خبرنگاران سبز؛ معتبر و مردمی

تغییر موضع رهبر ایران نسبت به انتخابات تنها در ۸ روز

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 12 Jun 2013 22:51:00 +0430

درحالی که تنها هشت روز قبل رهبر ایران شرکت در انتخابات و رای دادن را در درجه اول رای اعتماد به نظام خوانده بود، به فاصله دو روز تا انتخابات ریاست جمهوری از مخالفان نظام نیز خواست تا در انتخابات شرکت کنند و بر این احتمال تاکید کرد که برخی از شرکت کنندگان در انتخابات حامی نظام نیستند.

خبرنگاران سبز/سیاست:
رهبر ايران در سخنان صبح روز بيست و دوم خرداد خود، از مواضع قبلی خود نسبت به شرکت کنندگان در انتخابات عقب نشينی کرد. در حالی که او تنها چند روز پيش و در مراسم چهاردهم خرداد، هر رای مردم را رای به نظام خوانده بود و گفته بود: «هر رايی که مردم به يکی از هشت کانديدای محترم بدهند، در درجه اول، رای به جمهوری اسلامی و رای اعتماد به ساز و کار انتخابات است.» + در یک تناقض آشکار در سخنرانی اخیر خود گفت: «ممکن است بعضی‌ها نخواهند -حالا به هر دلیلی- نخواهند از نظام جمهوری اسلامی حمایت بکنند. اما از کشورشان که می‌خواهند حمایت کنند؟ آن‌ها هم باید بیایند پای صندوق‌های رای!»

به گزارش خبرنگاران سبز اگرچه فیلم این سخنرانی از تلویزین ایران پخش شد و نسخه‌های متعدد آن در فضای مجازی منتشر شده است، + ولی پایگاه رسمی اطلاع رسانی رهبر ایران با تقطیع سخنان وی، این جمله وی را گزارش نکرده است.+ این در حالی است که از میان خبرگزاری‌ها و تارنماهای خبری داخل کشور نیز تنها تارنمای انتخاب به این جمله اشاره کرده +و سایر خبرگزاری‌ها همچون خبرگزاری فارس، در خبر خود به این جمله اشاره‌ای نکرده‌اند. +

جایزه و کمک مالی اسرائیل به فرزند نظریه‌پرداز اقتصادی سعید جلیلی

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 11 Jun 2013 01:29:00 +0430

مسعود درخشان در فیلم تبلیغاتی سعید جلیلی درحالی از به کاررفتن حروف انگلیسی در تابلوی خیابان‌ها انتقاد می‌کرد که درباره تحصیل فرزندش در دانشگاه‌های اسرائیل و اقامت طولانی وی در آنجا ( برخلاف قوانین کشور جمهوری اسلامی ایران) سکوت مطلق برگزیده بود.

خبرنگاران سبز/ اقتصاد:

جمشید درخشان در دانشگاه اسرائیلی
بن‌گوریون

دانشگاه عبری اورشلیم کمک هزینه تحصیلی فرزند نظریه پرداز اقتصادی تیم سعید جلیلی را پرداخت کرده است. براساس اطلاعات مندرج در تارنمای دانشگاه آکسفورد لندن، چندی پیش جمشید درخشان، ضمن دریافت کمک هزینه تحصیلی از این دانشگاه، جایزه‌ای نیز از دانشگاه بن‌گوریون اسرائیل دریافت کرده است. گفتنی است دانشگاه بن‌گوریون به یادبود داوید بن‌گوریون (نخستین نخست وزیر رژیم اسرائیل) تاسیس شده و کمک هزینه تحصیلی‌ای که به درخشان پرداخت شده، به یادبود گلدا مایر، نخست وزیر جنگ طلب اسبق اسرائیل، بورسیه گلدا مایر نام دارد.

جمشید درخشان فرزند دکتر مسعود درخشان، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی است. او که امروزه تلاش می‌کند خود را نظریه پرداز اقتصاد اسلامی معرفی کند، تا چندی پیش به عنوان متخصص اقتصاد سنجی و اقتصاد انرژی شناخته می‌شد و در دفتر مطالعات انرژی انگلستان مشغول به کار بود.+ +

مسعود درخشان هم اینک در کمپین انتخاباتی سعید جلیلی، نامزد نزدیک به دولت به عنوان نظریه پرداز اقتصادی مشغول فعالیت تبلیغاتی بوده و در فیلم تبلیغاتی سعید جلیلی حضوری پررنگ داشته است. وی در این فیلم تبلیغاتی به جای اظهارنظرهای اقتصادی و همچنین بدون هیچ توضیحی درباره روابط و خدمات متقابل فرزند خود با اسرائیل، از اینکه در تابلوهای خیابان‌ها، نام شهدا به انگلیسی هم نوشته می‌شود انتقاد کرد.

مسعود درخشان در این فیلم با استقبال از تحریم‌های بیشتر افزود:« اگر همين فردا تحريم‎ها لغو شد آن وقت من می‎گويم که ما همه بايد عزا بگيريم. از نظر من در تاريخ صد ساله کشور از آغاز تاريخ کشف نفت در کشور تا اکنون هيچ لطف الهی از ناحيه نفت بر مردم ايران نيامده جز اين تحريم اخير.»

مسعود درخشان، نظریه پرداز اقتصادی سعید جلیلی

او همچنین همه کسبه ایران را نیروهایی معرفی کرد که به اقتصاد کشور ضربه می‌زنند! وی افزود «اين مسخره‏ بازی بود که خبرگزاری‎های خارجی به‎راه انداخته بودند که اگر دلار برسد به قيمت ۲۰۰۰ تومان، نظام واژگون می‎شود ولی الآن دلار به بيش از ۳۰۰۰ تومان رسيد و بحمد الله نظام اسلامی پابرجا و محکم است.»

گفتنی است که سعید جلیلی نزدیک‌ترین نامزد (در میان نامزدهای باقی‌مانده در رقابت‌های ریاست جمهوری ایران) به گفتمان محمود احمدی‌نژاد بوده و چندی پیش یک مقام اسرائیلی از پایان یافتندوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد ابراز تاسف کرده بود. +

یک خبرنگار به نقل از محمد خاتمی: رئیس جمهور من محمدرضا عارف است

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 9 Jun 2013 23:39:00 +0430

رضا جلودارزاده، سردبير هفته‌نامه توقيف شده صبح آزادی در صفحه فيس‌بوک خود از تمايل محمد خاتمی، رئيس جمهور سابق کشورمان به رياست جمهوری محمدرضا عارف خبر داد. اين خبر تاکنون از سوی منابع ديگر تائيد يا تکذيب نشده است

خبرنگاران سبز/ سیاست: رضا جلودارزاده، سردبير هفته‌نامه توقيف شده صبح آزادی در صفحه فيس‌بوک خود از تمايل محمد خاتمی، رئيس جمهور سابق کشورمان به رياست جمهوری محمدرضا عارف خبر داد. به گفته رضا جلودارزاده، «سيدمحمد خاتمی، فرمانده سياسی اصلاحات» گفته است: «رئيس جمهور من دکتر محمدرضا عارف است»

اين خبر تاکنون از سوی منابع ديگر تائيد يا تکذيب نشده است. با اين‌حال رضا جلودارزاده گفته که اين جمله را مستقيما از شخص خاتمی شنيده و نوار ضبط شده آن را در اختيار دارد. به گفته وی تا عصر دوشنبه اين خبر رسما اعلام می‌شود. جلودارزاده افزوده است: «خبری {است} که خودم گرفتم و چون هيچ کدام از سايت ها و خبرگزاری ها را به طور صدرصد قابل اعتماد نمی دانم نداده و نمی دهم....ائتلاف تقريباً شکست خورده است. نظر آقای هاشمی هم آقای عارف است....نظر هاشمی را البته بنده از قول جناب آقای سيدمحمد خاتمی عرض می کنم»

بازداشت‌شدگان کمپ سرند به لاریجانی: به وضعیت زلزله زدگان رسیدگی کنید

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 27 Aug 2012 11:17:00 +0430

خواسته ما نه آزادی خودمان و يا پرداختن به وضعيت بهداشتی و درمانی خود، بلکه ادامه‌ی روند امدادرسانی در بهترين شرايط به مردم آسيب ديده از زلزله و حتی الامکان اعاده‌ی وضعيت معيشتی سابق ايشان است.

خبرنگاران سبز/ نامه‌ها:

امدادگران بازداشت شده کمپ سرند که به دلیل کمک‌رسانی به مردم زلزله چند پیش بازداشت شده بودند و همچنان در بازداشت به سر می‌برند با نوشتن نامه‌ای سرگشاده به رییس قوه قضاییه از وی خواسته‌اند به کمک‌رسانی به مردم آسیب‌دیده آذربایجان ادامه داده و بکوشند زندگی گذشته این عزیزان را به آن‌ها باز گردانند.

متن کامل اين نامه به نقل از رهسا نيوز در زیر می‌آید:

جناب آقای لاريجانی رياست محترم قوه‌ی قضائيه
انسان دوستی و کمک به هم نوع امری خداپسندانه و اخلاقی است که صرف نظر از مسايل مذهبی، نژاد، رنگ و قوميت، مورد تائيد همگان است. زلزله‌ای که چندی پيش برخی از شهرهای کشور را به لرزه درآورد، بسياری از هم‌وطنان ما را در سوگ عزيزانشان نشاند و بسياری ديگر را از خانه و کاشانه‌ی خود محروم ساخت. اما اين واقعه‌ی تلخ، باعث شد تا بار ديگر ايثار و نوع دوستی ايرانيان، بر همگان اثبات شود.

جناب آقای لاريجانی
ما نيز صرف نظر از گرايشات مذهبی و سياسی و عقيدتی، تنها به قصد کمک به هم‌وطنان آسيب ديده به محل وقوع زلزله آمديم و در بدترين شرايط و کمترين امکانات، تلاش کرديم تا با جمع آوری کمک‌ها و اقلام اهدايی و رساندن آن به مناطق زلزله زده و در نهايت پخش آن بين روستاييان آسيب ديده، قدمی در راه امدادرسانی به اين عزيزان برداشته باشيم. اين در شرايطی است که قهر طبيعت بر خلاف ظاهر ويرانگرش عملاً تاثيری عکس نهاد و موجبات افزايش حس انسان دوستی ميان هم‌وطنان را فراهم نمود.

از ابتدای حضور ما و ايجاد کمپی مستقل برای امدادرسانی به آسيب ديدگان، برخی نيروهای انتظامی و امنيتی به جای تسهيل راه‌های امدادرسانی برای اين امدادگران، نسبت به اين حضور انسانی موضع‌گيری و مخالفت کرده و تلاش کردند با تغيير ماهيت انسانی و خيرخواهانه اين اقدامات، آن را وارونه جلوه دهند.

لازم به ذکر است نيروهای امدادگر در طول اين زمان ثابت نبوده و به صورت متغير افراد داوطلب ديگر برای کمک رسانی به کمپ مذکور مراجعه کرده و در کنار ديگران به فعاليت امدادی می‌پرداختند.

اکنون نيز خواسته ما نه آزادی خودمان و يا پرداختن به وضعيت بهداشتی و درمانی خود، بلکه ادامه‌ی روند امدادرسانی در بهترين شرايط به مردم آسيب ديده از زلزله و حتی الامکان اعاده‌ی وضعيت معيشتی سابق ايشان است.

امدادگران بازداشتی کمپ سرند
حسين رونقی، نويد خانجانی، واحد خلوصی، شايان وحدتی، حسن رونقی، فريد روحانی، مرتضی اسماعيل پور، حميدرضا مسيبيان، علی محمدی، محسن سامعی،مسعود وفابخش، هومن طاهری، دانيال حسنی، بهرام شجاعی ، محمد ارجمندی راد، اسماعيل سلمان پور، محمد امين صالحی، بهروز علوی، ميلاد پناهی پور، سپهر صاحبان، امير روناسی.

روح‌الله زم به علی خامنه‌ای: چرا ایران را به خاطر اوهام خود به مسلخ می‌برید؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 25 Aug 2012 11:53:00 +0430

آقای علی خامنه ای
در مدت زمانی نه چندان دور اطلاع يافتم که تعدادی از سران تاثير گذار سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با دستگاههای امنيتی کشورهای مختلف ارتباط پيدا کرده و بر سر “ کنار رفتن شما از قدرت” و نظام بعد از “نظام جمهوری اسلامی” توافق حاصل کرده اند.
اين توافق در پس معامله هايی صورت گرفته که اهم آن عبارتست از :
انتقال جان و مال وناموسشان به کشورهايی خاص در ازای دريافت “ امان نامه “ و چمدانهايی از دلارهای ناقابل آمريکايی برای فردای بعد از “جمهوری اسلامی”!

خبرنگاران سبز/ سیاست/ نامه‌ها:

روح الله زم پسر حجت الاسلام و المسلمين محمد علی زم رئیس سابق حوزه هنری سازمان تبليغات اسلامی و معاون سابق شهردار تهران در نامه سرگشاده دیگری به علی خامنه‌ای ضمن افشاگری‌های تازه‌ای در باره سپاه پاسداران از رهبر ج.ا. خواسته است با مردم همراه شود تا سرنوشتی همچون صدام حسین پیدا نکند. ولی با مقایسه ایران ۲۰۱۲ با عراق ۲۰۰۳ همانندی‌های بسیاری را مورد اشاره قرار می‌دهد و از رهبر ج.ا. می‌خواهد که تا دیر نشده ایران را از سرنوشتی مشابه دور کند.

روح‌الله زم همچنین اشاره دارد که گروه زیادی از سرداران سپاه در حال مشورت با کشورهای دیگر برای گرفتن امان نامه هستند تا جان و مال و فرزندان خود را در فردای بعد از سقوط ج.ا. به آن کشورها منتقل کنند.

متن کامل این نامه سرگشاده در زیر به نقل از سحام‌نیوز می‌آید.

------------------------------------------

جناب آقای علی خامنه ای
چاره ای نداريم جز اينکه شما را رهبر جمهوری اسلامی بناميم.عنوان ديگری برای شما در حال حاضر در دسترس نيست.

رهبری مطلقه که خداوند متعال را در ظل سايه توجهات خود قرار داده است.با اين تفاوت که خداوند متعال را پاسخی برای بندگانش هست(ادعونی استجب لکم) .اما شما را پاسخی برای بندگان خداوند متصور نيست!
ليکن ما اينقدر اين در را می کوبيم تا صاحب خانه خسته شود و در را باز کند.

در مکاتبات قبل بارها به شنيدن صدای چکمه پوشان فاسد نظامی و امنيتی اشاره نمودم.تصورم بر اين بود که اين ماموران ناپاک بنای حذف فيزيکی اينجانب را داشته باشند.
چه اينکه ميدانم مطالب واگويی شده عمومی قبلی چنان بر شما و دستگاه امنيتی جمهوری اسلامی گران آمده که به کمتر از اين بها رضايت نخواهيد داد.
ليکن اکنون ناچارم اقرار نمايم دستگاه امنيتی تحت مديريت شما فاسد ترين و پليد ترين دستگاهها در تاريخ سياسی حکومتهای حاکم بر ايران در تاريخ اين سرزمين بوده است.

بارها منتقدين شما اشاراتی داشتند(محمد نوريزاد، مهدی خزعلی) که توسط مراجع مختلف حکومت شما به افشای خصوصی ترين روابط خود تهديد شده اند.

نظام فاسد جمهوری اسلامی برای انگ زدن به منتقدين و مخالفانش به پليد ترين شيوه ها دست يازيده که انسان را شرم از بيان آن است.

نفوذ عنصری تحت عنوان يک “همراه” در عميق ترين حالات زندگی خصوصی خانواده ای که تحت زعامت آن رهبر فرزانه !! کشور خود را ترک نموده که آسيبی به جان و مال و ناموسش از ناحيه حکومت فاسد شما وارد نيايد و اين خانواده از اين کشور به آن کشور ، از اين شهر به آن شهر در حال کوچ ميباشد. اين شنيع ترين کاريست که به جای “پاسخگويی” يک حاکم با مخالف و منتقد خود ميتواند انجام دهد و اين اعمال ناپاک توسط حکومت تحت سيطره مطلقه شما بارها و بارها در حال انجام است.

در پی اين نفوذ و تصوير برداری از خصوصی ترين حالات ، باج خواهی و اخاذی عامل رژيم و تهديد به سکوت در برابر ظلم فاحش رفته توسط شما ، به مردمی رنج کشيده در “قدم اول” و درخواست های مکرر برای انجام خواسته های بعدی در “قدمهای بعد” برای اينجانب در حال وقوع است.

اجمالا عرض ميکنم از آنجاييکه جاسوسان و عوامل امنيتی فاسد رژيم ايران به مانند حوادث تروريستی در کشورهای تايلند و آرژانتين دست و پای خود را در محل “جا” می گذارند و عاجز از اداره خود هستند و نميتوانند بمبی را در جای خود منفجر نمايند! اين بار نيز عامل جاسوسی رژيم شما در محل حادثه مدارکی را بر جای نهاده که هويت او را با ذکر جزييات فاش کرده و اين بار هم دستگاه امنيتی رژيم ايران نتوانست ماموريت خود را آنگونه که بايد به انجام برساند و آن عامل اکنون به سمت آن “ لانه “ متواری شده است.

فردی که مامور نفوذ در حيطه خصوصی اينجانب بود تحت عنوان خبرنگار ، فعال سياسی و از اقوام نزديک يکی از زندانيان سياسی دربند جمهوری اسلامی معرفی ميشود.
اما کيست که نداند يک فرد معمولی وعادی در نظام جمهوری اسلامی تنها می تواند يک پاسپورت(گذرنامه) از مرجع مربوطه اخذ کند. ليکن آن عامل دو پاسپورت با يک عکس و دو مشخصات به همراه داشته است !
از آنجايی که خداوند متعال ، دشمنان راه حق را از “احمق” ها آفريده است آن مامور ناپاک کاملا توسط اينجانب شناسايی گرديد.
اما اکنون از ذکر نام و مشخصات جزيی و حتی “کد ملی” او خودداری می کنم و شما را مطلع ميسازم که تک تک عوامل فاسد امنيتی رژيم اسلامی شما را در زمان خود افشاء خواهم نمود که در صورت افشاء ، به دادگاه صالحه ملت ايران در فردای بعد از “جمهوری اسلامی” سپرده خواهند شد.

عجالتا با اجازه آن فرزانه مشخصات دو نفر از مامورين شناسايی شده امنيتی رژيم ايران را که بمدت دو ماه در کنار بنده قرار داشته اند را به مجامع ذيصلاح بين المللی خواهم سپرد تا در صورت خروج از کشور بلافاصله دستگير و به دست عدالت سپرده شوند. باشد که برای ساير خود فروختگان عبرتی شوند.

اما در صورتی که دستگاه امنيتی جمهوری اسلامی بخواهد اعمال کثيف خود را عليه اينجانب ادامه دهد ،علاوه بر نام اين دو نفر ، نام افراد ديگری را نيز که با “ماموريت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی” حتی در جامعه سينمايی کشور نفوذ کرده اند را افشاء و بهمراه عکس و مشخصات بصورت علنی و عمومی منتشر می نمايم تا در معرض حکم دادگاه ملت ايران در فردای پس از “جمهوری اسلامی” قرار گيرند که يقين دارم که آن روز بسيار نزديک است.
لازم است بدانيد سيستم امنيتی شما در چند روز گذشته پيشنهادات متعددی از جمله معامله و … را با بنده مطرح نموده و اعلام کرده در صورت عدم قبول اين پيشنهادات فيلمهايی از زندگی خصوصی بنده را بقصد تخريب منتشر خواهد کرد.

از اينجانب شناخت کافی داريد.من همان “پسر کوچولوی شيطونی” هستم که بارها بر سرش دست می کشيديد و يکبار به فردی “در گوشی” گفتيد:اين بزرگ بشه چی ميشه؟!

من بارها اعلام نموده ام بر پای عهد خويش با مردم کشورم استوارم و تا زمان آزادی ايران از يد فاسد حکومت اسلامی از پای نخواهم نشست و اساسا پای در اين راه گذاشته ام تا “جان” دهم. نام و نان را برای من اعتباری نيست که اگر بود فی الحال سفره ای گسترده در کنار خوان رنگين شما و درباريانتان بر پا کرده بودم و چنين خانه به دوش نبودم.

ضمن تجديد عهد بر آرمانهای آزاديخواهانه خود با مردم ستمديده ايران فرصت را مغتنم شمرده و اعلام می نمايم حال که حکومت فاسد اسلامی پا را از حد خود فراتر نهاده و پايانی را بر اعمال ناپاک خود متصور نيست ، لازم است حقايقی را برای نخستين بار با شما و مخاطبان فاش گويم.

چه اينکه بيان اين مطالب ممکن است چند ماه به امتداد رهبری شما افزون کند.اما چاره ای برای بيان آن حقايق نديده ام ودر اينجا قسمتی از آن را با شما در ميان ميگذارم و قسمت ديگر را می گذارم برای بعد.

آقای علی خامنه ای
در مدت زمانی نه چندان دور اطلاع يافتم که تعدادی از سران تاثير گذار سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با دستگاههای امنيتی کشورهای مختلف ارتباط پيدا کرده و بر سر “ کنار رفتن شما از قدرت” و نظام بعد از “نظام جمهوری اسلامی” توافق حاصل کرده اند.

اين توافق در پس معامله هايی صورت گرفته که اهم آن عبارتست از :
انتقال جان و مال وناموسشان به کشورهايی خاص در ازای دريافت “ امان نامه “ و چمدانهايی از دلارهای ناقابل آمريکايی برای فردای بعد از “جمهوری اسلامی”!

قضيه از اين قرار است که دوستی نسبتا قديمی با اينجانب قرار ملاقاتی گذاشت و من با اکراه اين ملاقات را پذيرفتم.
اما پس از ملاقات آن دوست و تبادل اين اطلاعات که “سه ساعت” به طول انجاميد ، مجذوب حرفهای وی شدم و نگريستم “سرداران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی” با چه قيمتهايی شما را “معامله” می کنند.

اين سرداران سپاه دريافته اند که شما و حکومت جمهوری اسلامی در پايين ترين مرتبه مشروعيت ملی قرار داريد و اذعان داشته اند که نظام جمهوری اسلامی با سطح گسترده ای از فساد اداری در داخل و بحران مشروعيت داخلی و خارجی روبروست…
اذعان کرده اند که اين حکومت با رهبری شما ديگر دوامی نخواهد داشت. فلذا در ازای حفظ جان خود و خانواده هايشان و همچنين انتقال ثروتهای باد آورده از کيسه ملت ايران به کشورهای محدودی شما را “ فروخته اند”. به همين سادگی، به همين…

بی اختيار بعد از شنيدن اين سخنان به ياد فتح کشورعراق توسط “کشورهای متحد” افتادم و بياد آوردم : “اولين” عاملی که باعث شد آمريکا در سال ۲۰۰۳ کشور عراق را فتح کند (بدون اينکه در اين مرحله قطره ای خون از بينی سربازی آمريکايی ريخته باشد) همين عامل بود.

شباهتهای ايران فعلی با عراق سال ۲۰۰۳ بسياراست.

*من در اينجا به گوشه ای از اين شباهتها ميپردازم:

فساد گسترده اداری و حکومتی / سيطره نظاميان و سرداران فاسد بر امور حياتی ، زير بنايی و اقتصادی کشور/ تهديد آزاديهای مشروع مردم / عدم توجه رهبران دو حکومت به جان،مال و ناموس مردم / شرايط وخيم اقتصادی جامعه / عدم توجه به منافع ملی و اصرار بر گسترش انرژی هسته ای/ عدم اعمال قانون اساسی / علاقه شديد رهبران دو کشور به تملق و چاپلوسی اطرافيان خود / ديدگاههای مشترک ضد امپرياليستی و ضد صهيونيستی / به بند کشيدن گسترده نخبگان ، دلسوزان و فعالان سياسی و عقيدتی / اذيت و آزار خانواده های زندانيان سياسی و عقيدتی / عدم پاسخگو بودن رهبران هر دو کشور و متنفذين حکومتی در برابر فسادهای موجود در دادگاههای صالحه و در پيشگاه ملت / “توهم ولی خدا “ بودن رهبران دو کشور/ کشتار وسيع مردمی و سرکوبهای داخلی سياسی در جنگ گسترده دو کشور با يکديگر / اعمال قساوت در برابر اعتراضات مسالمت آميز مردمی / تحريمهای گسترده بين المللی و اجرای برنامه نفت در برابر غذا / و دهها مورد ديگر…

لازمست بسيار گزيده به شما عرض کنم که جمعی از سرداران فعلی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و نهادهای امنيتی با استفاده از اختيارات اعطايی گسترده اقتصادی و سياسی شما ، به کشورهای متعدد تردد می نمايند و در جلسات محفلی داخلی در تعدادی از شهرها من جمله مشهد مقدس ، شهرستان ری و شهر مذهبی قم حضور می يابند و درباره مسائلی با يکديگر هماهنگی های لازم را انجام ميدهند.
متاسفم اين مطالب را بصورت عمومی بيان می کنم. کاش سيستم امنيتی شما کار را به اينجا نمی کشاند.

اينجانب در مرقومه سوم خود به جنابعالی از پروژه ای تحت عنوان “اندلسی سازی” ايران نام بردم و از شما بعنوان مهندس آن پروژه ياد کردم و سر مهندس را در انگلستان يافتم . چه اينکه در بحران فعلی تهديد روابط ايران با کشورهای مختلف جهان ، مقامی بلند پايه از انگليس مخفيانه به ايران سفر کرده است !

پروژه “ اندلسی سازی ايران” در اواسط دهه هفتاد شمسی به سمع و نظر شما رسيده بود. شما از محتوای آن اطلاع داشته ايد ، اما آنرا به بايگانی مخصوص در دبيرخانه “بيت” سپرديد و نام آن را به “تهاجم فرهنگی” و “شبيخون فرهنگی” تغيير داديد و اساسا راه را اشتباه طی کرديد و “کد” اشتباه به ملت ايران و دستگاههای ناظر داديد.

جنابعالی خبر نداشتيد که خود در حال اجرای همان پروژه هستيد و اطرافيان فاسد شما دانسته يا نادانسته شما را به سمت اوضاع فعلی هدايت کردند.(فاکتورهای مهم آن پروژه را در همان نامه عنوان نمودم)
به زعم کارشناسان امر شما و اطرافيانتان پروژه را کامل اجرا نموده ايد و دچارکمترين ميزان مشروعيت در نزد مردم خود شديد و ديگر راهی تا پايان باقی نيست.

*اما تمايل دارم شرايطی را که منجر به فتح کشورعراق در سال ۲۰۰۳ شد را با يکديگر مرور نماييم.چه اينکه تاريخ را بايد هميشه مرور کرد و از آن درس گرفت!

همانطور که عرض کردم کشورعراق در سال ۲۰۰۳ شباهت بسياری با ايران سال ۲۰۱۲ دارد. جای بسی تاسف که همه کشورها “پيشرفت” ميکنند و ما “پسرفت”.

ميدانيم که برای فتح کشورعراق در سال ۲۰۰۳ حتی از “بينی” يک سرباز آمريکايی خون جاری نشد و مردم عراق برای ورود پياده نظام آمريکا از شادی برچيده شدن ديکتاتوری صدام ، “هلهله” شادی کشيدند.آخر مردم عراق از صدام و حکومتش به تنگ آمده بودند.

تمام اين خوشحالی مردمی در عراق در حالی صورت پذيرفت که “ايالات متحده امريکا” در روزهای ابتدايی حمله به عراق “سيصد” فروند موشک کروز(تام هاوک) درعرض ۵ هفته به سمت عراق شليک کرد.کليه تاسيسات زير بنايی / مخابراتی / تاسيسات آبهای آشاميدنی و راهها و جاده ها را تخريب کرد. بدون اينکه آسيبی به تاسيسات نفتی عراق وارد شود.

فقط در فاصله ۴۰ روز ابتدايی اين جنگ و در روزهای اوليه تهاجم به عراق ، تعداد “سی هزار” بمب بر روی کشور عراق ريخته شد و تمامی خاک آن کشور بصورت “موزاييکی” هدف بمباران قرار گرفت.
در کنار همه اينها “بيست هزار” موشک هدايت شونده به اهداف از پيش تعيين شده پرتاب شد که همگی آنها بصورت دقيق به اهداف از پيش تعيين شده اصابت کردند.
“پل برمر” حاکم نظامی آمريکا در عراق می گويد: “ وقتی به بغداد رسيديم چراغها همه خاموش بودند و اثری از ماشين يا ترافيک ديده نميشد.

با توجه به اين تهاجم وسيع به کشور عراق باز مردم ستم ديده عراق برای ورود پياده نظام آمريکايی “هلهله” کشيدند و از آنها بابت رفع شر ديکتاتوری صدام حسين تشکر نمودند.
در آخر هم که حتما ميدانيد صدام حسين را از “سوراخ موش” به بيرون کشيدند و به دست عدالت سپردند.

*سوال اينجاست که اين تعداد از هواداران شما که از “اموال عمومی بيت المال” ارتزاق ميکنند و در جايی که “مد نظر” شماست حضور پيدا ميکنند ، در منابر و مساجد خطبه ميخوانند و …. در صورتيکه جيره های حکومتی شان قطع شود يا حمله ای به مراتب گسترده تر به کشورمان صورت پذيرد حاضر به دفاع از شما و حکومتتان هستند؟

*آيا اساسا نظام حکومتی ايران با تمام بضاعت نظامی اش و تجهيزاتی که به زعم کارشناسان حتی تاب تحمل ۱۲ ساعته در برابر چنين هجوم گسترده ای را ندارند، توانايی دفاع از شما و حکومتتان را خواهد داشت؟

*چرا حاضر ميشويد ملتی مظلوم که “سی و اندی سال” تحت حاکميت جمهوری اسلامی انواع مشقتها را متحمل شده اند ، به خاطر مطامع و اهداف سياسی “وهم آلود” خود به مسلخی اين چنينی ببريد؟

*چرا در راه ملت قدم نمی گذاريد و به قانون اساسی وفادار نيستيد؟
*چرا خود را “اعلم ترين فرد زمانه” می پنداريد، در صورتيکه اشتباهات مکرر شما در شيوه حکومتداری بر يک کودک ۱۰ ساله نيزعيان است؟
*چرا به ديکتاتوری خود پايان نمی دهيد و مردم را در “حق” تعيين سرنوشت خويش دخالت نمی دهيد؟

جناب آقای خامنه ای

شما با حمايت بی دريغ خود از ديکتاتور سفاک سوريه به بهانه های واهی وتحت عنوان “خط اول مقاومت در برابر رژيم صهيونيستی” ثابت کرده ايد ابايی از آغشته شدن دستان خود به خون بيگناهان و زنها و کودکان نداريد.
اين “مهم” در تجربه اعتراضات مسالمت آميز مردم ايران در سال ۱۳۸۸ بر همگان آشکار گرديد.همانی که نامش را “فتنه” نهاديد و وابسته به آمريکا و انگليس کرديد!!

