Today

அனார்கலி

2021-03-13T13:02:00.006-08:00

"ஒரு நாளாசும் சண்ட போடாம, அழுகாம, சந்தோசமா பள்ளிக்கூடம் போறியா டா? தினமும் இதே வேலயாப் போச்சு. பள்ளிக்கூடம் போறதுன்னா உனக்கு ஏன் அவ்வளவு வருத்தமா இருக்கு? உன்னைய என்ன பக்கத்து வீட்டு புள்ளைங்க மாதிரி கட்டையடுக்க சொல்றமா? இல்ல வேற வேலை ஏதாவது சொல்றமா? படிக்கிறது மட்டும்தானடா உனக்கு வேல! அதுக்கு உனக்கு எங்க வலிக்குது? "செல்வி"யப்பாரு ஒரு நாளாவது பள்ளிக்கூடம் போக அழுத்திருப்பாளா?" என்று அம்மா சொல்லும்போதே செல்வம் ஏறெடுத்து செல்வியைப் பார்த்தான். செல்வி வேண்டுமென்றே இன்னமும் அகலமாக சிரித்து தம்பியின் முகத்தில் அவமானத்தை அள்ளிப் பூசினாள். இப்போது ஏதாவது செய்தாகவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டான் செல்வம். தப்பிக்கும் வழியில் தடைகள் இல்லை என்பதை உறுதி செய்வதற்காக சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

அடுப்படியில் அம்மா தோசை சுட்டுக் கொண்டிருந்தார், அம்மாவின் அம்மா "பாப்பா கிழவி", சுவற்றில் தன்னை சாய்த்துக் கொண்டு சேலையும் பாவாடையும் சேர்த்து செய்தித்தாள் போல முட்டிக்கு மேலே உருட்டி வைத்துவிட்டு கால்வலி தைலத்தை முட்டியில் தேய்த்துக் கொண்டு "எனக்கு ஒரு சாவு வரமாட்டேங்கிது!" என்று எமனிடம் புகார் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார், செல்வி இரண்டாவது தோசையை மடக்கி தன்னுடைய "அண்டா" வாயில் திணித்துக் கொண்டிருந்தாள். இதெற்கெல்லாம் மேலாக வீட்டில் அப்பா வேறு இல்லை. இதுதான் சமயம் யாரும் தன்னை பிடிக்க முடியாது என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு, "கூடலிங்கம்" மஞ்சப்பையில் நோட்டு புத்தகங்களை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு, இடது கையில் பையை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டு, வலது கையை மடக்கி தயாராக வைத்துக் கொண்டு செல்வியின் அருகில் மெதுவாகச் சென்றான்.

தோசை + சாம்பாரின் ருசியில் மயங்கி இருந்த செல்வி, தம்பியை கவனிக்கவில்லை. செல்வம் தான் வந்த அதே வேகத்தில் செல்வியின் தலையில் "நறுக்" வைத்தான். செல்வி அழுவதற்கு முன்பாகவே, பாப்பா கிழவி ஒப்பாரியை ஆரம்பித்து விட்டார், "கொலகாரப் பாவி, ஏன்டா தங்கச்சிய இப்படி போட்டு அடிக்கிற" என்று செல்வத்திடம் கோபிக்க, "செல்வி எனக்கு அக்கா, தங்கச்சி இல்ல கிழவி, உனக்கு சாவு தானே வேணும் இந்த தர்றேன்" என்று சுவரில் சாய்ந்திருந்த பாட்டியை முன்புறம் இழுத்து குனிய வைத்து முதுகில் கும்மினான். "அய்யய்யோ, என்னைய கொல்றான், என்னைய கொல்றான்" என்ற கூப்பாடு தொடங்கும் போது, தாவி குதித்து வீட்டிலிருந்த தப்பித்தான் செல்வம். பள்ளியின் மீதிருந்த கோபத்தை அக்காவின் மீதும், பாட்டியின் மீதும் திருப்பிய திருப்தி நெடுநேரம் நீடிக்கவில்லை. அதற்குள் பள்ளி வந்து விட்டது, தான் வந்த வேகத்தை விட வேகமாக பள்ளி தன்னிடம் வந்து விட்டது என்பதை அறிந்து, கலக்கும் வயிறுடன் உள்ளே செல்ல மனமில்லாமல் வாசலிலேயே நின்று தெருவை கவனித்தான்.

அந்த குறுகிய தெருவில், வலதுபுறம் பள்ளி இருந்தது. வேகமாக இடதுபுறம் இருந்த மீனாட்சி பாட்டி கடையின் அருகில் சென்று நின்று கொண்டான் செல்வம். சாக்கடையின் மீது ஒரு பெரிய பலகையைப் போட்டு, அதன் மீது வகை வகையான பண்டங்களை அடுக்கியிருந்தாள் மீனாட்சி பாட்டி, பண்டங்களை மேலும் அலங்கரித்தன ஈக்கள். ஈக்களைப் பார்க்க செல்வத்திற்கு பொறாமையாக இருந்தது. அவைகளைப் போல இங்கேயே மாலை வரை உட்கார்ந்து விட்டு, அப்படியே வீட்டுக்கு போய் விடலாம் என்ற எண்ணம் வந்தபோது, தண்டவாள கம்பியில் சுத்தியால் அடித்து செல்வத்தின் கனவை களைத்தார் பள்ளியின் காவலர். மணியோசை கேட்டு அனைவரும் பள்ளியின் உள்ளே ஓட, செல்வமும் அந்த மந்தையில் இணைந்தான்.

முதல் வகுப்பு தொடங்கும் வரைதான் செல்வத்திற்கு பள்ளியின் ஒவ்வாமை இருக்கும், பின்பு அது மறைந்து விடும் அப்படி ஒரு வினோத நோய் அவனுக்கு. முதல் வகுப்புக்கு வழக்கம் போல வகுப்பாசிரியர் முத்தையா வந்தார். வருகைப் பதிவு முடிந்தவுடன், கரும்பலகையில் வந்தவர்கள் மற்றும் வராதவர்களின் புள்ளி விவரங்களை பதித்துவிட்டு தனது பாடத்தை தொடர்ந்தார். செல்வத்தின் கண்கள் கரும்பலகையில் மையல்கொள்ள, மனம் மட்டும் மீனாட்சி பாட்டியின் பண்டத்தில் மொய்க்கப் பறந்தது.

திடீரென "முட்டா மூதேவி, செத்த பயலே, இங்க நான் கழுதையா காத்திக்கிட்டு இருக்கேன், அங்க நீ என்னால பண்ணுத?" என்று முத்தையா ஆசிரியர் கனிவுடன் குசலம் விசாரிக்க, திடுக்கானான் செல்வம். நன்றாக மாட்டிக் கொண்டோம் என்று தெரிந்து மெல்ல எழுந்து நின்று ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தான், மனதுக்குள் அன்று காலை அக்காவையும், பாட்டியையும் மொத்தியது நினைவில் வந்து மிரட்டியது. "சரி, இன்னைக்கி கோட்டா கலையிலையே கெடைக்கப் போகுது" என்று மனதை திடப்படுத்திக் கொண்டு, பூசைக்கு தயாரானான். "ஏ! செத்த கூவ, செனக் கூவ, செல்வம்! நீ எதுக்குல நிக்க? உக்காருல" என்று பரிவுடன் செல்வத்தை அமரச் சொன்னார் ஆசிரியர் முத்தையா. அப்போதுதான் தனக்கு பின்னால் மாப்பிள்ளை பெஞ்சிலிருந்து "நல்லை புன்னை வனம்"மும் "சொல்லுக்கினியவன்"னும் நிற்பதை கண்டான்.

கையில் பிரம்புடன் வந்த ஆசிரியர், தன்னைக் கடந்து கடைசி பெஞ்சுக்கு சென்ற பின்பு தான் செல்வத்துக்கு பீதி குறைந்தது. ஆசிரியர் முத்தையா, பிரம்பை முறுக்கிய படி "இவனுக பேரப் பாரு, பேர... அடங்காப் பிடாரி பயலுவளுக்கு பேரு 'நல்ல வனமாம்' , அப்புறம் உன் பேரு என்னால? ஆ... " என்று ஆசிரியர் யோசிக்கும்போதே, அவரின் பின்புறமிருந்து ஒரு மாணவன் "குச்சிதின்னி சார்" என்றான். பதில் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த ஆசிரியர், "அடங்காப்பிடாரி வாய்மூடு" என்று அவனை அடக்கி விட்டு, "உன்பேரு சொல்லுக்கினியவன் தான... வெளக்கமாறு... வெளக்கமாத்துக்குப் பேரு பட்டுக் குஞ்சம்னு வச்ச மாதிரி, நீட்டுங்கல கைய..." என்று பாரபட்சம் ஏதுமின்றி இருவருக்கும் சமமாக சன்மானங்களைப் பகிர்ந்தளித்தார். குற்றம் நடந்தது என்ன? அதன் பின்னணியில் இருக்கும் அன்னிய சக்திகள் யாவை என்று தெரிந்து கொள்ள நாங்கள் அனைவரும் ஆர்வமாக இருந்தோம். எதுவாக இருந்தாலும் மதிய உணவு இடைவேளை வரை காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. சில சமயங்களில் பூசை வாங்கியவருக்கும் கூட காரணம் என்னவென்று தெரியாது, அதனால் மர்மமுடிச்சு அவிழாமலே போய்விடும் அபாயமும் உண்டு.

ஒருவழியாக உணவு இடைவேளை மணியடித்தது, ஆசிரியர் முத்தையா வகுப்பை விட்டு வெளியேறியதும் மாணவர்கள் அனைவரும் துக்கம் விசாரிக்க கடைசி பெஞ்சில் கூடினார்கள். "டேய் குச்சிதின்னி, நீங்க ரெண்டு பேரும் என்னடா பண்ணீங்க, ஏன் சாரு உங்கள அடிச்சாரு?" என்று தொடங்கினான் ஒருவன். இனியவன் தன்னுடைய கணக்குப் புத்தகத்தை திறந்து உள்ளேயிருந்து வட்டமான சிறிய காகிதம் ஒன்றை வெளியே எடுத்தான். அதை தனது நாசிக்கு அருகில் கொண்டு வந்து பலமாக உறிஞ்சினான். காகிதம் உயிர்பெற்று துடித்தது. "நேத்து சாய்ங்காலம் சாப்டது, இன்னும் எப்பிடி மணக்குது பாரு" என்று மற்ற மாணவர்களுக்கு அருகில் காகிதத்தை கொண்டு சென்றான். செல்வத்திற்கு மெய்யாகவே அந்த மனம் தித்திப்பை நினைவூட்டி நாவினை நனையச் செய்தது, உடனே நனைந்த நாவினால் இதழ்களையும் ஈரமாக்கி, மேலும் தகவலை கேட்க ஆர்வமானான். "இதுக்கு பேரு என்னடா?" என்று அதில் ஒருவன் கேட்க. "இதுதாண்டா அனார்கலி" என்று தேவரகசியம் உடைத்தான் இனியவன். "அனார்கலி யா அப்பிடின்னா..." என்று வந்த கேள்விக்கு, "இந்த தேர்வர்கள்லாம் இருக்காங்கல்ல, அவங்க சாப்பிர்ரதாம்" என்று இனியவன் அளக்கத் தொடங்கும் போதே, ஒருவன் குறுக்கிட்டு, "நாங்க கூட தேவர் தான், ஆனா இத சாப்ட்டதில்லையே" என்றான். இனியவன் சலிப்புடன், "நான் சொன்னது மேல உள்ள தேவர்கள், அவங்க சாப்பிடுறது" என்று கூறிவிட்டு மதிய உணவைச் சாப்பிட்ட தொடங்கிவிட்டான்.

இனியவன் கூறியதைக் கேட்டதிலிருந்து, செல்வத்திற்கு அனார்கலியை ஒரு முறையாவது சாப்பிட்டே தீரவேண்டும், அதுவும் வகுப்பில் இனியவனுக்கு அடுத்து சாப்பிட்டது தானாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நிலைத்து விட்டது. மதிய வகுப்பு முழுவதும் அனார்கலியின் நினைவிலேயே கடந்தது. மாலை பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மாவிடம் நடந்ததை கூறி தனக்கு "அனார்கலி" வேண்டும் என்றான். இதைக் கேட்ட அவன் அம்மா "அதெல்லாம் சரி, அனார்கலிக்கும், தேவர்களுக்கும் என்னடா சம்மந்தம்" என்று சிரித்தார். "அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதுமா, இந்த ரெண்டு நாள்ல அப்பாகிட்ட சொல்லி வாங்கிக் குடுமா, திங்ககெலம பள்ளிக்கூடம் போகும்போது எல்லார்கிட்டையும் நான் அனார்கலி சாப்ட்டத சொல்லணும்" என்று மிரட்டலாக கெஞ்சினான் செல்வம். "சரி ஒரு நாளாவது நீ சந்தோசமா பள்ளிக்கூடம் போவேன்னா, கண்டிப்பா அப்பாகிட்ட சொல்லி வாங்கிட்டு வரச்சொல்றேன்" என்று அம்மா நம்பிக்கையளித்தார்.

"பாப்பா" பாட்டி, அக்கா அனைவரும் தூங்கியாகி விட்டது, செல்வம் போர்வைக்குள் தன்னை புதைத்துக் கொண்டு தூங்குவது போல அப்பாவுக்காக காத்திருந்தான். இரவு நெடுநேரம் கழித்தே அப்பா வீட்டுக்கு வந்தார். சில நிமிடங்களில் அம்மா, அப்பாவுக்கு இரவு உணவை பரிமாறத் தொடங்கினார். அப்போதுதான் குளிப்பாட்டி ஈரம் காயாத "புதிய" பழைய சோற்றை பிழிந்து தட்டில் குவித்தார். பழைய சோற்றைக் கண்டதும் அப்பாவின் முகம் துவண்டது, "பூரி, பொங்கல், வட அந்தமாதிரி ஏதாவது பண்ணலாம்ல" என்ற அப்பாவின் பரிந்துரையை புறக்கணித்து விட்டு, "சாம்பார இப்பதான் சுடவச்சேன் ஊத்தவா?" என்று கேட்டபடியே அப்பாவின் பதிலுக்காக காத்திராமல், தட்டில் குவிக்கப் பட்டிருந்த பழையசோற்றின் மீது சாம்பாரை வாரி இறைத்தார். சாப்பிடாமல் போய் தூங்கிவிடலாமா என்ற எண்ணம் தோன்றினாலும், மீதி இருந்தால் நாளையும் இதே பழைய சோறுதான் எனவே மனமில்லாமல் சோற்றையும், குழம்பையும் பிசையத் தொடங்கினார்.

அமைதியின் சப்தம் காதைப் பிளக்கவே, "வேலைக்கு போன எடத்துல என்னாச்சு?" என்று தொடங்கினார் அம்மா. "எட்டு மணிக்கே வந்திருப்பேன், வீட்டுக்கு கெளம்பும்போது ஒரு வேல சொல்லிட்டாரு, அத முடிச்சிட்டு வர இவ்வளவு நேரம் ஆயிடுச்சி" என்று பதிலளித்து விட்டு, மனமில்லாமல் முதல் கவளத்தை வாயில் திணித்தார் அப்பா. "சரி, வேல முடிஞ்சதுல்ல, உங்க சார் காசு கொடுத்தாரா?" என்று அம்மா கேட்டதும், அப்பா சலிப்புடன் "எங்க, தேங்க்ஸ்னு சொல்லிட்டாரு" என்றார் குனிந்தபடியே. "அந்த தேங்க்ஸ வச்சி அண்ணாச்சி கடையில ஒரு கிலோ அரிசி வாங்க முடியுமா? இனிமே அந்த ஆளு வேலைக்கு கூப்பிட்டா போகாதீங்க" என்று அம்மா கொதிக்க, "ஏய் நீ என்ன, என் வேலைக்கு வேட்டு வச்சிருவ போல. ஆபீஸ்ல அவருக்கு கீழ நான் வேல பாக்குறேன். கொஞ்சம் அப்பிடி இப்படி தான் இருக்கும். வேற ஒரு வேல பாக்கும் போது சேத்து கொடுப்பாரு. விடு, விடு... சரி பசங்க தூங்கிட்டாங்களா?" என்று பேச்சை திசை திருப்பினார். "எல்லாரும் தூங்கிட்டாங்க, செல்வம் தான் ஏதோ 'அனார்கலி'னு புதுசா ஒரு ஒரு ஸ்வீட் பாம்பே கடையில வந்துருக்காம் அது வேணும்னு கேட்டான், அடுத்து நீங்க பஜாருக்கு போகும் போது வாங்கிட்டு வந்துருங்க" என்று அம்மா சொன்னது கேட்ட பிறகு தான் செல்வத்துக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. திருப்தியாக அனார்கலியின் நினைவுகளைச் சுமந்து தூங்கச் சென்றான்.

மறுநாள் காலையிலிருந்தே செல்வம் அனார்கலியின் தரிசனத்திற்காக காத்திருந்தான். ஒவ்வொருமுறை அப்பா வெளியில் சென்று வரும் போதெல்லாம் அனார்கலியைச் சுமந்து வருகிறாரா என்றே முதலில் பார்த்தான். அவளின் புண்ணிய தரிசனம் சனிக்கிழமை கிடைக்கவில்லை, ஆசை தீர அழுதுவிட்டு தூங்கிவிட்டான். ஞாயிறு மதியம் வெளியில் வேலைக்குச் சென்ற அப்பா வெகுநேரம் ஆகியும் திரும்பவில்லை. மீண்டும் அவளின் தொலைவுத் துயர் தாங்காமல் அழுதது செல்வத்திற்கு நினைவிருக்கிறது, ஆனால் அயர்ந்து எப்போது தூங்கினான் என்பது நினைவில்லை.

திடீரென விழித்தெழுந்தவன் விடிந்து விட்டதை உணர்ந்தான். பொறுப்பில்லாமல் தூங்கியதை நினைத்து வருந்திவிட்டு, சமையலறைக்கு ஓடினான். அங்கே ஓரத்தில் ஒரு மூலையில் மிகவும் பரிட்சயமான அந்த காகிதம் சுருண்டு கிடந்தது. பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டுகொண்டான் செல்வம். அது நிச்சயமாக அனார்கலி போர்த்திவந்த முகத்திரைதான். "இந்த முள்ளுவாங்கி செல்விதான் ராத்திரி சாப்ட்டிட்டு பேப்பர இங்க போட்ருக்கா சோம்பேறி" என்று திட்டிக்கொண்டே அங்கே சமைத்துக் கொண்டிருந்த அம்மாவை சட்டை செய்யாமல் பல தட்டுகளில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்த பாத்திரங்களை உருட்டினான். "என்னடா வேணும், ஏன் எல்லாத்தையும் உருட்டிக் கிட்டிருக்க?" என்று அம்மா கேட்க, "அனார்கலி எங்கம்மா, அப்பா வாங்கிட்டு வந்தாரா?" என்று கேட்டுவிட்டு ஆர்வமுடன் அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். "ஆமா, அப்பா வாங்கிட்டு வந்தாரு" என்று சிரித்துக் கொண்டே அம்மா சொல்ல, ஆனந்தத்தில் துள்ளிக் குதித்தான் செல்வம். "எங்க என்னோட பங்கு, குடு, வேகமா எடும்மா" என்றான் செல்வம் ஏக்கமாக.

அம்மா சற்று குழப்பத்துடன், "நீ தான் நேத்தே சாப்ட்டையேடா, மறுபடியும் கேட்டா எங்க போறது? இனிமே வாங்கினாத்தான் உண்டு" என்றார். ஒன்றும் புரியாத செல்வம் எரிச்சலுடன், "என்னமா சொல்ற, நேத்தே சாப்பிட்டேனா? நான் தான் தூங்கிட்டேனே பெறகு எப்பிடி சாப்ட்டிருப்பேன்?" என்று மேலும் குழம்ப. "ஆமாடா, அப்பா நேத்து ரொம்ப லேட்டா தான் வந்தாரு, வந்த உடனே உன்ன எழுப்பி சாப்பிட வைக்கச் சொன்னாரு. நானும் உன்னையம், செல்வியையும் எழுப்பி சாப்பிட வச்சேனே! ஓ மறந்துட்டியா? அதோ அங்க பாரு, சாப்பிட்டு நீ போட்ட பேப்பர் கூட அங்கேயே இருக்கு. அதை எடுத்து குப்பையில போட்று" என்று சொல்லிவிட்டு வேலையத் தொடர்ந்தார்.

செல்வத்துக்கு தலை சுற்றுவது போலிருந்தது, "ஓ" வென்று அழுதான். அதுவரை அமைதியாக இருந்த அம்மா "டேய் குண்டி மறந்த எடுபட்ட பயலே, தின்னுபோட்டு மறந்துட்டா அதுக்கு யாரென்ன செய்ய? மிட்டாய் கேட்ட வாங்கி குடுத்தாச்சு, ஒழுங்கா அழுகாம பள்ளிக்கூடம் போயிரு, இல்ல பாத்துக்கோ" என்று கொஞ்சம் சர்க்கரையை அள்ளி செல்வத்தின் வாயில் போட்டுவிட்டு, "எந்த பேர்ல இருந்தாலும் இனிப்பு இனிப்புதான்" என்று சொல்லி செல்வத்தின் _____ அங்கேயே புதைத்தார்.

வேறு வழியில்லாமல் செல்வம் துக்கத்தை அடக்கிக் கொண்டு அனார்கலியின் முகத்திரையை பத்திரப் படுத்தினான். எவ்வளவு முயற்சித்தும் முடியாமல் அன்றும் அழுதுகொண்டே பள்ளிக்குச் சென்றான் செல்வம் என்கிற அந்த சலீம்.

"என்னுடைய காதலியின் முகத்தை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க இறைவன் கருணனை காட்டினால், நான் இறந்த பின்னும் கூட அவருக்கு நன்றிக்கடன் செலுத்திக் கொண்டே இருப்பேன்"

- மஜ்னூன் சலீம் அக்பர்

"அனார்கலி" - 1990 களில் கோவில்பட்டியில் இருக்கும் ஒரு வடஇந்திய இனிப்பக்கத்தில் விற்கப்பட்ட மிகவும் சுவையான இனிப்பு. அனார்கலியின் புகைப்படம் கிடைக்கவில்லை, ஒரு கோணத்தில் அனார்கலி இப்படித்தான் இருக்கும்.

சிவப்பு மிதிவண்டி

2020-03-14T18:32:00.000-07:00

எங்கள் வகுப்பு சட்டாம்பிள்ளை மணியின் தந்தை ஒரு மிதிவண்டி நிலையத்தின் உரிமையாளர். சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அந்த சிவப்பு நிற "அட்லஸ்" வண்டியில் நாங்கள் வசிக்கும் முதல் தெருவில் காலை முழுவதும் வீதியுலாவிலேயே இருப்பான் மணி. அந்த வார விடுமுறையில் நானும், குருநாதர் தங்கராசும் அங்கிருந்த அடிகுழாயின் அருகில் அமர்ந்து சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தோம். திடீரென ஞானம் பிறந்து குருநாதர் என்னிடம், "இந்த மணிப்பய என்ன ரொம்ப பந்தா பண்றான்! அவங்கிட்டதான் சைக்கிள் இருக்கா? நானும் சைக்கிள்" என்று கூறிக்கொண்டிருந்த போதே நான் இடைமறித்து "வாங்கப் போறியா?" என்றேன். அதற்கு அவர் "ரெண்டு மணிநேரம் வாடகைக்கு எடுத்து, ஒரு நாள் முழுக்க ஓட்டப் போறேன்" என்றார். "அது எப்பிடி ரெண்டு மணிநேரம் வாடகைக்கு எடுத்து ஒருநாள் முழுக்க ஓட்டுவ?" என்ற என் தர்க்க வாதத்தை, "சொன்னா புரியாது, செஞ்சி காட்டுறேன் பார்" என்று "முடக்குவாதம்" செய்தார் குருநாதர்.

"நீதி எப்போதும் நியாயத்தின் பக்கமே தலைசாயும்" என்பதை மீண்டும் உணர்ந்த சமய"மது". குருநாதரின் மாமா சுமைதூக்கும் தொழிலாளி, நேற்று மாலை சந்தையில் அரிசி மூட்டைகளை சரக்கு வண்டியிலிருந்து உணவுக்கிடங்கிற்கு மாற்றிவிட்டு அசதியுடன் வந்து "அஞ்சால் அலுப்பு மருந்தை" 8ஆம் நம்பர் கடையில் வாங்கி குடித்துவிட்டு நினைவு தப்பி வாசலிலேயே துயில் கொண்டிருந்தார்.

காலை 07:30 மணி, குருநாதர் என்னை அழைத்துக்கொண்டு மாமாவின் வீட்டிற்கு சென்றார். தூரத்தில் வரும் போதே மாமா சட்டையில்லாமல் வாசலிலேயே மட்டையாகி கிடந்ததை கண்ட குருநாதர் அவ்விடம் நோக்கி ஓடினார். "வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன்" என்ற வள்ளலாரின் வரிகளுக்கு வாழும் உதாரணம் என் குருநாதர். இந்தப் பயிர் கொஞ்சம் "தண்ணீ"ர் மிகுதியால் வாடியுள்ளது. அதனால் என்ன? அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்!

மின்னலாகப் பாய்ந்த குருநாதர் குப்புறக்கிடந்த மாமாவையும் தாண்டிப் போய் எதையோ தேடினார்! சற்று குழம்பிய நான், "என்னடா தேடுற?" என்றேன். அதற்கு அவர் "அதுவா, மாமா சட்டையை இங்கதான் எங்கயாவது போட்டிப்பாரு, உள்பாக்கெட்ல காசு இருக்கும், அதத்தான் தேடுறேன், நீயும் கூட சேர்ந்து தேடுடா, எங்க அத்த வர்றதுக்குள்ள கண்டுபிடிக்கணும்" என்றார். சுற்றிமுற்றித் தேடியும் சட்டையின் அடையாளத்தை யொட்டிய எந்த வஸ்துவும் அங்கு தென்படவில்லை. சிறிது நேரத்தில் கையில் கரித்துணியுடன் வந்த குருநாதர் அதை விரித்து சட்டையாக்கி வித்தை காட்டினார். "இதுவாடா சட்ட?" என்று கேட்ட எனக்கு, "ஆமா, சமீபத்துலதான் தொவச்சிருப்பாங்க போல, அதான் அடையாளம் தெரியுது" என்று கூறிக்கொண்டே உள்பாக்கெட்டில் தேடினார். ஒன்றும் அகப்படவில்லை. ஏமாற்றத்தின் எல்லைவரை சென்று, வீட்டின் வாசலிலேயே அமர்ந்துவிட்டார். சில மணித்துளிகளில் அத்தை கூந்தலை முடிந்து கொண்டையாக சுற்றிக்கொண்டு கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தார்.

"என்னடா தங்கராசு? இங்க என்ன பண்ற? இப்பதான் வந்தியா?" என்று கேள்விகளை அடுக்கினார். குருநாதருக்கு பதில் வரவில்லை. நல்ல வாய்ப்பை தவறவிட்டு விட்டோமே என்ற ஏமாற்றம் வேறு. "என்ன, மாமா சட்டையில காசு இல்லையா?" என்று அடுத்த கேள்வியை தொடுத்தார். எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. குருநாதரோ சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல், "காசா, என்ன காசுத்தே" என்றார். அத்தை பதிலேதும் சொல்லாமல் தனது இடது காலால் பதி பக்தியுடன் குப்புறக் கிடந்த மாமாவை மிதித்து மல்லாக்க புரட்டினார். பின்பு தங்கராசை பார்த்து "மாமா டவுசர் பாக்கெட்ல காசிருக்கும் பாரு" என்றார். குருநாதரும் புதையலைத் தேட, சில ரூபாய் நோட்டுகளும் கொஞ்சம் சில்லரையும் கிடைத்தது. நோட்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு சில்லறைகளை மட்டும் குருநாதரிடம் கொடுத்துவிட்டு, கும்பகர்ணனை கர்ணனாக்கிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் அத்தை வீட்டின் உள்ளே சென்றுவிட்டார். நாங்களும் அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.

"அதான் காசு கெடச்சிருச்சே, அப்புறம் ஏன் உம்முனு இருக்க" என்று நான் குருநாதரிடம் கேட்க, "10 ரூபா கெடச்சிருக்கும், இப்போ பாரு சில்லறை காசு ஒரு ரூபா. இத வச்சி என்ன பண்ண?" என்று வருந்தினார். "ஒரு ரூபாய்க்கு, ரெண்டு மணிநேரம் சைக்கிள் வாடகைக்கு கிடைக்கும், அது போதாதா?" என்று நான் குருநாதரை தேற்ற முயன்றேன். அதற்கு பதிலேதும் கூறாமல் மணி சைக்கிள் மார்ட்டை நோக்கி நகர்ந்தார் குருநாதர்.

இதற்குள் மணி 08:30 ஆகிவிட, மணியின் தந்தை கடையை திறக்க, முதல் ஆளாக குருநாதர் உள்ளே சென்று சிகப்பு மிதிவண்டியை வாடகைக்கு கேட்டார். அதற்கு மணியின் தந்தை, "உங்கள எனக்கு யாருன்னு தெரியாதே, தெரியாத பசங்களுக்கு சைக்கிள் குடுக்க மாட்டேன்" என்றார், அதற்கு குருநாதர் "அண்ணாச்சி, நாங்க மணியோட பிரெண்ட்ஸ், ஒரே வகுப்புல தான் படிக்கிறோம், மணிதான் எங்க கிளாஸ் லீடர்" என்றார். இதில் மணியின் தந்தை எதை நம்பினார், எதில் மயங்கினார் என்று தெரியவில்லை! ஒரு வழியாக மிதிவண்டியை கொடுக்க சம்மதித்தார்.

ஒரு மணி நேரத்திற்கு 50 பைசா வீதம் இரண்டு மணிநேரத்திற்கு ஒரு ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு, "சரிய்யா பத்தரை மணிக்கு திருப்பி கொண்டு வந்துரணும்" என்ற கட்டளையுடன் மிதிவண்டியை குருநாதரிடம் கொடுத்தார் மணியின் தந்தை. குருநாதர் வண்டியை முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கும் முன்பு, மணியின் தந்தை "ஆமா, உனக்கு சைக்கிள் ஓட்ட தெரியுமா?" என்றார். "போங்க அண்ணாச்சி, நா டபுள்சே அடிப்பேன்" என்று கூறிவிட்டு என்னை பார்த்து "சொல்லுடா அண்ணாச்சிகிட்ட என்றார்". நானும் குருநாதர் கூறியதை ஆமோதிப்பதுபோல எல்லாப் பக்கமும் தலையை சுற்றினேன். "சரி பாத்து ஓட்டுங்க" என்று கூறிவிட்டு கடையின் உள்ளே சென்றார் மணியின் தந்தை. குருநாதர் முன் மற்றும் பின் சக்கரங்களில் காற்றின் அளவை சோதித்துவிட்டு என்னிடம் "போலாமா?" என்றார். நானும் சரியென தலையசைக்க அங்கிருந்து இருவரும் புறப்பட்டோம்.

முகமது சாலிகா புறம் பொட்டலுக்கு மிதிவண்டியை உருட்டிக் கொண்டே சென்றோம். பொட்டாலின் நடுவில் வண்டியை நிறுத்தி, என்னைப் பார்த்து புன்னகையுடன் "ஆரம்பிக்கலாமா?" என்று கூறிக்கொண்டே, தன் இடது திருப்பாதத்தை வண்டியின் மிதியடியில் வைத்து "டக்"கடிக்க ஆரம்பித்தார் குருநாதர். ஆரம்பமே அட்டகாசமாக இருக்கிறதே என்று நானும் அதிசயித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். "டக்"கடித்தே ஒரு வட்டத்தை முடித்துவிட்டு, "இப்போ நீ ஓட்டு" என்ற கட்டளையுடன் மிதிவண்டியை என்னிடம் கொடுத்தார்.

"தங்கராசு, இதுக்கு முன்னால நா சைக்கிள் ஓட்டுனதில்ல" என்றேன் தயக்கத்துடன். "பயப்படாத, நான் இங்கதான இருக்கேன் பாத்துக்கிறேன், நீ தைரியமா ஒட்டு" என்று என்னை வண்டியின் மீது ஏற்றிவிட்டார் குருநாதர். ஏறும்போது எளிதாகவே இருந்தது, பின்பு வண்டியின் கைபிடி எட்டுத்திக்கும் சுழன்றது. உடனே சுதாரித்த குருநாதர், "கேண்டில் பார நேரா புடிடா, முன்னால பாரு, டிக்கியை ஆட்டாத, பெடலை மிதி அவளவுதான்!" என்று "5 நொடியில் மிதிவண்டி ஓட்டுவது எப்படி" என்ற வகுப்பெடுத்துவிட்டு வண்டியை முன்னே தள்ளினார். தள்ளிய அதேவேகத்தில் தறிகெட்டு ஓடிய மிதிவண்டி, அங்கே கொட்டியிருந்த ஆற்றுமணலில் சொருகியது, நான் சரிந்து அங்கே பரப்பியிருந்த சீனிக்கல்லில் என் கால் முட்டியால் அமர்ந்தேன். நல்ல வேலையாக கல்லிற்கோ, வண்டிக்கோ எதுவும் ஆகவில்லை. என் முட்டிதான் சிவப்பாக சிரித்தது.

வேகமாக ஓட்டிவந்த குருநாதர், முதலில் வண்டியையும் பின்பு என் முட்டியையும் கவனித்தார். "சின்ன அடிதான் ஒன்னும் பண்ணாது, கீள விளாமமெல்லாம் சைக்கிள் பளக முடியுமா?" என்று என் மனதுக்கு இதமாக ஆறுதல் கூறினார். அவமானதை சமாளிக்க முடியாமல் ஓரமாக நின்று அழுதேன். "அளாத, இப்போ நா உனக்கு எப்பிடி சைக்கிள் ஓட்டுறதுன்னு காட்டுறேன், கவனிச்சுக்கோ கத்துக்கோ" என்று கூறி இரண்டாவது சுற்றை தொடங்கினார் குருநாதர்.

முன்னம் செய்தது போலவே, இரண்டாவது சுற்றிலும் "டக்"கடித்து ஏறி, சில அடிகளிலேயே வலது காலை லாவகமாக சுழற்றி வண்டியின் இருக்கையில் அமர்ந்தார். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான், "சே, தங்கராசுக்கு எப்பிடி எல்லாமே தெரியுது!" என்று புலங்காங்கிதம் அடைத்தேன். இரத்தம் இன்னும் வருகிறதா என்று குனிந்து கீழே பார்ததேன், "தொபுக்கடீர்" என்று ஒரு சத்தம், குருநாதர் அங்கிருந்த செம்மணல் குன்றில் முகத்தை பதித்து ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார், வண்டி மறுபுறம் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது. நான் அருகில் செல்வதற்கு முன்பே இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி எழுந்தார்.

"ஏன்டா, தங்கராசு உனக்கும் சைக்கிள் ஓட்ட தெரியாத? பெறகு எதுக்குடா அவருகிட்ட டபுள்ஸ் அடிப்பேன்னு புருடா விட்ட?" என்று கோவமாக கேட்க, "சைக்கிள் ஓட்ட தெரிஞ்சா நான் எதுக்குடா காசு கொடுத்து வண்டிய வாடகைக்கு எடுக்குறேன்" என்று சலமேயில்லாமல் என்னை வாயடைக்கச் செய்தார்.

இன்னும் 100 நிமிடங்கள் உள்ளன, இருவராலும் இனி வண்டி ஓட்டமுடியாது. கொடுத்த காசையும் மணியின் தந்தை திருப்பி கொடுக்க மாட்டார். அடுத்து என்ன செய்யலாம்? என்று யோசிக்க தொடங்கினோம். அப்போது அங்கு விளையாட சில சிறுவர்கள் வந்தனர். இதைப் பார்த்த குருநாதருக்கு உன்னதமான ஒரு யோசனை தோன்றியது. சிறுவர்களிடம் மிதிவண்டியை உள்வாடகைக்கு விடலாம் என்பதுதான் அந்த யோசனை.

படித்தவர்கள் எல்லாம் வேலைதேடி வெளிநாடு செல்ல, படித்துக் கொண்டிருக்கும் மேதை என் குருநாதர் "தொழில் முனைவோர்" என்ற புது அவதாரம் எடுத்தார். சிறுவர்களிடம் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி, "ஒரு ஆளுக்கு 25 நிமிடத்திற்கு 25 பைசா" என்று நான்கு பேரிடம் ஒப்பந்தம் செய்து மொத்தம் ஒரு ரூபாய்க்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

திட்டம் என்னவென்றால், ஒவ்வொருவராக வண்டியில் ஏற, நானும் குருநாதரும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் பிடித்துக்கொண்டு நான்கு வட்டங்கள் சுற்றி வருவோம் பின்பு சிறிது நேரம் ஓய்வு. அதன்படி, முதல் இரண்டு சுற்றுகள் சமாளித்து விட்டோம், முதல் சிறுவனின் மூன்றாவது சுற்று, சுமையை தாங்க முடியாமல் வண்டியை இருவரும் விட்டுவிட, சிறுவன் என்மீது விழ, வண்டி உருண்டோடி சாக்கடையில் விழுந்தது. அடுத்த நொடி எல்லா சிறுவர்களும் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டனர் காசேதும் கொடுக்காமல். சாக்கடையில் இருந்து மிகுந்த சிரமத்துக்கு இடையில் வண்டியை வெளியே தூக்கிப் பார்க்க, வண்டியின் முன் சக்கரத்தில் மூன்று குறுக்க கம்பிகள் உடைந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.

வண்டியை மீண்டும் உருட்டிக்கொண்டு அடிபம்பு சென்று கழுவிட்டு பின்பு கடைக்கும் கொண்டு சென்றோம். மணியின் தந்தை வண்டியை கூர்ந்து பார்த்து விட்டு தங்கராசுவிடம் "நீதான் டபுள்ஸ் அடிக்கிறவனா? மூணு ஸ்போக்ஸ் உடைஞ்சிருக்கு, வீல் பெண்ட்டாயிருக்கு எல்லாத்துக்கும் சேத்து 20 ரூபா கொண்டுவா என்றார்" சிறிதும் கலங்காத குருநாதர், "சரி அண்ணாச்சி எங்க அம்மாகிட்ட வாங்கிக் கோங்க" என்றார். "என்னடா, எல்லாரும் அப்பாகிட்ட வாங்கிக்கோங்கன்னு சொல்லுவாங்க, நீ என்ன அம்மாகிட்டங்கிற, யார்ரா உங்கம்மா?" என்று கேட்டார் மணியின் தந்தை.

