοτείται από τον ambient καμβά του άλμπουμ που ενσωματώνει new wave, shoegaze και φολκ για να αιωρηθεί επάνω από το γήινο πεδίο. Όχι δεν πεθάνατε, όχι δεν είστε σε κατάσταση υπναγωγίας δεν ταξιδεύετε χωρίς σώμα. Η μαγεία έγκειται στην ικανότητα της κονσόλας παραγωγής που κάνει θαύματα επάνω στο ηχογραφημένο υλικό, το απομακρύνει από τα στερεότυπα αλλά ανακαλεί την αλλόκοτη παραγωγή στους δίσκους των Cocteau Twins. Είναι ένα λεπτεπίλεπτα καμωμένο άλμπουμ, που κινείται σε σταθερό υψόμετρο και έχει σα σκοπό να αγγίξει την Ομορφιά και τη Λύτρωση. Αν βρίσκετε σε υπερβατική κατάσταση, αν μαγευτήκατε ή «ταξιδέψατε» ήταν γιατί το άλμπουμ έχει αυτή τη δύναμη.

Luster

23. TH5 OV5RV95W (ThE Overview) - STEVEN WILSON (Fiction)

«The record is a concept album about the overview effect, a cognitive shift caused by viewing the Earth from space. This concept was utilized, according to Wilson, as a starting point for the sound of the record, which recalls the sound of such seminal prog artists as Pink Floyd, Tangerine Dream, and Vangelis, though brought into "a modern context". Wilson had stated that the album was going to be considerably more progressive rock influenced than much of his recent work, stating that he felt the concept geared itself well to the genre».

Οι απαραίτητες σημειώσεις σχετικά με το γενικό θέμα του νέου άλμπουμ του σπουδαιότερου συνεχιστή του προοδευτικού ροκ ρεύματος στον 21ο αιώνα, θέτουν ένα πλαίσιο που παύει να έχει σημασία μόλις ξεκινήσει το έργο. Δύο μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, κλασσικό prog rock θέμα, πέντε μέρη ανά σύνθεση, δέκα συνολικά κεφάλαια/συνθέσεις σε δύο κεντρικές υπερσυνθέσεις. Αρμονικά δεμένες και με τη φαντασία και το ταλέντο του Steven Wilson να δημιουργούν ένα παράδοξα αναχρονιστικό αλλά και εξωγήινο αποτέλεσμα. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται σήμερα παρά μόνο σε πολύ κλειστούς και αγνοημένους αναβιωτές του είδους (καιρός να τους ψάξουμε) ή στο black metal μόνο. Η ποίηση του The Overview, οι λεπτές ενορχηστρώσεις, οι στιβαρές αισθητικές βάσεις του, η αψεγάδιαστη παραγωγή το ανεβάζουν σε επίπεδα που είτε το αγνοεί κανείς γιατί δεν του αρέσει αλλά δεν έχει να φέρει κάποια σοβαρή αντίρρηση στη γενική προσέγγιση (οι παλιές γραφικές πανκ απορρίψεις μόνο για γέλια είναι) είτε το απολαμβάνει γιατί είτε τα αυτιά του αναζητούν κάτι ουσιώδες, είτε βαρέθηκε την μετεφηβεία. Είμαι οπαδός, θαυμαστής και υπερασπιστής του Steven Wilson 33 χρόνια τώρα. Και το ‘’The Overview’’ είναι κάτι που με ηρεμεί και με συμμορφώνει σαν ύπαρξη. Αυτή η τελείως out μουσική από τα χιπστερικά σαλόνια και τους τραπ ούγκανους δίνει την αίσθηση ότι η νομοτέλεια και η συμμετρία δεν απαραίτητα αρνητική για τη δημιουργία.

TH5 OV5RV95W

24. Amateur - MOLLY NILSSON (Dark Skies Association/Night School Records)

Γι΄αυτό το 12ο άλμπουμ της Molly είχατε διαβάσει σχετικά πρόσφατα εδώ, με αφορμή μία ακόμα εξαιρετική εμφάνιση που έκανε στο death disco τον περασμένο Οκτώβριο. Να σας θυμίσω:

«..η ακρόαση του νέου της άλμπουμ επανάφερε την καλλιτέχνιδα εκεί που έπρεπε να βρίσκεται μετά το ‘’Extreme’’. Αέρινη Nilsson-ική ποπ, που δεν χάνει το ύφος για την οποία την αγαπάμε τόσα χρόνια, με στιχουργική έξυπνη, αιχμηρή, και πνευματώδης πάντα και συνθέσεις εστιασμένες, πειθαρχημένες, πλουσιότερες σε ενορχηστρώσεις, ώριμες που έχουν την τάση να παραμένουν ακόμα και μετά από την ακρόαση τους στο «σύστημα» του ακροατή. »

Δεν έχουν μόνο την τάση να παραμένουν τελικά, αλλά να προσθέτουν συναισθηματικό φορτίο σε κάθε ακρόαση. Το Φθινόπωρο δεν θα ήταν ποτέ ίδιο χωρίς το πνεύμα της και τις ηχογραφήσεις της καλλιτέχνιδας να το πλαισιώνουν άσχετα από την ημερομηνία κυκλοφορίας. Τα τραγούδια του ‘’Amateur’’ είναι τραγούδια που γιορτάζουν την αληθινή ανεξαρτησία τους ακόμα και αν είναι προσκολλημένα σε ένα μοτίβο, το οποίο λογικά θα έπρεπε να μας κάνει να το προσπερνάμε αλλά χρόνο με το χρόνο διαπιστώνω ότι έχει γίνει πιά κάτι απαραίτητο και είναι σημαντικό που δεν έχει αλλάξει τόσα χρόνια.

Amateur by Molly Nilsson

25. All The Pretty Flowers - THE DISCUSSION (Artoffact)

«All the Pretty Flowers is a hypnotic descent into shadowy beauty—where post-punk guitars shimmer, synths pulse like distant city lights, and melodies drift between dream and nightmare. The Discussion, led by Laura Pleasants (KYLESA), crafts a world that feels both cinematic and deeply intimate, pulling from the eerie romance of classic goth and the stark minimalism of coldwave. Each track blooms in its own way—some quietly haunting, others pulsing with a restless energy, all wrapped in a moody haze that lingers long after the music fades. There’s a ghostly nostalgia woven through these songs, a sense of wandering empty streets at dawn or catching a stranger’s reflection in a rain-slicked window. Whether it's the meditative swirl of Blue Light, the driving urgency of In The Mirror, or the spectral drift of Fade Away, All the Pretty Flowers invites you into its dusky, neon-lit universe. Put it on, let it play, and get lost in the glow.»

Το σχήμα των THE DISCUSSION είναι το παρακείμενο σχήμα της Laura Pleasants, η οποία είναι το έτερον ήμισυ ενός ιδιαίτερου σχήματος του nu-metal, των KYLESSA. Το σχήμα όμως δεν έχει καμία σχέση με το μέταλ. Κινείται σε goth χώρους, διαθέτει dark/new wave καρδιά και φλέγεται στο σκοτάδι από νοσταλγία παρασύροντας τον ακροατή σε συναισθηματικούς εκτροχιασμούς. Το ντεμπούτο αυτό το περίμενα εδώ και πολύ καιρό. Πολλούς μήνες. Όπως και πολλοί άλλοι τελικά κρίνοντας από τη σελίδα τους στο bandcamp. Κάποιοι άλλοι, οπαδοί του νεοκυματικού ήχου, απομακρύνθηκαν λόγω εμφανών αναφορών και υποταγής στα παλιά νεοκυματικά κλισέ χωρίς διάθεση ανάπτυξης/βελτίωσης κλπ.

Δεν απομάκρυνε όμως εμένα. Τα σαράντα λεπτά αυτού του σκοτεινού ροκ θεραπευτηρίου είναι ιδιαίτερα μοναχικά αλλά γεμάτα θαλπωρή και ασφάλεια. Θα μοιραστώ μόνο αυτά. Τα υπόλοιπα τα νιώθετε πατώντας το κουμπάκι του player….