در باور ما نمی گنجيد فردی روحانی و سادات از” تبار امامان شيعه “ حاضر است برای حفظ حکومت و دستيابی به آرمانها و”توهمات” فضايی خود، بيش از يکسال دستش تا “مرفق” به خون تعداد زيادی از مسلمانان کشور مسلمان سوريه آغشته گردد.
شما اينکار را با “پول نفت مردم ايران “ و لجستيک عظيم نيروهای نظامی و امنيتی کشوربه انجام رسانده ايد و فضاحت بين المللی عظيمی را برای کشور ايران به ارمغان آورديد.

شما بقدری اين آش را شور کرده ايد که نخست وزيراسراييل هم صدايش درآمده و شما را از کشتار مردم مسلمان سوريه “برحذر” می دارد!

سياستهای غلط شخص شما باعث شده است که اکنون ۴۸ نفر از پاسدارانی که بايد “مدافع حيثيت و شرف ايرانی و حافظ مرزهای کشور” باشند اکنون به “اسارت” ارتش آزاديبخش سوريه درآمده اند و شما همانطور که از کنترل “قيمت مرغ” در کشور خود ناتوانيد از آزادی آنها ناتوان تريد.

لازم به ذکر است که ملت سوريه قبل از حمايت ها و جنايات جمهوری اسلامی در آن کشور، بيشترين پيوند دوستی و مذهبی را با مردم ايران داشتند.
اما حالا شما کار را به جايی رسانده ايد که پرچم کشور مرا (با هر علامت منقوش بر رويش) بارها و بارها در سوريه به آتش ميکشند.طوريکه اين امر باعث جريحه دار شدن “غرور ملی هرايرانی آزاده ای “ شده است.
شما را چه شده است؟؟
خبرگان رهبری کجاست؟؟ خواب است؟؟
خبرگانی که در هر جلسه بر روی صندلی های قرمز رنگ ساختمان “بهارستان” در حال چرت زدن مشاهده می شوند و رييس “چاپلوس” و “موزه ای” فعلی اش می گويد: (وظيفه خبرگان حراست از رهبر ايران است) !!
کفن پوشان کجايند؟
سينه چاکان کجايند؟؟
جامه دريدگان کجايند؟؟
نيروهای خودجوش ! چرا جوششی از خود نشان نمی دهند؟

شما با چه حقی نام “مردم بزرگ ايران” را برای سياستهای “توهمی فضايی” خود ضايع نموديد؟ و بدون هيچ ابايی به اعمال اشتباه خود ادامه می دهيد؟
شما همانی نيستيد که بارها از “بصيرت” صحبت کرده ايد. اين است آن بصيرت ؟؟
يا ما معنای بصيرت را نمی دانيم يا شما نمی دانيد بصيرت چيست که مخالفين سياستهای اشتباه خود را به “بی بصيرتی” متهم می نماييد.

جوانی بيست ساله کشور را بهتر از شما ميتواند اداره کند که شما چنين با اموال و داراييهای ملی ايرانيان ميکنيد.عزتی و آبرويی که قرنها ايرانيان برای دست يافتن به آن تلاش کردند شما به راحتی به باد فنا داده ايد.
با آبرويی که شما از ايران و ايرانی برده ايد ، هيچ ايرانی در مسافرتی بين المللی از گزند “توهين” مامورين فرودگاهی کشور مقصد در امان نيست و چاره ای جز “شرمساری” ندارد.
بعد در ملاقاتی عمومی می گوييد: “نظام اسلامی صد برابر نسبت به گذشته قوی تر شده است”؟؟ با چه “متری” صد برابر را تفسير کرده ايد؟؟ چرا اميد واهی به اين مردم بی پناه می دهيد؟
چرا در سياستی نانوشته به مسئولين حکومتی اعلام نموده ايد در هر بيان خود به مردم “اميد به آينده” را تزريق کنند؟

بر اساس چه منطقی ، هزينه گزاف چند صد ميليون دلاری از “پول نفت مردم تحت فشار ايران” را به کنفرانسی اختصاص داده ايد که هدفش “ايجاد جبهه ای متحد و يکپارچه” از سران جنبش عدم تعهد درحمايت از ديکتاتور سوريه است؟

زمانيکه اين مرقومه را برای شما مينويسم “فاروق الشرع” مقام بلند پايه حکومت سوريه به “ارتش آزاد سوريه” پيوسته است و دير نيست که مردم ايران جشن شادی سرنگونی ديکتاتور سوريه را کشور برپا نمايند و پايه های سست حکومت شما را به لرزه درآورند.

با چه سياستی بساط “سور و سات” ميهمانان چند هزار نفری از سی کشور دنيا که “عمدتا” کشورهای تاثير گذاری در معادلات جهانی نيستند را از جيب ملت ايران مهيا نموده ايد و چرا چنين ريسک بزرگی در “قمار سوريه” بر سر ماندن بشار اسد در قدرت ، را بر مردم و کشور ايران تحميل کرده ايد؟؟

اساسا به چه علت روحانيان و رهبران مذهبی پيش از وقوع انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ در ايران ، جشنهای ۲۵۰۰ ساله پهلوی را زير سوال می بردند؟؟؟

حداقل فايده ای که آن جشنها داشت ، نمايش “شکوه و عظمت “ فرهنگ ايران و کرنش سران کشورهای قدرتمند جهان در برابر اين “جلال” بود و عزتی فاخر برای ايران و ايرانی بهمراه داشت.
اکنون فقط يک مقايسه کوتاه و گزيده ميکنم و آن اينکه : در سايه حکومت جمهوری اسلامی ايران ، گذرنامه(پاسپورت) يک ايرانی دارای رتبه چندم جهانيست؟؟

حالا هم از پول نفت و سرمايه ملی ايرانيان که بايد صرف “امور زير بنايی و ساختاری کشور” شود و افزايش بهره وری را بهمراه داشته باشد ، بساط “ تفريح و عيش و نوش” برای ديگران پهن ميکنيد و در آخر هم مانند روز بر ما روشن است که ضربه ای ديگر به “منافع ملی” کشورمان وارد ميسازيد.

شما را چه شده است؟ نکند عارضه نسيان بر شما غالب شده و تاريخ گذشته و حال را به کل فراموش کرده ايد؟؟

يادآوری ميکنم تنها يک دهم هزينه های “چند صد ميليارد تومانی” اين اجلاس شامل :ساخت ساختمانها و بناهای مجلل محل برگزاری اجلاس سران در ولنجک تهران ، خريدهای ميلياردی چند صد دستگاه اتومبيل تشريفاتی ، بازسازی وسيع هتلهای کشور به بهانه برگزاری اين اجلاس و اجاره اماکن لوکس برای تفريح چندين هزارنفر ميهمانان اين کنفرانس،هزينه های سنگين تامين امنيت اين اجلاس و… ميتوانست مرهمی باشد بر زخمهای مردم “زلزله زده استان آذربايجان شرقی” و آبادانی آن مناطق التيامی باشد بر دردهای آنها.
فقط با يک دهم هزينه های اين اجلاس شما می توانستيد محبت جمع کثيری از مردم را تا آخر عمرتان بر خود بخريد و بر “قلب” آنان حکومت کنيد نه بر “جسم” آنها.

اين زخم با عملکرد نابخردانه شما / رييس دولت کودتايتان و صدا و سيمای “ميلی” تان ،عميق و عميق تر گرديد و مردم غيور آن ديار و ساير آزادگان را داغدارتر نمود.
کيست که نداند شما و حکومتتان در سياستی هماهنگ “زلزله مهيب” آذربايجان را کم اهميت جلوه داديد تا مراسم “روز قدس” و حمايت جمهوری اسلامی از سوريه در اجلاس سران جنبش عدم تعهد تحت الشعاع آن قرار نگيرد!

توصيه من به شما اين است:تاريخ ايران را يکبار ديگر مرور کنيد. شما که آموزه های علوم آسمانی و ماوراء الطبيعه را درحافظه خود داريد. ماشاء الله در شعر و موسيقی و تاريخ کشورهای منطقه و علم سياست و اجتهاد دينی و الخ هم که سرآمد مردم زمانه خود هستيد!
با تمام اين معلومات چطور نمی دانيد که مردم استان آذربايجان همواره پيشگام تحولات مردمی و تاريخی در ايران از صدر دوران مشروطه تا کنون بوده اند؟
چرا اينچنين ملت خود را در حادثه ای سخت و تلخ تنها گذاشتيد؟
بد نيست به آقای “وحيد حقانيان” بگوييد فيلم بازی اخير فوتبال در تبريز را برايتان بياورند و شما ملاحظه کنيد که تماشاگران تبريزی چطور يکصدا رهبرشان را “هو” ميکنند؟؟
اخيرا نيز نيروهای “نظامی و امنيتی “ از ارسال کمکهای مردمی به مناطق زلزله زده جلوگيری و فعالين اجتماعی را هم که در غياب “امداد رسانی دولتی” به هم نوعان خود در حال خدمت بوده اند را دستگير و مورد يورش وحشيانه قرار داده اند. گلی به گوشه عبايتان!

ميشد اندکی از پول هنگفت برگزاری اين اجلاس بيهوده را صرف تامين مصارف مردم در بازارهای کشور کرد تا مردم روزه دار مجبور نباشند در گرمای طاقت فرسای تابستان در صفهای کيلومتری بايستند و گوشت مرغ را با قيمتهای نجومی ابتياع نمايند!

(بهترين زمان سرمايه گذاری زمانيست که “ خون “ بر روی زمين است) و شما اين زمان را برای قدرتهای بزرگ فراهم کرده ايد.

اما آخر…

روی سخنم با “ پاسداران پاک” ايران است.
من و بسياری از مردم پاک نهاد سرزمينمان بر قدمگاه اين سربازان گمنام سپاه بوسه ميزنيم.

شماهايی که در فساد سرداران و حکومت فاسد جمهوری اسلامی وارد نشديد و با مشقت زندگی خود را می گذرانيد و در لاک غم فرو رفته ايد که (چه فکر ميکرديم و چه شد) ؟
بی ادعا در ميدانهای جنگ و سازندگی و خدمت خالصانه به مردم و ميهن حضور يافتيد و اکنون نيز از مردم طلب ارث و ميراث نداريد.
من خود افراد زيادی را در سپاه ميشناسم که پاک مانده اند و با سرداران حکومت برای “پاک دستيشان” معامله نکردند.

برادران من !

بدانيد حکومت جمهوری اسلامی به پايان خويش رسيده است و در نازل ترين مرتبه مشروعيت مردمی قرار دارد.
سرداران و سران شما با سرويسهای کشورهای ديگر معامله نموده اند و “امان نامه” دريافت می کنند تا فردای بعد از جمهوری اسلامی بتوانند اموال و خانواده خويش را به مکانهای امن دنيا منتقل نمايند.
اين حکومت و رهبرانش ، خون جوانان ما را پايمال نمودند.هر خانواده در جمهوری اسلامی دست کم يک شهيد در جنگ تحميلی به اين کشور هديه کرد تا خاک وطن از تعرض دشمن مصون بماند.
خون شهيدان ما پايه منبرخونين حاکمان جمهوری اسلامی گشت تا بدين گونه بر ما سيطره يابند ، ما را به استهزاء بگيرند و دائما انگشت خويش را در چشمان ما فرو کنند و به ما بخندند.
بدانيد که تک تک مسئولين کشور، انديشه فردای خود را نموده اند و هر کدام نسبت به اخذ گرين کارت و تابعيت مضاعف از کشورهای ديگر اقدام کرده اند تا در وقت خود ما و شما را تنها گذارند و کوچ ديار ديگرکنند.

بعنوان نمونه عرض ميکنم :

فرزند فرديکه با ادعای “ولايتمداری” ۵ دوره در مجلس شورای اسلامی بعنوان نماينده شهر تهران حضور داشت ، اکنون چهار ماه است که درهتلی گرانقيمت در شهر نيويورک آمريکا اقامت دارد و چندين هزار دلار بابت اين “نگهداری” هزينه نموده است ، بلکه برای فرزند خود گرين کارت کشورآمريکا را اخذ کند و برای خود هم “ نمدی از اين کلاه بدوزد”.

نام ايشان نزد بنده محفوظ است تا در زمان خود آنرا فاش نمايم.آن زمان کاملا با اقدامات سيستم امنيتی حکومت ايران عليه اينجانب و خانواده ام ارتباط مستقيم دارد.
حال بدانيد که ايشان تازه از مسئولين دست چندم حکومتی بوده است.
“ تو خود بخوان حديث مفصل ازين مجمل”

شما پاسداران “دست پاک” خالصانه زندگی کرده و می کنيد.

مبادا در فردای “حکومت اسلامی” نامتان در کنار نام ننگين سرداران و رهبران فاسد نظام برای محاکمه نزد ملت ايران بر روی ميز عدالت قرار گيرد که آن زمان ديگر برای ابراز پشيمانی و ندامت دير است و “تر و خشک “ درهم خواهند سوخت.
از حالا تدبير فردای خود کنيد، نام خود را از نام ننگين خائنين به کشورتان جدا سازيد و سرنوشت خويش را با ايشان پيوند نزنيد و در کنار ملت خود قرار گيريد که “ الله يار و ياور و نگهدار شما “ خواهد بود.

والسلام علی من اتبع هدی
تا گفتار بعدی- يا حق
روح الله زم

داستان غمبار افضل و نخبگان ایران از زبان صادق زیبا کلام

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 27 Jul 2012 02:29:00 +0430

توی همه جای دنيا يک روالی هست، يک نظم و نسقی هست که افراد خوش‌فکر، بااستعداد و ممتازشان را جذب و جلب می‌کنند. نمی‌گذارند هر روز بروند و پرپر شوند. حتی توی حبشه و کشور دوست و برادرمان بورکينافاسو هم فکر کنم دانشجويان و فارغ‌التحصيلان ممتازشان را يک خاکی بر سرشان می‌کنند و همين‌جوری رهايشان نمی‌کنند. احساس کردم اگر يک دفعه يک سمينار، سخنرانی و مصاحبه مسئولين درخصوص جذب و جلب استعدادهای درخشان، فرار مغزها، توطئه‌های استکبار جهانی برای جذب متخصصين ايرانی بشنوم، يا الفاظ رکيک می‌دهم يا هرچه را که همه‌ی عمرم خورده‌ام، بر روی پرمدعای خالی‌بندشان شکوفه می‌زنم.

خبرنگاران سبز/ جامعه:

صادق زیباکلام در نوشته‌ی مستندی به سرنوشت تلخ و تاریک نخبگان ایرانی می‌پردازد ولی اینبار نه از راه تحلیل و بررسی دانشی آن بلکه از راه بازگویی داستانی واقعی:‌ داستان افضل یزدان‌پناه این دانشجوی آذربایجانی نخبه که سرانجامی غمبار می‌یابد. داستان افضل ترک‌زبان داستان غریبی تمام نخبگان ایرانی است.
سراسر نوشته در زیر می‌آید.
--------------------------------------------------------------
آن که غريب زيست و غريب‌تر پَر کشيد
(داستان واقعی)
صادق زيباکلام

هنوز هر بار که وارد کريدورهای دانشکده‌ی حقوق و علوم سياسی می‌شوم و از پله‌های قديمی که از زمان رضاشاه تا به حال خم به ابرو نياورده‌اند بالا می‌روم، بی‌اختيار احساس می‌کنم که افضل را دومرتبه می‌بينم. احساس می‌کنم عنقريب افضل با پاهای نيمه‌فلجش در حالی که دو دستی طارمی‌ها را گرفته و دارد به سختی پايين می‌آيد با من سينه‌به‌سينه خواهد شد. نمی‌دانم در چشمان نافذ اين جوان ترک که از روستای کوچکی بين بناب و مراغه می‌آمد چه بود که هنوز هر وقت به او و نحوه‌ی مرگش می‌انديشم ترسی جانکاه با آميزه‌ای از نااميدی و خشمی فروخورده از نظام آموزشی دانشگاهی‌مان سراپای وجودم را می‌گيرد.

جزء ورودی‌های سال ۷۲ بود. انصافاً که چه ورودی‌هايی بودند. هر کدام آيتی از هوش و ذکاوت و شاهکاری از استعداد. درخشان‌ترين استعدادهای اطراف و اکناف کشور، از کرمان، تبريز، شاهرود، نيشابور، بابل، بندرانزلی، اصفهان... و بالاتر از همه از روستايی بين مراغه و بناب، همانجا که افضل در سال ۵۲ متولد شده بود و همانجا هم در يک روز گرفته‌ی تابستان ۷۹، خون گرمش بر روی آسفالت داغ کنار روستايشان ريخته شد.

هميشه‌ی خدا در دانشکده با کت‌وشلوار بود. يک کت‌وشلوار سرمه‌ای که از بس آنها را پوشيده بود، شسته و اطو زده بود، مثل ورق استيل شده بودند. سال ۷۱ ديپلمش را می‌گيرد و همان سال در رشته‌ی پزشکی قبول می‌شود. اما دلش همواره پيشِ علوم انسانی بود. در همان نيمه‌های راه ترم اول، عطای پزشکی را به لقايش بخشيد و سال بعد مجدداً در آزمون شرکت نمود و وارد دانشکده‌ی حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران شد.

با زجر و مشقتی جانکاه راه می‌رفت. بعدها فهميدم که در بچگی فلج اطفال می‌گيرد و به همين خاطر بود که راه رفتن برايش عذاب اليم بود. هميشه در نخستين جلسه‌ی کلاس با يکی، يکی دانشجويانم آشنا می‌شوم. از محل تولد و زندگی‌شان می پرسم. نوبت به افضل که رسيد گفت از نزديکی‌های مراغه می‌آيد. گفتم چه جالب. می‌دونی مراغه يک جايگاه مهم در تاريخ معاصر ايران داشته، گفت نه. گفتم پس تو چی می‌دونی؟ مراغه محل تولد اصلاحات ارضی بود. نام مراغه، يکی دو سال شب و روز در راديو و تلويزيون و مطبوعات بود. نام مراغه يادآور سال‌های ۴۱ و ۴۰، يادآور حسن ارسنجانی، دکتر علی امينی و اصلاحات ارضی است. پرسيد استاد چرا مراغه؟ گفتم اين را تو به عنوان تحقيق پاسخ بده. چون سر کلاس نشسته بود متوجه مشکل پاهايش نشدم. آنچه که توجه‌ام را جلب نمود، گيرايی و برقی از هوش و استعداد بود که در چشمان درشت و زيبايش به چشم می‌خورد. چشمانی جذاب و نافذ که به‌ندرت روی بيننده تأ‌ثير نمی‌گذارد.

عادت دارم که همه‌ی دانشجويانم را به اسم کوچک بشناسم. افضل تنها نامی بود که همان بار نخست به يادم ماند. کمتر به ياد دارم که قبلاً دانشجويی می‌داشتم که نامش افضل بوده باشد.

جلسه‌ی سوم چهارم بود که بعد از کلاس در دفتر نشسته بودم و پيپم را چاق کرده بودم که سروکله‌ی افضل پيدا شد. آنجا بود که برای نخستين بار متوجه فلج بودن و ناراحتی پاهايش شدم. روبرويم نشست و گفت اجازه دارم سؤال کنم؟ با سر جواب مثبت دادم و سؤالش را مطرح کرد. ناراحت شدم از سؤالش. زيرا سؤال خوبی بود و طرح آن به درد کلاس می‌خورد. بهش گفتم خوب بود اين سؤال را سر کلاس مطرح می‌کردی. سرش را پايين انداخت و هيچ نگفت.

آن داستان يک مرتبه‌ی ديگر هم تکرار شد و افضل بعد از اختتام کلاس آمد به دفترم و سؤال کرد. اتفاقاً آن سؤالش هم پرسش خوبی بود. اين‌بار ديگر با لحنی حاکی از خطاب‌وعتاب بهش گفتم که افضل تو چرا سر کلاس صحبت نمی‌کنی و پرسش‌هايت را آنجا مطرح نمی‌کنی؟

مثل لبو سرخ شد. چشمان جذاب و مردانه‌اش را به پايين انداخت. از بخت بد افضل، آن روز، روز زياد جالبی نبود و خلق و خوی من تعريفی نداشت. دلم گرفته بود، خسته بودم و بعد از کلاس دو تا قرص آسپرين قورت داده بودم. افضل را رهايش نکردم. با تحکم و مثل يک آموزگار بداخلاق کلاس اول ابتدايی سرش هوار کشيدم که چرا جواب نميدی؛ چرا سر کلاس حرف نمی‌زنی، نمی‌پرسی و ازت که سؤال می‌کنم به جای پاسخ دادن، موزاييک‌های کف کلاس را می‌شمری؟ حرف بزن. نمی‌دانم چقدر طول کشيد؛ اما افضل بالاخره حرف زد. با صدايی حزن‌انگيز و لرزان و شکسته گفت: «بچه‌ها به لهجه‌ام می‌خندند؛ حتی يکی از اساتيد به مسخره بهم گفت صد رحمت به فارسی حرف زدن پيشه‌وری.»

برخلاف تصور خيلی از آدم‌ها، کلاس‌های حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران خيلی هم يکنواخت، سرد و بی‌روح نيست. اتفاقاً بعضی وقت‌ها چيزهايی توی اين کلاس‌های بزرگ، با سقف‌های بلند و مملو از دوده، سياهی و آشغال اتفاق می‌افتد که اگر نويسنده‌ی توانايی پيدا شود از آنها می‌تواند دست‌مايه‌ی يک نوشته‌ی معرکه را بيرون بکشد. گاهی وقت‌ها اساتيد و دانشجويان، سطح اين قبله‌ی اميد ميليون‌ها جوان پشت کنکوری که صعود بر اين قله‌ی رفيع برايشان غايت و نهايت است را آنقدر پايين می‌آورند که آدم برای يک لحظه فکر می‌کند اين جمع در حقيقت تشکيل شده از کوپن‌فروش‌های ميدان انقلاب که برای نهار يا استراحت آنجا جمع شده‌اند. چه کسی می‌تواند باور کند در جايی که سرشير علوم انسانی مملکت جمع شده به لهجه‌ی يک دانشجوی شهرستانی که فارسی را به زحمت و با لهجه‌ی غليظ ترکی يا کردی صحبت می‌کند، بخندند؟ ولی افضل راست می‌گفت و اين بار اول نبود که من با اين مسئله روبرو شده بودم. هميشه به اين تيپ دانشجويان می‌گفتم که آنها به خودشان می‌خندند، اتفاقاً لهجه‌ی شما خيلی هم شيرين است، اصلاً فارسی اصيل همين لهجه‌ی شماست و از اين قبيل حرف‌های ساده‌لوحانه. اما آن روز، روز بدی بود.

اصلاً حال و حوصله‌ی اين بچه‌بازی‌ها را نداشتم. خيلی بهِم برخورده بود که به افضل خنديده بودند. منتهی بيشتر از همه از دست خودِ افضل عصبانی بودم. گفتم افضل ببين، همه‌ی شما شهرستانی‌ها يک اصل و نسبی لااقل داريد. مثلاً تبريز، کرمان، شيراز يا رشت، دويست ‌سال پيش، پانصد سال پيش هم برای خودش جايی بوده، فرهنگ و تمدنی داشته، ولی ميشه به من بگی تهران دويست سال پيش کجا بوده، چی چی بوده؟ من بهت می‌گم تهران چی بوده، يک ده‌کوره بوده که تا قبل از اينکه آقامحمدخان آن را پايتخت کند، نه در هيچ نقشه‌ای موجود بوده و نه هيچ نامی از آن نزد مورخی، تذکره‌نويسی و يا در سفرنامه‌ای بوده. يک اصفهانی، يک تبريزی و يک شيرازی می‌تواند بگويد من کی هستم، تاريخم چيست، از کجا آمده‌ام و کی بوده‌ام. اما تهرانی‌ها چی؟ اجداد ما تهرانی‌ها احتمالاً يک مشت ماجراجوی فرصت‌طلب بی‌ريشه و بی‌اصل و نسب بودند که وقتی آقامحمدخان، فرمانده‌ی نظامی و پادشاه‌شان تصميم گرفت در روستای کوچکی در دامنه‌ی البرز به نام تهران رحل اقامت بيافکند، آنها هم با او ماندند. آنان که اصل و نسب و جای درست و حسابی داشتند در پايتخت بی‌نام و نشانِ جديد نمانده و به مناطق خود بازگشتند.

اين را يک نفر که پدر و مادرش از جايی به تهران مهاجرت کرده‌اند و خودش در تهران متولد شده به تو نمی‌گويد. اين‌ها را کسی دارد به تو می‌گويد که مادرش مال بازارچه‌ی نايب‌السلطنه، پدرش مال محله‌ی «خانی‌آباد» و خودش وسط «بازارچه‌ی آب منگل» متولد شده. يعنی قديمی‌ترين محلات تهران. ولی واقعيت آن است که ما نه ستارخان داشتيم، نه باقرخان، نه حيدرخان عمواوغلی، نه شيخ محمد خيابانی، نه ثقةالاسلام و نه شهريار. شماها صد سال پيش يونجه خورديد اما مقاومت کرديد و تسليم استبداد محمدعليشاه نشده و مشروطه را مجدداً به همه‌ی ايران بازگردانديد. و باز شماها در بهمن ۱۳۵۶ زمانی که آدم‌ها توی دلشان هم هراس داشتند که از گل بالاتر به رژيم شاه بگويند، قيام کرديد و تبريز را عملاً چندساعتی گرفتيد. کی به کی بايستی بخندد؟ شماها بازار تهران يعنی مرکز ثقل اقتصاد کشور را قبضه کرده‌ايد. هر بازاری که سرش به تنش می‌ارزد ترک است. يک سوپرمارکت، يک خواروبارفروشی، در هيچ کجای تهران پيدا نمی‌شه که مال ترک‌ها نباشه. رستوران‌ها، کافه‌ها، پيتزاپزی‌ها، چلوکبابی‌ها، ساندويچی‌ها و... همه ترک هستند. مصالح‌فروش‌ها، ابزارفروش‌ها، لوازم يدکی‌فروش‌ها، پيچ و مهره‌فروش‌ها يکی پس از ديگری ترک هستند.

آذری‌ها بدون شليک يک گلوله تهران را نه تنها گرفتند، بلکه خوردند. نوش جانتان، چون عُرضه داريد و پشتکار. اما ما تهرانی‌ها چی؟ هيچ چی، برو دم ميدان انقلاب ببين همه‌ی مسافرکش‌ها، کوپن‌فروش‌ها و آسمان‌جل‌ها همه‌ بچه‌های تهرانند. برو راه‌آهن ببين مسافرکش‌ها که برای شوش، بهشت‌زهرا، پل سيمان، ميدان خراسان و انقلاب داد می‌زنند همه لهجه‌های دِبش تهرونی دارند. نه يک کرمانی، نه يک اصفهانی، نه يک ترک و نه يک رشتی ميان‌شان نمی‌بينی. شما ترک‌ها بازار و اقتصاد تهران را قبضه کرده‌ايد، بچه‌های تهران هم خطوط مسافر‌کشی‌های تهران را قبضه کرده‌اند. بلندپروازترين بچه‌های تهران سر از گاوداری و خوک‌دونی در ژاپن درآورده‌اند و آنجا عمله شده‌اند. که تازه مدتی است آنجا هم ديگر راهمان نمی‌دهند. در خلال حرف‌هايم چند تا ديگه از دانشجويان هم آمده بودند و با من کار داشتند. همانجا ايستاده بودند و آنها هم گوش می‌کردند. اتفاقاً يکی دوتا از آنها دختر بودند و بچه تهران. از آن تيپ‌هايی که آدم فکر می‌کند مال ناف واشنگتن، پاريس يا لندن هستند. ديگر به ياد ندارم چه گفتم، فقط می‌دانم ساکت که شدم هيچ‌کدام‌شان نماندند و بدون آنکه حرفی بزنند رفتند. گفتم، آن روز حال و حوصله‌ی درستی نداشتم.

آن حرف‌ها حداقل فايده‌ای که داشت افضل را به من نزديک‌تر کرد. در آن ترم و ترم بعدش که افضل با من درس داشت، اقلاً هفته‌ای يک بار می‌آمد پيشم. پر از سؤال بود. پر از ابهام بود. پر از سرگشتگی بود. يک روز به اتفاق چند نفر ديگر از بچه‌ها در حالی که بحث می‌کرديم از دانشکده آمديم بيرون. تا سر چهارراه فاطمی با من آمدند. آنجا افضل روی لبه‌ی حوضچه‌ی مقابل پارک لاله ديگه نشست. طبق معمول کتش تنش بود و خيس عرق شده بود. گفت استاد به عمرم اين قدر پياده نرفته بودم. دستاشو محکم بر روی پاهايش می‌فشرد. آشکارا درد می‌کشيد. بحث آن روزمان از توی کلاس شروع شد. افضل می‌گفت که استاد شما همه‌ی آنچه را که در دبيرستان به ما‌ آموخته‌ بودند برده‌ايد زير سؤال.

