DÜNYA BİLE DÖNÜYORSA BEN DE DÖNERİM! :)

"Sistemin Farklı Olmasını Dilerdim"

2012-02-13T04:20:00.001+02:00

Dün Facebook'ta şöyle bir yazıyla karşılaştım:

Millete bir sordum "doğru mu bu?" diye, doğru diyen oldu...Bugün bu fotoğrafı gördüğümde işin farklı bir boyutunun daha olduğunu fark ettim. Biraz araştırdım, Sağlık Bakanlığı SGK kapsamındaki birçok ameliyatı da listeden çıkarmanın derdine düşmüş, biyolojik erkeklere yapılan penis operasyonları bile liste dışı tutulmaya çalışılmış hatta yanlış anlamadıysam... Cinsiyet geçişi ameliyatlarının böyle bir durumda muhtemel ahvali aşikar...
Malum, Tam Gün Yasası çıktı çıkalı ameliyat tarihi almaya çalışıyorum, alamıyorum. Hacettepe Psikiyatri Bölümü'nün Transseksüalite konusundaki yetkili kişisi ve uzmanı olan psikiyatristimin yardımına başvurduğumda da sonuç alamadım, alamıyorum. Kime sorsam "acil ameliyatlar bile yapılamıyor" diyor. Şimdiye kadar 'ha oldu ha olacak' diye beklememin, ameliyatlar için de ısrarla Hacettepe'yi tercih etmemin birkaç sebebi vardı. Önce sağlığımdan kaynaklı sebepler: Hacettepe'nin hijyen ödülleri, doktorları tanımam, doktorları daha önce hastalığımla ilgili bilgilendirmiş olmam, özel oda vs. Sonra trans olduğum için taşıdığım hassasiyetlerin orada karşılanması: Hemşiresinden hasta bakıcısına kimsenin transfobik yaklaşmaması, kimlik adım yerine kullandığım bir ismim olup olmadığını doğrudan sormaları vs. E tabii ki bir de para, devlet hastanesinde bu kadar iyi şartı bulabilirken neden paralı olacaktım ki ameliyatı? Fakat yeni sağlık düzenlemeleri tüm ümitlerimi söndürdü. Ameliyatı özelde olmak zorunda kalacağım gibi görünüyor. Ama bugün bu fotoğrafı görüp araştırınca kendi derdimin dışına çıkıp büyük tabloyu görmemi sağlayan bir ışık yandı beynimde. Zaten artık devlet hastanesi diye bir şey kalmamış ki... Sosyal Güvence diye bir şey yok, bir şirket gibi yönetiliyor Sağlık Bakanlığı. Sosyal Devlete inanan biri olarak bu farkındalık bende hayal kırıklığına sebep oldu... Ben kendi hayatımla ilgili birçok şey diliyorum: 'keşke boyum daha uzun olsaydı' diyorum, 'keşke daha uzun bir yüzüm olsaydı' diyorum, keşke 'ilkokul ikide koşup burnumu çatlatmasaydım :) ' diyorum, keşke 'teyzem beni böyle de sevebilse' diyorum, 'keşke ameliyatımı bir an önce olabilsem' diyorum; ama daha büyük pencerede kendim ve hepimiz için tek bir dileğim var: "Sistemin farklı olmasını dilerdim!" İşte ilham kaynağım: Amerika'dan bir trans erkek...

Johan Gibi Güçlü...

2011-12-05T01:41:00.000+02:00

Samimi, içten ve duygusal... (notların Türkçeleri aşağıda)

- Merhaba, Ben Jonah!
- Mutlu gorunuyorum, degil mi?
- Ama degilim. Bu gordugunuz benim taklidim.
- Ama ben gercek Jonah Mowry, seyler yaptim.
- Seyler ki, gurur duymuyorum!
- Kendimi kestim, yara izlerim var.
- Intihar cogu zaman bir ihtimaldi.
- Ilk kez ikinci sinifta kendimi kestim.
- Hergun zorbaliga maruz kaldim. Bu birinci sinifta basladi!
- Gelecek ay sekisinci sinifa baslayacagim.
- Buna hazir degilim. Sadece bir arkadasim kaldi.
- Digerleri liseye basliyorlar
- Korkuyorum
- geriye donmekten
- bircok insan benden nefret ediyor
- bilmiyorum neden?
- Fakat sanirim biliyorum
- cunku bende kendimden nefret ediyorum gibi.
- Ibne, Pust, Yarrak, Beyinsiz Vajina Temizleyicisi, Homo, Got
- Liste boyle devam ediyor
- bunu daha fazla yapamam
- Bu buyuk yikimdan yoruldum
- ve yeniden kendimi sadece yikim olarak kurgulamaktan
- Fakat
- Hicbir yere gitmiyorum
- Çünkü ben bundan daha gucluyum
- ve
- burada olmak icin bir milyon sebebim var!

Romeos

2011-11-29T20:42:00.000+02:00

Kuir Fest'te izlediğim bir diğer trans erkek filmi de Romeos'tu. Cinsiyet geçişinde olan bir trans erkeğin bir geye aşık olması üzerine kurulu olan hikaye, bir drama olarak özetlenebilir. Filmi anlatmamak için bilgi vermiyorum; ama birçok yönden beğenmedim filmi... Örneğin, Tomboy'un en büyük avantajı aktörün gerçekte de trans olmasıydı, bu filmden çıkar çıkmaz "tüm gördüklerime rağmen Miriam/ Lukas'ı oynayayan aktörün trans olduğuna inanmamın imkanı yok, bence kesin cisgender (doğuştan/biyolojik) erkekti, rol yapıyorum diye bağırıyordu oyunculuğu" dedim. Film de ajitasyona varacak şekilde sürekli drama odaklanmıştı. Ayrıca trans-gey aşkını ele alış biçimi de bence politik olarak hatalıydı... Hemcinsinden hoşlanan transların duyduğu ayrımcı sözlere de pek az yer verilmişti bence...
Sözün özü: "Bu kadar kötülediği film ne menem bir şey ola " diyorsanız izleyin tartışalım efendim : )

Tomboy

2011-11-23T00:37:00.000+02:00

Bugün benim hikayemden onlarca şey taşıyan bir film izledim. Oyunculuklar o kadar gerçekti ki, bunun bir tek yolu olabilir diye düşündüm. Haklıymışım, internetten röportajına baktım, başrol oyuncusu tiyatro okuluna bile gitmemiş on bir yaşında bir çocuk, " senin de gördüğün gibi, içimde bir erkeğim; ama bir değişim geçirmeyi düşünmüyorum" diye anlatıyor kendini röportajda. Ancak bir trans bunu o kadar gerçek yapabilirdi, tüm hayal kırıklıkları, tüm sıkışmışlık ve gizlenme-saklama hissini, küçük mutluluklarını bu kadar doğru ve küçük hareketlerle verebilirdi... Filmle ilgili eleştirilerim de var tabii ki; ama izlememiş birine anlatıp önyargı oluşturmak istemem. Yorum yapanlar olursa tartışırız : ) İzleyiniz kısacası...

http://www.imdb.com/media/rm3213802752/tt1847731

Tam Gün Yasası Yere Batası

2011-10-22T00:22:00.001+03:00

Hayatımıza "Tam Gün Yasa Tasarısı" olarak girdi. Devletin sunduğu dış ambalaj "daha çok çalıştıralım, zaten çok kazanıyorsun; ama daha çok kazan" gibi bir şey olsa da esas hedef muayenehaneleri bitirmekti. Muayenehane en çok kimde var? Profesörlerde, doçentlerde... Kısaca AKP, "üniversite hastanesi yan gelip yatma yeri değildir arkadaş" gibi bir fevri çıkış yapıyordu yine, oysa orda da kimsenin yan gelip yattığı yoktu. [Ekşi'deki yorumların ilk sayfasına da bir göz attım 8 var, 10 var hoşuma giden]

Sosyal devletin gereği sağlık hizmetlerinin ücretsiz olmasını kapsamaz mı, muayenehane buna tezat düşmüyor mu derseniz hakkınız var. Ha, evet, özellikle büyük şehirlerde profesörlere falan ulaşmak zor oluyordu, muayenehaneye yönlendirmeler oluyordu (Hipokratın kemikleri sızlıyordu), doğru.... Fakat tasarının elle tutulur yanı da yoktu. Doktoru haftada 100 saat çalıştırırsan, ne elde edersin? Hasta bir doktor? Bitik bir doktor? Verimsizlik? Bıkkınlık? Kısacası "Türk Tabipleri Birliği, Sağlık Emekçileri Sendikası ve Devrimci Sağlık-İş'in'in ortak kararıyla tam gün yasa tasarısına karşı, İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde yürüyüş yapmıştı. Ayrıca yasaya karşı yapılan eylemler kapsamında doktorlar bir gün iş bırakmıştı. " ve haklılardı. Fakat doktorlar, tıp öğrencileri; protesto, eylem ne yaptılarsa işe yaramadı. "Kılıfına uydurulmuş tiranlık"la yönetildiğimiz için Anayasa Mahkemesi ve Danıştay'dan dönen tasarı bir "Kanun Hükmünde Kararname" ile yasa oldu [KHK nedir bakınız, kılıfına uydurulmuş tiranlık deyişimin sebebi budur].

Yasa çıktı, ne oldu? Profesörler patır patır istifa etmeye başladı, özel hastanelere geçtiler; muayenehanesi olup henüz istifa etmemiş olanlar tutuklanma korkusuyla ameliyata girmiyor, ameliyat yapılamaz hale geldi, nitelikli araştırmacılar olan öğretim üyelerinin araştırmaları durdu, zaten bir sorun olan "beyin göçü" aldı yürüdü... Saymakla bitmez.

Şimdi diyeceksiniz ki, iyi de sen bunları niye anlatıyorsun... Çünkü etkilenenlerden biri de benim. Eylül dedim Ekim oldu, şimdi Ekim de bitti; ama ben tarih alamıyorum! Zaten hastalığım engel çıkarıyor bir sürü, bir de bu şimdi... Tekrar, güveneceğim bir doktor bulmak ne kadar zamanımı alacak bilmiyorum. Hastalığım yüzünden herhangi bir doktora ameliyat olamıyorum, "en az zararla ameliyatı yapacak işinin ehli biri" deyince önce profesörlere yöneliyorum ister istemez; ama onlar da yasa yüzünden ameliyata giremiyorlar... Bir açmaz yine, bakalım bu sefer nasıl çözülecek bu düğüm...