All the Pretty Flowers by THE DISCUSSION

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_26-30

2025-12-07T12:54:00.006+02:00

Η σημερινή εξάδα περιλαμβάνει τρία σπουδαία ονόματα των τελευταιών 15 ετών, ένα παιδί θαύμα και ένα εγκληματικά αγνοημένα αλλά επίμονο σχήμα σπουδαίας τραγουδοποιίας και με τα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησε φέτος..

26. Sharon Van Etten & The Attachment Theory - SHARON VAN ETTEN (Jagjaguwar)

Η Sharon Van Etten δεν έχει σταματήσει να ανεβαίνει τόσο σε εκτίμηση από συνάδελφους μουσικούς, αλλά και σε καλλιτεχνική αξία. Φέτος, δοκίμασε να περιοδεύσει και να ηχογραφήσει με σχήμα που αποτελείται από μουσικούς που έχουν και ανεξάρτητη πορεία. Η «δοκιμή» ήταν πολύ πετυχημένη και το άλμπουμ πήρε καλές κριτικές. Η συμπάθεια μου για την καλλιτέχνιδα ακολουθεί την αυξανόμενη εκτίμηση και το άλμπουμ αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχει ηχογραφήσει. Το «ομαδικό πνεύμα» είναι εμφανές, καθώς τα τραγούδια έχουν περισσότερο ηχητικό όγκο, ενορχηστρώσεις πλουσιότερες και ακούγονται δυναμικότερα. Το συνθετικό επίπεδο είναι για μια ακόμα φορά υψηλό και τα τραγούδια είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από την καλλιτέχνιδα μόνο που η φολκ και η ελαφρά ηλεκτρονική υφή τους έχει εμπλουτιστεί με παραπάνω ποπ και ροκ στοιχεία.

Η ακουστική εμπειρία είναι αυτή που δίνει μεγάλη αξία στο άλμπουμ καθώς η φωνή της Sharon Van Etten μαζί με τις φωνές των υπολοίπων δίνουν ένα ζεστό, οικείο τόνο και το συναίσθημα που βγάζουν είναι αρκετά εμψυχωτικό ανεξάρτητη από την κατάσταση του ακροατή. Σεμνότητα, όμορφες συνθέσεις, ειλικρίνεια. Αν Η Sharon έβαζε υποψηφιότητα για δήμαρχος θα την ψήφιζα έτσι κι αλλιώς αλλά με δημοτικό συμβούλιο την μπάντα που την πλαισιώνει και δημιουργεί μαζί της. Όπως όλα τα προηγούμενα άλμπουμ της έτσι και αυτό θα πρέπει να παραμείνει ως κειμήλιο και δείγμα τραγουδοποιίας για τις επόμενες γενιές.

Sharon Van Etten & The Attachment Theory by Sharon Van Etten

27. Phantom Island - KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD (p(doom))

Ήταν άλλη μια δραστήρια χρονιά για το πιο παραγωγικό σχήμα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Δυσκολεύομαι να το προλάβω αλλά από τη δραστηριότητα τους αυτή τη χρονιά θα θυμάμαι μία από τις πιο αξέχαστες εμφανίσεις στο Λυκαβηττό το προηγούμενο καλοκαίρι, έβαλαν τη δισκογραφία τους στο Bandcamp με ‘’ότι προαιρείσθε’’ τιμή ή και δωρεάν, ότι απέσυραν την ογκώδη δισκογραφία τους από το Spotify και ότι είχαν ένα μόνο άλμπουμ στούντιο αυτή τη χρονιά.

Το ‘’Phantom Island’’ περιλαμβάνει τραγούδια που είχαν ηχογραφηθεί μαζί με τα τραγούδια του προηγούμενου τους άλμπουμ ‘’Flight b741’’ αλλά με τη συνοδεία ορχήστρας. Το αποτέλεσμα είναι ακόμα ένα επίτευγμα για το σχήμα. Το πεδίο τους είναι στην ‘70’ς Αμερική με ροκ, κάντρυ, σοφτ ροκ και παρεμφερή είδη εμπλουτίζοντας την μεγάλη μουσική τους παλέτα με περισσότερα ηχοχρώματα και τεχνοτροπίες. Τα τραγούδια τους είναι σφιχτοδεμένα, ρυθμικά και αρκετά ζωηρά. Μπύρες, ζέστη, hot dog μπορεί να συνδυάζονται αλλά ακούγονται πιο ζωντανά και κεφάτα από ότι ίσως θα τα έκανε ένα μέσο Αμερικάνικο σχήμα. Δεν είναι ψέμα ότι οικειοπούνται τα στυλ όπως οι Borg τους πολιτισμούς στο Star Trek. Αλλά τα ενσωματώνουν λειτουργικά. Αυτό το σχήμα δεν έχει όρια πλέον. Εικοσιεπτά στούντιο άλμπουμ, άπειρα λάιβ και ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, έχουν εξοντώσει τους οπαδούς τους ευχάριστα και δείχνουν ότι η μουσική τους αισθητική είναι χωρίς όρια πλέον. Και αν το ‘’Flight 741’’ του 2024 ήταν ένα σημείο καμπής για το σχήμα (επιτρέπεται μετά από τόσα καλά άλμπουμ), το ‘’Phantom Island’ είναι ένα άλμπουμ που επαναφέρει και πάλι τους K.G. + L.W. και πάλι στο βάθρο.

Phantom Island by King Gizzard & The Lizard Wizard

28.1_Equus Asinus/28.2_Equus Caballous - MEN I TRUST (Self Release)

Οι MEN I TRUST είναι μία από τις πιο διακριτικές και πιο ήσυχες μπάντες παγκοσμίως. Κυκλοφορούν άλμπου και τα μοιράζουν με τιμή από 0 μέχρι ‘’ό,τι προαιρείσθε’’ στο bandcamp και περιοδεύουν συνεχώς. Το 2021 είχαν κυκλοφορήσει το ‘’Untourable Album’’ και από τότε κυκλοφορούσαν σποραδικά, θαυμάσια σινγκλ χωρίς κάποια αναγγελία για νέο άλμπουμ. Φέτος η επιστροφή τους έγινε με δύο άλμπουμ, στα οποία περιλαμβάνουν και τα σινγκλ που κυκλοφόρησαν την περασμένη τετραετία σε ελαφρώς αλλαγμένες εκδοχές που δεν αλλοιώνουν την αρχική ηχογράφηση. Για άλλη μια φορά αναδεικνύεται η ηρεμία των συνθέσεων, η συναισθηματική προσέγγιση του soft rock, της folk, του new wave, ακόμα και της country στις συνθέσεις τους και η ικανότητα τους να γράφουν με άνεση τραγούδια που για κάποιο λόγο δεν βρίσκουν την ανταπόκριση που τους αξίζουν.

Πίσω τους δεν υπάρχει κάποια πολυεθνική ή ανεξάρτητη, ούτε έχουν ενεργή πολιτικοκοινωνική δράση για να υποστηριχθούν ανάλογα. Παραμένουν σεμνοί και με τραγούδια που είναι δείγματα ευφυούς τραγουδοποιίας και μπορεί το χαλαρό στυλ τους να μην τους κάνει ακουστούς από κάποιο επίπεδο και πάνω αλλά αν ο ακροατής δώσει σημασία θα μπει σε έναν φιλικό κόσμο όπου η ομορφιά σαν αρετή έχει επενδύσει πάνω τους. Από κει και μετά είναι και η επίδραση στον ακροατή που θα ανοίξει λίγο περισσότερο την ένταση γιατί αυτά τα τραγούδια δεν φωνάζουν για να ακουστούν. Απαιτούν ενσυναίσθηση του ακροατή για να διαδράσουν. Μπορεί να υπάρχουν αντιρρήσεις για το αν είναι τα φετινά τους άλμπουμ καλύτερα ή όχι από τα προηγούμενα. Η εποχή όμως δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη για τέτοιους δίσκους και άρα έχουν μερικούς πόντους παραπάνω από τις προηγούμενες, θαυμάσιες επίσης ηχογραφήσεις τους.