عصاره‌ی‌ آنچه که ما در دبيرستان از تاريخ ايران ياد گرفته بوديم آن بود که هر مشکل و بدبختی که در مملکت ما اتفاق افتاده، خارجی‌ها کرده‌اند. شما درست عکس اين را می‌گوييد و به ما نشان می‌دهيد که هر بدبختی که به سر ما‌ آمده نهايتاً ريشه در عملکرد خود ما ايرانی‌ها داشته و اساساً خارجی‌ها کاره‌ای نبوده‌اند و ما دچار يک جور توهّم و ماليخوليا در مورد خارجی‌ها هستيم. مشکل ديگری که شما برای ما ايجاد کرده‌ايد آن است که خيلی از شخصيت‌هايی را که به ما آموخته بودند، پست، پليد، خائن، وابسته، مزدور و خراب هستند، شما به نوعی تبرئه می‌کنيد و در عوض خيلی از خوب‌ها را با مشکل برايمان مواجه ساخته‌ايد. بالاخره اين وسط ما بايستی به حرف شما گوش کنيم يا به حرف وزارت آموزش و پرورش، صدا و سيما و به حرف تاريخ رسمی؟ بحث‌مان از آنجا شروع شد که گفتم به حرف هيچ‌کداممان، بلکه می‌بايستی به عقل‌تان رجوع کنيد. خودتان فکر کنيد، تجزيه و تحليل کنيد، استدلال‌ها و تحليل‌های مرا بچينيد کنار همديگر و مال ديگران را همين‌طور، ببينيد کدام منطقی‌تر است؛ کدام دارای انسجام و منطق درونی هست؛ و کدام بيشتر به دلتان می‌نشيند. حرف ديگرم به افضل آن بود که دانشگاه اساساً يعنی جايی که برای آدم سؤال طرح می‌کند، پرسش بوجود می‌آورد.

افضل می‌گفت که اشکال کلاس شما در اين است که شما بيش از آنچه که به سؤالات پاسخ دهيد، برای دانشجويانتان سؤال مطرح می‌کنيد. بيش از آنچه که دانشجو را راهنمايی کنيد، دانسته‌های قبلی‌اش را برايش ويران می‌کنيد و مشکل اين است که در خيلی از موارد چيزی هم جای آنها نمی‌گذاريد؛ فقط آنها را برايش بی‌ارزش و بی‌اعتبار می‌کنيد. به افضل گفتم اتفاقاً استاد يعنی همين و دانشگاه هم يعنی همين و استاد يعنی کسی که بتواند در شما سؤال ايجاد کند، کسی که بتواند آموزه‌های قبلی را با شک و ترديد روبرو سازد. استادی که نتواند در شاگردش سؤال ايجاد کند برای لای جرز خوب است. استادی هم که تصور کند پاسخ همه‌ی سؤالات را می‌داند و بحرالعلوم است، آنقدر بی‌سواد و بی‌مايه است که حتی نتوانسته سؤالات را هم به درستی بفهمد. چون خيلی از سؤالات پاسخی ندارند. کار علم و عالم به دنبال پاسخ رفتن است و نه لزوماً به دست آوردن پاسخ. زيرا برخلاف علوم کاربردی، در علوم انسانی، پاسخی برای سؤالات وجود ندارد. آنان که فکر می‌کنند پاسخ‌ها را می‌دانند، در حقيقت سؤالات را به درستی نفهميده‌اند. چه اگر پرسش‌ها را به درستی درک می‌کردند و پی به معانی عميق اين پرسش‌ها می بردند، درمی‌يافتند که پاسخ به اين پرسش‌ها همواره در طول تاريخ دغدغه‌ی علما، حکما، فيلسوفان و صاحبنظران بوده است و تنها چيزی که درخصوص اين پرسش‌ها وجود ندارد، پاسخ‌های شسته و رفته و مشخص است.

افضل هر روز بيشتر در دلم جای می‌گرفت و هر روز بيش از پيش به او علاقمندتر می‌شدم. مدتی خيلی جدی افتاده بود به دنبال اينکه برود به دنبال فلسفه. می‌گفت می‌خواهم بدانم «هستی» چيست؟ چقدر باهاش بحث کردم که به دنبال فلسفه نرود. بهش گفتم بيا و اين يک حرف مارکس را قبول کن که «مهم، شناخت هستی و جهان نيست، بلکه مهم آن است که چگونه آن را تغيير دهيم.» بالاخره راضی‌اش کردم که در همان علوم سياسی باقی بماند. کم‌کم علاقمندش کرده بودم به سير تحولات سياسی در ايران. هر بار که دنبالم لنگ می‌زد و از اين طرف دانشکده به آن طرف می‌آمد، احساس می‌کردم يک «شاگرد» بالاخره برای خودم پيدا کرده‌ام. انصافاً که استعداد داشت. بعد از ليسانس در دانشکده‌ی خودمان فوق ليسانس قبول شد. شروع فوق ليسانسش مصادف با تحولات دوم خرداد شد.

مثل خيلی از دانشجويان ديگر، برای نخستين بار به مسايل ايران علاقمند شده بود. چند بار پرسيد «حالا استاد شما فکر می‌کنيد واقعاً خاتمی بتونه کاری بکنه؟» هميشه از زير پاسخ اين سؤالش شانه خالی می‌کردم. يک روز به طعنه بهم گفت، فرض کنيد منم تلويزيون و دکتر لاريجانی هستم، بهم جواب دهيد. خيلی بهم برخورد. چون يک موی افضل را به صدتا تلويزيون نمی‌دادم. با خنده بهش گفتم «خراب شه اين دانشکده که بعد از ۵ سال تحصيل علوم سياسی هنوز نتوانسته به تو ياد دهد که اونی که قرار است تغيير دهد، اونی که می‌تونه کاری بکنه، خاتمی نيست بلکه تو هستی و نه خاتمی. اون‌هايی که نشسته‌اند که خاتمی برايشان کاری بکند، تا آخر هم نشسته خواهند ماند و به قول برشت «در انتظار گودو» خواهند ماند.

مدتی رفت تو نخ ترجمه. مُصر بود که آثار غربی را ترجمه کند. يکی، دوتا ترجمه کرد که انصافاً خوب بود. برای آدمی که به عمرش هرگز پای به کلاس انگليسی کيش، تافل و «قانون زبان» نگذارده بود، خيلی خوب انگليسی می‌فهميد. بعضی جملات و پاراگراف‌ها را مشکل داشت و از من می‌پرسيد. با آن لهجه‌ی غليظ ترکی‌اش وقتی انگليسی می‌خواند غوغا می‌شد. بالاخره رأيش را زدم و نگذاشتم برود دنبال ترجمه. بهش می‌گفتم افضل، تو اگر می‌رفتی سوربن، آکسفورد، هاروارد و منچستر، يک کسی می‌شدی. من می‌خواهم که تو فکر کنی، از خودت نظر بدهی؛ از خودت انديشه، ايده و فرضيه بدهی. نمی‌خواهم فقط هنرت اين باشد که صرفاً بگويی ديگران چه گفته‌اند. اينکه بتوانی افکار افلاطون، ارسطو، لاک، هابز، ميل، روسو، هابرماس و فوکو را به فارسی ترجمه کنی، خوب است و فی‌الواقع، خيلی هم خوب است. اما اين کارها را خيلی کسان ديگر هم می‌توانند انجام بدهند و انجام داده‌اند. اما کار بهتر و بنيادی‌تر، کاری که ما در اين ۶۰، ۷۰ سال که دانشگاه داشته‌ايم، کمتر عُرضه و توان انجام آن را داشته‌ايم، توليد فکر و انديشه و نقد و نظر و تجزيه و تحليل از جانب خودمان بوده است. اين کاری است که تو و امثال تو رسالت انجام آن را داريد.

سرانجام آن لحظه‌ای که همه‌ی عمرم انتظارش را کشيده بودم، بعدازظهر روز ۲۴ دی ۷۷، نزديک ساعت ۲ اتفاق افتاد. اين فقط من نبودم که شيفته‌ی افضل و آن همه استعداد، هوش، قدرت تحليل و درکش شده بودم. اساتيد ديگر هم به تعبيری او را کشف کرده و شناخته بودند. خيلی دلم می‌خواست که افضل مرا به عنوان استاد راهنمای پايان‌نامه‌اش انتخاب می‌کرد و آن روز بعدازظهر افضل آمده بود که پيرامون پايان‌نامه‌اش با من صحبت کند. درست مثل دختر يا زنی که مدت‌ها در انتظار پيشنهاد ازدواج و خواستگاری مرد مورد نظرش به سر برده باشد، سعی کردم هيجانم را از پيشنهادش مخفی کنم. مِن‌مِن‌کنان گفتم من و تو به اندازه‌ی کافی با هم کار کرده‌ايم و بهتر است برای رساله‌ات با يک استاد ديگر کار کنی. من هم کمکت می‌کنم. حال يا به عنوان استاد مشاور يا همين‌جوری. در پاسخم گفت استاد اجازه هست بنشينم و قبل از آنکه چيزی بگويم نشست. بعد گفت «آقای دکتر زيباکلام اجازه دارم يک چيزی را بگويم»؟

هيچ وقت افضل بهم «دکتر زيباکلام» نگفته بود. اين اولين بار بود. گفتم چی می‌خواهی بگی؟ گفت می‌خواهم پاسخ حرف‌های سال ۷۲‌تان را بدهم؛ که در مورد ترک‌ها، فارس‌ها و بچه‌های تهران صحبت کرديد. منتظر پاسخی نماند و با تُن صدا و حالتی که توی اون پنج سال نديده بودم گفت که شما آن روز خيلی چيزها در مورد بچه‌های تهرون گفتيد، اما يک چيز را از قلم انداختيد؛ يا نخواستيد بگوييد. شما آن روز آنقدر تند رفتيد که به من اجازه نداديد بگويم اون‌ها که به لهجه‌ی من خنديدند اصلاً کجايی بودند. آقای دکتر زيباکلام، برخلاف تصور شما اون‌ها تهرانی نبودند. نه اينکه تهرانی‌ها همه «فرشته» باشند، نه. اما يک چيزی را امروز بعد از پنج سال زندگی در تهران فهميده‌ام که شما در فهرست ويژگی‌های تهرانی‌ها آن روز از قلم انداخته بوديد. شما به معرفت و لوطی‌گری بچه‌های تهرون اصلاً اشاره‌ای نکرديد. ضمناً دسته‌گل‌هايتان برای غير تهرانی‌ها خيلی هم ديگه بزرگ و بی‌قاعده بود. من در اين پنج سال چه در دانشکده، چه در کوی دانشگاه و خوابگاه و چه خيلی جاهای ديگه، با بچه‌های شهرستان‌های مختلف آشنا شدم و سر کردم؛ آقای دکتر زيباکلام، اتفاقاً بچه‌های تهرون زياد هم بد نيستند. اين هم پاسخ پنج سال پيش شما.

بعد رفت سراغ پايان‌نامه‌اش. گفت می‌خواهد راجع به ايران کار کند و می‌خواهد که سوژه‌اش را من انتخاب کنم. البته با شناختی که از او دارم. گفتم راجع به «آزادی» کار کن. گفت اين‌که ايران نيست، اين می‌شود حوزه‌ی انديشه‌ی سياسی و فلسفه. به طعنه بهش گفتم، نه واقعاً مثل اينکه ديگه جدی، جدی خيلی چيزها ياد گرفته‌ای. از ته دل خنديد و گفت استاد چرا وقتی شما مرا مسخره می‌کنيد، من هيچ‌وقت ناراحت نمی‌شوم؟ گفتم برای اينکه استادت هستم و بهت علم آموخته‌ام. گفت اساتيد ديگر هم بهم خيلی مطلب ياد داده‌اند، اما اگر احساس کنم دارند مسخره‌ام می‌کنند قطعاً تحمل نمی‌کنم؛ همچنان که يکی، دو بار نکردم. گفتم شرح شاخ و شانه کشيدن‌هايت را سر کلاس... و... شنيده‌ام؛ از هنرهايت ديگر نمی‌خواهد برايم تعريف کنی.

بعد در حالی که دو مرتبه حالت همان پسربچه‌ای را که سال ۷۲ از روستاهای اطراف مراغه آمده بود و خجالت می‌کشيد حرف بزند که به لهجه‌اش بخندند را به خود گرفته بود، گفت نه استاد دليل اينکه از تمسخرها، طعنه‌ها و حرف‌های شما هرگز آزرده نشدم چيزی ديگری است. آدم طبيعتاً وقتی استادی را می‌بيند که منظماً و هميشه به مستخدم‌های دانشکده سلام می‌کند، آن‌وقت بايد خيلی احمق باشد که از تمسخرهای چنين استادی برنجد. اتفاقاً من قبل از اينکه متوجه درس شما بشوم، متوجه سلام‌کردن‌تان به مستخدم‌های دانشکده شدم. عاشق اين کارتان شدم. از آن تقليد می‌کنم، در دانشکده، در کوی و در هر کجا که مستخدمی را می‌بينم به او سلام می‌کنم. گفتم، ببين باز هم آن‌وقت می‌گويند که دانشگاه دارد جوانان ما را منحرف می‌کند.

پرسيد روی چه چيز آزادی برای رساله‌ام کار کنم. گفتم روی اينکه ما ايرانيان از آزادی چه درک و استنباطی داريم؟ فکر می‌کنيم آزادی يعنی چی؟ و با آن چه کار بايستی کرد؟ گفت ما يعنی دقيقاً کی؟ گفتم نخبگان سياسی، علما، صاحبنظران و رهبران سياسی، نويسندگان و روشنفکران. درک اين‌ها از مقوله‌ی آزادی را در مقاطع مختلف مورد مقايسه قرار بده. ببين مثلاً يک روشنفکر، يک عالم دين، يک آزاديخواه در عصر مشروطه چه درک و تصوری از آزادی داشته و امروز چه تصوری دارد. اولاً آيا ادراکات بخش‌های مختلف نخبگان فکری و سياسی جامعه از آزادی يکسان است يا نه؟ بعد اين‌ها را در مقاطع مختلف مقايسه بکن. اگر تفاوت‌ها زياد باشد، کار بعدی آن می‌شود که چه علل و عواملی باعث می‌شوند تا برداشت يک روشنفکر يا رهبر دينی از برداشت و درک يک روشنفکر يا رهبر دينی ديگر متفاوت باشد. ثانياً اگر معلوم شود که درک ما نسبت به مقوله‌ی آزادی نسبی و به‌مرور زمان در حال تغيير است، اسباب و علل بوجود آمدن اين تغيير کدام هستند. گفت استاد کار جالبی است اما فرضيه نداريم؛ چه کار کنيم؟ اين را که به‌همين صورت اساتيد گروه نمی‌پذيرند چون می‌گويند فرضيه ندارد. گفتم تو برو کار را شروع کن، گروه با من، يک جوری مثل هميشه يک فرضيه‌ی الکی دست‌وپا می‌کنم و به خوردشان می‌دهم.

بعد که افضل رفت، احساس مطبوعی بهم دست داده بود. احساس می‌کردم اينکه دانشجويی مثل افضل مرا به عنوان استاد راهنمايش انتخاب کرده باعث می‌شود خستگی از تنم به در رود. احساس می‌کردم واقعاً کسی هستم برای خودم. احساس می‌کردم بهم يک مدال بزرگ افتخار علمی داده‌اند.
کم‌کم دوره‌ی فوق‌ليسانس افضل داشت تمام می‌شد و من بايستی برايش فکر کار و استخدام می‌کردم. افضل نظر مرا در مورد دکترا در ايران می‌دانست. بارها گفته بودم، دکترا در ايران يک دروغ بزرگ است. هرکس برای ادامه‌ی دکترا در داخل يا خارج ازم می‌پرسيد، بدون درنگ می‌گفتم که اگر می‌خواهی واقعاً درس بخوانی و چيزی ياد بگيری حتماً برو خارج. اما اگر هدفت بيشتر، گرفتن مدرک است تا ياد گرفتن و علم و آگاهی، خوب همين جا بمان و دکترايت را بگير.

مطمئن بودم برايش يک کار تحقيقاتی توی يک بنيادی، نهادی و دستگاهی می‌توانستم جور کنم و همين‌که افضل چند هفته‌ای آنجا کار می‌کرد، خودش را نشان می‌داد، جا می‌افتاد. اين اطمينان زياد از حد من باعث شد که مثل خرگوش در مسابقه‌اش با لاک‌پشت به خواب غفلت فرو روم. باورم نمی‌شد که عُرضه ندارم برای افضل يک کاری پيدا کنم. خيلی گشتم، خيلی زياد. اما افضل نه وابستگی داشت و نه عضو نهاد يا تشکيلاتی بود. وضعيت فلج بودن پاهايش هم مزيد بر علت می‌شد. اگر کسی بهم می‌گفت تو نخواهی توانست برای افضل يک کاری با حقوق ماهی ۵۰، ۶۰ تومان که مخارجش را تأمين کند پيدا کنی، باور نمی‌کردم و حاضر بودم هر قدر که می‌خواهد با او شرط‌بندی کنم که موفق می‌شوم. اما هر روز که می‌گذشت، بيشتر با اين واقعيت تلخ روبرو می‌شدم که شوخی‌شوخی مثل اينکه نمی‌توانم برای افضل يک کاری پيدا کنم.

افضل با هوش و ذکاوتی که داشت متوجه شده بود و خودش به تکاپوی يافتن کار افتاد. چند هفته و بعداً سه، چهار ماه شد که افضل را نديدم. برايم تعجب‌آور بود. هرگز سابقه نداشت که اين مدت همديگر را نبينيم. حتی افضل به مراغه هم که می‌رفت با من تلفنی تماس می‌گرفت. تا اينکه يک روز يکی از همدوره‌ها و دوستان افضل بهم اطلاع داد که افضل در تبريز مشغول به کار شده. او در امتحان مميزی وزارت دارايی قبول شده و حالا هم به عنوان کمک‌مميز در دارايی تبريز مشغول به کار شده است.

وقتی اين را شنيدم بی‌اختيار به ياد «آری چنين بود برادر» شريعتی افتادم. روايت انسان‌ها، موجودات، جوامع، فرهنگ‌ها، تمدن‌هايی که نفرين شده هستند و همواره بايستی بدبخت و درمانده باقی بمانند. من کاری به مسايل سياسی ندارم، اما جامعه‌ای که «افضل» آن برود و کمک‌مميز دارايی تبريز شود، به نحو حزن‌انگيز و احمقانه‌ای اولويت‌هايش را گم کرده است. جامعه‌ای که بهترين، بهترين‌هايش را و نخبه‌ترين استعدادهايش را بعد از آنکه از ميان يک ميليون و چند صد هزار نفر انتخاب می‌کند و او را پنج شش سال تربيت کرده و سپس رهايش می‌کند که برود کمک‌مميز دارايی شود، چه جوری می‌خواهد ژاپن، فرانسه، آلمان و ايتاليا شود؟ آيا هيچ شانسی دارد که حتی ترکيه، مکزيک يا پاکستان شود؟ من مرده شما زنده، با اين اولويت‌ها به پای بنگلادش هم نخواهيم رسيد. فقط دعا کنيم اين نفته باشه، که بفروشيم و بخوريم؛ چون خدائيش خيلی بی‌مايه هستيم، خيلی. فقط ادعا داريم و خالی‌بنديم.

توی همه جای دنيا يک روالی هست، يک نظم و نسقی هست که افراد خوش‌فکر، بااستعداد و ممتازشان را جذب و جلب می‌کنند. نمی‌گذارند هر روز بروند و پرپر شوند. حتی توی حبشه و کشور دوست و برادرمان بورکينافاسو هم فکر کنم دانشجويان و فارغ‌التحصيلان ممتازشان را يک خاکی بر سرشان می‌کنند و همين‌جوری رهايشان نمی‌کنند. احساس کردم اگر يک دفعه يک سمينار، سخنرانی و مصاحبه مسئولين درخصوص جذب و جلب استعدادهای درخشان، فرار مغزها، توطئه‌های استکبار جهانی برای جذب متخصصين ايرانی بشنوم، يا الفاظ رکيک می‌دهم يا هرچه را که همه‌ی عمرم خورده‌ام، بر روی پرمدعای خالی‌بندشان شکوفه می‌زنم.

فقط يکبار ديگر افضل را ديدم. اواخر فروردين يا اوايل ارديبهشت ۷۹ بود. يک روز صبح که از کلاس می‌آمدم بيرون جلوی در منتظرم بود. دلم می‌خواست بدن لاغر و نحيفش با آن پاهای فلجش را در آغوش می‌گرفتم و او را محکم به خودم می‌فشردم. واقعاً دلم برايش تنگ شده بود. به جای همه‌ی اين‌ها دستش را محکم فشار دادم و برای چند لحظه‌ای دستش را رها نکردم. هيچ نگفت. بعد که آمديم به اطاقم گفت استاد معذرت می‌خواهم، چاره‌ای نداشتم، بايد می‌رفتم. حقيقتش پدرم پيرتر و زارتر از آن هست که باز ازش پول بگيرم. حالا يک مدتی هستم؛ شايد جور بشه برم دانشگاه آزاد مراغه يا بناب يا يکی ديگه از شهرستان‌های اطراف تبريز و به صورت حق‌التدريس درس بدهم. بعد ديگر هيچ چی نگفت. قيافه‌ی من نشان می‌داد که تو دلم چه می‌گذشت. بهش گفتم می‌دونی چيه؛ يک چيز ديگه راجع به بچه‌های تهران است که باز از قلم انداختيم. خيلی بی‌عرضه هستند؛ يا حداقل من هستم.

فکر نمی‌کردی نتوانم دست و بالت را در يک جايی بند کنم؛ حقيقتش خودم هم فکر نمی‌کردم آنقدر بی‌عُرضه و بی‌دست‌وپا باشم. بعد يک مرتبه افضل غريد گفت استاد جلوی من راجع‌به خودتان اين‌جوری حرف نزنيد. من برمی‌گردم. من شاگرد شما هستم، شاگرد شما می‌مانم و روزی که شما نيستيد، من دنبال کارهايتان را می‌گيرم، اينکه آخر دنيا نيست. گفتم نه اتفاقاً آخر دنيا است. آخرهای دنيا هميشه همين‌جوری شروع ميشن؛ يک نفر را بزرگ می‌کنی، بعد فارغ‌التحصيل می‌شود؛ بعد می‌رود دارايی تبريز؛ بعد ازدواج می‌کند؛ بعد با آن حقوق که نمی‌تواند در تهران زندگی کند؛ بعد بچه‌دار می‌شود؛ بعد ديگر حتی آنجا هم نمی‌تواند برايت کار کند چون بايستی شبانه‌روز بدود که زن و بچه‌اش را تأمين کند و بعد هم علی می‌ماند و حوضش. نه افضل، هميشه همين‌جوری بوده. حالا می‌توانی بفهمی «ما چگونه ما شديم» و ژاپن چگونه شد ژاپن.

بعد ديگه افضل را نديدم. چند بار تلفنی تماس گرفت. گفت رساله‌ام آماده است برای دفاع، اما دانشکده مجوز دفاع نمی‌دهد چون در مهلت مقرر نتوانسته‌ام آن را آماده کنم. گفت بايستی بيايم تهران و فرم تمديد مهلت پايان‌نامه را بگيرم و علت تأخير را بنويسم و شما موافقت کنيد و برود در شورای گروه. گفتم نيازی به آمدنت نيست، من خودم انجام می‌دهم. فرم را گرفتم و در قسمتی که پيرامون علت تأخير در انجام رساله خواسته شده بود نوشتم: چون برای استاد راهنمای رساله مشکلات و گرفتاری‌های زيادی بوجود آمده بود، لذا دانشجو نمی‌توانسته از نظرات وی استفاده نموده و نتيجتاً کار عقب می‌افتاد.

روزی که تقاضای تمديد افضل در گروه مطرح شد، دکتر احمدی مدير گروه‌مان با لهجه‌ی شيرين مشهديش گفت «دکتر زيباکلام اين خط شماست که؛ اين را دانشجو خودش بايستی پر کند و او بايستی توضيح دهد که چرا تأخير کرده، دانشجو بايستی بنويسد که برايش مشکلات پيش آمده و شما آن را تصديق کنيد و گروه هم می‌پذيرد. اينجا به جای اينکه دانشجو بنويسد برايش مشکل پيش آمده، شما نوشته‌ايد برای خودتان مشکل پيش آمده، يعنی چه؟» رئيس ما، دکتر احمدی، مدير دقيقی است، اما نمی‌دانم آن روز توی چشم‌های من چی ديد که کوتاه آمد و زير لب گفت خيلی خوب تصويب شد.
چند روز بعد افضل تماس گرفت. پرسيد استاد چی شد، گروه قبول کرد مهلت انجام رساله تمديد شود؟ گفتم آره؛ با خوشحالی پرسيد، استاد ببخشيد، حتماً کليشه‌ی هميشگی دانشجويان را نوشتيد که چون منابع اين تحقيق کم بود دانشجو نياز به فرصت بيشتری برای انجام تحقيق داشته است؟ گفتم نه. با تعجب پرسيد که استاد سرکار رفتنم را که ننوشتيد؟ گفتم نه.

با نگرانی پرسيد، استاد چی نوشتيد؟ گفتم افضل چه فرقی می‌کنه؟ نظام دانشگاهی که آنقدر ورشکسته و بدبخت است که نمی‌پرسد خود اين آدم چه شده و چه بلايی سرش آمده، اما متّه به خشخاش می‌گذارد که چرا دوماه يا چهارماه ديرتر می‌خواهد دفاع کند، آيا اهميتی دارد که آدم در پاسخش چه بگويد و چه بنويسد؟ اما چون خيلی علاقمندی بهت می‌گويم چه نوشتم. نوشتم برای استاد راهنما مشکل و بدبختی پيش آمده بود. گفت استاد، جانِ من راست می‌گوييد؟ گفتم آره. گفت نوشتيد چه مشکلی برايتان پيش آمده بود؟ گفتم تو بايد حالا همه چيز را بدانی؟ گفت استاد تو را خدا بگوييد دلم يک ذره شد. گفتم آخه خصوصی هست؛ گفت نه استاد، بگوييد. گفتم نوشتم رفته بودم برای زايمان.

افضل قرار بود تيرماه ۷۹ بيايد برای دفاع. مجوز دفاعش از معاونت آموزشی دانشگاه آمده بود و از اساتيد مشاور و مدعوين هم من برای دفاع وقت گرفته بودم؛ اما جلسه‌ی دفاع هرگز برگزار نشد. يک روز قبل از حرکت به سمت تهران، افضل می‌آيد به روستای رُش بزرگ که محل زندگی‌اش بود؛ روستايی ميان مراغه و بناب. فکر کنم می‌آيد که از پدرومادرش خداحافظی کند برای حرکت به تهران. حدود ساعت ۳۰/۱ بعدازظهر سر جاده‌ی روستايشان از اتوبوس پياده می‌شود. درحالی‌که عرض جاده را با پاهای فلجش، مثل هميشه آهسته عبور می‌کرده، اتومبيلی با سرعت به او نزديک می‌شود. افضل که نمی‌توانسته بدود يا حتی تند برود، درست وسط جاده قرار داشته که اتومبيل به او برخورد می‌کند. به احتمال زياد، افضل مرگش را جلوی چشمانش برای چند ثانيه می‌بيند. اما نمی‌توانسته بدود. اتوبوس رفته بوده و کسی هم به جز افضل از اتوبوس پياده نمی‌شود. بنابراين، صحنه‌ی تصادف را هيچ‌کس نمی‌بيند. پيکر ضعيف و لاغر افضل به هوا پرتاب می‌شود و سپس کف اسفالت داغ جاده ميان مراغه و بناب ولو می‌شود. صاحب اتومبيل که آدم باوجدانی بود! با همان سرعت به حرکت خودش ادامه می‌دهد.

نخستين کسانی که افضل را می‌بينند، بعدها می‌گويند که حرف می‌زده، اما به‌شدت دچار خونريزی بوده. هيچ‌کس جرأت نمی‌کند به وی دست بزند. حدود يکی دو ساعتی همان‌طور بوده تا سرانجام او را به بيمارستان می‌رسانند اما ظاهراً همان‌جا فوت می‌کند.

دانشکده در تيرماه تعطيل بود و من هم به ندرت می‌آمدم. ظاهراً يکی دوتا از دوستان افضل پارچه‌ی سياهی را جلوی در دانشکده نصب می‌کنند و من بی‌خبر می‌مانم. حدود سه، چهار هفته بعد من به دانشکده آمدم و هيچ خبری و علامتی از مرگ افضل نبود. سر پله‌های اصلی دانشکده خانم برزنده، مسئول بخش تحصيلات تکميلی دانشکده را ديدم و از وی پرسيدم خانم برزنده پس دفاع افضل يزدان‌پناه چی شد؟ گفتيد که مجوز دفاعش هم که آمده. گفت: آقای دکتر اون که بنده‌ی خدا مُردِش، می‌گن تو راه آمدن به تهران رفته زير ماشين.

بعضی وقت‌ها من از بی‌غيرتی و پوست‌کلفتی خودم خجالت می‌کشم. آن لحظه که خانم برزنده اين‌ها را گفت، يکی از آن لحظات است. هيچی نگفتم، آنقدر خونسرد بودم که خانم برزنده فکر کرد من کل ماجرا را می‌دانم. بچه که بوديم توی کوچه فوتبال بازی می‌کرديم. بعضی وقت‌ها لگد می‌خورد به ساق پاهايمان و از فرط شور بازی، آن‌موقع اصلاً درد حالی‌مان نمی‌شد. اما شب که می‌خواستيم بخوابيم تازه زق‌زق و درد شروع می‌شد. مرگ افضل هم برايم اين‌جور شد. حتی از خانم برزنده حال فرزند و مادرش را هم پرسيدم. فقط احساس کردم که بايستی برم آنجا. بايستی برم سر خاکش. به تدريج بيشتر فهميدم چه شده. به يکی دو تا از دانشجويانم که همدوره‌ی افضل بودند سفارش کردم که مراسم چهلم افضل را چند روز قبلش به من بگويند و آدرس رُش بزرگ را هم گرفتم. روز چهلمش به اتفاق دو تا از دخترانم از تهران حرکت کرديم و درست ساعت ۳۰/۱ بود که رسيديم به حسينيه‌ی بزرگی که وسط روستای افضل بود. پدرش وقتی مرا ديد با اشک و ناله به ترکی گفت افضل جان برای ما بلند نمی‌شوی لااقل برای استادت بلند شو،‌ آن استادت که هميشه از او حرف می‌زدی. از تهران آمده، پسرم پاشو نگاهش کن.