"ஒண்ணாவது தெருவுல வந்து பத்திரக்காளின்னு கேளுங்க நெறையா சொல்லுவாங்க..."

இருதலைக் காதல்

2019-06-11T14:35:00.000-07:00

ஆரஞ்சுமிட்டாய் காரணமாக ஏற்பட்ட பிணக்கு, சிலநாட்கள் "குருநாயர்" தங்கராஜுடன் பேசாமல் இருந்தேன். குருநாயர் கைகால் முளைத்த கருந்துளை ("பிளாக் ஹோல்"லாமா), சந்திப்பை தள்ளப்போட முடிந்ததே தவிர, முழுவதும் தவிர்க்க இயலவில்லை! தோல்வியை மனப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொண்டு, குருநாயரின் வீட்டுக்கு விரைந்தேன் அவரிடம் அறிவு அமுதம் பருக.

திருமதி. காளியம்மாள், குருநாயரை இப்பூவுலகிற்கு ஈன்ற புண்ணியவதி. பெரும்பாலும் தலைவாரி நுனிக்கொண்டை தரித்திருப்பர். நெற்றியில் பழைய ஒரு ரூபாய் அளவிலான பொட்டு எப்போதும் சிகப்பாக ஒளிரும். அந்த குறியீட்டின் உள்ளார்ந்த பொருள் அன்றுதான் எனக்கு புரிந்தது. சற்று தூரத்தில் வரும்போதே "மொத்தடீர் மொத்தடீர்" என்று அடுக்குத் தொரடராக ஒலி என் செவிப்பறையை அறைந்தது. நான் வேகமாக விரைந்தேன் வாசலுக்கு, அங்கு அன்பில் உருவான திருமதி. காளியம்மாள், பத்திரகாளியாக மாறி சூரனை வாதம் செய்துகொண்டிருந்தார். சூரன் காளிதேவியின் காலடியில் கண்ணீரில் நீந்திக் கொண்டிருந்தார். சற்று உற்று நோக்கியபோதுதான் தெரிந்தது அன்று "சூரா"அவதாரம் எடுத்திருந்தது குருநாயரே!

இந்த ரணகளத்தில் திரு.காளியம்மாள் எங்கேயென்று தேடினேன், அவரோ அன்று "பல்லி" அவதாரம் எடுத்திருந்தார். சம்ஹாரம் கிட்டத்தட்ட முடிந்தநிலையில், காளிதேவி சாந்தியடைந்து, தன்சிகைகோதி மீண்டும் நுனிக்கொண்டைக்கு வந்தார். வாசலில் நின்ற என்னை இனம் கண்டு கொண்டு, "உள்ளவாப்பா" என்றார் "புன்" நகைத்த முகத்துடன். நான் சப்த நாடியும் அடங்கி அங்கேயே நின்றுவிட்டேன். இரண்டு அணுகுண்டுகளை அங்கத்தில் வாங்கி, முன்பைவிட வேகமாக முன்னேறிய ஜப்பானின் முன்னோடியே குருநாயர்தான். தன் திருமேனியில் ஒட்டியிருந்த தூசிதட்டி பீனிக்ஸ் போல படிகளில் இறங்கிவந்தார் "புண்"நகையோடு.

"எதுக்குடா உங்கம்மா உன்ன அடிச்சாங்க?" என்ற கேட்ட எனக்கு, "அடிவாங்கி ரொம்ப நாளாச்சா, அதான் அடி மறந்திரக்கூடாதுன்னு நான்தான் அடிக்க சொன்னேன்" என்றார் சிரிப்போடு. "உன் அனுமதியில்லாமல் உன்னை யாரும் அவமதிக்க முடியாது" என்ற சொன்ன புத்தரையே விஞ்சிய சித்தர் என் குருநாயார்! அவரின் அனுமதியில்லாமல் அம்மாகூட அவரை அடிக்கமுடியாது. (சிலநாட்கள் கழித்து குருநாயரே தன்னுடைய ராபின்ஹூட் நாடகம் வீட்டில் அரங்கேறியதின் விளைவுதான் அன்று வாங்கிய அடியின் காரணம் என்று தன்னிலை விளக்கமளித்தார்)

இன்னும் சற்றுநேரம் அங்கே இருந்தால் காளிதேவியின் ருத்ரதாண்டவம் எங்கே மீண்டும் தொடர்ந்துவிடுமோ என்றஞ்சி அங்கிருந்து எங்களை அப்புறப்படுத்திக் கொண்டோம். வீட்டின் முடுக்குசந்தை தாண்டி வெளியேவந்தோம். குருநாயார் எங்கள் தெருவின் சொறிநாய் "அந்தோணியை" தேடினார், என்னது நாய் பேறு "அந்தோனியா"ன்னு தான யோசிக்கிறீங்க? ஆமா, எல்லா தெரு நாய்களைப் போலவும் இதன் பெயரும் "மணி"யாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் எங்களுக்கு மணியைவிட அந்தோணி மீதுதான் ரொம்பவும் கோவம். வகுப்பின் சட்டாம்பிள்ளை (மணி கடந்தவருடம் சட்டாம்பிள்ளை என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை) அவன்தான். வகுப்பில் "அமைதி" நேரத்தில் எங்கள் பெயரை கரும்பலகையில் நாங்கள் பேசுவதற்கு முன்பாகவே எழுத்துவிடுவான். "நாங்கதான் பேசவேயில்லையே" என்றால், "நீங்க கண்டிப்பா பேசுவீங்க அதான் முதல்லயே எழுதிட்டேன் என்பான்" என்று எதிர்காலம் கணிப்பான். சரிவுடு அதுதான் பேருதான் எழுதியாச்சேன்னு பேச ஆரம்பிச்சா உடனே "மிக, மிக, மிக அதிகம்" என்று சேர்த்துவிடுவான், வகுப்பு முடியும் முன்பாக முத்தாய்ப்பாக "அடங்கவில்லை" என்பதையும் கோர்த்துவிடுவான்.

பேசியதற்கு - ஒன்று
ஒவ்வொரு "மிக"வுக்கும்  - இரண்டு
"அடங்கவில்லை"க்கு  - மூன்று என்று எங்களின் வகுப்பு ஆசிரியர் புள்ளிவைத்து கோலம் போடுவார்.

காளிதேவியிடம் வாங்கிய வரங்களை கைமாற்ற அன்று அந்தோணி அகப்படவில்லை. ஆனால் அந்தோணியின் முகத்தைப்போலவே சப்பையா, உருண்டையா, சதுரமா ஒரு வண்டி அங்கு வந்து நின்றது. வண்டியில் இருந்து ஓட்டுநர் தவிர்த்து ஒரு குடும்பம் இறங்கியது. வரிசையாக பெட்டிகளை இறக்கியது. குருநாயருக்கு என்ன தோன்றியது என்று தெரியவில்லை, நாமளும் போயி அவங்களுக்கு உதவிசெய்யலாமா என்று கேட்டார்? என் பதிலுக்கு காத்திராமல், குடும்பத்தலைவரிடம் போய் "அண்ணாச்சி, நாங்களும் பெட்டியை எடுத்து வைக்கிறோம் என்றார்". குருநாயருக்கு தன்னைவிட வயது முதிர்ந்த அனைத்து ஆண்களும் "அண்ணண்"தான் அனைத்து பெண்களுக்கு "அக்கா"தான். முதலில் அண்ணனின் மனைவி "அக்கா" வந்தார், பின்பு அண்ணனின் மக்கள் "அக்கா" வந்தார். இரண்டு அக்காவுக்குள் குழப்பம் வந்து விடாமல் இருக்க, பின்பு அவர்களின் பெயர்களை "அக்காவுக்கு முன்பு சேர்த்துக்கொண்டோம். மனைவி அக்கா "மீனாட்சி அக்கா" ஆனார். மகள் அக்கா "கவிதா அக்கா" ஆனார். ஒரே ஒரு அண்ணன்தான் என்பதால் அவரின் பெயர் தேவைப்படவில்லை.

எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்த பெட்டிகளின் இடையில் ஒரு தகரடப்பாவும் இருந்தது. அது அண்ணனுக்கு தெரியாமல் மீனாட்சியக்கா சேர்த்துவைத்த சிறுவாடு. அதை பொறுப்பாக கொண்டுபோய் மீனாட்சியக்காவிடம் கொடுத்துவிட்டார் குருநாயார். அண்ணன் அங்கிருந்து நகர்ந்த சமயத்தில், தான் டப்பாவில் வைத்திருந்த பணம் பத்திரமாக இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்துவிட்டு  எங்களைப் பார்த்து நிம்மதியாக சிரித்தார் மீனாட்சியக்கா.

குருநாயார் பல தவறுகளை செய்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் ஒரு தவறான குருநாயார் அல்ல என்பதை நிரூபித்த பல தருணங்களில் இதுவும் ஒன்று.

அதன் பின்பு பல மாலை வேளைகளில் கவிதா அக்கவுடன்தான் இருப்போம். சாப்பிட மட்டுமே வீட்டுக்கு போவோம். கவிதா அக்கா பன்னிரண்டாம் வகுப்புவரை படித்துள்ளார், மேலும் படிக்க தன் தந்தையின் வருமானத்தில் இடமில்லாததால் வீட்டில் இருந்து டியூஷன் எடுக்க ஆரம்பித்தார். சில நாட்களில் அக்காவிற்கு வரன் தேட ஆரம்பித்தனர். பெண்பார்க்க வரும் அனைத்து நாட்களிலும் தவறாமல் நாங்கள் அங்கே இருப்போம் பலகாரங்களை பதம்பார்க்க. சில, பல அண்ணன்கள் வந்தார்கள் யாரையும் எங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை.

ஒரு பொன் மாலைப்பொழுதில், மீண்டும் ஒரு பெண்பார்க்கும் படலத்தில், மீனாட்சியக்கா எங்களுக்கு "கவிதாக்கா கல்யாணமாயிட்டா உங்களவிட்டுட்டு போயிடுவா" என்று காரவிருந்து கொடுத்தார். அதைக்கேட்ட  எங்கள் இருவருக்கும் அழுகைவந்தது. ஆண்பிள்ளைகள் அழுவதில்லை ?!(அடிவாங்கும்போது தவிர்த்து) என்பதால், கண்ணீருக்கு கைகளால் கரைகட்டினோம். இருந்தாலும் கடைசிவரை இருந்து மிக்ஸர், பூந்தி சாப்பிட்டுவிட்டுதான் வீட்டுக்கு வந்தோம்.

அதன்பிறகு இரண்டு நாட்கள் நாங்கள் இருவரும் கவிதாக்கா வீட்டுக்கு போகவில்லை, ஆழ்ந்த சிந்தனையிலேயே இருந்தோம். இறுதியாக குருநாயாரின் மகாசிந்தனையில் உதித்த யோசனையை கூறினார்.

ஆமாம், அந்த யோசனை என்னவென்று நீங்கள் யூகித்தது சரிதான்.

நேராக கவிதாக்காவிடம் போய், "எங்க ரெண்டுபேர்ல ஒருத்தன கட்டிக்கோங்க" என்றோம். அதைக்கேட்டவுடன் கண்ணில் நீர்வரும் வரை சிரித்தார் அக்கா. பொறுமையிழந்த குருநாயார், "போனவாரம் உங்கள பொண்ணுபாக்க வந்த ஆளவிட நாங்க நல்லாத்தானே இருக்கோம்" என்று அக்காவை மிரட்டினார். "இப்போ ஏண்டா திடீர்னு இப்படி வந்து கேக்குறீங்க" என்ற அக்காவிடம். எங்களின் காரணத்தை கூறியபோது, கண்ணீருடன் அமைதியானார். சோகம் அக்காவுக்கு எப்போதுமே பிடிக்காது என்பதால் உடனே பேச்சை மாற்றிவிட்டார். "உங்க ரெண்டு பேர்ல யாரு முதல்ல நல்ல வேலைக்கு போயி, பெரிய ஆள ஆகுறீங்களோ அவங்கள நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்" என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். நாங்களும் நம்பிக்கையோடு வீட்டுக்கு வந்தோம்.

"பெரிய ஆள ஆக ஒன்னும் செய்யவேண்டாம், சாப்பிட்டு, சாப்பிட்டு தூங்கினா போதும் ஆனா நல்ல வேலைக்கு போக நல்ல படிக்கணுமே?" என்பதை நினைக்கும் போதே எனக்கு துக்கமாக இருந்தது. அப்படியே துக்கத்துடன் நடந்து கொண்டிருக்க, ராஜமாணிக்கம் மாமா (அம்மாவின் தம்பி) ஒரு காகிதத்தை என்னிடம் தந்தார், அது நான்காக மடித்திருந்தது. அதை பிரிக்க முயன்ற போது, மாமா என்னை தடுத்து, "இதை கவிதாக்காவிடம் கொடுத்துவிடு" என்றார். கணக்குப்பாடம்தான் எனக்கு புரியா நாளாகும், இது உடனே புரிந்து விட்டது. ஏற்கனவே போட்டிக்கு குருநாயார் இருக்கிறார், இதில் மாமா வேற, கடுப்பான நான் கண்டபடி மாமாவை திட்டினேன் (எனக்கும் மாமாவுக்கும் 10 வயதுதான் வித்தியாசம்). இந்த கடிதத்தை பற்றி தாத்தாவிடமும், அம்மாவிடமும் சொல்லிவிடுவேன் என்று மிரட்டினேன். கொடுத்த கடிதத்தை வாங்கிக்கொண்டு மாமா ஓடிவிட்டார்.

அதன் பிறகு சிலநாட்கள் கவிதாக்கா வீட்டுக்கு நாங்கள் இருவரும் போகவில்லை. பின்பு ஒருநாள் நான் போனேன் வீடு பூட்டிக்கிடந்தது. என்ன வென்று அண்டை வீட்டில் விசாரிக்க, கவிதாக்கா வீட்டைக்காலி செய்துவிட்டு சென்றுவிட்டதாக சொன்னார்கள். அழுதுகொண்டே வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். சில நாட்களில் கவிதாக்கா ஏன் வீட்டை காலிசெய்தார்கள் என்ற செய்தி என்னை யெட்டியது.

நான் தரமறுத்த மாமாவின் கடிதம், வேறுவழியில் கவிதாக்காவை அடைந்துள்ளது. கடிதம் வந்த செய்தி, அக்காவீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரிந்து பெரிய சச்சரவாகி வீட்டை காலிசெய்துள்ளனர். எப்படி அந்தக் கடிதம் மாமாவிடம் இருந்து அக்காவிடம் சென்றது என்று அறியமுற்பட்டபோது, அதை கொண்டுசேர்த்தது சாட்சாத் என் குருநாயரேதான்.

ஆத்திரமும் கோபமும் அடைந்த நான். குருநாயரிடம் இதுபற்றி விசாரித்தபோது. குருநாயார் அமைதியாக "நமக்கு தேவை கவிதாக்கா நம்மைவிட்டு போக கூடாது அவ்வளவுதான். நீயும் நானும் பெரியாளாக ரொம்ப வருசம் ஆகும். அதான் உங்க மாமாவுக்கு உதவி செஞ்சேன்" என்றார். என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

எப்படி யோசித்தாலும் எனக்கு ஆத்திரம் அடங்கவில்லை. மாமாவை ஒன்றும் செய்யமுடியாது. அதானால் அந்தோணியின் பெயரை "ராஜமாணிக்கம்" என்று மாற்றிவிட்டு, அதன் மீது கல்லைவிட்டு வீசினேன்.

அவள் பெயர் ரெங்கநாயகி

2018-04-15T18:21:00.000-07:00

ஏன் வரலாற்றின் தீராத பக்கங்களில் காலம் ஒரு சில நாயகிகளின் பெயர்களை நிரப்பாமலேயே விட்டுவிடுகிறது?

அவள் பெயர் ரெங்கநாயகி

பாப்பா என்றே அனைவராலும் அழைக்கப்பட்டதால் பல ஆண்டுகள் அவளின் இயற்பெயர் "ரெங்கநாயகி" என்பதே எனக்கு தெரியாது. நம் இதயத்துக்கு அருகாமையில் உள்ளவர்கள் நம்மை "ஒருமையில்" அழைத்தால் கூட ஏனோ நாம் அதை ஆராய்வதில்லை, திருத்தவும் முயல்வதில்லை. "பாப்பா" யெனும் ரெங்கநாயகியை நான் "ஏ கெழவி" என்றுதான் மரியாதையுடன் அழைப்பேன். எனக்கு பின்னால் வந்த சந்ததிகளும் அதையே செய்தனர்.

அனைத்து கேள்விகளுக்கும் பாப்பாவிடம் பதிலுண்டு. அனைத்து சிக்கல்களுக்கும் பாப்பாவிடம் தீர்வுண்டு. எதையும் புதிய கோணத்திலேயே அணுகுவார், எங்களுக்குத்தான் அது புரிய பலவருடங்கள் ஆனது. ஆவேசமாக நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் "இந்த பால்காரன் இன்னும் வரல" என்பார் வெற்றிலையால் மெருகேற்றிய பற்களை காட்டிய சிரிப்போடு. அவர் வள்ளுவரைப் படித்ததில்லை ஆனால் வள்ளுவம் தெளிந்தவர். "இடுக்கண் வருங்கால் நகுக" என்ற குறளின் நாயகியே பாப்பாதான். பல தத்துவங்களை போகிற போக்கில் வெற்றிலையோடு சேர்த்து உமிழ்ந்துவிட்டுச் செல்வார். அவ்வாறு அவர் கூறிய ஒன்று" இருந்தா (சோறு) பொங்குவேன் இலேன்னா சும்மாருப்பேன்".

"உன்னுடைய அனுமதியில்லாமல் உன்னை யாரும் அவமதித்துவிட முடியாது!" என்பதை வாழ்ந்து காட்டியவள் பாப்பா. பலமணிநேர வாக்குவாதத்தை "போடா பொசுக்கி" என்ற ஒரே வார்த்தையில் முடித்துவிடுவாள். பேச்சுவார்த்தை வழக்கம்போல பாப்பாவிடம் தோல்வியில் முடிவதால், பல சமயம் நானும் என்னைத் தொடர்ந்து இளையவாரிசுகள் சிலவும் சட்டத்தை கையில் எடுப்போம். அகிம்சையை தீவிரமாககடைபிடிப்பவள் பாப்பா என்பதால் "சிரிப்பு" மட்டுமே பதிலாக வரும். கடைசியாக தோல்வியிலும், அவமானத்திலும் திரும்புவது நாங்கள்தான்.

இப்படி எங்களுக்கு சிம்மசொப்பனமாக விளங்கிய பாப்பாவின் பின்புலம் தேடியபோது சற்று வியப்பான செய்திகள் கிடைத்தன. திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் பெயர் சொன்னாலே தெரியக்கூடிய குடும்பத்தில் நான்கு சகோதரர்களுடன் பிறந்தவள் பாப்பா. இரண்டு பள்ளிகளின் நிறுவனர் பாப்பாவின் ஒரு அண்ணன். இரண்டு பள்ளிகளில் ஒன்று ஆசிரியர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் பள்ளி. இருந்தும் பாப்பாவிற்கு ஏனோ பள்ளி மற்றும் படிப்பின் வாசனை ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தியது. அதனால் விளையாட்டுகளில் ஆர்வம் செலுத்தத் தொடங்கினாள் பாப்பா. மரம் ஏறுதல், நாயை குறிபார்த்து கல்லால் அடித்தல் போன்ற இந்தியாவின் பாரம்பரிய விளையாட்டுக்கு தன்னை அற்பணித்துக்கொண்டாள். அந்நிய ஷக்திகளால் திட்டமிட்டே இந்த விளையாட்டுகள் ஒலிம்பிக்கில் சேர்க்கப்படாமல் போனது. இந்தியா ஒரு "தங்க"மங்கையை தவறவிட்டது.

சில வருடங்களில், (பொருளாதாரத்தில்) நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவருக்கு பாப்பா மணமுடிக்கப்பட்டாள். பாப்பாவின் கணவர் ஒரு "புத்தகப்புழு". கடந்த முறை நான் அவரை சந்தித்தபோது "பிணைக்கப்பட்ட தொகுதிகள்" (blockchain) தொழில்நுட்பம் குறித்து கேட்டு என்னை கிறங்கடித்தார். இன்றுவரை எனக்கு புதிராக இருப்பது, எப்படி இவர்கள் இருவரால் இத்தனை வருடங்கள் சேர்ந்துவாழ முடிந்தது? பாப்பாவை தவிர வேறு யாராலும் இவருடன் வாழமுடியாது என்பதுதான் உண்மையோ?

மண்டோதரி

பாப்பாவின் வேலை பொழுதுபோக்கு எல்லாமே சமைப்பது, கணவரை கவனிப்பது, அவரின் வாய்மொழியை ரசிப்பது, எப்போதாவது திரைப்படம் பார்ப்பது. வேலை நிமித்தமாக கணவர் வெளியூர் செல்லவேண்டி வந்ததால், ஐந்து குழந்தைகளுடன் தனியாக பாப்பா வாசித்தார். கணவர் வரும்நாள் வீட்டில் அரிசிச்சோறு. வடித்த சோற்றை கணவருக்கும், கஞ்சியை அவரின் சட்டைக்கும் விருந்தாக்கிவிட்டு, (சமயங்களில்) வாசத்தால் மட்டும் வயிற்றை நிரப்பிக்கொள்வார் பாப்பா. மனைவியின் உள்ளமும் உணர்வும் கணவர்களுக்கு என்றுமே புரிவதில்லை, அது அவர்களின் அறியாமை. தாலிக்கொடிக்காக தொப்புள்கொடியைக்கூட தியாகம் செய்த மண்டோதரிகளாகத்தான் (சில) மனைவிகள் இருக்கிறார்கள். "மண்டோதரி" என்றாலும் "ரெங்கநாயகி" என்றாலும் உணர்வு ஒன்றுதான்.

திருமணத்தின் போது அணிந்துவந்த கிலோ தங்கத்தையும், மனைவியின் கழுத்து வலிக்குமேயென அடகுக்கடையில் சிறைவைத்தார் கணவர் தன் உடன்பிறப்புகளை கரையேற்ற. வீட்டில் ஐந்து பிள்ளைகள், வைக்க இடம் இல்லாதால் தேவைப்படுபவர்களுக்கு தானமாக பாப்பா கொண்டுவந்த சீர் பாத்திரங்களை விற்றுவிட்டார். இவை எதுவுமே பாப்பாவை சிறிதும் கலங்கடிக்கவில்லை. அவள் முகத்தில் நீங்காத புன்-நகை.

மொழி

"இரண்டு மொழிகள் அறிந்தவர், இரண்டு மனிதர்களுக்குச் சமம்"

பாப்பாவுக்கு எத்தனை மொழிகள் தெரியும் என்பது என்னக்கு சரியாக நினைவில்லை. ஆனால் பல்வேறு மொழிகளை அவள் தன்மொழியிலேயே தெளிவாகப் பேசும் தனித்திறமை கொண்டவள். அதை நான் உணர்ந்த சமயம் ஒன்றுண்டு.

பாப்பாவின் புதல்வர்களில் ஒருவர் தொழிற்சங்கத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அதைப்பற்றி பாப்பா என்னிடம் கூறியபோது, தன் அன்புமகன் "அன்னபோஸ்ட்" ல் தலைவரானார் என்றார். தமிழில் புதியவார்த்தை ஒன்றைத் தெரிந்துகொண்ட பேரானந்தத்தில் பள்ளிக்குச் சென்று அனைவரிடமும் கூறி உவகையடைந்தேன். அந்த சமயம் அங்குவந்த ஆங்கில ஆசிரியை தங்கரத்தினம் அவர்கள் என்முதுகில் "unopposed" ல் கபடி விளையாடி களைப்படைந்தார். பாப்பாவால் வஞ்சிக்கப்பட்ட வெறியுடன் வீட்டுக்கு வந்த நான், பாப்பாவின் கணவர் அங்கு இருக்கிறார் என்று தெரியாமல் உள்ளே சென்று குறைக்க ஆரம்பிக்க, "புத்தகப்புழு" என்னை புரட்டியெடுத்து வெளியே விரட்டினார். தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று தலைதெறிக்க ஓடினேன் என்னுடைய வீட்டிற்கு.

வேறொருமுறை சில கிந்தி வார்த்தைகளையும் பேச்சின் நடுவே கிண்டிவிட்டார். அப்போது நான் பிராத்மிக் சாராத அக்காவிடம் படித்துக்கொண்டிருந்தேன் அதனால் தப்பித்துக்கொண்டேன்.

குறியீடும் குறியாக்கமும்

அப்போது எங்கள் ஊரில் ஐந்து திரையரங்கங்கள் உண்டு. அதில் ஒன்று "மூர்த்தி", எங்கள் வீட்டின் அருகிலேயே இருந்தது. அதில் திரையை விலக்கும் பெருநிகழ்வுக்கென்றே விநாயகர் பாடல் ஒன்று ஒலிபரப்பப்படும். அந்தப்பாடலை எப்போது எங்கு கேட்டாலும் "மூர்த்தி"யின் நினைவு மனதில் ஆக்கிரமித்து விடும். ஒவ்வொரு வெள்ளியன்றும் பழைய-புதிய படம் திரையிடப்படும். வாரம் முழுவதும் தீப்பெட்டி கட்டை அடுக்கியவர்கள் கந்தக நெடியை மறப்பது இங்குவந்துதான்.

வெள்ளிமாலை பள்ளிமுடிந்து வீட்டுக்கு வரும்போது பாப்பாவின் தரிசனம்பெற அவளின் வீட்டுக்குச் சென்றேன். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே நாளை படம் பார்க்கச் செல்வதாக கூறினாள் பாப்பா. என்ன படம் என்று நான் கேட்க, "அதான் மூர்த்தியில ஓடுதுல்ல அதுதான்" என்றால், எனக்கு தெரியவில்லை. கடைசியாக திருவாய் மலர்ந்தாள் பாப்பா. அதுதான் "பூ சிந்துகிறது"... நான் ஒன்றும் புரியாமல் என்னது "பூ சிந்துகிறதா"? இப்படியெல்லாமா பேரு வைக்கிறாங்க என்று எண்ணிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன் அவள் சுடும் பலகாரத்தை காலிசெய்வதற்காக.

சிறிது நேரத்தில் பாபாவின் கணவர் வந்துவிட்டார். பாப்பா படத்திற்கு போவதற்கு கணவரிடம் அடிக்கல் நாட்டிக்கொண்டிருந்தார். ஒருவழியாக "புத்தகப்புழு"வும் சம்மதித்து விட்டார். என்ன படம் என்று அவர் கேட்க சற்றும் தயங்காமல் "பூ சிந்துகிறது" என்றாள் பாப்பா. எந்தவித சலனமுமில்லாமல் அவரும் சரி "நாளைக்கு சாயங்காலம் போகலாம்" என்று கூறிவிட்டு எழுந்துபோய் புத்தகத்தில் தன்னை புதைதுக்கொண்டார். படம் பெயர் என்னவென்று புரியாததால் எனக்கு மூளையை குடைய ஆரம்பித்துவிட்டது. பலகாரத்தை முடிந்தவரை வயிற்றில் அப்பிஅடைத்துக் கொண்டு அவரிடம்போய் அது என்ன படமென்று கேட்கச்சென்றேன்.

"புத்தகப்புழு"விடம் ஒரு சிக்கல் என்னவென்றால்? நாம் ஒரு கேள்வி அவரிடம் கேட்டால்! நாம் ஏன் இவரிடம் கேள்வி கேட்டோம் என்று வருந்துமளவுக்கு பிதாமகர் பீஷமர் போல நம்மை கேள்விக்கணைகளின் மீதே படுக்கவைத்துவிடுவார். இருந்தாலும் ஆர்வம் தாங்காமல் எதற்கும் தயாராகவே அவரிடம் சென்றேன். "பூ சிந்துகிறது"னு படமா என்று கேட்க? நீஈஈண்ட விளக்கத்திற்குப் பிறகு படத்தின் பெயரைக்கூறினார்.

அது புதுமைப்பித்தன் அலட்சியமாக எழுதிய "சிற்றன்னை" யெனும் நெடுங்கதையை, காவியமாக மகேந்திரன் இயற்றிய "உதிரிப்பூக்கள்".

சிலவருடங்கள் கழித்து மீண்டும் ஒரு படத்தின் பெயரை குறியாக்கம் செய்தாள் பாப்பா அது "சீவலப்பேரி தேவர்". இதற்கு எனக்கு யாருடைய உதவியும் தேவைப்படவில்லை.

--****--

கடந்த வாரத்தோடு பாப்பா சிந்திப்பதை நிறுத்தி ஒருவருடமாகிறது. புத்தகப்புழுவும், பாப்பாவின் பிரிவிற்குப்பின்பு யாரிடமும் கூறாமல் எங்கேயோ போய்விட்டார்.

அதீத அறிவும் சமயங்களில் அலுப்படையச் செய்கிறது. குறைகள்தான் மனிதர்களை முழுமையாக்குகிறது.

பாப்பாவின் பிரிவில் நானும் புத்தகப்புழுவும்...

அறிமுக காட்சிகளும் ஒளவையாரும்

2018-02-17T13:44:00.000-08:00

பேர்லண்ட் பள்ளியின் 2018 பொங்கல் விழாவிற்காக எழுதிய நாடகம்.

இந்த நாடகத்தின் காணொளி
https://www.youtube.com/watch?v=eTMnkiY82Cw

காட்சி: 1
இடம்: புலிகேசியின் அரண்மனை
கதாப்பாத்திரங்கள்: புலிகேசி மன்னர், மங்குனி அமைச்சர்

(புலிகேசி மன்னர் ஐபேடில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டுள்ளார், மங்குனி அமைச்சர் சோகமாக அமர்ந்திருக்கிறார்...)

புலிகேசி: அமைச்சர் மங்குனி, இதை கவனித்தீரா?

மங்குனி: எதை மன்னா... (அங்கும், இங்கும் தேடுகிறார்)

புலிகேசி: என்னுடைய facebook இல் 5000 நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆனால்....

மங்குனி: ஆனால், என்ன மன்னா?

புலிகேசி: எந்த புகைப்படத்தை upload செய்தாலும் 100 லைக்குகளுக்கு மேல் வருவதில்லை... பொறாமை பிடித்தமனிதர்கள்.

அமைச்சரை நோக்கி

மங்குனி அமைச்சரே, என்னுடைய check-in ஐ நீர்கூட லைக் செய்யவில்லை... ம்ம்ம், இருக்கட்டும் உம்மை appraisalலில் பார்த்துக் கொள்கிறேன்...

மங்குனி: மன்னிக்கவேண்டும் மகாபிரபு, நேற்று என் மனைவி போஸ்ட் செய்த "ரசம் சாதத்தை" லைக் செய்யவில்லை என்று இன்னும் ஒரு வாரம் ரசம் மட்டும்தான் என்று கூறிவிட்டார். அந்தக் கவலையில் உங்கள் checkin ஐ லைக் செய்யாமல் விட்டுவிட்டேன்...

புலிகேசி: என்ன ஆணவம், மனைவியின் போஸ்ட்டை லைக் செய்ய மறந்தீரா! உமக்கு இது தேவைதான்...

புலிகேசி: மங்குனி

மங்குனி: மன்னா...

புலிகேசி: இதைக் கேளும்...

(ஐபேடில் ஏதோ ஒரு புகைப்படத்தை பார்த்து வாசிக்கிறார் மன்னர்)

மக்களே, நீங்கள் இந்தப் புகைப்படத்தில் பார்ப்பது, சிங்கப்பூரோ, துபாய்யோ அல்ல... சக்கரவர்த்தி "அதியமான்"னின் நாடுதான்...

அமைச்சர் மன்னரின் அருகில் சென்று, அவரின் மடியில் அமர்ந்துகொண்டு புகைப்படத்தை பார்க்கிறார்...

மன்னர் மெல்ல அமைச்சரை பார்த்து முறைக்க...

மங்குனி: மன்னிக்க வேண்டும் மன்னா... (மெல்ல விலகி நிற்கிறார்) படம் நன்றாக உள்ளது மன்னா...

நாமும் நம்முடைய பக்தாளை வைத்து போட்டோஷாப் செய்து நம் நாட்டின் புகைப்படத்தை பேஸ்புக்கில் உலவவிட்டால் என்ன?

புலிகேசி: வேண்டாம் மங்குனி, அதை செய்ய நம் நாட்டில் வேறு கும்பல் உள்ளது.

என்னிடம் அதைவிட ஒரு அருமையான யோசனைஇருக்கிறது...

மங்குனி: கூறுங்கள் மன்னா...

புலிகேசி: நாம் அதியமான் மீது போர் தொடுப்போம்...

மங்குனி:  அதியமான் பற்றி எதுவும் தெரியாமல் வேண்டாம் இந்த விசப் பரிட்சை மகாபிரபு

புலிகேசி: முழுவதும் கேளும் மங்குனி...

மங்குனி: கூறுங்கள் மன்னா...

புலிகேசி: நாம் அதியமான் மீது போர் தொடுப்போம், நிச்சயமாக தோற்றுவிடுவோம்...

மங்குனி: அது உலகறிந்தது தானே மன்னா...

புலிகேசி: ம்ம்ம்... உண்மையாக இருந்தாலும் அதை இப்படி உறக்கவா சொல்வது...

மங்குனி: சற்று உணர்ச்சி வசப்பட்டுவிட்டேன் மன்னா

புலிகேசி: இருக்கட்டும்... நாம் போரில் தோற்றுவிட்டால், நம் நாடு அதியமானின் நாட்டுடன் இணைந்து விடும். பின்பு அதியமானின் செலவிலேயே பெரிய பெரிய மால்கள், multiplex theaterகள், theme parkகள் கட்டிவிடுவார்...

மங்குனி: அருமை மன்னா... அருமை...

புலிகேசி: சில வருடங்களில், அதியமானின் கை கால்களில் விழுந்து தனி நாடு வாங்கிவிடலாம். பின்பு நான் மீண்டும் மன்னன்.

மங்குனி: அப்போது நான் மன்னா?

புலிகேசி: நீர் மங்குனி

மங்குனி: பலே மன்னா, பலே... இந்த மகாச்சிந்தனை தங்களுக்கு எப்படி தோன்றியது மன்னா?

புலிகேசி: forward message ல் படித்தது மங்குனி...

மங்குனி: மன்னா, ஒரு வேலை போரில் நம்மிடம் அதியமான் தோற்றுவிட்டால்...

புலிகேசி: (அதிர்ச்சியுடன்)  அப்படியெல்லாம் எதுவும் நடக்காது மங்குனி... (யோசனையுடன்) ஆமாம், இந்த கேள்வி உமக்கு எப்படி தோன்றியது...

மங்குனி: இதுவும் forward message ல் படித்ததுதான் மன்னா

புலிகேசி: அதுதானே பார்த்தேன், சரி சரி... உடனே போருக்கு SMS அனுப்புங்கள் மங்குனி. நம் வீரர்கள் தயாரா?

மங்குனி: கோழி பிரியாணியும், 1000 ரூபாயும் தருவதாக கூறி R.K நாட்டில் இருந்து சிலபேர் வந்து நம் ஐந்து படைகளையும் வாடகைக்கு கூட்டிச்சொன்றுள்ளனர் மன்னா...

புலிகேசி: சரியான வேலை செய்தீர்கள் மங்குனி, project இல்லாவிட்டால் பெஞ்சில் சும்மா உட்கார்ந்து விடுவார்கள். அவர்களை சும்மா இருக்க விடவே கூடாது. வீரர்கள் திரும்பி வந்தவுடன், அனைவரிடமும் 1000 ரூபாய்க்கு மறக்காமல் GST வாங்கிவிடுங்கள்... இல்லையென்றால் 1000 ரூபாய் செல்லாது என்று அறிவித்து விடுவேன்... ஜாக்கிரதை...

மங்குனி: எத்தனை விழுக்காடு GST வசூலிப்பது மன்னா?

புலிகேசி: கடந்த முறை எவ்வளவு வசூலித்தோம்?

மங்குனி: 100% மன்னா

புலிகேசி: அப்போது இந்த முறை 200% வசூலித்து விடு...

மங்குனி: ஆகட்டும் மன்னா...



காட்சி - 2
இடம்: போர்க்களம் ல்லும் வழி

கதாப்பாத்திரங்கள்: புலிகேசி மன்னர், மங்குனி அமைச்சர், அவ்வையார் 5.0, தளபதி மற்றும் வீரர்கள்

தளபதி: கும்தலக்கடி கும்மாவா

வீரர்கள்: புலிகேசின்னா சும்மாவா

தளபதி: கும்தலக்கடி கும்மாவா

வீரர்கள்: புலிகேசின்னா சும்மாவா

தளபதி: பன மரத்துல வவ்வாலா

வீரர்கள்: புலிகேசிக்கே சவாலா

தளபதி: பன மரத்துல வவ்வாலா

வீரர்கள்: புலிகேசிக்கே சவாலா

தளபதி: போடுங்கம்மா ஒட்டு...

புலிகேசி: நிறுத்துங்கள் மங்குனி வீரர்களா... என்ன இது மன்னர் ஆட்சியில் ஓட்டா... இதை நிறுத்து முதல் இரண்டு துதியை மட்டும் மறுபடியும் பாடு...

(அதற்குள் அங்கு அவ்வை 5.0 வந்துவிட... புலிகேசி அனைவரையும் அமைதிப் படுத்துகிறார்...)

புலிகேசி: அம்மா... தாங்கள் யார்?

தளபதி: என்ன, அம்மா திரும்ப வந்துட்டாங்களா?

(என்று ஓடிச்சென்று அவரின் காலில் விழுகிறார், அவரைத் தொடர்ந்து வீரர்களும் காலில் விழுகின்றனர்...)

தளபதி: அம்மா நீங்க இல்லேன்னு, UPS ம், USPS ம் அட்டகாசம் செய்றாங்கம்மா...

அவ்வை 5.0: மகனே நீ தவறாக புரிந்துகொண்டாய், நான் தமிழ்க்கு அம்மாவாகிய "அவ்வை"யின் latest version 5.0

மங்குனி: "செயல் தளபதி" இனி இவ்வாறு நீ அதிகப்பிரசிங்கி வேலை செய்தாய், உன்னை மன்னரிடம் கூறி செயல்படாதா தளபதியாக அறிவித்து விடுவேன்... ஜாக்கிரதை...