Equus Caballus by Men I Trust Equus Asinus by Men I Trust

29. Possession - TY SEGALL (Drag City)

Πολυγραφότατος, δημιουργικός και οραματιστής, ο Segall είναι ένας από τους σπουδαιότερους ρόκερ της Αμερικάνικης Ηπείρου, γιατί έχει το μυαλό του ανοιχτό, έχει συνθετική φλέβα, και ξέρει να ρυθμίζει τις εντάσεις ανάλογα. Το δέκατο έβδομο άλμπουμ του είναι ένα ακόμα έργο συνθετικού οίστρου, ενορχηστρωτικής επιδεξιότητας και ακουστικής απόλαυσης. Ακούμε ροκ που προέρχεται από τη δεκαετία του ΄70 σε πολλές μορφές (glam, soft, psychedelic, hard) συμπυκνωμένα και έτοιμα να ανθίσουν σε κάθε ακρόαση. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να τραγουδάει ή να σιγομουρμουράει τις μελωδίες από τα τραγούδια αυτά, είναι δείγμα ότι ο Ty Segall, τα κατάφερε πάλι.

Το ’’Possession’’ με καταλαμβάνει σε όλη τη διάρκεια του και είναι κρίμα που δεν μπορώ να το ακούω όσο δυνατά χρειάζεται και αρκετές φορές ακόμα. Μία κορυφαία ροκ στιγμή και φέτος από τον εξαιρετικό ρόκερ.

Possession by Ty Segall

30. Seeking Darkness - HUREMIC (Self Release)

«Για να ζήσω τη ζωή μου σαν ταινία, έπαιζα μουσική Mogwai ή Sigur Ros στο βάθος όταν πήγαινα μια βόλτα. Το έκανα κάθε μέρα από 15 έως 17 χρονών.»

Το project HUREMIC είναι μία ακόμα πλευρά του Νοτιοκορεάτη μουσικού που γνωρίζουμε ως PARANNOUL και κοντεύει να χαρακτηριστεί ως: «ο πιο σκληρά εργαζόμενος μουσικός του nu-shoegaze και παρεμφερών ειδών». Το ‘’Seeking Darkness’’ είναι η πρώτη από τις δύο κυκλοφορίες του φέτος και σε αυτή που εστίασα περισσότερο. Η δεύτερη σαν mywetfever & huremic, είναι μία θορυβώδης απόπειρα που αδυνατώ να ακούσω ολόκληρη και να επιφέρω κάποια γνώμη.

Το ‘’Seeking Darkness’’ όμως είναι άλμπουμ εξέλιξης και έμπνευσης με την ικανότητα να κρατά σε εγρήγορση το σχετικό ακροατήριο. Αποτελείται από την ομώνυμη σύνθεση σε πέντε μακροσκελή μέρη συνολικής διάρκειας περίπου μίας ώρας και χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση για να διαπιστώσετε ότι ο καλλιτέχνης είναι αδύνατο να συγκρατήσει την συνθετική του ευμάρεια, την τεχνική του εξέλιξη και το όραμα που έχει στο κεφάλι του. Ξεκινώντας από μία βασική επαναληπτική ρυθμική ακολουθία, τόνοι και στρώματα θορύβου, φευγαλέες μελωδίες, το πνεύμα των CAN και λοιπών γερμανικών σχημάτων, των MOGWAI και SIGUR ROS σαν επιρροή στα ξεσπάσματα αλλά καις στα κατεβάσματα της σύνθεσης, μπαινοβγαίνουν και εμπλέκονται σε ένα ρυθμικό όργιο που επιταχύνεται ή επιβραδύνεται στα σωστά μέτρα και στιγμές. Post-Rock θα το δεχόμουν αλλά φαίνεται πιο σύνθετο από ότι ακούγεται.

Η εμπειρία συνοδεύεται με θαυμασμό και απορία για το τι είναι ικανός αυτός ο νεαρός καλλιτέχνης που δεν γνωρίζουμε τίποτα, παρά μόνο από ανεπαρκείς μεταφράσεις από τη δικιά του σελίδα.

Seeking Darkness by Huremic

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_31-35

2025-12-06T09:43:00.001+02:00

Σήμερα η πεντάδα έχει τρεις τούρμπο ροκ δίσκους που έχουν τις καλύτερες σχέσεις με το παρελθόν, προέρχονται από νεότατους και ορεξάτους μουσικούς με αίσθηση ιστορίας και εμπιστοσύνης στο είδος ώστε να εκφράσουν υγιείς προβληματισμούς και χιούμορ όπου πρέπει. Τα άλλα δύο είναι ένα υποβλητικό διαμάντι από την Ισλανδία και ένα κυκλορυθυμικό έως και χορευτικό adult pop άλμπουμ από την Μ. Βρετανία που αν δεν σταματήσω να το ακούω μετά την εικοστή φορά μπορεί και να αλλάξω τη σειρά της ανασκόπησης. Από εδώ και πέρα θα έχουμε άλμπουμ που άκουσα πάνω από 5 φορές τουλάχιστον...

31. Allbarone - BAXTER DURY (Heavenly)

«Together they dreamt up Allbarone’s nine-track tour-de-force, stripping everything away and building Baxter’s most melodically direct, futuristic collection in intense three-hour daily shifts throughout December and January.

“It’s kind of a character arc that goes through the whole thing, two personalities,” he explains. “It’s very critical of people, this album, whoever they are, maybe some bloke with a moustache and sockless loafers in Shoreditch or a fat old Chiswick gangster lording it up in a really comfortable middle class part of London.”

“I don’t want to say it’s contemporary,” he summarises. “Because I sound like a cunt using that word. But it does sound really contemporary. It doesn’t sound like a Harrods hamper band made it. It doesn’t sound like a band made it all. Which is what I wanted most of all. It’s just something that’s brand new for me. It’s quite exciting, really.”

Which in Baxter Dury-speak is as good as proclaiming “I’m top of the world!”»

Όταν ο ιδιόρρυθμος, κάτι μεταξύ bon-viveur και κυνικού αλλά ειλικρινής και συμπαθέστατος Βρετανός καλλιτέχνης Baxter Dury συναντήθηκε με τον παραγωγό της Adele και των Florence And The Machine, Paul Epworth για τη δημιουργία του όγδοου στούντιο άλμπουμ του, Allbarone, είχαν στο μυαλό τους συγκεκριμένες ιδέες και αυτό φαίνεται από την ηχητική διάθεση του άλμπουμ. Στα τραγούδια, διακρίνεται η ταυτότητα και προσωπικότητα του καλλιτέχνη όπως τον ξέραμε από τα προηγούμενα τρία τουλάχιστον άλμπουμ του αλλά αυτή τη φορά η περισσότερο από ποτέ ρυθμική τους αισθητική, ανανεώνει την πορεία του καλλιτέχνη. Είναι ο πρώτος δίσκος του που μπόρεσα να ακούσω απερίσπαστος χωρίς να θέλω να βάλω παρακάτω, βρίσκω τον συνδυασμό του αγουροξυπνημένου ανθρώπου να μιλά πάνω από χορευτικούς ρυθμούς εξαιρετικά ευφυή με τον τρόπο που το δίνουν εδώ οι υπεύθυνοι του δίσκου και η πικρή διάθεση που αχνοφαίνεται στην αρχή αλλά αντιλαμβάνομαι μέχρι να σβήσουν οι ρυθμοί, έχει αποτυπωθεί με τρόπο που δεν με αφήνει να χαρακτηρίσω το άλμπουμ ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερο μουσικοχορευτικό προϊόν αλλά κάτι παραπάνω από αυτό. Μία υπαρξιακή καταγραφή που διασκεδάζει τις ανησυχίες του. Κάτι που συμβαίνει σε άλμπουμ του Baxter Dury αλλά αυτή τη φορά φτάνει στο απόγειό του…