Voltrans

2011-09-09T04:41:00.000+03:00

Voltrans: Trans Erkek İnisiyatifi hiçbir başlık yazmamışım şaşırtıcı bir şekilde... Linke tıklayarak da görebileceğiniz üzere, Voltrans bizim dayanışma ağımız. Bir süredir ihmal ettiğimiz bu ağı, yaz dönüşü güzel bir buluşmayla harlamaya karar verdik. Trans erkekler, eylül sonundaki etkinlik için programınızda yer açın 24-25 Eylül veya 1-2 Ekim'den birinde olacak buluşmamız. Tarih 18inden önce belli olacak, haberlerimizi takip edin efenim : ) http://www.facebook.com/group.php?gid=230937126708&ref=ts

Kıl meselesi

2011-09-09T04:35:00.000+03:00

Daha önce "Sakal Meselesi"ni yazmıştım. Sakallarla son durumumuz şu; makul bir payda da anlaşabildiğimizi düşünüyorum, yakışıklısından bir tane traş makinesi hediye aldım kendime, yeni alınmışın hevesiyle uğraşıyorum, gül gibi geçinip gider olduk. Berbere gidince ağda da yaptırıyorum abuk subuk yerlerde çıkan şuursuzları, miiis! : D
Bununla birlikte, gün geçmiyor ki ön-üst bedenimdeki tüyler çoğalmasın, saçıma denk yeni uzun kıllar fark etmeyeyim! Üçken, beş, beşken dokuz... Sonra da sayılamaz oldular! Fakat en vurucusunu bugün fark ettim, sırtımda, hem de iki tane birden! 25 aydır hormon kullanıyorum, bu iş nereye gidecek çok merak ediyorum. Önümüzdeki ay olacağım ameliyattan sonra vücutta salgılanan östrojen oranı da düşecek, iyice azıtacak bunlar! Babamınkinin tipinde olacak, onu çözdüm, kazak gibi değil; ama uzun... Olrayt! Fekat ben babam kadar kumral değilim, sanırım ondan çok olacak... Bu sırtta kıl meselesi çok gerdi beni vallahi : ) Çok cozuturlarsa, bir yıl sonra, yine burdan, lazerli epilasyon maceralarımı da okuyabilirsiniz yani : D

Bayram- Ailenin Ailesine Açılamaması #2

2011-09-09T04:17:00.000+03:00

Geldi geçti bir bayram daha... Ben İstanbul'daydım; babam, babannem, halam vb. Ankara'daydı; annem, kendi tarafını görmek için Ege sahillerine atmıştı kendini zaten kaç günler önceden... Uzunca uyuyarak başladım bayrama, öyle ya ne namaz vardı bana ne aile ziyareti : ) Sonra telefona attım elimi, hazır smsler... Sesli olarak "sana da iyi bayramlaar" diyerek geçtim hepsini bu usül icabı kutlamaların. Sonra önemsediğini bildiğim birkaç yakın, büyük insanı aramaya başladım: babannem, annem... Babannemle her şey sıradandı: naber-nasılsın, o geldi bu geldi, sağlığın nasıl, gelecek misin, iyi bayramlar, öptüm : ) Annemle de sıradan başladı aslında... Ben; annemin arasının yıllar evvel bozulduğu ananemin yanında değil de teyzem ve hiçbir zaman sevemediğim kocasıyla birlikte olduğunu düşünerek "selam söylersin teyzemlere de" dedim. Bir zamanlar dünyadaki EEENNN sevdiğim insanken, annemin ona açılmasını takiben benimle iletişimini tümden kesen teyzeme kırgın olduğum için teyzemle konuşmak istemiyordum. Velev ki cevap çok başka köşeye yatırdı, "teyzenlerde değilim ki ben dayınlardayım, ananen de burada" dedi annem. Konuştuk biraz, "biz yengenle mutfaktayız onlar içeride" dedi, "vereyim istersen yengeni" dedi! Önceki yıllarda "yengem kanser, ölümüne sebep olursun bak" dediği yengem! O yengem çok sevecen, çok güleç insandır, kolay sinirlenmez, hep iyi hatırlarım... Yine öyle geliyordu sesi, bayramlaştık, sağlığını sordum, "çok iyiyim" dedi, ben " arayamadım ben de" diye gevelenene kadar iyiydi konuşma, hiç isimle ilgili hata bile yapmamıştı yengem, orada bir tıkandı, kapatmak üzere " bir şey diyor musun annene" dedi, " bi' alayım" dedim. Yengem değil; ama ben epey batırdım o konuşmayı sanırım : ) Annemi verince " e anne ananemi de mi versen acaba, ne dersin nasıl yapsak?" dedim, annem terseldi, yok mok dedi, "anne öyle diyorsun, bak sonra gönül koyuyo bana, el gibi konuşmuştu geçen" dedim, " öğrendiği içindir o" dedi. Bir gerginlik bir tartışma mı olmuş, bilmiyorum, vermek istemedi, hatta 1-2 güne evinde olur o zaman evinden ararsın deyip kestirip attı... Ben de yarabbi şükür, dedim artık ne yapayım... Zamanla, adım adım... Kısmetse 5-6 bayrama kalmaz bayramlaşmak istediğim insanlarla bayramlaşabilir duruma gelirim inşallah : )

Sıkça Sorulan Sorular

2011-07-30T20:46:00.000+03:00

Geçtiğimiz cumartesi pazar yine Yaşayan Kütüphane vardı, Sun.day Sky Şehir Festivali'nde... Bununla sanırım dördüncü kütüphane oldu katıldığım. Her sefer sorulan sorular var, insanlar bir trans erkekle ilgili öncelikle şunları merak ediyor:

Nasıl anladın (sende farklı bir şey olduğunu)?

Biliyorsunuz, çocuklar doğaldır, içlerinden o an geleni yaparlar, ben de öyleydim... İnsanlar bana biyolojik cinsiyetime uygun davranmadığımı söyledikçe fark ettim... 3-4 yaşlarından bahsediyorum, daha cinsiyet nedir, kadın ne yapar, erkek nasıl davranır bilmediğim; bunları sorgulamadığım yaşlar... Daha sonra, 8-9 yaşlarında, hani yatmadan önce kendini eğlendirmek için kurduğun hayaller olur ya, o zaman "bi uyanıyomuşum erkekmişim" diye hayal kurup eğlendiğimi hatırlıyorum, pantalonumun şişkin durmasını istediğimi oraya çoğunlukla gizli gizli bir şeyler koyduğumu, yakalanınca fırça yediğimi... Sanırım biyolojik değişimler başlayınca iyiden iyiye fark ettim. Hani büyümüş halini hayal edersin, baktım benim hayalden başka bir yere gidiyoruz... İlk o zamanlar anladım; ama tabii o zaman da transseksüellik diye bir şeyden haberim yok... Benim bildiğim sadece başka bir şey istediğimdi, başkaları beni ötekileştirmeseydi, tenkit etmeseydi belki buna farklılık bile demezdim...

Nasıl karar verdin?

Kendimi kabul etmemek için direndiğim yılları da anlatarak bunun aslında bir seçim olmadığını anlattım hep. Kendini gerçekleştirmek, bunun gerektireceği mücadeleyi sahiplenmek elbette büyük bir karar... Ama başka türlü yaşayamayacağını anladığın zaman, zaten yapılabilecek bir şey de yok...

Ailen ne dedi?

Annem, babam, bazen uzak akrabalar, arkadaşlara kadar gidiyor bazen bu sorular... 3yıldır insanlara derdimi anlatmak, suçlu ya da yanlış olmadığımı tekrar tekrar anlatarak bazen, bazen de sadece zamana bırakarak onları "kazanmak" nasıl bir deneyimdi onu merak ediyor insanlar, aldığım en kötü tepkileri, destek verenleri...

Okuyor musun / Çalışıyo musun?

Evet, çalışıyorum. "Eşit" bir çalışan olmak için sabit bir işe girmeyi erteliyorum şimdilik; ama var olan niteliklerimle kendimi geçindirecek işler yapabiliyorum. Ayrımcı olmayan iş yerleri var, freelance çalışma imkanım var... Sanırım bu noktada iş çevre ve niteliklerde düğümleniyor, tabii bir de dışardan kimliğinizin ne kadar anlaşıldığında : /

Daha ameliyatın kaldı mı?

Bu soruyu soranlar cümleye genelde "ya ben söylemesen katiyen senin trans erkek olduğunu falan düşünmezdim, hiç anlaşılmıyorsun, hatta baştan yanlış kitaba mı getirdiler bizi ya diye düşündüm" gibi cümlelerle giriş yapıyorlar : ) Yani süreci tamamladığımı düşünüyorlar, ben de sonbaharda bir ameliyat daha olacağımı, sonra bir ameliyat da penis oluşturma ameliyatının olduğunu söylüyorum, o anda çoğunun yüzünde bir karışıklık ifadesi oluyor ve bir sonraki soru geliyor : )

Kız arkadaşın var mı? / Cinsellik nasıl oluyor peki?

Trans erkeklerin nasıl seviştiği herkes için merak konusu neredeyse. "Penissiz seks nasıl olur ki, olmaz" fikri, heteroseksist algımızda öyle yerleşik ki bazı lezbiyen ve biseksüel kadınlarda bile bu fikrin izlerine rastlamak mümkün. İşi azıtıp "o zaman lezbiyen gibi sevişiyosunuz?" diyen bile oluyor. Hayır, diyorum, ben lezbiyenler nasıl sevişir bilmem; çünkü lezbiyen ilişki için iki kadın gerekir ve ben bir kadın değilim.

Yıllar önce Akdeniz Üniversitesi'nde okurken katıldığım bir söyleşide Küçük İskender'in bir sözü geliyor hep aklıma. Sevişmek, demişti, sevgilinin tenine dokunduğun an başlar, koluna dokunarak demişti bunu. O dokunuş yani sevgilinin koluna dokunuşunla arkadaşının koluna dokunmak ne kadar farklıdır cidden... 6 yıl geçti hala hatırlıyorum o söyleşiyi sırf bu söz yüzünden... Başka birinin bedenini tanımanın her ilişki için bir süreç olduğunu, önemli olanın o duygusal bağ ve güven olduğunu anlatıyorum... Beden disforisi her trans erkekte olan bir şey değil, varsa da yoksa da bu ilişkinin içindeki insanları bağlar, bu sorunun cevabını merak eden herkesin bilmesi gereken bu. Birinin lezbiyen, gey, trans vb. olması sadece onunla yatmayı düşünüyorsanız merak konunuz olabilir, öte türlüsü özel alana tecavüz etmektir.