தளபதி: (மன்னரை நோக்கி)  மன்னிக்க வேண்டும் மகாபிரபு, RK நாட்டில் கொடுத்த training ல் சற்று தடுமாறிவிட்டேன்.

புலிகேசி: (அவ்வையை வணங்கி விட்டு)  புதிய அவ்வையே, தங்கள் இங்கு வந்ததன் நோக்கம் என்ன?

அவ்வை 5.0: புலிகேசி, அதியமானின் நாட்டின் மீது நீ படையெத்து வருவதாக forward message படித்தேன். அதனால் உன்னையும் உன் மக்களையும் காக்கவே நான் இங்கு வந்தேன்.

மங்குனி: புரியவில்லையே தாயே, அதற்கு ஏன் தாங்கள் இங்கு வரவேண்டும்...

அவ்வை 5.0: அதியமானின் வீரம் தெரியாமல் நீங்கள் சிறுபிள்ளைகள் போல் போருக்கு வந்துள்ளீர்கள்...

இதைக்கேட்டு அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து விழிக்க

அவ்வையார் 1.0 அதியமானின் வீரம் குறித்து ஏற்கனவே புறநானூற்றில் பாடல் பாடியுள்ளார். அதை நீ அறிய மாட்டாயா?

புலிகேசி: இல்லை தாயே, என்னவென்று பாடியுள்ளார்?

(களம் புகல்... என்ற பாடலைப் பாடுகிறார் அவ்வையார்...)

தளபதி: இதன் பொருள் என்ன தாயே!

அவ்வை: போர்க்களம் புகும்முன் நன்றாக சிந்தியுங்கள் வீரர்களே. ஒரு நாளுக்கு 8 தேர் செய்யும் தச்சன். ஒரு மாதம் முழுவதும் வேலை செய்து தேரின் ஒரே ஒரு சக்கரம் மட்டும் செய்தால் அது எவ்வளவு வலிமையாகவும், நேர்த்தியாகவும் இருக்கும்?

(இதைக்கேட்டு அனைவரும் ஆமாம் என்பது போல் தலையை அசைக்கின்றனர்)

அப்படிப்பட்ட வீரன்தான் அதியமான்... களம் புகுந்த எவரும் மீளமுடியாது. அதனால் உயிர் மேல் ஆசையுள்ள அனைவரும் ஓடி விடுங்கள்...

(புலிகேசி தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்துவிட)

மங்குனி: மன்னர் யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டார், நீங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தப்பாடலைப் பாடுங்கள் தாயே...

அவ்வை மீண்டும் பாட, உயிர்ப யத்தில் அனைவரும் ஓடுகின்றனர்...

இதில் வரும் அவ்வையாரின் பாடல் பாடியவர் எனது நண்பரின் தாயார் திருமதி. ஜெயந்தி ஜகநாதன் அவர்கள்.

நிர்வாணம் - யார் குற்றம்?

2017-04-12T18:52:00.000-07:00

மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்

உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்

தமிழக விவசாயிகள் "விவசாயக்கடன்" தள்ளுபடி செய்யவேண்டி போராட்டம் நடத்தி வரும் வேளையில். அரசின் பாராமுகம் காரணமாக, போராட்டம் அடுத்த கட்டமாக "ஆடை துறப்பு" நிலையை எட்டியுள்ளது. இதைப்பற்றி சமீபத்தில் என்னுடனிருத்தவரிடம் உரையாடியபோது, "தலையை அடமானம் வைத்தாவது கடனை கட்ட வேண்டாமா? கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்" என்று பாடியது உங்கள் ஊரில்தானே என்றார்.

"ஆடை துறப்பு" என்பதை சாதாரண நிகழ்வாக என்னால் எடுத்துக்கொள்ள முடிவதில்லை, அது கடை நிலை. "வந்தார்கள் வென்றார்கள்" எனும் புத்தகத்தில் மதன் இதை உணர்வுப்பூர்வமாக விளக்கியிருப்பார்.

பாபருக்கும், மெதினிராய் (ராஜபுத்திரர், ராணா சங்கா வின் நண்பர்) க்கும் நடந்த யுத்தம்.

பாபரின் படையை தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் ராஜபுத்திரப் படைகள் கோட்டைக்குள் புகுந்து கொண்டு நீண்ட நேரம் வெளியே வரவில்லை. திடீரென்று பாபரை வியப்பில் ஆழ்த்திய அந்த நிகழ்ச்சி நடந்தது.

கோட்டைக்குள்ளிருந்து நெற்றியில் சிவந்த திலகங்களுடன், பிறந்த மேனியுடன், கையில் வாட்கள் பளீரிட ராஜபுத்திர வீரர்கள் சாரி சாரியாக வெளியே பெருங்கோஷத்துடன் ஆவேசமாக பாய்ந்து வந்தனர்!

"என்ன இது" ? என்று குழம்பிய பாபரிடம் அவரது தளபதி கூறினார்.

"போரில் இனி தோல்வி உறுதி என்கிற நிலை ஏற்ப்படும் மாத்திரத்தில் இந்த ராஜபுத்திரர்கள் தங்கள் குடும்பங்களின் மானத்தை காக்கவேண்டி தாய், மனைவி, குழந்தைகளை வாலைப்பாய்ச்சி கொன்று விட்டு, தங்கள் போர் உடைகளை கலைந்து விடுவார்கள். அந்தக் கணமே உயிர் தியாகத்துக்கும், வீர சொர்கத்துக்கும் அவர்கள் தயாராகிவிட்டார்கள் என்று அர்த்தம். ராஜபுத்திர இனத்தின் சம்பிரதாயம் அது. இனி இவர்களுடைய உயிரற்ற உடல்களை மிதித்துக்கொன்டுதான் நாம் கோட்டைக்குள் நுழைய முடியும்..."

சரி, அவர்களின் துன்பத்திற்கு நாம் என்ன செய்ய முடியும்? என்று நாமிருக்கலாமா? தெரியவில்லை... இது போன்ற சிக்கலான ஒரு வழக்கு தன்னிடம் விசாரணைக்கு வந்தபோது நியூயார்க் நகரின் அப்போதைய மேயர் Fiorello La Guardia என்ன செய்தார்?

1935 ஆண்டு, பொருளாதார சிக்கலில் நகரம் தத்தளித்த தருணம். ஒரு நாள், இரவுநேர வழக்கு விசாரணை. நீபதியை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு மேயரே வழக்கை விசாரிக்க தொடங்கினார். சில நிமிடங்களில் கந்தலாடையுடன் வயது முதிர்ந்த பெண்மணி விசாரணைக்கு அழைத்து வரப்பட்டார். அவர்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றம் "திருட்டு". அங்கிருந்த வெதுப்பக்கத்தில் ரொட்டித்துண்டை களவாடிவிட்டார். குற்றத்தை அப்பெண்மணியும் ஒப்புக்கொண்டு விட்டார்.

ஒருவேளை உணவுக்காக நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் தத்தளிக்கும் வேளையில் இதை பெரிதுபடுத்தாமல் விட்டுவிடலாமென மன்றத்தில் இருப்பவர்கள் பரிந்துரைத்தனர். ஆனால் வெதுப்பாக உரிமையாளர், இதை மன்னித்து விட்டால் திருட்டு தொடர்கதையாகிவிடும், அதனால் தண்டனை கொடுத்தே ஆகவேண்டுமென முறையிட்டார். வேறு வழியில்லாமல் மேயரும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்மணியிடம். "நான் உங்களுக்கு தண்டனை வழங்கியாகவேண்டும், சட்டம் யாருக்கும் விலக்களிப்பதில்லை. தாங்கள் செய்த குற்றத்திற்கு தண்டனையாக 10 அமெரிக்க டாலர்கள் அபராதம் கட்டவேண்டும் அல்லது 10 நாட்கள் சிறைக்கு செல்லவேண்டும்" என்று கூறிக்கொண்டே தனது சட்டைப் பையிலிருந்து 10 டாலர் எடுத்து அபராதத்தொகையை அவரே செலுத்துவிட்டார். அதோடு நிற்காமல், வயது முதிர்ந்த ஒருவர் வாழ வழியில்லாமல் ஒரு வேளை உணவுக்காக திருடும் நிலையில் இந்த சமுதாயத்தை வைத்திருப்பதற்காக இந்த வழக்குமன்றத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் (வெதுப்பாக உரிமையாளரையும் சேர்ர்த்து) 50 சென்ட்ஸ் அபராதம் விதித்தார். அனைவரிடமும் வசூலிக்கப்பட்ட தொகை $ 47.50, குற்றம் சுமத்தப்பட்ட பெண்மணியிடம் வழங்கப்பட்டது.

நம் விவசாயிகளை வாழ வழியில்லாமல் செய்து, நிர்வாணமாக்கி மேலும் தற்கொலை வரை கொண்டுசென்றது யார் குற்றம்?

குளிர்களி

2017-04-02T18:42:00.001-07:00

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு நேற்று ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட அருகிலிருக்கும் கடைக்கு சென்றிருந்தோம் , அங்கு "பரோட்டா"வையும் "பழைய சோற்"றையும் ஒன்றாக பிசைந்ததுபோல சகிக்கமுடியாத பல நிறங்களில், மணங்களில் மற்றும் சுவைகளில் (?) "ஐஸ்கிரீம்"கள் கிடத்தப்பட்டிருந்தன. அதில் சூரியனை தாங்கிய ஐஸ்கிரீமை ஆளுக்கொன்று வாங்கிக்கொண்டு கடையின் வெளியில் அமர்ந்து சுவைக்க தொடங்கினோம்.

"ஐஸ்கிரீம்" என்பதற்கு தமிழில் என்னவென்று ஆர்யா கேட்க, சரியான மொழிபெயர்ப்பு என்னவென்று யோசிக்கும்போது "பனிக்கூழ்" என்பதை விட "(இனிப்பு) குளிர்களி" என்பதே சரியென தோன்றியது. இதை அவனிடம் விளக்க முயன்று, முயன்று... அவனுக்கு "குளிர்களி"உண்ணும் எண்ணமே போய்விட்டது. அவன் அழுவதற்கு சற்று முன்பாக தமிழ் வகுப்பை முடித்துக்கொண்டேன். "கூழாக" உருகிய "களி"யை உறிஞ்சிக்கொண்டே "குளிர்களி" வரலாற்றை பின்னோக்கி தேடியபோது...

சரியாக ஆவணப்படுத்தப்படாத பனிக்களியின் வரலாறு தோராயமாக கி.மு நான்காம் நூற்றாண்டு தொடங்ககுகிறது. இந்தியாவை முழுமையாக கைப்பற்ற முடியாமல் தூக்கத்திலேயே இறந்த "அலெக்சாண்டர்", அந்த துக்கத்தின் சூடு தனிய, பனியுடன் கலந்த தேனை பருகியதாக தெரிகிறது. ரோம் நகரம் தீப்பற்றி எரிந்த போது அதன் சுருதிக்கு தப்பாமல் "பிடில்" வாசித்த நீரோ மன்னன், களைப்பு நீங்க பனிக்கூழ் அருந்தலாமென "ஓட்ட" வீரர்களை மலைக்கு அனுப்பி பனி கொண்டுவர சொன்னதாக ருசிகர தகவலும் உண்டு. "ஒரு" குழந்தைக்கு உரிமைகோரி வந்த இரு தாய்மார்களுக்கு கருணையோடு தீர்ப்பு வழங்கிய "விவிலிய" புகழ் சாலமனும்கூட பனிக்கூழ் போல ஏதோ ஒன்றை விரும்பி சுவைத்துள்ளார். அதன் பின்னர் பலநூறு ஆண்டுகள் உருண்டோடிய பின்னர், "மங்கோலியா"விலிருந்து தாயகம் திரும்பிய மார்கோ போலோ "சீவல் ஐஸ்"சை இத்தாலிக்கு அறிமுகம் செய்துள்ளார்.

ஆவணப்படுத்தப்பட்ட பனிக்கூழின் தோற்றம் கி.பி 1744 லில் அமெரிக்காவில் இருந்து தொடங்குகிறது. அதன் பின்னர் பனிக்கூழ் செய்ய பல வழிமுறைகள் கையாளப் பட்டாலும், பெரும்பாலான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், 'நான்ஸி ஜான்சன்' என்பவரின் கண்டுபிடிப்பைத்தான் அங்கீகரித் திருக்கிறார்கள். நான்ஸி அமெரிக்காவை சேர்ந்தவர். 1843-ம் ஆண்டு கையால் சுழற்றி இயக்கக்கூடிய ஐஸ்கிரீம் இயந்திரத்தை கண்டுபிடித்தார். அந்த இயந்திரத்தைக் கொண்டு உருவாக்கிய ஐஸ்கிரீமையே, அங்கீகரிக்கப்பட்ட முதல் ஐஸ்கிரீம் கண்டுபிடிப்பாக உறுதிப்படுத்தி உள்ளனர்

அன்று தொடங்கிய குளிர்களியின் பரிணாம வளர்ச்சி இன்னும் தொடர்கிறது. கியூபாவின் சுருட்டு மணத்தில் கூட குளிர்களி கிடைப்பதில் பெருமை சுருட்டுக்கா! அல்லது குளிர்களிக்கா! என்பது விடையில்லா கேள்வி. ஒரு ரூபாயில் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட 66,000 ரூபாய் வரை குளிர்களி கிடைக்கிறது. 66,000 ($1000) ரூபாயா நம்ப முடியவில்லையா!

நியூயார்க் நகரத்தில் இருக்கும் "செரன்டிபிட்டி 3" எனும் கடையில் இந்த கின்னஸ் புகழ் ஐஸ்கிரீம் கிடைக்கிறது. இந்த "செரன்டிபிட்டி" என்ன அவ்வளுவு பெரிய இதுவா? எனும் உங்களின் கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை, ஆனால் ஹாலிவுட்டின் சொப்பன சுந்தரிகளும் அதன் இந்நாள் மற்றும் முன்னால் உரிமையாளர்களும் அடிக்கடி வந்துபோகும் இடம் இது.

இத்தனை புகழை தன்னகத்தே கொண்ட அந்த குளிர்களியை சாப்பிட முன்பதிவு அவசியம். குறைந்தபட்சம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக உணவாக அலுவலர்களுக்கு தெரிவிக்க வேண்டும். 66,000 ரூபாய்க்கு அதில் அப்படி என்னதான் இருந்து விடப்போகிறது, எப்படி அதற்கு கணக்கு காட்டப் போகிறார்கள் என்று திகிலுடன் தேடிய போது

அதன் பெயர் "Golden Opulence Sundae", மூன்று அடுக்குகளால் ஆனா வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீம், அதற்க்கு குளிரக்கூடாது என்பதற்காக உண்ணக்கூடிய 23 கேரட் தங்கதாளால் போர்த்தப்பட்டிருக்கும். அதன் தலையில் செருகியிருக்கும் தங்கப்பூவை நீங்கள் உணவகம் விட்டு வெளியில் வரும்போது உங்கள் காதிலும் செரிக்கிக் கொள்ளலாம். கூடுதல் சுவைக்காக அதனுடன் இனிப்பு சுவையூட்டிய "மீன் முட்டை"யும் தரப்படும்.

பின்குறிப்பு: "மீன் முட்டை"யை உண்ணும் முறை என்னவென்றால், அதை நாவிலிட்டு மேல் அன்னம் வரை கொண்டு சென்று, நாவினால் நசுக்க வேண்டும். பல் படக்கூடாது என்பது மிக முக்கியம். அப்படி செய்யவில்லை என்றால் முன்னறிவிப்பின்றி உங்கள் பெயர் காட்டுமிராண்டி கூட்டத்தில் சேர்க்கப்படும்.

இவ்வளவு காசு கொடுத்து யாரு இத சாப்புடுவா? என்று நினைத்த போதுதான். தோராயமாக ஆண்டுக்கு 50 பேர் வரை சாப்பிடுவதாக தெரிகிறது. சரிதான், "பல் இருப்பவன் பக்கோடா சாப்பிடுகிறான்" என்று நினைக்கத் தோன்றினாலும், காலையில் அது என்னவாக வெளியில் வரும் என்ற கேள்வியும் சேர்ந்தே வருகிறது. அனைவரும் "tywin lannister" ஆகிவிட முடியாதல்லவா...

பல சமயங்களில் பொருளுக்கல்ல அது தாங்கியிருக்கும் பெயருக்கே விலை... என்று எண்ணிக்கொண்டு டார்லிங் அவ்வையின் பாடலை நினைவு கூர்ந்தேன்...

விரகர் இருவர் புகழ்ந்திடவே வேண்டும்

விரனிரைய மோதிங்கள் வேண்டும் - அரையதனில்

பஞ்சேனும் பட்டேனும் வேண்டும் அவர் கவிதை

நஞ்சேனும் வேம்பேனும் நன்று.

இரண்டாம் காதலி... முதல் மனைவி...

2016-12-31T19:17:00.001-08:00

(கிட்டத்தட்ட) எல்லா மகன்கள் போல, எனக்கும் அம்மாதான் முதல் காதலி...

"அழகு என்பது நிறத்திற்கு அப்பாற்பட்டது" என்பது "கனகவள்ளி" எனும் அந்த தேவதையை கண்டபின்புதான் புரிந்துகொண்டேன், சுருங்க சொல்வதென்றால் "கனகவள்ளி" கோவிலில் இருக்கும் அலங்கரிக்கப்பட்ட "சாமி"சிலை. அந்த சிலையை தினமும் பார்க்க, "திட்டு"மட்டுமல்ல அடிகூட வாங்க ஒரு கூட்டமே காத்துக்கிடந்தது.

அன்றைய தினம் நாங்கள் அனைவரும் தேர்வுக்கு தயாராகி கொண்டிருந்தபோது, கனகவள்ளி அங்கு வந்தார். "ஆறுமுகம்" என்று அவர் அழைக்க, அவனும் ஓடி அருகில் சென்றான் பவ்யமாக. எங்கள் அனைவரின் முன்பாக ஆறுமுகத்திடம் ஒரு காகிதஉறையை நீட்டி, "உங்க எல்லாருக்கும் சேத்து இந்த பத்திரிக்கையை ஆறுமுகம் கிட்ட கொடுக்குறேன், நீங்க எல்லாரும் என்னோட கல்யாணத்துக்கு கண்டிப்பா வரணும்" என்று கூறிவிட்டு, "7B மாணவர்கள்" என காகித உறையில் எழுதினார்.

"டீச்சர், டீச்சர் அப்போ உங்கள நாங்க இனிமே பாக்கவே முடியாதா?" என்று ஆறுமுகம் சோகமாக கேட்க, கனகவள்ளி டீச்சர் கண்ணீரை மறைத்து கொண்டு "முழுஆண்டு பரீட்சை முடுஞ்சதும் நான் கண்டிப்பா வருவேன்" என்று உறுதிமொழிந்தார். இரண்டு மாதம் தேர்வு விடுமுறை முடிந்ததும் மீண்டும் பள்ளிக்கு திரும்பியபோது, ஒருவர் விடாமல் நாங்கள் அனைவரும் "7B" வகுப்பை பார்த்துவிட்டு வந்தோம், ஆறுமுகத்தை அனுப்பி ஆசிரியர்கள் அறையிலும் சென்று பார்த்துவர அனுப்பினோம், எங்குமே கனகவள்ளி டீச்சரை காணவில்லை.

அந்த துயரத்திலிருந்து மீள்வதற்க்கு முன்பாகவே அடுத்தஇடி இறங்கியது "8B"யில். பள்ளியிலேயே மிகவும் கெடுபிடியான ஆசிரியை எங்கள் "வகுப்பு ஆசிரியை"யாக வருவதாக ஆறுமுகம் கூறினான். மறுநாளே அது வதந்தியானது. கெடுபிடி ஆசிரியைக்கு பதிலாக "சீனிவாசன்" சார் எங்கள் வகுப்புக்கு வந்தார். "சீனி" சார் "8B"க்கு வருகிறார் என்றவுடன் மற்ற வகுப்பில் இருந்து மாணவர்கள் எறும்பாக "8B"க்கு படையெடுத்தனர். தலைமை ஆசிரியர் அனுமதியுடன் விருப்பமாற்று பெற்றுக்கொண்டு, பிரிவுக்கு இரண்டு மாணவர்கள் வீதம் பத்துபேர் அதிகமாயினர் எங்கள் வகுப்பில்.

சீனிவாசன் சார் எங்கள் வகுப்பிற்கு வந்ததிலிருந்து எங்கள் அனைவருக்கும் ஒரே குதூகலமாக இருந்தது. பாடம்தவிர, சூரியஒளி தழுவும் அனைத்தையும் பற்றி விவாதிப்போம். அவ்வாறான விவாதம் ஒன்றில், தனக்கு "வானவியல்" தெரியுமென்றும் எதிர்காலத்தை கூட தன்னால் கணிக்கமுடியுமென றும் சீனிவாசன் சார் கூற, நாங்கள் எங்களுக்குள் "டூப்பு டூப்பு" என்று மெதுவாக கூறிக்கொண்டு வாயைமூடி சிரித்தோம்.

நாங்கள் சிரிப்பத்தை கண்டுகொண்ட சீனிவாசன் சார் அதோடு நில்லாமல், தன்னுடைய சாகசத்தை அடுத்த படிக்கு உயர்த்தினார். என்னால் உங்களுடைய மனைவியின் பெயரை கூட சொல்லமுடியும் என்று ஒரு பந்தில் சதமடித்தார். வகுப்பில் கிளுகிளுப்பு விண்ணைத்தொட்டது. இருந்தாலும் சிலர் சீனிவாசன் சாரின் "அமானுஷ ஷக்தியை" நம்பாமல் தொடர்ந்தது இளித்தனர். பொறுமையிழந்த சீனிவாசன் சார், "சரிடா இன்னும் நீங்க நம்பலேன்னா வரிசையா இங்க வாங்க உங்க வருங்கால பொண்டாட்டி பேர இப்போவே நான் சொல்றேன்" என்று கட்டளையிட...

...
...
...
...

ஆசை அனைவரையும் தள்ளினாலும், நல்ல பையன் என்ற பிம்பத்தை உடைக்க யாருக்கும் விருப்பமில்லை. அதனால்...

...
...
...
...

"என்னடா? யாரும் வரலையா? சும்மா நடிக்காதீங்கடா! வாங்கடா!!!" என்று சார் அன்புடன் அழைக்க.
...
...

நான் முதலில் சென்றேன்...

"என்னடா, ஒருத்தந்தான் வந்துருக்கான், வேற யாருக்கும் பொண்டாட்டி பேரு தெரியவேண்டாமா ?"என்று சார் தூண்டில்போட

ஆறுமுகம்
செல்லத்துரை
தவமணி
மகேஷ்

என ஐவர் வரிசையில் நின்றோம்...

மறுபடியும் சீனிவாசன் சார் தூண்டில் வேறு திசையில் வீச, புதிதாக எந்த மீனும் மாட்டவில்லை. "சரி, வராட்டி போங்க..." என்று சலித்துக்கொண்டு என்னிடம் "வலதுகை" என்றார். சிலநொடிகள் உற்றுநோக்கிவிட்டு

"உன்னோட wife பேரு..." என்று இடைவெளி விட்டு மொத்த வகுப்பையும் நோக்கினார்... வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் வாங்கும் மாணவன்கூட சீனிவாசன் சாரின் அடுத்த வார்த்தைக்கு காத்திருந்தான்.

....

"உன்னோட wife பேரு..."

...
...
...

பொறுமையிழந்த மொத்த வகுப்பும் "சொல்லுங்க சார்..." என்று கெஞ்ச...

"உன்னோட wife பேரு... Mrs. அருண்..."

கட்டபொம்மனும்...நெப்போலியனும்... எனது ஒன்றுவிட்ட தாத்தாவும்...

2016-12-03T15:59:00.001-08:00

விடுமுறைக்கு சொந்தஊருக்கு சென்றிருந்த பொழுது நிகழ்ந்த மற்றொரு சம்பவம்...

பார்க்கவேண்டிய இடங்களின் பட்டியலில் அடுத்ததாக இருந்தது பாஞ்சாலங்குறிச்சி கோட்டை, அதைக்கண்டு வரலாமென்று அன்று காலையே புறப்பட்டோம் கோட்டைக்கு. மதி மலரும் வேளையில்தான் வீடுதிரும்பினோம். மறுநாள்காலை எங்களின் நலம் விசாரித்துவிட்டு அப்படியே ஏகாதிபத்திய மண்ணில் வாங்கிய மின்கல விளக்கை கப்பமாக பெற்றுச்செல்ல எனது ஒன்றுவிட்ட தாத்தா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்.

மின்கலம் மறுஊட்டம் செய்யவியலாததால் விளக்கில் அவருக்கு திருப்தியில்லை சலிப்புடன் அடுத்த கேள்வியை சம்பிரதாயமாக துவங்கினர்.

"அப்புறம், நேத்து எங்க போயிருந்தீங்க?"

"பாஞ்சாலங்குறிச்சி கோட்டைக்கு போயிருந்தோம் தாத்தா, நல்லாயிருந்தது. நீங்க போயிருக்கீங்களா?"

"இல்ல, அதுக்கெல்லாம் நமக்கு எங்க நேரம் இருக்கு, சிவாஜி நடிச்ச கட்டபொம்மன் படம் பார்த்ததோடு சரி" என்று கூறிக்கொண்டே என் மகனை அருகில் அழைத்தார். அவனும் தயங்கிக்கொண்டே அவர் அருகில் சென்றான்.

இந்த தாத்தா நடிகர் திலகம் சிவாஜியின் தீவிர பக்தர். வரலாற்றுப் பேராசிரியருக்கே வரலாறு கற்றுக்கொடுக்கும் பேரறிவை பிறப்பிலேயே கொண்டவர். இவரின் சின்ன தலைக்குள் இவ்வளவு தகவல்களா! என்று நான் பலமுறை வியந்துள்ளேன். ஒரு சமயம் அவர் இவ்வாறு கூறியது இன்னும் என் நினைவில் உள்ளது. "நடிகர் திலகம்(1928-2001) அவர்களே முந்தைய பிறவிகளில் "வீரபாண்டிய கட்டபொம்மு"வாகவும்(1760-1799), கப்பலோட்டிய தமிழனாகவும் (1872-1936), ஒரு படிமேலே போய் மகாகவியாகவும் (1882-1921) வாழ்ந்தார்".

"ஆரியா, கோட்டையில என்ன பாத்தேன்னு தாத்தாகிட்ட சொல்லு!" வழக்கம்போல அதற்கு அவன் கேள்வி புரியாமல் என்னைப்பார்க்க. நானும் வழக்கம்போல அவனுடைய பதிலை என் வாய்மொழிந்தேன்...

சிறிது நேரத்தில் கோட்டை கட்ட பாஞ்சாலங்குறிச்சி ஏன் தேர்வானது என்ற கேள்வி வரவே. நான் அங்கு சுற்றுலா வழிகாட்டியிடம் கேட்டதையும் அதற்கு முன்பு புத்தகத்தில் படித்ததையும் அவரிடம் சொன்னேன்.

"ஒரு நாள் கட்டபொம்மனின் முன்னோர்கள் வேட்டைக்கு அருகில் இருந்த காட்டுப்பகுதிக்கு சென்றபொழுது, அவர்களுடன் வந்த வேட்டைநாய் அங்கோர் முயலை கண்டது. உடனே அதனைப்பிடிக்க விரட்டியது. உயிருக்குப் பயந்து ஓடத்தொடங்கிய முயல், தொடர்ந்தது ஓடியது, வேட்டைநாயும் விடாமல் விரட்டியது. அதுவரை ஓடிய முயல் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை அடைந்ததும் ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு வேட்டைநாயை எதிர்த்தது. இதைக்கண்ட கட்டபொம்மனின் முன்னோர்கள், முயலுக்கே வீரம் கொடுத்த இந்த மண்ணில்தான் நாம் கோட்டை கட்டவேண்டும் என்று முடிவுசெய்து கோட்டையை கட்டிமுடித்த ஆண்டு கி.பி 1101" என்று கூறி முடிக்க.

"என்னது! முயல் நாய்கூட சண்டை போட்டுச்சா? அதுவும் வேட்டைநாய் கூடவா? இதெல்லாம் நம்புறமாதிரியா இருக்கு? நம்ம ஆளுங்க ஒண்ணுன்னா நூறுன்னுதான் சொல்லுவாங்க" என்று வரலாற்றின்(?) மீது பிராது கொடுத்தார்.

சில நொடிகள் நாம் அமைதியாக இருந்தேன் பிறகு முன்பு படித்த நெப்போலியனின் நிகழ்வு நினைவில் வரவே...

"1807 ஆண்டு, ருசியா பேரரசின் படைகளை வென்ற நெப்போலியன் அந்த வெற்றியை கொண்டாட அவரின் படைத்தலைவர் "லூயிஸ் பெர்த்தியர்" என்பவரிடம் முயல் வேட்டைக்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னார். அவரும் ஆணையை ஏற்று வேட்டைக்கு முயல்களை சேகரித்தார். மொத்த முயல்களின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 3000. மதிய உணவு உண்டபிறகு வேட்டைக்கு அனைவரும் துப்பாக்கியுடன் தயாராக, கூண்டுகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அனைத்து முயல்களும் புல்வெளிக்கு திறந்து விடப்பட்டன. கையில் துப்பாக்கியுடன் வீர்கள், அவர்களின் முன்னே (அப்போது) உலகின் சக்திவாய்ந்த மனிதன் நெப்போலியன், எதிரே அப்பாவி முயல்கள். துப்பாக்கிகளின் விசைகள் அழுத்தத்துக்கு தயாராக இருந்தன. முயல்கள் ஓட வேண்டும் அவ்வளவுதான்"

"அப்புறம் என்னாச்சு" என தாத்தா தோட்டாவை வீசினார்

"ஓடுவதற்கு பதிலாக முயல்கள் வீரர்களை நோக்கி முன்னே வரத்தொடங்கின. இதைக்கண்டு அனைத்து வீரர்களும் சிரித்தனர், நெப்போலியனும்" அவர்களுடன் எனது ஒன்றுவிட்ட தாத்தாவும் சிரித்தார்.

"பெறகு?"

"முன்னே வந்த முயல்கள் வீரர்களின் மீது பாய்ந்தன, இதில் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால்! ஒரு சிறிய முயல் கூட்டமே நெப்போலியன் மீது பாய்ந்தது ஒன்றின்மீது ஒன்றாக ஏறி தலைவரை சென்றுவிட்டது. இதே நிலைதான் அனைவருக்கும். வேட்டையாட வந்த கூட்டம் முயல்களால் வேட்டையாடப்பட்டது. தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று நெப்போலியன் அங்கிருந்து ஓடினார். அவரைத் தொடர்ந்து அவருடைய வீரர்களும்"

"உண்மையாவா!"

"ஆமா தாத்தா, இதப்பத்தி அவருடைய படைத்தலைவர் (Paul Thiébault) சொல்லியிருக்கார்"

"ஓ வெள்ளைக்காரனே சொல்லிட்டானா அப்ப உண்மையாத்தான் இருக்கும்..."

கம்பனெனும் தமிழ்த்தூக்கி...

2016-09-24T21:01:00.000-07:00

கோடை விடுமுறையில் மதுரையில் இருக்கும் எனது அத்தை வீட்டிற்கு சென்றிருந்தபோது, அருகிலிருந்த நூலகத்தில் நெ.ரா. சுப்ரமணிய சர்மா அவர்கள் எழுதிய "கம்பர் சரித்திரம்"மெனும் அறிய புத்தகம் வாசிக்க கிடைத்தது. அதில் கம்பர் குறித்த பல புதியதகவல்களை அருமையாக பதிவு செய்திருந்தார் ஆசிரியர். இறுதி பாகத்தில் கம்பரின் சமாதி, நாட்டரசன் கோட்டையில் இருப்பதாக குறிப்பிட்டிருந்ததை அறிந்து மறுநாள் அங்கு செல்ல நானும் எனது மனைவியும் ஆயத்தமானோம். பலமணிநேரத் தேடுதலுக்குப் பின்னர் அவ்விடம் குறித்து வெகுசில தகவல்கள் கிடைத்தது.

மறுநாள் காலை பயணம் இனிதே துவங்கியது. சரித்திரப் புகழ் படைத்த தமிழ்த்தூக்கியின் இறுதி மூச்சு உள்வாங்கப்பட்ட இடத்தை தரிசிக்கப் போகிறோம் என்ற உச்சகளிப்பில் நொடிகளை எண்ணிக்கொண்டே சிவகங்கை செல்லும் பேருந்தில் இருவரும் பயணத்தை துவங்கினோம். எங்களுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த பெரியவரும் சிவகங்கைக்குதான் செல்கிறார் என்று தெரிந்ததும், கம்பர் சமாதி குறித்து பேச்சைத் துவங்கினேன். நடராசன் கோட்டையில் மாரியம்மன் கோவில் தெரியும் ஆனால் கம்பர் சமாதி தெரியாது என்றார். அத்தோடு நிற்காமல் அதே பேருந்தில் பயணம் செய்த அவருடைய சுற்றம் மற்றும் நடப்பு வட்டாரத்திடமும் கலந்தாலோசித்துவிட்டு யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது என்று தன்னுடைய ஆய்வறிக்கையை சமர்ப்பித்துவிட்டு, "கொம்பனின்" வீரசாகசங்களை தொலைக்காட்சியில் ரசிக்க துவங்கிவிட்டார்.

முன்னதாக கம்பர் சமாதியை பார்த்துவிடலாம் என்று சிறிதாக துளிர்விட்டிருந்த நம்பிக்கையிலும் "கொம்பன்" ஆடுகளை மேயவிட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஒருவழியாக சிவகங்கை பேருந்து நிலையம் வந்தடைந்தோம். அடுத்தது நாட்டரசன் கோட்டை செல்லும் பேருந்திற்காக காத்திருந்தோம். அங்கிருந்த இன்னும் சிலரிடம் விசாரிக்க "தெரியாது" என்பதைத் தவிர அவர்கள் வேறு பதில் அறிந்திருக்கவில்லை. இறுதியாக பள்ளி மாணவி ஒருவர் மட்டும் தனக்கு அவ்விடம் தெரியும் என்று கோட்டையில் கொடியேற்றினார்.

சிவகங்கையிலிருந்து வெகுசில பேரூந்துகளே நடராசன் கோட்டைக்குள்ளே செல்லும், பிற வூர்திகளில் ஏறினால் முக்கிய சாலை பிரியும் இடத்தில் இறங்கி 3 கிலோமீட்டர் வரை உள்ளே நடக்க வேண்டும். ஊருக்குள்ளே செல்ல அடுத்த வண்டிக்கு இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் காத்திருக்க வேண்டுமென்பதால் முக்கிய சாலை பிரியும் இடத்தில் இறங்கி நடக்கத்துவங்கினோம். தோராயமாக இரண்டு கிலோமீட்டர்கள் கடந்த பிறகு அங்கோர் நவீன குடிலைக் கண்டோம் அதுதான் நாட்டரசன் கோட்டையின் பேருந்து நிலையம் என்பது பின்னர் தெரிவிக்கப்பட்டது.

அருகிலேயே இரண்டு "மூன்று சக்கரத் தேர்கள்" நிறுத்திவைக்கப் பட்டிருந்தன, தேரோட்டிகள் பயணிகளுக்கு காத்திருந்தனர். அதிலொன்றில் ஏறினோம் கைகால்கள் முளைத்த கனிவான உள்ளூர் வரைபடமாக ஓட்டுனர் கம்பரின் சமாதிக்கு எங்களை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார். முதல் பலகை எங்களை அன்புடன் வரவேற்றது.

கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றபொழுது, ஓடுகள் வேயப்பட்ட கட்டிடம் அதில் யாருமில்லை. தொடர்ந்து உள்ளே சென்றபொழுது சற்று வயது முதிர்ந்தவர் எதிரேவர, நாங்கள் வந்ததன் காரணத்தை விளக்க தொடந்து உள்ளே செல்லுமாறு கூறினார்.

இந்த கட்டத்தின்னுள்ளேதான் கவிராசர் மீளாத்தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துள்ளனர்.

கீழ்க்காணும் புகைப்படத்தில் எனதருகில் இருபவர் திரு.பாலகிருஷ்ணன், நீண்டகாலமாக கம்பர் சமாதியின் பராமரிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

அவரிடம் பேசியபோது கிடைத்த கூடுதல் தகவல்...

நடராசன் கோட்டையில் மட்டுமல்ல, அருகிலிருக்கும் பிற ஊர்களிலிருந்தும் பிள்ளைகளைப் படிக்கவைக்கும் பெற்றோர், முதலில் இச்சமாதியைத் தம்மக்கள் சுற்றிவரும்படி செய்கிறார்கள். பிள்ளைகள் பிறந்தவுடன் சேனை வைக்கும் பொழுது கம்பர் சமாதி மண்ணையும் அதனோடு கலந்து வைக்கும் வழ்க்கு இன்றுமுண்டு. அப்படிச் செய்வதால் தம் மக்களும் கம்பரைப்போல் கல்வியிற் பெரியவராய் இருக்க வேண்டுமென்பது பெற்றோர் கருத்து

பிறகு ஏன் உள்ளூர் மக்களுக்கே கம்பரின் சமாதி குறித்து சரியாக தெரியவில்லை என்ற கேள்விக்கு அவரிடம் விடையில்லை.

அவரிடம் நடந்த உரையாடலின் ஒலிப்பதிவு கீழே...

படங்கள் உதவி: ராஜேஸ்வரி அருண்

வட போச்சே!

2016-05-15T09:54:00.001-07:00

--------------------
பியர்லண்ட் தமிழ்ப்பள்ளி ஆண்டுவிழாவிற்காக (05/14/2016) எழுதப்பட்ட நாடகம்.
--------------------

இந்நாடகத்தில் வரும் சம்பவங்கள் மற்றும் கதாப்பதிரங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே

யாரையும் குறிப்பிடுவன அல்ல.

துரிதஉணவு உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது மற்றும் கேடு விளைவிப்பது

காட்சி 1

கதாப்பாத்திரங்கள்

கயல்விழி
கயல்விழியின் மாமா
மாமாவின் தொண்டர்கள் 5 கோடி பேர்
வாசகப்பலகைகள்

இடம்: தொடர்வண்டி நிலையம்

கயல்விழி சில பல வருடங்கள் கழித்து வெளிநாட்டிலிருந்து தன் குடும்ப உறவுகளைக் காண தமிழ்நாடு வருகிறார். அவரை வரவேற்க தாய்மாமா தன்னுடைய பட்டாளம் சகிதமாக புகைவண்டி நிலையத்தில் காத்திருக்கிறார். புகைவண்டி பெருமூச்சுடன் "கயல்விழிபுரம்" வந்தடைகிறது.