بعد از مراسم به اتفاق بستگان افضل به منزلش رفتيم، به اتاقش و جايی که افضل شب‌ها و روزهای زيادی را در آنجا سپری کرده بود. بستگانش به‌زحمت فارسی حرف می‌زدند و پدرش آشکارا تاب برداشته بود. کم‌کم نزديک عصر می‌شد. قبل از بازگشت بر سر مزارش رفتم. قبرستان رُش بزرگ بر روی يک تپه‌ی بلندی قرار گرفته که چشم‌انداز جالبی به اطراف دارد. قبر افضل بالای تپه است، جايی که رُش بزرگ را می‌شود قشنگ ديد. حتی آدم بيشتر که دقت کند در آن دوردست‌ها می‌تواند، حسن ارسنجانی، علی امينی، مراغه و اصلاحات ارضی را هم ببيند. سنگ قبرش بزرگ است و بر روی آن اشعاری را که خود افضل سروده بود نوشته‌اند. اشعاری نغز و دلنشين. برادرانش گفتند: که خيلی شعر می‌گفته و نوشتنی هم زياد داشته. دلم می‌خواست من هم يک جمله روی سنگ مزارش اضافه می‌کردم: اين‌جا محل به زير خاک رفتن اميد و آرزوهای يک استاد است که چند صباحی فکر می‌کرد گمشده‌اش و شاگردش را پيدا کرده است.

از افضل فقط برايم مشتی خاطرات تلخ و شيرين و کوله‌بار دردناکی از حسرت و نااميدی برجای مانده است. روی قفسه‌ی کتابخانه‌‌ی دفترم در دانشکده يک رساله‌ی جلد قرمز قرار گرفته که بر روی آن نوشته شده «پايان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد افضل يزدان پناه»، عنوان: «انديشه‌ی آزادی در گفتمان نخبگان سياسی و رهبران دينی ايران معاصر» به راهنمايی دکتر صادق زيباکلام، دانشکده‌ی حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران، تيرماه ۱۳۷۹.

برگرفته از:
زيباکلام، صادق؛ گفتن يا نگفتن (مجموعه گفتگوهای سياسی از صادق زيباکلام)؛ چاپ نخست؛ تهران: روزنه، ۱۳۷۹.

تغییر دامنه خبرنگاران سبز به greencorrespondents.net - تقاضا از همکاران رسانه‌ای

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 22 Jul 2012 02:29:00 +0430

خبرنگاران سبز/ تغییر دامنه:

با پوزش فراوان جهت در دسترس‌ نبودن «خبرنگاران سبز»‌ به مدت چند ساعت، به آگاهی می‌رسانیم که متاسفانه به دلایل نامشخصی نتوانستیم دامنه com. پایگاه خبرنگاران سبز را تمدید کنیم. از این پس لطفا «خبرنگاران سبز» را در دامنه net. بخوانید و دنبال کنید و به دیگران نیز اطلاع دهید. حال شما رسانه‌ خبرنگاران سبز باشید. رسانه شمایید.

greencorrespondents.net

از همکاران رسانه‌ای نیز خواهشمندیم ضمن بروز کردن پیوند‌ خبرنگاران سبز با اطلاع رسانی به خوانندگان، ما را در ارتباط برقرار کردن مجدد با خوانندگانمان یاری رسانند.

مجتبی واحدی از مشاورت کروبی کناره گرفت: تا زمانی که این حکومت باشد، ایران ویران‌تر خواهد شد

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 20 Jul 2012 19:33:00 +0430

من همچنان، انقلاب اسلامی را پديده ای بزرگ در کشورمان می دانم که برای حفظ آن، عزيز ترين پيران و جوانان، جانفشانی کردند اما بر اين باورم ضربه ای که « جمهوری اسلامی» بر اين انقلاب وارد کرد صد ها برابر خسارت بار تر از همه دشمنی هايی بود که در داخل و خارج از کشور بر اين انقلاب رفت. .... من «اسلام» را عزيز می دارم و پايبندی به اين دين حنيف را بزرگترين افتخار خود بر می شمارم اما بر اين باورم که ظلم سی سال گذشته برخی روحانيون و به ويژه تعدادی از مراجع تقليد به اين دين، از همه ظلم هايی که در چهارده قرن گذشته به اسلام شد آزار دهنده تر بوده است. .... « در جمهوری اسلامی، کسانی متولی حکومت هستند که خود را مفسران رسمی و انحصاری دين می نامند. آنها هر گونه که منافعشان اقتضا کند دين را تفسير و آن را به خدمت می گيرند و تا زمانی که اين حکومت پابرجا باشد هر روز ايران ما ويران تر خواهد شد و اسلاممان با حملات بيشتر مواجه خواهد بود».

خبرنگاران سبز/ سیاست:

مجتبی واحدی، مشاور ارشد مهدی کروبی، که پس از خروج از کشور توجهی زیادی را به خود جلب کرده و صدای رسای مهدی کروبی زمانی که خود وی در زندان خانگی ج.ا. بوده است، روز گذشته با انتشار یک نامه سرگشاده از مشاوری مهدی کروبی کناره‌گیری کرد تا به گفته خود بتواند با آزادی تمام در راه برقراری حکومتی بدور از شیادی دینی بکوشد. وی دلیل بنیادین این جدایی از مهدی کروبی، که او را استاد خود می‌خواند، باور نداشتنش به هیچ نوع حکومت دینی و اصلاح ناپذیر بودن جمهوری اسلامی بیان می‌کند.
در پایین تمام نامه مجتبی واحدی که خداحافظی وی با شیخ شجاع بعد از ۳۰ سال همکاری است را بخوانید.
------------------------------------

خداحافظی با استادم آقای کروبی

جناب اقای مهدی کروبی !
سلا م مرا از راه دور پذيرا باشيد. حتماً به ياد داريد که نخستين ديدار من با شما در تير ماه سال ۱۳۶۱ شمسی و در نيمه ماه رمضان بود که در پی آن ،توفيق همکاری و درس آموزی از شما را يافتم .گمان می کنم فرارسيدن رمضانی ديگر، بهترين فرصت است تا سخنانی را با شما درميان بگذارم.

نمی دانم يادداشت من با عنوان « سی سال گذشت به بازنشستگی فکر می کنم » را ديده ايد يانه. حقيقت آنست که از مدتی قبل به اين نتيجه رسيدم که نمی توانم در قالب گذشته به فعاليت بپردازم و دِين خود را به هموطنانم ادا نمايم. خبرهايی به من می رسيد که نشان می داد شما اگر چه نظام مستبد حاکم بر ايران را نه اسلامی می دانيد و نه نشانه ای از جمهوريت در آن سراغ داريد اما در عين حال، بر اين باوريد که جمهوری اسلامی با قرائت آيت اله خمينی، نسخه شفابخش برای ايران عزيز ماست. بر همين اساس، برای آنکه تفاوت ديگاه خود با شما را مخفی نکرده باشم مقاله «کروبی چه حکومتی می خواست چه حکومتی می خواهد» را نوشتم. در آن مقاله بر لزوم «برگزاری رفراندوم تعيين حکومت» تأکيد و اعلام نمودم :« حکومت مورد نظر آقای کروبی برای ايران، جمهوری اسلامی مطابق با وعده های اجرا نشده آيت اله خمينی است اگر چه من يقين دارم اکثريت ايرانيان، بار ديگر به جمهوری اسلامی رأی نخواهند داد». در عين حال، به حرمت ايستادگی مثال زدنی شما در برابر طاغوت زمانه، تلاش می کردمدر اغلب کفتگوها و مقالات، ضمن بيان مواضع خويش، به گونه ای سخن بگويم که مخالفت علنی با مواضع شما تلقی نشود؛ اگر چه بارها و بارها اعلام کردم که به نظر من، حکومت فعلی، اصلاح پذير نيست و نظام جمهوری اسلامی، برای هميشه نابود شده است.

می دانستم که شما، ايت اله خمينی را معصوم و فاقد اشتباه نمی دانيد اما در عين حال به او علاقه داريد در حالی که باور های دينی به من می گفت « آيت اله خمينی در خصوص بنيان نهادن حکومت فردی که اکنون به استبدادی کم نظير تبديل شده، در برابر خدا و خلق او مسئول است .» والبته اين مسئوليت نافی عظمت انقلابی نيست که او در آفرينش آن، نقشی به سزا داشت. می دانستم عليرغم مظالمی که در دوره رهبری سيد علی خامنه ای بر شما رفته است شما برخی عباراتی که من در مورد او به کار می برم را نمی پسنديد. حتی به ياد دارم دوسال قبل که در يک گفتگوی تلويزيونی، حکومت سيد علی خامنه ای را با حکومت نمرود مقايسه کردم به من تذکر داديد که « تند رفته ام». البته چندی بعد از آن، حوادثی پيش آمد که تنها در يک حکومت نمرودی می توانست به وقوع بپيوندد .در آن زمان به شوخی از شما پرسيدم «‌آيا هنور هم به من توصيه می کنيد حکومت جائر ايران را با سلطنت نمرود مقايسه نکنم؟» پاسخ شما تنها خنده ای معنادار بود. نمونه فراوان است که شما هم به خوبی به ياد داريد.

جناب آقای کروبی ! امروزميليونها ايرانی، ايستادگی شما در برابر« حکومت ننگ آفرين کنونی » را تحسين می کنند و نام شما در تاريخ ايران، جاودانه خواهد شد. من نيز همچون قطره ای از اقيانوس ملت ايران، شما را تحسين می نمايم و البته اين افتخار را دارم که به عنوان «پُر سابقه ترين» همراه شما، خاطراتی از رفتار درس آموزتان را برای هموطنانم بازگو کنم. اما همان آزادگی که از خودتان آموختم مرا از مدارا در برخی امور، منع می کند. من همچنان، انقلاب اسلامی را پديده ای بزرگ در کشورمان می دانم که برای حفظ آن، عزيز ترين پيران و جوانان، جانفشانی کردند اما بر اين باورم ضربه ای که « جمهوری اسلامی» بر اين انقلاب وارد کرد صد ها برابر خسارت بار تر از همه دشمنی هايی بود که در داخل و خارج از کشور بر اين انقلاب رفت.

من «اسلام» را عزيز می دارم و پايبندی به اين دين حنيف را بزرگترين افتخار خود بر می شمارم اما بر اين باورم که ظلم سی سال گذشته برخی روحانيون و به ويژه تعدادی از مراجع تقليد به اين دين، از همه ظلم هايی که در چهارده قرن گذشته به اسلام شد آزار دهنده تر بوده است. مطمئنم که شما با برخی سخنان من در اين خصوص موافقيد و بخش هايی را هم که افراطی می دانيد به عنوان ديدگاه يک فرد مستقل، تحمل می نماييد و احتمالا برای رفع آنچه سوء ظن می پنداريد دعا خواهيد کرد. اما ترديد ندارم در يک موضوع نمی توانيد مواضع اين فرزندتان را پذيرا باشيد و آن « اعتقاد من به براندازی کامل حکومتی است که به نام دين بر پا شده است .»

استاد عزيزم ! در سالهای گذشته و حتی در زمانی که به عنوان « مشاور رئيس مجلس » در خدمت شما بودم شاهد بوديد که من نسبت به تلفيق دين با حکومت، نقطه نظرات خود را داشتم اما اکنون که فرصت بيشتری برای تعمق در حوادث سالهای گذشته يافته ام به اين نتيجه رسيده ام که علت العلل آنچه امروز بر ايران عزيز و اسلام مظلوم می رود «به خدمت گرفته شدن دين »توسط کسانی است که به يقين، نه به خدا اعتقادی دارند و نه به روز جزا. آنها حکومت دينی را فقط برای آن می خواهند که تقدس اسلام در ميان اکثريت ايرانيان را به خدمت بگيرند و در گروهی از «ايرانيان دين دوست »، اين تلقی غلط را ايجاد نمايند که تحمل مشکلات، موجب رضای خداوند خواهد بود و اجر اخروی را برای آنان به ارمغان خواهد آورد. در حالی که شما به خوبی می دانيد ريشه اغلب مشکلات کشور و آنچه موجب بدبينی های روز افزون نسبت به دين اسلام در ميان هموطنانم شده و می شود بی کفايتی ها، تفرعن ها، رانت خواری ها، جنايت ها و خيانت های کسانی که خود را به ناحق «نمايندگان خدا بر روی زمين » می نامند. من به اين تلقی خود باور دارم و لذا از حدود دو سال قبل بارها با صراحت اعلام کرده ام « در جمهوری اسلامی، کسانی متولی حکومت هستند که خود را مفسران رسمی و انحصاری دين می نامند. آنها هر گونه که منافعشان اقتضا کند دين را تفسير و آن را به خدمت می گيرند و تا زمانی که اين حکومت پابرجا باشد هر روز ايران ما ويران تر خواهد شد و اسلاممان با حملات بيشتر مواجه خواهد بود».

البته، اين حملات تنها از سوی اسلام ستيزان نخواهد بود بلکه بسياری از آحاد مردم هم که زندگی خود را لگدکوب « نمايندگانِ دروغين خدا بر روی زمين »می بينند گاه با کسانی که مغرضانه به اسلام می تازند همراهی خواهند کرد و گاه، در برابر توهين ها و حملات، سکوت پيشه می سازند. در يک کلام، تجربه آنچه که از حکومت« ولی جائر» ديده ام مرا قانع کرده که بايستی با صراحت، با حکومتی که به نام دين برپا می شود و متولی ان « دين دزادن بی شرم » هستند مخالفت کنم. می دانم شما در موردبرخی مصاديق، با من اختلاف عميق نداريد اما احتمالاً ديدگاه کلی من در خصوص منحرف شدن و سوء استفاده گری در هرنوع حکومت دينی را نمی پذيريد. ازسوی ديگر، خودتان به من آموخته ايد که به خاطر خوشايند عزيز ترين افراد هم، دست از عقيده ام برندارم همانطور که شما با همه محبتی که در سی سال گذشته به من داشته ايد حاضر نيستيد از آنچه که پنجاه سال برای آن تلاش کرده ايد دست برداريد و اين نقطه ای است که چاره ای جز جدايی باقی نمی گذارد.زيرا اکنون برای من دو راه بيشتر وجود ندارد. نخست مفتخر بودن به عنوان « مشاور کروبی » و دست برداشتن از برخی مواضع اصولی خويش و دوم واگذاشتن مشاورت جنابعالی و ادامه راهی که با آگاهی انتخاب کرده ام و آن را برای کمک به روند آزادسازی کشورم، مفيد می دانم.

من گمان می کنم پايان سی سال همکاری و درس آموزی ی از آن استاد بزرگوار، فرصت مناسبی است که پيوند رسمی خويش با شما را منقطع و در کنار ميليونها ايرانی، آرزومند سربلندی شما در ادامه راهتان باشم. اين جدايی به من فرصت خواهد داد تا با فراغ بال بيشتر به افشای کسانی بپردازم که به دروغ، نام « همراه ملت » را بر خود نهاده اند و هم اکنون در حال صاف کردن راه برای ادامه فريب کاری حکومت در قالب انتخابات سال آينده هستند .

درپايان بر خود فرض می دانم تحمل مثال زدنی شما در برابر فشارهايی که قاعدتا به خاطر مواضع صريح من ،از سوی زندانبانان بی شرم بر شما وارد می شده است را تحسين نمايم. همچنين، يقين دارم هيچگاه، اين فرزند خود را از خيرخواهی های خويش، محروم نخواهيد ساخت.

بيست و نهم تيرماه ۱۳۹۱ - ويرجينيا - سيد مجتبی واحدی

روح‌الله زم به حداد عادل: از کجا فهمیدید که «ارباب» با بصیرتتان خون دل می‌خورد؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 20 Jul 2012 18:39:00 +0430

گفته‏ايد:(رهبری بزرگوار از همان زمان خون دل می خوردند,ايشان با بصيرتی الهی همه چيز را می ديدند و می دانستند و بسياری از دردها را در دل نگه می داشتند تا به انقلاب لطمه ای وارد نشود... ) منظور شما از آن زمان قطعا دوران پيش از رهبری ايشان بوده است. ... اساسا چه کسی در آن زمان شما را در امور سياسی کشور بازی می داد و کجای اين معادله قرار داشتيد؟ شما در سال ۶۴ به تازگی پايان نامه دانشگاهی خود را با موضوع" نظر کانت درباره ماوراء الطبيعه" ارائه داده بوديد و در بحبوحه جنگ و کشتار و دفاع مردم ايران از سرزمين اجدادی خود با فراغت به تحصيل مشغول بوديد. از کجا فهميديد رهبر يا بهتر بگويم "ارباب" با بصيرتتان که ناتوان از کنترل قيمت "مرغ" برای مردم کشورش است چنان خون دلی ميخورده که نگو و نپرس...؟

خبرنگاران سبز/ نامه‏ها:

روح‌الله زم، فرزند محمدعلی زم - از مدیران شاخص فرهنگی در ج.ا. (مدیرکل حوزه هنری) بوده است و از دستگیر شدگان حوادث بعد از کودتای انتخاباتی سال ۸۸ بوده است چندی است در نامه‌هایی سرگشاده به رهبر ایران اقدام به بازخواست از وی و افشاگری در باره برخی گوشه‌های پنهان نظام استبداد دینی زده است. وی در آخرین نوشته‌اش غلامعلی حداد عادل را روی سخن خود گرفته و با اشاره به رابطه خانوادگی او با علی خامنه‌ای از او می‌خواهد دست از خدمت‌گری به «ارباب» بردارد و راه انسانیت و انصاف را پیش گیرد.

متن کامل این نامه در زیر می‌آید.

------------------------------------------
جناب آقای دکتر غلامعلی حداد عادل

اکنون که پس از سالهای نه چندان دور به شما سلام ميکنم در کشورم نيستم و به جهت شدت ظلم و فشار وارده بر خود جلای وطن کرده تا صدايم را هر چه رساتر به گوش برسانم.
حتما مرا به ياد داريد؟

من روح الله زم هستم، همان شاگرد دبيرستان فرهنگ شما در اولين دوره از تاريخ تاسيسش.
در همان اولين دوره ورودی دبيرستان فرهنگ شوخی کودکانه من با خود را طاقت نياورديد و حکم بر اخراج "اين شاگرد" از دبيرستانتان را داديد.

خدای را بابت آن اتفاق بزرگ شاکرم, زيرا با آن حجم از آموزه های ارتجاعی و طالبانی دبيرستان فرهنگ، اگر من از آن دبيرستان فارغ التحصيل ميشدم معلوم نبود عاقبت دين و دنيايم به کجا منتهی ميشد.البته پيشنهاد ميکنم يک آمار کلی و جامع از "ورودی" و "خروجی" های دبيرستان فرهنگ در اختيار "پدر دامادتان" بگذاريد. بلکه عدم کفايت فرهنگی شما نيز برای ايشان مستظهر گردد.

قطعا اکتساب وجهه ای فرهنگی به شعر خوانی در محضر "ارباب" در ماه مبارک رمضان و توصيف قد و بالای رعنای "يار" نيست.بلکه شخصيت فرهنگی شما بايد بصورت دقيق توسط کارشناسان خبره و اهل فن مورد مداقه قرار گيرد.

اکنون چند سالی ست در مقياس بزرگتری از آن دبيرستان قرار گرفته ايد و دائما طی مواضعی "ضد مردمی" حکم بر بی انضباطی مردمان می دهيد, خود و اربابتان را در عرش هفتم خداوند و نماينده اوصياء و معصومين می پنداريد، و رعيت را زير پای خود مفروض می داريد.
کاش زمانيکه در "دبيرستان فرهنگ"و در کلاس آموزش تعاليم دينی , شاگردانتان را به رعايت تقوا,ترک دنيا و گناهان بزرگی چون تهمت و غيبت و ترک معاصی فرا می خوانديد آن تعاليم را با گوش دل باور می داشتيد تا در اين عصر آزمايش الهی چنين مطرود و منفور ملتی نباشيد و نمونه: "عالم بی عمل".

ميگويند شما يکی از بنيانگذاران اصلی سازمان مجاهدين خلق ايران بوده ايد و در دانشگاههای قبل از انقلاب تحصيل کرده و شيخی از شما بعنوان "کيف کش دفتر فرح پهلوی" نام برده بود.پر واضح است سوابق مبارزاتی درخشانی در قبل از انقلاب نداشته ايد و بيشتر موج سوار بوده ايد تا "موج شکن"
اما مجال اين گفتار را بر اين فرضيه نمی گذارم.

بنده نزديک به دو ماه قبل گفتاری با رهبر ايران داشتم و در سطر آخر آن اشاره ای به شخص شما نمودم.
از قضا آن اشاره در رسانه ها بسيار برجسته شد و مرا بر آن داشت تا گفتار تکميلی در خصوص آن نوشته را با شخص جنابعالی در ميان بگذارم.
اميد است مورد رضايت خداوند قرار گيرد و من و شما شهامت اقرار بر اشتباهات و ناگفته ها را داشته باشيم.

جناب آقای حداد
من شما را شخصا انسان متدينی می دانستم.اما چه سود از تدينی که آلوده به مطامع دنيوی,زر اندوزی و رانت خواری بشود و بنام دين مردمان , مورد استعمار دين فروشان قرار گيرند, رعيت روز به روز لاغر و تکيده و چون شمايی روز بروز فربه و فاسد تر شويد.چنين تدينی از افرادی چون شما -که از قضا کم هم نيستيد- ريشه دين را زده و مفاسد بسياری را در دستگاه ولی فقيه ثبت کرده است.
از اخذ نمايندگی های بيشمار و خاص توسط شما و منتسبينتان تا ساخت و سازهای کلان با مجوزهای خاص.لطفا جواب قانع کننده ای بدهيد.از ارث پدر و اموال و املاک ابوی و اخوی زياد برايمان گفته ايد و گوشمان از اين نجواها پر است.

اين سوال برای من ايجاد شده است که اگر پدران مسئولين ما به اين اندازه ثروتمند بوده اند ,اين خيل عظيم فقر در ايران چيست که چنين بيداد ميکند؟

چرا هر وقت کسی از شما, از دارايی تان, از چگونگی ثروت اندوزيتان و ... سوال ميکند سريعا پای پدران پولدارتان را به ميان می کشيد و اينطور از دادن پاسخ فرار می کنيد؟

باز در مورد شما نمی خواهم به حاشيه بروم و از اصل موضوع اين گفتار غافل شوم.چه اينکه شهرداری تهران فهرست اموال شخصی شما را به غير از امتياز و املاک دبيرستانهای فرهنگ بالغ بر "يک هزار ميليارد تومان" اعلام کرده است. اما بياييد واقع بين باشيم.کيست که نداند بخش عمده ای از اين ثروت نجومی و هنگفت شما از برکات پيوند دختر شما با "پسر رهبر ايران" تحصيل شده است.

شما بارها و بارها بدون اينکه از طرف قسمت اعظمی از مردم وکالت سخن داشته باشيد اظهارات "نامردمی" خود را به مردم ايران نسبت داده ايد.در حاليکه رای شما در آخرين انتخابات مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۱ , از رای بينندگان يکی از شوهای تلوزيونی ايرانی خارج از کشور به مراتب کمتر بوده است.
با کدام وکالت از طرف مردم ايران سخن به زبان می رانيد؟

اظهارات "ضد مردمی" شما در جنبش اعتراضی مردم ايران هيچگاه از حافظه تاريخی مردم ايران محو نخواهد شد و جنابعالی قطعا شريک جرم رهبر ايران در ريختن خون پاک شهدای اين جنبش بر کف خيابانهای تهران و شهرهای ديگر هستيد و از اين ناحيه سخت تحت خشم مردم ايران و عقوبت الهی قرار داريد.

من قصد دارم در اين گفتار به نمونه ای از عرايض شما اشاره نمايم و درباره آن از شما توضيح بخواهم.

شما گفته ايد:(رهبری بزرگوار از همان زمان خون دل می خوردند,ايشان با بصيرتی الهی همه چيز را می ديدند و می دانستند و بسياری از دردها را در دل نگه می داشتند تا به انقلاب لطمه ای وارد نشود... ) منظور شما از آن زمان قطعا دوران پيش از رهبری ايشان بوده است.

حالا من با ذکر منابع موثق ميخواهم از شما بپرسم شما در آن زمان کجا بوديد؟چگونه از خون دل و بصيرت!! رهبر خبر داشتيد که اين سخنان سراسر مضحک را انتشار داديد؟
اساسا چه کسی در آن زمان شما را در امور سياسی کشور بازی می داد و کجای اين معادله قرار داشتيد؟ شما در سال ۶۴ به تازگی پايان نامه دانشگاهی خود را با موضوع" نظر کانت درباره ماوراء الطبيعه" ارائه داده بوديد و در بحبوحه جنگ و کشتار و دفاع مردم ايران از سرزمين اجدادی خود با فراغت به تحصيل مشغول بوديد.از کجا فهميديد رهبر يا بهتر بگويم "ارباب" با بصيرتتان که ناتوان از کنترل قيمت "مرغ" برای مردم کشورش است چنان خون دلی ميخورده که نگو و نپرس...؟

اولين پست رسمی و دولتی شما در سال ۱۳۷۴ به شما اعطا شد که عضو هيئت امنای بنياد دايره المعارف اسلامی شديد و مدير بنياد دانشنامه جهان اسلام و همزمان معاون پژوهشی وزارت آموزش و پرورش. اين مناصب پايين حکومتی با سخن بزرگ و دهان "پر کن" جنابعالی تناسخی ندارد.

اما کيست که نداند از "رهاورد" ازدواج دخترتان با آقای مجتبی خامنه ای "سری در سرها" دراورديد و سايه کوچک شما در پرتو آفتاب کرامت مردم ايران بزرگ گشت و بيان اين اظهارات برای اخذ سهم بيشتر از "دربار" رهبر ايران است.

و اما بعد از اين مقال لازم است مراتب ارادت و حليت خود را به روح پر فتوح برادر شهيدتان و پدرتان تقديم بدارم.چه اينکه در مکاتبه گذشته اشاره نمودم که پدرتان رييس ساواک شيراز بوده است.اما لازم است قبل از گفتن منبع بيان اين سخنم تجليلی از برادرتان و ساير شهدای اين ديار پاک بنمايم.همانها که با مجاهدت , جان خويش را در طبق اخلاص نهادند تا شما راحت تر بتوانيد به "مال اندوزی" ادامه دهيد و همچنين دست پدر پيرتان را ببوسم که فرزندانی به اين ميهن تقديم کرد که شما و برادرتان نمونه "پارادوکسيکال" اين فرزندان هستيد.

يکی نان را نهاد و جان را داد. يکی چون شما جان را برداشت و نان را مايه مباهات خود در اين دنيا قرار داد.

اما منبع آن ادعا را لازمست اکنون بيان کنم. باشد که مورد رضايت خدای تعالی قرار گيرد و درسی باشد به سياستمداران ايران تا در صورت اشتباه شهامت بيان حقايق را داشته باشند

آن زمان که شما منصبی حکومتی نداشتيد شبی برای اقامه نماز مغرب و عشاء به همراه پنج نفر از مسئولين نزد آيت الله خامنه ای رفتيم.در آن زمان ايشان فردی متفاوت از حالا بود و دستش به خون بيگناهان آلوده نبود.اگر هم بود امثال من اطلاعی نداشتيم.

پس از خواندن نماز مغرب و عشاء صحبتهايی بين ايشان و يکی از مسئولين دفتر رهبری که از قضا "سيد" نيز بودند در گرفت و رهبر ايران خواستار شناسايی پديده آنارشيستی گروهک انصار حزب الله شد.نميدانم فيلم بود يا واقعيت داشت.من فقط به ذکر آن اتفاق می پردازم و قضاوت را به خوانندگان و شما واگذار ميکنم.پس از آن بازخواست , آقای علی فلاحيان وزير اطلاعات وقت گزارشی از امور کشور را به رهبری ارائه داد و نوبت به پدر شما رسيد.علی فلاحيان در نزد رهبر ايران گفت پدر شما مدتی کوتاه رييس ساواک شيراز بوده است و درباره مدارک و مستندات موجود در وزارت اطلاعات از رهبری "تکليف" خواست.پاسخ رهبری به بعد از آن ملاقات و زمانی ديگر موکول گرديد.

من صرفا شنيده و ديده ام را بيان نمودم و لازم دانستم ابهامات موجود را در اين زمينه برای شما و بسياری مرتفع نمايم.

در پايان شما را به "افسار زدن" به نفس لجام گسيخته تان فرار ميخوانم.طبق تعاليم شاگرد و استادی ,اين نفس لجام گسيخته تان شما را به زمينی گرم خواهد کوبيد , چنانکه خسران دنيا و آخرت را برايتان در پی خواهد داشت.

عقل سليم می گويد :حکومتی که دخترکی ۱۲ ساله و پير مردی ۹۵ ساله را طی يک اقدام خلاف موازين بشری از خروج کشور منع می نمايد به پايان راه خويش رسيده است و از آنجا که کشور ايران با هيچ کشوری جز "بورکينافاسو" روابط حسنه ای ندارد, لااقل به شما توصيه ميکنم به فکر "دگرگونی نزديک" و اساسی حکومت جمهوری اسلامی و جايگزينی با حکومتی دموکراتيک و آزاد باشيد تا مجبور نباشيد ثروت هنگفتتان را در دوران تبعيد در "بورکينافاسو" هزينه نماييد.

تا گفتار بعدی-يا حق

گلوله بسیجی، پیشانی پاک علیرضا صبوری ۲۲ ساله را شکافت

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 17 Jul 2012 13:24:00 +0430

خبرنگاران سبز/ شهیدان سبز:

عليرضا صبوری مياندهی جوان ۲۲ ساله ای است که ۲۵ خرداد سال ۱۳۸۸ در اعتراض به نتيجه انتخابات رياست جمهوری در راهپيمائی سکوت شرکت کرد اما در ميدان آزادی روبروی پايگاه بسيج ۱۱۷ گردان عاشورا از ناحيه پيشانی مورد اصابت گلوله قرار گرفت ، مردم پيکر نيمه جان او را به بيمارستان ابن سينا منتقل ميکنند عليرضا در انجا تحت جراحی سنگين مغزی قرار ميگيرد و ... عليرضا در نهايت پس از ماهها تحمل درد و رنج و پشت سرگذاشتن دو عمل جراحی سنگين از کشور خارج و به اميد کسب بهبودی راهی آمريکا ميشود اما بعلت شدت جراحات وارده در امريکا دچار سکته مغزی گرديده و غريبانه در آمريکا جان به جان آفرين تسليم ميکند.