Bir biyolojik bozukluğun falan var mıydı?

Transseksüellerle interseksler pek sık karıştırılıyor bu soru da bunun bir tezahürü... Görünür/ görünmez biyolojik bir aksaklık olması gerekmez bir kişinin transseksüel olması için, bu varoluşsal bir şey sanırım... Biyolojik herhangi bir temeli varsa da bunu kurcalamayı kötü niyetli buluyorum (bkz. etiyoloji yazım)

Mavi kimlik alınca askerlik yapacak mısın?

Neyse ki yapmayacağım, hem kan hastalığım sebebiyle hem de trans erkek olduğum için muafım, gel yap deselerdi de istemezdim. Vatana bir borcum varsa, onu ödemenin tek yolunun değerinin altında bir ücretle üstelik de insan muamelesi görmeksizin çalıştırılmak ve psikolojik, bazen de fiziksel şiddet görmek olduğunu düşünmüyorum.

(Nadiren) Evlenmek, çoluk çocuk istiyor musun? Oluyor mu?

Sanırım bunu bir şekilde benimle ilgilenen kadınlar soruyor genelde. Evlenmek isterim, ama daha o insanı bulmuş değilim, oluyor cevabı genelde. Bir önceki kız arkadaş sorusuna evet veya hayır demiş olmama göre karşı tarafın cevaptan sonraki yaklaşımı değişiyor tabii : ) 'Çoluk çocuk severim, çok da iyi anlaşıyorum, doğal yollardan olması için tıbbın biraz daha gelişmesi gerekiyor. Diğer yandan genetik kan hastalığım düşünülürse hiçbir çocuğun benim genetiğimi taşımamasını yeğlerim. Üstelik bir çocuğun benim çocuğum olması için benim genlerimi taşıması gerektiğini de düşünmüyorum.'

En sık sorulanlar sanırım bunlar... Bu seferki kütüphane de "iki farklı ebeveyn nasıl anlayabiliriz peki?" diye de sordu. Cinsel kimliğin 8 ay- 5yaş arası dönemde oturduğunu ve cinsiyet gibi hayatın çok ortasında bir şeyin birçok davranıştan okunabileceğini anlattım onlara da... Kaygılı ve fobik olmamaları çok hoştu...

Bir aksilik olmaz da katılırsam daha birçok Yaşayan Kütüphane'de bunları benzer cevaplarla yanıtlayacağımdan eminim : ) Bir yerlerde YK olduğunu duyarsanız gidin, çok güzel bir etkinlik. Hem okuyucu için doyurucu hem "öteki" için kendini birinci ağızdan anlatarak yaşam alanını genişletmek demek...

Kuzen

2011-07-18T02:47:00.000+03:00

Bu yazı uzun zamanlardır bekliyor, ameliyattan çıktığımdan beri yaklaşık olarak...

Ben tek çocuğum; ama kışın yaşıma yakın aile dostlarımızın çocuklarıyla ve yazın kuzenlerimle geçti hep zamanım... Kardeş istediğimi söylediğimde, 5-6 yaşına kadar " M.., N... var ya" diyerek yaşı yakın kuzenlerimle avuttuğunu söylemişti annem bir sefer : ) Gidip bir ay, iki ay kaldığımız olurdu. Bayram, hatta günübirlik yılbaşı için bile gittiğimizi bilirim : ) Ananemlerin üç katlı evinde, ananem ortada oturur, altlı üstlü oğulları ve aileleri... Kuzenlerim, kardeşlerim, evet, anneme inanmıştım... Aşağı inerken, yukarı çıkarken koşar adım gittiğimi hatırlıyorum... Bebeklik fotoğraflarımızdan birkaçını saklıyorum... Onları özlüyorum; çünkü en son geçişe karar verdiğimde gidebilmiştim oraya, o da bir tek gün, yaşı yakın olanları görememiştim onda da; ananem, teyzemin kızı, belki bir tanesi daha... Silik... Bir de yine yaşı yakın olanlardan biriyle, geçiş kararını daha kimseye açıklamaya başlamamışken, Ankara'da bir kafede oturduğumuzdaki konuşmalar aklımda: Belki görüşmek bile istemezsiniz benimle, demiştim. Anlayamadı, "tasvip etmeyebilirsiniz" dedim ne olduğunu söylemeden, aklına gelen en uç şeyi söyle bana demiştim, "naapacaksın erkek arkadaşınla mı yaşayacaksın neyi onaylamayacağız" demişti o zaman : ) benim gerçekliğimden ne kadar uzak olduğunu fark edince kapamıştım konuyu...

Ameliyat zamanı yazmış mıydım, bilmiyorum, ben hastanede yatarken birçok insan annemi arayıp durumumu sordu, bunun içinde annemin karşı komşusu; ilk zamanlar açıldığım, babamla aşağı yukarı aynı tepkileri veren, kışın iki haftada bir illa görüştüğümüz çocukluk arkadaşım ve uzaktaki kuzenlerim de var. Kuzenlerim blogumu bulmuş meğer... Annemle konuşup durumumu sorup kapattılar, anlayabildim onları... Sonra geçenlerde annem gitti o tarafa, meğer erkek kuzenimin nişanı varmış, anneme de sürpriz yapmışlar... Tebrik etmek istedim, eski adımla olan facebook adresimde kayıtlıydı, ama bulamadım, onun bir büyüğüne yazdım. "Selam, M... kapatmış herhalde adresini, nişanlanmış diye duydum, tebrik etmek istedim... bundan da haberiniz var muhtemelen, bunu da aşikar edeyim : ) " yazıp şimdiki adımla aldığım profilin linki yolladım, çok geçmeden cevap geldi, meğer kuzen nişanlanınca sevgilisiyle ikisinin adını birleştirecek şekilde değiştirmiş ismini ondan çıkmıyormuş... samimi bir mesajdı gelen, canım, diyordu,

" olanlardan haberimiz var ama sen de takdir edersin ki şoku atlatmak çok kolay bişey değil bizim. sana olan sevgimiz yine aynı sen bizim kanımızdan birisin kuzenimizsin. yaşadığın sürece dahil olamadığımız için sana bir desteğimiz olmadı bu yüzden kendim adına çok üzgünüm ama yine de uzakta da olsak, seni seven bir ailen olduğunu hiç unutma kendini yanlız hissetme hiç bir zaman olur mu? buralardan haber almak istersen her zaman yazabilirsin bana. ben de annen üzarinden halini hatrını sormaktansa seninle konuşmayı tercih ederim. kendine çok iyi bak, dediğim gibi yanında olduğumuzu da aklından çıkarma hiç. öpüyorum seni çok..."

Yeni adresimi ekledi sonra, geçmişsiz olmak istemiyorum demiştim ya, olmak zorunda kalmadığım için çok mutluyum, sevdiğim insanlar benden vazgeçmediği için çok mutluyum...

Penis transplantasyonu

2011-07-18T02:12:00.000+03:00

Amerika'da penisinin bir kısmını kaybeden bir adama bitkisel hayatta olan bir gencin penisinden parça alıp penis yapmışlar, yani ucuna eklemişler gibi olmuş. Altyapısı olan bir penis için bu yapılabilmişse belki trans ameliyatlarında da yapılabilir mi diye düşündüm... Tabii tutmayabilir, kendi dokumuz bile tutmuyor bazen; ama bir ümit, bir merak... Çünkü eminim birçoğumuz trans kadınlarla vücutlarımızı değiştirmenin bir yolu olup olmadığını hayal etti önceden :) ben etmiştim en azından : )

Hareket ve Aidiyet

2011-07-17T22:29:00.000+03:00

Yaklaşık 4 yıldır LGBTT hareketin içindeyim, daha az mı daha çok mu bilmiyorum... Açılmamdan önce de hareketin içindeydim; ama Voltrans: Trans Erkek İnisiyatifi kurulana kadar aktif görev almıyordum, çünkü benim gibi insanlarla sosyalleşmek, onları anlamaya çalışmak ve kendimi ifade edebileceğim bir nefes alanı ihtiyacını karşılamaktı tüm derdim. Hak hukuk mücadelesi, örgütlülük benim için en çok Voltrans'la anlam buldu, Voltrans kuruldu kurulalı hayat enerjimin bir kısmını bu işe hibe etmekten mutluluk duyuyorum : ) Tabii Voltrans LGBTT Hareketi içinde bir öz örgütlenme, yani lezbiyen, gey, biseksüel, trans kadın, kendini herhangi bir cinsiyet kimliği veya cinsel yönelimle tanımlamayan tüm insanlarla bir arada olmayı gerektiriyor bu durum. Bunun ne kadar ve neden zor olduğunu anlatmak için yazıyorum bu yazıyı, neden trans erkeklerin harekete dahil olmakta zorlandığı konusunda bir eleştiridir bu, ders çıkarmak isteyene.

Olay şu: Günlerdir hastayım. İki gece önce Türkiye'den ayrılacak bir arkadaşımızın veda partisi vardı Lambda'da, bir soluk almalık oraya gittim. Herkes sigara içiyor çakmak karaborsa, bir süre sonra bende olduğunu öğrenen herkes çakmak istiyor, soranlara uzatıp sigaralarını yakıyorum. Yarım saat önce blogumu çok beğendiğini Fransızca'ya çevirmek istediğini söyleyen bir "tanış" çakmağı çıkarmak için ayağa kalkıp ayaktayken sigaralarını yaktığım için şunu diyor bana: "Heteroseksüel erkek oldun iyice.." Hayır, bunun anlamı "teşekkür ederim" değil. Birçok cevap geçiyor içimden, susuyorum. Bu insan beni ne tanır, ne olmuş olduğum kişiyi bilir, ne de kim olduğuma,olmak istediğime dair birebir konuşmamız geçmiştir. Böyle konuşmalar yaptıklarımdan da bunu yapan var... Bu ne demek, "benim yoldaki insandan bir farkım yok, onlar nasıl kendi ideallerine uyup uymadığını tartıp seni "düzeltme" hakkını kendilerinde görüyorlarsa, ben de bunu yapıyorum" demek, ha idealler farklı, ama fark o kadar, hadsizlik aynı hadsizlik.