கயல்விழி திருமுக தரிசனம் கண்டநொடி மாமா சமிக்கை செய்கிறார். அதற்காகவே காத்திருந்த கூட்டம் முன்பாகவே எழுதி வைத்திருந்த வாசக அட்டையை உயர்த்திப்பிடித்து கூச்சலைத் தொடங்கியது.

தொண்டர் தலைவன்: தமிழகத்தின் விடி வெள்ளியே!

தொண்டர்கள்: வருக வருக

தொண்டர் தலைவன்: தமிழகத்தின் "ஒலி" விளக்கே!

தொண்டர்கள்: வருக வருக

தொண்டர் தலைவன்: வருங்கால முதல்வரே!

தொண்டர்கள்: வருக வருக

தொண்டர் தலைவன்: வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதியே!

தொண்டர்கள்: வருக வருக

இதற்குள் கயல்விழி அருகில் வந்திவிட மாமா தொண்டர்களை அமைதிப்படுத்துகிறார். சப்தமும் அடங்குகிறது.

கயல்விழி: அங்கிள், இவங்கல்லாம் யாரு? ஏன் இவ்வளவு சத்தம் போடுறாங்க?

மாமா: அதுவா கண்ணு, இவங்கல்லாம் உன்னோட புரட்சிப்படை... (இரு கைகளால் தலையை சொறிகிறார்) , போரட்டப்படை (இடது கையில் சொறிகிறார்)... வெற்றி....

கயல்விழி: எனக்கு எதுவும் புரியல...

மாமா: இது அரசியல், கேள்வி கேட்கக்கூடாது. தியாகம்தான் உன்னை உயர்த்தும்...

கயல்விழி: இப்பவும் புரியல... whatever...

"தமிழகத்தின் "ஒலி" விளக்கே" என்ற பலகையை பிடித்திருந்த தொண்டரைப் பார்த்து.

கயல்விழி: hello tall uncle, "ஒலி" விளக்கே ல... spelling mistake இருக்கு... அத correct பண்ணுங்க...

மாமா: அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதாரணம் கயல்...

தொண்டர்: Correct பண்றோம் கயல்...

மாமா: என்றா? மரியாத இல்லாம பேர சொல்ற, "அம்மா"ன்னு சொல்றா...

தொண்டர்: (நிமிர்ந்தபடியே) சரிங்கம்மா...

மாமா: body language.... body language...

தொண்டர்: (நன்றாக குனிந்தபடி) சரிங்கம்மா...

மாமா: (குனிந்த தொண்டரைப் பார்த்து) நீதான் கண்ணு அடுத்த நிதி அமைச்சரு...

கயல்விழி: அங்கிள், எங்கப்பா xoom ல transfer பண்ண டாலரா இப்படி flex banner ராவும், புரட்சிப்படையாவும் மாறியிருக்கு?

மாமா: இதுவும் அரசியல்ல சாதாரணம் கண்ணு...

இந்த மாமாவும், இந்த அஞ்சு கோடி தொண்டர்களும் இருக்குற வரைக்கும். தமிழ்நாட்ல உன்ன யாரும் எதுவும் பண்ணமுடியாது.

கயல்விழி: அங்கிள் இங்க 5 people தான இருக்காங்க, ஆனா நீங்க 50 மில்லியன் people இருக்காங்கன்னு சொல்றீங்க ?

மாமா: நம்மகிட்ட போடோஷாப் பண்றதுக்கு திறமையான ஆளிருக்கு, வெறும் அஞ்ச, அஞ்சு கோடியா மாத்திரிவோம்பல கண்ணு. அப்பதான ஒரு இதுவா இருக்கும்.

முதல்ல மாமா உன்ன வச்சி ஒரு சினிமா எடுக்குறேன். நீயும் நெறைய "பஞ்ச" டயலாக் பேசி ஆக்ட் பண்ணு, அப்புறம் பாரு. நீ எங்கையோ போயிடுவ. தமிழ்நாட்டு அரசியல்ல பெரியாளா வர அதுதான் கண்ணு first qualification.

கயல்விழி: அங்கிள்! I don't like politics, leave me alone... நா இங்க வந்தது உங்க எல்லாரையும் பாக்கத்தான்... first my dear பாட்டிய பார்க்கப்போறேன். Bye bye uncle, see you later...

மாமா: அய்யையோ கட்சிக்கு வளர்ச்சி நிதி வாங்காம உட்டோமே... (தொண்டர்களைப் பார்த்து)
நீங்க ஏண்டா காச வாங்கிட்டு கத்தாம சும்மா நிக்கிறீங்க... கத்துங்கடா...

தொண்டர் தலைவன்: வருங்கால முதல்வரே!

தொண்டர்கள்: வருக வருக

மாமா: அதான் அம்மா போயாச்சில்ல... இப்போ என்னக்கு கோசம் போடுங்க.

தொண்டர் தலைவன்: வருங்கால முதல்வரின் மாமாவே!

தொண்டர்கள்: வாழ்க

தொண்டர் தலைவன்: வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மாமாவே!

தொண்டர்கள்: வாழ்க

காட்சி 2

கதாப்பாத்திரங்கள்

கயல்விழி
பாட்டி
பேரன்
வடைசட்டி, காணாமல்போன வடை
குள்ளநரி
வேப்பமரம்

இடம்: பாட்டியின் வீடு

பாட்டி: பேராண்டி, இன்னிக்கி என்னப்பெத்த ஆத்தா கயலு இந்தப்பாட்டிய பாக்க வர்றா...

பேரன்: இதையே எத்தன தடவ சொல்லுவ பாட்டி? எனக்கு எப்ப வடையத் தருவ, அத சொல்லு?

பாட்டி: பொறுடா பேராண்டி! சுட்டது ஒரு வட கயலு வரட்டும், உனக்குப்பாதி கயலுக்குப்பாதி...

என்று கூறிக்கொண்டே சுட்ட ஒரு வடையை எடுத்து தட்டில் வைக்க...

பேரன்: இந்த ஒரு வடைக்குதான் இந்த build up ஆ... அதுசரி, ஏன் வீட்டுக்குள்ள வடைய சுடாம இந்த வேப்பமரத்துக்கு கீழ உக்காந்துக்கிட்டு இருக்க...

பாட்டி: அப்பதான நரி வந்து வடைய தூக்கிட்டுபோகும். அதுதான நம்ம பண்பாடு...

பேரன்: ஆ... என்னது நரிக்குத்தான் வடைய சுட்டியா?

பாட்டி: இல்ல பேராண்டி, நா... சும்மா உன்னைய கலாய்ச்சேன்...

என்று பாட்டி சொல்லிகொண்டிருக்கும் போதே குள்ளநரி வடையை தூக்கிக்கொண்டு ஓடியது...

பேரன்: அய்யய்யோ... வட போச்சே!!!

......

இதற்கிடையில் அங்கு கயல் வந்துவிட, பாட்டி சோகமாக இருப்பது கண்டு...

கயல்விழி: பாட்டி.. பாட்டி...

பாட்டி: வா செல்லம் வா, நல்லா இருக்கியா கண்ணு...

கயல்விழி: நான் நல்லா இருக்கேன் பாட்டி. ஆமா நீங்க ஏன் சோகமா இருக்கீங்க?

பேரன்: நான் சொல்றேன்... நான் சொல்றேன்...

கயல்விழி: சரி சொல்லு...

பேரன்: பாட்டி

சுட்ட

கயல்விழி: ஒன்னுக்கு கீழ ஒன்னா?

பேரன்: அதுதான கவித...

கயல்விழி: சரி சொல்லு

பேரன்: பாட்டி சுட்ட வடைய சுட்டது குள்ளநரி...

கயல்விழி: அடடடே ஆச்சர்யகுறி...

பாட்டி: பேராண்டி சும்மா இருடா

கயல்விழி: பாட்டி, வடைய எடுத்த நரிய விரட்டப்பிடிக்க வேண்டியதுதானே? ஏன் பிடிக்கல?

பேரன்: அம்மா வரட்டும்னு காத்திருக்கோம்...

கயல்விழி: (சற்று எரிச்சலுடன்) சம்மந்தம் சம்மந்தம் இல்லாம பேசுறானே, யாரு பாட்டி இவன்?

பாட்டி: இவன தெரியாதா? இவன்தான் உங்க மாமா பையன் "நாஞ்சில் சர்பத்"...

கயல்விழி: ஓ... அவனா நீ?

பேரன்: yeah that's me...

பாட்டி: உனக்கு கொடுக்க இந்த பாட்டிகிட்ட எதுவுமே இல்லையே கண்ணு...

கயல்விழி: உங்க அன்பு மட்டும் போதும் பாட்டி.

பாட்டி கயல்விழியை அணைத்துக்கொள்கிறார்

ஆனாலும் பாட்டி அந்த நரிய நான் சும்மா விடமாட்டேன்.

பாட்டி: கண்ணு அது பொல்லாத நரி...

கயல்விழி: பாட்டி எம் பேரு கயல்விழி... எனக்கு இன்னொரு பேரும் இருக்கு "டோரா கயல்விழி"

பேரன்: "கயல்விழி"ங்கிறது உன்னோட பேரு, "டோரா"ங்கிறது நீ படிச்சி வாங்குன பட்டமா?

பாட்டி: அவன் உன்னைய கலாய்ச்சிட்டாணாமா...

கயல்விழி: "நாஞ்சில் சர்பத்து"... அப்புறமா ஞாபகப்படுத்து கண்டிப்பா சிரிக்கிறேன்...

பாட்டியைப் பார்த்து

பாட்டி, வடைக்கு பதிலா இவன ஏன் நரி தூக்காமப்போச்சு?

பாட்டி: அவன உடுமா...

கயல்விழி:வடைய சுட்டது சாதாரண நரியில்ல, அது swiper the sneaky fox... நான் போயி வடைய மீட்டுட்டு வர்றேன். என்னைய ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க பாட்டி.

பாட்டி: வடையோட திரும்பிவா கண்ணு... அப்பிடியே இவனையும் கூட்டிகிட்டுப்போ...

கயல்விழி: திரும்பி வந்தா வடையோட வருவோம்... இல்லேன்னா வடைய வாங்கி சாப்டிட்டு வருவோம்...

காட்சி 3

கதாப்பாத்திரங்கள்

கயல்விழி
பேரன்
தேநீர் கடை மற்றும் கடைக்காரர்
பச்சைத்தமிழன்
Smartphone with Siri

இடம்: தேநீர் கடையருகில்

பச்சைத்தமிழன்: நான் யாரு! என்னோட background என்ன? என்னப்பாத்து இப்பிடி ஒரு வார்த்த சொல்லிட்ட... வீரத்தமிழன்டா... மானத்தமிழன்டா... கவரிமான் சாதிடா... ஒரு முடி விழுந்தாலும் உசிரவிட்ருவோம் ல... யாருகிட்ட?

தேநீர் கடைக்காரர்: ஏ தம்பி... இங்க வா!

பச்சைத்தமிழன்: (மிகவும் பணிவுடன்) சொல்லுங்கண்ணே...

தேநீர் கடைக்காரர்: உனக்கு இப்போ என்ன பிரச்சன?

பச்சைத்தமிழன்: அண்ணன், நான் யாரு, எவ்வளவு பெரிய ஆளு...

தேநீர் கடைக்காரர்: அந்த details எல்லாம் போன வாரம்தான் times of india ல படிச்சேன்... நேர விசயத்துக்கு வா...

பச்சைத்தமிழன்: இலவச மிக்ஸி வாங்கப்போன, என்னைய வரிசையில வரச்சொல்றான்...

தேநீர் கடைக்காரர்: நீ.. கவரிமான் சாதியா? போரியா இல்ல சுடுதண்ணிய புடிச்சி மூஞ்சியில ஊத்தவா?

வீரத்தமிழன் உயிர்பயத்தில் அவ்விடம் விட்டு ஓடுகிறான்

இவ்வேளையில் கயலும், சர்பத்தும் அங்கு வருகின்றனர்...

சர்பத்: கயலு! இப்போ அந்த நரிய் எப்பிடி கண்டுபிடிக்க?

கயல்விழி: அதுக்கு என்கிட்ட ஒரு super idea இருக்கு.

சர்பத்: என்னது அது?

கயல்விழி: Smartphone, இது கிட்ட கேட்டா நமக்குத் தேவையான answer கிடைக்கும்.

சர்பத்: cool

கயல்விழி: Siri...

சர்பத்: ஹி ஹி...

கயல்விழி: Siri...

சர்பத்: ஹி ஹி...

கயல்விழி: "Siri" ன்னு நான் உன்னைய சிரிக்கச் சொல்லல. என் smartphone கிட்ட பேசுறேன்

சர்பத்: ஆஹாங்

கயல்விழி: Siri எங்க அந்த நரி?

Siri: This feature is not available in கயல்புறம். Please install டீகடை plugin...

சர்பத்: இந்தா புள்ள சிரி.. தமிழ்... தமிழ்ல சொல்லு...

Siri: இந்த வசதி கயல்புறம் ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் தற்போது இல்லை. எப்போது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அதனால் உங்களுக்கு அருகில் இருக்கும் தேநீர் கடையில் கேட்கவும்.

சர்பத்: ஹா... ஹா... அசிங்கப்பட்டாள் அமெரிக்காகாரி...

கயல்விழி: :(

சர்பத்: எங்கவந்து, யாருகிட்ட என்ன பேச்சு பேசுற... follow me...

இருவரும் தேநீர் கடையை அடைந்தனர். கடைக்காரரிடம்

சர்பத்: அண்ணே! இந்தப்பக்கம் நரி ஒண்ணு வடையக் கவ்விகிட்டு ஓடிவந்ததா?

கடைக்காரர்: ஆமாப்பா.. இப்பத்தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால போச்சு... அதோ அந்த ஒத்தையடிப் பாதைக்குள்ளதான் போச்சு...

சர்பத்: ரொம்ப thanks அண்ணா... you saved my day...

கடைக்காரர்: நான் சேவிங் எல்லாம் பண்றதில்லப்பா. ஆமா, வடைக்காகவா நரியத் தேடுறீங்க? அண்ணன் கடையில வடை fresh சா இருக்கு, ரெண்டு அள்ளுங்க!

சர்பத்: Sorry ண்ணா ஒரு மாசத்துக்கு முன்னால சுட்ட வடையெல்லாம் நாங்க சாப்பிடுறதில்ல...

கடைக்காரர்: எவ்வளவு திமிறா பேசுறான்!

சர்பத்: அப்புறம்ணே யாருமே இல்லாத கடையில யாருக்கு டீ ஆத்துறீங்க?

(தேநீர் கடைக்காரர் மீண்டும் சுடுநீரை குவளையில் ரொப்ப...)

கயல் வா ஓடிறலாம்...

காட்சி 4

கதாப்பாத்திரங்கள்

கயல்விழி
பேரன்
கலைக்குழுவினர்
சிற்றுண்டி விடுதி

இடம்: தமிழ்ப்பள்ளி

சர்பத்: கயல், அந்த ஒத்தையடிப் பாதைக்கு போற வழியில்தான் எங்க தமிழ்ப்பள்ளி இருக்கு. இன்னைக்கு அங்க ஆண்டுவிழா. அங்க போயிட்டு கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போகலாமா...

கயல்விழி: வேண்டாம்னு சொன்ன விட்ருவியா?

சர்பத்: மாட்டேன்!

கயல்விழி: அப்புறம் எதுக்கு கேட்டுகிட்டு... தமிழ்ப்பள்ளி போகலாம்...

கலைநிகழ்ச்சி...

கலைநிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன்

சர்பத்: கயல் எனக்கு பசிக்குது...

கயல்விழி: சரி வா, canteen போகலாம்

சிற்றுண்டி வேலையாள்: என்ன வேணும்?

சர்பத்: என்ன இருக்கு?

சிற்றுண்டி வேலையாள்: donut, pizza, burger, fries, cola...

(வேலையாள் ஒவ்வொன்றாக கூறக்கூற அதே வரிசையில் திரையில் அவர் கூறும் உணவுப்பொருள் தோன்றி அதன் கீழே

இவை அனைத்தும் உடல் நலத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும்)

கயல்விழி: அதெல்லாம் வேண்டாம், இளநீர் கொடுங்க...

காட்சி 5

கதாப்பாத்திரங்கள்

கயல்விழி
பேரன்
அவ்வை V 5.0
அதியமான் V 2.0
மறைந்து நின்ற நரி

இடம்: அரசமரம், அவ்வையின் உறைவிடம்

ஒத்தையடிப் பாதையை பின் தொடர்ந்து கயலும், சர்பத்தும் செல்கின்றனர்...

கயல்விழி: ஒத்தையடிப்பாதை இந்த இடத்துல முடியுது (வேட்டையாடு விளையாடு பின்னணி இசை).

சர்பத்தைப் பார்த்து

அந்த மரத்துக்கு பக்கத்துல யாரு?

சர்பத்: வா போய்ப் பார்க்கலாம்...

இருவரும் அருகில் சென்று பார்க்க அங்கு ஒரு பாட்டி கண்களை மூடி தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார் அருகில் ஒரு வாலிபர் நின்று கொண்டு இருக்கிறார்.

கயல்விழி அங்கிருந்த வாலிபரிடம்

கயல்விழி: நீங்க யாரு? இந்த பாட்டி யாரு? இங்க என்ன பண்றீங்க?

சர்பத்: எத்தன கேள்வி, கேப்ப கயல்? இப்பிடியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது. இப்போ இதையே நான் தமிழ்ல தெளிவா கேக்குறேன் பாரு,

dude what's up

வாலிபர்: சத்தம் போடாதீர்கள், அம்மாவின் தியானம் கலைந்துவிடும்.

சர்பத்: என்னது, இவங்கதான் அம்மாவா!

என்று ஆச்சர்யத்துடனும், பயபக்தியுடனும் அம்மாவின் கால்களின் விழுந்து வணங்குகிறான்...

வாலிபர்: பெரியவர்களிடம் மிகுந்த மரியாதையுடைய சிறுவன் போல.

கயல்விழி: (பரிகாசத்துடன்...) நீங்க, அம்மான்னு சொன்னீங்கள்ள அதனாலதான், எங்களுக்கு urgent டா ஒரு question கேக்கணும்!

வாலிபர்: உங்களின் அனைத்து கேள்விகளுக்கும் அம்மாவிடம் பதில் கிடைக்கும், சிறிது நேரம் காத்திருங்கள்.

சர்பத்: அதுக்கு முன்னால இவங்க யாருன்னு சொல்லுங்க?

வாலிபர்: இவங்கதான் அவ்வை.

கயல்விழி அவ்வையை வணங்குகிறார்

கயல்விழி: "அறம் செய்ய விரும்பு" ன்னு சொன்னாங்களே அந்தப் பாட்டியா?

வாலிபர்: இல்ல, அவங்க அவ்வை version 1

சர்பத்: அப்ப, இவங்களோட version என்ன?

வாலிபர்: இவங்க latest release, version 5

கயல்விழி, சர்பத்: ஓ....

சர்பத்: அப்போ, நீங்க யாரு?

வாலிபர்: நான் அதியமான் version 2

சர்பத்: அதியமான், அவ்வைக்கு ஆயுள் நீடிக்க நெல்லிக்கனி கொடுத்தார். நீங்க இந்த புது அவ்வைக்கு என்ன கொடுத்தீங்க?

அதியமான்: நான் ஆப்பிள் கொடுத்தேன்.

கயல்விழி: ஆப்பிள்ளா !!!

அதியமான்: அவ்வை up to date டா இருக்க நான் கொடுத்தது, ஆப்பிள் iPad.

இதற்குள் அவ்வை தியானம் முடித்து கண்கள்திறக்க...

அதியமான்: (அவ்வைக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு) அம்மா, தங்களைக் காண இந்த சிறுவர்கள் வந்துள்ளனர்.

கயல்விழி: அவ்வை பாட்டி, உங்ககிட்ட ஒரு question கேட்கணும்.

சர்பத்: இரு கயல், நம்ம பண்பாடு படி அவ்வைகிட்ட கேட்கவே கொஞ்ச கேள்விகள் இருக்கு.

கயல்விழி: சர்பத், அதுக்கெல்லாம் நேரம் இல்ல, சரி ஒரே ஒரு கேள்விவேணா கேளு.

சர்பத்: அவ்வையே, கொடியது என்ன?

அவ்வை: கொடியது கேட்கின் நாஞ்சில் சர்பத்
கொடிது கொடிது fast food கொடிது
அதனினும் கொடிது; அம்மாவே அதை வாங்கித் தருவது...

கயல்விழி: நொவ் இட்ஸ் மை turn; அவ்வையே, என் பாட்டி சுட்ட வடைய நரி ஒன்னு திருடிட்டு இந்தப் பக்கம் ஓடி போயிருச்சி. அது எங்கன்னு உங்களுக்கு தெரியுமா?

அவ்வை: நிச்சம் சொல்கிறேன் குழந்தாய், அதற்க்கு முன்னர், இந்த ஊரின் பெயர் என்ன சொல்?

சர்பத்: "கயல்விழிபுரம்"

அவ்வை: அது, கயல்விழின் தந்தை அமெரிக்கா சென்று டாலர்களை இங்கே கொட்டிய பிறகு. அதற்கு முன்னர் இந்த இடத்தின் பெயர் "நரிக்காடு".

சர்பத்: இது எனக்கு தெரியாதே!

அவ்வை: காடுகளை அழித்து இப்போது நீங்கள் புகுந்துள்ளது நரிகளின் வீட்டுக்குள். உண்ண உணவும் இல்லாமல், இருக்க இடமும் இல்லாமல் அண்டை தேசத்தில் புலிகளும், இங்கே நரிகளும் தவிக்கின்றன.

கயல்விழி: அப்போ பாட்டி, காடுகளை அழிக்கக் கூடதுன்னா நாம எங்க stay பண்றது?

அவ்வை: குழந்தாய், இவ்வுலகம் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மண்புழுவுக்கும் சொந்தம். பரிணாம வளர்ச்சியில் பின்தங்கிய சிறுபான்மை மனித இனம் பெரும்பான்மை விலங்குகளையும், காடுகளையும் அழிப்பது நியாமா?

சர்பத்: தப்புதான் பாட்டி

அவ்வை: பசுவிடம் பாலைத் திருடிக்கொண்டு, பசு நமக்கு பால் கொடுக்கும் என்று தன் செயலை நியாப்படுத்திக் கொள்கிறது மனித இனம்.

கயல்விழி: நீங்க சொல்றது சரிதான் பாட்டி. இப்போ அந்த வடைய என்ன பண்ண?

அவ்வை: இருந்தாலும், திருடுதல் தவறு.

மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்த நரியை அழைக்கிறார் அவ்வை. நரியும் தயக்கத்துடன் அவ்வையின் அருகில் வந்து நிற்கிறது. பின்பு தன்னிடம் இருக்கும் வடையை அவ்வையிடம் தருகிறது. அதை

அவ்வை: "பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாந் தலை"

என்று வடையை பிட்டு மூவரிடமும் கொடுக்கிறார். மூவரும் வடையை மகிழ்ச்சியுடன் உண்கின்றனர்.

---சுபம்---

இந்த நாடகத்தின் ஒலிச்சித்திரம்

தண்ணீர்! தண்ணீர்!! கண்ணீர்? கண்ணீர்??

2015-11-21T15:33:00.001-08:00

ஒரு கையாலாகாத தமிழனின் புலம்பல்

மூன்றுபக்கம் "குடியாலும்" ஒரு பக்கம் "சுயநலத்தாலும்" சூழப்பட்ட தமிழகம், "தீப ஆவளி"யை ஒட்டி முதலில் தண்ணீரிலும் பின்பு இருளிலும் மூழ்கியதை நாம் யாரும் மறந்திருக்க முடியாது. வண்டியும் ஒருநாள் ஓடத்தில் ஏறும், ஓடமும் ஒருநாள் வண்டியில் ஏறும் என்று ஓடத்திலும் வண்டியிலும் மாறி மாறி பயணம் செய்ய நாம் தயாராகிவிட்டோம். இதேநிலை தொடரும் பட்சத்தில், நம்முடைய அனுசரித்துப் போகும் குணம் அதன் உச்சத்தை எட்டி, பன்றிகளைப் போல சாக்கடையில் புரள மிகச்சில வருடங்களில் நாம் பழகிக்கொள்வோம்.

மாமியாரை மிஞ்சி அன்புகாட்டும் வீட்டு உரிமையாளர்கள் காரணமாகவோ!, சுற்றமும் நட்பும் அவர்களின் புதுமனைப்புகுவிழாவில் ஏற்றிய ஹோமகுண்டத்தில் தங்கள் வயிறு எரிந்ததின் காரமாகவோ!அல்லது "இன்னமுமா வாடக வீட்ல இருக்கீங்க" என அதீத அக்கரையில் கேட்கும் அன்பர்களின் அன்புத்தொல்லை காரணமாகவோ! குளத்திலும், குட்டையிலும் கட்டப்பட்ட காங்கிரீட் கூடுகளை அவசர, அவசரமாக கோடிகளில் வாங்கியாகிவிட்டது. இனி என்ன? மழைநீர் புகுந்தாலும், மாடு புகுந்தாலும் வாங்கிய கடனுக்கு சாகும்வரை சந்தோசமாக வட்டி கட்டலாம். நமக்கு கொடுப்பினை இருந்தால் சுமங்கலியாக முதலில் நாம் போய் சேரலாம் அல்லது நமக்கு முன்பாகவே கூடு பரலோகத்தில் இருக்கும் பிதாவை சென்றடையும்.

மக்கள் தொகை பெருகிவிட்டது. அதற்க்கேற்ப்ப குடியிருப்புப் பகுதிகளும் புதர்களாக மண்டிவிட்டன. கடைசி மரத்தையும் வெட்டியாகிவிட்டது. இனி மழையே வராது என்ற நம்பிக்கையில் நாம் குழியிலும் குடியிருக்க தொடங்கிவிட்டோம். "மெடிக்கல் மிராக்கிளாக" அவ்வப்போது கொட்டித்தீர்க்கும் மழைக்கு விடைதேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை அது வரும் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையில் நாமும், நமது "அம்மாவும்" "அய்யாவும்".

இதுக்கு வேற வழியே இல்லையா?

இதே போன்ற நிலையில் இருந்த அமெரிக்க நகரம் ஒன்றில் என்ன செய்தார்கள் என்று பார்க்கலாம்.

விவேகானதர் சமய உரையாற்றுவதற்கு 38 வருடங்களுக்கு முன்பு "சிகாகோ"வில் நடந்த நிகழ்வு. உலகத்தை தட்டை என தவறாக புரிந்த கொண்ட மேற்கு உலகம், "சிகாகோ"வை தட்டை என சரியாகப் புரிந்துகொண்டது. தட்டையான நிலப்பரப்பு, அதற்கு மிக அருகில் கடல் போன்ற "மிச்சிகன்"ஏரி. நீர்மட்டத்திலிருந்து ஒரு அடிக்கும் குறைவான உயரத்திலேயே நிலபரப்பு இருந்தது. கழிவு நீர் மட்டுமல்ல, எந்த நீரும் வெளியேற வழியில்லை, பள்ளம் இருந்தால்தானே பாய்ந்தோடும் நீர்!

தங்கள் நகரத்தின் "நரக" நிலையைப் புரிந்துகொண்ட மாநகராட்சி ஆணையர்கள், சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு முடிவையெடுத்து அதை செயல்படுத்த முனைந்தனர். கழிவுநீர் வெளியேறும் குழாயை ஒவ்வொரு கட்டடத்திற்கும் குழிதோண்டி அமைப்பது நடைமுறை மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்களை உருவாக்கும் என்பதால் கட்டிடங்களின் அடித்தளத்தை உயர்த்த முயன்றனர்.

என்னது, அடித்தளத்தை உயர்த்தவா? தவறாக படித்துவிட்டோமா? என்று நினைக்கவேண்டாம். நீங்கள் சரியாகத்தான் படித்துள்ளீர்கள். அடித்தளத்தை உயர்த்துவதுதான் அவர்களின் நோக்கம். அங்கிருந்த கட்டடம் ஒவ்வொன்றும், அவை இருக்கும் இடத்திற்கு தகுந்தவாறு 4 முதல் 14 அடிவரை உயர்த்துவதாக திட்டம் தீட்டினர்.

"திருகாணி" தத்துவத்தை அடிப்படையாக கொண்டு செயல்படும் "ஜாக்ஸ்க்ரு" எனும் கருவியால் அடுத்த சில வருடங்களில் ஒவ்வொரு கட்டிடமாக உயர்த்தப்பட்டது. அதே இடத்தில் உயரத்தை அதிகரிக்க முடியாத கட்டிடங்கள், மர உருளைகளின் உதவிகொண்டு வேறு இடத்திற்கு உருட்டிச் செல்லப்பட்டது. இப்படியாக சில வருடங்களில் மைய நகரத்தில் இருந்த அனைத்து கட்டடங்களும் உயர்த்தப்பட்டு நிலைமை சீரமைக்கப்பட்டது.

கோவில்பட்டியில் எங்கள் வீட்டுக்கு நன்னீர் இணைப்பு கொடுக்க வந்த நகராட்சி ஊழியர்கள் பாதாளக்குழியைத் தோண்டி இரண்டு நாட்கள் மக்களை சிறைப்பிடித்து இன்னமும் எனக்கு நினைவில் நிற்கிறது. அவ்வாறிருக்கையில் சிகாகோ நகரம் இந்த வேலைகள் நடந்த சமயம் எவ்வாறு இருந்திருக்கும் என்று மலைப்போடு அந்த தகவலைத் தேட எனக்கு மேலும் ஆச்சர்யம்.

"The Brigg's House" என்ற மிகவும் புகழ்பெற்ற அந்த தங்கும்விடுதி, இந்த வேலை நடந்த சமயத்தில் ஒரு மணித்துளி கூட தன்னுடைய சேவையை நிறுத்தவில்லை என்பது கூடுதல் தகவல்.

இது நடந்தது 19ஆம் நூற்றாண்டில். வெறும் திருகாணியை மட்டும் வைத்து தங்கள் நகரத்தின் விதியை திருத்தி எழுதினார்கள் சிகாகோ மக்கள்.

அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் அதன் உச்சத்தில் இருக்கும் இந்த சமயத்தில் இன்னமும் நாம் யாரை குறை கூறிக்கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?

தகவல் உதவி

"How We Got to Now" - Steven Johnson

படங்கள் உதவி

Chicagology

முருகனின் வேலும், அஜைலும்

2015-08-14T18:45:00.001-07:00

"என்னது, அஜைலும், வேலுமா? ஓ.... ஆரம்பிச்சிடீங்களா, வழக்கம் போல, சோதனை குழாய் குழந்தை, விமானம், க்ளோனிங் வரிசைல அஜைலையும் உலகத்துக்கு சொன்னது ஆறு கோடி வருசத்துக்கு முன்னாலையே நாங்கதானு பெரும பேசப் போறீங்களா?"

இது போன்ற எந்த நோக்கம் இந்தப் பதிவிற்கு இல்லை...

இந்தப் பதிவை நான் எழுத ஆரம்பித்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள் கடந்து விட்டன. தேடிய சில தகவல்கள் கிடைக்காததால் கிடப்பில் போட்டு வைத்திருந்தேன். இருக்கும் தகவலை வைத்து இன்று இதை எழுதி முடிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியோடு மீண்டும் தொடர்கிறேன்.

பல மாதங்களுக்கு முன்பு "ஸ்க்ரம்" எனும் செயல் திட்ட வரைமுறை பயிற்சி வகுப்பிற்கு சென்ற போது அங்கிருந்த பயிற்சியாளர், "T" வடிவ திறன்கள் குறித்து விளக்கினார்.

"இவ்வளவு காசு குடுத்து இங்க வந்து உக்காந்தா, இவரு நமக்கு 'அ'னா ,'ஆ'வன்னா கத்து கொடுத்துக்கிட்டு இருக்காரு. குடுத்த காசு எல்லாம் வீனா போச்சு..."

இந்த " T " வடிவத்தில், மேலே கிடைமட்டமாக ஒன்றும், அதன் கீழே நடுவில் செங்குத்தாக ஒன்றுமாக இரண்டு கோடுகள் உள்ளன.

"அது தான் பாத்தாலே தெரியுதே, மேல சொல்லு..."

இதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் என்ன வென்றால்!

"இவரு இந்த உலகத்துக்கு ஏதோ சொல்ல வர்றாரு..."

கிடைமட்டமாக இருக்கும் கோடு குறிப்பது, நாம் சார்ந்திருக்கும் ஒரு துறையில் மட்டுமில்லாமல், அதனோடு நேரடி அல்லது மறைமுகத் தொடர்புடைய பல்வேறு துறைகளில், பிரிவுகளில் இருக்கும் நடைமுறைகளையும் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

"சரித்தான், அப்பதான எல்ல வேலையும், இளிச்ச வாயன் ஒருத்தன் தலைமேல கட்டிரலாம்..."

நடுவில் இருக்கும் செங்குத்தான கோடு குறிப்பது, நாம் சார்ந்திருக்கும் அந்த துறையில் நமக்கு ஐயம் நீங்கிய நுணுக்கமான, ஆழமான அறிவு "நுண்ணறிவு" வேண்டும் என்பதையே குறிக்கிறது.

"எவ்வளவு ஆழம்? பெட்ரோல் வந்தாப் போதுமா? சும்மா எரிச்சல கெளப்பிகிட்டு....

போறியா இல்ல தூக்கி அடிக்கவா..."

இவ்வாறு, அந்த பயிற்சியாளர் விளக்கி கொண்டிருக்க. மூளையின் பின் பகுதியில் சுருள் சுருளாக வளையங்கள் நெளிந்து வளைந்து சுற்றி காலயந்திரம் இல்லாமல் 1995 ஆம் ஆண்டுக்கு சென்றேன்.

அன்று ஞாயிறு, மாலை மணி சரியாக தெரியவில்லை. கோவில்பட்டியில் புதுப்பிக்கப் படாமல் இருந்த அதே பழைய வீடு. தொலைக்காட்சி பெட்டி இல்லாத இடத்தில் ஏதோ ஒரு பெட்டி இருந்தது. நான் படப்பிடிப்புடன் தயாராகி கொண்டிருக்கிறன். கோகுல் சந்தன பொடியை கொண்டு முகத்தில் வெள்ளையடித் கொண்டிருக்கிறேன். இருந்தும் பெரிதாக எந்த பலனும் தெரியவில்லை.

"பவுடர் அடிச்சது போதும் டா..." என்று அரசாணை வந்தவுடன் அப்படியே புறப்பட்டேன் அந்த அற்புத அனுபவத்திற்கு. ஒரே ஓட்டத்தில் "கீதா" அக்கா வீட்டை அடைந்தேன் ("சங்கீதா" அக்காவின் கடந்த கால வாழ்க்கை பாதிக்கப் படக்கூடாது என்பதால் அவரின் பெயர் கீதா என்று மாற்றப் பட்டுள்ளது). "கீதா" அக்காவின் வீட்டில் அனைவரும் அன்பானவர்கள். என்னை எப்போதும் கொலைவெறியுடன் பார்க்கும் அவரின் அப்பா, சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் விரட்டியடிக்கும் அவரின் அம்மா. அவர்களின் அன்புக்கு இன்றுவரை நான் அடிமைதான்.

அன்று, எனக்காக காத்திருந்த "கீதா" அக்கா. என்னைப் பார்த்தவுடன். "என்னடா இவ்வளவு நேரம்?" என்று அக்கறையுடன் கேட்டு கொண்டே அந்த சிறிய கதவை திறந்து அந்த வட்ட வடிவமான பொத்தனை திருகினார். சடக் என்ற ஒலியுடன் திரை முழுவதும் ஒளியை நிரப்பியது அந்தப் பெட்டி. முதலில் புள்ளிகள் பின்பு "ப்பா ஆங் , பப்பப்பப் பா.... ஆங்" வென வெள்ளையாக சுற்றி நிழல்கள் நிஜமாகின.

"சாரதா" எனும் திரைக்காவியம் ஒளிபரப்பாகியது. விரிவுரையாளராக அந்தப் படத்தில் நடித்தவர் என் மனம் கவர்ந்த "SSR" அவர்கள். சில நிமிடங்களில் அந்தகாட்சி, இன்னும் என் மனதை விட்டு நீங்காத அந்தகாட்சி விரிந்தது. வசனம் சரியாக நினைவில் இல்லை ஆனால் அதன் சாரம் இதுதான்.

கதையின் நாயகி, நாயகனிடம் கேட்கிறார் "அன்பின் வடிவமான அன்னை பார்வதி ஏன் முருகன் கையில் வேலை கொடுத்தார்?"

அதற்கு "SSR" அவர்களின் பதில் சிறிய விளக்கமாக இருக்கும்...

"நம் அறிவு கூர்மையா இருக்க வேண்டும்" என்று கூறிவிட்டு கூறிய முனையை வரைவார். பின்பு அதைத் தொடர்ந்து

"கூர்மையான அறிவு விசாலமானதாக, அகலமாக இருக்க வேண்டும்" என்று வேலின் முகப்பை வரைவார். பின்பு

"அந்த அகலமான அறிவு, ஆழமானதகவும் இருக்க வேண்டும்" என்று வேலின் முழு வடிவத்தையும் வரைந்து முடிப்பார்.

நமக்கு வரும் இன்னல்களை ஆயுதத்தால் அல்ல அறிவால் வெல்ல வேண்டும். அந்த அறிவின் அம்சமே வேல் என்று முடிப்பார்.

இப்போது முருகனின் வேலை ஒருமுறை கூர்ந்து கவனியுங்கள்...

முருகனின் கையில் அஜைல்...

இதோ எந்தன் தெய்வம்

2015-07-26T12:18:00.000-07:00

சில நாட்களுக்கு முன்பு "கனெக்டிகட்" மாகாணத்தில் "மிடில் டவுன்" எனும் ஊரில் இருக்கும் கோவிலில் நடந்த சம்பவம்.