Allbarone by Baxter Dury

32. Turnar - HEKLA (PHNTM42)

Η Hekla Magnúsdóttir είναι Ισλανδή και είναι μουσικός που εξερευνά ήχους και συσχετισμούς. Είναι επίσης εξαιρετική χρήστης του Θέρεμιν και από το 2018 έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ και ένα ep που αξίζει τον κόπο να εξερευνήσει κανείς. Το Turnar είναι το τρίτο της άλμπουμ και αυτό που την έκανε περισσότερο γνωστή αλλά όχι τόσο ώστε να γίνει και «φασαρία». Είναι και αρκετά διακριτική σαν καλλιτέχνης, δεν χρειάστηκε να ενημερώσει για τα πολιτικοκοινωνικά φρονήματα της για να πάρει την ευλογία από διάφορες «ισχυρές» underground -ότητες, και δεν προκαλεί παρά μόνο τον αόρατο κόσμο των συχνοτήτων. Το Turnar είναι άλμπουμ που δημιουργεί ανησυχία στον ακροατή γιατί εν μέρει θέλει να τον παρασύρει μακριά από τον κόσμο αυτό και την ηχητική τους περιβάλλουσα και να τον πάρει μαζί της σε έναν κόσμο που δεν έχει γνωστές διαστάσεις, υπακούει στη δικιά του γεωμετρία και αρμονία αλλά δεν είναι καθόλου απωθητικός.

“the sound of theremin kind of opens up a portal into a new realm that both looks into a dark old world and to the future ‘’, δηλώνει η Hekla αλλά για ποιόν κόσμο του πότε και του που, εννοεί. Δεν μας πολυενδιαφέρει να προβάλλουμε τη μουσική του στον κόσμο που ζούμε, γιατί υπάρχει κάποιος λόγος που αυτή η μουσική δεν έχει κέντρο τον κόσμο μας, τις διαστάσεις στις οποίες είμαστε προσαρμοσμένοι από τη Φύση να υπάρχουμε, αλλά για διαστάσεις αόρατες τριγύρω του κόσμου μας. Οπότε είμαστε μόνοι μας στην εξερεύνηση.

«The record is an alternately beautiful and crushing space voyage into a glacial underworld cascading with phosphorescence and cave drip, conjuring ancient choral ritual just as readily as redolent sci-fi gloam.», συνεχίζει το δελτίο τύπου και δεν βρίσκω πιο βολική τη στιγμή να παρατήσω το γράψιμο και να αφεθώ για μερικά λεπτά σε αυτούς τους κόσμους…..

Turnar by Hekla

33. Rude - SPIRITUAL CRAMP (Blue Grape Music)

Η φετινή χρονιά είναι ανανέωσης του ροκ. Οι SPIRITUAL CRAMP είναι ένα νέο punk rock σχήμα από το San Francisco που σχηματίστηκε το 2017 και το όνομα τους το πήραν από το ομώνυμο τραγούδι των Christian Death. Θεωρούνται μέρος της νέας Καλιφορνέζικης hardcore σκηνής μαζί με μπάντες όπως οι SCOWL, MILITARIE GUN, DRAIN κλπ, σκηνή που έφερε νέα άνθηση στο ροκ γενικότερα φέτος. Το δεύτερο τους άλμπουμ Rude είναι σύντομο, εκρηκτικό, ρεαλιστικό. Τα τραγούδια του είναι μικρές βόμβες αλήθειας και ροκ ξεφαντώματος με punk, new wave, dub, alternative αναφορές και βρείτε μου ΕΝΑΝ.ΕΝΑΝ ροκ φαν που άκουσε το άλμπουμ και δεν το βαρέθηκε. Συμμετέχει και η Αγία Sharon Van Etten και αυτό είναι ακόμα ένα συν του άλμπουμ. Η ενέργεια και η ζωντάνια είναι έκδηλη και συγκρίνεται μόνο με το άλμπουμ του σχήματος που θα δείτε στα πέντε ή τρία πρώτα. Ο ήχος τους φέρνει στο νου κυρίως το γνήσιο αμερικάνικο πανκ ροκ της δεκαετίας του ΄70, χωρίς να γίνεται γραφικό και ξεθωριασμένο ενώ σε κάποιε στιγμές μετακομίζει Αγγλία τέλη '70'ς επίσης. Οι στίχοι των τραγουδιών, αξίζει να διαβαστούν γιατί τα παιδιά έχουν και κοινωνική συνείδηση. Καθαροί και ξάστεροι, όπως και η μουσική τους. Παρατάμε τους πειραματισμούς φέτος. Χρειαζόμαστε ροκ αέρα.....

RUDE by Spiritual Cramp

34. God Save The Gun - MILITARIE GUN (Loma Vista Recordings)

«Militarie Gun’s God Save The Gun starts with a confession: “I’ve been slipping up” frontman Ian Shelton roars. This isn’t just a sonically daring swing of a rock album, it’s a very human document of being at your worst when you should be on top—an absurdist guide to the intersection of self-destruction and self-belief. "I’m well aware that being this vulnerable turns my personal trauma into a marketing hook for this album,” Shelton says. “But I’m fine with it, if not provoking it.”»

Η φετινή χρονιά ΕΙΝΑΙ χρονιά ανανέωσης του ροκ. Αμερικάνικου κυρίως. Οι Militarie Gun δεν μου έλεγαν και πολλά στα προηγούμενα τους άλμπουμ. Αλλά σε αυτό, ενώ θα μπορούσα να το προσπεράσω με άνεση, δεν το έκανα και μου βγήκε σε καλό. Λίγο ότι έχω στραφεί πολύ περισσότερο στις κιθάρες αυτή τη χρονιά και μάλιστα με μεγάλο ενθουσιασμό, λίγο ότι το Αμερικάνικο alternative και punk, με τραγουδιστές που φωνάζουν τις μελωδίες, με τις κιθάρες να ζωντανεύουν τα πανκ «κολλήματα» των μουσικών, λίγο οι ενθουσιασμένοι κριτικοί σε ασυνήθιστα υποκειμενικό βαθμό και οπωσδήποτε συν ότι τα τραγούδια που περιέχονται σε αυτό το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος είναι γεμάτα hook, ρεφρέν και εναλλαγές που σου παίρνουν το μυαλό, δεν θέλει και πολύ να νιώθεις την αδρεναλίνη να ανεβαίνει-επιτέλους- μετά από χρόνια, φαλτσέτου, μινόρε, και στίχους για το κακό σύστημα. Όχι οι νεαροί από το L.A., που προσδιορίζονται hardcore punk κατέχουν τις μελωδίες, δεν φορτώνουν θόρυβο και αγριάδα, δεν είναι επιθετικοί, μετατρέπουν τα άγχη τους σε μελωδικό θόρυβο και είναι ειλικρινείς. Είναι νέοι, με αισθήματα και ξέρουν και να κάνουν τους άλλους να χορεύουν. Το ροκ επέστρεψε φέτος. Το νου σας! Ή αλλιώς ‘’Wake Up And Smile’’..

God Save The Gun by Militarie Gun

35. Chrome Dipped - CIVIC (ATO)

«Australian band CIVIC reimagine proto-punk for an era of endless uncertainty. On their new album, Chrome Dipped, they push themselves and their sound even further. The title speaks to this desire to break down barriers. “I like the idea of Chrome Dipped being a mind set,” says frontman Jim McCullogh. “It’s like a casting of your character, or like an outer shell. One of the main objectives for this album was to make a drastic turn in our sound. Break the mold, melt the steel."»