Eşcinsel veya biseksüel olup olmadığımın da sorulmasından yıldım. İlk başlarda "beni tutar", "ben beğeniyorum"lar hoş iltifatlardı benim için ve tabii ki translar da biseksüel, eşcinsel, aseksüel veya heteroseksüel olabilir... Belki benim de ilgilendiğim birinin benle ilgilendiğini de öğrenmiş olurdum o yolla; ama mesele bu değil: "koli kültürü" bana hitap etmiyor. "Gey kültürü" olarak sahiplendiğiniz şey bana hitap etmiyor. Müziği de etmiyor, tekrar edilen stereotipler de; pride'da bir günlüğüne tüm aşırılıkları yapıp memeler fora gezip yolda laço alıkıp sonraki gün "normal"i oynamayı da hareketle ilgili bakışımın içine yerleştiremiyorum. Bu yüzden de sizinle birlikte eğlenemiyorum. Ve bu benim "erkek" olmamla ilgili değil, "yoldaki adam"ı model almamla ilgili değil (ki almıyorum), bu kültürü benimsemeyen lezbiyenler, geyler de tanıyorum.

Diğer yandan, ben sıradan bir adamım; evim, barkım, stabil bir yaşamım olsun isterim. Ama bunu trans erkek kimliğimi gizlemeden yapmakta kararlıyım; çünkü ben o çok yakıştırdığınız "yoldaki adam" esvabını sandığınız gibi kabullenmiyorum, "o" olmak için bir isteğim yok. Yarın bir gün olur da çocuğum bana açılmak isterse ben ondan çok daha önce ona açılmış olacağım; çünkü trans olmakta, gey/lezbiyen/biseksüel olmakta yanlış bir şey olmadığına yürekten inanıyorum ve bütün üzüntülerimizi anlamam için bu yeterli. Sizi anlıyorsam bu sizi anlamak için vakit ayırıp sizi dinlediğim için. Bir zahmet büyük cümlelerinizden önce siz de bunu yapıverin; çünkü bir kere de hareketin içinde ayrımcılığa maruz kalmak istemiyorum ve gittikçe hareketten uzaklaşıyorum.

Meme Aldırma Ameliyatından 4ay sonra

2011-07-09T03:04:00.000+03:00

Bir süredir blogu aksattım, biliyorum; sanırım hayatımda başka şeyler daha öne geçtiği için... İnsanlar içinde salınmasam da denize girmek, güneşlenmek... Spor yapmadığım sürece son havadisler budur diye düşünüyordum. Mali sebeplerden spora yazılamadığım için gerçekten de son havadis bu sayılır -dı, bugün aynaya bakana kadar... Malum; yaz, sıcak, boxerla geziyorum evde, elimi yıkamak için banyoya girmiştim. kollarımı uzatınca gözüm takıldı göğüs kaslarımdaki oynamaya, bir daha oynattım, bir daha, bir daha, gülümsedim... kasınca oynatabileceğim kadar göğüs kasım olmuş benim : ) "Cornetto abisi" gibi değil; çünkü meme uçları aşağıda kalıyor; ama daha çok olsa olacak, demek ki toparlanmış iyice... Güzel...

Sahilde

2011-05-11T14:10:00.000+03:00

Bir buçuk günlüğüne arkadaşın ailesinin Çınarcık'ın bir ilçesindeki yazlığına gittik... Dört kişi... İlk gün yoldan yorulmuşuz güneşli saatler uyku yemek derken bitiverdi, ertesi gün gündüzden başka bir vakit kalmamış geriye; "hadi" dedim, "ekmek arası yapalım, sahilde yürüyüş yapar yeriz." Öğlen saatiydi çıktık, plaj bomboş, serdik yere bir şeyler, açtık çıkınları... Ben çoğu ergen gibi hamburu humburu yemiş bitirmiş olduğum için etrafa bakındım: "su ne kadar soğuk acaba?" Sıvadım pantalonu, "I-ıh! Bu böyle kesin ıslanır yedek pantalon da yok" diye geçirdim aklımdan. Ne oldu, dediler... Ya soğuk diye getirmedim şort; ama pişman oldum şu an diye hayıflanıyorum, dedim. Ev sahibesi, evde de vardı istesen, dedi, ona tühlenirken "e çıkaaar, ne var ki altında, boxer yok mu" dedi. "Boxer var,evet, yani... Olabilir" dedim. Diğer iki kişi de beni boxerla görmelerinden çekineceğim insanlar değil... Çıkardım gitti pantalonu : ) Nedir yani, hiç mi kısa şort giymedik?! : ) Ayaklarımı falan soktum azcık, bu sırada üstümde gömlek var; çünkü hafiften estiriyor, fakat öğlen sıcağı gelince, gömleği de çıkardım. "Fanle don" denen, plaj amelesi tipinin bütün gereklerini yerine getirmiş oldum : D serdiğimiz şeylerin üzerinde uzanmış yatıyorum, "dikiş izleri beyazlarmış güneşe bir yıldan önce çıkarsam, tamam, ama sırt üstü yatsam, dedim, "sırtım güneşlense bari, D vitamini alsam biraz... " İkisi 4 yıllık falan arkadaşım, biri zaten beni ameliyattan sonra görmüş, ne olacak sırtımı görseler... Ben sırt üstü yatıcam, dedim, herkes doğal karşıladı, sonra göğüslerim görünmeyecek şekilde fanilayı da çıkardım; bu sırada arkadaşlarım gülümseyerek bana bakıyorlar, "illa göster pipini amcanlara yapcaz yani?" dedim, "e heralde görmek istiyoruz" dediler : ) bi utan, bi sıkıl ben... : ) Spor yapmaya başlamış değilim hala... Hayalimdeki gibi değil... Türlü düşünce kafada... Sonra aman ya,dedim yine de utanarak, ben havalara baktım onlar bana baktılar... "Başarılı" dediler; ama yakın arkadaşlarım tabii, ne kadar objektif olabildiler bilemiyorum... Çok merak ettim; ama ne kadar sorsam da hep iyi şeyler söylerler diye düşünüp sormadım; beni hep desteklediler, hala destekleyip heyecanımı paylaşıyorlar...

Sahilde sırt üstü uzandım biraz, o gün omuzlarım dikleşti biraz daha... Şimdi vücudumu sergilemek konusunda daha rahatım... Bunun böyle yavaş yavaş artacağını bilmek de bana huzur veriyor... İyi ki oldum o ameliyatı, iyi ki etrafımda beni böyle destekleyen insanlar var, iyi ki....

(Hayatı ve insanları daha çok sever oldum, meğer hayat ve insanlarla arama kendimle olan meselem giriyormuş bunca yıl...)

Dümdüz Bir Göğüs

2011-03-08T23:32:00.000+02:00

: "İlk ne zaman farkettn bedenine ait olmadığını?

Berk İnan: ' Çok erken... Net hatırladığım en erken anım 4-5-6 yaş sanırım, onlardan biri. Bizim sitede birbirine yaşı yakın olan çok fazla çocuk vardı ben büyürken,çoğunluk da erkekti, kız erkek herkes futbol oynardı bir de, bisikletle futboldu başat sokak oyunlarımız yani... Saklambaç, ki en popüleridir, o bile fıs kalır :) Bir gün futbol oynuyoruz, yaz ama... Temmuz mu ağustos mu artık, Ankara'da o aylarda dışarıda olmak beyninin pişmesi demektir! Benim üstümde çok sevdiğim yarım kollu gemili gömleğim, altımda şortum, tabir caizse it gibi koşturuyorum top peşinde : ) Sonra bir ara artık nası yandıysam sıcaktan bi afakanlandım; ama devam ettim maça, bırakır mıyım?! Sonra bir tatlı meltem başladı... AllaAAaah! Lütuf! İlahi bir şey gibi sen terliyken üfüren meltem... Bilirsin sen de mutlaka harika olur. Ya, dedim, "gömleğin önünü açsam...? Gömleğim ben koştukça uçuşsa... Serin böyle... Ufff!" Sonra hemen annem geldi tabii aklıma, parmak sallayan "kızlar öyle şeyler yap-maz!" diyen bir annem... Az daha oynadım; ama aklım takılmış bir kez! "eEEEh!" dedim açtım gömleği, öyle oynadım :) Oğulları sınıf arkadaşım olan, bizden birkaç kat yukarıda oturan, karı koca doktor komşularımız bunu görmüş hatta, çok hoşlarına gitmiş anlatmışlar sonra bizimkilere.... Neyse, o zamanlardan beri böyle gömleğimin önünü açayım plajda falan, böyle caka satayım diye hep içimdedir. Hani Cornetto reklamı vardı ya, plajda... Öyle bir şey canlanıyodu benim gözümde büyümüş halim olarak : D '

20 yıllık hayalim, içimde bir ukte...

Tam bir hafta oldu ameliyattan çıkalı, ilk günden bu yana iyiyim, rahatça yürüyüp gezebiliyorum ilk günden beri, anestezi sersemliği yaşamadım, çok büyük ağrı çekmedim, direnler çıkarılırkenki acı hariç oldukça katlanılabilirdi her şey. Ağır taşımak ve çok yukarı uzanmak dışında her şeyi yapabiliyorum. (Kan hastalığım yüzünden 5 gün tuttular hastanede) taburcu olduğum Cuma gününden beri kendi işimi kendim görebiliyorum, hasta sonu gezmesi bile yaptım : ) Daha hastanedeyken, sargı ve direnler dururken bile ışıklar saçıyordu gözlerim, eski tanıdık bir ışık; özlediğim, sevdiğim o ışık... Tüm o yorgunluk izleri silinmişti gözlerimden, özgüvenim daha bir canlanmıştı tekrar, içimde bir neşe! Hani o halimle şakır şakır oynayabilsem oynarım, hiç adetim olmamasına rağmen : )

Ameliyat gerçekten ustalıkla yapıldı, evet, çok mutluyum; çünkü artık her gün sargılarla falan uğraşmak devri sona erdi, sadece 3 dakika ekmek almak için dışarı çıkacağın bir günde 20 bazen 40 dakika dakika sargıyı, kıyafeti hesaplamak bitti! Sonra sargının sebep olduğu yaralar, kaşıntılar, sırt ağrısı... Şimdi bedenimin daha büyük bir bölümü benim gibi sanki... Büyük bir yük attım üzerimden. Ama ya hayalim? Daha değil, hayır. İlk günlerde, sonunda o ameliyatı olmuş olmanın keyfini sürmeyi beklememek gerekiyormuş galiba...