அன்று ஞாயிறு காலை, கோவிலில் சில பக்தர்களும் பொழுதுபோகாமல் நேரத்தை தொலைக்க வந்தவர்களுமாய் சில பலரும் அங்கிருந்தனர். எனினும் கூட்டம் அதிமாக இல்லை. அப்போது கோவில் வாசலில் இருட்டை போர்த்திக் கொண்டு வந்து நின்றது புத்தம் புதிய "நிசான் முரானோ". அது தனது சிறகுகளை மெல்ல விரிக்க அளவான, அழகான குடும்பம் பெருமையுடன் அதிலிருந்து தரையிறங்கியது. மனைவி, அப்பா, அம்மா...

மனைவி, மகிழ்வுந்தின் பின் இருக்கையில் சென்று பாதுகாப்புப் பட்டையை விலக்கி சில மாதங்களேயான தனது இளம் நகலை வெளியில் கொணர்ந்தார். கடவுளை கோவிலுக்கு வெளியிலேயே கண்ட பேரின்பத்தில் ஆனந்த தாண்டவமாடியது மழலை.

அனைவரும் இறங்கிய பின்பு கணவன் வாகனத்தை சரியாக நிறுத்தியுள்ளோமா என மீண்டும் மீண்டும் பரிசோதித்து கொண்டிருக்கும்போது, "எல்லாம் சரியாத்தான் இருக்கு, வா(ங்க) போகலாம்" என்று மனைவி தெலுங்கில் அழைக்க(?), வெளியேறினார் கணவன். அனைவரையும் வெளியே காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு, கணவன் மட்டும் கோவிலுக்கு உள்ளே சென்று சில நிமிடங்கள் கழித்து கடவுளிடம் பேசும் மொழிபெயர்ப்பாளரை உடன் அழைத்து வந்தார். அட்சரேகை, தீர்கரேகை, மகரரேகை மற்றும் கடகரேகைகள் தாறுமாறாக அவரின் நெற்றில் ஓடி, அண்டங்களின் காவலரின் காவலர் இவர்தான் என்பதை தெளிவாக உணர்த்தின.

"மொழி" வல்லுநரை கண்டதும், காத்திருந்த குடும்பத்தினர் அனைவரும் பயபக்தியுடன் வணங்கினர். அவரும் தலைதாழாமல் ஏதோ செய்தது வணங்குவது போல் தெரிந்தது. புதிய வாகனத்தின் பெயர் ராசி நட்சத்திரம், குலம், மோத்திரம் அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டு பின்பு கடவுளுக்கு புரிந்த மொழியில் ஏதோ பிதற்றினார். நடுவுல, நடுவுல நமக்கும் புரியும் "நிசான்", "முரானோ", மானே தேனே பொன்மானே என்று சேர்த்து கொண்டார்.

தங்கள் பெயரையும், வாகனத்தையும் கடவுளிடம் பரிந்துரை செய்ததற்காக அந்தக் குடும்பம் ஏழேழு பிறவிக்கும் அந்த மொழி பெயர்ப்பாளரிடம் நன்றி கடன்பட்டது புரிந்தது. இனி அந்த வாகனம் பெட்ரோல், மூன்று மாதத்திற்கு ஒருமுறை என்ஜின் ஆயில், உதிரிப்பாகம் பழுதானால் உதிரிப்பகத்தின் விலையை விட இரண்டு மடங்கு அதை மாற்ற கேட்கும் நியாமான பழுது நீக்கும் அமெரிக்க நிறுவனங்களின் தன்னிகரற்ற சேவை இவை எதுவும் இல்லாமல் பல தலைமுறைக்கும் ஓடும்.

இந்த கடவுளின் ஒப்பந்தம் குறித்து முன்பே தெரியாமல், அதிக்கப்படியாக மூவாயிரம் அமெரிக்க டாலர்கள் செலுத்தி, மூன்று வருட கூடுதல் உத்திரவாதம் மற்றும் AAA உறுப்பினர் அட்டை என தேவையில்லாமல் செலவு செய்தது. கணவருக்கு மிகவும் மனவேதனை அளித்தது.

சில நிமிடங்களில், கடவுளிடம் உரையாடலை முடித்து விட்டு. பூ உலகிற்கு திரும்பிய "மொழி" பெயர்ப்பாளர். மனித மொழியில் ஏதோ கணவரிடம் கூறினார். உடனே கணவர், கால்ச் சட்டையின் பின் பையில் இருந்த பணப் பையை எடுத்து அதிலிருந்து 18வது அமெரிக்க அதிபரின் படம் பதிக்கப் பட்டிருந்த காகிதத்தை தட்டில் வைத்தார். அந்த காகிதத்தை சாதாரணமா பார்த்துவிட்டு, தட்டில் வாடிப்போயிருந்த மலர்களில் சிலவற்றை கைமற்றினார். பணக்கார நாடல்லவா (?) அதனால் கொழுப்பு நிறைந்த முந்திரியும், பாதாமும் கைநிறைய, பிரசாதமாக கடவுளிடம் வரம் பெற்ற குடும்பத்திற்கு வழங்கப்பட்டது.

ஒருவழியாக கடவுளின் ஒப்பந்த நடவடிக்கை முடிவுக்கு வந்தது. இது விடைபெறும் தருணம். கடவுள் வரம் கொடுத்தாலும், இவர்களிடம் வரம் கிடைக்காதே என்ற எண்ணமோ, என்னவோ தெரியவில்லை. கணவர், மொழி பெயர்ப்பாளரின் காலில் விழுந்தார். குழந்தையை மாமியாரிடம் கைமாற்றிவிட்டு மனைவியும் கணவன் வழி தொழுதார். இப்போது குழந்தை பாட்டியின் கையில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

விழுந்து எழுந்த மனைவி மாமியாரிடம் இருந்து குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டார். யாரும் எதிர்பாராத வகையில் திடீரென அப்பாவும் மொழி பெயர்ப்பாளரின் காலில் விழுந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து அம்மாவும். அப்பாவின் வயது, மொழி பெயர்ப்பாளரின் வயதை விட குறைந்தது 10தாவது அதிகமாக இருக்கும். அப்பாவும் யோசிக்க வில்லை, மொழி பெயர்ப்பாளரும் தடுக்க வில்லை.

அம்மாவின் கையில் குழந்தை சிரிக்க வில்லை. இதை காண எனக்கும் சகிக்க வில்லை, நான் புறப்பட்டேன்...

நதி தேடும் கடல்...

2015-02-01T15:42:00.000-08:00

ராக்கி ஹில் தமிழ்ப் பள்ளி பொங்கல் விழாவிற்காக எழுதப்பட்ட நாடகம்...

காட்சி 1

கதாப்பாத்திரங்கள்

அப்பா: செல்வம்

அம்மா: ராஜி (35)

மகன்: அமுதன் (12)

மகள்: குமுதா (8)

இடம்: அமுதனின் வீடு (அமெரிக்கா)

நேரம்: இரவு, 09:30 மணி

வீட்டின் தொலைபேசி மணிஅழைத்தது...

செல்வம்: ராஜி, போன்ல யாருன்னு பாரு.

மூன்றாவது மணி ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே சட்டென அமைதியானது தொலைபேசி...

ராஜி: இந்நேரத்துக்கு missed கால் நா உங்க வீடாத்தான் இருக்கும்..

புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த செல்வம் தொலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்து, அழைப்பு தன்னுடைய வீட்டிலிருந்துதான் வந்துள்ளது என்பதைஉறுதிசெய்துகொண்டு, தன்னுடைய அப்பாவின் அலைபேசிக்கு அழைத்தார்.

செல்வம்: சொல்லுங்கப்பா, எப்பிடி இருக்கீங்க?..... ஆமாப்பா, லீவ் கன்பார்ம் ஆயிரிச்சி , இந்த தடவ கண்டிப்பா வந்துருவோம்.

செல்வம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, அருகில்வந்து நின்றுகொண்டு செல்வம் பேசிமுடிக்கும் வரை காத்திருந்தார் ராஜி . செல்வம் பேசி முடித்தவுடன்

ராஜி: நான் இன்னும் பசங்க கிட்ட இத பத்தி பேசல... நீங்களாச்சு, அதுகளாச்சு..

செல்வம்: குமுதாகிட்ட சொல்றதுல ஒன்னும் பிரச்சனையில்ல, ஆனா அமுதன்கிட்டதான்…….. பாப்போம்...

புதிய பாப் இசை காதுகளில் அலற, ஒளியை மிஞ்சும் வேகத்தில் விரல்கள் அலைபேசியின் விசைப்பலகையை பதம்பார்க்க, கண்கள் இரண்டும் அலைபேசியின்திரையில் குடிகொண்டிருக்க, அனிச்சைசெயலாக, அமுதன் தன்னறையை விட்டு அம்மாவும் அப்பாவும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் நடுவீட்டிற்க்கு வந்தான்.

அமுதனை அழைத்து அருகில் அமரவைதுக் கொண்டார் செல்வம்

செல்வம்: இந்த வருஷம் வெக்கேஷனுக்கு நாமெல்லாம் இந்தியாவுக்கு , தமிழ்நாட்டுக்குப்போறோம்.

அமுதன்: .........

செல்வம்: என்னடா, ஒன்னுமே சொல்ல மாட்டேன்கிற

அமுதன்: என்னோட பிரண்ட்ஸ் எல்லாரும் அமெரிக்கால இருக்குற ஃபேமஸ் அட்டராக்ஷன்ஸ்க்கு போறாங்க, நாமட்டும் டமில் நாட்ல வெயில்லையும்,டஸ்ட்லையும் ஊரசுத்துனேன்னு சொல்லனுமா?

செல்வம்: டிரஸ்ட் மீ அமுதா, நம்ம ஊர்லையும் நல்ல இடங்கள் நெறையா இருக்கு. கண்டிப்பா நீ என்ஜாய் பண்ணுவ.

அமுதன்: Statue of liberty இருக்கா?

செல்வம்: காலத்தால் அழியாத உலகப்புகழ் பெற்ற வள்ளுவர் சிலை, சுத்தமா இருக்கு.

அமுதன்: Hoover dam இருக்கா?

செல்வம்: 2000 வருசத்துக்கு முன்னால கட்டுன கல்லணை இருக்கு

அமுதா, நான் சும்மா கவுன்ட்டர் ஆர்கியுமென்ட்க்காக பேசல... நம்ம ஊரோட சிறப்ப உனக்கு சொல்லி புரிய வைக்க முடியாது. அங்க போயி பார்த்தா உனக்கே புரியும்.

எனக்காக இந்த ஒரு தடவ வாப்பா….

டீல் ?

அமுதன்: டீல்

காட்சி 2

புதிய அனுபவத்திற்கு புறப்படவேண்டிய நாள்

உற்றார், உறவினர் மற்றும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வாங்கிய பரிசுப்பொருட்களை பெட்டிகளில் நிரப்பி , தாய்நாட்டிற்குச் செல்ல செல்வத்தின் குடும்பம்தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.

பெட்டிகள் அனைத்தும் எடைபோடப்பட்டு விமானநிலையத்திற்கு எடுதுவரப்பட்டுவிட்டது. சரியான நேரத்திற்கு விமானமும் புறப்பட்டு தமிழ்நாட்டின் தலைநகரைஅடைந்தது.

அத்தையும் மாமாவும் விமான நிலையத்தில் வரவேற்க காத்திருந்தனர்.

வாசலில் காத்திருந்த அத்தையும், மாமாவும் தம்பியின் குடும்பத்தைக் கண்டவுடன்.

அத்தை, மாமா: வாங்க, வாங்க, எல்லாரும் வாங்க. journey லாம் நல்லா இருன்ச்சா?

செல்வம்: மாமா எப்பிடி இருக்கீங்க? அக்கா நீ எப்பிடி இருக்க?

அத்தை: நாங்கலாம் நல்லா கீறோம். நீங்க எப்டி கீரிங்க?

செல்வம்: நல்லா இருக்கோம், அப்பா எங்க, வரலையாக்கா?

அத்தை: ஊராண்ட ஒரு முக்கியமான பஞ்சாயத்து இருந்ததால வரமுடியலயாமா, நீங்க தம்பி வூட்டுக்குப் போகசொல நைனாவ கண்டுகலாம்.

செல்வம்: சரிக்கா

அத்தை: எங்க என் மருமவனும், மருமவளும்?

செல்வம்: குமுதா, அமுதா, ரெண்டு பேரும் அத்தைக்கும் மாமாவுக்கும் வணக்கம் சொல்லுங்க.

அமுதன்: ஹலோ ஆன்டி, ஹலோ அங்கிள்

குமுதா: வணக்கம் அத்தை, வணக்கம் மாமா

அத்தை குமுதாவை அருகில் அழைத்து வைத்துக் கொண்டார்

அத்தை: அமுது செல்லம்

அமுதன்: ஆன்டி, "அமுது" இல்ல, கால் மீ "அமுதன்"

அத்தை: அது கெடக்கட்டும் செல்லம், இந்த "ஆண்டி" யெல்லாம் வேண்டாம். நீ என்னைய "அத்தன்னு" கூப்புடு.

அமுதன்: OKKK, Whatever….

செல்வம்: அக்கா, சென்னைய சுத்திப்பாக்க நாளைக்கிப் போலாமா? அமுதன் ரொம்ப ஆசையா இருக்கான்.

அத்தை: இன்னிக்கி வூட்ல நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க, அப்பாலிகா நாளைக்கு போவலாம். உன் மாமனுக்கு இண்டு, இடுக்கு அல்லாம் கரீட்டா தெரியும்.

அமுதன்: டாடி, இவங்க பேசுறது டமிலா?

அத்தை: டே அமுதா, இது டமில் இல்ல, "மெட்ராஸ் பாஷ ப்பா”

காட்சி 3

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம், அத்தை, மாமா

இடம்: சென்னை கடற்கரை

மெரினா கடற்கரையில் அனைவரும் நடந்துகொண்டிருக்கையில்...

அமுதன்: அங்கிள், சென்னையைப் பத்தி சொல்றதுக்கு முன்னால, Madras டமில பத்தி சொல்லுங்க.

மாமா: மெட்ராஸ் தமிழ், செமயான, மெர்சலான லாங்குவேஜ். இதோட Vocabulary வேற எந்த லாங்குவேஜ்லையும் கெடியாது. இப்போ example எடுத்துக்கினா ‘ஊட்டாண்ட’, ‘கோயிலாண்ட’ ல வர்ற "அண்ட"க்கு மீனிங் "க்ளோஸ்" ல, பக்கத்துல.

இது ஓல்டு ஆனா கோல்டு கண்ணு... இதே மாதிரி "அப்பால", "குந்து", "ஒத்து", "மெய்யாலுமே", "கலாய்" எல்லாமே ப்யூர் தமிழ் வேட்ஸ்.

அமுதன்: நீங்க பேசுறதுல நெறைய இங்கிலீஷ் வோர்ட்ஸ் இருக்கே?

மாமா: மெனி இயர்ஸ் இங்கிலீஷ் பீபள் இந்தாண்ட இருந்ததால அத்த அவாய்ட் பண்ணமுடியில. ஆனா ஒன்னுகீதுபா. இந்த ஜாதி மதம் இனம் எதுவும்மெட்ராஸ்க்கும் கெடியாது, மெட்ராஸ் தமிழுக்கும் கெடியாது.

"இது வந்தாரை வாழவைக்கும் சென்னை"

அமுதன்: ஓ awesome மாமா.. இப்போ இந்த ஊர பத்தி சொல்லுங்க.

இவர்கள் பேசிக்கொண்டே கடற்கரையில் நடந்துகொண்டிருக்க அங்கே கானா பாடல் பாடும் குழுவைக் கண்டனர்.

மாமா: சென்னையைப்பத்தி நான் செல்றத விட இவங்க சொன்ன இன்னும் குஜால இருக்கும்.

அமுதன்: மாமா, நீங்களும் இவங்ககூட பாடப் போறீங்களா?

மாமா: பாட்டு மட்டுமில்ல டான்சும்...

"சென்னையின் சிறப்பை விளக்கும் கானா பாடல்"

காட்சி 4

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்

அத்தையின் குடும்பம்

செல்வம்: சரிக்கா நாங்க கிளம்புறோம்,

அமுதன்: அத்தை, மாமா நானு சென்னைய செம்மயா என்ஜாய் பண்ணேன்.. "கானா" was cool.

குமுதா: அமுதா happy, குமுதா happy

அனைவரும் சிரிக்க, அமுதனின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அத்தை குடும்பத்திடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, புறப்பட்டனர் கோவைக்கு.

காட்சி 5

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

சித்தியின் குடும்பம்,

மகன்: சிவா (அமுதனுக்கு தம்பி)

இடம்: சித்தி வீடு

அவர்களை வரவேற்க தயாராக காத்திருந்தனர் சித்தி குடும்பத்தினர். சித்தியை கண்டவுடன்...

அமுதன்: ஹாய் ஆன்டி, நோ.... வணக்கம் அத்தை

சித்தி: "அத்த" இல்ல கண்ணு "சித்தி"

அமுதன்: சுத், சுத்தி... இஸ் தட் ரைட்?

சிவா: ஹி, ஹி. சுத்தி இல்ல சித்தீஈஈஈஈ......

BGM: https://www.youtube.com/watch?v=fT0OjhmUr74

அமுதன்: வணக்கம் சித்தி.

குமுதா: சித்தி, எனக்கு தர்ஷ்டியா இருக்கு, வாட்டர் வேணும்.

சித்தி: இதோ கொண்டுவாரேன் கண்ணு

குமுதா: சித்தி, இந்த வாட்டர் ரொம்ப ஸ்வீட்டா இருக்கு. சுகர் மிக்ஸ் பண்ணீங்களா?

சித்தி : அஸ்கா சேக்கல சாமி, இது சிறுவாணித் தண்ணி.

அமுதன்: சென்னைல பேசுன டமில் டடிப்ரெண்ட்டா இருந்தது. நீங்க பேசுற டமில் டடிப்ரெண்ட்டா இருக்கே?

சித்தி: இது கொங்குத் தமிழ் கண்ணு. ரொம்ப மரியாதையான தமிழ்.

அமுதன்: ஓ அப்பிடியா, இந்த டமில்லோட ஸ்பெஷலிட்டி என்ன?

சித்தி: கொங்குத் தமிழோட அம்சமே 'ற' வும் 'ங்' கும் தான்.. என்னோட உன்னோட கிறத "என்ற", "உன்ற" னு சொல்லுவோம்.

சிவா: "என்னடா" கிறத "என்றா" னு சொல்வோம். அதோட நீதிடா,நேர்மைடா,எருமைடா னு கூட சொல்வோம்.

சித்தி: அப்பிடி பேசக்கூடாது கண்ணு

சிவா: சரிங் மா

அமுதன்: டாடி, இந்த சிட்டியோட ஸ்பெஷலிட்டி என்ன?

செல்வம்: கோயம்புத்தூர் இஸ் "மான்செஸ்டர் ஒப் சௌத்இண்டியா".

அமுதன்: "மான்செஸ்டர்" னா, அமெரிக்கால ஹார்ட்போர்ட் பக்கதுல இருக்கே அதுவா?

செல்வம்: இல்ல, இந்த மான்செஸ்டர் இங்கிலாந்துல இருக்கு.

சிவா: அது மட்டும் இல்ல.. வருஷம் முழுசும் வெயிலே தெரியாது, குளுகுளுன்னு இருக்கும்.

செல்வம்: இந்தியாவின் எடிசன் ஜி.டி நாயிடு பிறந்த ஊரு இது தான்

அமுதன்: இங்க வேற என்னவெல்லாம் இருக்கு?

சித்தி: நெறையா இருக்கு, முதல்ல நாமெல்லாம் மலைக்கிப் போறோம்.

குமுதா: மலையா, அது என்ன மலை?

சிவா:

BMG: https://www.youtube.com/watch?v=uLcXLvAPCkE (15 முதல் 23 நொடிகள்)

அங்கிருந்த துண்டு ஒன்றை எடுத்து முட்டியில் இழுத்து வைத்துக்கொண்டு நடனமாட

சித்தி: சிவா, என்னடா பண்ற....

சிவா: (துண்டை கீழே போட்டுவிட்டு உடனே)

BGM: https://www.youtube.com/watch?v=82qfhI7uZf0 (முதல் 42 நொடிகள்....)

போலாமா?

அமுதன், குமுதா: போலாமே....

காட்சி 6

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

சித்தியின் குடும்பம்,

மகன்: சிவா

(மேடையை விட்டு வெளியே சென்று மீண்டும் சில நொடிகளில் திரும்பி வருகிறார்கள்.

காவடி ஆட்டக் குழுவினர் தயாராக இருக்கின்றனர்)

குமுதா: அவங்கல்லாம் யாரு? shoulder ல என்ன வச்சிருக்காங்க?

சித்தி: அதுக்குப் பேரு காவடி கண்ணு, அவங்க ஆடப்போற ஆட்டத்துக்குப் பேரு "காவடியாட்டம்".

காவடியாட்டம்...

காட்சி 7

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

சித்தியின் குடும்பம்,

சித்தி: இன்னும் ரெண்டு நாளு இருந்துபோட்டு போலாமுல்லங்க்கா

ராஜி: இல்லமா, இன்னும் ரெண்டு ஊருக்கு போகவேண்டியது இருக்கு.

சிவா: அடுத்து எங்க போறீங்க?

அமுதன்: ஸ்டோன் டம், ஹொவ் டு சே இன் டமில் டாடி

செல்வம்: கல்லணைக்கு போறோம். அங்கிருந்து அப்படியே மதுரைகிப்போறோம்.

சித்தி:உங்க friend வூட்டுக்கா அத்தான்?

செல்வம்: ஆமா, அவரு எனக்கு அண்ணன் மாதிரி.

சித்தி: நல்லபடியா போயிட்டு வாங்க.

ராஜி: சரிம்மா .

காட்சி 8

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

செல்வத்தின் நண்பரின் குடும்பம் (பெரியப்பா)

ஹாலில் உட்கார்ந்து பெரியப்பா பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருக்க, அமுதன் காபி பருகிக்கொண்டே வருகிறான்

அமுதன்: பெரியப்பா, இங்க கல்லணை என்ன அவ்வளவு ஸ்பெசலா?

பெரியப்பா: ஆமா அமுதா, secondu century’laye, கரிகாலன் கட்னதாக்கும் இந்த அணை.

அமுதன்: வாவ்

பெரியப்பா: கல்லையும், களிமண்ணையும் மட்டும் வச்சிண்டு கட்னதாக்கும் இது. இந்த லோகத்துக்கே பாசனத்த சொல்லி கொடுத்தது நம்ம முன்னவா தான்..

அமுதன்: தஞ்சாவூர் பத்தி கொஞ்சம் explain பண்ணுங்களேன்.

(பெரியம்மா உள்ளே வருகிறார்)

பெரியம்மா: நான் சொல்றேண்டா ராஜா.

நம்மளோட நெற்களஞ்சியம் தஞ்சாவூர்தான். சோழர்களோட தலைநகரமாகவும் இருந்திருக்கு டா அம்பி.

அமுதன்: சோழர்கள்னா யாரு?

பெரியம்மா: தமிழ்நாட்டை பல மன்னர்கள் ஆண்டா. அவாள்'ல முக்கியமானவா சோழர்கள்.

அமுதன்: கரிகாலனும் சோழ மன்னனா?

பெரியம்மா: ஆமா, அதுல most important ராஜராஜசோழன்.

பெரியகோவில கட்டினது இவாதான். இவரோட புள்ளாண்டான்

ராஜேந்திரசோழன். அவரும் ரொம்ப popular டா அம்பி

அமுதன்: பெரிய கோவிலா?

பெரியப்பா: இந்தியால பெரிய கோயில் ரொம்ப ப்ரெசித்தம் டா கண்ணா வா உன்ன நான் கோவிலுக்கே அழைச்சிண்டு போயி காட்றேன்..

காட்சி 9

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

பெரியப்பா குடும்பம்

இடம்: பெரிய கோவில்

அமுதன்: இந்த temple'கு அப்டி என்ன importance?

பெரியம்மா: கிரானைட் கல்லால 1000 வருசத்துக்கு முன்னால கட்னா. தமிழரின் கட்டடக்கலைக்கு இதான் பெஸ்டு proof. அங்க இருக்குற சிலைகள் எல்லாமேகலை நயத்தோட இருக்கும்..

அமுதன்: அது எப்படி?

பெரியம்மா: இந்த சிலையைப் பாரு, நோக்கு என்ன புரியர்துன்னு சொல்லு?

அமுதன்: பாம்ப மிதிச்சிக்கிட்டு ஒருத்தர் நிக்கிறாரு

பெரியம்மா: நன்னா பாரு, யானை எத்தன பெருசு.. அதையே பாம்பு விழுங்கர்து

குமுதா: யானை big animal’nu தமிழ் ஸ்கூல்ல படிச்சிருக்கேன்.

பெரியம்மா: சரியாசொன்னபோ,

யானையையே முழுங்கற பாம்ப, கால்'ல மிதிச்சிண்டு நிக்கற த்வாரபாலகர் எத்தன powerful'ஆ இருப்பார்?

அவரே கும்பிடுறார்னா, அப்ப சாமீ எவ்ளோ பெரியவரு?

அத சொல்ற சிலைதான் இது.

அமுதன்: இப்ப புரியிது.

(வேறொரு சிலையக் காட்டி) இந்த சிலை என்ன சொல்லுது பெரியப்பா?

பெரியப்பா: நம்ம பரதக் கலையோட விசேஷத்த குறிகர்து

அமுதன்: பரதம்னா?

பெரியப்பா: அது ஒரு திவ்யமான நாட்டியம். நோக்கு பாக்கணுமா?

அமுதன்: ஓ பாக்லாமே..

பரதம்

காட்சி 10

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

மாமாவின் குடும்பம்

மாமா: செந்தில்

மகன்: கார்த்தி

மாமா வீட்டு வாசலில்...

அமுதன்: Mom, அங்கிள் வீட்ல பேசுற டமில் டிப்ரெண்ட்டா இருக்குமா?

ராஜி: ஆமா அமுதன், அவங்க மதுரைத் தமிழ் பேசுவாங்க.

செல்வம்: சங்கம் வச்சி தமிழ் வளர்த்த ஊருடா..

வாசலில் காத்திருந்த மாமவின் குடும்பத்தினர், அனைவரையும் உபசரித்து உள்ளே அழைத்துவந்தனர்.

மாமா: பிரயாணமெல்லாம் எப்படி இருந்துச்சுகா?

ராஜி: நல்லா இருந்தது செந்தில், நீங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்கீங்க?

மாமா: எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம்.

செல்வம்: கார்த்தி எங்க செந்தில்?

மாமா: வெளிய போயிர்க்கான், வெள்ளனே வந்திருவான்

குமுதா, முக்குல பிள்ளைய வெளையாட்ரத அப்டி என்ன வெறிச்சு பாக்குறீக?

குமுதா: Wait maama, lemme go and see..

குமுதா தெருவில் பிள்ளைகள் விளையாடுவதை பார்க்கிறாள். ஒரு குரூப் பாண்டி ஆடி கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குமுதா: நீங்க என்ன பண்றீங்க?

Group Member 1: நாங்கலாம் வெளையாட்றோம்.

குமுதா: என்ன விளையாட்டு இது?

Group Member2: இதுதான் பாண்டி ஆட்டம்.

Group Member3: நீயும் வரியா?

குமுதா: so nice. நீங்க continue பண்ணுங்க.. நான் நாளைக்கு join பண்ணிக்கிறேன்.

இதற்கிடையில் மாமவின் வீட்டிற்குப் பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் சிலர் அமுதன் குடும்பத்தைக்காண அங்கு வந்தனர்.

இளம் வயது பாட்டி ஒருவர்: செந்துலு, செந்துலு, ஒன்னோட வீட்டுக்கு அமெரிக்காவுல இருந்து யாரோ வந்துர்க்காங்கலாமே, யாரது?

மாமா: என்னோட அக்கா வீட்ல இருந்து வந்துருக்காக.

பாட்டி1: அவிகள கூப்புடு

மாமா: அக்கா, அமுதா, குமுதா கொஞ்சம் இங்க வாங்க.

குமுதா: அமுதா, ஹூ ஆர் தே (என்று அமுதனிடம் கேட்டாள்)

அமுதன்: ஹொவ் டூ ஐ நொவ்? ஆஸ்க் அங்கிள்.

பாட்டி2: (பாட்டி 1 ன்னிடம்) சின்னப் புள்ள என்னமா இங்கிலீபீஷ் பேசுது

பாட்டி1: அடி என்னாடி லந்து பண்றவ?, அமெரிக்காவுல, இத விட சின்னப் புள்ளைங்கெல்லாம் இங்கிலீபீஷ் பேசுமாமே?

பாட்டி2: ஆமா, இவ வண்டியூர் தெப்பக் குளத்த தாண்டினதில்ல பெருசா அமெரிகாவப்பத்தி பேச வந்துட்டா, ம்ம்க்கும்

பாட்டி 1: செந்திலு, ஊம் மருமவன செத்த நேரம் இங்கிலீபீஷ்ல பேசச்செல்லேன்?

மாமா: அமுதா, அவிக கூட எதாவது இங்கிலீஷ்ல பேசேன்

அமுதன்: Really??? அங்கிள்? ஜஸ்ட் லைக் தட் டாக் னா வாட் கேன் ஐ டாக்?

மாமா:(பாட்டிகளிடம்) அக்கா நீங்க எதாவது கேளுங்க, அவன் பதில் சொல்லுவான்.

பாட்டி1: (பாட்டி 2 ஐ பார்த்து) நீ எதாவது இங்கிலீபீஷ்ல கேளு.

பாட்டி2: நா பெரிய எலிசபெத்து ராணி பேத்தி, பக்கி… நீதானடி அஞ்சாங் கிளாச விருதுநகர்ல அஞ்சி வருஷம் படிச்சவ. நீ கேளு?

பாட்டி 1: அமுதா, அமுதா வாட் இச் யுவர் நேமு?

அமுதன்: (பெரு மூச்சுடன்) oh no…நாட் அகைன்...

பாட்டி 2: அமுதான்னு நல்ல பேர வுட்டுட்டு வாயிலையே வராத "நாட்டு" "பூட்டுனு" எதோ பேரு வச்சிருக்காங்க.

இதற்கிடையில் கார்த்தி வந்துவிட

கார்த்தி: (பாட்டிகளை பார்த்து) என்னம்மா நீங்க இப்பிடிப் பண்றீங்கலேம்மா, அதுக்குள்ள பட்டறைய போட்டீங்கலேம்மா?

“பாட்டிகள் வினோதமாக கார்த்தியைப் பார்க்க”

கார்த்தி: அமெரிகாவுலேர்ந்து மாமா வந்துர்காக, அத்தை வந்துர்காக, அமுதா-குமுதா லாம் வந்துர்காக.. நீங்கலாம் போயிட்டு அப்புறம் வாங்கம்மா மின்னல்...

All Paati’s: அதுக்கு ஏன் ஹெ ஹெ னு அலப்பறைய போட்ற ? நாங்க போயிட்டு பைய வாரோம். (பாட்டிகள் அனைவரும் புறப்பட்டு விட்டனர்)

அமுதன்: ஹாய் கார்த்திக்

கார்த்தி: ஹாய் அமுதன், நைஸ் டு மீட் யூ.

அமுதன்: கார்த்தி, நீ டமில்லையே பேசலாம். எனக்கு டமில் புரியும்.

கார்த்தி: அப்பிடியா? தமிழ்நாட்ல எந்த ஊர்லாம் போனீங்க?

அமுதன்: சென்னை, கோவை, தஞ்சை

கார்த்தி: சூப்பர், இன்னைக்கி இங்க ஒரு மியூசிக் ப்ரோக்ராம் இருக்கு, நாம எல்லாரும் அங்க போலாமா?

அமுதன்: நல்ல பீட் சாங் வித் புல் எனெர்ஜியோட கேட்கமுடியுமா? எக்ஸாம்பில் சொல்லனும்னா, "மைகேல் ஜாக்சன்" பாட்டு மாதிரி.

இந்தா, இதக் கேட்டுப்பாரு...

கார்த்தி: இதென்ன பெரிய விஷயம், "மைகேல் ஜாக்சன்" னோட professor ரே இங்க இருக்காரு.

அமுதன்: வாட் டூ யு மீன்?

கார்த்தி: இதோ அவங்களே வந்துட்டாங்களே....

கார்த்தி பறை குழுவிடம்

அண்ணே, நம்ம பையன் வேற மாதிரி ட்யூன் ஆகியிருக்கான். அதனால நீங்க கத்துக்கிட்ட மொத்த விதையையும் முழுசா இறக்கி செம குத்து குத்துங்க

பறை குழு நபர் 1: என்னப்பு அவ்ளோ லேசா சொல்லிப்புட்டே. பொறபுக்கும் இறப்புக்கும் பறை உண்டுப்பே. பறைன்னா ச்சொல்ரதுன்னு அருத்தம். அப்பெல்லாம் ஊர்காறேங்களுக்கு பறை அடிச்சிதான் சேதி சொல்லுவாங்கே தெர்யுமா? தோல் வாதியத்துக்கு எல்லாம் இவுக தான் முன்னோடி. இது நம்மவூட்டு பாரம்பரியம்.. தமிழனோட அடையாளம். இப்போ இத கேளு ராசா.

பறை...

காட்சி 11

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

மாமாவின் குடும்பம்

மாமா: செந்தில்

மகன்: கார்த்தி

கார்த்தி: என்ன அமுதா பறை எப்பிடி இருந்தது?

அமுதன்: ரொம்ப நல்ல இருந்தது. இண்டியா ல கிளாச்சிக் டான்ஸ் மட்டும்தான் இருக்கும்னு நெனச்சேன்.

கார்த்தி: சென்னை, கோவை, மதுரை எந்த தமிழ் பிடிச்சிருக்கு?

அமுதன்: எல்லாமே நல்லாத்தான் இருக்கு?

கார்த்தி: இதுவரைக்கும் நீ கேட்காத ஒரு தமிழ் இருக்கு

அமுதன்: என்னது அது?

https://www.youtube.com/watch?v=to3AKP6TSfY

கார்த்தி: சொல்றேன் நீ கேளு இப்போ

அமுதன்: ஒன்னு மே புரிலையே

கார்த்தி: சரியா சொன்னீங்க your honor... இதுல தமிழ் இருக்கும்ம்... ஆனா இருக்காது... :)

செந்தில்: டேய் அகராதி, இதெல்லாம் சொல்லி அமுதன் பேசுற தமிழ கோளாறு பண்ணாத

அமுதன்: நோ அங்கிள், வி ஆர் ஹவிங் பன்

செந்தில்: சீக்கிரமா தூங்குங்க.. நாளைக்கி வெள்ளனவே நீங்க கெளம்பனும். கன்னியாகுமரிக்கு போறீக இல்ல

காட்சி 12

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

சித்தப்பா குடும்பம்

இடம்: கன்னியாகுமரி veedu

அமுதன் சித்தப்பா சித்தப்பா என்று அழைத்தபடியே உள்ளே வருகிறான்.
சித்தப்பா என்னப்பா என்றபடியே உள்ளே வருகிறார்..

அமுதன்: வந்த உடனே கேக்கணும் நு நெனச்சேன்... தாத்தா எங்க? அவர பாக்க தானே ஆசையா வந்தோம்.

chitthi: தாத்தா பக்கத்துக்கு ஊரு பஞ்சாயத்துக்கு போயிர்காக.... ரவைக்கு வந்ருவாக

அமுதன்: OK… சித்தப்பா, இந்த வள்ளுவர் சிலைய நேர்ல பார்க்கப் போலாமா?

சித்தப்பா: வள்ளுவர் யாருன்னு தெரியுமா மக்கா ?

குமுதா: O, தெரியுமே, எவ்ரி வீக் எங்க டமில் ஸ்கூல ஒரு திருக்குறள் சொல்லுவோம்.

சித்தப்பா: எங்க ஒரு குறள் சொல்லு மக்கா ?

குமுதா: தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்

சித்தப்பா: பிரம்மாதம் மக்கா, பிரம்மாதம். வள்ளுவர் சிலையோட உயரம் 133 அடி. இது திருக்குறள்ள உள்ள 133 அதிகாரத்த குறிக்கி.

அமுதன்: அது என்ன பாறை?

சித்தப்பா: அதுவா மக்கா விவேகானந்தர் பாறை. அவரு யாருன்னு தெரியுமா?

அமுதன்: சிகாகோல நடந்த Conference’la ஹிந்து ரிலீஜியன் பத்தி பேசுனாரு

குமுதா: "நீ எதுவாக ஆக நினைக்கிறாயோ அதுவாக ஆகிறாய்" னு சொன்னவரு.

சித்தப்பா: அண்ணே அமுதனையும், குமுதாவையும் நெனைச்சா எனக்கு

எத்தரை பெருமையா இருக்கு கேட்டியா .

செல்வம்: எல்லாம் தமிழ் ஸ்கூல்ல கத்துக்கிட்டது

சித்தப்பா: பசங்களா, இந்த ஊருக்கு இன்னொரு சிறப்பு இருக்கு கேட்டியா. .

அமுதன்: அது என்ன சித்தப்பா?

சித்தப்பா: வில்லுப் பாட்டு, இன்னிக்கி உச்சத்துல நடக்குது.. நாம போவோம்.. எத்தரை வட்டம் கேட்டாலும் சலிக்காது...

அமுதன்: heyyy… sooopereee...

வில்லுப்பாட்டு

காட்சி 13

கதாப்பாத்திரங்கள்

அமுதனின் குடும்பம்,

தாத்தா

செல்வம்: அமுதா வீட்டுக்கு போனவுடனே, தாத்தா கால்ல விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கிக்கோ.

அமுதன்: Why Paa?

செல்வம்: பெரியவங்கள பாத்தா கால்ல விழுந்து ஆசீ வாங்கனும், அது நம்ம பண்பாடு.

அமுதன்: ......

பேரப்பிள்ளைகளை கண்டவுடன் தூக்கியணைகத்து முத்தமிட முன்சென்றார் தாத்தா.

அமுதன்: ஐ அம் நாட் எ பேபி (என்று ஒதுங்கிக் கொண்டான் அமுதன் )

செல்வம்: அப்பா டோன்ட் மிஸ்டேக் ஹிம்...

தாத்தா: பரவாயில்ல செல்வம், நா அவனோட தாத்தா, அவன் என்னோட பேரன், இது என்னைக்கும் மாறாது.

செல்வம்: உங்களுக்கு உடம்பு எப்படி இருக்கு?

தாத்தா: எனக்கென்ன... நான் நல்லவே இருக்கேன் பா.