بازداشت روزنامه‌نگار مومن و شجاع علی مصلحی در کاشان

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 5 Jul 2012 15:02:00 +0430

خبرنگاران سبز این اقدام نیروهای امنیتی را محکوم می‌کند و خواستار آزادی هرچه سریعتر وی و سایر همکاران رسانه‌ای در بند استبداد دینی است.

خبرنگاران سبز/ سیاست:

به گزارش‏های رسیده علی مصلحی از روزنامه نگاران مومن، صادق، کوشا و شجاع حامی جنبش سبز که با وجود فشارهای فراوان پیدا و پنهان همچنان به انتشار تحلیل‌هایش می‌پرداخت توسط نیروهایی امنیتی روز چهار شنبه چهارده تیرماه در کاشان بازداشت شده است.

هنوز از جای نگهداری، وضعیتی جسمانی و روانی وی و نیز علت بازداشت علی مصلحی هیچ اطلاعی در دست نیست.

خبرنگاران سبز این اقدام نیروهای امنیتی را محکوم می‌کند و خواستار آزادی هرچه وی سریعتر و سایر همکاران رسانه‌ای در بند استبداد دینی است.

گفتنی است که در روزهای گذشته، شماری از کوشندگان رسانه‌‌ای، سياسی و دانشجويی حامی جنبش سبز، در شهرهای مختلف مورد احضار، بازداشت و ربايش قرار گرفته‌اند.

از «مجتبا» خامنه‏ایِ ولیعهد تا «رضا» پهلویِ شاهزاده

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 30 Jun 2012 19:00:00 +0430

به صراحت می‌گويم آنچه در حال حاضر از جمهوری اسلامی باقی مانده است را از برخی جهات، به مراتب بدتر از سيستم حکومتی شاه می‌دانم ... گستردگی مفاسد اقتصادی در حکومت فعلی ايران اگر بيش از دوران حکومت محمد رضا پهلوی نباشد کمتر از آن نيست. اما هيچيک از اين واقعيات، نمی‌تواند يک واقعيت بزرگ ديگر يعنی سرنگونی «سلطنت پهلوی» به دست اکثريت ملت ايران و جايگزينی آن با نظام جديد حکومتی را از چشم‌ها پنهان سازد.

خبرنگاران سبز/ سیاست/ مجتبی واحدی:
به صراحت می‌گويم آنچه در حال حاضر از جمهوری اسلامی باقی مانده است را از برخی جهات، به مراتب بدتر از سيستم حکومتی شاه می‌دانم ... گستردگی مفاسد اقتصادی در حکومت فعلی ايران اگر بيش از دوران حکومت محمد رضا پهلوی نباشد کمتر از آن نيست. اما هيچيک از اين واقعيات، نمی‌تواند يک واقعيت بزرگ ديگر يعنی سرنگونی «سلطنت پهلوی» به دست اکثريت ملت ايران و جايگزينی آن با نظام جديد حکومتی را از چشم‌ها پنهان سازد.

قبل از هرچيز بگويم که هيچ ايرانی را «ايرانی تر» از ديگرايرانيان نمی دانم و برای خود اين حق را قائل نيستم که يک ايرانی را از تلاش برای جلب آرای هموطنان محروم نمايم. همچنين بر اين باورم که هرکس حقِ حتی يک ايرانی برای «اظهار نظر» ، «انتخاب کردن»‌ و «انتخاب شدن» را ناديده بگيرد در راهی قدم گذاشته که پايان آن، حکومت استبدادی سيد علی خامنه ای يا محمدرضا شاه پهلوی ـ يا به تعبير يکی ازدوستان، طاغوت فعلی يا طاغوت سابق ايران ـ خواهد بود. بر همين اساس معتقدم «رضا پهلوی» هم حق دارد آرای خود را به صورت عمومی منتشر و برای ايده های خويش تبليغ نمايد. متقابلاً‌ او هم بايد بداند که ورود به دريای سياست بدون « خيس شدن »‌امکان پذير نيست. برخی حاميان رضا پهلوی هم مطمئن باشند تلاش برای ارعاب، « هو کردن» و خانه نشين ساختن مخالفان شاهزاده محبوب ايشان، در مقايسه با «سينه چاکی» برخی حاميان ديکتاتور فعلی ايران، بسيار کم اثر تر خواهد بود.

پس از اين مقدمه، مايلم به سخنان اخير ی بپردازم که به رضا پهلوی منتسب شده و دفتر او طی بيانيه ای، ترجمه مصاحبه از انگليسی به آلمانی و سپس آلمانی به فارسی را موجب برخی سوء تفاهم ها دانسته است. نخستين ايراد که می توان به مصاحبه شونده گرفت در همين جا نهفته است. اگر طرف مصاحبه، يک رسانه انگليسی بود شايد سخن گفتن به زبان انگليسی موجه به نظر می رسيد اما وقتی که به هرصورت برای فهم خبر نگار، وجود مترجم لازم است چه ضرورتی وجود داشته که يک ايرانی به زبان انگليسی صحبت کند و يک نفر اين سخنان را به زبان آلمانی برای خبر نگار ترجمه نمايد واحتمال خطا را افزايش دهد؟

نکته دیگر مربوط به زمان انتشار بیانیه دفتر رضا پهلوی در خصوص « تحریف » یا « سوء ترجمه » مصاحبه اوست. به اعتراف آن دفتر، فوکوس، مصاحبه را در تاریخ هفتم ماه خرداد منتشر کرده و دفتر آقای پهلوی، هفت روز بعد یعنی در تاریخ ۲۴ همان ماه، مدعی وجود برخی بی دقتی ها در ترجمه های فارسی و آلمانی از مصاحبه شده است بدون آنکه علت این تأخیر طولانی برای رفع سوء تفاهمات را توضیح دهد. ضمن آنکه به نظر من، این توضیحات بیش از آنکه « ابهام زدایی »‌کند « ابهام آفرینی » نموده است. زیرا در متن اطلاعیه دفتر اقای پهلوی، مشخص نشده کدام بخش از مصاحبه منتشره، حاوی تحریف است ؟ آیا رضا پهلوی، اصولاً نامی از « گاندی » و « ماندلا » نبرده و خبرنگار فوکوس، به دلیل ارادت شخصی، در بخشی از مصاحبه نام این دو قهرمان بزرگ معاصر را گنجانده و برای خالی نبودن عریضه،از زبان رضا پهلوی، او را با این دو مرد بزرگ مقایسه کرده است ؟آیا او اصلاً در مورد عربستان و قطر، سخنی نگفته اما خبرنگار مثلاً تحت تأثیر « ریال »‌های فریبنده سعوی و قطر، ادعای حمایت آن دو کشور از دموکراسی را در میانه سخنان رضا پهلوی، گنجانده است؟

نکته ديگر که به صورت مشخص توضيخ من در مورد آن ضروری می باشد ادعای تماس رضا پهلوی با آقای کروبی ـ وآقای موسوی ـ است. اگر دفتر آقای پهلوی اين بخش از مصاحبه را هم تحريف شده يا سوء تفاهم ناشی از «ترجمه نامناسب» می داند لازم است به سرعت آن را تکذيب نمايد. من از طرف خود و ساير دوستانی که سابقه همکاری مشخص با آقای کروبی دارند هرگونه ارتباط با وی را تکذيب می نمايم. در اينجا بار ديگر بخشی از مصاحبه بيست و سوم آذرماه ۹۰ خود با«سحام نيوز» را منتشر و بر ثابت بودن همان ديدگاه تأکيد می نمايم:

آقای واحدی!‌ تقريباً دو ساعت بعد از اينکه يادداشت شما در مورد صحبت های اخير رهبری، بر روی خروجی سحام نيوز قرار گرفت، خبر گزاری فارس خبری مفصل عليه شما تنظيم کرد. البته متن خبر، ارتباط زيادی با تيتر آن ندارد و حاوی مقدار زيادی اهانت به شماست اما در تيتر خبر ادعا شده که شما حلقه ارتباط جنبش سبز با رضا پهلوی هستيد .نظر شما در اين موردچيست؟
- سلام بر شما. به نظرم نکته اصلی را شما در سؤالتان، مطرح کرديد. پيشنهاد مندرج در يادداشت من برای سنجش ميزان «باور سران حکومت به ادعاهای خودشان در خصوص وضعيت جنبش سبز »و همچنين «بيماری های واقعی که در سيستم حکومتی ايران وجود دارد ،» حضرات را به شدت عصبانی کرده است. آنها چون جوابی منطقی برای اين بحث ها نداشتند مانند هميشه، به اتهام افکنی روی آورده اند. من از بيست و نه سال قبل و از سنين نوجوانی در دفتر آقای کروبی کار کرده ام و شفافيت و شجاعت را از ايشان آموخته ام. مطمئن باشيد اگر يک روز برای پيشبرد اهداف جنبش سبز، انجام کاری يا صورت دادن ملاقاتی از سوی مشاوران آقای کروبی ضروری باشد ـ که البته با مشورت با ساير دوستان انجام خواهد شد – با شجاعت آن را اعلام خواهيم کرد. همکاران و آموختگان مکتب شيخ شجاع، مانند جواد لاريجانی نيستند که برای جلب حمايت انگليس از کانديدای مورد نظر خود، مخفيانه به لندن رفت و با نيک براون ملاقات کرد.

اکنون ضمن تأکيد مجدد بر موضع مندرج در مصاحبه فوق الذکر، هرگونه ارتباط مخفی با هريک از فعالان سياسی از جمله آقای پهلوی را تکذيب می کنم. در عين حال بار ديگر اين نکته را مورد تأکيد قرار می دهم که اگر روزی من و دوستانم برای رساندن کلام حق به ديگران و دفاع از حقوق ملت ايران، ملاقات با فرزند ديکتاتور فعلی ايران ـ مجتبی خامنه ای ـ يا وارث ديکتاتور سابق ايران ـ رضا پهلوی ـ را ضروری بدانيم بدون هيچگونه واهمه و لاپوشانی اين کار را انجام خواهيم داد تا همچنان، افتخار ملاقات های زبونانه و محرمانه، برای جواد لاريجانی وهمفکرانش باقی بماند ! بدون تعارف بگويم از نظر من، ملاقات با مجتبی خامنه ای، قبيح تر از ديدار با رضا پهلوی است زيرا مجتبی خامنه ای، شخصاً در جنايت عليه هموطنان خويش، آمريت داشته و به باور برخی از فعالان سياسی، بسياری از جنايات و سرکوب ها در سالهای اخير تنها به خاطر هموار کردن راه برای تثبيت «ولايتعهدی مجتبی » صورت گرفته است. در حالی که تا کنون در خصوص نقش آفرينی مستقيم رضا پهلوی در جنايات و مظالمی که در دوره پدرش اتفاق افتاده، سخنی گفته نشده است. ابهامات واتهامات مالی که پيرامون مجتبی خامنه ای مطرح می شود نيز کمتر از مسائلی نيست که برخی نزديکان خانواده پهلوی در مورد مبالغ خارج شده از کشور توسط آن خانواده مطرح کرده اند و رضا پهلوی هم اکنون وارث آنهاست.

اما مهم ترين نکته در گفتگوی آقای پهلوی که مشابهت فراوان خانواده سلطنتی و وارث آن با خانواده ديکتاتور فعلی ايران را آشکار می سازد ادعای منتسب به اقای پهلوی درمورد معرفی خود به عنوان « شاه قانونی ايران »است. اگر آنچه که درسايت فوکوس منتشر شد ه، صحيح باشد او در سال ۵۹ و بعد از فوت پدرش سوگند پادشاهی ادا کرده است. يعنی پس از آنکه ميليونها ايرانی سيستم حکومتی جديدی برای کشورشان انتخاب کردند و پرونده نظام سلطنتی را بستند، آقای پهلوی به خواسته آنان بی توجهی کرده و همچنان «‌نظام سلطنتی » را نظام مشروع حکومتی در ايران می دانسته است.به عبارت ديگر، به باور آقای رضا پهلوی، مردم ايران برای سرنگونی «نظام ديکتاتوری حاکم » و تعيين نظام جايگزين، بايد از «ديکتاتور حاکم »اجازه می گرفتند و چون اين اجازه صادر نشده، لابد تلاش هاو رنج هايی که هزاران نفر از مبارزان ايرانی کشيدند و نيز اعتراضات گسترده مردمی در سال های ۵۶ و۵۷، هيچ ارزشی نداشته و لذا پيامد آن مبارزات يعنی استقرار نظام جديد در کشور، توسط کسی که سلطنت موروثی و مادام العمر را « حق مسلم »خانواده خويش بر می شمارد « وتو »شده است.

اين نگاه خود خواهانه به مردم ايران، يادآور ادعاهای گزاف حاکمان فعلی ايران است که هر نوع تلاش مسالمت آميز برای معرفی نوع ديگری از حکومت در ايران را « جُرمی »نا بخشودنی می دانند به طوری که حتی سخن گفتن از آن، محروميت از همه حقوق اجتماعی و مجازات های سنگين را به دنبال می آورد. راستی اگر به جای رضا پهلوی از مجتبی خامنه ای سؤال شود که « آيا مردم ايران حق دارند دست به انقلاب با هرنوع حرکتی بزنند که ولايت مطلقه فقيه ـ قرائت جديد از سلطنت غير پاسخگو ـ را از عرصه مديريت و حکومت، حذف نمايد ؟» آيا به نظر شما، پاسخ مجتبی خامنه ای شبيه اظهارات منتسب به رضا پهلوی نخواهد بود که مشروعيت خواسنه مردم برای تغيير رژيم را تلويحا ً موکول به تأييد همايونی می داند و چون آن تأييد وجود نداشته، همچنان خود راشاه قانونی ايران می پندارد ؟! ( از وقتی مصاحبه منتسب به رضا پهلوی را خوانده ام خدا را سپاس می گويم که در سال ۵۷، او به جای پدرش بر تخت سلطنت، تکيه نزده بود زيرا کسی که سی و سه سال پس از اقدام اکثريت قاطع ملت ايران برای تغيير رژيم، همچنان رژيم سابق را پابرجا و خود را شاه ايران می داند احتمالاً اگر به جای پدرش بود به اسانی تن به ترک کشور نمی داد و دوره کشتار معترضان، بسيار طولانی می گرديد)

به صراحت می گويم آنچه در حال حاضر از جمهوری اسلامی باقی مانده است را از برخی جهات، به مراتب بدتر از سيستم حکومتی شاه می دانم. اين نکته ای است که در دو سه سال اخير، از زبان تعدادی از ياران ايت اله خمينی که در رژيم سابق به زندان رفته و شکنجه شده اند شنيده شده است. يک نمونه شرم آور در حاکميت فعلی که موجب روسفيدی جنايت کاران رژيم گذشته می شود نحوه مواجهه سران و رهبران طراز اول جمهوری اسلامی با پديده « قاضی مرتضوی »است. يقين دارم هيچکس قادر نيست نمونه ای ارائه نمايد که در سالهای حاکميت شاه، نهاد های حکومتی، فردی را به عنوان متهم اصلی در پرونده شکنجه و قتل، معرفی کرده باشند و همان فرد هر روز ارتقا مقام پيدا کرده باشد. اين در حالی است که در سيستم حکومتی خامنه ای، از يک سو نهاد های حکومتی بر آمريت مرتضوی در جنايات کهريزک پافشاری می کنند و از سوی ديگر با دستور رئيس دولت و رضايت رهبر، همين قاضی جنايت کار، مديريت ثروتمند ترين نهاد حکومتی ـ سازمان تأمين اجتماعی ـ را به عهده می گيرد. گستردگی مفاسد اقتصادی در حکومت فعلی ايران هم اگر بيش از دوران حکومت محمد رضا پهلوی نباشد کمتر از آن نيست. اما هيچيک از اين واقعيات، نمی تواند يک واقعيت بزرگ ديگر يعنی سرنگونی « سلطنت پهلوی »به دست اکثريت ملت ايران و جايگزينی آن با نظام جديد حکومتی را از چشم ها پنهان سازد.

امروزه برخی افراد ادعا می کنند که سران فعلی حکومت و حتی برخی از دست اندرکاران اوليه انقلاب، مردم را فريفته اند. عده ای ديگر نيز بر اين باورند که از روز نخست، اراده ای برای فريب مردم وجود نداشته اما به تدريج، خصلت سلطانی و ديکتاتوری بر سران کشور، غلبه کرده است. هر يک از دو فرضيه فوق که درست باشد هيچکس حق ندارد با نشستن در جايگاه « ظل اله »تصميم اکثريت قاطع ايرانيان برای تغيير رژيم در سال ۵۷ را « وتو »کند. همانگونه که امروز هيچکس نمی تواند باناميدن خود به عنوان « نماينده خدا بر روی زمين »خواسته مشروع بسياری از ايرانيان برای رهايی از حاکميت فاسد، مستبد و بی کفايت فعلی را ناديده بگيرد. نسل امروز چنين اجازه ای به هيچکس نخواهد داد.

تاريخ ايران هم در مورد کسانی که تا اين حد خود را برتر از آحاد ملت می پندارند قضاوت مناسبی نخواهد داشت. فرقی هم نمی کند مبتلا به اين خود بزرگ بينی، محمد رضا پهلوی بوده باشد که به ادعای فرزندش، « ملت ايران را آماده پذيرش دموکراسی نمی دانسته » يا سيد علی خامنه ای که گمان می کند در غياب رهنمودهای خودخواهانه و دخالت آميز او، دنيای ايرانيان « ويرانه » خواهد بود و آخرت ايشان « جهنم »!! مندرجات تاريخ در خصوص « رضا »ی شاهزاده و « مجتبا »ی وليعهد نيز چندان افتخار آميز نخواهد بود زيرا، يکی انتخاب اکثريت مردم ايران درسال ۵۸ را به هيچ می انگارد و ديگری به خواسته های امروز ايرانيان، بی اعتنايی می کند.

اختصاصی/ افشای خیانت دیگری از مقامهای حکومت در تبانی با چینی ها برای غارت چند میلیارد دلار دیگر از درآمدهای نفتی

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 25 Jun 2012 23:57:00 +0430

خبرنگاران سبز/ کار‌شناسان ایران سبز: در پی نزدیک شدن آغاز تحریم نفتی ایران، گزارش‌های رسیده به خبرنگاران سبز حاکی از تبانی بزرگ بخش نفتی قرارگاه خاتم الانبیاء سپاه پاسداران با دولت چین است تا در کنار بی‌تفاوتی نسبت به فشارهای کمرشکنی که در سایه نابخردی سیاسی زمامداران به ملت محروم ایران وارد می‌شود، چند میلیارد دلار از سرمایه‌های کشور به حساب‌های بانکی ویژه در شانگهای واریز گردد.

بر اساس این گزارش‌ها شرکت نفت سینوپک چین که از اصلیترین خریداران نفت ایران است اعلام داشته که از اول جولای سالجاری نفت خریداری شده از ایران را صرفا با کشتی‌های نفتکش ایرانی و با بیمه تضمین شده ایرانی تحویل می گیرد. بلافاصله پس از این درخواست، دولت هند هم درخواست مشابهی را مطرح کرد که واکاوی در جزییات این درخواست‌ها نشان دهنده یک تبانی بزرگ دیگر در عرصه صادرات نفت ایران است.

به گزارش کار‌شناسان ایران سبز از آنجا که شرکت‌های بیمه ایرانی در چارچوب تحریم‌ها حق فعالیت‌های بین المللی را ندارند و بیمه های معتبر خارجی هم محموله های نفتی ایران را بیمه نمی کنند، دولت چین خواستار آن شده تا مابه ازاء حق بیمه نفت خریداری شده توسط آن کشور به حساب یکی از بانکهای شانگهای واریزگردد و این بانک دقیقا‌‌ همان بانکی است که با سرمایه گذاری مشترک سپاه پاسداران و برخی افراد شناخته شده وابسته به حاکمیت (با حدود نیمی از کل سهام) در شانگهای تاسیس شده و جزییات آن در گزارش‌های قبلی کار‌شناسان ایران سبز منتشر شده بود!

بر این اساس توافق شده تا به ازاء هر کشتی نفتکش ایرانی تا سقف ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه، مبلغ یک میلیارد دلار سپرده ثابت در این حساب باقی بماند و چون این مبالغ به عنوان سپرده بیمه‌ای محسوب می‌شوند سودی هم به آن‌ها تعلق نمی‌گیرد!

بعلاوه بر اساس این توافق که مورد قبول حکومت ایران هم قرار گرفته خسارت هر گونه حادثه برای نفت بارگیری شده در نفتکش‌های ایرانی به مقصد چین و هند و خساراتی که متوجه محیط زیست دریایی می‌شود از مبالغ سپرده گذاری شده کسر و اصل یک میلیارد دلار تضمین نقدی به ازاء هر نفتکش ایرانی بلافاصله بصورت ثابت در این حساب جایگزین خواهد شد! همچنین مقرر شده است هر گونه سوشارژی که توسط آمریکا یا اتحادیه اروپا علیه معاملات نفتی ایران و چین صورت پذیرد از این حساب برداشت و مبالغ پایه بلافاصله جایگزین شوند. این در حالی است که در حال حاضر چین و هند در مجموع خریدار حدود ۴۰ درصد نفت ایران هستند (جدای از ۹۰ هزار بشکه نفت قاچاق روزانه وخارج از برنامه وزارت نفت که توسط نفتکش‌های سپاه به این کشور فروخته می‌شود) و پیش بینی می‌شود که میلیارد‌ها دلار از درآمدهای نفتی ایران در بانک مذکور بلوکه شود تا عملا به حساب فرماندهان سپاه یا افراد وابسته به بیت رهبری واریز گردد.

بررسی‌های کار‌شناسان ایران سبز اکنون نشان می‌دهد که طرح چنین پیشنهادی از سوی چین و هند با هماهنگی عوامل خائن داخلی و متنفذ در حاکمیت صورت گرفته است تا در چنین شرایط بحرانی برای ایران و ایرانیان، مبالغ عظیمی از درآمدهای نفتی کشور به حساب تعدادی از افراد نظام در خارج کشور واریز شود.

شواهد موجود نشان می‌دهد که علاوه بر برخی افراد موثر دربیت رهبری ایران و نیروهای ارشد سپاه پاسداران،، حضور حمید بقایی معاون اجرایی دولت هم در این ماجرا پررنگ بوده است. بررسی‌ها ی کارشناسان همچنین نشان می‌دهد هفته گذشته مبلغ ۲۱۰ میلیون یورو به حساب وی و چند تن دیگر در بانک شانگهای واریز شده است.

اسقف اعظم دزموند توتو به علی خامنه‌ای: فرزندان ايران را آزاد کنید

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 20 Jun 2012 21:24:00 +0430

خطابم به حاکمان ايران: به خواست مردم تن در دهيد. عاليجناب، آيت‌الله خامنه‌ای، فرزندان ايران را آزاد کنيد.
آيت‌الله لاريجانی، زندان اوين را ببنديد، همان‌گونه که زندان روبن‌آيلند در آفريقای جنوبی بسته شد.
خطابم به رهبران مذهبی ايران: با زندانی کردن، شکنجه و جنايت تحت لوای دين مخالفت کنيد. چنين اعمال و اقداماتی منعکس‌کننده آموزه‌های دين اسلام نيست.

خبرنگاران سبز/ ایران و جهان:
در سالگرد آغاز جنبش سبز دزموند توتو اسقف اعظم آفریقای جنوبی و برنده جایزه صلح نوبل در پیامی اختصاصی به مردم ایران از آن ها خواسته تا امیدوار به راه خود ادامه دهند و مطمئن باشند که پیروزی از آن آنانست. وی همچنین رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‏ای، رییس قوه قضاییه، صادق لاریجانی، و علمای مذهبی را خطاب قرار داده تا حقوق مردم را به رسمیت بشناسند، زندان ها را ببندند و چهره درستی از اسلام را به نمایش بگذارند.

این پیام ویدئوئی را در زیر ببینید. (همراه با زیرنویس فارسی)

متن کامل این پیام در زیر می‏آید.

سلام به مردم ايران

من اسقف اعظم دزموند توتو هستم.

سه سال پيش جهان شاهد بود که ميليون‌ها تن از شما عليه سرکوب و خفقان به پا خاستيد، و مردم‌سالاری و حقوق بشر را مطالبه کرديد.

بارقه‌ای که شما در ايران افروختيد الهام‌بخش تغييرات بی‌سابقه‌ای در منطقه شده است.

اگرچه در ايران خواسته‌های شما کماکان ناديده گرفته می‌شوند. و ستم و بيداد کماکان ادامه دارد.

بسياری از ملت‌های بزرگ چنين مبارزاتی را تجربه کرده‌اند، مبارزاتی که برای به ثمر رسيدن معمولا چندين دهه به طول می‌انجامند. اگر آفريقای جنوبی توانست تغيير ايجاد کند، پس در هر کجای ديگر هم ايجاد تغيير ممکن است.

به راه خود ادامه دهيد. به خاطر داشته باشيد که تاريک‌ترين ساعات شب ساعاتی پيش از طلوع سپيده‌دم است.

خطابم به حاکمان ايران: به خواست مردم تن در دهيد. عاليجناب، آيت‌الله خامنه‌ای، فرزندان ايران را آزاد کنيد.

آيت‌الله لاريجانی، زندان اوين را ببنديد، همان‌گونه که زندان روبن‌آيلند در آفريقای جنوبی بسته شد.

خطابم به رهبران مذهبی ايران: با زندانی کردن، شکنجه و جنايت تحت لوای دين مخالفت کنيد. چنين اعمال و اقداماتی منعکس‌کننده آموزه‌های دين اسلام نيست.

خطابم در اين سالروز به رهبران جهان: بياييد تعهد خود را در حمايت از مردم ايران و پشتيبانی از مبارزات آنها برای مردم‌سالاری و حقوق بشر، تجديد کنيم. پاداش شجاعت و کرامت انسانی حبس و زندان نيست.

خطابم به ايرانيانی که در خارج از ايران زندگی می‌کنند، و در حقيقت به همه مردم در هر کجا که هستند:

زندگی و آينده تک‌تک ما به يکديگر گره خورده است. از آزادی خود بهره گيريد تا مطالبات ايشان (مردم ايران) را بيان کنيد.

تغيير به واسطه انسان‌های شجاع شکل می‌گيرد. فرزندانم، نرگس (محمدی) و مجيد (توکلی)، شما در قلب ما جا داريد. حسين (رونقی) ملکی، ما برايت دعا می‌کنيم. و برای ساير ايرانيان بی‌باکی که برای يک ايران بهتر مبارزه می‌کنند، به راه خود ادامه دهيد. ما با شما هستيم.

“فردا از آن ماست.”

اون موقع آدم‌ها خيلی مهربون‌تر از امروز بودن، می‌دونی؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 17 Jun 2012 19:51:00 +0430

هيچ ماشينی برامون نمی‌ايستاد: هم برای قيافه‌های غربتی‌مون با اون بقچه‌ها، و هم، گفتم که، همه داشتن در می‌رفتن خونه‌هاشون. آخرش ديديم اگه کاری نکنيم، بيرون می‌مونيم و سربازا با تير می‌زننمون. برای همين پريديم جلوی يه تاکسی خالی، راهش رو بستيم، و شروع کرديم به خواهش و التماس که ما رو به آدرسی که رفيقم داشت برسونه. طفلک راننده‌هه می‌گفت: "بابا، اونجا خيلی دوره؛ جنوب شهره؛ من دارم می‌رم قبل از حکومت نظامی برسم خونه به زن و بچه‌ام"، ولی ما هی خواهش و تمنا کرديم و آخرش گفتيم که زندانی سياسی هستيم که همين الآن ولمون کرده‌اند. اينو که شنيد، نرم شد. گويا همه‌ی شهر شنيده‌بودن که امروز عده‌ی زيادی آزاد شده‌ان، برای اين‌که چند روز قبلش همه جا اعلاميه پخش شده‌بود که اگه همين‌روزها زندانی‌هارو آزاد نکنن، مردم با بيل و کلنگ می‌ريزن، ديوارها رو خراب می‌کنن و همه رو آزاد می‌کنن. زندانی سياسی اون موقع ارج و قرب عجيبی داشت.

خبرنگاران سبز/ از دیگر رسانه‏ها:

تاریخ همیشه درس آموز است. قدرت مردم نیز بالاترین قدرت‏هاست. خاطرات زندان و آزادی یک از زندانیان در رژیم شاه به نقل از عصر نو در زیر می‏آید.

-------------------------------------------------
شيوا فرهمند راد
تقديم به ممی

چند وقتی بود که شايعات خيلی قوی شده‌بود که می‌خوان گروه بزرگی رو آزاد کنن. بعد از اومدن و رفتن بازرس‌های صليب سرخ جهانی و عفو بين‌المللی هم که ديگه اوضاع زندان‌ها حسابی شل و ول شده‌بود: روزنامه می‌دادن، ورود همه جور کتاب آزاد شده‌بود، ميوه می‌دادن، ملاقات آزاد شده‌بود، داخل بندها و توی حياط ديگه هيچ پاسبونی نبود، گروه‌های توی زندان هی با هم جلسه می‌ذاشتن، توی حياط هم که راه می‌رفتن مدام با هم پچ‌پچ می‌کردن... خلاصه، همه چيز يهو عوض شده‌بود.

خيلی‌ها می‌گفتن که روز چهار آبان، که تولد شاه بود، حتماً يه عده رو آزاد می‌کنن. اما روز چهارشنبه سوم آبان ۵۷ از همون سر صبح يهو بلندگوهای بندهای سياسی زندان قصر راه افتاد و شروع کردن به خوندن اسم‌ها: آقا، هی خوندن، هی خوندن... ديگه حساب از دستمون در رفته‌بود که چند نفر شدن. گروه گروه اسم‌ها رو می‌خوندن و بعد می‌گفتن اين‌ها با کليه‌ی وسايل به "زير هشت" برن. نمی‌گفتن که اين‌ها آزادن، اما، می‌دونی، ديگه خيلی آشکار بود.