Meme ucunun altında küççücük (~1,5cm) , estetik dikişle kapatılmış iki kesi ve iki koltuk altımda direnlerin çıkarıldığı yerdeki kapanmaya yüz tutmuş küçücük yaradan başka hiçbir şey kalmadı, bir hafta geçtiği düşünülürse inanılmaz bir sonuç! Doktorum iğne deliği kadar yerden her şeyi halletmiş, tebrik etmek gerek. Peki kendime aynada baktığımda?? Daha değil, hayır. Sağlığımı öncel kabul edip daha az kesi kullanılan yöntemi tercih edince hayalimdeki sonuçla arama da biraz mesafe girdi. "Key hole" yöntemi yerine jinekomasti yöntemi tercih edilince, daha önce içi dolu olduğu için sarkmış olan deri de orada kalmış oldu, bu yüzden meme ucu olması gerekenden 1 parmak kadar aşağıda kalmış gibi görünüyor şimdilik. Bu endişemi paylaştığım arkadaşlarım, "dur bakalım daha, ameliyattan yeni çıktın, toparlanmasına bir izin ver" diyorlar, haklılar, hem spor da yapacağım, kaçar mı?!! Şöyle, hayalimdeki gibi, fit; ama öyle şişirilmiş gibi de değil... Denize gireceğim hem, yıllar sonra........

20 yıl sonra, sonunda ulaştığımı sandığım bir hayali yaşamak için biraz daha vakit... 5000 metre koşusunu sizden habersiz 5500'e çıkarsalar siz de mızıklanmaz mısınız? : ) Mızıklanıyorum; ama çok mutluyum, her şey yolunda gittiği için şükrediyorum, annem söylense de yanımda olduğu ve her şeyin gereğince olmasını sağladığı için müteşekkirim, desteklerini ve iyi dileklerini bana ulaştıran onlarca insan olduğu için de kendimi şanslı sayıyorum. Bu yazı da pas geçelim, biraz daha zaman verelim; çünkü her şey daha güzel olacak...

Narkozdan Uyanış

2011-03-06T02:51:00.000+02:00

Bir kadın sesi, yabancı bir kadın sesi bana " yan yatmamaya çalış diyene kadar her gün görülebilecek bir rüya görüyordum. Önce söylenene uyup her zamanki gibi yan yatmaya çalışmaktan vazgeçtim, sonra tam rüyama devam edecektim ki bir dakika ya ben ameliyata girmiştim deyip uyandım, saat 11.15. Baktım, odada değilim, Scrubs'taki, ERdaki gibi bir koğuş, bir yanda amca onun yanında bir teyze midesini bozmuş, birini götürüp bir çocuk getirdiler, çocuğu uyandırmak istiyorlar uyanmak istemiyor. Ben hop diye uyandım, tansiyonuma baktılar, düşükmüş bekletelim dediler; ama benimki hep düşüktür... Neyse. Telefonda konuşurlarken duyuyorum ki ayılma bölümüymüş. 11.40. Acaba komik bir şey yapacak mıyım endişesi de yatış o zaman. Tekrar tansiyonumu ölçüyorlar, "ben komik bir şeyler yapıp rezil olurum sanıyordur ayılma varmış meğer" diyorum, "yok, problem çıkarmadın sen" diyor hemşire. Odaya gönderecekler; ama posta yok! "Annem merak eder, odaya gönderin beni" diyorum, yok. Hastalığımı öne sürüp "benim burda çok kalmamam lazım" diyorum yok. Üçüncü söyleyişte oda yoluna düşüyoruz. 12.15

Beklenen Gün

2011-02-28T00:14:00.017+02:00

(Bu yazıyı üç kez telefonumdan yazdım; ama bir şekilde yayınlamadı başlıktan başka bir şey, anlamadım niye)
Hastaneye girişimi Cuma yapıp Pazar dönmek üzere ayrıldım hastaneden. "Heyecan var mı heyecan?"ları cevaplayıp iyilik güzellik dileyenlere teşekkürler ederek geçti o günler. Heyecan duymadım. Şaşırıyor musunuz? Israrla söylüyorum, heyecanlı değildim, endişe vardı biraz: ameliyat nasıl geçecek, sorun çıkacak mı, anesteziden çıkarken komik/saçma bir şey yapacak mıyım... Birkaç sorum vardı, öyle trilyonlarca endişe uçuşmuyordu kafamda; çünkü cerrahıma güveniyordum, annem yanımda olacaktı, hastalığımla ilgili önlemler alınmıştı (özel oda, ilaç vb), meme ameliyatıyla ilgili ameliyatın yaklaşık süresi, hastaneden çıkma süresi, sargının ne kadar durması gerektiği vb tüm bilgileri edinmiştim... Geriye daha önce hiç ameliyat geçirmediğim için ameliyat deneyimiyle ilgili endişeler (anestezi, ameliyat elbisesinin kıçının açık olması vb) ve tabii ki yeni halinin nasıl olacağıyla ilgili merak kalmıştı. Genelde uykuya geçmemi zorlaştıran düşünce akınlarım olur, ama önceki günlerde pek düzenli uyuduğum için bu sefer onlara fırsat bile kalmadan uykum geldi, uyudum. 7 gibi kahvaltı için uyandırdılar, halbuki ameliyata gireceğim için saat 12'den sonra yasaktı yemek yemek, geri gittiler. Ne zaman yiyemiyor olsam çok acıkırım ben, bir kendimi yokladım, açım! Ameliyata gireceğim saat de belli değil, eyvah, dedim, geç alırlarsa ben ölürüm açlıktan... Korktuğum olmadı, 7.45 gibi gelip ameliyat elbisesini giydirip aldı beni erkek "posta bey" odadan (posta bölümler arası iletişimi sağlayan eleman; hasta, evrak her şeyi iletiyor. Erkeklere erkek, kadınlara kadın posta veriliyor; çünkü ameliyat elbiselerini de genelde postalar giydiriyor, ben kendim tuvalette giyindim elbette).
Annem odada kaldı; halam ameliyathaneler bölümüne kadar benimle geldi, elinde de fotoğraf makinası :) sonra ameliyathaneye girdim. Ameliyathane buz gibi bir yer! Benim üstümde bir uzun elbise, onun da iki yanı full çıt çıt, yani iki kumaşı çıt çıtlarla birleştirmişler ("endişe 1" gitti, kıçı açık değilmiş ameliyat elbisesinin). Üşüdüm deyince ısıyı yükselttiler biraz, ahaliyle tanıştık, anestezist sohbet açtı biraz (iş güç vb), damar yolu açıldı vs doktoru bekledik uzun uzun. 8.30 gibi geldi:
dr-Merhaba
bib- Merhaba
dr- Meme büyütmeydi, değil mi senin?
bib- (amanin) yO. Alınacak tamamen
dr- : )
bib- şaka...
O şakayı bin beş yüzüncü kez yaptığına eminim, gerginim yedim tabii ki. Türkiye la burası "böbrek ameliyatına girdi, bacağını kestiler" haberleriyle büyüdüm ben, tabii ki yerim bunu! Neyse... Muhabbet de o kadarmış zaten, ölçüm falan yapmadan gitti sonra, hoca herhalde ölçüm yapmayacak deyip uyuttular beni de, saat 8.45ti.

Bazı cevaplar

2011-02-26T17:54:00.002+02:00

Farklı bir kimlikte olduğunu ne zaman anladın?
Farklı olduğumu düşünmüyorum. Bence "farklı kimlik" diye bir şey yok, sadece kimlik var. O da özgün. Topluma yeni katılan bir bireye sürekli neyi nasıl yapması gerektiği söylenir. Bu, "Kızlar öyle yapmaz"dan "Erkekler ağlamaz"a kadar türlü çeşidi olan bir kurallar dizisinin öğretilmesidir. Oysa bir çocuk olduğu gibidir. İçinden geldiği gibi davranır. İçimden gelenlerin yapmamam gereken şeyler olduğunu, toplumsallaşma denen bu süreçte anladım. Mesele, bana farklı gelen şeyler değil benim farklı gelmemdi.

Çocukluk döneminde ne gibi sorunlarla karşılaştın?
İlkokula kadar çocuklukla ilgili en zor bölüm; sanırım kıyafet ve benzeri şeylerde sözünün olmaması. Anne baba ne isterse onu giyiyorsun. Ben nispeten şanslıydım, unisex kıyafetlerim de vardı. Biraz da dik başlıymışım, annem öyle diyor. Gider değiştirirdim. Esas sorunlar okula gidince başlıyor. Formalar cinsiyete göre. Beden derslerinde kızlar ayrı erkekler ayrı oynar, bir sürü ayrı gayrı. İlkokul anılarım çok güzel değil yani.

Ailene bu durumu ne zaman açıkladın?
Cinsiyet geçişi sürecine karar verdiğimde açıldım, yani 22 yaşıma kadar aileme hiçbir şey söylememiştim. Kendimi "trans" tanımladıktan sonra bunu aileme açsam ?nasıl kıyametler kopar acaba' diye düşünmüş, alacağım tepkiden de itiraf edeyim çok fena tırsmıştım. Tabii onlar özelliklerimin farkındalardı ama cinsiyet değiştirmek isteyeceğimi düşünmemişlerdi sanırım. Ayrı bir şehirde okuyordum, gidip tüm hikayeyi anlattım. Küçük yaşlardan beri benliğimde erkek olduğumu, yıllar önce ameliyat olmak istediğimi ama kendimden emin olmak için 6 yıl beklediğimi, kendimi tarttığımı ve bilgi edindiğimi, her şeyi...

İlk tepkileri ne oldu?
İlk başta bunun birlikte aşacağımız bir hastalık olduğunu düşündüler. Annem beni çok sevdiğini ve yanımda olduğunu söyledi. Beni reddederler diye düşünürken böyle bir cevap alınca çok duygulanmıştım. Sonradan anladım ki doktorların kadın gibi davranmamı sağlamasını bekliyorlarmış. Uzun süre onlara deli olmadığımı anlatmak zorunda kaldım. İlk bir yıl bol kavgalı geçti. İki yılın sonunda "Adını ben verdim asla başka bir isimle hitap etmem" diyen annemin "Berk" dediğini duymak nasip oldu...