செல்வம்: உங்களைப் பத்தி நாங்க வொர்ரி பண்ணாத நாளே இல்ல பா, நீங்க எங்ககூட வந்து ஸ்டே பண்ணலாம்ல, கிட்ஸ்ம் என்ஜாய் பண்ணுவாங்க.

தாத்தா: அது இருக்கட்டுமப்பா, நீ பேசுன 10,15 வார்த்தைல, எத்தன ஆங்கில வார்த்தைகள் பரு.

குழந்தைங்ககிட்ட "பண்ணி" தமிழ் பேசாத செல்வம், பண்பட்ட தமிழ் பேசு.

செல்வம்: சாரி ப்பா.... கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாத்திக்கிறேம்பா...

தாத்தா: நல்லது செல்வம்

(குழந்தைகளைப் பார்த்து )

ரெண்டு பேரும் இங்க வாங்க, தாத்தா உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்றேன்.

அமுதன்: "ஆபத்தில் உதவா நண்பன்" கதையா தாத்தா?

குமுதா: அது எங்க தமிழ் ஸ்கூல்லையே சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.

தாத்தா: இது வேற கதை

குமுதா: Ohh. That’s exciting

குழந்தைகள் இருவரும் தாத்தாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தனர்

தாத்தா: ஒரு காட்ல, அம்மா சிங்கம் இரை தேடி வெளிய போச்சு. அப்போ குட்டி சிங்கம் விளையாடிகிட்டே வழிமாறி எங்கையோ போயிரிச்சி.

குமுதா: அப்புறம் என்னாச்சி தாத்தா

தாத்தா: அப்போ, அந்த வழியா வந்த ஆட்டுக்கூட்டம்கூட சேந்துக்கிச்சி சிங்கக்குட்டி.

குமுதா: அப்புறம்

தாத்தா: இப்படி ஆடுங்ககூட இருந்த சிங்கம் தன்ன ஆடுன்னே நெனைசிருச்சி.

குமுதா: அப்பிடீன்னா, சிங்கம் புல்லைத் தின்னதா?

அமுதன்: குமுதா, ஸ்டோரியக் கேளு, சும்மா சும்மா டிஸ்டர்ப் பண்ணாத.

தாத்தா: ஒரு நாள், அங்க வேட்டைக்கு வந்த இன்னொரு சிங்கம், ஆடுங்கூட இருந்த, இந்தக் குட்டி சிங்கத்தப் பாத்தது.

குமுதா: ஓ, நோ

தாத்தா: அந்த சிங்கம், குட்டி சிங்கத்துக்கிட்ட சொன்னது. நீ ஆடு இல்ல "சிங்கம்" னு.

குமுதா: அதுக்கு, குட்டி சிங்கம் என்ன சொன்னது?

தாத்தா: முதல்ல, குட்டிக்கு தான் யாருன்னு புரியல, அப்புறமா புரிஞ்சிக்கிச்சி. ஆடு கூட இருந்ததால நாம ஆடு ஆகமாட்டோம். எங்க இருந்தாலும் சிங்கம்சிங்கம்தான்னு.

......

அந்த வழி தவறிப்போன சிங்கம் மாதிரி இல்லாம, யார் கூட இருந்தாலும், எந்த ஊர்ல இருந்தாலும் நாம தமிழர்கள்ங்கிறத மறக்கவே கூடாது.

அமுதன்: நாங்கதான் தமிழ் பேசுறோமே தாத்தா.

தாத்தா: பேச்சில மட்டும் தமிழ் இருந்தா போதாது அமுதா , உனக்கு மூங்கில் தெரியுமா?

அமுதன்: தெரியும் தாத்தா, பேம்பூ ட்ரீ

தாத்தா: மூங்கில் மரம் இல்ல அமுதா, அது புல். உள்ளீடு இல்லாத எதுவும் மரம் ஆகமுடியாது.

அமுதன்: ஓ, அப்பிடியா?

தாத்தா: நம்மோட தனித்தன்மைய நாம இழந்துட்டோம்னா, நாமளும் உள்ளீடு இல்லாத புல்லுக்குச் சமம்தான்.

கதையை தாத்தா கூறி முடித்தவுடன், அமுதன் ஓடிவந்து தாத்தாவை அணைத்துக்கொண்டான்.

================

காணொளி

https://www.youtube.com/watch?v=32Kv-o_M5ko&feature=youtu.be

ஆரஞ்சு மிட்டாய்...

2015-01-20T13:05:00.000-08:00

தங்கராஜ் சிறுகுறிப்பு வரைக?

எனது துவக்கப்பள்ளி நாட்களையும் தங்கராஜையும் பிரிதல் இயலாது. பிறர்நலம் போற்றிப் பேணுவதில் அவனுக்கு நிகரில்லை. அவனுக்கு இருந்த தொலைநோக்குப் பார்வைக்கும் நுண்ணறிவுக்கும் நிச்சயம் இச்சமயம் சிகரங்களைத் தொட்டிருப்பான்.

தங்கராஜ் பற்றி பெருங்குறிப்பு வேண்டுவோர் கீழ்க்காணும் சுட்டியை சொடுக்கவும்

http://arun-radhakrishnan.blogspot.com/2012/09/blog-post.html

பெருஞ்சுவர்

தங்கராஜின் ஞானக் கண்களின் அறிவுத் தேடுதலுக்கு தகுந்த விடை மூன்றாம் வகுப்பில் அந்த ஆண்டு கிடைக்காததால், அடுத்த ஆண்டும் அதே மூன்றாம் வகுப்பில் தொடர்ந்து தேடினார். என்னுடைய பூனைக் கண்கள் எதையும் தேடாததால் அடுத்த வகுப்பிற்கு விரட்டப் பட்டேன். துவக்கப்பள்ளியில் அதுவரை சேர்ந்து படித்த இருவரும் விதியின் சதியால் முதன் முறையாகப் பிரிக்கப்பட்டோம்.

துக்கம் தொண்டையை அடைக்க விம்மலுடன் விடைபெற்றேன் என் மானசீக குருவிடம். ஆசி வழங்கி அடுத்த வகுப்பிற்கு அனுப்பினார் "தங்கமான ராஜ்". ஒரு சுவர் மட்டுமே எங்களைப் பிரித்தது. வகுப்பு நேரம் தவிர மற்ற அனைத்து தருணங்களிலும் எங்களுடைய சிந்தனைப் பரிமாற்றங்கள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே இருந்தன.

புதிய உலகம்

அன்று வெள்ளிக் கிழமை, மதியம் உணவு இடைவேளையில் உண்டமயக்கம் களைய நடை பயிற்சியில் இறங்கினோம் நானும், அவரும். பள்ளியைவிட்டு சிறிது தூரம் வெளியே வந்தவுடன், வழக்கமான வழியில் செல்லாமல் புதிய திருப்பத்தில் திருப்பினார் குரு. நானும் அவரைத் தொடர்ந்தேன். அந்தப் புனிதப் பயணம் ஒரு "பாய்" கடையை அடைந்தது.

பெரிய "பாய்"ன் வாரிசு, சின்ன "பாய்" அங்கே வீற்றிருந்தார். அவரையும் "பாய்" என்றே அழைத்தார் தங்கராஜ். சின்ன பாயின் காதுகளில் ஏதோ மந்திரங்களை தங்கராஜ் ஜெபிக்க, ஒரு வஸ்துவை வெளியே எடுத்து கடையின் முன்புறம் தொங்கவிட்டார் சின்ன "பாய்".

வகுப்பில் வழக்கம்போல திருதிருவென்று விழிப்பதைப் போல ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் அந்த வஸ்துவை. "தங்கராஜூ, இது என்னதுடா?" என்று பயபக்தியுடன் நான் கேட்டதற்க்கு, "இது தான் லக்கி ப்ரைஸ்" என்று விளக்கமளித்து, அந்தப் புதிய உலகத்தின் கதவுகளைத் திறந்து, எனக்குப் பிறவிப் பயனையளித்தார் தங்கராஜ்.

லக்கி ப்ரைஸ்

செவ்வகமான அட்டையில் மேல்புறம் சில பரிசுப் பொருட்கள் எண் குறிப்பிடப்பட்டு பிளாஸ்டிக் பைகளில் அடைக்கப்பட்டு தொங்கவிடப் பட்டிருக்கும். செவ்வக அட்டையின் கீழ்புறம், சதுரம், சதுரமாக கிழிப்பதற்கு ஏதுவாக காகிதத்தில் செய்யப்பட்ட உறை போன்ற ஒன்று ஒட்டப்பட்டிருக்கும் . 25 பைசா கொடுத்தால்(விலை மாறுதலுக் குட்பட்டது), அதில் ஒரு உறையை கிழிக்கலாம். அந்த உறையினுள் இருக்கும் மற்றொரு சிறிய காகிதத்தில் எதாவது எண் இருக்கும். அந்த எண்ணும், மேலே தொங்கவிடப் பட்டிருக்கும் பரிசுப்பொருட்களில் உள்ள ஏதாவது எண்ணும் பொருந்துமேயானால் அந்தப் பரிசு கிழிப்பவருக்குக் கிடைக்கும்.

என் செல்லப் பெயர்

இந்த விதிமுறையை எனக்கு விளக்கிவிட்டு, "லிக்கி ப்ரைஸ்" கிழிக்க தயாரானார் தங்கராஜு. அப்போது எனக்கு ஒரு ஐயம் எழுந்தது. பொதுவாக குருநாயரிடம் சட்டையிருக்கும், சட்டையில் பையிருக்கும் ஆனால் பணம் ?

அப்போதுதான் குரு அவருடைய குருவான "ராபின் ஹூட்" என்பவரைப் பற்றி விளக்கினார். "ராபின் ஹூட்"டின் அறிவுரைப்படி தங்கராஜு, பணமிருக்கும் அவரின் அப்பாவின் சட்டைப் பையிடமிருந்து பணத்தை எடுத்து பணம் இல்லாத வேறொரு சட்டைப் பையிடம் கொடுத்துவிட்டார். அந்த வேறொரு சட்டையைத்தான் இன்று அவர் அணிந்து வந்துள்ளார்.

தங்கராஜ் வாஸ்துசாஸ்த்திரத்திலும் வல்லுனர் என்பது அன்றுதான் எனக்குத் தெரியும். அவர் விரும்பிய பரிசுப்பொருளில் தன் வலதுகை கட்டைவிரலைப் பதித்து இரண்டு "ஜான்" கீழ்நோக்கி அளந்தார். இரணடாவது "ஜான்" முடிந்த இடத்திலிருந்த அந்தச் சதுர உரையைக் கிழித்தார். உள்ளே ஒரு எண், அந்த எண்ணும் அவர் விரும்பிய பரிசுப்பொருள் எண்ணும் ஒத்திருந்தது. அன்றுதான் எனக்குத் தெரியும் தங்கராஜூவின் "செல்லப் பெயர் அதிர்ஷ்டம்" என்பது.

என்னையும் ஒரு உறையை கிழிக்கப் பணித்தார். என்னிடம் 10 பைசா மட்டுமே இருந்தது. அதனால் திங்கள்கிழமை கிழிப்பதாக உறுதிமொழி எடுத்துவிட்டு , இருந்த 10 பைசாவிற்க்கு மிட்டாய் வாங்கிக் கொண்டு திரும்ப வந்துவிட்டோம்.

அந்த 25 பைசா

மறுநாள், என் அம்மாவிடம் 25 பைசா கேட்டேன். தன் நலனைவிட என் நலன் பேணும் என் அக்கா, நான் "லக்கி ப்ரைஸ்" கிழிக்கத்தான் காசு கேட்கிறேன் என்பதை அம்மாவிடம் போட்டு உடைக்க, வழக்கமாக கிடைக்கும் 10 பைசாவும் அன்று கிடைக்கவில்லை.

அன்றிரவு மீண்டும் மீண்டும் "ராபின் ஹூட்" என் கனவில் வந்து ஆசி வழங்கினார். மறுநாள் (ஞாயிறு) காலை, "ராபின் ஹூட்"டின் முழு ஆசியுடன் என்னுடைய அம்மாவின் சிறுவாடில் இருந்து 25 பைசா என்னுடைய கால்சட்டைக்கு இடம் மாறியது.

ஞாயிறு மதியம், ஒரு கோழிக்கு மோட்சமளித்த திருப்தியில் எங்கள் வீட்டில் அனைவரும் உறங்கிவிட, எனக்கு மட்டும் உறக்கம் வரவில்லை. மற்றவர்களையும் உறங்கவிடாமல் தொல்லை கொடுத்ததால், பக்கத்துக்கு வீட்டுக்கு விரட்டியடிக்கப் பட்டேன். பக்கத்துவீட்டு மேரியக்கா அவர் போகும் "சண்டே க்ளாசுக்கு" என்னையும் அழைத்துக் கொண்டுபோனார்.

"சண்டே க்ளாஸில்" வெள்ளை அங்கி அணிந்த அந்த மனிதர் இயேசு பெருமான் மகளுக்காகப் பட்ட துன்பங்கள் அனைத்தையும் விளக்கினர். அதைக் கேட்டு கிளிசரின் இல்லமல் என் கண்கள் நீரைக் கசிந்தன. அவரின் கதை என் அப்பாவிடம் நான் வாங்கிய பல சன்மானங்களை கண்முன் நிறுத்தியது.

பின்பு, ஒரு வழியாக ஞாயிறு வகுப்பு முடிவுக்கு வந்தது. நாங்கள் புறப்பட தயாராக இருக்கும்போது, அதுவரை உருக்கமாக கதைசொன்ன அந்த மாந்தர் கையில் உண்டியலுடன் எங்கள் முன் வந்து நின்று ஏதோ காரணம் சொல்லி தங்களால் இயன்றதை கொடுக்கும்படி கேட்டார். சற்றும் யோசிக்காமல் கால்சட்டையில் இருந்த 25 பைசாவை உண்டியலுக்கு இடம்பெயரச்செய்தேன். முகமலர்ச்சியுடன் அந்த கதைசொல்லி எனக்கு ஒரு ஆரஞ்சு மிட்டாய் கொடுத்தார்.

வீட்டுக்கு வந்த பிறகுதான் என் தானத்தின் பக்கவிளைவு புரிந்தது. 25 பைசா போனதின் பாதிப்பு மிகப் பலமாக இருந்தது. சாப்பிடக்கூட முடியவில்லை. மீண்டும் அம்மாவின் சிறுவாட்டிடம் போகலாம் மென்றால் பயம், வேறு வழியில்லை, வெறுங்கையுடன் திங்கள் காலை பள்ளிக்குச் சென்றேன்.

மீண்டும் அதிர்ஷ்டம்

சொன்ன சொல் மாறாத தங்கராஜ் மீண்டும் 25 பைசவுடன் அன்று பள்ளிக்கு வந்திருந்தார். உணவு இடைவேளையில் மீண்டும் பாய் கடைக்கு சென்றோம். என்னிடம் பணம் இல்லை என்பதையும், அதன் காரணத்தையும் தங்கராஜிடம் கூறினேன். அதைக்கேட்டு "பயந்தாங்கொலிப் பக்கடா" என்று எள்ளி நகையாடினார் குரு.

இந்த முறை பாய் கடையில் அப்பா "பாய்" இருந்தார். "லக்கி ப்ரைஸ்" அட்டையில் இன்று அழகான "சுவர் கடிகாரம்" இருந்தது. வாஸ்து வல்லுனர் தங்கராஜ், சுவர் கடிகாரத்தை தனதாக்கிக் கொள்ள அன்று செய்தது போலவே இன்றும் தன் சித்து வேலையைக் காட்டினார்.

என்னை ஏளனம் செய்து எள்ளி நகையாடிய குருவிற்க்கு பரிசு விழக்கூடாது என்று இயேசு பெருமானை மனதிற்க்குள் வேண்டிக் கொண்டேன். ஒன்று நான் கொடுத்த 25 பைசாவை திருப்பிகொடு, இல்லை தங்கராஜுக்கும் பரிசு விழக்கூடாது என்று அவரிடம் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டேன்.

இதற்கிடையில் தங்கராஜு அந்த சதுர உறையை கிழித்துவிட்டார். உறையை பிரித்து அவர் அந்த எண்ணை பார்ப்பதற்க்கு முன்னர் படபடப்பில் என் இதயம் வெளியே வந்து விழுந்து விடும் போலானது.

ஒரு வழியாக உள்ளே இருக்கும் அந்த எண்ணைப் பார்த்தார் தங்கராஜு, அதில் அன்று மதியம் நாங்கள் சாப்பிட்ட முட்டை பப்பறப்பா வென்று படுத்துக்கிடந்தது. சில நொடிகளில் தங்கராஜு ஓ வென்று அழத்தொடங்கி விட்டார். குரு அழுவதைப் பார்த்து நானும் ஏனென்று புரியாமல் அழுதேன்.

நாங்கள் அழுவதைப் பார்த்த அப்பா "பாய்" நடந்தது புரியாமல் என்னவென்று விசாரித்தார். பின்பு இருவருக்கும் ஆறுதல் கூறினார். தங்கராஜு சமாதானம் அடைவதாக தெரியவில்லை. பின்பு "பாய்" இருவருக்கும் "ஆரஞ்சு மிட்டாய்" கொடுத்து, இனிமேல் இந்தப் பக்கமே வரக்கூடாது என்று விரட்டியடித்தார்.

மேற்க்கிந்திய கம்பெனி

2014-12-12T20:35:00.001-08:00

தலைப்பை பார்த்தவுடன் இது இந்திய சுதந்திர போரட்ட வரலாறு என்றோ, ஆங்கிலேயர்களின் அட்டூழியங்களின் அணிவகுப்பு என்றோ புரிந்துகொள்ள வேண்டாம்.

படிப்பிற்க்காகவோ, பணியின் நிமித்தமாகவோ, பஞ்சம் பிழைக்கவோ, பகட்டான வாழ்விற்காகவோ அல்லது ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அமெரிக்கா பறக்கும் நம் பழம்பெரும் நாட்டின் புதல்வர்களில் சி(ப)லர் சிறுமூளையில் சிந்திக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றனர். அவற்றில் சில உங்கள் சிந்தனைக்கு

கற்புள்ள உடை

தன்னுடைய பட்டமளிப்பு விழாவிற்கு மேற்க்கத்திய உடையணிந்து செல்ல விரும்பிய அந்த நபர். இங்லாந்தின் ரகசிய உளவாளி ,திரைப்படத்தில் அணிவதுபோல் ஓர் விலை உயர்ந்த உடையை வாங்கினார். ஏன் இவ்வளவு விலைகொடுத்து வாங்குகிறீர்கள் என்று கேட்டதற்கு, இது எனக்கு ஒரு நாள்தான் தேவை, விழா முடிந்தவுடன் இந்த உடையை திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவேன் என்று எந்த குற்ற உணர்வும் இல்லாமல் கள்ளம்நிறைந்த சிரிப்புடன் கூறினார் .

அப்படியானால் உடையை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாமே என்று கேட்டதற்க்கு, வாடகை உடையை பலபேர் உடுத்தி இருப்பார்கள். அதை நான் எப்படி உடுத்துவது?

உடையிடமும் கற்பை எதிர்பார்த்த அந்தக்கனவான், கடன் அட்டையில் உடையை வாங்கி, சொன்ன சொல் மாறாமல் விழா முடிந்தவுடன் திருப்பபிக் கொடுத்தும்விட்டார்.

அவருக்கு முன்பு அவரைப்போல் எத்தனை பேரிடம் போய் திரும்ப வந்ததோ அந்த கற்புள்ள உடை.

வந்தது ஆனா வரல

நவம்பர் மாதம் நான்காம் வியாழன் நன்றிநவிலும் நன்னாளக அமெரிக்காவில் கொண்டாடப்படுகிறது. அதற்க்கு அடுத்த நாள் கருப்பு வெள்ளி. அன்றைய தினம் தள்ளுபடி விலையில் பெருட்கள் விற்கப்படும்.

அந்நாளில், மற்றொரு அன்பர் இணையம் வழியாக சில பொருட்களை வாங்கினார். வாங்கிய பொருள் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்தவுடன். வாடிக்கையாளர் சேவைமையத்தை தொடர்புகொண்டு தான் பணம்கொடுத்து வாங்கிய பொருள் இன்னும் வந்து சேரவில்லையென்றும் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்று புகார் கூறுவார்.

அப்போதைய தேவைக்கு எற்றாற்படி, அதே பொருளை மீண்டும் அனுப்பவோ அல்லது கொடுத்த பணத்தை திரும்பவோ கேட்பார்.

பல சமயங்களில் வேறு கேள்விகள் எதுவும் கேட்காமல் அந்தக் கடைகள் பணத்தை திருப்பிக் கொடுப்பதும் உண்டு.

கொஞ்சம் கூர்ந்து கவனித்தால் நிச்சயம் புரியும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் இருந்ததைவிட தற்போது அனைத்து கடைகளும் பெரும்பாலும் தங்களுடைய விற்பனை செய்த பொருட்களை திரும்பப் பெரும் காலக்கெடுவை வெகுவாக குறைத்து விட்டன.

ஏமாற்றுவது என்றுமே புத்திசாலித்தனமாகது. நம்முடைய குழந்தைகள் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டும் கவனித்துக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மனதில் நாம் பதியவைக்கப் போகும் செய்தி என்ன?

நம் சந்ததிகளுக்கு சிறப்பான எதிகாலத்தை வழங்குவது மட்டுமல்ல. எதிர்காலத்திற்கு சிறப்பான சந்ததிகளை வழங்குவதும் நம் கடமைதான்.

நல்ல மாற்றம் நம்மிலிருந்து, இன்றிலிருந்து தொடங்கட்டும்...

கொக்கு பற பற...

2014-10-31T18:11:00.000-07:00

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் சென்னையில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தபோது, என்னைப்பார்க்க நண்பர் ஒருவர் உணவு இடைவேளையில் என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தார். அடையாளஅட்டையில்லாமல் அலுவலக கட்டிடத்தினுள்ளே வரமுடியாது என்பதால், அவரை அழைத்துவர நான்காவது மடியில் இருந்த என்னுடைய அலுவலகத்திலிருந்து தரைத்தளத்தில் இருந்த கட்டிடமுகப்பு அறைக்கு மின்னுயர்த்தி (elevator) வழியாக சென்றேன்.

மின்னுயர்த்தி தரைத்தளத்தை அடைந்தவுடன் "டிங்" என்ற ஒலியுடன் தன்வாயை அகலமாகத் திறந்தது. இரவு முழுவதும் பட்டியில் அடைபட்டுக்கிடந்த செம்மறியாட்டுக் கூட்டம் காலையில் மேய்ப்பர் பட்டியைத் திறந்தவுடன் இலை தளைகளை கடிக்க கண்மண் தெரியாமல் முன்னே ஓடுவதைப்போல, மணிக்குப் பதிலாக, கழுத்தில் அடையாளஅட்டையைத் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு பர்கரையும், பீசாவையும் கடிக்கும் கூட்டம் மொதுமொது வென்று உள்ளே நுழைந்தது.

தரையிறங்க வேண்டியவனை மீண்டும் உள்ளே புகுத்தி, மின்தூக்கியின் சுவற்றோடு சுவராக அறைந்தது அந்தக் கூட்டம். "எக்ஸ்கியூஸ்மீ, எக்ஸ்கியூஸ்மீ" என்று பலமுறை ஏலம் போட்டும் எவர்காதிலும் என் ஓலம் ஏறவில்லை. பன்னிரண்டுபேரை அள்ளிக்கொண்டு மேலே உந்திச்சென்ற மின்தூக்கி மூன்றாவது மாடியில் மூச்சுவாங்கி நின்றது. விட்டால் போதும் என்று நானே என்னை அங்கிருந்து விடுதலை செய்துகொண்டு இருமுடியில்லாமல் படிகளில் கீழ்க்கண்ட பாடலைப் பாடிக்கொண்டே பயணம் செய்து தரையிரங்கினேன்.

கொக்கு பறக்கும்! புறா பறக்கும்!
குருவி பறக்கும்! குயில் பறக்கும்!
நக்குப் பொறுக்கிகளும் பறப்பர்
நான் ஏன் பறப்பேன் நராதிபனே!

மின்தூக்கியை உபயோகிக்கும் போது கடைபிடிக்க வேண்டிய விதிகளில் முதன்மையானது, உள்ளிருந்து வெளியேவரும் மக்களுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கி நிர்ப்பது. இதை நான் எதிர்பார்த்தது மெத்தப்படித்த மேதாவிகள் என்று உலகத்திற்குப் பறைசாற்றிக் கொள்பவர்களிடம்.

மற்றோர் ஒற்றுமை என்னை மேலும் அதிரச் செய்தது. சிலசமயம் என் தந்தை வாழ்ந்த கிராமத்திற்க்குச் செல்லும்போது பார்த்ததுண்டு. சாலையைக்கடக்கும் எருமைகள் (buffaloes) வந்துகொண்டிருப்பது முதலுதவி வண்டியா, மகிழ்வுந்தா, பேருந்தா என்பதைப் பற்றி எந்த கவனச்சிதரல்களும் இல்லாமல் கருமமே கண்ணாக முன்னோக்கிச் செல்லும், அதுபோல மூடிக்கொண்டிருக்கும் மின்தூக்கியில் கடைசி நொடியிலாவது இடம்பிடித்து விடலாம் என்று ஓடிவரும் மனிதர்களைப் பார்த்தபின்பும், மின்தூக்கியின் உள்ளே இரண்டு கைகளையும் கட்டிக்கொண்டு கருமமே கண்ணாக வேடிக்கை பார்க்கும் சில விந்தை மனிதர்கள் என்னை பலசமயம் வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளனர்.

என்குலத்தை எப்படித் திருத்துவது? எங்கிருந்து தொடங்குவது? யாமறியேன் பராபரமே!!!

வயசுப் பசங்க...

2014-03-11T12:31:00.002-07:00

16ஆம் வகுப்பு படிக்க பிறந்தஊர் துறந்து 50 மைல் தொலைவில் இருந்த புது ஊருக்குள் புகுந்தான் பாலா. மகனை மறுவீட்டிற்க்கு அனுப்ப பெற்றோரும் உடன்வந்தனர். உலகத்தாய்மார்களின் "என் மகன் யோக்கியன்" விதிக்கு முற்றலும் உடன்பட்ட பாலாவின்தாய் "தம்பி நல்லா சாப்பிடு, உடம்ப பாத்துக்கோ, உன்ன மாதிரி நல்ல பசங்க கூட மட்டும் சேந்துக்கோ, வாரவாரம் ஊருக்கு வந்துரு"...

"இந்தா..., வாராவாரம் ஊருக்கு வரக்கூடாது, ஒழுங்கா இங்கயே இருந்து படி. வாரவாரம் ஊருக்கு வந்தா சாப்பாடுக்கு நான் கட்டுற காசு வீனாப்போகும். மாசத்துக்கு ஒரு தடவ வந்தாப் போதும்" (இத யாரு சொல்லியிருப்பாங்கன்னு தனியா சொல்லனுமா?)

"நீங்க சும்மா இருங்க, உனக்கு அம்மாவைப் பாக்கணும்னு தோனுச்சுன்ன வந்துரு" என்று பாசத்தைப் பொழிந்துவிட்டு பெற்றோர் இருவரும் வீட்டுக்கு திருபினர். (80 மாணவர்கள் விடுதியில் இருந்தும்) பாலா மட்டும் தனியாக தன்னுடைய அறை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் வாழ்வில் முதல் முறையாக விடுதிவாசம். பார்த்த முகம், பழகிய மணம் எங்கும் தென்படவில்லை விடுதியில். முதல்நாள் வகுப்பிற்கு சென்றபோது விடுதியில் பார்த்த சிலமுகங்கள் சிரிக்க சற்று ஆறுதலானது பாலாவிற்கு. மாலை வகுப்புகள் முடந்தபின்பு மீண்டும் விடுதி. தனிமையில் இருந்து விடுபட உடன் படிக்கும் மாணவன் அறைக்குச் சென்றான் பாலா.

வரலாறு நினைவு கூறப்பட்டது. செய்ததை, (சுவாரசியம் கருதி) செய்ய நினைத்ததை, செய்யாமல் விட்டதை, பிறர் செய்ததையும்கூட தான் செய்ததாக புனைந்த பலகதைகள் மாணவர்களுக்கு இடையில் மன்ப்பெயர்ச்சி அடைந்தன. "வாங்க"வில் ஆரம்பித்த அறிமுகம், "வாடா"வில் பற்றிக்கொண்டது. 16 வருட கதைகள் அல்லவா? எவ்வளவு நேரம் பேசினாலும் போதவில்லை.

இப்படி பழங்கதை பேசிக்கொண்டிருந்த ஒருநாள். படிப்பதற்க்கான நேரத்தை நினைவுறுத்தும் மணி ஒலித்தபின்பும் பாலாவும் அவன் நண்பன் குமாரும் உணர்ச்சிபொங்க எதையோ பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நேரம்தான் நீண்ட விடுப்பிற்குப் பின்பு மீண்டும் பணிக்கு திரும்பி இருந்தார் துனைக்காவலர் (sub-warden) ராஜு.

பேச்சின் ஈர்ப்புவிசை எந்த அளவு என்றால்? மற்ற மாணவர்கள் அனைவரும் ராஜுவின் வருகையை புரிந்து கொண்டு பதுங்குளியில் ஒளிவதைக்கூட கவனிக்காத அளவுக்கு இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தது குமாரின் அறையின் முன்பு ராஜு MUFTI யில் (Bermuda Shorts மற்றும் T-Shirt) இருந்தார். யாரோ உணவுவிடுதியின் சமையல் அறையில் வேலை செய்பவர்தான் வந்திருக்கிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டனர் இருவரும்.

எதுவும் காட்டிக் கொள்ளாமல் ராஜுவும் சிலநொடிகள் அங்கேயே நின்றார். சிலநொடிகள் கழித்து யாரோ நிற்ப்பதை உணர்ந்த பாலா. "என்னண்ணே வேணும்?" என்று கேட்க.

குழப்பம் அடைந்த ராஜு "நான் யாருன்னு நினைசீங்க?" என்று கேட்க.

"Kitchen Master Assistant தான ?" என்று குமாரும், பாலாவை ஆமோதிக்க.

இரத்த நாளங்கள் புடைக்க "சிக்கல் சண்முகசுந்தரத்தை" விட OVER REACTION கொக்டுக்க ஆரம்பித்தார் ராஜு.

(Click play button and continue )

ராஜு stay in a process
top dollar
going loosed
getting time
ready come on
yeah, lets go to sub-warden room...................

என்று இருவரையும் இழுத்துக்கொண்டு தன்னுடைய அறையை அடைந்தார். அறையின் முன்பு, நிலையின் மேல்புறம்

ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம்

உயிரினும் ஓம்பப் படும்

ராஜு நிகழ்த்திய பல சாதனைகள் குறித்த சொற்ப்பொழிவோடு சில மிரட்டல்களையும் சேர்ந்துக் கொண்டார். இறுதியாக 45 நிமிட பிரசங்கம் முடிந்தபிறகு பாலா மற்றும் குமார் இருவரையும் மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுச் சொல்லுமாறு கூறினார்.

இருவருக்கும் மன்னிப்புக் கடிதத்தில் என்ன எழுதவேண்டும், எதற்க்கெல்லாம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்று தெரியவில்லை. அதனால் ராஜுவிடம் ஒரு மாதிரி கடிதம் கேட்டனர்.

"ஒரு apology letter கூட எழுதத் தெரியாதா?"

"முன்னப் பின்ன எழுதுனது இல்ல Sir"

"ஓ ! நீங்க ரெண்டுபேரும் அவ்வளவு நல்லவங்க.... இருக்கட்டும், இருக்கட்டும் அதையும்  பாக்கலாம்..."

ராஜு, அலமாறி ஒன்றைத் திறந்து விட்டு அதிலிருந்து ஒரு மாதிரிக் கடிதம் எடுத்துக்கொள்ளும்படி கூறினார். அங்கு இருந்த மனிப்புக் கடிதங்களையெல்லாம் விலைக்குப் போட்டால் ஒரு மாத விடுதிக்கட்டணம் கட்டிவிடலாம். அவ்வளவு பாவங்களுக்கும் மனிப்பு வழகியுள்ளார் ராஜு. தங்களுக்குப் பொருத்தமான கடிதத்தை தேடும்போது, அதில் ஒன்றில் இனிமேல் நான் "சிறுநீர் கழிக்கச் செல்லமாட்டேன்" என்று எழுதி இருந்தார் ஒரு மாணவர். "ஐயோ பாவம், இதுக்கு நாம பரவாஇல்ல" என்று மனதை தேற்றிக்கொண்டு தங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு தேடிக்கொண்டனர்.

பாலா மற்றும் குமார் இருவரும் மனிப்புக் கடிதம் கொடுத்த செய்தி விடுதி முழுவதும் தெரிந்து ஒருவர் மாறி ஒருவர் தங்கள் மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்துகொள்ள வந்தனர். வந்தவர்கள் அனைவரும் அவர்களுக்கே உரித்தான மொழியில் "ராஜு" குறித்து சிறு குறிப்பு வரைந்தனர்.

"ராஜு" சிறுகுறிப்பு வரைக

1. Botany department lecturer
2. ஆந்திராவில் இருந்து வந்தவர். இருந்தாலும் தமிழ் தெரியும்
3. இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை.
4. பொண்ணு பாக்க போறதுக்கு அடிக்கடி லீவ் போட்டு ஊருக்கு போயிடுவார்.
5. ரொம்ப கோவக்காரர்
6. Strict Officer
7. (குற்றப் புலனாய்வு துறையில் பணிசெய்ய வேண்டியவர் உயரக் குறைவின் காரணமாக இங்கு வந்துவிட்டார்)

இன்னும் நெறையா,  பசங்க சொன்னத அப்படியே எழுதமுடியாது அதனால நீங்களே நடுவுல, நடுவுல உங்களுக்கு தெரிஞ்ச ரொம்ப நல்ல கெட்ட வர்த்தைகள போட்டுக்கோங்க...

இப்படியே சில நாட்கள் கழிந்தன. மெல்ல மெல்ல பாலாவுக்கு விடுதிவாசம் பிடிக்கத் தொடங்கியது. குமார் இல்லாமல் மேலும் நான்கு நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். ஊருக்குப் போகும் நாளை எண்ணி ஏங்கத் தொடங்கியது பாலாவின் மனம்.

வெள்ளி மாலை வகுப்புகள் முடிந்தவுடன் கிடைத்த முதல் பேருந்தில் தாங்கள் பிறந்த ஊருக்கு பயணித்தனர் நண்பர்கள். சிறந்த கவனிப்பு முடிந்து 2 கிலோ எடை கூடி கூட்டுக்குத் திரும்பினர் மீண்டும்.

விடுமுறை சாதனை விளக்கக் கூட்டம் போட நால்வர்  அணி மீண்டும் திரண்டது.

பாலா: "லீவ் ல என்னடா பண்ணீங்க"

குமார்: "மாமா கல்யாணத்துக்கு போயிருந்தேன்".

சேகர் : "ஒன்னும் செய்யல, வீட்லதான் இருந்தேன்"

கணேஷ்: "படத்துக்கு போயிருந்தேன்".

குமார்: "என்ன படத்துக்கு போன ?"

கணேஷ்:

மூவரும்: "அய்யய்யோ, கணேஷ் வெட்கப்படுராண்டா"

குமார்: "கணேசா, மரியாதையா சொல்லிரு..."

கணேஷ்: "BODY" அப்புறம் ஏதோ வந்துச்சி....

மூவரும்: "BODY யா"

சேகர்: "கணேசு, படம் பேரே சூப்பரா இருக்கு, கத சொல்றா..."

கணேஷ்: " இப்பெல்லாம் நம்ப ஊர் படத்துலையே கதை இல்ல, நீ என்னடான்னா...

இந்த மாதிரி படத்துக்கெல்லாம் ஏதுடா கத?. இதெல்லாம் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியாது. "

கணேஷ்: "நீங்க மூணுபேரும் இந்த மாதிரி படம் பார்த்ததே இல்லையா?"

சேகர், குமார்: "பாத்துருக்கோம்..."

பாலா:

கணேஷ்: "அப்ப பாலா நீ இன்னும் வயசுக்கு வரல. சரி உடு மாமன் உனக்கு குச்சி கட்டீர்றேன்"

பாலா:

கணேஷ்: "இந்த வாரம், நாம யாரும் ஊருக்கு போகப்போறது இல்லேல்ல?"

மூவரும்: "இல்ல..."

கணேஷ்: "சனிக்கெழம half day தான காலேஜ், அதுக்கப்புறம் free evening தான. 5 மணிக்கு வெளிய போயிட்டு 11 மணிக்கு வந்தாப் போதும்ல. அதனால அன்னைக்கி நாம எல்லாரும் படத்துக்குப் போறோம்"

குமார்: "பிளான் ஓகே, ஆனா சனிக்கெழம நாம எதிர்பார்க்குற படம் ஓடணுமே?".

கணேஷ்: "சிட்டிக்குள்ள, செந்தில் ஆண்டவர்னு ஒரு தியேட்டர் இருக்கு. அதுல முக்கால்வாசி இந்த மாதிரிப் படம்தான். அப்படி இல்லேன்னா day scholar பசங்ககிட்ட சொல்லி என்ன படம் ஓடுதுன்னு பாத்துட்டு வரச்சொல்லுவோம்"

பாலா : "அது ஏண்டா எல்லா ஊர்லயும் இந்த மாதிரிப் படம் எல்லாம் சாமிப் பேரு வச்ச தியேட்டர்லையே போடுறாங்க. எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல கூட இந்த மாதிரி ஒரு தியேட்டர் இருக்கு, அது பேரு மூர்த்தி"

சேகர்: "இப்ப அதுவா முக்கியம்? சனிக்கெழம படத்துக்குப் போறோம் குஜால் பண்றோம்."

கணேஷ்: "பாலா, வீட்டுக்குப் பக்கத்லையே தியேட்டர் வச்சிக்கிட்டு படம் பாத்ததில்லேன்னு சொல்ற?"

பாலா: "வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்ததாலதான் பாக்க முடியல..."

வியாழக்கிழமை

பாலா: "கணேஷ், என்ன படம் ஓடுதுன்னு விசாரிச்சியா ?"

கணேஷ்: "கேட்டாச்சு, நேத்துதான் படம் மாத்திருக்கான். நம்மக்கு தேவையான படம்தான் ஓடுது".

நால்வரும் சனிக் கிழமைக்காக காத்திருந்தனர், சனியும் வந்தது...