غوغايی بود... با هر اسمی که می‌خوندن، همه می‌رفتن سراغ کسی که صداش زده‌بودن، هم برای روبوسی و خداحافظی، و هم برای کمک به اين که وسايلش رو جمع کنه. تموم بند داشت توی خودش می‌جوشيد. دم دری که به زير هشت باز می‌شد، حالا ديگه يه صف طولانی درست شده‌بود از اون‌هايی که صداشون زده‌بودن. اين‌جا هم ماچ و بوسه بود و پيغام دادن و يادداشت دادن و شماره تلفن دادن و... اوه... بايد می‌بودی و می‌ديدی...

هنوز روبوسی با يکی رو تموم نکرده‌بوديم که اسم يکی ديگه از دوست‌هامونو می‌خوندن. اون روز اون‌قدر اين‌ور و اون‌ور دويديم و با اين و اون روبوسی کرديم و خداحافظی کرديم که تا ظهر ديگه همه از پا افتاده‌بوديم. ناهار بند رو آورده‌بودن، اما مثل اين بود که هيچکی به فکر ناهار نبود. اصلاً معلوم نبود اونهايی که توی صف زير هشت بودن بايد ناهار بخورن و برن، يا نه. ولی، می‌دونی، کسی که چند دقيقه ديگه داره آزاد ميشه که ديگه به فکر غذا نيست!

حالا وسط همه‌ی اين بلبشو، روز ملاقات هم بود و هی برای ملاقات هم از بلندگو اسم می‌خوندن. اسم که می‌خوندن، بايد دقت می‌کردی که برای ملاقات صدا می‌زنن، يا "با تمام وسايل" به زير هشت.

منو برای ملاقات صدا زدن. رفتم. پدر و مادرم بودن که از تبريز اومده‌بودن. شنيده بودن که امروز يه عده آزاد ميشن و اومده بودن منو با خودشون ببرن. از دفتر زندان پرسيده بودن و بهشون گفته بودن که اسم من توی ليست آزادی‌ها نيست. خيلی پکر بودن. بهشون دل‌داری دادم و گفتم که "اين‌ها ديگه رفتنی‌ين و همين امروز و فردا من رو هم ول می‌کنن". پدرم چشم‌غره‌ای بهم رفت و به پاسبون‌هايی که بين رديف ميله‌ها قدم می‌زدن اشاره کرد. ولی من پوزخندی زدم و با اشاره گفتم که "ولشون کن". تا همين يکی دو ماه پيش اصلاً اجازه نداشتيم با ملاقاتی‌هامون ترکی حرف بزنيم. پاسبون‌ها تشر می‌اومدن و حتی به پدر و مادرهايی هم که يه کلمه فارسی بلد نبودن زور می‌آوردن که با جگرگوشه‌ی زندانی‌شون فارسی حرف بزنن. ولی بعد وضع عوض شد. البته هيچ وقت نمی‌شد فهميد کدوم يکی از اين پاسبون‌ها ترکی سرشون ميشه، می‌دونی؟...، و هميشه بايد احتياط می‌کرديم.

پدر و مادرم دست از پا درازتر رفتن که با هواپيما برگردن تبريز. بلندگوها ديگه ساکت شده‌بودن و جنب و جوش بند يه کم فروکش کرده‌بود. ولی دل تو دل کسی نبود. هيچ کس آروم و قرار نداشت. دل همه مثل سير و سرکه می‌جوشيد؛ شايد به غير بعضی از زندانی‌های قديمی، مثل صفر قهرمانی. اون سی‌ودو سال بود که تو زندان بود، می‌دونی؟ هی می‌بردنش و بهش زور می‌آوردن که عفو بنويسه و آزاد شه، ولی اون زير بار نمی‌رفت. اسطوره‌ی زندان بود، يکی از ستون‌های زندان بود.

(صفرخان در زندان اروميه، دوم بهمن ۱۳۲۷)

(صفرخان در زندان اروميه، دوم بهمن ۱۳۲۷)

بعد از رفتن خيلی از هم‌بندی‌ها، توی اتاق صفرخان کلی جا باز شده‌بود. اومد سراغ من و يه دوستم، و گفت که وسايلمون رو جمع کنيم و بريم و با اون هم‌اتاقی شيم. اين البته افتخاری بود که صفرخان به ما می‌داد، می‌دونی؟...

جل و پلاسمون رو جمع کرديم و رفتيم توی اتاق صفرخان. اما هنوز درست جابه‌جا نشده بوديم که بلندگو که خيلی وقت بود ساکت شده‌بود، يهو راه افتاد و اسم صفرخان رو خوندن! عجب! صفرخان گوش‌هاش يه کم سنگين بود و اون روز دندون درد هم داشت و درست نشنيد که اسمش رو خوندن. ولی بچه‌ها که شنيده‌بودن، يهو هجوم آوردن توی اتاق و بهش خبر دادن. صفرخان همين‌طور هاج و واج موند. هيچ باورش نمی‌شد. با بچه‌ها بحث می‌کرد که حتماً اشتباهی شنيدن و اسم اون نبوده. خلاصه، سرتو درد نيارم، هر طوری بود بچه‌ها راضيش کردن که بلند شه و حاضر شه، ولی اون بلند شد و صاف رفت زير هشت که بپرسه جريان چيه. اون‌جا حکم آزدايش رو بهش نشون دادن و تازه باور کرد که بچه‌ها راست می‌گن. برگشت به بند که روبوسی و خداحافظی کنه، ولی همون دم در يهو اشکش سرازير شد. عرق از پيشونی و صورتش هم روون شده‌بود، همين‌طور قطره‌قطره آب از چونه‌اش می‌ريخت و ما ديگه نمی‌فهميديم که اين عرق صورتشه يا اشکشه. هيچ حال خودشو نمی‌فهميد و نمی‌دونست چيکار کنه. همين طور دور خودش می‌چرخيد. چند نفر داشتند بند و بساطش رو بسته‌بندی می‌کردن، چند نفر داشتن لباس تنش می‌کردن و بقيه‌ی هم‌بندی‌ها همينطور می‌اومدن، تبريک می‌گفتن و خداحافظی می‌کردن. بچه‌های بندهای ۴ و ۵ و ۶ همگی توی حياط بند ۶ جمع شدن و صفرخان اومد که برای خداحافظی چند کلمه‌ای بگه. ولی بغض گلوشو گرفته‌بود و نمی‌تونست حرف بزنه. خلاصه همين‌طور با صدای بغض‌آلود شروع کرد. ولی اين‌قدر احساساتی شده‌بود که نمی‌دونست چی بگه و چطوری بگه. يه جمله به فارسی می‌گفت، بعد يه جمله به ترکی می‌گفت، بعد گريه امونش نمی‌داد. يهو يکی از بچه‌های آذربايجان که کنارش ايستاده‌بود مشتش رو برد هوا و بلند شعار داد: "صفرخان، قهرمان! " و ما همه با بلندترين صدامون تکرار کرديم "صفرخان، قهرمان! قهرمان، صفرخان! ياشاسين قهرمان! ياشاسين صفرخان!" اين کار می‌دونی يعنی چی؟ يعنی شورش توی زندان! تا همين يکی دو ماه پيش، يا چه می‌دونم چند وقت پيش اگه همچه اتفاقی می‌افتاد، پليس ضد شورش می‌ريخت توی بند و با باتون‌هاشون گوشت کوبيده‌مون می‌کردن، تيکه پاره‌مون می‌کردن، می‌دونی؟... کما اين‌که قبلاً به بهانه‌های خيلی کوچک‌تر اين کارو کرده‌بودن...

ما که همين‌طور شعار می‌داديم، يهو تموم قصر به لرزه در اومد. از پشت ديوار، از بندهای ۲ و ۳ هم صدا اومد: صفرخان، قهرمان! اون‌ها هم شعار می‌دادن. بعد بندهای ۱ و ۷ و ۸ هم شروع کردن. آقا، نمی‌دونی چه خبر بود. ديوارهای حياط زندان می‌لرزيد، آسمون می‌خواست به زمين بياد: صفرخان، قهرمان! قهرمان، صفرخان! ياشاسين قهرمان!

صفرخان بيشتر احساساتی شده‌بود. يه آستين کتش رو بچه‌ها به زحمت به اون تن پهلوونيش کرده‌بودن، ولی اون‌يکی آستين رو نمی‌پوشيد و بريده‌بريده و اشک‌ريزون می‌گفت: "نه! من نمی‌رم؟ کجا برم؟ من که جايی ندارم! من اون بيرون کس و کاری ندارم. فک و فاميل من همين شماها هستين. می‌مونم، اگه همه رو آزاد کردن، بعد از همه‌تون ميام بيرون". ولی توی اون شلوغی کسی گوشش بدهکار نبود. صدای شعار زندانی‌ها هنوز آسمون رو می‌لرزوند. چه قيامتی! چه قيامتی! آخرش بچه‌ها هيکل به اون بزرگی رو سر دست بلند کردن و تا دم زير هشت بردن. اون‌جا صفرخان با همه خداحافظی و روبوسی کرد و رفت.

(صفرخان پس از آزادی، آبان ۱۳۵۷)

(صفرخان پس از آزادی، آبان ۱۳۵۷)

ديگه شب شده‌بود. سروصداها يه کم خوابيد. برگشتم به اتاق صفرخان. صفرخان مثلاً ما رو آورد که باهاش هم‌اتاقی بشيم، اما حالا خودش رفته‌بود. همينطور گيج وسط اتاق ايستاده بودم و نمی‌دونستم چيکار کنم، که يهو باز صدای بلندگو اومد: اسم من و يه نفر ديگه رو خوندن! ای بابا! اين وقت شب؟ اون موقع حکومت نظامی بود. می‌دونی؟... تا "منع عبور و مرور" وقت خيلی کمی باقی مونده‌بود. اين وقت شب، توی اين وقت کم، کجا برم؟ من که توی تهران جايی رو بلد نيستم، کسی رو ندارم... حالا صفرخان باز دخترش تهران بود. بعداً هم شنيدم که سحابی‌ها، پدر و پسر، توی دفتر زندان منتظرش بودن که ببرنش خونه‌ی خودشون. ولی اون صفرخان بود و من يه الف بچه‌ی بيست و پنج ساله که فقط يه بار ده سال پيش مادرم دستمو گرفته‌بود و از تبريز آورده‌بود تهران و رفته‌بوديم خونه يه فاميل دور که فقط می‌دونستم خونه‌شون يه جاييه به اسم اميرآباد. البته قبل از اين چهارمين دستگيريم، چند بار صبح از تبريز اومده‌بوديم تهران، بدون اين‌که خيابونارو درست بشناسيم، اعلاميه پخش کرده‌بوديم و شب برگشته‌بوديم.

لباس‌هامو از زندان تحويل گرفتم. اين لباس‌ها سه سال توی کيسه همون‌جا آويزون مونده‌بودن و حسابی مچاله شده‌بودن. کفش‌هام هم حسابی خشک شده‌بودن و از دو پهلو مثل گاله باز شده‌بودن. بند هم که نداشتن. موقع ورود به بند، بند کفش و کمربند و اين چيزها رو ازمون می‌گرفتن. می‌دونی؟... تازه، يه قدری هم آب رفته‌بودم و لباس‌های کهنه و چروکيده به تنم زار می‌زدن. ولی چاره‌ای نبود.

خلاصه، با همه خداحافظی کردم و با اون رفيق هم‌زنجير رفتيم زير هشت. بند کفش و کمربندم پيدا نشد، ولی پولی رو که هر ماه پدر و مادرم می‌آوردن يا می‌فرستادن و توی حسابداری زندان جمع می‌شد و فقط بخش کوچکيش رو به زندانی می‌دادن، همه رو حساب کردن و بهم دادن. باز خدا پدر حسابدارو بيامرزه که آدم درستی بود.

اين رفيق هم‌زنجيرم از يه شهرستان دور بود. به کف پاهاش اين‌قدر شلاق زده‌بودن که پای چپش از زانو به پايين سياه شده‌بود. هنوز يه کم می‌لنگيد. من هم که با لباس گشاد و با اون کفش‌های بی‌بند نمی‌تونستم درست راه برم. بدتر از همه بقچه‌هامون بود. انداخته‌بوديمشون روی کولمون و شده‌بوديم عين دزدهايی که توی کاريکاتورهای مجله "توفيق" می‌کشيدن. يادته؟... خدايا، حالا من با اين وضع کجا برم؟ چيکار کنم؟ توی خيابون پياده‌ها و ماشين‌ها همه با عجله داشتن می‌رفتن که خودشونو قبل از ساعت منع عبور و مرور به خونه‌هاشون برسونن. رفيقم پرسيد که کجا می‌خوام برم، و من با کمال شرمندگی گفتم که نه جايی رو دارم و نه جايی رو بلدم. بی هيچ مکثی گفت: "بيا بريم خونه‌ی خواهر من" و من تا اعماق قلبم ازش ممنون شدم. اون موقع مردم به همديگه محبت می‌کردن، می‌دونی؟...

ولی هيچ ماشينی برامون نمی‌ايستاد: هم برای قيافه‌های غربتی‌مون با اون بقچه‌ها، و هم، گفتم که، همه داشتن در می‌رفتن خونه‌هاشون. آخرش ديديم اگه کاری نکنيم، بيرون می‌مونيم و سربازا با تير می‌زننمون. برای همين پريديم جلوی يه تاکسی خالی، راهش رو بستيم، و شروع کرديم به خواهش و التماس که ما رو به آدرسی که رفيقم داشت برسونه. طفلک راننده‌هه می‌گفت: "بابا، اونجا خيلی دوره؛ جنوب شهره؛ من دارم می‌رم قبل از حکومت نظامی برسم خونه به زن و بچه‌ام"، ولی ما هی خواهش و تمنا کرديم و آخرش گفتيم که زندانی سياسی هستيم که همين الآن ولمون کرده‌اند. اينو که شنيد، نرم شد. گويا همه‌ی شهر شنيده‌بودن که امروز عده‌ی زيادی آزاد شده‌ان، برای اين‌که چند روز قبلش همه جا اعلاميه پخش شده‌بود که اگه همين‌روزها زندانی‌هارو آزاد نکنن، مردم با بيل و کلنگ می‌ريزن، ديوارها رو خراب می‌کنن و همه رو آزاد می‌کنن. زندانی سياسی اون موقع ارج و قرب عجيبی داشت. پدر و مادر خودم که تا همين هشت ده ماه پيش، تا پيش از قيام ۲۹ بهمن تبريز هميشه احساس سرشکستگی می‌کردن از اين‌که پسرشون توی زندانه، حالا کم‌کم فک و فاميل و اهل محل و بقال و چقال کلی احترام بهشون می‌ذاشتن. چند بار پيش اومده‌بود که تاکسی‌های تهران از فرودگاه تا زندان که آورده‌بودنشون، وقتی که فهميده‌بودن که زندانی دارن، حاضر نشده‌بودن ازشون پول بگيرن. يه بار حتی دم زندان وقتی پدرم خواسته‌بود پول تاکسی رو بده، راننده گفته‌بود: "آقا، ما مخلص شماييم؛ سرور مايی؛ از لهجه‌تون فهميدم که تبريزی هستين؛ با کاری که شما توی تبريز کردين، خيلی حق به گردن ما دارين" بعد يهو دستهاشو فرو کرده‌بود توی داشبرد، دو چنگ اسکناس از دخل روزانه‌اش کشيده‌بود بيرون و گفته‌بود: "آه، اصلاً همه‌ی اين‌ها فدای شما و فدای زندونی‌های سياسی. خواهش می‌کنم همه‌اشو وردارين، ببرين برای پسرتون، برای بقيه‌ی زندونی‌ها!" پدرم هم که مثل همه‌ی ماها گير ذهنی – زبانی داشت و نمی‌تونست احساس قدردانيش رو به زبانی که زاييده‌ی ذهنش نبود بيان کنه، پول‌هارو رد کرده‌بود، دستش رو گذاشته‌بود روی سينه‌اش، و چند بار با سر تعظيم کرده‌بود و پياده شده‌بود. راننده از پشت سر و با اون لهجه‌ی تهرونيش شعار داده‌بود: "ياشاسين تبريز! ياشاسين تبريز!"

(روزنامه کيهان، سوم آبان ۱۳۵۷)

سرتو درد نيارم... سوارمون کرد و برد. و من، اگه بدونی، بعد از سه سال نشستن پشت ديوار، با ديدن درخت، جوی آب، ماشين، يا هر کوچک‌ترين نشانه‌ای از زندگی و جريان عادی زندگی مثل يه بچه خنده‌ام می‌گرفت. باور نمی‌کنی، ولی عين يه بچه کوچولو که اسباب‌بازی نشونش بدن، با ديدن هر کدوم از اين‌ها بلند می‌خنديديم.

خيابونا حسابی خلوت شده‌بود، راننده تند روند، و زود رسيديم. ما رو سر يه کوچه پياده کرد و گفت که بقيه رو بايد پياده بريم، و پاشو گذاشت روی گاز و رفت. رفتيم توی کوچه. پرنده پر نمی‌زد. توی کورسوی چراغای کوچه گشتيم و شماره پلاک رو پيدا کرديم. ولی هرچی زنگ زديم، کسی در رو باز نکرد. ای آقا! حالا چيکار کنيم؟ کجا بريم؟ ديگه از ساعت شروع حکومت نظامی گذشته بود و اگه از کوچه می‌رفتيم بيرون، تانک‌ها و نفربرها اون‌جا منتظرمون بودن. بقچه‌های "دزدی"مون رو گذاشته‌بوديم روی زمين دم پاهامون، اين‌ور و اون‌ورو نگاه می‌کرديم و نمی‌دونستيم چيکار کنيم. آخرش رفيقم گفت که هر طور شده بايد بريم توی خونه! قلاب گرفت و گفت که من که جثه‌ام ريز‌تره، برم بالای ديوار، بپرم توی حياط، و درو باز کنم! من هم راه ديگه‌ای به نظرم نمی‌رسيد. کفش‌های گل‌وگشاد و بی‌بندم رو گذاشتم پای ديوار، يه پام رو گذاشتم کف دست‌هاش و خودمو کشيدم بالای ديوار. اما درست لحظه‌ای که يه پام اين‌ور ديوار آويزون بود و يه پام اون‌ور ديوار و مثل زين اسب نشسته‌بودم روی گرده‌ی ديوار، در همسايه‌ی روبه‌رويی باز شد و يه افسر ارتش با کلاه و فرنج نظامی، اما با پيژامه‌ی پارچه‌ای به‌پاش، اومد بيرون و گفت: "آقا، آقا! چيکار دارين می‌کنين؟" ای وای!... حالا چی جواب بديم؟ رفيقم اون پايين حسابی قفل کرد و زبونش بند اومد. هی منتظر موندم که اون چيزی بگه، اما فقط صداهای بی‌معنی ازش می‌شنيدم. آخرش من به زبون اومدم و از همون بالای ديوار گفتم که ما زندانی سياسی هستيم که همين يه ساعت پيش آزاد شده‌ايم و اين‌جا خونه‌ی خواهرمونه، ولی درو باز نمی‌کنن، و ما هم جای ديگه‌ای رو نداريم که اون وقت شب و حکومت نظامی خودمونو برسونيم.

طفلک به‌نظرم خواسته‌بود لباس نظامی‌شو بپوشه که ما رو بترسونه، ولی ديگه نرسيده‌بود شلوارشو پاش کنه. من با لهجه‌ی ترکيم دسته گل به آب داده‌بودم و ادعا کرده‌بودم که صاحبخونه خواهر منه و اون حتماً فهميده‌بود که لهجه‌ی من با لهجه‌ی خانم صاحبخونه نمی‌خونه! افسره يه نگاهی به سرو پای من کرد که عين معتادها شده‌بودم، يه نگاهی به بقچه‌های دزدی‌مون کرد، و يه نگاهی به قيافه‌ی رفيقم کرد که هنوز داشت تته پته می‌کرد. بايد تخيل خيلی قوی می‌داشتی که فکر می‌کردی ما با اون سر و وضع آفتابه‌دزد نيستيم. ولی عجيب بود که افسره حرفمو باور کرد! گفت: "خيله‌خب، باشه! اين خانم خيلی وقت‌ها می‌ره خونه‌ی يه همسايه‌ی ديگه توی کوچه‌ی بغلی. شما لطفاً بيايين پايين، همين‌جا باشين، من پسرمو می‌فرستم که بره خواهر شما رو بياره".

خدا پدرتو بيامرزه! با شرمندگی از ديوار اومدم پايين و کنار رفيقم به ديوار تکيه دادم. پسر همسايه اومد بيرون، با کنجکاوی نگاهمون کرد و بدو رفت. هنوز دو دقيقه هم نشده بود که خواهر رفيقم پيداش شد که بدو بدو داشت می‌اومد و همين‌طور از دور چيزهای نامفهومی می‌گفت. شوهرش هم دنبالش می‌اومد، ولی بهش نمی‌رسيد. خواهره اومد، به برادرش رسيد، محکم بغلش کرد، همين‌طور اشک‌ريزون قربون صدقه‌اش رفت، روشو بوشيد، چشمشو بوشيد، چادر از سرش افتاده‌بود ولی هيچ اهميتی نمی‌داد. به لهجه‌ی غليظ شهرستانی چيزهايی می‌گفتن که من هيچ سر در نمی‌آوردم. غريبونه همون کنار ايستاده‌بودم و تماشاشون می‌کردم.

دردسرت ندم... رفتيم تو، بقچه‌های دزديمونو يه گوشه‌ای گذاشتيم، نشستيم و چای واسمون آوردن. از صاحبخونه اجازه خواستم که يه تلفن کوچولو به تبريز بزنم و خبر آزاديم رو بدم. خواهر رفيقم با خوشرويی اجازه داد. پدرم گوشی رو برداشت. گفتم: "سلام آتاجان، منم! آزادم کردن! فردا ميام!" پدرم، سرد و گرم روزگار چشيده، که تازه يکی دو ساعت، يا چه می‌دونم چند وقت بود که از سفر تهران به خونه رسيده‌بود، يه لحظه مکث کرد، و بعد با صدايی خسته و غم‌زده، يه کم با التماس گفت: "آقا، خواهش می‌کنم توی اين مسائل شوخی نکنيد. ما به اندازه‌ی کافی غم و غصه داريم!" يهو بغض گلومو گرفت. پدرم صدامو نشناخته‌بود؛ آزاديمو باور نمی‌کرد. حق هم داشت. همين قبل از ظهری بهش گفته‌بودن که اسم من توی ليست آزادی‌ها نيست. ببين به چه روزی افتاده بوديم. با همون صدای بغض‌گرفته گفتم: "آتاجان، منم! خودمم!" ولی باز گفت: "آقا، شمارو به خدا دست برداريد، اذيتمون نکنيد!" به هر مصيبتی بود بغضم رو قورت دادم و گفتم: "پس لطفاً گوشی رو بدين به اننه". از توی گوشی می‌شنيدم که پدر با همون صدای خسته و غم‌زده مادرمو صدا زد و گفت: "گل گؤر بو کيمدی، نه دئييری" [بيا ببين اين کيه، چی ميگه]. مادرم اومد و گوشی رو گرفت، و خب، مادرها امکان نداره لحن و صدای بچه‌شونو نشناسن، می‌دونی؟...

خلاصه، توی يه اتاق کوچولوی نقلی برای من جا انداختن و رفتم که بخوابم. ولی مگه می‌شد خوابيد؟ بعد از سلول‌های انفرادی و سه سال زندان عمومی، اولين شبی بود که توی يه اتاق تنها و با چراغ خاموش، توی سکوت می‌خوابيدم. عجب آرامشی! عجب آرامشی! بيرون هم که حکومت نظامی بود و هيچ رفت‌وآمدی نبود. اما هزار جور افکار پريشان، فکر فردا، فکر آينده، جنبش مردم، کار و زندگی و ديگه چی بگم چه افکار ديگه‌ای به سرم هجوم آورده‌بود و خواب به چشمم نمی‌اومد که نمی‌اومد. آخرش بلند شدم و رفتم توی حياط روی پله نشستم، آسمون شب رو تماشا کردم، هوای مطبوع پاييزی رو بلعيدم، و به سکوت گوش دادم. چند لحظه بعد رفيقم هم پيداش شد. اونم خوابش نمی‌برد. اومد کنارم نشست. کلی با هم توی سکوت نشستيم و چه‌ها که با همون سکوتمون به هم نگفتيم. آخرش يه سيگار با هم دود کرديم و رفتيم که بخوابيم.

تا صبح يه جوری سر کردم، صبح يه چيزی خورديم، و سوار ماشين صاحبخونه شديم که ما رو برسونن فرودگاه. اما، آقا، چشمت روز بد نبينه! همين‌که راه افتاديم، ماشين منو گرفت و شروع کردم به عق زدن. هی عق زدم، هی عق زدم. چند بار ماشينو زدن کنار که برم پايين و هوا بخورم، ولی فايده نداشت. تا راه می‌افتاديم، باز عق می‌زدم. خيلی عجيب بود. ماشين‌گرفتگی بچگی‌هام به‌کلی يادم رفته‌بود. بعدها شنيدم که خيلی از زندانی‌هايی که سال‌ها سوار ماشين نشده‌بودن، همين وضع رو داشتن. ولی عجيب بود که توی تاکسی ديشب اين‌طوری نشدم. به خاطر تاريکی شب بود؟ به خاطر هيجان‌زدگی ديشب بود؟ تکون‌های ماشين‌ها با هم فرق داشت؟ يا به‌خاطر بی‌خوابی ديشب بود؟ خلاصه با هر مصيبتی بود به فرودگاه رسيديم. من که راه و چاه رو بلد نبودم گذاشتم که خانم صاحبخونه و شوهرش برام بليت بخرن، و خودم رفتم و يه روزنامه خريدم که اسامی بيشتر از هزار نفر زندانی‌های سياسی آزادشده رو چاپ کرده‌بود و اسم من هم توشون بود. فکر کردم که اين سند خوبيه و اگه يه موقع با اين سر و وضعم جايی جلومو گرفتن، می‌تونم نشونشون بدم.

ولی بليت نبود. دوست‌هام داشتن با خانم توی باجه بليت‌فروشی چونه می‌زدن و اون می‌گفت که بليت نيست که نيست. آخرش دوست‌هام بهش گفتن که، بابا، اين زندانی سياسی بوده، ديشب آزاد شده، داره ميره برسه به خونه و زندگی و پدر و مادرش، و اين موقع بود که خانم بليت‌فروش سرشو برگردوند، يه نگاهی بهم کرد، و گفت: "تاج سر ما هستن! من اصلاً اسم يه نفرو خط می‌زنم و اسم ايشونو می‌نويسم!" البته نمی‌دونم که واقعاً اسم کسی رو خط زد يا جا رو برای موارد اضطراری نگه داشته‌بود. ولی کم‌کم داشت باورم می‌شد که آدم خيلی مهمی هستم! بليت رو گرفتيم، ولی ساعت پرواز دير وقت غروب بود و دوست‌هام به‌شدت اصرار کردن که برگرديم خونه، غذا بخوريم، و غروب دوباره منو بيارن فرودگاه. رفتيم، سوار ماشين شديم، و به محض اين‌که راه افتاديم، باز عق زدن‌های من شروع شد. عجب بدبختی‌ای بودها! هی عق زدم، هی عق زدم. آخرش فکر کردم که، نه، اين‌جوری نميشه. تموم راه تا خونه عق بزنم، بعد دوباره تموم راه از خونه تا فرودگاه عق بزنم، اونوقت ديگه جونم بالا می‌آد! همين موقع سر نبش يه خيابونی چشمم به يه ساندويچی آشنا افتاد که يه موقعی رفته‌بودم توش و آبجو خورده‌بودم. خواهش کردم که ماشينو نگه دارن، و بعد التماس کردم که اجازه بدن همون جا پياده شم، توی اون ساندويچی بشينم تا نزديک ساعت پرواز، و بعد با تاکسی برم به فرودگاه. دوست‌هام با صفای شهرستانی‌شون ولم نمی‌کردن، ولی آخرش استدلال منو قبول کردن و همون جا گذاشتنم و رفتن.

با اون حال نزار و با اون همه عق زدن، ميلی به آبجو و ساندويچ نداشتم. با قدم‌های لرزون رفتم و روی پله‌ی جلوی در ورودی يه مجتمع آپارتمانی بلند نشستم و بقچه‌ام رو گذاشتم کنار پام. باز همه‌جور افکار پريشان به سرم هجوم آورد. رفقای داخل زندان قرار تماس بهم داده‌بودن که بيرون به تشکيلات وصل بشم. نيم ساعتی غرق اين افکار بودم که تبريز چه چيزی منتظرمه و چيکار قراره بکنم، که يه خانمی که دست پسربچه‌ای رو گرفته‌بود، اومد به طرفم و پرسيد: "آقا، شما توی اين ساختمون با کسی کار دارين؟" با بی‌حالی روزنامه‌ای رو که توی دستم لوله کرده‌بودم، باز کردم و نشونش دادم و گفتم: "نه خانم، زندانی سياسی هستم. ديشب آزاد شدم. اين‌جا کسی رو ندارم و جايی رو بلد نيستم. منتظرم که ساعت پرواز هواپيما برسه، برم فرودگاه و پرواز کنم به تبريز. اينم بليتمه". يه نگاهی به سراپام کرد، يه نگاهی به بقچه‌ام کرد، و گفت: "رنگ روتون خيلی پريده. انگاری حالتون خوش نيست. بيايين بريم بالا يه چای بخورين و بشينين تو خونه تا وقت پروازتون برسه". عجب آدم‌های مهربونی! عجب آدم‌های مهربونی! گفتم که،... اون موقع آدم‌ها خيلی مهربون‌تر از امروز بودن، می‌دونی؟...