Η ΦΕΤΙΝΉ ΧΡΟΝΙΆ ΕΊΝΑΙ ΡΟΚ. Αυτό θέλω να θυμάμαι ανεξάρτητα τι καινοτομίες μπορεί ή μπορεί να μην έχουν ακουστεί, Και δείγμα ροκ υγείας είναι όταν οι CIVIC μετά από ένα δυναμικό ντεμπούτο ρίχνουν ένα δεύτερο άλμπουμ, με τραγούδια που διαθέτουν συναισθήματα, είναι προσγειωμένα και τα περιβάλλουν με ορθόδοξες ροκ ενορχηστρώσεις που δεν έχουν τίποτε το περιττό και κρατάνε τον ακροατή ζεστό. Οι κιθάρες τους είναι ένα τονωτικό μετα πανκ διεγερτικό που δεν αφήνουν πίσω τους εκκρεμότητες, οι ρυθμοί τους είναι αρκετά δυνατοί και κάποιες φορές είναι λες και θα εκραγούν μέσα από τα bytes. Το ‘’Chrome Dipped’’ έχει την τάση να γίνει ένα κλασσικό ροκ άλμπουμ για αυτή τη δεκαετία. «Ευλογημένο» από την αρχαία πανκ ροκ φρουρά του Μεγάλου Αυστραλέζικου ροκ ήχου που λατρεύαμε 40 χρόνια πριν. Για την ακρίβεια από τα λίγα άλμπουμ που ο έχουν κατανοήσει τις επιρροές αυτές και τι αξιοποιεί σε βαθμό να χρειάζεται πλέον να τους βιώσει και ζωντανά.

Chrome Dipped by Civic

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_36-40

2025-12-04T22:54:00.000+02:00

Η σημερινή πεντάδα είναι Ευρωπαϊκή και πρώην Ευρωπαϊκή υπόθεση.

Οι Σκωτσέζοι που γνωρίζουν μία εντυπωσιακή ανάκαμψη τα τελευταία χρόνια γιατί ακόμα και οι οπαδοί τους τους νιώθουν κοντύτερα από ποτέ. Η Γαλλίδα νεαρή που η ισορροπία στη ζωή της την εμπνέει και δε χρειάστηκε τίποτε άλλο πέρα από τις σπουδές της, το ήσυχο περιβάλλον αλλά και την τάση να προχωρήσει παραπέρα για να κάνει έναν δίσκο όνειρο. Ο Βρετανός κωμικός που είναι μία ασταμάτητη καλλιτεχνική μηχανή που κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που ακούγεται κάθε μέρα όλη μέρα. Οι Βέλγοι που δεν θεωρούν απαραίτητη την επίδειξη και τη σοβαρότητα της μουσικής όταν δεν έχει μελωδίες και ρυθμικά σχήματα να μεταφέρουν τον ακροατή κάπου αλλού. Και οι Έλληνες που μας παίρνουν μαζί τους στα ηλεκτρικά τους ταξίδια για να ενσωματωθούμε με τις μελωδίες τους.

36. The Bad Fire - MOGWAI (Rock Action)

«The arrival of a new Mogwai album – their eleventh – is cause for great celebration. The album’s title, The Bad Fire, is a working-class Glaswegian term for Hell. It reflects the difficult time that members of the band were going through. New to the studio was American producer John Congleton, known for his work with Explosions In The Sky, Sigur Rós, John Grant and pretty much everyone in between. Congleton’s work can be heard on the album’s three singles. The album opener “God Gets You Back” sounds like Daft Punk being hunted by My Bloody Valentine, while “Fanzine Made Of Flesh” sounds like a victory parade for a baby yeti; and “Lion Rumpus” does actually sound like a lion rumpus. The music of Mogwai is a difficult thing to describe, but an easy thing to experience. At punishing volume, it can annihilate your body, leaving you as little more than a head which should by rights fall helplessly to the ground. Yet the music contains an updraft, a sense of beauty encased in the onslaught. This holds you up, suspended and empowered, reminding you that paradise is your birthright. This is especially true of The Bad Fire. It may have been created in dark conditions, but all that is transcended by the act of four musicians working together here, now, in the moment – the only place where Mogwai exist.»

Μετά από τόσα χρόνια, μετά από πολλές διακυμάνσεις στη σχέση μου μαζί τους, θεωρώ ότι η κυκλοφορία ενός τέτοιου σπουδαίου άλμπουμ και η πρόσφατη εμφάνιση τους στο FLOYD, σταθεροποίησαν μια δυνατή πλέον σχέση με τη μουσική τους. Χωρίς περαιτέρω σχόλια, εκτός από τα παραπάνω σε έντονη γραμματοσειρά, η ακρόαση μιλά από μόνη της. Δεν είναι η μουσική των αστέρων, αλλά είναι η μουσική μπορεί να μας πάει στα αστέρια..

The Bad Fire by Mogwai

37. Heard Voices (deluxe edition) - MATT BERRY (Acid Jazz)

O Matt Berry είναι ένας από τους πιο ευφυής και διασκεδαστικότερους κωμικούς την Βρετανικής τηλεόρασης και έχει ουκ ολίγες φορές ρίξει τον υποφαινόμενο από τον καναπέ με τις ατάκες του, τους μορφασμούς του και τη γενικότερη ερμηνεία του.
Σαν μουσικός όμως δίνει μια άλλη εικόνα. Είναι ένας καταρτισμένος μουσικός που κατέχει τη σύνθεση τραγουδιών αλλά και την ενορχήστρωση τους. Έχει κυκλοφορήσει 11 στούντιο δίσκους, έχει γράψει soundtrack, έχει περιοδεύσει με διάφορα σχήματα και γενικά από το 1995 είναι πολύ δραστήριος στο χώρο της μουσικής. Τα τελευταία 12 χρόνια οι δίσκοι του κυκλοφορούνε από την Acid Jazz records και πλέον κατέχει μια καλή θέση στην ψυχεδελική/φολκ σκηνή της Μ. Βρετανίας ενώ θετικά έχουν εκφραστεί για τα άλμπουμ του και Αμερικάνικα μέσα.
Το ‘’Heard Voices’’, είναι το 11ο άλμπουμ του και κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιανουάριο αλλά στα τέλη του 2025 κυκλοφόρησε και η deluxe εκδοχή του (παρουσιάζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης_δεν παίρνω ποσοστά, ηρεμήστε):

Η έκδοση αυτή είναι αυτή που προτίμησα για τη χρονιά αυτή. Πέρα από τα επίσημα τραγούδια του άλμπουμ που ακούγονται πιο πλούσια λόγω της hald-speed record τεχνικής που έχουν υποστεί, το υπόλοιπο υλικό δεν πειράζει τη βασική συνθετική γραμμή αλλά την περιτυλίγει με ρυθμικότερες έως και χορευτικές φόρμες, ακόμα πιο ψυχεδελικές επεκτάσεις δημιουργώντας μία σφαιρική εικόνα του άλμπουμ. Αυτό που ακούγεται και μένει στο τέλος μετά την ακρόαση και των 4 δίσκων είναι ένα πολύχρωμο, ψυχεδελοπόπ όργιο, ευδιάθετο, groovy και εθιστικό από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο και εμπορικότερο του Berry, μία ευχάριστη μουσική εμπειρία τεραστίων διαστάσεων . Επειδή όμως νιώθω ότι σας στερώ την ευχαρίστηση της ακρόασης σας παραθέτω όλο το άλμπουμ εδώ. Ξεκινήστε να ακούτε…