05:00 மணி அடிக்கவும், நால்வரும் பேருந்து நிறுத்தம் நோக்கிப் பறந்தனர்.

பாலா: "சீக்கிரமா போகணும், நான் படத்த மொத சீன்ல இருந்து பாக்கணும்..."

சேகர்: "உன்னோட ஆர்வத்த கொஞ்சம் அடக்கிகிட்டு வா, 06:30 க்கு தான் படம் போடுவாங்க..."

அங்கு வந்த முதல் அரசுப் பேருந்தில் நால்வரும் ஏறிக்கொண்டனர். பேருந்து நகர, நகர பாலாவின் நாடித்துடிப்பும் உயர்ந்து கொண்டே வந்தது. சிறிது நேரத்தில் நகர எல்லையைத் தொட்டது பேருந்து. பேருந்தின் படிகள் காலியாக இருப்பதால் அதிலும் ஆட்க்(டு)களை நிறப்புவதற்க்காக நிறுத்தத்தில் நிறுத்தினார் ஓட்டுனர். அங்கிருந்த சுவரில் செந்தில் ஆண்டவர் திரையரங்கத்தின் சுவரொட்டி ஓட்டப்பட்டிருந்தது அதில்

"மிசன் இம்ப்பாசிபிள் 2 - அஞ்சா நெஞ்சன்  டாம் க்ருஸ்
(நினைத்ததை முடிப்பவன்)"

நால்வரும் ஒருவரை ஒருவர் சோகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். அம்மன் தரிசனம் கிடைக்காததால் அஞ்சா நெஞ்சனை தரிசித்துவிட்டு வந்தனர்.

விடுதி வந்தும் ஏமாற்றம் குறையவில்லை பாலாவிற்கு. பாலா வெறியுடன் கணேஷ்ப் பார்க்க...

கணேஷ்: "படத்த மாத்திட்டா அதுக்கு நான் என்னடா பண்ண... சரி விடு அடுத்தவாரம் பக்கத்து ஊருக்கு போயாச்சும் பாக்குறோம்"

கணேஷ் என்ன ஆறுதல் கூறியும் பாலா சமாதானம் அடையவில்லை. பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் சென்று விட்டான்...

ஞாயிறு மதியம் 12:30 மணிக்கு கணேஷ், சேகர் குமார் மூவரும் பாலாவின் அறைக்கு வந்தனர். பாலா அவர்கள் வந்ததின் காரணம் புரியாமல் விழித்தான்.

கணேஷ்: " 10 நம்பர் ரூம்ல இருக்கான்ல botany department செல்வம்...
அதாண்டா ஓசி சோப்பு"

பாலா: "ஆமா, அவனுக்கென்ன?"

சேகர்: "அவனுக்கு ஒன்னும் இல்ல, hostel க்கு லீவ் போட்டு ஊருக்கு போனவன் நாளைக்கி வராம இன்னைக்கே வந்துட்டான்"

பாலா: "இதெல்லாம்  ஒரு மேட்டரா?"

குமார்: "அது மேட்டரில்ல, அடுத்து அவன் சொன்னதுதான் மேட்டரு"

பாலா: "என்னது?"

கணேஷ்: "லட்சுமி தியேட்டர்ல இன்னைக்கி  படம் மாத்திட்டான் ம்ம்ம்.... நம்ம படம்தான் ஓடுது..... போலாமா? "

பாலா: "சனிக்கெழம போறதுக்கு இப்போவே எதுக்குடா அலப்பர... ?"

குமார்: "ஒன்றே செய், நன்றே செய், இன்றே செய், இப்பொழுதே செய்"

பாலா: "நீங்கெல்லாம் என்ன லூசாடா? attendance எடுக்க வருவாங்க. மாட்டிப்போம். பெரிய பிரச்சன ஆயிரும்"

சேகர்: "என்கிட்டே பிளான் இருக்கு.

1.01:00 to 4 silent hour
2. மதியம் 01:15 மணிக்கு attendance போடுவாங்க
3. 4 to 7 free time
4. 7 to 8 dinner time

சரியா 01:45 க்கு ஒவ்வொரு ஆளா foot ball ground side வழியா college ஸ்டாப்க்கு அடுத்த stop ல போய் பஸ் ஏற்றோம். லட்சுமி தியேட்டர் பக்கத்து ஊருதான். 02:00 மணிக்கு பஸ் ஏர்னா 02:45 க்கு போயிறலாம். 03:00 மணிக்குப் படம். 04:30 மணிக்கு முடியும் 05:30 மணிக்கு திரும்ப வந்துரலாம்.

என்ன சொல்ற... ? "

பாலா: "சரிதான், ஆனா கொஞ்சம் பயமா இருக்கு..., இவ்வளவு ரிஸ்க் எடுக்கணுமா...

படம் பேரென்ன...?"

கணேஷ்: "Sex Revenger"

01:59 க்கு நால்வரும் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றனர். அவர்கள் போட்ட திட்டம் எதிர்பார்த்தது போலவே நடந்தது. லட்சுமி தியேட்டரை அடைந்தவுடன் அருகில் இருந்த தேநீர் கடையில் தஞ்சம்புகுந்தனர்.

நுழைவுச் சீட்டு வாங்க யார் போவது? அனைவருக்கும் தயக்கம். "முழுவதும் நனைந்த பிறகு முக்காடு எதற்க்கு?" என்று பாலா தானே நுழைவுச் சீட்டு  வாங்கச் சென்றான். பின்பு அனைவரும் திரையரங்கத்திற்க்குள் ஓடிச்சென்று ஒளி குறைவாக இருக்கும் இடம் தேடி அமர்ந்து கொண்டனர்.

விளம்பரங்கள் சில நிமிடங்கள் பின்பு படம் திரையிடப்பட்டது...

படம் பெயர், நடிகர், நடிகைகள் பெயர் வரிசையாக வர அடுத்து "costumes" என்று வரவும். பாலாவிற்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அருகில் இருந்த சேகரிடம் கேட்டான்.

"என்னடா costumes னு வருது, நாம எதிர் பார்க்குறது..."

அதற்க்கு சேகர் "இந்த மாதிரி படத்துல பெரிய பெரிய shoe மட்டும் போட்டுகிட்டு வருவாங்க. குதிர, நாய் அதெல்லாம் டிரஸ் போட்டிருக்கும். அதுக்கான costumes. நீ ஒன்னும் கவலப்படாத" என்று நண்பனுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.

நோஞ்சான் போலிருக்கும் ஒருவன்தான் நாயகன், படம் சுழல ஆரம்பித்தது. சிறிது நேரத்தில், நோஞ்சான் நாயகன் வேதியல் கழிவுகள் இருக்கும் தொட்டியில் சில வில்லன்களால் தள்ளப்படுகிறான்.

பலமுறை இருக்கையின் நுனிக்கு வந்து பின்பு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான் பாலா.

சிறிது நேரத்தில் மிகவும் பரபரப்பான சூழ்நிலையில் "இடைவேளை" என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

நளபாகம் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த பாலாவிற்கு, 45 நிமிட படம் ஓடி முடிந்தும் இன்னனும் ஒரு ஊறுகாய் கூட கிடைக்காதது வெறுப்பின் உச்சத்திற்க்கு தள்ளியது. அதை உணர்ந்து கொண்ட கணேஷ். "இருடா இப்பத்தான படம் சூடு பிடிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கு, நோஞ்சான் மாதிரி இருந்தவன் இப்பதான் சக்திமான் மாதிரி ஆயிருக்கன். இனிமேப் பாரு புல்லா ... ம் ம் அப்பிடி இருக்கப் போகுது"

தன்னுடைய பங்கிற்கு சேகரும் "அப்படி இல்லேன்னா நடுவுலையே audience கேட்டாங்கன்னா, பார்வையாளர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இனங்கன்னு துண்டுப் படம் ஓட்டுவங்க" என்று பாலாவின் இளைமைத் தீயிற்கு எரிபொருள் சேர்த்தான்.

இடைவேளை முடிந்த பின்பு படம் உச்சத்தை அடைந்தது. சக்திமானாக உருமாறிய நாயகன், பார்வை இழந்த பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை கொடுப்பதும். வயதானவர்களுக்கு சாலையை கடக்க உதவுவதும். பலாத்காரத்தில் சிக்கிய பெண்களை காப்பாற்றுவதும்...

அதுவரை நம்பிக்கை இழக்காத பாலாவிற்கு அப்போது அழுகையே வந்தது...

இனியும் பொறுக்க முடியாது என்ற எண்ணம் வந்த போது, எழுந்து நின்று
"பிட்டு போடு........" என்று கத்த ஆரம்பித்தான். அவனுடன் சேர்ந்து மற்றமூவரும் கத்த, அணைத்து வைக்கப் பட்டிருந்த திரையரங்கத்தின் அத்தனை விளக்குகளும் பிரககசமாக ஒளிர்ந்தன.

அப்போதுதான் நால்வரும் கவனித்தனர், அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இருக்கைக்கு இரண்டு வரிசைக்கு முன்பு sub-warden ராஜுவும் அமர்ந்திருந்தார்.... அவரும் இவர்களைப் பார்த்துவிட்டார்.

திரையரங்க அலுவலர்கள், நண்பர்கள் நால்வரையும் அரங்கத்தை விட்டு வெளியேற்றிவிட்டு படத்தை தொடர்ந்தனர்...

நால்வரும் சோகமாக வெளியே வர... பாலா மட்டும் "இப்படி ஆயிருச்சே, இப்படி ஆயிருச்சே, இதுக்கு தான் நான் மொதல்லையே சொன்னேன்..." என்று புலம்பிக்கொண்டே வந்தான்.

குமார் பாலாவிடம் "நமக்கு எப்படித் தெரியும் அவரு இங்க இருப்பாருன்னு, சரி பயப்படாத பாத்துக்கலாம்."

பாலா: "நான் அதுக்கு வருத்தப் படல, 15 ரூவா குடுத்து டிக்கெட் வாங்கினோம் ஒரு சீன் கூட இல்ல, அத நெனைச்சாதான் வருத்தமா இருக்கு... ச்சே இப்படி ஆயிருச்சே..."

"வாய்" எனும் கழிவு நீக்க உறுப்பு

2014-02-11T21:36:00.002-08:00

வண்ணங்களையும் (சில) தமிழர்தம் வாழ்வினையும் பிரித்தல் இயலாது.

நீலப்படம் பார்ப்பார்கள்

மஞ்சள் பத்திரிக்கை படிப்பார்கள்

சிகப்பு விளக்கு பகுதிக்கு போவர்கள்

பச்சை பச்சையாய் பேசுவார்கள்

நானும் எனது நண்பர்களும் 2002ம் ஆண்டு முகவரி தேடி சென்னைக்கு வந்தோம். அப்போதுதான் முதல் முறையாக அந்த (புதிரா) புனிதமான, ஆழ்ந்த அர்த்தம் பொதிந்த, சிறியவர் பெரியவர் என்று வயது வித்தியாசம் இல்லாமல், பணக்காரன் ஏழை என்ற பேதம் இல்லாமல் அனைவரிடமும் நீக்கமற நிறைந்திருந்த அந்த வார்த்தையைக் கேட்டோம். தொல்காப்பியத்தின் எல்லா விதிகளையும் மீறி சில சென்னை பச்சைத் தமிழர்களால் உருவாக்கப்பட்ட தொகைச்சொல்லாக்கம் அது. சில மாதிரிகள் கீழே

O__ படம் சூப்பர் டா

O__ எங்கடா போன?

O__ எவ்வளவு நேரம் வெயிட் பண்றது?

என்னுடன் பணிபுரிந்த ஒரு வட்டார மொழி வல்லுநர்தான் அந்த சொல்லாக்கத்தின் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தையும் பயன்பாட்டையும் விளக்கினார்.

கடந்த பல வருடங்களாக இந்தச் சொல்லை தென் மாவட்டங்களிலும் காலூன்றச் செய்த பெருமை திரைப்படங்களையே சாரும்.

"வசை"யின் குடும்பத்தைச் சார்ந்த கடுமையான சொற்கள் பொதுவாக பெரும்பாலும் வெறுப்பைக் காட்டுவதற்கே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன. வசைபாடுவதற்கு "கொச்சை"யான சொற்களை உபயோகிப்பதன் உள்நோக்கம் என்னவென்று சற்று அகழ்ந்து பார்த்தால் அதை இவ்வாறுதான் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கடுமையான சொற்களால் திட்டிய பொழுதும் ஆத்திரத்தின் வீரியம் சற்றும் குறையாததால் அடுத்த கட்டமாக கொச்சையான சொற்களை பயன்படுத்த நம் மூளையில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அது கட்டளையிடுகிறது.

இந்தக் கொச்சை குடும்பத்தை சேர்ந்த பெரும்பாலான வார்த்தைகள் கழிவுநீக்க உறுப்புகளை குறிப்பதாகவோ அல்லது கழிவுடன் தொடர்புகொண்ட வார்த்தைகளாகவோ இருக்கின்றன. இதன் உள்நோக்கம் திட்டப்படுபவரை கழிவுடன் ஒப்பிட்டு அவரின் தன்மானத்தையும் கொவரவத்தையும் குத்திக் கிழிப்பதுவே.

அநாகரீகமான வார்த்தைகளை பிரயோகிக்கும் போது எதிராளியை மீளமுடியாத அவமானத்திற்கு ஆட்படுத்தி விட்டதாக நம் மனம் எண்ணிக் கொ(ல்)ள்கிறது. "அவனை/அவளை நல்லா அசிங்கப் படுத்திட்டோம்" என்ற எண்ணம் வரும்போது கோபத்தின் வீரியம் குறைந்து மனித மிருகம் அமைதி அடைகிறது.

என்னுடன் பணிபுரிந்த ஊழியர் ஒருவர், அவர் என்ன பேசினாலும் அதில் நிச்சயம் "S***", "F**K" நிச்சயம் இருக்கும். ஒரு நாள் அவரிடம் இது குறித்து கேட்கவே செய்துவிட்டேன். அதற்க்கு அவர் கூறிய பதில்

"இதுவே எனக்கு பழக்கமாகி விட்டதால் தவிர்க்க முடியவில்லை, என்னுடைய நண்பர்கள் அனைவரும் இப்படித்தான் பேசிக்கொள்வோம்".

"உங்கள் நண்பர்கள் சரி, வீட்டில் உங்கள் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளிடம் எப்படி பேசுவீர்கள்?"

"வீட்டில் கவனமாக இதுபோன்ற வார்த்தைகளை தவிர்த்துவிடுவேன்".

என்ன sir ஞாயம் இது? உங்க குழந்தைகள் இருக்கும் போது பேசமாட்டீங்க, ஊர்ல இருக்குற மத்தவங்க குழந்தைகளை பத்தி உங்களுக்கு கவலை இல்லையா?

பேதமில்லாமல் பெண்கள் எல்லாத் துறைகளிலும் முன்னேறி வருகிறார்கள் என்பது பாராட்டுக்குரியது ஆனால் வசை பாடுவதிலும் பெண்கள் ஆண்களுக்கு நிகராகவும் சில சமயம் அவர்களுக்கு மேலாகவும் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்திருப்பது வேதைக்குரியது. "தமிழில் திட்டினால் தானே கொச்சை அசிங்கமெல்லாம், ஆங்கிலத்தில் திட்டுவோம்". மொழி எதுவானாலும் அதன் பொருள் தரும் வீரியமும் , தாக்கமும் குறையப் போவது இல்லை.

தவறு செய்வது/செய்தது யாராக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் வசையின் கசை திட்டப்படுபவரின் குடும்பம் சார்ந்த பெண்களை, குறிப்பாக தாயை நோக்கியே நீளும். இதன்மூலம் எதிரி உச்சகட்ட பாதிப்பிற்கு உள்ளாவதை உறுதி செய்து கொள்கிறது திட்டுபவரின் மனம்.

முடி, மயிரு ஒரு பொருள் தரும் இந்த இரு வார்த்தைகளில் "மயிரு" மட்டும் தீஞ்சொல் ஆனதேன்?

தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்

நிலையின் இழிந்தக் கடை ( குறள் 964)

தலையில் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் வரைக்கும்தான் அது முடி, அதுவரைக்கும் தான் அதற்க்கு அலங்காரம். உதிர்ந்த பின்பு அது மயிர். எந்த வார்த்தையில் திட்டினாலும் "நீ விரும்பத்தகாத இழிவானவன்" என்பதையே பதிவு செய்ய விரும்புகிறது மனம்.

People learn best by watching others; it's how we learn as children.

இப்படி ஒரு நிலைமையை யோசித்துப் பாருங்கள். மழழை மாறாத உங்கள் குழந்தை ஏதேனும் கொச்சையான வார்த்தையை (எந்த மொழியானாலும்) உங்கள் அல்லது உங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அல்லது உங்கள் நண்பர்கள் முன்னிலையில் கூறினால் எப்படி இருக்கும்?

கடுமையான ஒரு சொல் என் முழு நாளையும் பாதிப்புக்குள்ளாக்கி இருக்கிறது. அநாகரீகமான வசை உண்டாக்கும் மன அழுத்தம் தற்கொலைக்கு கூட தூண்டுவதாக புள்ளி விவரங்கள் கூறுகின்றன. மனிதர்களை மட்டுமல்ல மனங்களை கொள்வதும் கொலைதான்

It takes a village to raise a child - நம் வீட்டை மட்டுமல்ல, சமுதாயத்தையும் நஞ்சு கலவாமல் காப்பது நம் கடமை.

முன்னுறு ஆயிரம் வார்த்தைகள் கொண்ட செழுமையான மொழியில் இனிய சொற்களுக்கா பஞ்சம் ?

இனிய உளவாக இன்னாது கூறல்

கனிஇருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று

புன்னகையும், இன்சொல்லும் உதிர்க்கும் வரைதான் வாய், இல்லையேல் அது மற்றொரு கழிவுநீக்க உறுப்பே!

Onsite எனும் அக்கப்போரு - நாடகம்

2014-01-08T17:40:00.000-08:00

கதாப்பாத்திரங்கள்

Team Leader - அன்பு

Project Manager - வாசு

Team members - சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

கௌரவ கதாப்பாத்திரங்கள் : DBA, Architect, Peter Babe, Phone

இவர்களோடு நீங்களும்...

குறிப்பு

இந்த நாடகத்தில் வரும் கதாப்பாத்திரங்களும், சம்பவங்களும் முழுக்க முழுக்க கற்பனையே. கதையின் போக்குக்காக சில தர்க்க மீறல்கள் திணிக்கப்பட்டுளன என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

காட்சி - 1

நாள் : வெள்ளிக் கிழமை

நேரம்: காலை 10:00 மணி.

நடிகர்கள்: Team Leader (அன்பு) , Project Manager (வாசு) , Phone

அன்பு கனிப்பொறியில் தீவிரமாக மூழ்கி விசைப்பலகையை பதம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மேசையின் மேல் இருந்த தொலைபேசியில் மணி ஒலிக்கிறது. மறு முனையில் வாசு.

அன்பு: hello

வாசு: அன்பு, நான் வாசு பேசுறேன், busy யா இருக்கீங்களா? கொஞ்சம் என்னோட cabin க்கு வறீங்களா? please.

அன்பு: No problem வாசு. உடனே வர்றேன்.

காட்சி - 2

இடம்: வாசுவின் அலுவலக அறை

நடிகர்கள்: அன்பு, வாசு, SRS document.

knock, knock

வாசு: Yes, come in அன்பு...... take your seat.

அன்பு: thanks .......... என்ன விஷயமா வரச் சொன்னீங்க வாசு?

வாசு: ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசத்தான் வரச்சொன்னேன். weekend plan என்ன அன்பு?

அன்புவின் மனக்குரல் : இவரு எதுக்கு நம்ம plan ன கேக்குறாரு? weekend க்கு வேட்டு வைக்கப் போறாரா?

அன்பு: பெரிய plan ஒன்னும் இல்ல வாசு, தீவாளி purchase இருக்கு.

வாசு: very good, very good. அதுக்குள்ள purchase சா? ஓ, தல தீபாவளி இல்லையா? மாமனார் வீட்டு கவனிப்புன்னு சொல்லுங்க.

அன்பு: (அசட்டுச் சிரிப்புடன்) ஆமா வாசு.

வாசு: உங்களுக்கு ஒரு good news சொல்லத்தான் வரச்சொன்னேன்.

அன்பு, ஆச்சர்யம் கலந்த ஆர்வத்துடன் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வாசு கூறப்போவதை கேட்க ஆவலாக இருந்தார்.

வாசு: நமக்கு புது US project கெடச்சிருக்கு. இந்த project ட successfully ல complete பண்ணிட்டீங்கன்னா உங்களுக்கு நிச்சயம் onsite opportunity கிடைக்கும்.

(பின்னணியில் "கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா ?" என்று கேட்க்கும் குரலுக்கு ஆமாம் என்பது போல தலையை அசைக்கிறார் அன்பு).

அன்புவின் கற்பனையில்

தன் புது மனைவியுடன் அமெரிக்காவின் பல முக்கிய இடங்களில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வது போல நினைத்துப் பார்கிறார்.

வாசு: அதோட மட்டும் இல்ல, உங்களுக்கு GC யும் process பண்ணுவோம்.

(பின்னணியில் "கண்ணா ரெண்டு லட்டு தின்ன ஆசையா ?" என்று கேட்க்கும் குரலுக்கு ஆமாம் என்பது போல தலையை அசைக்கிறார் அன்பு).

அன்புவின் கற்பனையில்

பெரிய சொந்த வீட்டின் முன்பு

அன்பு, அவரின் மனைவி,

குழந்தை 1,

குழந்தை 2,

SUV கார்

முதலியவை வரிசையாக வருவது போல கற்பனை செய்து கொள்கிறார்

அன்புவின் முகத்துக்கு முன்பு கையை அசைத்தவாரே வாசு கேட்கிறார்

என்ன அன்பு அதுக்குள்ள dream மா ? கார், வீடு, நயாகரா... ?

வாசுவின் குரல் கேட்டு இயல்பு நிலைக்கு மீண்டும் திரும்புகிறார் அன்பு, அசடு வழிய..

உங்கள சொல்லி ஒன்னும் தப்பு இல்ல, அந்த ஊரோட ராசி அப்படி...

வாசு: SRS document ட உங்களுக்கு share பண்ணிருக்கேன். WBS போட்டு கொண்டு வறீங்களா? weekend நீங்க ஏதோ purchase க்கு போறதா சொன்னீங்கள்ள..

அன்பு: அது ஒன்னும் problem இல்ல வாசு. நா அத உடனே பாத்துர்றேன். நாளைக்கே WBS போட்டுட்டு உங்களுக்கு email அனுப்பீர்றேன்.

வாசு: very good அன்பு. நீங்க போயி உடனே வேலைய ஆரம்பிங்க..

அன்பு: Thanks Vasu.

வாசு: no problem, all the best.

அன்பு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறுகிறார்...

காட்சி - 3

நடிகர்கள்: அன்பு, வாசு

நாள்: திங்கள்

நேரம்: காலை 10:30 மணி

WBS சை அனுப்பிவிட்டு வாசுவின் பதிலுக்காக ஒரே படப்பிடிப்புடன் காத்திருந்தார் அன்பு...

தொலைபேசி மணி ஒலிக்க மீண்டு மறுமுனையில் வாசு.

வாசு: என்னோட cabin க்கு வாங்க அன்பு.

அன்பு அடுத்த நொடி வாசுவின் அலுவலக அறையில்.

வாசு: anbu, what is your plan for this new project?

அன்பு மனதிற்குள், வழக்கம் போல email ல படிக்கலையா

அன்பு: 6 resource, 8 sprint ல project ட முடிச்சிரலாம் வாசு.

வாசு: (இறுக்கமான முகத்துடன்) என்ன அன்பு இந்த POC project டுக்கா 6 resource சும் 4 மாசமும் கேக்குறீங்க?

உங்களுக்கு 6 resource வேணும்னா office security யும் சேர்த்துதான் தரனும்.

Impossible அன்பு,

உங்களுக்கு 4 resource சும் 2 மாசமும் தர்றேன் அதுக்குள்ளே முடிச்சிருங்க. உங்க onsite க்கு நான் guarantee. OK ?

அன்புவின் பதிலுக்காக காத்திராமல் வாசு தொடர்கிறார்.

அன்பு, let me introduce your new team.

வாசு தொலைபேசியில் அழைக்க. ஒன்றின் பின் ஒன்றாக slow motion effect ல் நால்வரும் உள்ளே வருகின்றனர்

(kakka kakka BGM)

நால்வரும் கைகளை பின்புறம் கட்டி, கால்களை அகற்றி தயாராக நிற்க்கின்றனர்.

வாசு: These guys are handpicked by me and will report directly to you.

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

சேதுவும், சேகரும் சாத்தூர்ல இருந்து வந்துருக்காங்க. கண்ணனும் கார்த்திக்கும் விருதுநகர்ல இருந்து வந்துருக்காங்க. இவங்க நாலு பேரும் ஒண்ணா college ல படிச்சிருக்காங்க.

அதனால அவங்களுக்குள்ள நல்ல chemistry இருக்கும்.

அன்பு mind voice: நான் என்ன ஜோடி நம்பர் 1 சீசன் 8 க்கா ஆள் கேட்டேன்
ஏன்யா கொல்ற. project பண்ண ஆள் கேட்டா chemistry class எடுத்துக்கிட்டு.

அன்பு: வாசு, I want to have one to one discussion before I commit.

வாசு: off-course. actually you should.

காட்சி - 4

நேர்முக விவாதம்

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

அன்பு: tell me about yourself

சேது: I am சேது, studied B.A (Chemistry)

சேகர் : I am சேகர், studied B.Com (History)

கண்ணன்: I am கண்ணன், studied B.B.A (English)

கார்த்திக்: I am கார்த்திக், studied B.Com tamil medium.

Studied very old sir, அதனால forgot sir.

அன்பு: நீங்க இப்படி இங்கிலீஷ் பேசுனா மெகா சீரியல் தான் எடுக்கணும். இது short story தான் அதனால தமில்லையே பேசுங்க.

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்: இஹி ஹி, thank you sir.

அன்பு: நீங்கெல்லாம் ஒண்ணா படிசீங்கன்னு வாசு சொன்னாரே?

கார்த்திக்: நாங்கெல்லாம் ஒண்ணா PGDCA படிச்சோம்.

அன்பு: உங்க strength என்ன?

சேது: நான் நல்லா படம் வரைவேன்.

கார்த்திக்: நல்லா கவிதா sorry sir கவித எழுதுவேன்.

சேகர்: 1 நிமிசத்துல 50 push ups எடுப்பேன் சார்.

கண்ணன்: கோபமே பட மாட்டேன் sir.

அன்பு: என்ன language தெரியும்?

சேகர்: தமிழ், தெலுங்கு...

அன்பு: computer language என்ன தெரியும்னு கேட்டேன்?

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்: கொஞ்சம் ஜாவா தெரியும்

அன்பு: எதுக்காக இந்த job ல join பண்ணீங்க?

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்: கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு sir. Software மாப்ளைக்குதான் easy யா பொண்ணு கிடைக்குது.

அன்பு: very good

காட்சி - 5

நடிகர்கள்: அன்பு, வாசு

வாசு: are you comfortable with your new team ?

அன்பு: are you serious vasu? இவங்கள வச்சிக்கிட்டு, இந்தப் project ட two months ல முடிக்கிறது impossible.

வாசு: if it's easily possible then why "anbu". that's why i told you about onsite and GC.

வேலைக்கு சேந்த உடனே onsite போகணும்னு நெனைச்ச முடியுமோ?

team கிடைச்ச உடனே project ட start பண்ணிரலாம்னு நினைக்க முடியுமோ?

இந்த project ல நீங்க training குடுங்க. அடுத்த project ல அந்த பசங்க வேறொரு team க்கு training குடுப்பாங்க. அதெல்லாம் இருந்து பாக்குறதுக்கு நீங்க இங்க இருக்க மாட்டீங்க onsite போயிருவீங்க. ஆனா முதல்ல training "அன்பு" தான் கொடுத்தாரு. இதென்ன உங்களுக்கு பெருமையா? கடம.

அன்பு: (மனதிற்குள்: எல்லா தமிழ் படத்தையும் பார்த்து டயலாக்க மனப்பாடம் பண்ணிக்கிட்டு வந்து ஏன்யா என் உயிர வாங்குற)

Training எல்லாம் குடுத்து project ட complete பண்றது முடியாது வாசு. என்ன விட்ருங்க நான் போறேன்.

வாசு: அன்பு, நான் என்ன வச்சிகிட்டா வஞ்சன பண்றேன். MD யோட recommendation ல வேலைக்கு வந்த பசங்க வேண்டாம்னு சொன்னா என்னோட வேலை, உன்னோட வேலை ரெண்டும் போயிரும். recession time வேற.

அன்பு: (சிறிது யோசனைக்குப் பிறகு) வாசு, I will do my best.

காட்சி - 6

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

அன்பு: come on guys let's start our game.

சேது: சார், இப்போ நம்ம project பண்ணப்போறது இல்லையா? விளையாடப் போறமா?.

அன்பு: வேலைய ஆரம்பிப்போம்னு சொன்னேன்...

Requirement documents எல்லாம் Server-72 ல SRS folder ல இருக்கு. Files எல்லாம் உங்க local PC க்கு copy பண்ணிக்கோங்க.

என்று தன் குழுவுக்கு கட்டளை இட்டுவிட்டு தன் இடத்துக்கு அன்பு சென்றுவிட. நால்வரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக 72 சர்வர் முன்பு வரிசையில் நின்றனர். முதலில் சேது Server-72 இல் ஏதோ செய்துவிட்டு அவருக்கென்று கொடுத்த கணிப்பொறியில் போய் மீண்டும் ஏதோ செய்தார். அதையே மற்ற மூவரும் செய்தனர். சில நிமிடம் கழித்து அங்கு வந்த அன்பு.

அன்பு: document copy பண்ணியாச்சா?

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்: copy ஆக மாட்டக்கிது sir.

அன்பு: copy ஆகலையா, என்ன பண்ணீங்க ?

சேது: Server-72 ல file ல select பண்ணி mouse right click பண்ணிட்டு copy option ன select பண்ணிட்டு. என்னோடோ computer ல போய் paste பண்ணினேன் sir.

அன்பு: என்ன சொன்னீங்க..... இப்படி நீங்க எப்படி copy பண்ண முடியும் ?

சேது: எல்ல computer ரும் network ல connect ஆகித்தான sir இருக்கு. அதனால இப்படி பண்ணா copy அகனும்ன்ல, copy ஆகாதா?

சேதுவின் இந்த பதிலைக் கேட்டு, அன்பு பேய் அறைந்ததைப் போல நின்றார்...

(நான் ஒரு கேள்வி கேட்டா, நானே அசந்து போற மாதிரி என்ன ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டியது)

காட்சி - 7

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக், DBA

அன்பு : (தன் குழுவை நோக்கி) table design பண்ணிட்டு DBA கிட்ட verify பண்ணிட்டு வந்துருங்க.

சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்: OK sir.

DBA விடம் தாங்கள் தயாரித்த தரவு தள அட்டவனையை (database table design) காட்டினார் அவரிடம் ஓப்புதல் பெறுவதற்கு.

அதனை சரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே...

DBA: ( table ஒன்றை காட்டி) இதுக்கு key இல்லையே

கண்ணன் தன்னுடைய கால்சட்டை பையை துலாவி தன்னிடம் இருந்த சாவியை எடுத்து DBA விடம் நீட்டி விட்டு பெருமிதத்துடன் தன் சகாக்களை நோக்கினான்.

சேது, சேகர், கார்த்திக்: super மச்சி.

அதிர்ச்சியில் DBA...

காட்சி - 7.1

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

அன்பு: Architect கூட ஒரு discussion இருக்கு.

கண்ணன், கார்த்திக் நீங்க ரெண்டு பேரும் DBA கொடுத்த review comments க்கு ஏத்தபடி table ல modifications பண்ணிடுங்க.

கண்ணன், கார்த்திக்: O.K sir

அன்பு: சேது, சேகர் நீங்க ரெண்டு பேரும் architect கிட்ட discussion க்கு போங்க. architecture finalize பண்ணிரலாம்.

சேது: Architect என்ன பண்ணுவாரு sir?

அன்பு: ஒரு Software க்கான structure எப்படி இருக்கணும்கிற recommendations குடுப்பாரு. அவருகிட்ட போய் பேசுங்க உங்களுக்கே ஒரு idea கிடைக்கும்.

காட்சி - 7.2

நடிகர்கள்: architect, சேது, சேகர்

சேது, சேகர் இருவரும் architect இருப்பிடத்தின் முன்பு நிற்க, architect கவனம் சிதறாமல் தன்னுடைய கணினியை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். காதுகள் headphone வசம் இருந்தன.

சேகர்: (மிகவும் பணிவுடன், குனிந்து கொண்டு) சார்.... சார்...

Architect டிடம் இருந்து எந்தவித எதிர்வினையும் இல்லை

சேகர்: (மீண்டும்) சார்................... சார்........................

சேது: சேகர், என்ன பிச்சையா எடுக்குற? (பார்வையாளர்களை நோக்கி "ரொம்ப அடக்கமாமாம்")

இருவரும் மீண்டும் மிக அருகில் செல்ல architect நிமிர்ந்தார். என்ன வேண்டும் என்பது போல தலையை அசைத்தார்.

சேகர்: புது project க்கு design discussion க்காக வந்துருக்கோம்.

உட்காருங்க என்பது போல தலையை அசைத்தார். இருவரும் அமர்ந்து கொள்ள.

Architect: Project details சொல்லுங்க.

சேது requirement document முதல் பக்கத்தில் இருக்கும் தகவல்களை வாசிக்கத் தொடங்க...

Architect: Cut the crap, Just tell me the key points.

சேகர்: இந்த project ட முடிச்சாதான் எங்களுக்கு increment டும் அன்பு sir க்கு onsite டும் கிடைக்கும்னு சொல்லி இருக்காங்க.

Architect: (ஸ் சப்பா...) please document ட குடுப்பா, நானே படிச்சிக்கிறேன்...

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு... architect சொல்லப் போவதை குறிப்பெடுக்க தயாராக இருந்தனர் சேகரும் சேதுவும். உ, விநாயகர் துணை என்று எழுதி முடிப்பதற்கு முன்பே

Architect: different types of output ட publish பண்றதுக்கு factory pattern use பண்ணிக்கோங்க. "publish calculation" னு ஒரு method மட்டும் interface ல இருக்கட்டும். Class diagram போட்டு கொண்டு வாங்க.

என்று தன்னுடைய ஆலோசனையை கூறி முடித்து விட்டு அடுத்த நொடியே அவ்விடம் விட்டு சென்று விட்டார்.

சேது: சேகர், அவரு என்ன சொன்னாருன்னு புரிஞ்சதா?

சேகர்: எதோ calculation போடுற மாதிரி class room படம் வரையச் சொன்ன மாதிரி எனக்கு புரிஞ்சது.

சேது: ஏன்டா மச்சி class room படம் வரையனும்?

சேகர்: நீ தான அன்பு sir கிட்ட நல்லா படம் வரைவன்னு சொன்ன, அதனால இருக்கும். மச்சி உன்னோட படம் வரையிற திறமையை காட்ட இது நல்ல chance.

சில நிமிடங்களில் சேது தன் கடமையை முடித்துவிட்டு திறமையை architect டிடம் காட்ட ஆர்வமுடன் காத்திருந்தார்.

இயற்கையின் அழைப்பை முடித்துவிட்டு வந்த architect டிடம் பெருமிதத்துடன் படத்தை காட்டினார் சேது.

படத்தை பார்த்து நிலைமையை புரிந்து கொண்ட architect மனதிற்குள் சேது, சேகர் இருவரையும் மாறி மாறி தலையில் கொட்ட வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு,

"உங்க team ல யாராவது பெரியாள் இருந்தா கூட்டிட்டு வாங்க" ன்னு சொல்லி இருவரையும் அனுப்பிவிட்டார்.

காட்சி - 7.3

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

அன்பு: இந்த பசங்க எங்க போனாங்க ?

சுற்றும் முற்றும் தேடினார் அன்பு, சிறிது தூரத்தில் நால்வரும் ஒரு பெண்ணிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. கையை அசைத்து அழைத்துப் பார்த்தார். நால்வரின் கவனமும் அந்த மங்கையிடமே மையல் கொண்டிருந்தது.

அன்பு: (சற்று சப்தமாக) சேகர்...

அன்பு அழைக்கும் சப்தம் கேட்டு அந்தப் பெண் நால்வரையும் உஷார் படுத்தினார். நால்வரும் அன்புவை நோக்கி விரைந்தனர்.

அன்பு: உங்களுக்கு கொடுத்த வேலைய முடிச்சிட்டீங்களா?

சேது, சேகர்: இல்ல, Architect உங்ககிட்டதான் பேசணும்னு சொன்னாரு Sir.

கண்ணன், கார்த்திக்: Database Changes இன்னும் முடியல sir.

அன்பு: Very Good. இந்த ரெண்டு மாசத்துல, Project Work முடிக்கிறோமோ இல்லையோ!கல்யாணம் முடிக்கனும்கிற உங்க லட்சியம் கண்டிப்பா நிறைவேறிடும்.

ஆமா, அந்த "Peter Babe" க்குதான் தமிழ் தெரியாதே ! பின்ன நீங்க என்ன பேசுனீங்க?

சேது: English knowledge ஜ improve பண்ணிக்கத்தான் sir அந்தப் பொண்ணுகிட்ட பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

அன்பு: ம்....

இப்போதான் Architect ட பாத்து பேசிட்டு வர்றேன். என்ன நடந்ததுன்னு சொன்னாரு...

உங்களோட English ஆர்வத்த கொஞ்சம் control பண்ணிக்கிட்டு, முதல்ல programming கத்துக்கோங்க.

காட்சி - 7.4

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

இடம்: அலுவலக வகுப்பறை

அன்பு: முதல்ல உங்களுக்கு Encapsulation, Inheritance, Polymorphism தெரியனும்.

(நால்வருக்கும் வகுப்பை ஆரம்பித்தார் அன்பு...
ஒரு வழியாக அடிப்படை போதனை முடிந்தது)

அன்பு: சேது, Inheritance - real time example  சொல்லுங்க?

சேது: எங்க அப்பா மாதிரி, எனக்கும் திருட்டு முழின்னு எங்க அம்மா சொல்லுவாங்க Sir.

அன்பு: கண்ணன் Polymorphism பத்தி சொல்லுங்க.