رفتيم بالا. خانم صاحبخونه منو روی يه مبل توی اتاق پذيرايی نشوند و رفت که چای درست کنه. بعد اومد و عذرخواهی کرد که شوهرش سر کاره و نمی‌تونه درست از من پذيرايی بکنه. ای بابا، کدوم پذيرايی؟ همين هم از سر من زيادی بود. پسر بچه چند متر دورتر ايستاده‌بود و داشت با کنجکاوی و تعجب اين موجود به اسم "زندانی سياسی" رو که اين‌همه حرفشو شنيده‌بود، تماشا می‌کرد.

خلاصه، سرتو درد نيارم... چند ساعتی زودتر از پرواز ديگه نخواستم مزاحم اين خانم مهربون باشم، تشکر کردم، خداحافظی کردم، تاکسی گرفتم و رفتم فرودگاه. مثل اين‌که تاکسی‌های تهران بهم می‌ساختن و اين دفعه هم عق نزدم. خلاصه، پرواز کرديم و رسيديم تبريز. من خيال می‌کردم که فقط پدر و مادر و برادرم رو توی فرودگاه می‌بينم، اما از سالن ترانزيت که بيرون اومدم، ديدم که همه‌ی فک و فاميل و ايل و تبار اون‌جا منتظرم ايستادن. عجب! خيلی از اين‌ها تا هفت هشت ماه يا يه سال پيش به خاطر زندانی بودن من احساس سرشکستگی می‌کردن و چه‌ها که پشت سرم نمی‌گفتن. يکی شون، همون که گفته‌بود "حقش بود که بگيرنش و به حسابش برسن"، الآن اون‌جا ايستاده‌بود و داشت مثل ابر بهار اشک می‌ريخت. بعداً شنيدم که با ديدن حال و روز من به بغل دستيش گفته‌بود: "طفلکی رو داغونش کرده‌ان!"

رفتيم خونه‌ی پدری، و همه باهامون اومدن. طنبی بزرگ خونه‌مون پر مهمون شده‌بود. اصلاً يه کسايی اومده‌بودن که من هيچ‌وقت نديده بودمشون و نمی‌شناختمشون. منو نشونده بودن بالای مجلس و پدر و مادرم که من هميشه با احترام خدمتشونو کرده‌بودم، حالا داشتن به من و مهمون‌ها خدمت می‌کردن و هی چای می‌آوردن و پذيرايی می‌کردن. پدرم هر چند وقت روشو بر می‌گردوند و يه جوری با علامت سوأل نگاهم می‌کرد.

تا چند روز کارمون همين بود. از صبح تا شب طنبی هی پر می‌شد و خالی می‌شد. ديگه اهل محل و فک و فاميل دور و نزديکی نموند که برای ديدن من و تبريک گفتن به پدر و مادرم به خونه‌مون نيومده باشه. و من مونده بودم. بد جوری مونده بودم. قشنگ پيدا بود که اين مردم، که خودشون اين همه قهرمانی کرده‌بودن، که درهای زندان‌ رو باز کرده‌بودن و ماها رو بيرون آورده‌بودن، با اين حال قهرمان لازم داشتن، که من، يه الف بچه‌ی ۲۵ ساله، اصلاً نبودم. و خب، حالا مونده‌بودم با احساس تعهد و وظيفه نسبت به اين مردم، با اين همه مهربونی‌هايی که توی اين چند روز بهم کرده‌بودن. بولوسَن؟... [می‌دونی؟...]. و خب، چی‌کار بايد می‌کردم، هان؟ تو بگو، چی‌کار بايد می‌کردم؟...

باشووی آغريتديم، هَن؟ [سرتو درد آوردم، نه؟]
استکهلم، ۱۰ – ۵ ژوئن ۲۰۱۲ (+)

پاسخ‏ها و توضیحات محمد مصطفایی در باره طرح شکایت رضا پهلوی از علی خامنه‏ای

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 15 Jun 2012 01:25:00 +0430

اين شکايت توسط آقای پهلوی ارائه شده نه اينجانب. و من در خصوص ارائه اين شکايت هيچ اطلاعی نداشته‏ام بنابراين ايشان خودشان می‏بايست در اين خصوص پاسخ دهند.

خبرنگاران سبز/ گزارش مهمان:

محمد مصطفایی وکیل دادگستری که با پرونده سکینه آشتیانی محمدی (که به سنگسار محکوم شده بود) شناخته شد و وکالت پرونده جوانان بسیاری را به عهده داشته است پس از خروج از ایران تبدیل به چهره‏ای شناخته شده در سطح بین المللی شد و به کوشش‏های حقوق بشری‏اش ادامه داد. چندی پیش وی در مقام مشاور حقوقی در کنار رضا پهلوی در کنفرانسی مطبوعاتی در پاریس ظاهر شد تا اعلام کنند که قصد دارند از جمهوری اسلامی و مشخصا از علی خامنه‏ای برای مرتکب شدن به جنایت علیه بشریت به مجامع حقوقی بین‏المللی شکایت برند.

گرچه در ابتدا این حرکت مورد توجه فراوان قرار گرفت اما پس از مدتی پرسش‏هایی در باره شکل و امکان این شکایت شکل گرفت که با ادامه یافتن این پرسش‏ها و تردیدها، درگیری‏های کلامی نیز بین پرسش کنندگان و مدافعان طراحان این شکایت صورت گرفت. روز گذشته آقای مصطفایی با انتشار نوشته‏ای در وبگاه شخصی کوشید ابهامات و تردید‏ها و نگرانی‏ها را مطرح و به آن‏ها پاسخ دهد. (این نوشته را در اینجا بخوانید)

با وجود این، ایشان همان روز در یک پرسش و پاسخ صریح با کاربران بالاترین شرکت کرد که نوشته زیر گزارشی از این پرسش و پاسخ است که به خبرنگاران سبز برای انتشار فرستاده شده است. (+)
-----------------------------------------------------
محمد مصطفايی در پاسخ به ابهامات مطرح شده: شکايت آقای رضا پهلوی از علی خامنه‏ای به دادگاه لاهه، قابل تعقيب نيست.

محمد مصطفايی وکيلی که درقضيه شکايت رضا پهلوی از علی خامنه ای به دادگاه لاهه همراه او شده بود، در يک پرسش و پاسخ اينترنتی، به سوالات تعدادی از کاربران فضای مجازی درباره ابهامات ايجاد شده درباره پرونده شکايت مزبور پاسخ گفت. بيشتر سوالات کاربران، درباره امکان ثبت و پيگيری مستقيم شکايت در دادگاه لاهه و نگرانی درباره تبليغاتی بودن اين اقدام بود. بر طبق نظر آقای مصطفايی، امکان پيگيری مستقيم شکايت از طريق دادگاه لاهه وجود ندارد و اگر آقای پهلوی شکايتی هم به دادگاه کيفری بين المللی ارائه داده باشند اين شکايت قابل تعقيب نيست. وی معتقد است که دادگاه لاهه صالح به رسيدگی به اين شکايت نيست مگر اينکه شکايت از طريق شورای امنيت به آن دادگاه ارجاع شود. وی همچنين انتقاداتی نيز به تيم مشاورين رضا پهلوی وارد نموده و معتقد است که تصميمات غيرمنطقی تيم مشاوران، رضا پهلوی را به بيراهه ميبرد. مشروح اين پرسش و پاسخ را در زير بخوانيد.

پرسش: آقای پهلوی اعلام کرده که شکايت را به دادگاه کيفری لآهه ارائه داده است. شما که می‏گوييد اين شکايت قابليت طرح در اين دادگاه را ندارد پس اين شکايت برای چه‌ تحويل داده شده است؟

محمد مصطفايی: شکايت علی الاصول می بايست به مرجعی ارائه گردد که صلاحيت رسيدگی به اين شکايت را داشته باشد. اگر هر شکايتی به مرجعی داده شود که صلاحيت نداشته باشد، آن شکايت قابل رسيدگی نخواهد بود. اگر آقای پهلوی هم شکايتی به دادگاه کيفری بين المللی ارائه داده باشند اين شکايت قابل تعقيب نيست. راه شکايت اين چنينی تنها از طريق شورای امنيت سازمان ملل مقدور است و اگر شورای امنيت بپذيرد که شکايتی در دادگاه کيفری مطرح گردد آن وقت دادگاه صالح به رسيدگی خواهد بود.

پرسش: اگه اين دادگاه حق رسيدگی به اين شکايت را ندارد، آقای پهلوی چرا اين شکايت را مطرح کرده‏اند؟

محمد مصطفايی: اين شکايت توسط آقای پهلوی ارائه شده نه اينجانب. و من در خصوص ارائه اين شکايت هيچ اطلاعی نداشته‏ام بنابراين ايشان خودشان می‏بايست در اين خصوص پاسخ دهند.

پرسش: پس شما قاطعانه صلاحيت دادگاه بين المللی کيفری در شهر لاهه را برای بررسی شکايت جناب آقای رضا پهلوی، رد می‏کنيد و اعتقاد داريد که چنين شکايتی قابل پيگيری نيست؟ درست است؟

محمد مصطفايی: در دادگاه‏ها اصل بر اجرای قوانين است و در اجرای قوانين هم می بايست موضوعات شکلی و ماهوی هر دو مورد توجه قرار گيرد. در اصل موضوعات شکلی که آيين دادرسی نام دارد مقدم بر ماهوی که تعيين و اعمال مجازات است، می باشد. مگر اينکه بخواهيم قانون را زير پا گذريم و بدون رعايت شکل دادرسی فردی را مجازات کنيم مانند اعمالی که قضات مقيسه و صلواتی در ايران انجام می‏دهند. با در نظر گرفتن اين موارد اگر شما قانونی را سراغ داريد که نشان دهد دادگاه کيفری بين المللی صالح به رسيدگی به اين شکايت است، اعلام فرماييد شايد من اشتباه می کنم. تحقيقات من نشان داده است که اين دادگاه صالح نيست.

پرسش: جناب مصطفايی, خانم شيرين عبادی در اين مورد اين‏گونه اظهار نظر نموده اند: «شهروندان عادی حق ندارند چنين درخواستی را مطرح کنند.» از سوی ديگر آقای رضا پهلوی اظهار نموده‏اند که درخواست را در دادگاه به ثبت رسانده‏اند. سوال من اينست که با توجه به صالح نبودن دادگاه آيا اساساً امکان ثبت چنين شکايتی در آن دادگاه وجود دارد يا خير؟

محمد مصطفايی: دوست عزيز پاسخ به اين سوال را در پاسخ هايی که داده شد می توانيد ملاحظه فرماييد. امکان دارد که نامه يا درخواستی در هر اداره‏ای ثبت شود. ثبت درخواست يا شکايت دليل بر پذيرش آن نيست.

پرسش: يک بحث صلاحيت دادگاه در بررسی پرونده است، يک بحث هم امکان ثبت شکايت در دادگاه که ذی صلاح نيست! برای مثال آيا می‏شود پرونده يک شکايت خانوادگی را در دادگاه انقلاب ثبت کرد؟

محمد مصطفايی: با شما کاملا موفق هستم. مسلما دادگاه انقلاب حتی درخواست‏های مربوط به دعاوی خانوادگی را ثبت هم نمی‏کند. در اين مورد خاص واقعا نمی‏دانم شکايتی ثبت شده است يا خير. دادستان دادگاه بين المللی لاهه فرد معروفی است و چنين ملاقات‏هايی حتما ضبط می‏شود. و دوستانی که همراه آقای پهلوی بوده‏اند نيز اين ملاقات را ضبط کرده‏اند. بد نيست فيلم ملاقات آقای دادستان و آقای پهلوی هم منتشر شود، اين امکان وجود دارد که ايشان پذيرفته باشند که به شکايت رسيدگی کنند. هر چند معقول و منطقی نيست. با کمال تاسف بايد اعلام کنم که علارغم اينکه آقای پهلوی فردی با عقايد منطقی و معقول هستند، برخی از مشاوران ايشان چنين نبوده و راهکارهايی را به آقای پهلوی ارائه می‏دهند که صحيح نيست و ايشان را به بيراهه می‏برند.

پرسش: اين امکان وجود دارد که ايشان پذيرفته باشند که به شکايت رسيدگی کنند. بر اساس کدام ماده قانونی سخن ميگوييد؟

محمد مصطفايی: حق با شماست. اين مطلب تنها کنايه بود و در ادامه توضيح داده ام که بعيد است رسيدگی شود.

پرسش: طبق اصل ۱۳(c) اساسنامه رم، دادستان ديوان کيفری بين المللی به موجب اختيارات بند پانزدهم اساسنامه رم برای شروع تحقيقات قضايی حتی برای کشورهای که اساسنامه رم را همانند ايران امضا کرده ولی در مجلسشان تاييد ننموده اند، فراهم ميسازد، دادستان ديوان کيفری ميتواند با جمع آوری مستندات از سازمان های غير دولتی، نهادهای حقوق بشری و سازمان ملل به مواردی که در حوضه صلاحيت اين ديوان است رسيدگی کنند.

محمد مصطفايی: ماده ۱۵ تنها صلاحيت دادستان را مشخص کرده است. مسلما در اساسنامه می بايست صلاحيت دادستان مشخص گردد که در اين ماده به اين موضوع پرداخته شده است. اجرای اين ماده موکول به فراهم نمودن مقدمات تحقيق باشد.

در ماره ۱۵ صلاحيت دادگاه مشخص شده است. شروط الزم برای اعمال صالحيت قضائی از جمله اينکه کشوری که به عضويت اين معاهده درميايد، صالحيت قضائی دادگـاه را نسـبت بـه جـرائم مندرج در ماده ۵ ميپذيرد در صورتی که در مورد ايران چنين نيست. يا در صورتيکه رضايت کشوری که عضو اين معاهده نيست بر طبق بند ۲ مـورد نیـاز باشـد، کشـور مزبـور می‏تواند با تحويل اظهارنامه خود به مسئول ثبت دادگاه، صالحيت قضائی دادگاه نسبت به جرم مورد بحـث را قبول نمايد. کشور قبول کننده بايد بدون هيچگونه تأخير يا استثناء، بر طبـق مفـاد بخـش ۹، بـا دادگـاه همکاری نمايد. باز هم در مورد ايران چنين نيست.

پرسش: اگر شخصی بدون صلاحيت حقوقی، تخصصی مشابه و يا برتر در ديوان کيفری بين المللی اظهار نظری درباره اين طرح شکايت بنمايد تا چه اندازه بايد اين اظهار نظر جدی گرفته شود؟

محمد مصطفايی: قوانين و مقررات دادگاه بين المللی کيفری مشخص و محرز است. مطمن هستم که قوی ترين و مسلط ترين وکلا هم نمی توانند پا روی اين قوانين بگذارند مگر اينکه رشوه ای پرداخت شود که اميدوارم با رشوه هم که شده آقای خامنه ای محاکمه گردند.

پرسش: ما بايد همچنان از راه حقيقت دنبال حقيقت باشيم. اين احتمال وجود دارد که برای مطرح کردن و تبليغاتی کردن اين شکايت دنبال رشوه دادن و ... باشند ولی اگر چنين بود و شما با خبر شديد حتما به آنها تذکر بدهيد و آنها را منع کنيد.

محمد مصطفايی: تمام صحبتم اين است که قانون اين اجازه را نمی‏دهد که پرونده ايران در دادگاه کيفری بين المللی مطرح گردد آن وقت چطور می‏تواند با وجود قانون چنين شکايتی مطرح کرد؟ در شروع اساسنامه رم می‏خوانيم: کشورهای عضو اين معاهده، با آگاهی از علائق مشترکی که آنها را با يکديگر متحد ساخته و فرهنگ‏های آنان را با ميراث مشترک به هم پيوند زده، و با نگرانی از فروپاشی هر لحظه اين ساختار ظريف و حساس، با توجه به قربانی‏شدن ميليون‎ها کودک، زن و مرد در قرن حاضر در اثر فجايع غير قابل تصوری که وجدان بشری را شديداً به لرزه درآورده. پس کشورهای غير عضو معاهده شامل اين اساسنامه نمی‏شود و در داخل اساسنامه تنها شورای امنيت استثنا شده است.

پرسش: آقای مصطفايی عزيز با کمال احترام من هم معتقدم که ما با دروغ و رشوه به دموکراسی و آزادی نخواهيم رسيد. خشت اول چون نهد معمار کج تا ثريا ميرود ديوار کج.

محمد مصطفايی: من هم با نظرات شما دوستان صد در صد موافقم.

پرسش: آقای مصطفايی . ماده ۱۵ دادگاه بين اللملی لاهه می گويد که اگر دادستان راضی شود می تواند راسا اقدام به بررسی شکايت کند؟

محمد مصطفايی: بند اول اساسنامه مقرر می دارد دادستان ميتواند بر اساس اطاعات موجود در باره جناياتی که در محدوده صالحيت قضائی دادگاه اسـت، بـه صالحديد خود شروع به انجام تحقيقات نمايد. توجه داشته باشيد که نمی تواند خارج از صلاحيت قضايی دادگاه عملی انجام دهد.

پرسش: جناب مصطفايی، به نظر می رسد در حال حاضر در زمينه اين پرونده, شما از گروه مطرح کننده اين شکايت فاصله گرفتيد و گاهی مشاهده می شود که در جريان برخی فعاليتهای انجام گرفته و برنامه های آتی اين گروه قرار نگرفته ايد. همچنين احساس می شود که شما نسبت به سفر تبليغاتی اخير آقای پهلوی ديد مثبتی نداريد .اين موضوع به اين شکل که عملا تبديل به هيايوی تبليغاتی و سکوی پرتاب مبتديان سياست شده است, نه تنها در راستای اين هدف نيست بلکه تلاشهای بعدی در راستای اين هدف را نيز تحت تاثير قرار خواهد داد.

محمد مصطفايی: در خصوص جنبه حقوقی اين موضوع کاری که می بايست انجام دهم را داده ام و اگر هم منبعد دوستان در رابطه با موضوعات حقوقی مشاوره ای خواستند در خدمتشان خواهم بود. من در نوشته خود راه محاکمه را نيز نوشته ام و اشاره کرده ام که آقای رضا پهلوی دو رسالت دارند که می بايست انجام دهند. بنابراين بيراهه رفتن فايده ای ندارد. کار بايد عميق، درست و محکم انجام شود که تا کنون در نوشته هايم راهکارهای مفيدی را ارائه داده ام.

پرسش: آقای مصطفايی، همانطوری که شيرين عبادی را به خاطر يک اظهار نظر مخالف درباره شکايت از علی خامنه ای به دادگاه لاهه مورد تخريب قرار گرفت، احتمال می‏دهيم که اين اظهار نظرهای شما را هم برنتابند. از اينکه حقوقی به قضيه نگاه کرديد تشکر می‏کنيم ولی اين احتمال وجود دارد که شما هم در ليست سياه برای تخريب قرار بگيريد.

محمد مصطفايی: من گمان نمی کنم نوشته هايم بدون پشتوانه منطقی و قانونی بوده باشد. اگر بخواهيم به دموکراسی و عدالت دست يابيم می بايست، منطقی عملی کنيم. و هميچنين بعيد می دانم که حتی آقای پهلوی از اين نوشته ها آزرده خاطر شوند چرا که ايشان خود قائل به آزادی بيان و دموکراسی هستند مضاف به اينکه من به دنبال هيچ پست و مقامی در هيچ جا نيستم و حرفم را می زنم و از احدی هم واهمه‏ای ندارم و در کنارش به تمام عقايد احترام خاص قائلم. برای من گروههای سياسی مکلف هستند که در راستای عقايدشان عمل کنند و اظهار نظر نمايند. سلطنت طلب و توده‏ای و کمونيست و جمهوری اسلامی و اصولگرا و غيره هر کدام طرفداران خاص خود و عقايد شخصی خود را دارند که من به همه آنها احترام قائلم. من اين حق را دارم که در هر حال عقايد خود را اعلام کنم و اميدوارم که کسی را آزرده خاطر نکرده باشم.

پرسش: آگاهان ميدانند که پروفسور پيام اخوان از جمله حقوقدانان سرشناس و ذيصلاحی هستند که همواره مسير بند ۱۳(C) و اختيارت ماده ۱۵ را پيموده و برای تشويق دادستان به گشايش پرونده فعاليت کرده اند و اينکه شما ميفرماييد تنها راه ارجاع از شورای امنيت است، مطابق با واقعيت ها نيست. مسير شورای امنيت مسير اصلی است اما مسير دوم همچنين به اعتقاد بسياری از حقوق دانان ذيصلاح همچون پروفسور پيام اخوان مفتوح است.

محمد مصطفايی: اما آقای اخوان تاکنون هم نتوانسته اند دادگاه بين المللی کيفری را متقاعد کنند که اگر اين کار را می کردند نيازی به برگزاری دادگاه صوری در امنستی لندن نبود.

پرسش: به گفته پيام اخوان، تعدادی از وکلای دادگاههای مربوط به جنايت عليه بشريت، در اين مورد اعلام آمادگی نموده و به زودی گزارش تهيه شده و تسليم دادگاه بين المللی لاهه و شورای امنيت سازمان ملل متحد خواهد شد.

محمد مصطفايی: من به آقای اخوان احترام می گذارم. ايشان از دوستان و همکاران من هستند و می دانم که فرد با اراده ای هستند. ولی به هر حال حتی اگر من هم حرفی زدم بايد قانونی باشد. نمی توان بدون در نظر گرفتن قانون حرفی زد. ما هر دو می دانيم که پرونده خامنه ای قابل پيگيری است اما اول در شورای امنيت بعد در دادگاه کيفری بين الملی نه برعکس.
--------------------------------------------------
خبرنگاران سبز آمادگی دارد نوشته شما را در موافقت یا مخالفت با نوشته بالا منتشر کند.

سکوتمان را کشتند؛ حنجره‏ای را که جهان کوچکمان بود

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 15 Jun 2012 00:29:00 +0430

-- کاری از: دوست سبز--

میر صداقت، ایستاده قامت با اندیشه‌ی سبز استقامت

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 11 Jun 2012 18:25:00 +0430

با قامتی سرافراز، گرچه شلاق خورده، مجروح و حبس کشیده ایستاده ایم...

میر حسین موسوی

کاری از: دوست سبز

ماندلا گفته‌های رییس دفتر علی خامنه‌ای را دروغ خواند

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 3 Jun 2012 00:46:00 +0430

آقای ماندلا ضمن اظهار تأسف از بیان وارونه این خاطرات ایشان مسائل دیگری را هم در رابطه با دیدار سال ۱۹۹۲ (تیرماه ۱۳۷۱) با رهبر ایران مطرح کرد؛ از جمله اینکه در آن دیدار فقط برای آقای خامنه‌ای یک صندلی گذاشته شده بود و مابقی دیدار کنندگان بروی زمین نشسته بودند که آقای ماندلا به محض ورود به اتاق ملاقات به علت ناراحتی پایشان اظهار داشتند بروی زمین نمی‌توانند بنشینند و برای ایشان نیز یک صندلی آورده شد.

خبرنگاران سبز/ ایران و جهان:
به دنبال اظهارات محمدی گلپایگانی، مسئول دفتر خامنه‌ای مبنی بر اینکه وقتی ماندلا به دیدار رهبری آمد “دو زانو و با ادب” روی زمین نشست و آقای خامنه‌ای را “رهبر” خود خطاب کرد، خانم بریدگت ماسانجو مسئول دفتر نلسون ماندلا در ژوهانسبورگ در مصاحبه‌ای با «صبح امروز» این موضوع را خنده‌دار خواند و گفت آقای ماندلا بعد از شنیدن این موضوع اتفاقاً به بیهوده بودن تلاشهای‌اش در دو سفری که به ایران داشته اشاره کرد و گفت که در سال ۲۰۰۴ دعوت دولت ایران برای سفر به آن کشور را به همین دلیل نپذیرفتم.

نلسون ماندلا ملقب به «داور جهان» دوبار به ایران سفر کرده که مسئولان سابق و فعلی جمهوری اسلامی روایت‌های گوناگونی از آن را بیان کرده‌اند. محمدی گلپایگانی مسئول دفترخامنه‌ای گفته وقتی ماندلا به دیدار رهبری آمد دو زانو و با ادب روی زمین نشست و آقای خامنه‌ای را رهبر خود خطاب کرد. آقای خاتمی هم در مصاحبه‌ای گفته بود که ماندلا همیشه از او با عنوان «رئیس جمهور من» نام می‌برد.

وب‌سایت صبح امروز تلاش کرده است تا با نلسون ماندلا مصاحبه‌ای درباره دیدار او از ایران تهیه کند که متأسفانه به دلیل مساعد نبودن حال ایشان میسر نشد اما در ‌‌‌نهایت از طریق خانم «بریدگت ماسانجو» مسئول دفتر ایشان در ژوهانسبورگ، ماجرای دیدار نلسون ماندلا از ایران را جویا شدیم.

محمدی گلپایگانی مسئول دفتر خامنه‌ای در اولین همایش تجلیل از نخبگان و ممتازان شاهد و ایثارگر حوزه‌های علمیه که در سالن همایش نهاد رهبری برگزار شد با اشاره به دیدار نلسون ماندلا خامنه‌ای در تیرماه ۱۳۷۱ اظهار داشت: وقتی که ماندلا به دیدار رهبری آمد دو زانو و با ادب روی زمین نشست و خامنه‌ای را رهبر خود خطاب کرد.

گلپایگانی البته پیش‌تر نیز در ۱۸ بهمن ماه سال ۱۳۹۰ در مراسم گرامیداشت روز نیروی هوایی ارتش با تکرار این اظهارات تاکید کرده بود که: یادم هست روزی نلسون ماندلا رهبر آفریقا خدمت ایشان {خامنه‌ای} آمده بود و به ایشان می‌گفت رهبر من.

این اظهارات البته مختص محمدی گلپایگانی نیست و آقای خامنه‌ای نیز در دیدار با جوانان و فرهنگیان در مصلای شهر رشت در اردیبهشت ۱۳۸۰ نیز عباراتی مشابه این اظهارات را داشته که: نلسون ماندلا قبل از آنکه در آفریقاى جنوبى به پیروزى برسد – زمانى که تازه از زندان آزاد شده بود – به ایران آمد و با من ملاقات کرد، راجع به اوضاع آفریقاى جنوبى از او سؤال کردم، چیزهایى گفت. من به او گفتم، ما تجربه‏‌اى داریم که گمان می‌کنم در کشور شما هم قابل عمل باشد؛ و آن تجربه عبارت است از اینکه انسان‌های داوطلب – که اکثریت جمعیت کشور ما را تشکیل می‌دادند – زن و مرد، با جسمِ خودشان به خیابان‌ها آمدند، نه با مشتشان، نه با سلاحشان، نه با نارنجکشان، نه با خانه‏‌هاى تیمی‌شان، بلکه با تنِ خودشان آمدند؛ روى خود را هم نبستند، با صورتِ باز آمدند؛ لذا نظام را منفعل کردند و او هم دید نمی تواند بایستد، واقعاً بر چه کسى می‌خواست حکومت کند؟ گفتم به نظر من این الگو در آفریقاى جنوبى قابل عمل است. او سرى تکان داد و بعد از رفتن او، یکى دو ماه طول نکشید که خبرهاى تظاهرات عظیم مردمى در آفریقاى جنوبى را در روزنامه‏‌ها خواندیم، من فهمیدم که این بذر، سبز شد.

به غیر از این اظهارات البته چندی پیش نیز آقای خاتمی در مصاحبه‌ای گفته بود که ماندلا همیشه از او با عنوان “رئیس جمهور من” نام می‌برد البته ایشان اضافه نموده بود که او این تعبیر را برای رؤسای جمهور دیگر کشورهای جهان هم به کار می‌برد.

به دنبال این اظهارات «صبح امروز» تلاش کرد تا با مصاحبه‌ای با آقای نلسون ماندلا از کم و کیف این دیدار‌ها و ماجرا باخبر شود که متأسفانه به دلیل مساعد نبودن حال ایشان میسر واقع نشد اما در ‌‌نهایت از طریق خانم «بریدگت ماسانجو» مسئول دفتر ایشان در ژوهانسبورگ مسئله بیان این خاطرات از زبان آقایان خامنه‌ای و گلپایگانی را به اطلاع ایشان رساند و خواستار تائید آن‌ها شد.

خانم ماسانجو در ‌‌نهایت گفت: موضوع به اطلاع آقای ماندلا رسانیده شد و ضمن اظهار تأسف از بیان وارونه این خاطرات ایشان مسائل دیگری را هم در رابطه با دیدار سال ۱۹۹۲ (تیرماه ۱۳۷۱) با رهبر ایران مطرح کرد؛ از جمله اینکه در آن دیدار فقط برای آقای خامنه‌ای یک صندلی گذاشته شده بود و مابقی دیدار کنندگان بروی زمین نشسته بودند که آقای ماندلا به محض ورود به اتاق ملاقات به علت ناراحتی پایشان اظهار داشتند بروی زمین نمی‌توانند بنشینند و برای ایشان نیز یک صندلی آورده شد.

خانم ماسانجو در رابطه با بیان اینکه آیا آقای ماندلا به آقای خامنه‌ای خطاب نموده‌اند “رهبر من” با خنده اظهار داشتند که بیان این مسئله حاکی از عدم شناخت فرهنگ آفریقایی و اخلاق و گفتار آقای ماندلا می‌باشد؛ چرا که خطاب رهبر من بیشتر یک تعارف و احترام است تا تبعیت سیاسی و الگو پذیری. به عنوان مثال من الآن برای احترام به شما می‌گویم از این مصاحبه متشکرم خبرنگار من.

خانم ماسانجو اظهار داشت: آقای ماندلا روز گذشته پس از شنیدن این اظهارات بیان داشت که وقتی یک رئیس جمهور منتخب در ایران به قدرت رسید [دوم خرداد ۱۳۷۶] من از حاکمیت مردم‌سالاری در ایران بسیار خوشحال شدم و با کمال میل هم دعوت آقای خاتمی را پذیرفتم و به ایران رفتم و در‌‌ همان دیدار هم همه مسئولان ایرانی را به دوستی و صلح و احترام به ملت کشورشان و دیگر ملل دعوت کردم و از آقای خامنه‌ای هم خواستم به رای ملت احترام بگذارد و میدان را برای تازه خواهان [احتمالاً منظور ایشان اصلاح طلبان بوده است] باز بگذارد اما متأسفانه چنین نشد و همین بیهوده ماندن صحبت‌های من در آن دو سفر بود که باعث شد در سال ۲۰۰۴ دعوت دولت ایران را برای سفر به آن کشور نپذیرم و نروم.