Heard Noises 'Super Deluxe' by Matt Berry

38. Choke Enough - OKLOU (True Panther)

H Marylou Vanina Mayniel γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1993 στο Poitiers της Γαλλίας και έχει σπουδάσει πιάνο και τσέ
λο. Από μικρή τραγουδούσε και σε χορωδίες. Σημαντικό επίσης: Μεγάλωσε στην εξοχή. Η επαφή της με τη μουσική του έξω κόσμου από αυτόν που ζούσε γινόταν με cd που έφερνε ο αδελφός της από την τοπική βιβλιοθήκη και το πρώτο που άλμπουμ που αγόρασε ήταν το άλμπουμ των GORILLAZ, ενώ θυμάται ότι το trip hop συνέχιζε να είναι παρόν στη Γαλλία στα 00’ς. Η δημιουργική της ζωή ωστόσο ξεκίνησε όταν μετακόμισε στην πόλη. Λειτουργούσε καλύτερα ‘’έξω’’ από ασφαλές περιβάλλον όπως ανέφερε. Δημιούργησε μια ομάδα από dj και έκανε εκπομπές μαζί τους αρκετό καιρό μέχρι να ξεκινήσει να ηχογραφεί τη μουσική της αλλά και διάφορους άλλους ήχους από τη φύση, από το Instagram και το YouTube κλπ. Μέχρι τα τέλη του 2024, είχε προχωρήσει σε ηχογραφήσεις δικιάς της μουσικής, ήρθε σε επαφή με καινούριες δυνάμεις στην ποπ και ηλεκτρονική μουσική και αρχές Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε το δεύτερο της άλμπουμ , αυτό που την έφερε στο φως της περαιτέρω δημοσιότητας εισπράττοντας κολακευτικές κριτικές και κάποια εμπορική επιτυχία.
Το ‘’Choke Enough’’ δεν θα μπορούσε παρά να είναι βγαλμένο από ένα άτομο σαν την Marylou ή καλύτερα Oklou όπως είναι το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο. Αποτελείται από τραγούδια που συναντούν το ήσυχο περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε αλλά και στην μουσική που την επηρέασε. Είναι κατάθεση ταπεινή, και πολύ προσγειωμένη παρόλο που τα τραγούδια είναι ικανά να χαλαρώσουν το πνεύμα και την αντίληψη του ακροατή. Τα δικά μου αυτιά ακούν ένα κράμα από ambient/pop/hyperpop/downtempo υπό το πρίσμα μίας νεότερης αντίληψης αλλά για τους νεότερους ακροατές αυτό το ασυνήθιστο κράμα είναι πραγματικά ανανεωτικό και τρυφερά οικείο. Θα έλεγε κανείς ότι μετά ή παράλληλα με τον sega Bodega προχωρούν την hyperpop ένα βήμα παραπέρα. Κυριαρχεί η ηπιότητα αλλά και ροπή για μελωδικότερα περάσματα μέσα από τις ηλεκτρονικές διόδους. Αυτό που είναι ασυνήθιστο στο άλμπουμ είναι η χρήση των συνθ και τα φωνητικά που αγγίζουν την Hyperpop και τo σύγχρονο r’n’b. Τα τραγούδια προσφέρουν νηνεμία, δίνουν χώρο στο αυτί για να εξερευνήσει και το ίδιο αυτό το γλυκό τοπίο που δίνει τόνους για ονειροπόληση και ασφαλή δίοδο μέσα από αντιλήψεις που υποστηρίζουν ελιτιστικές ή επιθετικότερες τάσεις της μουσικής. Η Oklou φαίνεται να κρατάει το μέλλον στα χέρια της χωρίς να την ενδιαφέρει φυσικά, δημιουργώντας κόσμους μέσα από την δική της ψυχοσύνθεση που είναι πολύ κοντά στις αξίες που μεγάλωσε αλλά και στην διάθεση για εξερεύνηση των επιρροών της με πυξίδα μια φυσική σχεδόν κλίση που έχει να γράφει μελωδίες που μένουν και ωριμάζουν στα αυτιά του ακροατή όσο περισσότερο ακούει.

choke enough by Oklou

39. Solarium - CIAO KENNEDY (Sdban ULTRA)

«Γεννημένοι από μια παιδική φιλία, τα πέντε μέλη των Ciao Kennedy διαμόρφωσαν τον δικό τους ήχο και αίσθηση, εξερευνώντας διάφορους μουσικούς ορίζοντες. Μετά την κυκλοφορία των EP τους ‘Keldercave’ (2021) και ‘the problem is’ (2022), καθώς και τη συμμετοχή τους στη συλλογή Lefto presents Jazz Cats Vol. 3 την άνοιξη του 2024, ήταν θέμα χρόνου να επιστρέψουν στη μουσική σκηνή των Βρυξελλών.
Ως μέλη της μουσικής συλλογικότητας Magma, μαζί με σχήματα όπως οι TUKAN και ECHT!, ξεχώρισαν με την ορχηστρική τους μουσική που συνδυάζει το παιχνιδιάρικο στοιχείο της jazz, τις επαναλαμβανόμενες όψεις του post-rock και τον έντονο ηλεκτρονικό ήχο που πλέον αποκαλείται «Brussels sound».
Με το Solarium, το ντεμπούτο άλμπουμ τους βρήκαν κοινό τόπο σε κιθάρες με post-rock εφέ και υπνωτικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σπάνιας, πυκνής μελαγχολίας, με ήχο που θα ταίριαζε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Οι Ciao Kennedy και το ντεμπούτο τους άλμπουμ είναι σαν μια ξινή καραμέλα που σκάει στο στόμα, η έξαψη ενός απογεύματος στο λούνα παρκ, η μοντέρνα εποχή συναντά τη νοσταλγία της παιδικής ηλικίας. Ή σαν να στέκεσαι κάτω από τα λαμπερά νέον φώτα μιας βροχερής νύχτας, σαν πολύχρωμη ποίηση που συνδυάζει τρυφερότητα με ηλεκτρική ένταση. Πολλές από αυτές τις μουσικές περιγραφές ίσως φαίνονται υπερβολικές, αλλά μετά από μερικές ακροάσεις, δεν φαίνονται καθόλου άστοχες. Υπάρχει κάτι για όλους σε αυτό το άλμπουμ, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο οικείο και το απρόσμενο, τη μελαγχολία και τη χαρά. Ενώ όλοι μιλούν για το τι είναι «vibe», μόνο οι Ciao Kennedy φαίνεται να το κάνουν πράξη.»
Αυτό που αντιλαμβάνομαι ακούγοντας αυτό το ντεμπούτο από αυτούς τους Βέλγους μουσικούς, είναι ότι κάνουν ελκυστικότερο το πακέτο των επιρροών+new age που αναφέρονται στο δελτίο τύπου. Οι εικόνες που φέρνει στον καθένα ο ήχος είναι καθαρά για δική του χρήση, αλλά η ακουστική ευεξία που δημιουργεί είναι αντικειμενικά μοναδική. Χωρίς να απαιτεί από τον ακροατή πολλά, χωρίς να κάνει φασαρία με εξωμουσικές καταστάσεις για να το περάσουν σε λίστες ή και να το βγάλουν έως και νο. 1 της χρονιάς ακόμα, δημιουργεί ένα ευχάριστο κλίμα, που δεν φτάνει σε muzak επίπεδα και δεν σοβαροφέρνει για επίδειξη. Είναι όσο ελαφρύ γίνεται και όσο ολοκληρωμένο ώστε να αλληλοεπιδρά ευχάριστα με το ακροατήριο, χωρίς να το βυθίζει στις δικές του σκέψεις. Βέβαια αυτό δεν είναι αρκετό για να πείσει έναν απαιτητικό ακροατή που θέλει δύσκολες συγχορδίες σε συνδυασμό με ορυμαγδό και κραυγές αγωνίας αλλά πιστέψτε με ο ίδιος ακροατής μετά ενδέχεται να το ακούει στα κρυφά απολαμβάνοντας τις ευχάριστες διακυμάνσεις του και τις ρυθμικές του δυναμικές.

Solarium by Ciao Kennedy

40. Luv - SUGAR FOR THE PILL (make me happy!)

To ‘Luv’’ έρχεται ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το ‘’Wanderlust’’ και τους δείχνει να κινούνται με ακόμα περισσότερη άνεση στους shoegaze δρόμους. Ο ήχος τους είναι ακόμα πιο μέσα στο είδος και οι μελωδίες τους εξακολουθούν να γοητεύουν και να διαρκούν. Δεν θα έγραφα κάτι παραπάνω από όσα έχω γράψει ήδη για το σχήμα. Έχουν καταφέρει να βάλουν τη δικιά τους σηματοδότηση στο παγκόσμιο μουσικό δίκτυο και παίζουν ενεργά «το παιχνίδι» με επιμονή. Το ‘’Luv’’ ανήκει στα μεγάλα άλμπουμ του είδους και ήδη έχει περάσει στην ιστορία σαν μια από τις σημαντικότερες shoegaze ηχογραφήσεις τους είδους από το Ιστολόγιο.