Baban kabullenmekte daha zorlanmış neden?
Eski solcu, sessiz, hatta karışmaz bir adamdan büyük bir tepki beklemiyordum. Ama daha en başta beni ters köşeye yatırdı. Böyle bir şeyi asla kabul etmeyeceğini söyledi. Eski adımla çağırınca "Benim adım Berk İnan, senin kızın değilim çünkü ben kız değilim. Sakalım çıkınca dilin varacak mı bakalım" diye kıyameti koparıyordum. Bir gün yanlarına keçi sakalla gittim onu da görmezden geldi. Tartışmalardan birisini de mavi kimlik konusunda yaşadık. Soyadını alamayacağımı söyledi. Bende "Dedemin soyadı, dava açar yine alırım" dedim. Şu sıralar beni anlamaya başladı. Bakışında arpa boyu bir fark var gibi. Şimdilik bununla yetiniyorum.

Bu süreçte sana en çok kim destek verdi?
Beni en çok şaşırtan 77 yaşındaki babaannem oldu. İlk kabullenenler arasında. Bir gün alışverişte boxerların yanından geçerken "Alayım mı sana bunlardan" dedi. "Yok babaanne var bende sağol" dedim ama bir gülüş oturdu yüzüme. Tüm alışveriş boyunca "Oğlum aşağı oğlum yukarı" zaten. Yine bir gün balkonda otururken "Kahve yapayım içeriz" dedim. "Geç otur şöyle erkek kahve mi yaparmış" diye beni azarladı. Artık O'nun evinde ne kadar erkek işi varsa ben yapıyorum. Berk'e alışamadı ama eski adı jet hızıyla sildi.

Üniversite hayatında neler yaşadın?
Cinsiyet geçiş sürecine üniversite öğrencisiyken başladım. Yakın bulduğum arkadaşlarıma kararımı ve seçtiğim yeni adı açıkladıktan sonra büyük ölçüde desteklerini gördüm. Olumsuz şeyler de oldu; "Taktıracakmış", "Kadından erkeğe olduğunu biliyoruz da erkekten kadına da oluyor muymuş" gibi bilgisizlikten kaynaklanan önyargılı lafların konuşulduğu kulağıma geldi. Hocalarımın büyük çoğunluğu şaşkınlık ve sessizlikle takip ettiler süreci.

Ameliyat olmaya ne zaman karar verdin?
İlk ameliyat olmak istediğimi söylediğimde 16 yaşındaydım ama süreci 21 yaşında başlattım. Genelde de o yaşlarda karar veriliyor sanırım. Artık ergenlikten çıkmış, yetişkin olarak kendi geleceğinizi kurmaya adım atmış oluyorsunuz ve bir bakıyorsunuz ortada sizin idealinizle, benimsediğinizle hiç uyuşmayan bir şey var. Onu yoluna koymadan bir gelecek kuramayacağınızı anladığınız zaman karar vermek diye bir şey kalmıyor zaten. İdrak ediyorsun ve gerisi hayat şartlarının izin vermesine kalıyor.

Hastane sürecini anlatır mısın?

İlk nereye başvurdun, hangi aşamalardan geçtin?
Öncelikle ne yapmam gerektiğini araştırarak başladım. Süreci ailemden kopuk geçirmek istemediğim için Ankara'da yürütmeye karar verdim. Hacettepe Üniversitesi'nin psikiyatri bölümüne başvurdum. Birkaç görüşmenin ardından beni Cinsiyet Geçişi Kurulu adı verilen birçok profesörün bulunduğu bir kurulun önüne çıkardılar. Daha sonra endokrinoloji, kadın doğum ve plastik cerrahiye gittim ve raporumu aldım. Şimdi beni 8- 9 tane ameliyat bekliyor.

Hormon tedavisine başladıktan sonra fiziksel değişikliklere alışman zor oldu mu?
Olmadı. Bunu doğal karşılayıp ideal benliğime yaklaştığım için aynada gördüğüm yüze gururla baktım. Süreç içerisinde sesim kalınlaştı, yumurtlama sona erdi, ayva tüylerim, sakallarım, yağlı ve siyah noktalı bir cildim oldu. Değişikliklerle ilgili en ilginç konu sakal ve tıraş mevzusu. Kıl tüy mevzuları erkeklik için önemli bir ölçüt. Seyrek tıraş olmama rağmen artık gürül gürül değilse de Jhonny Depp kadar sakalım var.

Hayatında hiç kız arkadaşın (sevgilin) oldu mu? Evlenmeyi düşünüyor musun?
Tabii ki birçok kız arkadaşım oldu, açıkçası erkek arkadaşım da olmuştu, kendimi kabul etmekte zorlandığım dönemde. Öyle olması gerektiğini, öyle olursa dışlanmayacağımı düşünmüştüm. Bir nevi oto-sansür. 16 yaşında ilk kez ameliyattan bahsettiğim kişi o zamanki kız arkadaşımdı. Önemli olan sevgidir, neden benim de sevgilim olmasın ki? Evlenmeyi de isterim ama önce o insana rastlamak lazım....

Mavi kimlik almak istiyor musun?
İstiyorum da mavi kimlik başvurusu yapabilmek için yasada ?sürekli olarak üreme yeteneğinden yoksun olma' şartı var, yani kısırlık. Bence yasadaki bu şart, büyük bir insanlık suçunun belgesi. Bir insanın zorla kısırlaştırılması ne demek?! Ben zaten doğuracak değilim o orada kalsa da! 1.5 yıldır hormon kullanıyorum, sakalım bıyığım var. Bankaya, notere, polise, hatta kargocuya bile kimlik göstermek durumunda kalıyorum ve o kimlik pembe. Görevli bir bana bakıyor, bir kimliğe bakıyor... Bu vatandaşını afişe etmek, şiddetin önüne atmaktır.

Günlük yaşantında ne gibi sorunlarla karşılaşıyorsun?
Yaşadıklarımız sorundan da öte... Öldürülüyoruz, şiddet görüyoruz, toplum hayatının dışına itiliyoruz. Mimar, öğretmen, psikolog arkadaşlarım var, transseksüel oldukları için işlerini yapamıyorlar. Ben iki yabancı dil biliyorum, master diplomam var ama kimliğimi ve ismimi kolayca değiştiremediğim için freelance işleri tercih ediyorum. Devletin gözden çıkardığı büyük bir potansiyel var. Tıbbi süreç içinde de hayatımızla oynanıyor. İyi hocalar, özel hastanelerde, 50- 60 bin liraya çıkan ücretlerle bu ameliyatları yapıyorlar. Devlet hastanelerindeyse durum daha vahim; intörnlere, stajerlere kobay ediliyoruz.

Trans-erkek veya kadınlara karşı bakış açısında bir değişim var mı?
Bakış açısı değiştiyse bu artık daha görünür olduğumuz için. İnsanlar artık eşcinsel, transseksüel yazıp Lambdaİstanbul Danışma Hattı'na ulaşabiliyorlar. Görünürlük, fobiyi de körüklüyor maalesef ama yine görünürlük arttıkça daha çok insan kendi olmaya cesaret edebiliyor, bu çok önemli

İzmir'deyiz

2011-02-22T11:03:00.003+02:00

23 Şubat Çarşamba Siyah Pembe Üçgen LGBT Dayanışma Derneği'nde Trans Erkek Öyküleri Okuma Atölyesi saat 2'de

Heteroflexible?

2011-02-17T19:29:00.000+02:00

gün geçmiyor ki yeni bir şey öğrenmeyelim : )
http://www.facebook.com/video/video.php?v=136499073062389

Delikanlı Transerkek // Devre

2011-02-12T06:31:00.013+02:00

"Devre" bilirsiniz, askerde çok kullanılan bir terimdir. Askeriyede; sadece paşa, onbaşı çavuş ve benzerleri arasında hiyerarşi yoktur; askeriliğe başlama tarihine göre aynı rütbedeki erler arasında da hiyerarşi kurulur. Üst devreye hürmet, alt devreye gerekirse hürmet eTTirmek kaidedir.

Geçenlerde MSN'ime bir ekleme talebi geldi: "delikanli_xxxx@..." (x'ler adı), hiçbir açıklama yok (gerek facebook'ta gerek msn'de tanımadığım birinden gelen davetlerle ilgili benim için en sinir bozucu olan şey bir açıklama olmaması). Hoşlanmadım; ama "oraya MSN koyduysan bu olacak" dedim, ekledim. "Aynı durumdayız, röportajını okudum, birçok konuda cümlelerimizdeki noktalar virgüller bile aynı" dedi. Derneğe üye misin, sevmiyorum ben dernekleri, (...) kendine trans diyen geylerle lezbiyenlerle dolu, dedi (ve daha önyargılı, düşüncesiz laflar da etti; ama ancak birkaç cümleyle araya girebildim, "28yaşındayım ortamı da insanları da çok iyi tanıdım; o yüzden bana hiç onları anlatma istersen, kendini bilmez çok" buyurdu abimiz ben de uzatmadım); Voltrans'ı duyunca çok iyiymiş dedi. Sonra (alıntıladığım cümlede sinyal vermişti zaten, o cümleyi mütakiben) başladı "devre" muhabbeti."

Sanırım sen de yeni başlamışsın " ,"sakal durumuna bakılırsa hormona başlamadın bile?","maval onlar","bak daha yeni sayılırsın, ben neler çektim" ... Tüm konuşmayı yazmak niyetinde değilim. Kızgınlıkla önyargılı anlattığımı düşünüyorsanız, yukarıdaki alıntılar bire bir alıntılardır demem yeterli olur sanırım. Geçtiğim süreçle ilgili kusurlu bulmadığı hiçbir şey olmadı, ne hastane ne kullandığım ilaç alıntıladığım minvalden laflar hep... En sonunda "boşuna kötü polisi oynuyorsun" deyince cellallendi. Birçok şey konusundaki bilgisizliğini yüzleyince erk-ekliğe yakışır ayırımcı bir hakaret edip çıktı.

