ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡುತಾ..

ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯರು..!

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Mon, 13 Oct 2025 16:26:00 +0000

ನನ್ನ ಕರ್ಮಯೋಗ ನಾನು ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡು ಆಹ್ಲಾದಿಸಿ ವಾಪಸು ಬರುವಾಗ, ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಂದು ಕಸದಬುಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು. ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವಾಗ, ಹಸಿರು ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ನದಿಗಳ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ, ಹೂವು ಹುಲ್ಲುಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರವಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ಉಳಿಸುವುದು ನಮ್ಮದೊಂದು ಕರ್ತವ್ಯ. ನನ್ನೊಡನೆ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು, ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಕಳೆದ ವಾರ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರರ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಚಾರಣ ಪ್ರವಾಸ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಚಾರಣವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಮಹಾವೀರ್ ಅವರೂ ಕೂಡ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿಯೇ ಆದ ಕಾರಣ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಚಾರಣಿಗರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದ್ದೇ ಆದ ಸ್ಟೀಲ್ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ತರಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದ ವಿಧಾನ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯಿತು. ೨೫-೩೦ ಜನರ ಗುಂಪೊಂದರ ಒಂದೊಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಒನೆಟೈಮ್ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಾಕ್ಸುಗಳ ಉಳಿತಾಯವೇ ಸಾಕಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಸವಿದು, ಫೋಟೋ ಸೆಷನ್ನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ, ತಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸ್ನ್ಯಾಕ್ಸ್ ಗಳನ್ನುತಿಂದರೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ವಿನಂತಿಗೆ ಗೌರವಿಸಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ರ್ಯಾಪರ್ರುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಮತ್ತೊಂದೆರಡು ಜನ ಅಲ್ಲಿಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು, ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ, ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಚಾಕೊಲೇಟು ಕವರುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ನೀರಿನ ಬಾಟಲುಗಳವರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಒಂದಷ್ಟು ಕಸಗಳನ್ನು ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಸಮಯ ನೀಡಿ, ಹೆಕ್ಕಿ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

"ಎಲ್ಲೋ ಹಿಮಾಲಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಗುರುತು ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲದ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇಂತದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸೋಷಿಯಲ್ ಸರ್ವಿಸ್ ಮಾಡಲು ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮದೇ ನಾಡಿಗೆ ಬಂದಾದ ಮೇಲೆ, ಯಾರು ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ತಾರೋ ಅಂತ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಕೋಚ" ಎಂದೊಬ್ಬ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ, "ನೀವು ಹೆಕ್ತಿರದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಮಾಡೋಣ ಅನ್ಸತ್ತೆ, ಆದ್ರೆ ಯಾರ್ಯಾರೋ ಕುಡಿದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ಲು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಎತ್ಬೇಕು ಅನ್ಸತ್ತೆ" ಎಂದರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ, ೬-೭ ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದವು. ಅವರುಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಚಾರಣದ ಮುನ್ನಾದಿನ, ನಾನೇ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಂತೆ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಚಾಕಲೇಟನ್ನು ತಿಂದು ಅದರ ಕವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಳಗಡೆ ಬಿಸಾಡಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದ್ದವ, ಚಾರಣದ ಅವರೋಹಣದ ಸಮಯದ ಎರಡನೇ ಬ್ರೇಕಿನಲ್ಲಿ, ಚಾಕೊಲೇಟು ತಿಂದವ, ಚಾಕಲೇಟು ಜರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡೆ. ಹಿರಿಯರು ಒಂದೆರಡು ಜನರು ನನಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲುಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಹನಿ ಹನಿ ಸೇರಿದರೆ ಹಳ್ಳವೆಂಬಂತೆ, ಸಣ್ಣ ಚಾಕಲೇಟಿನ ಕವರುಗಳೇ ಸುಮಾರು ೨೫೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲವನ್ನು ಸೇರಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನನ್ನ ಕೆಲಸವೊಂದೇ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು. ತೋಚಿದವರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸಣ್ಣ ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಕೂಸೊಂದು ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದವಳು, ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ನಾನು ಕಾಣದೆ ಬಿಟ್ಟ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರುಗಳು ಇದ್ದರೆ, "ಆಂಟಿ, ಇಲ್ಲೊಂದು ಚಾಕ್ಲೆಟ್ ಕವರಿದೆ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಚಿಪ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟಿದೆ.. " ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಿಳಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 'ಕಸವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ' ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಜಯ. "ಒಹ್ ಥಾಂಕ್ಯೂ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕಿಟ್ಟ ನನ್ನ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಪ್ರತೀ ಕಸವನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದೇ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡೆ. ಚಾರಣದಲ್ಲಿ ಜನರು ಅವರವರ ವೇಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ನೆಡಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕಸ ಹೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಬರುವವಳು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದೆ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕೂಸು ನನ್ನ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯ ಜೊತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದೀಗ ಒಂದು ಹಂತ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕೋಲೊಂದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದವಳು, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ ಹೋದ, ಕವರ್ಗಳನ್ನು ಕುಕ್ಕಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ನಾನು ನಡೆವ ಹಾದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಂದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. " ಥಾಂಕ್ ಯು" ಎಂದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ.

ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ಮುಗಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನ್ನು ಬರಲಿದ್ದೇವೆ, ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಕಿಮೀ ಇದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಮಳೆ ಬರುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೋ, ಕಸಗಳೆಲ್ಲ ತುಂಬಿ ತುಂಬಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟು ತುಂಬಿದ ಕಸದ ದೊಡ್ಡ ಕವರು. ಅವೆಲ್ಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ರೈನ್ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅವೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತ ನಿಂತರೆ, ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಾರು ಉಂಬಳ ಹತ್ತುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಿರುನಡಿಗೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನನ್ನಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಕಸಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಿರುನಡಿಗೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ "ಆಂಟಿ ಆಂಟಿ.. " ಎಂದು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಇದೇ ಕೂಸು, ಹಿರಿಯ ಚಾರಣಿಗ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜೊತೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗಬೇಗನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ೮-೧೦ ಚಾಕಲೇಟು ಕವರುಗಳು! "ಆಂಟಿ ಇವಿಷ್ಟು ಕಸ ಹಾಕ್ಲ ನಿಮ್ ಕವರಿಗೆ.. " ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಿಡಿದು ಮುದ್ದಾಡಿ ಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿತು. ತುಂಬಿ ಹೋದ ಕಸದ ಚೀಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಕವರುಗಳ ಹಂಗೋ ಹಿಂಗೋ ತುರುಕಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಚಾರಣ ಮುಗಿವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾದಿಬದಿಗಳ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸಗಳ ಕಂಡರೆ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು ಒಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನೀಡುವಷ್ಟು ಕಲೆ ಕರಗತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು!

ಚಾರಣದ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದು ಕಸ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಿಯಾಯಿತು. ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಾರಣ ಸ್ನೇಹಿತ ನರಸಿಂಹ ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ಜನರು ಎತ್ತಿ ಬಿಸಾಡಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಲಿದ್ದ. ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಶಿಲ್ಪ ಇನ್ನಿತರು ಅವನೊಡನೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಬಾಟಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಲಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಮನಸಾರೆ ಧನ್ಯವಾದ ತಿಳಿಸಿದೆ. ನಂತರಕ್ಕೆ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಆತ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆಯಾ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡನಾದರೂ, ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡದೇ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಕುಂಟುತ್ತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ನಡೆದು ಬಂದಿದ್ದ!

Every small step forward is still progress—keep stepping! ಎನ್ನುವ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಓದಿದ್ದ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಲಿತ್ತು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ವೀ ಟ್ರೆಕಿಂಗ್ ನ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಕಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಟ್ರೆಕಿಂಗ್ ನಿರ್ವಾಹಕರ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಕುರಿತಾಗಿ ಟಿಪ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡ ಸಹಮತ ಸೂಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು. ಆ ಒಕ್ಕೊರಲ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ೨೦ ರಷ್ಟಾದರೂ ಕರ್ಮಯೋಗವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಅಸಾಮಾನ್ಯರು ತಯಾರಾದರು ಎಂಬ ಸಂತೋಷ ನನಗೆ!

ಮಂದರಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟ - ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಚಾರಣ ನಡೆಸಲೊಂದು ವೀಕೆಂಡ್ ಗೇಟ್ವೆ

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Sun, 28 Sep 2025 16:48:00 +0000

ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಚಾರಣ ನಡೆಸಲೊಂದು ವೀಕೆಂಡ್ ಗೇಟ್ವೆ - ಮಂದರಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟ!

ಮಂದರಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟ ಅಥವಾ ಬಸದಿ ಬೆಟ್ಟ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಬೆಟ್ಟವು ತುಮಕೂರಿನಿಂದ ೧೨ ಕಿಮೀ ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ೭೦ ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಯಾಣದ ಅವಧಿ - ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಹೊರಟು, ಸಂಚಾರ ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಎದುರಿಸದೆ, ೧.೫ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತಲುಪಬಹುದು. ಈ ಜಾಗದ ಪರಿಚಯ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪಂಡಿತನಹಳ್ಳಿ/ ಪುರೋಹಿತರ ಗ್ರಾಮ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದೈತ್ಯ ಏಕಶಿಲೆಯ ಬಲು ಎತ್ತರವಾದ ಬಂಡೆಯೊಂದಿದೆ. ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಜೈನ ಬಸದಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ, 'ಬಸದಿ ಬೆಟ್ಟ' ಎಂಬ ಹೆಸರೂ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕಿದೆ. ೮ ರಿಂದ ೧೨ ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದರೆ ಆರಾಮದಲ್ಲಿ ೭-೮ ಕಿಮೀ ಚಾರಣ, ಅದೂ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸ್ಥಳದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತ ಓಡಾಡಿಸಲು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಹ ಜಾಗ!

ಪಿಂಚಿ ಧ್ಯಾನ ಮಂದಿರ :

ಈ ಬ್ರಹತ್ ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾವೀರನ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆ ಇದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಎಳೆಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಇಳಿತಂಪಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದು ಆಹ್ಲಾದಕರವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಬ್ರಹತ್ ಪೂರ್ತಿಯ ಕೆಳಗಡೆ, ಹುಲಿಯೊಂದು ಆಕಳಿನ ಕರುವಿಗೆ ಹಾಲನ್ನುಣಿಸುವುದು, ಹುಲಿಯ ಮರಿಗೆ ಆಕಳು ಹಾಲನ್ನುಣಿಸುವ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆ ಮೂರ್ತಿಗಳು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಪಾಠವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಧ್ಯಾನ ಮಂದಿರ ಒಂದಿದೆ. ಜೈನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ, ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು, ತಮ್ಮೊಡನೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಪಿಂಚಿ (ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ನವಿಲಿನ ಗರಿಗಳಿಂದ ಮಾಡುವ ಪೊರಕೆ) ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾದ, ಧ್ಯಾನ ಮಂದಿರವು 81 ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ನವಿಲುಗರಿಯ ಬಣ್ಣಗಳ ಧ್ಯಾನಮಂದಿರವದು. ಜೈನ ಧರ್ಮದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಸದಿಗಳ ಪೈಕಿ, ಈ ಗುಮ್ಮಟ ವಿಶೇಷವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ದಿಗಂಬರ ಜೈನ ತಪಸ್ವಿ ಶ್ರೀ ಶಾಂತಿನ್ ಸಾಗರ್ಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ದಿಗಂಬರ ಪಂಥಗಳ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅದರ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದರು. ಅವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯ ಶಿಲ್ಪಕಲಾರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಮಂದಿರದೊಳಗೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಗೆ ಹತ್ತುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಚಾರಣವೇನಲ್ಲ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದ ಹೊರತಾಗಿ, ಬೇರೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರೆ ಬಿಸಿಲು ತೀಕ್ಷವಾಗಿರುತ್ತದೆಯಷ್ಟೆ. ನಾವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ತಲುಪಿದೆವಾದ್ದರಿಂದ, ಗಾಡಿ ಇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, ಸ್ವಚ್ಛ ಸ್ಥಳವೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿಂದು, ಚಾರಣಕ್ಕೆ ತಯಾರಾದೆವು. ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಿಂದ ಆ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಕೊರೆದು ಮಾಡಿದ 435 ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿವೆ. ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಸುಮಾರು 15-20 ನಿಮಿಷಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟವೇರುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ಎತ್ತರದಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ಪರಿಸರ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟ ಏರುವಾಗ ಬೀಸುವ ಜೋರಾದ ಗಾಳಿಯೂ ಕೂಡ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಹ್ಲಾದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮೇಲೆ ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆಹಾರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇಡ. ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದು ಹತ್ತುವುದು ಒಳಿತು. ದೇವಾಲಯದ ಹಿಂಬಾಗದಿಂದಲೇ ಹಿಂದಿನ ಸರೋವರದ ಬಳಿ ಸಾಗುವುದಾದರೆ, ಪಿಕ್ನಿಕ್ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಹೋಗುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಸಧ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಮಂಗಗಳ ಕಾಟವಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದವರೆಗೆ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂಡಾ ಈ ಬಸದಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಬಹುದು.

ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ, ಎತ್ತರದ ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗದ ಮೇಲೆ ದಿಗಂಬರ ಚಂದ್ರನಾಥ ತೀರ್ಥಂಕರರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಅಹಿಂಸ ತತ್ವವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಅನುಯಾಯಿಗಳ, ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೆಲ್ಲೂ ಮರಗಿಡಗಳ ನೆರಳು ಇಲ್ಲ. ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಜೈನ ದೇವಾಲಯವು ಭಗವಾನ್ ಚಂದ್ರನಾಥ, ಭಗವಾನ್ ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥ ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್ ಸುಪಾರ್ಶ್ವನಾಥ ಎಂಬ ಮೂವರು ಸಂತರ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯಗಳು ಅಥವಾ ಬಸದಿಗಳಿದ್ದು, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಒಳಗಿರುವ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಬಸದಿಗಳು 12 ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ, ಉಳಿದ ಎರಡು 14 ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದಲೂ ಇವೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.