LUV by Sugar For The Pill

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_41-45

2025-12-03T19:24:00.000+02:00

Η δεκάδα αυτή κλείνει με δύο άλμπουμ φρέσκου ροκ, ένα από τα δύο αποχαιρετιστήρια δώρα ενός πολύ αγαπημένου ντουέτου, ένα και κυβερνοαστρικό αριστούργημα που είναι όντως ανελκυστήρας για αστρικά πεδία και ένα από τα δύο progressive rock sensation δίσκους του 2025.

41. Maintenant Jamais - POPULATION II (Bonsound)

«Σε αυτό το νέο άλμπουμ, το τρίο τελειοποιεί το ξεχωριστό στυλ που αναπτύσσουν εδώ και αρκετά χρόνια, εν μέρει χάρη σε μια συγχώνευση κοινών επιρροών – από τους Soft Machine στους MC5 και τους L'Infonie – αλλά και σε μια σπάνια συνενοχή που μπορεί να ανθίσει μόνο μεταξύ τόσο στενών φίλων. Αυτή η δημιουργική χημεία είναι που κάνει την περίπλοκη σύνθεση τραγουδιών της μπάντας να φαίνεται τόσο ρευστή και εύπλαστη. Το Population II σπάει τα προηγούμενα ηχητικά τους σύνορα, παραμένοντας πιστό στις ρίζες του.»

Και επιπλέον από αυτά που αναφέρει το δελτίο τύπου, το ‘’Maintenant Jamais’’, θα μπορούσε να είναι μία επανασύσταση του σχήματος στο κοινό. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους ‘’ À La Ô Terre» που κυκλοφόρησε στις 30.10.2020, ήταν από τα είκοσι πιο αγαπημένα μας εκείνη τη χρονιά αλλά φαίνεται να το κατάπιε η ιστορία. Ακόμα και οι ηχογραφήσεις τους μέσα σε αυτή την πενταετία, δύο ep και ένα δεύτερο άλμπουμ που το αγνοήσαμε εντελώς, φαίνονται μακρινή ιστορία μπροστά σε αυτό το καλοσχηματισμένο, περισσότερο ήρεμο αλλά και αρκετά κατασταλαγμένο άλμπουμ τους. Ακούγονται ωριμότεροι, με περισσότερη προσωπικότητα στον ήχο τους και έχουν καλύτερο έλεγχο των συνθέσεων τους ώστε να μην τον αναπτύσσουν απείθαρχα και χωρίς λόγο. Επιπλέον η παραγωγή έχει δημιουργήσει ένα άλμπουμ που ακούγεται άνετα από την αρχή ως το τέλος, έχει πολύ προσβάσιμο ήχο για αυτούς που δεν έχουν την ιστορική πείρα ή αντιδρούν ακόμα και με το άκουσμα της λέξης ‘’prog rock’’. Ζούμε την περίοδο όπου ολοένα και περισσότεροι μουσικοί στρέφονται σε ήδη περπατημένους δρόμους και τους ενισχύουν με νέες δυναμικές και ηχοχρώματα.

Maintenant Jamais by POPULATION II

42. Astral Elevator - THE TEAR GARDEN ( Artoffact)

«The Tear Garden, το θρυλικό πειραματικό project των Edward Ka-Spel (The Legendary Pink Dots) και cEvin Key (Skinny Puppy), επέστρεψαν φέτος με το Astral Elevator. Όπως και με τις προηγούμενες δουλειές τους, το άλμπουμ είναι ένα ταξίδι μέσα από σουρεαλιστικές, συχνά στοιχειωμένες ηλεκτρονικές υφές και τον ξεχωριστό, ποιητικό λυρισμό και μυστικισμό του Ka-Spel.

H παραγωγή ανήκει ξ ολοκλήρου από τους ίδιους τους The Tear Garden, το Astral Elevator είναι μια απόδειξη της διαρκούς δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ του Ka-Spel και του Key. Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης συνεισφορές από μια εξαιρετική σύνθεση καλεσμένων, συμπεριλαμβανομένου του αείμνηστου Dwayne Goettel, ο οποίος παρέχει μια συγκλονιστική και ισχυρή παρουσία. Ο ήχος εμπλουτίζεται περαιτέρω από τα ταλέντα των Randall Frazier και Dre Robinson και η όλη εμπειρία μεταφέρθηκε στην τελική της μορφή από τα έμπειρα χέρια του Greg Reely στη μίξη και το mastering.

Εκτός από την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι θαυμαστές μπορούν να προσβλέπουν σε μια πλήρη οπτική εμπειρία. Το εκπληκτικό artwork για το Astral Elevator δημιουργήθηκε από τον Simon Paul, αποτυπώνοντας τέλεια τα αιθέρια και απόκοσμα θέματα του άλμπουμ. Επιπλέον, βίντεο σε σκηνοθεσία Cory Gorski θα συνοδεύουν τα σινγκλ που θα κυκλοφορήσουν κατά τη διάρκεια του κύκλου άλμπουμ.

Το Astral Elevator σηματοδοτεί όχι μόνο την επιστροφή των The Tear Garden, αλλά και τον πρώτο τους δίσκο για την Artoffact Records με έδρα το Τορόντο, όπου φιλοξενούνται πολλά από τα άλλα έργα του cEvin Key.»

Είναι αρκετά για να αφεθείτε στην περιπλάνηση ενός δίσκου που είναι μεγάλος σε διάρκεια και περιλαμβάνει όλη το αισθητικό Γαλαξία του ντουέτου. Από τα μέσα της δεκαετίας ’80, σε μία ιδιαίτερη γωνία του μουσικού Σύμπαντος, εκπέμπουν σήματα μουσικής που παρέμεναν σε απόσταση ασφαλείας από τα τοξικά φώτα της δημοσιότητας αλλά πολύ κοντά στους ακροατές του. Έρχονται και επανέρχονται στο προσκήνιο, κάθε φορά υπάρχει θέση για τους δίσκους τους, κάθε φορά αποκομίζω κάτι όμορφο, βαθύ, όμορφο που δεν ανταποκρίνεται στη συχνότητα του πλανήτη αλλά στη βαθύτερη συχνότητα της συνείδησης. Για να μην πολυλογώ η εμπειρία του Αστρικού Ανελκυστήρα είναι ολική και απόλυτη. Αρνούμαι να κάνω συγκρίσεις με παλιότερα άλμπουμ τους γιατί δεν υπάρχει σύγκριση σε ένα σύμπαν που «υφαίνεται» και επεκτείνεται. Δεν υπάρχει δρόμος, δεν υπάρχει προορισμός. Υπάρχει ένα ολοένα αναπτυσσόμενο, αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα που δεν θα σκάσει σαν σούπερ νόβα αν δεν δώσει εντολή τερματισμού ο Δημιουργός του. Αριστουργηματική επιστροφή, μουσική εμπειρία που φορτίζει νηφαλιότητα και διαύγεια ψυχές και συνειδήσεις, επαναφέροντας κάθε τοξική απορρύθμιση.

Astral Elevator by The Tear Garden

43. Face Down The Garden - TENNIS (Mutually Detrimental)

Για χρόνια παρέμεναν στη σκιά των μεγάλων. Βιοποριζόντουσαν με τη μουσική τους, δεν απασχολούσαν με σκάνδαλα, το σκάνδαλο ήταν η σχέση τους. Αντρόγυνο, σάρκα και πνεύμα μία, παντρεμένοι, χωρίς παιδιά ωστόσο αλλά με ενότητα που ανταποκρίνεται και στα άλμπουμ που έχουν φτιάξει ως σήμερα. Φέτος δήλωσαν ότι δεν θα συνεχίσουν, τουλάχιστον σαν TENNIS, τη μουσική τους καριέρα. Αναμένεται το επόμενο βήμα τους φυσικά αλλά έχω την αίσθηση ότι θα περιμένουμε αρκετά. Προς το παρόν, για φέτος, μας έδωσαν ένα τελευταίο αποχαιρετιστήριο άλμπουμ που δεν ξεφεύγει από τα προηγούμενα σε αισθητική. Θυμίζει αισθηματική ταινία. Θαυμαστές και θαυμάστριες αγκαλιά με το άλμπουμ και τα ακουστικά, συγκινημένοι για το παρελθόν και τις ωραίες στιγμές, δεν θέλουν να κλείσουν το κεφάλαιο για κανένα λόγο αλλά πρέπει να το κάνουν.