خانم ماسانجو در پایان گفت: آقای ماندلا اخبار ایران و اعتراضات مردم به نحوه برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و پس از آن را به دقت دنبال می‌کند و آرزوی صلح و برقراری حکومت مردم در ایران را دارد، در‌‌ همان ایام آقای ماندلا تا مدت‌ها عکس آن خانمی که در خیابان توسط حکومت ایران کشته شده بود [ندا آقا سلطان] را در اتاقشان داشت و بسیار متأثر از وضعیت ایران بود.

چین دارای بهترین سیستم آموزشی در جهان شد

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 14 May 2012 22:20:00 +0430

بهترين و زيباترين ساختمان ها در روستاها و شهرها، مدرسه ها بودند و اين در حالی است که در غرب، بهترين و زيباترين ساختمان ها، مراکز خريد هستند. جامعه چين در حال هزينه برای آينده است.

خبرنگاران سبز/ از دیگر رسانه‏ها:

براساس آزمايش های يک سازمان بين المللی، چين دارای بهترين آموزش دانش آموزان در جهان است.

خبرنگاران سبز به نقل از عصر ايران گزارش می‏دهد که "اندرياس شلايشر" مسئول آزمايش‏های آموزشی در سازمان همکاری و توسعه (OECD ) این خبر را اعلام کرده است.

بررسی های اين سازمان بين المللی در سال ۲۰۰۹ نشان می دهد که شهر شانگهای چين در جايگاه نخست جهان از لحاظ کيفيت آموزشی در مدارس قرار دارد. هنگ کنگ هم پس از شانگهای قرار دارد.

شلايشر می گويد: نتايج بررسی نشان می دهد عملکرد دانش آموزان در بقيه مناطق چين حتی مناطق سنتی و فقير نيز قوی است.

براساس اين گزارش، دانش آموزان چينی "انعطاف پذيری" بالايی دارند و به رغم فقر مادی دارای طرح هايی برای موفقيت هستند. آموزش و پرورش در چين ميزان بالايی از مساوات را ميان دانش آموزان فقير و غنی برقرار می کند.

شلايشر ادامه می دهد: در چين اين ايمان قوی وجود دارد که آموزش کليد موفقيت است. وضعيت آموزش در چين برای هر کشور غربی، حسد برانگيز است.

اين بررسی در ۹ منطقه چين از جمله مناطق فقير، متوسط و ثروتمند چين انجام شده است.

دولت چين به سازمان همکاری اقتصادی و توسعه اجازه انتشار جزئيات اين بررسی را نداده است اما شلايشر می گويد: در سفر اخيرم به يکی از مناطق فقير چين متوجه شدم که بهترين و زيباترين ساختمان ها در روستاها و شهرها، مدرسه ها بودند و اين در حالی است که در غرب، بهترين و زيباترين ساختمان ها، مراکز خريد هستند. جامعه چين در حال هزينه برای آينده است.

او به يکی از تفاوت های مدارس در غرب و چين اشاره می کند و می گويد: در هنگام پرسش از دانش آموزان در آمريکای شمالی درباره دلايل موفقيت در مدرسه آنها اين موضوع را به استعداد و شانس خود مربوط می کنند و می گويند ما در زمينه رياضيات مستعد هستم. در اروپا موضوع به ارث خانوادگی مربوط می شود. اگر پدر کارگر باشد فرزند هم کارگر می شود اما در چين ۹ نفر از هر ۱۰ دانش آموز به شما می گويد که موفقيت در مدرسه به ميزان تلاش بستگی دارد و در صورتی که درس هايم را با تلاش بيشتری آماده کنم موفقيت بيشتری کسب می کنم. آنها مسئوليت را می پذيرند و آن را به عهده نظام آموزشی واگذار نمی کند.

شلاشير، برزيل، ترکيه و لهستان را گزينه هايی برای کسب بهترين شاخص های آموزشی در مدارس در چند سال آينده می داند.

شلايشر اهل آلمان در مرکز سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه در پاريس فعاليت می کند و نظراتش درباره مقايسه آموزش در مدارس مناطق مختلف جهان مورداحترام بالايی است.

"باراک اوباما" رئيس جمهور آمريکا در واکنش به نتايج اين بررسی گفته است کشوری که امروز در زمينه آموزش بر ما برتری دارد فردا در ساير زمينه ها هم بر ما برتری پيدا خواهد کرد.

قرار است برای تهيه گزارش جديد سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه ، نيم ميليون دانش آموز در ۷۰ کشور جهان مورد آزمايش قرار بگيرند . نتايج اين بررسی جديد اواخر سال آينده ميلادی منتشر خواهد شد.

سناریوی مجلس نهم چیست؟ ۶۰ درصد راه‌یافتگان تازه واردند

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 5 May 2012 18:33:00 +0430

پس از آشکار شدن اختلافات درونی میان علی خامنه‌ای و محمود احمدی‌نژاد شناسنامه و شرح وظایف این مجلس جدید با ۱۶۹ راه‌یافتگان جدیدش چیست؟

خبرنگاران سبز/ سیاست:

با پایان گرفتن دور دوم انتخابات غیر‌آزاد و غیررقابتی مجلس شورای اسلامی به گزارش رسانه‌های دولتی از میان ۲۹۰ نفر راه یافته به مجلس، ۱۶۹ نفر آن‌ها یعنی حدود ۶۰٪ این راه‌یافتگان به مجلس تازه واردند و برای اولین بار وارد بهارستان می‌شوند. نمونه چنین تغییر بزرگی در مجلس هشتم هم مشاهده شد که ۱۸۲ نفر از ۲۹۰ نفر تازه وارد بودند (حدود ۶۳٪). چنین تغییرات بزرگی در شکل گیری در مجلس ششم هم ۱۵۵ نفر از ۲۸۷ نفر تازه وارد بودند (۵۴٪). هر سه این مجلس‌های جهت تازه‌ای داشتند. مجلس ششم اصلاح طلب بود. مجلس هفتم مخالف اصلاح طلبی بود و همراه احمدی‌نژاد چنانکه چندی از وزیران دولت اولش را نیز از میان راهیافتگان مجلس هفتم انتخاب کرد.

مجلس هفتم اولین قدم حاکمیت برای یکدست شدن بود که با انتخاب احمدی‌نژاد به ریاست جمهوری قطعه آخر این آرزو نیز برجای خود نشست. ولی بزودی معلوم شد که این یکدستی اولا ظاهری است و دیگر اینکه چنان فسادآور و تقلب‌زا و دروغ‌آفرین است که تمام بی‌خبران هم خبردار شدند. اما حالا پرسش این است که پس از آشکار شدن اختلافات درونی میان علی خامنه‌ای و محمود احمدی‌نژاد شناسنامه و شرح وظایف این مجلس جدید با ۱۶۹ راه‌یافتگان جدیدش چیست؟

نام‌ها و محل راه‌یافتگی تمام تازه واردان بهارستان در زیر می‌آید.
----------------------------------------------

۱۶۹ منتخب مجلس نهم برای اولين بار بر صندلی‌های نمايندگی تکيه می‌زنند.

به گزارش ايسنا، از ۲۹۰ کرسی نمايندگی مجلس، ۱۶۹ نماينده با کسب آرای مردم از حوزه‌های انتخابيه‌شان برای اولين بار وارد بهارستان شدند تا اولين تجربه نمايندگی‌شان را رقم زنند.

۱۳ منتخب استان آذربايجان شرقی برای ورود به مجلس نهم اولين بار است که به بهارستان وارد شده‌اند که اين افراد عبارتند از: محمداسماعيل سعيدی، ميرهادی قره‌سيدی روميانی، محمد باقری، غلامحسين شيری، محمدعلی مددی، شهروز افخمی، غلامرضا نوری، محمد حسن‌نژاد، الله‌وردی دهقانی، عباس فلاحی باباجان، علی علی‌لو، مهدی دوات‌گری و مهناز بهمنی.

استان آذربايجان غربی نيز دارای پنج منتخب در مجلس نهم است که برای اولين بار وارد بهارستان می‌شوند که اين افراد نيز شامل رسول خضری، محمدعلی پورحمتی، عبدالکريم حسين‌زاده، روح‌الله بيگی و عثمان احمدی هستند.

چهار منتخب استان اردبيل نيز برای اولين بار به مجلس وارد شده‌اند که عبارتند از: منصور حقيقت‌پور، مصطفی افضلی‌فرد، ميرقسمت موسوی، جليل جعفری و حبيب برومند.

عباس مقتدايی، محسن صرامی‌فروشان، سکينه عمرانی، سيدحميدرضا طباطبايی‌ناينی، حسينعلی حاجی دليگانی، ابوافضل ابوترابی، محمد فيروزی، احمد بخشايش اردستانی، مجيد منصوری‌بيدکالی، عباسعلی منصوری، محمدعلی اسفنانی، علی ايرانپور و سيدمحمدحسين ميرمحمدی، ۱۳ منتخب استان اصفهان هستند که اولين بار تجربه تکيه زدن بر صندلی سبز مجلس را کسب می‌کنند.

سه منتخب استان ايلام يعنی احمد شوهانی، علی‌اکبر متين و علی‌محمد احمدی نيز برای اولين بار به مجلس وارد شدند.

عبدالکريم جميری، سيدمهدی موسی‌نژاد و موسی احمدی نيز سه منتخب استان بوشهر هستند که مجلس نهم اولين تجربه نمايندگی آنها است.

چهار منتخب استان چهارمحال و بختياری در مجلس نهم يعنی سيدسعيد زمانيان‌دهکردی، محمدجليل سرقلعه، اميرعباس سلطانی و حميدرضا عزيزی‌فارسانی نيز برای اولين بار به مجلس نهم وارد شده‌اند.

از استان خراسان رضوی ۱۰ منتخب مجلس نهم برای اولين بار تجربه نمايندگی را کسب می‌کنند که اين افراد عبارتند از نصرالله پژمان‌فرد، محمدحسين حسين‌زاده بحرينی، رمضانعلی سبحانی‌فرد، محمد رجايی، احمد سجادی، محمد اسماعيل‌نيا، حسين محمد‌زاده، ابوالقاسام خسروی، محمود نگهبان‌اسلامی و هادی شوشتری.

قاسم جعفری و عبدالرضا عزيزی نيز دو منتخب تازه وارد مجلس نهم از استان خراسان شمالی هستند که تجربه نمايندگی را در اين دوره برای اولين بار به دست می‌آورند.

استان خراسان جنوبی نيز چهار منتخب را برای اولين بار به مجلس می فرستد که اين افراد عبارتند از: حجت‌الاسلام سيدمحمدباقر عبادی، مراد هاشم‌زهی،ٍ محمدعلی عبدالله‌زاده و جواد هروی.

از استان خوزستان نيز ۱۳ منتخب مجلس نهم برای اولين بار وارد بهارستان شدند که اين افراد عبارتند از: سيدشکرخدا موسوی، محمدسعيد انصاری، عباس پاپی‌زاده پالنگان، سيدعيسی دارايی، حبيب آغاجری، حجت‌الله درويش‌پور، اسماعيل جليلی، سيدراضی نوری، ناصر صالحی‌نصب، عبدالله سامری، محمدباقر شريعتی، شمس‌الله بهمنی و عبدالله تميمی.

محمد اسماعيلی، محسن علی‌مرادی و محمدرضا خان‌محمدی خرمی سه نماينده منتخب مجلس نهم از استان زنجان هستند که برای اولين بار بر کرسی سبز نمايندگی تکيه می‌زنند.

سه منتخب استان سمنان که برای اولين بار وارد بهارستان شده‌اند نيز عليرضا خسروی، غلامرضا کاتب و عبدالرحمان رستميان هستند.

از استان سيستان و بلوچستان چهار منتخب يعنی ناصر کاشانی، سيدباقر حسينی، رضا نجفی و سعيد اربابی برای اولين بار وارد مجلس می‌شوند.

استان فارس نيز ۱۰ منتخب را برای اولين بار به مجلس وارد می‌کند که اين افراد نيز عبارتند از: ضرغام صادقی، نبی‌الله احمدی، جمشيد جعفرپور، سيدموسی موسوی، الياس طاهری، محمدمهدی برومندی، داريوش اسماعيلی، علی‌اصغر عزيزخانی، نوذر شفيعی و نادر فريدونی.

داوود احمدی و سيدمرتضی حسينی نيز دو منتخب استان قزوين هستند که برای اولين بهارستان‌نشين می‌شوند.

استان قم نيز تنها احمد اميرآبادی فراهانی را برای اولين بار به مجلس می‌فرستد و نمايندگان ديگر اين استان تجربه نمايندگی در دوره کنونی را دارند.

سيداحسن علوی، سالار مرادی، حامد قادرمرزی، محسن بيگلری، اميد کريميان و سيدمحمد بياتيان شش نماينده منتخب استان کردستان هستند که در مجلس نهم تجربه نمايندگی را برای اولين بار کسب می‌کنند.

از استان کرمان شش نماينده منتخب برای اولين بار تجربه نمايندگی را کسب می کنند که اين افراد عبارتند از: محمدمهدی زاهدی، محمدرضا پورابراهيمی داورانی، فرج‌الله عارفی، عليرضا منظری توکلی، حسين فتاحی و حسين آذين.

عبدالرضا مصری، سيدسعيد حيدری‌طيب، محمد رزم، فتح‌الله حسينی، نعمت‌الله منوچهری، محمدابراهيم محبی و علی جليليان هفت نماينده منتخب استان کرمانشاه هستند که در مجلس نهم تجربه نمايندگی را برای اولين بار به دست می‌آورند.

استان کهکيلويه و بويراحمد نيز غلامرضا تاج‌گردون و غلام‌محمد زارعی را برای اولين بار به مجلس می‌فرستد.

از استان گلستان نيز پنج منتخب برای اولين بار تجربه نمايندگی را کسب می‌کنند که اين افراد نيز عبارتند از: عيسی امامی، عبدالکريم رجبی، سليمان عباسی، رحمت‌الله نوروزی و رضا صابری.

غلامعلی جعفرزاده ايمن‌بادی، حميدرضا خصوصی‌ثابتی، صفر نعيمی رز، محمدحسين قربانی و محمود شکری پنج منتخب مجلس نهم‌اند که برای اولين بار به صندلی سبز نمايندگی تکيه می‌زنند.

هشت منتخب استان لرستان نيز تجربه نمايندگی را در اين دوره کسب می‌کنند که آنها عبارتند از: بهرام بيران‌وند، ايرج عبدی، ابراهيم آقامحمدی، حسن گودرزی، عباس قائد رحمت، محمدتقی توکلی، الله‌يار ملک‌شاهی و حجت‌الله سوری.

در استان مازندران نيز هفت منتخب نيز جزو اولين‌ کسانی هستند که تجربه نمايندگی را کسب می‌کنند. اين افراد نيز عبارتند از: محمد دامادی، کمال عليپور، سيدهادی حسينی، حجت‌الاسلام علی‌اکبر ناصری، حسين نيازآذری، قاسم احمدی و عبدالوحيد فياضی.

چهار منتخب مجلس نهم در استان مرکزی نيز که برای اولين بار به مجلس راه يافته‌اند، محمدحسن آصفری، عباس صالحی، شهلا ميرگلوبيات و محمدابراهيم رضايی هستند.

عبدالقاسم جراره، منصور آرامی و عبدالکريم هاشمی نخل ابراهيمی نيز سه منتخب اولی در استان هرمزگان و در استان همدان نيز امير خجسته، علی‌نعمت چهاردولی، احمد آريايی‌نژاد، بهروز نعمتی، کاظم سليمی و عطا‌الله سلطانی صبور شش منتخبی هستند که برای اولين بار به مجلس راه پيدا کردند.

از استان يزد نيز محمدصالح جوکار و دخيل عباس‌‌ زارع‌زاده مهريزی نيز دو منتخبی هستند که اين دوره تجربه نمايندگی را برای اولين بار کسب می‌کنند.

در بين منتخبان اقليت‌های دينی نيز تنها کارن خانلری به نمايندگی از مسيحيان ارامنه شمال کشور برای اولين بار به مجلس راه پيدا کرد.

در حوزه انتخابيه تهران علاوه بر مسعود ميرکاظمی که راه يافتن او به مجلس قطعی شده است، طبق آخرين آمار منتشر شده از ستاد انتخابات کشور، هفت منتخب ديگر نيز برای اولين بار به مجلس راه يافتند که اين افراد شامل سيدمحمد نبويان، سيدمهدی هاشمی، زهره طبيب‌زاده، مجتبی رحماندوست، محمد سليمانی، مهرداد بذرپاش و حسين طلا هستند. در حوزه انتخابيه استان تهران نيز محمدجواد کوليوند و ابراهيم نکو نيز دو منتخبی هستند که در مجلس نهم تجربه نمايندگی را برای اولين بار به دست می‌آورند.

میر ما زمستان را می‌روبد ... به همین سادگی

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 29 Apr 2012 14:19:00 +0430

اتهام جدید تاج‌زاده: ترغیب جوانان به تلاش برای انتخابات آزاد

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 15 Apr 2012 03:21:00 +0430

کسانی که در زندان های شاه مرعوب شده اند فکر می کنند با زندان کردن مخالفانشان پایه های حکومتشان محکم می شود وگرنه کسی که خود زندانی بوده و ایستادگی کرده و ستم ستیز بوده روش ساواک و شاه را دنبال نمی کند.

خبرنگاران سبز/ حقوق بشر:

فخرالسادات محتشمی‌پور، همسر مصطفی تاج‌زاده، خبر از تفهیم اتهامات جدیدی به این فعال سیاسی داده‌است. خانم محتشمی‌پور موارد جدیدی که به این زندانی سیاسی دربند تفهیم اتهام شده‌است را در صفحه فیس‌بوک خود منتشر کرده‌است. به گزارش خبرنگاران سبز، رئیس ستاد انتخابات دولت سیدمحمد خاتمی به همسرش گزارش کرده‌است:

دوشنبه به دادسرای اوین احضار شدم برای پرونده پانصد صفحه ای تازه ای که سازمان اطلاعات سپاه برایم تهیه کرده و براساس آن شکایت کرده بود. گفتم باید پرونده را بخوانم و باید وکیلم را ببینم و با او مشورت کنم. چون دفعه قبل که سه روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری حکم بازداشتم به درخواست سپاه امضا شده بود، در دادگاه از خود دفاع نکردم و تجدیدنظر هم نخواستم. این بار که باز هم چند روزی قبل از انتخابات مجلس سپاه شکایت کرده و پرونده جدید تدارک دیده احتمالا بازپرسی را هم لازم نمی دانم و در این مورد و برای تصمیماتی که در مورد اقدامات بعدی خود خواهم گرفت، باید با وکیلم مشورت کنم و باید دکتر حسین آبادی را ببینم و بعد تصمیم نهایی را بگیرم. پرونده را سه ساعت مطالعه کردم و چون درد گردنم شدید شد از بازپرس خواستم وقت دیگری برای مطالعه آن بگذارد. جالب است که موارد اتهامی از مقاله «پدر، مادر، ما باز هم متهمیم» آغاز شده و علیرغم این که رهبری گفته بود شکایت از طریق قانونی پی گیری شود و من و سایر دوستانم از طریق قانونی علیه ستاد کودتا و نیز شکنجه کنندگان شکایت کرده بودیم، این ها هم دو اتهام جدید من هستند. جالب تر این که دفاع من از آقای خاتمی که چندی پیش گفته بود آشتی کنید و طرفین خطاهای یکدیگر را ببخشند و من هم تأکید کرده بودم که شرایط خطرناک است و باید به سمت تفاهم پیش برویم، مورد اتهامی دیگر من بود!

بیانیه های سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و جبهه مشارکت ایران اسلامی حتی آن ها که در محکومیت ترور شهید احمدی و انفجار در سیستان و بلوچستان صادر شده بود، هم موارد اتهامی من بود که تصمیم دارم مسئولیت همه بیانیه ها و موضع گیری های این دو حزب را بپذیرم درست مانند پرونده قبلی که در بازجویی ها مسئولیت همه مواضع و بیانیه ها را پذیرفتم و از آن ها دفاع کردم. یک مورد جالب دیگر ترغیب جوانان به تلاش برای انتخابات آزاد بود که آقایان حتی رعایت ظاهر را هم نکرده مکنونات قلبی شان را آشکار کرده بودند!

پرونده مربوط به قبل از عید بود. درست چند روز قبل از دوازده اسفند و انتخابات مجلس ولی احضار من بعد از موضع گیری علیه قتل های زنجیره ای بود. خلاصه عیدی ما را آقا مجتبی داد.

تاج‌زاده ادامه داده‌است: این ها بازی برد برد را فقط با آمریکا دنبال می کنند و با اصلاح طلبان فقط شیوه سرکوب را پیش گرفته اند و ادامه می دهند. این ها حتی سایت های مؤتلفه و آقای هاشمی و محسن رضایی را تحمل نمی کنند و به اختناق محض و النصر بالرعب اعتقاد دارند و تازه می خواهند جمهوری اسلامی، الگو هم باشد برای منطقه بلکه جهان.

او در پایان گفته است: کسانی که در زندان های شاه مرعوب شده اند فکر می کنند با زندان کردن مخالفانشان پایه های حکومتشان محکم می شود وگرنه کسی که خود زندانی بوده و ایستادگی کرده و ستم ستیز بوده روش ساواک و شاه را دنبال نمی کند.

آیت‌الله بیات زنجانی: حذف مجازات سنگسار مخالف شرع نیست.

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Apr 2012 00:24:00 +0430

مسأله سنگسار و رجم قابل اثبات با شهود نيست بلکه تنها با اعتراف در نزد امام معصوم قابل اثبات است. برای مجريان اين حکم خصوصياتی در نظر گرفته شده که با غير معصوم انطباق ندارد. شرع انور اسلام، بنايش بر اين نيست که به سادگی زنای محصنه که منتهی به سنگسار است به اثبات برسد و با توجه به توضيحات فوق پيشنهاد حذف اين مجازات از قانون مجازات اسلامی، امری معقول به نظر می رسد.

خبرنگاران سبز/حقوق بشر:

آیت‌الله بیات زنجانی، از مراجع تقلید حامی جنبش سبز، در پاسخ به استعلامی اجرای مجازات سنگسار را مخصوص به معصومین دانست و حذف این مجازات از قانون مجازات اسلامی را عقلانی توصیف کرد. به گزارش خبرنگاران سبز، متن این استعلام که توسط علیرضا خامسیان انجام شده و پاسخ آن به این شرح است:

سوال: حضور محترم حضرت آيت‌الله بيات زنجانی با سلام و آرزوی سلامتی برای حضرتعالی؛ احتراماً پيرو تغيير قانون مجازات اسلامی و پيشنهاد حقوقدانان و برخی علما برای جاگزينی مجازات سنگسار خواهشمند است نظر فقهی - حقوقی آن مرجع عاليقدر تقليد در اين خصوص بيان شود.

پاسخ: با سلام و تحيت؛ پيش از پرداختن به پاسخ سؤال شما، توضيحات مختصری را لازم می دانم.

در ارتباط با مسأله سنگسار و رجم قبلاً با دلايل کافی و مستدل اثبات کرده ايم که قابل اثبات با شهود نيست بلکه تنها با اعتراف از روی عمد، اختيار، ميل و ايمان آنهم در نزد امام معصوم قابل اثبات است.

اگرچه اين حکم را از حيث سند که از رسول خدا صلی الله عليه و آله و سلم به ما رسيده است نمی توان مورد خدشه قرار داد ولی در لسان روايات، برای مجريان اين حکم خصوصياتی در نظر گرفته شده که بصورت طبيعی با غير معصوم انطباق ندارد. از طرف ديگر چنين به نظر می رسد که شرع انور اسلام، بنايش بر اين نيست که به سادگی زنای محصنه که منتهی به سنگسار است به اثبات برسد و اين موضوع نيز از سيرۀ ائمه معصومين عليهم السلام به دست می آيد.

با توجه به توضيحات فوق پيشنهاد حذف اين مجازات از قانون مجازات اسلامی، امری معقول به نظر می رسد و با نص روايات اهل بيت عليهم السلام مخالفتی ندارد.

اختصاصی/ برای فرار از تحریم؛ مالکیت بخشی از حوزه‌های نفتی خزر و پارس جنوبی به روسیه و چین واگذارشد

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 9 Apr 2012 15:46:00 +0430

خبرنگاران سبز/ کار‌شناسان ایران سبز: در پی نزدیک شدن زمان تحریم نفت و گاز ایران و همزمان با انصراف شرکت‌های چینی از بیمه کردن محموله‌های نفتی کشور، قرارگاه خاتم الانبیاء بعنوان طرف ایرانی یک اقدام ضد ملی، پیمانی با شرکت‌های نفتی چین و روسیه به امضاء رساند که به موجب آن تعدادی از حوزه‌های نفت و گاز کشور به تملک آن‌ها درمی آید تا نفت صادر شده ایرانی به عنوان نفت غیر ایرانی تلقی شود.

این در حالی است که تا پیش از این، قراردادهای نفتی بین ایران با چین و روسیه حداقل در ظاهر به عنوان سرمایه گذاری مشترک نامیده می‌شد. بر این اساس سهم روسیه در۶ منطقه عظیم نفتی ایران در حوزه خزری۶۰ % و سهم ایران ۴۰% خواهد بود! در این چارچوب روس‌ها برای گمراه کردن بازرسان بین المللی، نفت منطقه آرال خود را با نفت ایران ترکیب و به نام نفت آرال به بازار عرضه خواهد کرد تا امکان شناسایی محموله‌های نفتی ایران و اتهام نقض تحریم‌ها را کاهش دهند.

اگرچه همه شواهد نشان می‌دهد هیچ اتفاق بخصوصی در حوزه نفتی اورال صورت نپذیرفته که باعث شود این تعداد قرارداد نفتی جدید بین روسیه و کشورهای شرق آسیا، ایتالیا، یونان، اسپانیا و پرتقال امضا شود. نفت اورال و نفت شمال ایران به لحاظ جنس و کیفیت بسیار به هم شباهت دارند. روسیه آمادگی خود را برای تامین نفت پالایشگاههای اروپایی پس از تحریم نفت ایران اعلام کرده است اما با ۴ تا ۶ دلار افزایش قیمت در هر بشکه. از سوی دیگر روس‌ها موافقت کرده‌اند با ترفند مالکیت خود بر حوزه‌های نفتی ایران در خزر، نفت ایران را تا ۱۷ دلار زیر قیمت بازار خریداری کرده و با ترکیب نفت اورال به بازارهای اروپایی منتقل کنند. در این محاسبه روس‌ها بدون انجام هیچ اقدامی و صرفا بر پایه بی‌خردی و خیانت مقامهای حکومت ایران، از بابت واسطه‌گری برای هر بشکه نفت ایران بیش از ۲۰ دلار درآمد خواهند داشت.

روسیه همچنین به ترکیه وعده داده است که پس از تحریم نفت و گاز ایران توان تامین نیازهای نفتی آن کشور را خواهد داشت و تا ۳/۵ دلار تخفیف را هم برای آنان منظور می‌دارد. بررسی‌های کار‌شناسان نشان می‌دهد از مجموع ۱۱ حوزه عظیم نفتی جدیدا کشف شده در منطقه آسیای مرکزی، ۶ حوزه آن درمنطقه نفتی خزر سهم ایران قرار دارند.

در همین راستا و همزمان در جنوب کشور بیش از ۵۰ % از سهم مالکیت حوزهای ۱۴ و ۱۵ و ۱۷ و ۱۸ و ۱۹ منطقه پارس جنوبی هم به چینی‌ها واگذار شد تا شرکت‌های چین ترانس و کاسکو چین که از شرکت‌های بزرگ بیمه گر در حوزه‌های نفت و گاز هستند بتوانند بیمه و حمل و نقل محموله‌های صادراتی این منطقه را بدون هراس از تحریم‌ها انجام دهند. این دو شرکت اخیرا بیمه محموله‌های نفتی ایران را متوقف کرده بودند. جالب توجه اینکه نرخ بیمه محصولات نفتی این قرارداد‌ها بیش از نرخ‌های جهانی است و طرف ایرانی موظف به پرداخت این مبالغ است. هر کدام ازاین دوشرکت بعلاوه ۲/۵ میلیارد دلارسپرده نقدی را از دولت ایران برای اتفاقات پیش بینی نشده دریافت کرده‌اند.

دولت ایران بعلاوه موظف است مالیات کل فروش نفت صادراتی را فارغ از میزان سهم خود، بطور کامل پرداخت کند. اگر چه سهم هر کدام از ۳ کشوربابت درآمدهای ناشی از فروش نفت به ازاء سهم آن‌ها از میزان مالکیت! آن‌ها محاسبه می‌گردد. با توجه به این نکته مهم که سهم زیر ۴۰% طرف ایرانی از منابع نفتی کشور هم صرفا توسط شرکای چینی و روسی به‌‌ همان قیمت‌های ترکمانچایی مورد اشاره خریداری می‌شود.

چینی‌ها بلافاصله پس ازکسب امتیاز مالکیت مشترک حوزه‌های نفتی پارس جنوبی، قرارداد سوآپ نفت خود (ایران!) را با روسیه به امضا رسانده و این دو کشور با تقسیم درآمدهای نفتی ملت محروم ما، بی‌لیلاقتی و خیانت آشکار مقامهای حکومتی ایران را به اثبات رساندند.

به نظر می‌رسد عملی شدن این خیانت آشکار و ضد ملی حکومت ایران و نیز پشت پا زدن دولتهای چین و روسیه به مصوبات بین المللی در هم سویی آشکار با رژیم رو به زوال و مستبد دینی در ایران باید هرچه دقیق‌تر مورد بررسی قرار گیرد تا راه هر گونه ظلم و اجحاف بیشتر به ملت ستمدیده ایران را بسته و با غارت منابع ملی، سوء استفاده بیگانگان و تقویت نظام فاسد مقابله لازم صورت پذیرد.

استفاده از گزارش‌های کار‌شناسان ایران سبز صرفا با ذکر ماخذ مجاز است