கார்த்திக்: அன்புங்கிற ஒன்னு, நாம யாரு கிட்ட காட்டுறமோ அவங்க வயசுக்கு ஏத்தமாதிரி வேற வேற அர்த்தம் வரும்.

சின்ன குழந்தைன்னா - அன்பு / பாசம்
வயசுப் பொண்ணுன்னா - காதல் (வெட்கத்துடன்)
வயசான வங்கன்னா - பரிவு

அன்பு: நீங்க தான கவித எழுதுவேன்னு சொன்னீங்க?

கார்த்திக்: ஆமா sir.

அன்பு: ஒரு கவித சொல்லுங்க.

கார்த்திக்:

உன் விழி ஈர்ப்பு விசையில் பயின்றேன் இயற்பியல்.
உன் அருகாமையில் என் உடலுக்குள் வேதியல்.
எப்போது நாம் இருவரும் பயில்வோம் உயிரியல்.

கண்ணன்: அடடே ஆச்சர்யக் குறி...

மற்ற மூவரும் கரகோஷம் செய்கின்றனர்...

அன்புவும் சிரிக்கிறார்...

அன்பு: அடுத்து முக்கியமான ஒன்னு, debugging. debugging ன்னா program ல இருக்குற mistakes எல்லாம் correct பண்றது.

கண்ணன்: sir, அப்ப coding னா, program ல mistakes ச போடுறதா sir.

அன்பு: ..... உங்களையெல்லாம் இப்படி கேக்கச் சொல்லி யாரு சொல்லித் தர்றது... ?

காட்சி - 8

நடிகர்கள்: அன்பு, DBA

DBA: அன்பு இந்த பசங்கள வச்சி நீங்க எப்படி project ட முடிக்கப் போறீங்களோ தெரியல?

அன்பு: புன் சிரிப்பு...

DBA: table ல key எங்கன்னு கேட்டா? pocket ல இருந்து எடுத்துக் காட்டுறாங்க.

அன்பு: மீண்டும் சிரிப்பு...

அன்பு: அந்த பசங்க கிட்ட, இந்த வேலைக்கு ஏன் வந்தீங்கன்னு கேட்டேன்? அதுக்கு அவங்க கல்யாணம் அகுரதுக்குன்னு சொன்னங்க. அவங்க நேர்மை எனக்கு புடிச்சது. அது மட்டும்மில்லாம அவங்ககிட்ட ஒரு fire இருக்கு. நிச்சயமா எங்களால இந்த வேலைய முடிக்க முடியும். அதுக்கு என்கிட்டே ஒரு plan இருக்கு.

காட்சி - 9

நடிகர்கள்: அன்பு, வாசு

கையில் பெட்டி படுக்கையுடன் அன்பு அலுவலகத்திற்குள் நுழைகிறார். அதே வேளையில் வாசுவும் அலுவலகத்திற்குள் வர.

வாசு: அன்பு என்ன பெட்டியோட வர்றீங்க.

அன்பு mind voice: பண்றதையும் பண்ணிட்டு கேள்வியப்பாறு

அன்பு: என்னோட wife அவங்க அம்மா வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டேன். apartment ட காலி பண்ணிட்டு இங்கயே வந்துட்டேன். ஒரு நாளைக்கு ரெண்டு மணிநேரம் தங்குறதுக்கு எதுக்கு வீடு. வீட்டு வாடகையவது மிச்சமாகும் பாருங்க அதுதான்.

கடமைதான் முதல் மனைவின்னு என்னைக்கு சொன்னானோ தெரியல....

வாசு mind voice பையன் செம கடுப்புல இருக்கான் போல...

காட்சி - 10

நடிகர்கள்: அன்பு, சேது, சேகர், கண்ணன், கார்த்திக்

பெட்டி படுக்கையுடன் அலுவலகம் வந்தது அன்பு மட்டுமல்ல அவனது குழுவும் தான்.

விக்ரமன் படத்தில் இருந்து ஒரு பாடல் ஒளிபரப்பாகிறது.... வேலையும் விரைவாக முடிகிறது.

காட்சி - 11

Delivery Date

அனைத்து வேலைகளையும் முடித்து விட்டு deployment க்கு அனுப்பியாகி விட்டது.

waiting for the client response.

நகம் கடித்துக்கொண்டு ஐவரும் காத்துக் கொண்டிருக்க. தொலை பேசி அழைப்பு வருகிறது.

வாசு: அன்பு, client கிட்ட இருந்து call வந்திருக்கு.

அன்பு: Issues எதுவும் இருக்கா வாசு?

வாசு: ஒரே ஒரு Issue தான் வந்திருக்கு. "unable to login".

அன்பு: என்ன username / password use பண்ணாங்க?

வாசு: admin/admin.

அன்பு: correct தான். one minute வாசு?

அன்பு: கார்த்திக் login module நீங்க தானே check பண்ணீங்க? hard-code எதுவும் பண்ணீட்டீங்களா ?

.......

கார்த்திக்: sorry sir, password is "PRIYA"...

அன்பு: இந்த ரணகலத்துளையும் உங்களுக்கு கிளுகிளுப்பு கேட்குது.

சிறிது நேரம் கழித்து...

வாசு: அன்பு first level UAT completed. client QA team will continue their testing. you did it அன்பு.

அன்பு: no வாசு, we did it...

மனக்கணக்கு

2013-10-10T12:37:00.000-07:00

செல்வம் நீ அமெரிக்கா போயி மூனு வருஷம் ஆச்சு, எப்போடா திரும்ப வருவ? அம்மாவ பாக்கனும்னு உனக்கு தோணலையா ?

இந்த வருஷம் வந்துருவேம்மா, சென்னைல ஒரு வீடு வாங்கணும். என்னோட friends குமாரு, கணபதி எல்லாரும் வாங்கிட்டாங்க, நானும் வாங்க வேண்டமா அதுக்குதானமா இங்க இருக்கேன். உனக்கு தெரியாதா?

நமக்குத்தான் ஊர்லையே வீடு இருக்கே கண்ணு அது போதாதா? சென்னைல எதுக்குப்பா வீடு?

எம்மா, நாலு வருசத்துக்கு முன்னால கணபதி, 25 லட்சத்துக்கு வாங்குன வீடு இப்போ 35 லட்சம் விக்குது.

ஏம்ப்பா கணபதி வீட்ட விக்கப் போறானா?

இல்லம்மா !!!

அப்புறம் அது எத்தன லட்சத்துக்கு வித்தா என்ன?

சும்மா இரும்மா உனக்கும் ஒன்னும் தெரியாது.

பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க நேர்ல பார்க்காம எதுவும் பேச முடியாதுன்னு சொல்றாங்க பா.

நேர்ல பார்க்கணும்னா, online ல வரச்சொல்லு Skype ல பேசுறேன்.

அதுக்கெல்லாம் அவங்க ஒதுக்க மாட்டாங்கப்பா.

இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல வந்துருவேன், முதல்ல வீடு அப்புறம் கல்யாணம். சரியம்மா?

நீ வந்தாலே போதும்பா.

--------*******-----------

என்ன செல்வம் போன்ல யாரு அம்மாவா? என்ன சொல்றாங்க?

ஆமா பாலா, ஊருக்கு வரச்சொல்றாங்க.

ஒரு தடவ போய் பாத்துட்டு வர வேண்டியதுதான?

போகலாம், ticket ஒன்னேகால் லட்ச ரூபாய் ஆகும் அதான் யோசிக்கிறேன். வீடு வாங்குறதுக்கு down payment க்கு மட்டும் 12 லட்ச ரூபாய் சேர்த்துட்டா போதும் அப்புறம் ஊருக்கே போயிடுவேன்.

சேத்துட்டீங்களா?

கிட்ட தட்ட 10 லட்சம் சேத்துட்டேன்.

VISA எப்போ முடியுது செல்வம் ?

2 மாசத்துல முடியுது extension apply பண்ணா இன்னொரு 3 வருஷம் கெடைக்கும்.

Extension க்கு apply பண்ண வேண்டியதுதான?

போதும் பாலா ஊருக்கு போயிற வேண்டியதுதான். extension approve ஆயிடிச்சின்னா அப்புறம் போக மனசு வராது.

இந்த ஊருக்குன்னு ஒரு ராசி இருக்கு செல்வம். வந்தவங்க யாரையும் திரும்ப விடாது.

கிரீன் கார்டு எல்லாம் வேண்டாமா செல்வம்?

எனக்கு ரேஷன் கார்டே போதும் பாலா.

ஆ ஹா ஹா ஹா...

--------*******-----------

7 நாட்களுக்குப் பிறகு

என்ன செல்வம் தூங்கலையா?

தூங்கிட்டுதான் இருந்தேன் பாலா, லேசா வயிறு வலிக்கிற மாதிரி இருந்தது.

மதியம் சாப்ட சாப்பாடு சேரலையா?

குமார் வீட்ல birthday party ல சாப்டேன். வெல கம்மியா இருக்கணும்னு வால்மார்ட் ல இருந்து expiry ஆன சிக்கன் வாங்கி சமச்சிட்டங்கலான்னு தெரியல !

ஆ ஹா ஹா ஹா...

ஆ, ஐயோ, அம்மா........

இது சரியா வராது செல்வம் வா உடனே ER (emergency room) க்கு போகலாம்.

இந்த நாசமாப் போன நாட்ல govt office மாதிரி 5 மணிக்கு மேல hospital லையும் மூடீர்ரானுங்க.

.......

.......

.......

பாலா கார speed limit க்கு உள்ளயே ஓட்டுங்க, இன்னைக்கி சனிக்கிழம வேற, மாமா எங்க வேணா நிப்பான். அய்யோ அம்மா...

நீங்க பேசாம வாங்க செல்வம் நான் பாத்துக்கிறேன்.

ER ல்

செல்வம், form fill பண்ணனும் உங்க இன்சூரன்ஸ் கார்டு கொடுங்க.

என்னோட wallet ல இருக்கு பாலா எடுத்துக்கோங்க.

.....

.....

.....

செல்வம் எல்லா formalities ம் முடிஞ்சது. நான் இங்க wait பண்றேன். எதாவது வேணும்னா சொல்லுங்க.

--------*******-----------

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு

ரொம்ப thanks பாலா.

no problem செல்வம்.

அம்மாகிட்ட இருந்து போன் வந்ததா?

ஒரு தடவ பண்ணாங்க, நானே சமாளிச்சிட்டேன்.

Thanks பாலா.

--------*******-----------

3 வாரங்களுக்குப் பிறகு

செல்வம், உங்களுக்கு mail வந்துருக்கு.

CHASE லிருந்து credit card தர்றேன்னு மெயில் வந்துருக்கா?

இல்ல செல்வம், NT Health னு போட்ருக்கு. hospital bill னு நெனைக்கிறேன்.

குடுங்க பாக்குறேன்.

.....

.....

.....

எவ்வளவு bill வந்துருக்கு செல்வம்?

$18,393.44

Insurance company எவ்வளவு pay பண்ணுவாங்க?

$2,000.00

ஆசிரியர் பா

2013-09-04T15:56:00.000-07:00

இறைவன் ஈன்ற
ஆசுடைய மாக்களை
ஆசு இரிய மனிதர்களாக்க - எண்ணையும்
எழுத்தையும் அறிவித்து, இவன்
இவன்தான் என அண்டத்தை அறியவைத்த ஞாயிறு

எங்கள் கண்கள் காணாது காட்சிகளை
ஞானம் எனும் நீங்கள் அருளிய
ஒளி இல்லையெனில்.

விண்ணைத்தொட
எங்களை ஏற்றுவித்த ஏணி
விந்தைகள்
பலவும் அறியவைத்த ஞானி

போற்றுதலுக்கு உரியவ(ர்)ன் இறைவன்
(மட்டும்) அல்ல, அவனின் படைப்பை
முழுமையாக்கிய ஆசிரியர்தான்.

என்னை ஏற்றிவிட்ட படிகள்

தொடக்கம்
திரு. சௌந்திரராஜன்

நடுநிலை
திருமதி. தங்கரத்தினம் (நிஜப்பெயர் மட்டுமல்ல, காரணப் பெயரும்கூட)
திரு. தங்கச்சாமி
திருமதி. கனலட்சுமி
திருமதி. ரீட்டா

மேல்நிலை
திரு. கந்தசாமி
திரு. ராமசாமி
திரு. பாண்டியராஜன்

உயர்நிலை
திரு. மூர்த்தி
திருமதி. அய்யம்மாள்
திரு. ராஜாமணி
திரு. ஸ்ரீனிவாசன்

இளங்கலை
திரு. துளசிதாஸ்
திரு. ராமசாமி
திரு. வேலாயுதம்
திரு. பெருமாள்சாமி
திரு. சிங்காரவேலன்

முதுகலை
திரு. வெங்கடேஷ்பாபு
திருமதி. மாயா
திருமதி. சோபின் சீலி
திரு. ஜான்
திரு. ராமலக்ஷ்மி

மிதிலையை தேடி

2013-07-17T17:31:00.000-07:00

"ஆறு வருஷமா ஒரே Company ல வேலை பாக்குறேன்னு சொல்லி, பொண்ணு வீட்ல என்ன வேணாம்னு சொல்லிட்டாங்க"

சமீபத்தில் மணமகள் தேடி வரும் நண்பர் என்னிடம் கூறியது.

கம்பராமாயணத்தில் சிறந்த பகுதி "சுந்தர காண்டம்" என்பது பொதுவான கருத்து. ஆனால், எனக்குப் பிடித்த பகுதி "அயோத்தி காண்டம்". அதன் காரணம், (Handsome) ராமனும், (Gorgeous) சீதையும் சந்தித்துக் கொண்ட அந்த நிகழ்வுகளை அவர் விளக்கிய விதம்.

"பெண் பார்க்கும் படலத்திற்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன்".

மன்னிக்கணும், இன்னும் நான், என்னப்பத்தி உங்ககிட்ட அறிமுகம் செஞ்சுக்கல.

எம் பேரு வெங்கடேசன் ராஜாராம்.

நீங்க என்ன "வெங்கட்" ன்னே கூப்பிடலாம். M. C. A படிச்சிட்டு, ஒரு தனியார் நிறுவனத்துல வேலை பார்க்கிறேன். ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னாலதான் MIDDLE CLASS ங்கிற STATUS ல இருந்து UPPER MIDDLE CLASS ங்கிற STATUS க்கு UPGRADE ஆனேன் (ஊதிய உயர்வுக்குப் பின்).

அப்பா, GOVT. EMPLOYEE (கையூட்டு பெற முடியாத, பெற விரும்பாத துறை), இன்னும் 2 YEARS ல RETIRED ஆயிருவார். அம்மா அன்பான குடும்பத் தலைவி.

கூடப் பொறந்தவங்க இல்லை. அப்பா, அம்மாவுக்கு ஒரே பையன். அவங்க சொல்றபடி கேக்குற நல்ல பையன் (அப்படீன்னு அவங்க நெனச்சிக்கிட்டு இருக்காங்க).

எனக்கு பொண்ணு பாக்கும் போது நடந்ததத்தான் உங்ககிட்ட சொல்லப் போறேன்.

என்னோட FRIENDS எல்லோரும் CAMPUS லையே SELECT ஆயிட்டாங்க, நான் மட்டும்தான் தேடி அலஞ்சிகிட்டு இருந்தேன்.

என்ன சொல்றேன்னு புரியலையா? படிக்கும்போதே LOVE பண்ணி, அப்புறம் கல்யாணம் பண்ணி செட்டில் ஆயிட்டாங்க. நான் மட்டும்தான் எங்க அப்பா அம்மாவோட RECOMMENDATION காக WAIT பண்ணேன்.

பொண்ணு தேட ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னால, அம்மா கிட்ட என்னோட REQUIREMENTS எல்லாம் சொன்னேன். அதையே உங்ககிட்டையும் சொல்றேன்.

1. SLIM மா அழகா இருக்கணும், குறிப்பா என்ன விட COLOR ரா இருக்கணும்.

இதே மாதிரி பொண்ணுங்களும் கேட்டா, உனக்கு எப்படி கல்யாணம் ஆகும்.?

2. B. E / M.C.A / M.Sc படிச்சிருக்கணும்.

எதுக்கு வேலைக்கு அனுப்பலாம் னு PLAN னா?

3. உயரம் 5, 6" to 5, 8" இருக்கணும்

கல்யாணத்துக்கு பொண்ணு வேணுமா, இல்ல Military க்கு ஆள் வேணுமா?

4. நகை, பணம்னு எதுவும் வேண்டாம்

பரவயில்லையே... ஆச்சர்யகுறி

5. UPPER MIDDLE CLASS FAMILY யா, வீட்டுக்கு ஒரே பொண்ணா இருந்தா பரவால்ல.

இப்போ புரியுது உன்னோட தாராள மனசும், தொலைநோக்குப் பார்வையும்.

6. கவிதை எழுத தெரியனும், குறைந்தபட்சம் ரசிக்கவாவது தெரியனும்.

எதுக்கு, உன்னோட கிறுக்கள்கள வசிக்க ஒரு ஆளாவது வேணுமோ?

7. தலைமுடி இடுப்பு வரைக்கும் இருக்கணும்.

இப்பெல்லாம், பொண்ணுங்களுக்கும் வழுக்கை விழுது, ரொம்ப கஷ்டம்....

8. நல்லா "தமில்" பேசத் தெரியனும்.

உனக்கு "தமிழ்" னு சொல்லவே தெரியலையே...

நான் சொன்ன ஒவ்வொரு POINT க்கும் நீங்க உங்க மனசுக்குள்ள பச்ச, பச்சையா என்ன நினைச்சீங்கன்னு, எனக்கு நல்லா தெரியுது.

வேலைக்கு APPLY பண்ணும்போது கூட, நான் இவ்வளவு சிரமப்படலங்க. ஆனா, இந்த பொண்ணுங்க வீட்ல கொடுக்க தயார் பண்ண BIO-DATA இருக்கே, அத முடிக்கிறதுக்குள்ள போதும், போதும்னு ஆயிடிச்சி. ஒரு வழியாக தரகர் கிட்ட MODEL ஒன்ன வாங்கி, அம்மா, அப்பா, உதவியோடு கடைசியாக எனக்குன்னு ஒரு BIO-DATA தயார் பண்ணிட்டேன்.

அதுக்கு முன்னால வரைக்கும், சினிமா பாக்குறது இல்லாம எனக்கு வேற எந்தப் பொழுது போக்கும் கிடையாது.  எனக்கு BIO-DATA மாதிரி கொடுத்த மகராசன், "புத்தகம் படிப்பது" னு அவரோட பட்டியல்ல போட்டு இருந்தாரு. நல்லா இருந்ததுன்னு அத சுட்டு என்னோட BIO-DATA ல போட்டுக்கிட்டேன். ஒருத்தங்க கிட்ட இருந்து நல்ல விசயத்த கத்துக்கிறது நல்லதுதான, அதுனால தான்.

என்ன கொடுமை சரவணன் இது?

இப்போதாங்க முக்கியமான கட்டம், "PHOTO".

நம்ம ஊர்ல, ஒரு STUDIO ல கூட யாருக்கும் PHOTO எடுக்கவே தெரியலங்க.

இப்போ என்ன எடுத்துக்கோங்க, நேர்ல பார்க்க எவ்வளவு SMART டா, HANDSOME மா இருக்கேன்.

கடவுளே...

PHOTO ல பார்த்தா, ரொம்ப சுமாராத்தாங்க தெரியுது.

ஜட்டில அய்யய்யோ தப்பு, சட்டியில என்ன இருக்கோ அது தான அகப்பைல வரும்.

என்ன செய்ய? சுமாரா இருந்தாலும் போதும்னு, இருக்குற PHOTO வ குடுத்தேன். பெருசா எந்த RESPONSE ம் இல்ல.

கல்யாண வீடு, கோவில்னு ஒன்னு விடல. சொந்தகாரங்க யாரு கல்யாண  பத்திரிக்க குடுத்தாலும் சரி, எந்த நாளா இருந்தாலும், எந்த ஊரா இருந்தாலும் பரவாயில்லன்னு OFFICE க்கு LEAVE போட்டிட்டு கூட சுத்திப் பாத்தேன். ஒன்னும் அமையல.

இதுவரைக்கும் ஜாதக பொருத்தம் பார்க்க குடுத்த காசுல சென்னைல ஒரு வீடே வாங்கி இருக்கலாம்.

கொஞ்ச நாள் போனதுக்கப்பறம் எங்க அம்மாவே சொல்லிடுவாங்க. இந்த STAR க்கு, இந்த PLANET க்கு இந்த SATELLITE தான் பொருந்தும்னு. எங்க அம்மா பொருத்தம் பார்த்து சரின்னு சொன்னாதான் அடுத்து ஜோசியர்கிட்ட போறது.

அப்படித்தான் ஒரு நாளு அந்தப் பொண்ணோட ஜாதகம் வந்தது. அம்மாவும் பொருத்தம் இருக்குதுன்னு சொல்லிட்டாங்க. அப்புறம் என்ன பொண்ணப் போய் பாக்க வேண்டியதுதான். என்னோட முதல் அனுபவம்.

டார்க் பிரவுன் கலர் புடவை ல வந்தது பொண்ணு. நல்லா இல்லேன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா கொஞ்சம் அதிகமா சதைப்பிடிப்போடு இருந்தது. பெங்களுர்ல வேலை பாக்குறதா சொன்னாங்க.

சினிமா பார்த்து வளர்ந்த பலவீனமான கூட்டத்துல நானும் ஒருத்தன், அதனால பெட்டர்மாஸ் லைட் டேதான் வேணும்னுட்டு, அந்தப் பொண்ண வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்.

அதுக்கு அடுத்த வாரம் எங்க வீட்ல இருந்து போன் பண்ணாங்க, எங்க ஊர்லையே இன்னொரு பொண்ணு இருக்குதுனு. அவங்க அந்தப் பொண்ண ஏற்கனவே பாத்துட்டாங்கலாம், எல்லாருக்கும் புடிச்சிருக்குதாம், நான் வந்தா மட்டும் போதும், பேசி முடிச்சிரலாம்னு சொன்னங்க.

வெள்ளிகிழமை OFFICE க்கு போறதுக்கு முன்னாலையே "லூயிஸ் பிலிப்பே" ஷோ ரூம்க்கு போய் லைட் கலர்ல ஒரு ஷர்ட் வாங்கிட்டேன். அந்த மாதிரி ஷர்ட்லதான் நான் கொஞ்சம் ப்ரைட்டா தெரிவேன். அடுத்த நாள், சலூன்ல போய் ஷேவ் பண்ணிட்டு காலைலையே ரெடி ஆயிட்டு, சாயங்காலம் வரைக்கும் வெயிட் பண்ணேன்.

05:00 மணிக்கு கிளம்பி பொண்ணு வீட்டுக்கு போனோம், முதல் மாடில வீடு. படில ஏறி உள்ள போகும் போது பொண்ணோட அம்மா வந்தாங்க. எங்கள ஹால்ல உட்காரச் சொல்லிட்டு, ரூக்குள்ள போயிட்டாங்க கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி வந்தாங்க. காபி, பலகாரம் எல்லாம் பொண்ணோட அம்மாதான் குடுத்தாங்க. கடைசி வரை பொண்ணு வெளிய வரவே இல்ல. எங்க மாமா "பொண்ண கூப்பிடுங்கன்னு" கேட்கவே செஞ்சிட்டாரு. அப்புறமா பொண்ணு வெளிய வந்தாங்க. என்னோட முதுகிக்கு பின்னால நின்னிட்டு அப்படியே உள்ள போயிட்டாங்க. அடுத்த 2 நிமிஷத்துல நாங்களும் கிளம்பிட்டோம். கடைசிவர பொண்ணப் பாக்கவே இல்லை.

ரெண்டு நாள் கிழிச்சிதான் விசயமே தெரியவந்துச்சி, எங்க அம்மா, அப்பாவ பாத்துட்டு நானும் கலரா இருப்பேன்னு பொண்ணோட அம்மா தப்பா நினைசிட்டாங்களாம். என்ன முதல்லையே பாத்திருந்தா, எங்கள பொண்ணு பாக்க வரச்சொல்லி இருக்க மாட்டங்களாம்

அதுக்கு அப்புறம் தான் கண்ணாடில என் முகத்த இன்னொரு தடவ நல்லா பார்த்தேன். என்னுடைய கற்பனை மனைவிக்கு அதுவரைக்கும் போட்டிருந்த மேக்கப்ப கொஞ்சம் மாத்திட்டேன். ரெண்டு மூணு வாரம் ஆயிரிச்சி மனசுல பட்ட அந்தக் காயம் சரியாக.

அதுக்கப்புறம் எங்க வீட்ல தெளிவா சொல்லிட்டேன், நான் கலர் கம்மிதான்னு முதல்ல சொல்லிரனும்,போட்டோவயும் காட்டிரணும்.அதுக்கப்புறமும் பொண்ணு வீட்ல புடிச்சிருந்தாவேணா  போயி பொண்ணப் பாக்கலாம். இப்படி சும்மா சும்மா அவமானப் படமுடியாதுனு.

நான் சொன்ன மாதிரியே எங்க வீட்லயும்,என்னப்பத்தி சொல்லி போடோவையும் காட்டி ஒரு பொண்ண முடிவு பண்ணாங்க. ரெண்டுபேர் வீட்லையும் எல்லாருக்கும் புடிச்சி போச்சி. நானும், பொண்ணும் நேர்ல பாக்கணும் அவ்வளவுதான். பொண்ணு, சென்னைலதான் வேலை பாக்குறதா சொன்னங்க. அதனால ரெண்டுபேர் வீட்லயும் பெரியவங்க சென்னைக்கு வந்துட்டு, வடபழனி முருகன் கோவில்ல வச்சி பொண்ணு பாக்குறதா பேசி முடிச்சாங்க.

வெள்ளிக்கிழம காலைலே எங்க அப்பா, அம்மா MORNING TRAIN ல சென்னைக்கு கிளம்பிட்டாங்க. கிளம்புறதுக்கு முன்னால எனக்கும்,பொண்ணு வீட்டுக்கும் போன் பண்ணி "கிளம்புரோம்னு" சொல்லிட்டாங்க.

ஒரு மூணு மணிநேரம் கழிச்சி மறுபடியும் எங்க அம்மா எனக்கு போன் பண்ணாங்க. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, பொண்ணோட தம்பி எங்க அப்பாகிட்ட போன்ல பேசினதாகவும், நாளைக்கு பொண்ணு வீட்ல இருந்து யாரும் கோவிலுக்கு வரப்போறது இல்லைன்னு சொன்னதாகவும், சொன்னங்க. வேற எதுவும் சொல்லாம உடனே கட் பண்ணிட்டாங்காலமா. மறுபடி எங்க அப்பா போன் பண்ணா, யாருமே எடுத்து பேசலன்னு சொன்னங்க.

வெறுப்பின் உச்சத்துக்கே போன என்னோட அப்பாவும், அம்மாவும் அடுத்த ஸ்டாப்லயே இறங்கி அப்படியே திரும்ப ஊருக்கு போயிரலமானு முடிவு பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் நான் தான் சமாதனப் படுத்தி சென்னைக்கு வரச்சொன்னேன்.

திங்கள் கிழமை திரும்ப எங்க ஊருக்கு போன அப்பா, தரகர்கிட்ட விசாரிக்கும் போதுதான் தெரிய வந்தது. அந்தப் பொண்ணு, கூட வேலை பாக்குற பையனை வீட்ல சொல்லாம ஏற்கனவே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதாம். இந்த விஷயம் அவங்க வீட்டுக்கே வெள்ளிகிழமதான் தெரியுமாம். கோபமா போன எங்கப்பா, இந்த விஷயம் தெரியவும் பொண்ணோட அப்பாவுக்கு அறுதல் சொல்லிட்டு பாவமா திரும்பி வந்தாரு.

இந்த மாதிரி மொத்தமா நாலு Incidents நடந்தது எனக்கு. அதுக்கப்புறம், இனிமே பொண்ணே பாக்கப் போறதில்லன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். இந்த சமயத்துலதான் வேலை விஷயமா வெளிநாடு போக வேண்டி வந்தது. இத காரணமா வச்சி எங்க வீட்ல சொல்லிட்டேன். நீங்களே ஒரு பொண்ண பார்த்து முடிவு பண்ணி, கல்யாணம் Fix பண்ணிட்டு, என்னக்கு சொல்லுங்க தாலி கட்டுறதுக்கு மட்டும் நான் வர்றேன்னு.

5 மாசத்துக்கு அப்புறமா, மறுபடியும் கல்யாணப் பேச்சு ஆரம்பிச்சது. "பொண்ணு வீட்ல பாக்கணும்னு சொல்றாங்க"னு எங்கம்மா போன் பண்ணாங்க. SKYPE ல பார்க்கலாம்னு DATE, TIME Fix பண்ணிட்டோம்.

அந்த நாளும் வந்துச்சி, SKYPE ல VIDEO வ ON பண்ணா CALL  CUT ஆகுது. LOW BANDWIDTH காரணமா ரெண்டு பேருடைய முகம், ரெண்டு பேருக்கும் தெரியல. மறுபடியும் இன்னொரு நாள் TRY பண்ணினோம், அப்பாவும் இதே PROBLEM தான்.

இதுக்கு இடைல என்ன நடந்ததுன்னு தெரியல, பொண்ணு வீட்ல ஒத்துகிட்டு கல்யாணத்துக்கு நாள் பார்த்துட்டாங்க. நான் இல்லாமலே நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சது.

நிச்சயதார்த்த போட்டோ தான் எனக்கு அனுப்பினாங்க.போட்டோ வ பார்த்துட்டு மோசம் இல்லன்னு தோணுச்சி.கல்யாணத்துக்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாலதான் ஊருக்கு போனேன், என் வருங்கால மனைவியை பார்க்க.

பொண்ணு, அவங்க பாட்டி வீட்ல இருந்தாங்க. எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துலதான் அவங்க பாட்டி வீடு, என்னப் பாக்க  வெட்கப்பட்டுகிட்டு கதவுக்கு பின்னால போய் ஒளிஞ்சிருந்த டார்லிங்க, எங்க அம்மாதான் வெளிய கூட்டி வந்தாங்க.

1. Slim மா, அழகா, என்ன விட COLOR ரா.

2. M.Sc படிப்பு

3. உயரம் 5, 6"

4. நகை, பணம் - (இஹிஹிஹி )

5. Upper Middle Class Family, வீட்டுக்கு ஒரே பொண்ணு.

6. கவிதை ரசிக்க தெரியும்.

7. தலைமுடி இடுப்புக்கு மேல வரைக்கும்.

8. நல்லா "தமில்" பேச தெரியும்.

இன்னமும் நம்ப ஊர்ல யாருக்கும் சரியா PHOTO எடுக்க தெரியல.

கல்யாணத்துக்கு இன்னும் 6 நாள் காத்திருக்கனுமா...?

தந்தி

2013-07-16T15:24:00.003-07:00

163 வருடங்களாக இயங்கிவந்த தந்தி சேவைக்கு, ஜூலை 14 ம் நாள் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. தரித்திரத்தின் காரணமாக நிறுத்தப்பட்ட தந்தி சேவை இனி சரித்திரத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும்.

இனிவரும் ஆண்டுகளில், "வரலாற்றில் இன்று" என்று ஜூலை 14 ம் நாள், இந்திய தந்தி சேவையும் சேர்த்து தொலைக்காட்சியில் காட்டப்படும்.

80 களின் இடையில் விஸ்வரூபம் எடுத்து இயங்கிய இந்த சேவையில், சமயங்களில் 6 கோடி தந்திகள் கூட ஒரே நாளில் அனுப்பிய மெடிக்கல் மிராக்கில்களும் அடங்கும்.

இது போன்ற பல சாதனை விளக்கப் பட்டியல்களை பல முறை நீங்கள் சமீபத்தில் படித்திருப்பீர்கள் என்பதால், மேலும் உங்களை புள்ளி விவரம் கொடுத்து சலிப்பை ஏற்படுத்த விரும்பாமல் சொல்ல விரும்பிய செய்திக்கு வருகிறேன்.

நான் கொடுத்த முதல் (கடைசி) தந்தி...

அப்போது நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அரையாண்டு தேர்வு விடுமுறையில்,வீட்டில் இருப்பவர்களின் உயிரை தவணை முறையில் எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். இதே சமயத்தில் ஊரில் இருந்து மாமாவின் புதல்விகள் இருவர் விடுமுறையில் என்னிடம் அடி வாங்கு வதற்கு என்றே பாட்டி வீட்டிற்கு வந்திருந்தனர்.

பாட்டி வீடும், எங்கள் வீடும் வெகு அருகில் இருந்தன. விடுமுறையில் என்னுடைய முக்கிய பொழுதுபோக்கு என்னவென்றால் அக்கா, தங்கை, தம்பி (தம்பி,தங்கை இருவரும் சித்தியின் வாரிசுகள்) மற்றும் மாமா மகள்கள் அனைவரையும் பட்டியல் போட்டு பந்தாடுவது.

அரைமணிக்கு ஒரு முறை யாராவது ஒருவர் என் அம்மாவிடம் என்னைப் பற்றிய புகாருடன் பஞ்சாயத்துக்கு போய் நிற்ப்பார்கள். எங்கள் வீட்டின் IRON MAN வரும் வரை இது இப்படியே தொடரும்.

இந்த சமயத்தில் ஒரு நாள், காலை 10:00 மணி ஆகியும் அன்றைய அடிகளை வாங்க அன்னக்கிளிகள் வரவில்லை. சிறுது நேரம் கழித்து பாட்டிதான் வந்தார். மாமாவின் மூத்த மகள் பூப்படைந்து விட்டதாகவும் அந்த செய்தியை மாமாவின் வீட்டுக்கு தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

அன்றைய தினம் எங்களின் உற்றார் உறவினர் யார் வீட்டிலும் தொலைபேசி கிடையாது. விரைவாக செய்தி அனுப்ப தந்திதான் ஒரே வழி, கையில் கொஞ்சம் காசு கொடுத்து (சுருக்கமாக) தந்தி கொடுக்க என்னை அனுப்பினர்.

இந்த நிகழ்விற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு, எங்கள் வகுப்பு ஆசிரியை தங்கரத்தினம் அவர்கள், அவரின் சொந்த ஆர்வத்தாலும், தன்னுடைய மாணவர்களின் நடைமுறை வாழ்விற்கு தேவையான அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளவும் பல முயற்சிகளையும் எடுப்பார்கள். அதில் ஒன்றுதான் தந்தி எவ்வாறு அனுப்பவேண்டும் என்பது குறித்த விளக்க வகுப்பு.

"நானெல்லாம் எதுக்கு தந்தி அடிக்கப் போறேன்", என்ற எண்ணத்தில் அரைகுறையாக ஏதோ கற்றுக்கொண்டதாக நினைவு.

பணத்தை வங்கிக் கொண்டு, கோவில்பட்டி மெயின் ரோடு, பாரத ஸ்டேட் வங்கிக்கு அருகில் இருந்த தந்தி அலுவகத்திற்கு சென்றேன். அலுவலரிடம் இருந்து படிவம் பெற்றுக்கொண்டேன். அனுப்புநர் மற்றும் பெறுனர் குறித்த விவரம் நிரப்பப்பட்டு விட்டது. அடுத்தது செய்தி...

முதலில் அனுப்ப வேண்டிய செய்தியை தனியாக ஒரு காகிதத்தில் எழுதினேன்.

"<பெயர்> ~~குத்த வச்சிட்டா~~ "

"<பெயர்> ~~சமஞ்சிட்டா."~~

நல்லா இல்லையே, சரி இப்படி சொல்லுவோம்.

"<பெயர்> பெரிய மனுசி ஆயிட்டா. மஞ்சள் தண்ணி நாளைக்கு ஊற்றுகிறோம். உடனே வரவும் "

அடுத்து தான் "Mission: Impossible", இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்வது எப்படி?

இத அப்படியே மாத்துவோம், அவ்வளவு தானே. என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டு பலமுறை முயன்றும் செய்தியை தொடங்கக்கூட முடியவில்லை. தந்தி அலுவலரிடமும் உதவி கிடைக்கவில்லை. அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது, அருகில் மிடுக்கான உடை அணிந்த ஒருவர் தந்தி படிவத்தை பூர்த்தி செய்து கொண்டிருந்தார். அவரிடம் உதவியை நாடலாம் என்று முயன்று பார்த்தேன்.

நான் கூறிய செய்தி அனைத்தையும் முழுமையாக கேட்டுவிட்டு, என்னைப் பார்த்து "என்ன படிக்கிற" என்றார். 8 ம் வகுப்பு என்று நான் கூறியதும். என்னையும் இந்த சமுதாயத்தையும் கடுமையாக சாடினார். 8ம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவனுக்கு இந்த சாமர்த்தியம் கூட இல்லையே என்று. போனால் போகட்டும் நமக்கு உதவி செய்தால் போதும் என்று நினைத்தேன் ஆனால் கண்டிப்பாக மறுத்துவிட்டார்.

வேறு வழியில்லாமல் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டேன், வேறு யாரிடம் உதவி கேட்கலாம் என்று காத்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான் முந்தய அந்த மிடுக்கு மனிதரை கவனித்தேன். அவரும் செய்தியை சொந்தமாக எழுதவில்லை, யாரோ எழுதிக் கொடுத்ததை அச்சு பிறளாமல் பிரதி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

இனி யாரிடமும் உதவி கிடைக்காது என்பதால், என்னிடம் இருந்தே உதவியை பெற்றுக்கொள்வது என்று முடிவு செய்து மீண்டும் நான் ஏற்கனவே எழுதி வைத்த செய்தியை மொழி மாற்றம் செய்ய முயன்றேன்.

"<NAME> IS BIG LADY NOW. YELLOW WATER TOMORROW. START NOW".

இந்த செய்தி பொறிக்கப்பட்ட படிவம் அலுவலரின் கைக்கு மாறியது. எந்த சலனமும் இல்லாமல் அவரும் வங்கிக் கொண்டார். செய்தியும் காற்றில் பறந்தது.

அன்று மாலையே என்னுடைய மாமாவும், அத்தையும் வந்ததன் மூலம், நான் அனுப்பிய தந்தி அவர்களுக்கு சென்று விட்டது, புரிந்தும் விட்டது என்பதை நினைத்த போது, கொல்கத்தாவில் இருந்து டைமண்டு ஹார்பர்க்கு முதல் தந்தி அனுப்பியவரின் வெற்றிக்களிப்பை அன்று நான் உணர்ந்தேன்.