Αλλά αναρωτιέμαι για ποιο λόγο; Το αρχείο ή η φυσική μορφή παίζει, δεν έχει διαφθαρεί ή γρατζουνιστεί, είναι εκεί. Το «αίσθημα» μπορεί να συνεχιστεί.

Με τις ονειροπόλες συνθέσεις τους ,που και εδώ, η γλυκιά αύρα του soft rock των ‘70’ς παίρνει την πρωτοκαθεδρία να χορεύουν μαζί μας, παθιασμένα χωρίς διάθεση αποχωρισμού και τρία τραγούδια προς το τέλος του δίσκου που φέρνουν και την Beach House dream pop αρμονία να «δυσκολεύει» ακόμα τα πράγματα. Τα ‘’Always The Same’’ και ‘’I Can Only Describe You’’ είναι η ανάμνηση που έρχεται σε ανύποπτες στιγμές και μας βουτά σε καθαγιασμένα νερά νοσταλγίας όπως το κάνει το άλλο δίδυμο και κυρίως του ‘’12 Blown Tires’’ που έρχεται από βιωματικό γεγονός να μας γεμίσει με τα αγγελικά φωνητικά της Alaina Moore και δανεικές φωνητικές αρμονίες από Beach House και να γίνει το πιο πικρό τραγούδι του συγκροτήματος. Δεν έχουν ξαναγράψει πικρά τραγούδια, δεν έχω διαισθανθεί ποτέ δάκρυα και λυγμούς να ανεβαίνουν στην Alaina Moore ποτέ έως αυτό το τραγούδι. Το “Face The Down In The Garden’’ είναι ένας δίσκος αποχαιρετισμού τελικά. Αλλά όσο υπάρχει ηλεκτρισμός και η ακοή μου ενεργή, αυτό το συγκρότημα αλλά και όλα τα άλμπουμ του θα έχουν μία ιδιαίτερη θέση σΤο Σπίτι.

Πριν στερέψουν τα ‘’δάκρυα’’ όμως μας ήρθε σαν δώρο, μία δεύτερη κυκλοφορία από το ζεύγος.

To ‘’Neutral Poetry’’, EP, είναι ο κιτρινισμένος φάκελος που υπήρχε στο τραπέζι και δεν το έβλεπες ποτέ από τη θολούρα των δακρύων. Το ανοίγεις και τότε σου έρχεται σαν μαγική αύρα ένα ‘50’ς ποπ κύμα! Είναι η μορφή πέντε τραγουδιών του πρώτου άλμπουμ τους‘’Cape Dory’’ (2011), συν τρία ακόμα ακυκλοφόρητα! Νιώθεις την «αθωότητα» και την «αγνή πρόθεση» του σχήματος να κάνει chanelling με doo wop, σπεκτορικές αρμονίες, ψυχεδελική ποπ και ψήγματα από Beach House(!), διοχετεύοντας τις μελωδίες τους εκεί. Το EP είναι ένα απόλυτο γράμμα προς τους θαυμαστές τους ίσως μίας μουσικής τους πλευράς που σταμάτησε μετά το πρώτου τους άλμπουμ, στο ράφι τόσα χρόνια αλλά τώρα ήταν ο κατάλληλος καιρός να το στείλουν σε μας για να μας υπενθυμίσουν τις πρώτες εποχές τους.

Το ep αυτό θα το δείτε στην επόμενη φάση της ανασκόπησης αλλά έπρεπε να γράψω κάτι για την σημασία του γιατί πέρασε στα ψιλά.

Face Down In The Garden by Tennis

44. Are We All Angels - SCOWL (Dead Oceans)

Θυμάστε οι παλιότεροι ακροατές, την εποχή που τα ροκ άλμπουμ ήταν σε ισχύ; Όταν άλμπουμ με στίχου κοινωνικού χαρακτήρα και μετεφηβικών εξάρσεων, ξερνούσαν ηλεκτρισμό, βροντερούς ρυθμούς και φωνητικά που φώναζαν; Ε, το 2025 είχαμε τέτοιους δίσκους. Δεν μιλάμε για millennial απόψη όπως των THE HIVES ή ακόμα και των VIAGRA BOYS. Θαυμάσια και αυτά αλλά η ουσία φέτος ήταν ότι τα παιδιά του Nevermind και του πρώτου -μπλε-άλμπουμ των WEEZER μεγάλωσαν και αποδίδουν φόρο τιμή όχι μόνο σε αυτούς τους δίσκους αλλά και στο ενεργειακό Αμερικάνικο των αρχών της δεκαετίας του ’90 αλλά και στο διαχρονιικό ροκ της δεκαετίας του ΄80. Οι SCOWL στο μόλις δεύτερο άλμπουμ τους ‘’Are We All Angels’’, κατακεραυνώνουν τα ακροατήρια με κεφάτο, γεμάτο αδρεναλίνη ροκ, με σφιχτοδεμένα τραγούδια με ποπ αισθητική αλλά με σκληρό ροκ και πανκ περίβλημα. Είχα καιρό να σηκώσω τα αυτιά μου- όπως τα κατοικίδια- για να εκπλαγώ αλλά και να απολαύσω κάποιο ροκ άλμπουμ, τέτοιου τύπου.

Οι Άγγελοι του ‘’Are We All Angels’’ δεν φέρνουν δαμόκλειο σπάθη, δεν προέρχονται από την Κόλαση, είναι από τον Παράδεισο της ευφορίας και του οπτιμισμού ανεξάρτητα σε τι αναφέρονται οι στίχοι. Το άλμπουμ περιέχει ροκ φτιαγμένο από νέους μουσικούς, γεμάτους ενέργεια και δυναμισμό. Τονώνει τις αισθήσεις, οπτικοποιεί την απόλαυση και προσωπικά ήταν ένα από τα ενεργειακά μουσικά «ποτά» μου για φέτος και νοιώθω υπόχρεος.

Are We All Angels by Scowl

45. Animal Hospital - GANSER (Felte)

Αυτό είναι το τρίτο άλμπουμ του σχήματος από το Σικάγο και έρχεται πέντε χρόνια μετά το προηγούμενο τους. Γι’ αρκετούς αυτό το άλμπουμ είναι αυτό που συστήνει την μπάντα στη νέα εποχή. Με καινούρια σύνθεση έρχεται και καινούριος ήχος. Πλέον με περισσότερα ρυθμικά και ηλεκτρονικά στοιχεία αλλά και τις ροκ καταιγίδες που εξαπολύονται σποραδικά αλλά με ένταση στο άλμπουμ. Παρόντες σαν επιρροή είναι με σειρά ισχυρής επίδρασης ο ήχος των Radiohead από το Kid A και μετά, το post-punk και το αμερικάνικο ανεξάρτητο ροκ από τα ‘90’ς. Το μίγμα ακούγεται αρκετά σκοτεινό κατά βάθος αλλά αρκετά συναρπαστικό για να παραμένει κανείς μακριά του. Την παραγωγή έκανε ο Andrew Young των LIARS αλλά δεν υπάρχει τέτοια επιρροή στον ήχο τους. Ξεπερνώντας ωστόσο την πρώτη ύλη ο ήχος του άλμπουμ είναι διαμορφωμένος, με δικό του χαρακτήρα και αρκετά ελκυστικός. Είναι μέρος της εικόνας και του χαρακτήρα του σύγχρονου ροκ που θέλουμε αυτή τη δεκαετία.

Animal Hospital by Ganser