Trans erkekler askere gitmiyorlar; ama "devre" hiyerarşisi özlemi çekenler var sanırım. Trans kadınlar arasında da "anne"lik, "domez"lik gibi kurumlar vardır, trans erkekler için bu az önce anlattığım "devre" sistemidir. O hormona başlayalı o kadar olmuş, bu ameliyatlı, o kimlikli gibi şeyler üzerinden altlık-üstlük hiyerarşisi geliştirmek yani. Ben bu sisteme biat etmeyi reddediyorum. Ne benden sonrakine diz çöktürmek ne benden önde gidene yaltaklanmak gereği duymuyorum. Başta transseksüeller, herkesin bilmesi gerekir ki, bir insanı erkek ya da kadın yapan bu aşamaları geçirmek değildir. İnsanın içindeki -bir olgu olarak- erkeklik azalıp artmaz, bir insan testesteron alınca daha erkek olmaz, aynı sünnet olunca daha erkek olmadığı gibi. "Daha erkek"lik diye bir şey yoktur. Bu yüzden hiçbir zaman ne ulaştığım ne bana ulaşan bir trans erkeğin benden daha az veya çok erkek olduğunu düşünmem. "Siz"li, "ricacı" bir dil kullananlara da "sen" diline geçmeyi teklif ederim ki aramızda hiyerarşi olmasın.

İnsan dengine açar derdini, "ricacı" olduğuna ricasını yaptırdı mı "öküz öldü ortaklık bitti" olur. Akran desteğiyse bununla yürümez, bir gönül işidir sonuçta, arkadaşlıktır, destek vermektir birbirine. "Ben unumu elemiş eleğimi asmışım, o benden yardım alır" diye düşünerek bu destek verilemez. "B

en o ezildiğim devreyi tamamladım ve/veya senden daha az eziliyorum" diye düşünmek üstten bir tavır olur; destek bulmayı uman kişi içinse "benim gibi" dediği insan tarafından ötekileştirilmek onulmaz bir yara olabilir.

Kimsenin bir de "kendim gibi" dediğinden ahkam dinleyip moralini bozmaya ihtiyacı yok trans erkekler içinde, hayat yeterince yıpratıcıyken.

Hayatta zaten ezilen birini ezip bundan iktidar, ego tatmini çıkarmak yolunda olan trans erkekler lütuf sandıkları şeyleri söylemektense susarlarsa belki de arkalarından gelenlerde daha az tahribat bırakırlar.

Amerika'yı Yeniden Keşfetme Klavuzu // Sargı

2011-02-10T08:12:00.000+02:00

Amerika'yı Yeniden Keşfetmek adlı yazımı okuyan birçok trans erkek arkadaş benden kullandığım sarma yöntemini anlatmamı istedi, birkaç gün sonra veda edeceğim bu yöntemi buradan mutlulukla tarif ediyorum (Yöntemi kullanacak olan arkadaşlar, lütfen diğer yazıyı da açıp, yazdığım dezavantajlara da bakın):

adım 1:
Flaster alına. Bir sürü markası ve boyu var. Ben hepsini denedim sanırım, en az sorun çıkaranı bu sağdaki marka, daha ucuzu daha yerlisi var; ama diğerlerinde türlü sorun yaşadım. Flasterlerin beyaz olanları antialerjik oluyor. Boyuta gelince... 5x10, 10x10, 15x10 ve 20x10 gibi boyutlar var bu hepsinde sabit bulunan 10, 10metre, rulonun uzunluğu. Diğerleri kaç parmak genişliğinde olduğunun cm tarifi diyeyim... 5işinizi görüyorsa zaten göğsünüzü sarmaya ihtiyacınız yok demektir, bence ideali 15, gerekirse küçültmek mümkün ne de olsa, he zaten küçük geldiyse, bir rulo bir aydan fazla gitmiyor zaten, bir sonraki ay 20lik alınır, olur gider...

Malzemeler. Havlu kağıttan bir yaprak, makas, flaster

adım 2:

Flasterin üzerinde gördüğünüz kareleri sayarak (en fazla 12-13 tane olacak şekilde) uygun gördüğünüz uzunlukta 2 parça kesin . Bir parçaya havlu kağıdı üzerine serip uzun kenarda bir, kısa kenarda iki parmak boşluk kalacak şekilde küçültün.

Adım 3:

Havlu kağıdın katlarını ayırın[1]. Flasteri soyun (yapışkan olduğu için kağıdından yardım alabilirsiniz)[2].

Sonuç da böyle bir şey olacak, tabii iki tane...

Yani tüm sırtınızı dolamak yok, elastik bandaj gibi. Kaburgaların birleştiği yere yakın bir yerden sırta doğru gidecek o bandaj, rahatsızlık veren o yağ dokusunu koltuk altlarına doğru toparlamış olacak. Uzanarak sararsanız daha başarılı sonuçlar alabilirsiniz. Birkaç seferden sonra duruma hakim olunuyor zaten.

Dezavantajlarını ve avantajlarını tekrar okuyun lütfen. Daha mutlu günler :^)

Yine de keyfime diyecek yok

2011-02-04T15:51:00.010+02:00

Hastalığımı göz önünde bulundurarak, kendi hür irademle ameliyatımı 28 Şubat'a ertelemeye karar verdim.

Üstelik hiç canımı sıkmıyor bu durum, tarih son kez değişti çünkü. Kaç yıl durmuşum daha sağlıklı olsun da 20 gün sonra olsun ne yapayım : )

Kan değerlerimin düştüğü iki dönem arasında 17günüm var; ama ameliyatımı 7sinde olsaydım, düşüşe 10 gün kalmış olacaktı, 10 gün de doku iyileşmesi için yeterli bile olsa, 17 günle arasında dağlar kadar fark var... Bir doktor "10 gün yeter" dedi, diğeri "17 gün olsun" dedi; tüm evraklarımı tamamladım; ama psikiyatristim (ki kısa zamanda çok sevdim, akıllı ve iyi bir insan, aynı zamanda da LİSTAG'ın gönüllü psikiyatristlerinden olan) Koray Başar çok önemli bir noktaya parmak bastı:
"Sen dönem tatiline gelsin annem evde olsun diyorsun; ama bence annen izin işini ayarlar" dedi. "Sırf bunun için 17gün yerine 10günü tercih etmek" ona çok akılcı gelmemişti belli ki, haklıydı da. Hedefi onikiden vuran cümlesiyle şu oldu: "şimdi oldun diyelim ameliyatını; bir enfeksiyon, bir pürüz, bir şey olsa bu hem senin ameliyat sürecini hem annenin sürece yaklaşımını etkilemez mi?" Tabii ki! Benim moralim bozulur, doktorların kaygısı artar, annem artık ne kadar anksiyete geçirir ne kadar söylenir... UuuuUUUh! Hormon zamanındaki gibi aldım teraziyi önüme,artıları eksileri koydum; olmak ve ertelemek arasında bir seçim yaptım.

Erkeklikle Babalık Arasında Seçim Yapmak // Baba Faktöriyel vol.2

2011-02-04T05:55:00.001+02:00

Başlık size garip gelecektir; çünkü babalığın erkekliğin aşamalarından biri (en sonuncusu) olduğunu biliriz. Öyle ya erkek doğmak "erkek adam" olmak için yeterli değildir. Sünnet olmadan, "milli" olmadan, askere gitmeden, evlenip baba olmadan erkeklik eksik kalır bu toplumda. Sünnetsiz, askerlik; askerlik yapmadan evlilik olmaz üstelik... Peki hal böyleyken bu başlık neyin nesi (mi)...

Baba Faktöriyel yazısını hatırlarsınız... Babamın huyunu suyunu ve toplumsal cinsiyet geçişimle kurduğu gelgitli ilişkiyi anlatmıştım. O günden bugüne tabii ki 51 yaşındaki babam pek değişmedi : ) O günle bugün arasındaki en net fark ilk yazıda bahsettiğim "toplumsal erkekliğe sahip çıkma" ölçeğinin sandığımdan daha yüksek dozda olduğunun farkına varmam oldu. Bu yüzden sanırım belki "erkeklik" görevleri ve "babalık" görevleri yazsaydım daha uzun ama daha açık bir başlık olabilirdi.

27si çarşamba günü 31inde olmadı 7sinde ameliyata gireceğimi düşünerek, konuyu evdekilere tekrar açmanın zamanının geldiğine karar verdim. Babam evdeydi, konuşmaya ondan başladım: (her tartışma gibi üst üste konuşmalar içeriyor, başka türlüsü mümkün olmadığı için olduğu gibi karman çorman yazıyorum)
(ben)bib-ben ilk, üst... meme ameliyatı olacağım pazartesi
(baba)a- öyle mi?
bib- evet...
a- bizden bir şey bekleme... yanlış yapıyorsun
bib- beklemiyorum zaten, hayır ben şimdiye kadar sana 250 lira hormon ilacım var yok doktorun özel randevusu var para ver mi dedim ki bunu diyorsun bana
a- ben söyleyeyim de...
bib- iyi! bir şey beklemiyorum ben (...) yanlış yapmıyorum ayrıca, sizin doğrularınızla benim doğrularım örtüşmeyebilir; ama bu benim hayatım benim doğrularıma göre şekillenecek.
a- ...bundan sonra da bekleme zaten. Ben sana demiştim,o ameliyatı ol soyadımı da alıcam senden, nüfustan da çıkarıcam...
bib-... tamam baba, sen söylemiştin, ben de o zaman sana söylemiştim açarsın davanı davada görüşülür bu demiştim.
a- ...tamam, dava da açarım. Daha da ondan sonra gelme. Ameliyattan çıkar gelirsin iyileşirsin gidersin ondan sonra daha gelmezsin. Aramanı sormanı da istemem. Daha da konuşmazsın.
bib- Tamam baba, sen yaptığın yanlışı anlar sen gelir konuşursun o zaman. Daha önce olmamış şey değil, sen çok böyle çıkışlar yapıp sonra çok dediğini yuttun bunu da yutar sen gelirsin, dedim ve çıktım mutfaktan. O sonuncuyu demeyeydim iyiydi : ) Altta kalamıyorum ben de! Adam zaten resti çekmiş, daha ne kızıştırıyosun halbuki değil mi?! Ama yok işte, huy...
15 dakika sonra falan annem geldi rastlantı, anneme anne sen gelmeden önce babama söyledim ben pazartesi ameliyata girebilirim o da böyle böyle dedi diye lafa girmişken koptu geldi "kazak" erkek mutfaktan... İlk konuşmanın genişletilmiş başka bir versiyonunu yaptı esasen, daha sonra Ankara'ya gelirsen de sana kim destek veriyorsa onda kalırsın diyerek halama da çattı, bundan sonra benden para da alamazsın da dedi, ben şimdiye kadar dediğimden döndüysem vicdanımdan döndüm; ama bundan asla dönmem de dedi. Sanırım o konuşmanın erk-ekliğini ortaya döken benim sorularım oldu. İşte erk-ekliğin küçük bir analizi:
Daha para alamazsın dediğinde,
bib- kayda değer bir şey almıyordum ki zaten
a-çok farklı olabilirdi ben sana kartımı da verebilirdim, böyle olması senin yüzünden
bib- transseksüelim diye beni mi cezalandırıyorsun yani?
a- ne alakası var?!
bib- dediğin o demek baba, tüm maaşımı da verirdim ama vermiyorum demek bu demek... cezalandırıyorsun
a- evet! tamam! cezalandırıyorum (GOL1)

(...)
a- Ve ben sana söyleyeyim, bu ameliyat hadi bi tane daha, ondan sonrası da yok o işin (penisi olmayan erkek mi olurmuş olarak tercüme edilebilir)
bib- oluyo oluyo, merak etme
a- Hayır olmuyo, ben biliyorum... Ben senin gibi de biliyorum öteki gibi de biliyorum, öötekini de biliyorum (sırasıyla trans erkek, trans kadın, gey diyor) (GOL2: Ayrımcılık erk-ekliğin ayrılmaz bir parçası ne de olsa)

(...)
a-... sen böyle olmasaydın
bib- baba bak herkes olabilir, tamam mı
a- hayır
bib- evet, herkes olabilir
a- tamam herkes olabilir sen de olabilirsin ama benim soyadımı taşıyan biri olamaz! (GOL hanesinin çıldırışı ve 964e vuruşu: erk-ek aile şerefini, namusunu ve bunu ifade eden değerleri korumak için her şeyi yapmalıdır kuralının cilasının parladığı an)

(...)
a-Ve bak gör nası alıcam soyadımı, öyle dedemin soyadı falan filan diyemezsin, takmaz onu mahkeme
bib- tamam baba dediğim gibi aç davanı bunu mahkemede görüşelim, bak gör ben de ne yapıyorum...
a- Naapıcan (bu bile erk-ekçe)* karşı dava mı açıcan?!
bib- tamam baba, ben anladım seni yeter, anladım ve daha fazla bununla canımı sıkmak istemiyorum... (şeklinde yazayım ki daha erk-ekleştiği yerleri sansürleyeyim, karalıyo gibi de olmasın; çünkü biliyorum zamanla utanmamak için unutacak bunları) (GOL hanesinin bu erk-eklik gösterisi karşısında kendini tamamen iptal etmesi ve uygun gördüğünüz bir sayı gelene kadar dönmeye devam etmesi...)

Babam yine gel-gitler yaşar mı, söylediklerinden pişman olur mu, dediğini yapıp hayatımı zorlaştırmak için kolları sıvar mı bilinmez. O gün de dedim, ne yapacaksa kendi tasarufudur, o da tercih kullanma hakkına sahiptir. Benim bildiğim, kendi süzgecinden dahi geçirmeksizin biat ettiği üstelik de kurgusal olan sınırları belirsiz bir dış etkeni, yani erkekliği; bana, -evlat, yıllardır birlikte yaşanan insan vb. olarak bile değil- somut, canlı bir bireye tercih etmesi hem babama bakışımı hem iyi bir adam yani herhangi bir erkek modeli olarak o insana bakışımı çok etkiledi. Tabii erkekliğe bakışımı da...

NOT: Bu lafların üzerine iyileşecek kadar olan süreyi bile o evde geçirmek istemezdim. Şaşırtıcı bir biçimde genelde dominant olan annem bu konuşma boyunca hayli çekinik davrandı ama, iyileşme sürecinde beni eve getirmek konusunda da çekinik davranacağını sanmıyorum, hijyenik olması ve rahat ilgilenebilmesi için evde olmam gerekecek; ama bu iyileşme sürecimde nası bir iklim solumama sebep olacak onu henüz bilemiyorum.

* dürüst olalım, onu yazıp bir üst satıra bakınca aslında... "bak gör ben de ne yapıyorum" da biraz öyle galiba, kan bu çekiyo galiba :S ama ben rahatsız oluyor ve sorguluyorum en azından

Annem Vs. Cerrahım // Ameliyat Tarihi

2011-02-04T04:54:00.000+02:00

Gitmeden önceki gün arkadaşlarıma gerginim dediğim zaman, "ne geriliyosun ya, aldın tarihi, iptal ettirecek değil ya, yapılacak o ameliyat artık sadece kabul etmeleri lazım" diyenler oldu... Sessizce dinledim, böyle durumlarda açıkçası trans olmayan kişilerin yorumları biraz havada kalıyor bazen. Lütfen kimse alınmasın, kimsenin benim yükümü hafifletmek için söylediği sözleri küçümsemek için söylemiyorum bunu; bir ailenin bu konuda verebileceği tepkiyle mantıklı olan tepki birbirine pek yaklaşmadığı için oluyor bu... Hatta her transın anası babası başka başka insanlar olduğu için transların sözleri bile ancak aynı şeyi yaşamış, birbirini çok derinden anlıyor olmak üzerinden anlamlı oluyor.
Dönelim konuya... Annem cerrahla görüşmesinde de "ama onun sağlık sorunu var" isimli plağı koydu.... "Hastalığı yüzünden çok ağır enfeksiyonlar yaşıyor. (...) karnının arka duvarındaki lenf bezi şiştiğinde açılsaydı hiç yaşama şansı yoktu dedi o doktor komşumuz sonra, onun uyanıklığı sayesinde kurtuldu. (...) Üç kere şoklandı..." Hematolojik kan hastalığımla ilgili yaşanmış, çeşitli trajik hikayelerin bir kolajı... Birkaç dakika sonunda lafa girdi tabi doktor "peki.." dedi soru dolu gözlerle, annem bir kitlendi... "Yani, diyor doktor bey annecim; sadet, diyor" dedim, aklımca ortam yumuşatacağım. "Yani riskler çok fazla..." diye girince cerrah müdahale etti, ben cerrahım'la başladı, her durumda risk olduğunu söyledi, "siz benden garanti istiyorsanız, garanti veremem (...) Ben nasıl garanti verebilirim ki sonra Allah korusun bir şey olsa gelip siz bana siz garanti verdiniz de oldu derseniz benim için ne kadar kötü bir durum.... Neden belirli bir riski kabul etmiyorsanız, yapılamasın o zaman derim ben de" dedi! Ya da birine devrederim isterseniz, dedi! O sırada telefonu çaldı ve uzaklaştı... Annecim ara ara okuyormuşsun blogu (kahvaltıda konuşurken söyledi) bunu da görürsen özür olarak alabilirsin: Gözlerimi pörtleterek, "anne bu konuşma burada biterse çok kötü olucaz!" dedim (hem de iki kez)*. O da "vazgeçerse doktor" diye kaygı duydu ben yüzünden yanlış okumadıysam. "Siz yapmasanız daha kötü; ama ameliyathane şartları yüzünden..." falan filan diye topladı biraz hoca geri gelince; ama hoca zaten lütuf olarak devlette dolayısıyla ücretsiz yapacağı bir ameliyat söz konusuyken bunu çeker mi! Benim kendi hastanem değil ki ameliyathanenin durumunu garanti edeyim size, dedi (e çalıştığın hastane?? üstelik ödüllü falanmış psikiyatrist söyledi sonradan) Ben yapılmasın derim o zaman, dedi! Ben tabi şaka mı ya bu diyen bir yüzle bakıyorum etrafa. O karar bana aittir reşit olduğuma göre, dedim. Doktor kavisli ortamı gördü, bahsi bir rövaşata arttırdı ve o zaman sadece seninle muhattap olurdum, anneni getirmemiş olman gerekirdi gibi laf etti o an kalecinin gol anındaki çaresizliğini yaşıyordum, lafı tam duyamamışım... : ) Kimse yapmadım diye beni suçlayamaz sonuçta; ama yaparsam ve başına bir şey gelirse suçlayabilirler falan dedi**.Tunç Bey, annemin hatası sanırım endişelerini gidermeyi bekleyerek gelmiş olması oldu gibi orta yolcu laflar ettimse de konu havada kaldı ve bu küçük oturumu o şekilde bitirdik.
Ameliyat tarihi değil yağlı pehlivan mübarek, bir el ense yapamadık gitti : ) İlk paragrafa dönecek olursak, arkadaşlarımı bir çöldeki bedevinin bir de benim başıma gelen zilyon tane güzelliği hatırlayıp hiçbir şeye olmaz dememeye davet etmeyi kendime bir borç bilirim : )
Öğleden sonra psikiyatristim(iz)le de görüştük ve tetkikleri de yaptırmaya devam ettim; ama 7sinde ameliyat olabilecek miyim bilmiyorum şu an, olamamak gibi bir beklenmedik durum çıktı ortaya... Ertelenirse 28ine ertelenecek sanıyorum. Ertelense bile bu beni çok üzmeyecek; bu ay olacak ya sonuçta, ne kadar beklemişim idare ederiz 20gün daha ne olacak, diyorum... : ) Çok uzun zamandır kaybettiğim neşemi de buldum hatta... Dipnot sayesinde ulaştığım yeni insanların ulaştırdığı güzel mesajlar, annemin ağzında yabancı da dursa adımı kullanması, ne olursa olsun ameliyatı bu ay olacağımın belli olması hafifletti beni. Daha iyi, daha sağlıklı olacaksa 28i olsun, ne yapalım : )

*Kötü bir şey yaptım; ama hiç pişman değilim. Şiddet uyguladım, evet, ama cidden bir kez daha kaldıramazdım, ben aylarca uğraşıp kuyruğuna getireyim, annem 3dakika endişelerini anlatsın ve hoop sar başa...
** yeni TCK'nın 81. ve 83. maddesine göre doktorların uyguladıkları tedaviler sonucu ölüm gerçekleşirse cinayete yakın bir ceza almaları söz konusu oluyor, burada hocanın aklına gelen buydu sanırım.