ಈ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಳದಿಂದ, ದೇವಾಲಯದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕೆರೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕೆರೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನೋಟ ಅತ್ಯಂತ ವಿಹಂಗಮವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದೇವಾಲಯದ ಹಿಂಬಾಗದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ೮೦೦ ಮೀ ದೂರಕ್ಕೆ ಕ್ರಮಿಸಿದರೆ, ವಿಶಾಲವಾದ ಮೈದಾಳ ಸರೋವರ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ದೂರಕ್ಕೆ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನೋಟಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಮಳೆಗಾಲದ ಮರುದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಸರೋವರ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಆಳವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೀರಾಟ ಆಡಲು ಅನುಕೂಲಕರವಾಗುವಂತಿದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಬಂಡೆಕಲ್ಲುಗಳು. ಮಕ್ಕಳು ಹತ್ತಿ ಇಳಿದು ಆಟವಾಡಿ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರು. ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುತುವರ್ಜಿ ಅವಶ್ಯಕ. ನಿಸರ್ಗದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ನೀರಿನ ಪರಿಸರ ನೋಡುತ್ತಾ, ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ತಮ್ಮವರೊಡನೆ ಹರಟುತ್ತ ಕೂತ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡೆವು. ಆದರೆ ಇದೇ ರೀತಿ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಂದು ತಿನ್ನುವ ಜನ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಪೇಪರು ಪ್ಲೇಟು, ಪ್ಯಾಕೇಟು ಆಹಾರದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಪೊಟ್ಟಣಗಳ ಬಿಸಾಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಖೇದವೆನಿಸಿತು. ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಕ್ತವಾಗಿರಿಸಲು, ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಬಿಗು ನಿಯಮದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ ಎನಿಸಿತು. ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಲ್ಲವಿದು. ನಮ್ಮದೇ ಕರ್ತವ್ಯವದು!

೧೨ ವರ್ಷದ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆವಾದ್ದರಿಂದ, ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ಕಾಣಸಿಗುವ ಅದೆಷ್ಟು ಬಗೆಯ ಕಾಡು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಬಹುದು ಅಥವಾ ತೋರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಟಾಸ್ಕ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಮಕ್ಕಳು ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೆಚ್ಚು ಹೂವುಗಳ ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳು ನಿಸರ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ಹಾದಿ ಬದಿ, ದನಕರುಗಳು, ಕುರಿ ಮೇಕೆಗಳು, ಅದೃಷ್ಟವಿದ್ದರೆ, ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನವಿಲುಗಳು ಕಾಣುವುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸರೋವರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆ, ಆ ಏಕಶಿಲಾ ಬೆಟ್ಟದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರುವ ಪ್ರಾರಂಭದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಆರಾಮದಲ್ಲಿ ೬-೭ ಕಿಮೀ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯ ಪ್ರವಾಸದ ನಂತರ, ಚುಟುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ, ನಾವು ಮನೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಡೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತಿಂದೆವು. ಈ ಬಸದಿ ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚೇನೂ ತಿಂಡಿಗಳು ದೊರೆಯದಿದ್ದರೂ, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಕಬ್ಬಿನಹಾಲು, ಸೋಡಾ, ಜೋಳ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಾಯ್ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತಿಂಡಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸಗಳ ನಿಗಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕು ಎನಿಸಿತು.

ಪ್ರವಾಸಿಗರಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾದುಕೊಂಡು, ಮಾಲಿನ್ಯ ಮುಕ್ತ ಪ್ರವಾಸವನ್ನಾಗಿಸಿ, ಅರ್ಧ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು ಇದೊಂದು ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಳ

#ವಿಶ್ವಪ್ರವಾಸದಿನ #ತಿರುಗಾಡಿಕಥೆಗಳು

"ಅವರುಣಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಠ"

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Thu, 18 Sep 2025 19:22:00 +0000

ಅವರುಣಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಠ"

28 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ಗಳ ಕಠಿಣ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್‌ ಮುಗಿಸಿ ಟ್ರೇನ್ ಹತ್ತುವಾಗ, ದೇಹ ತನ್ನ ಒಂದೊಂದೇ ಭಾಗ ಕಳಚಿ ಇಟ್ಟು ಬಿಡಲೇ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ನಗು, ಹರಟೆ, ಮೋಜಿನಿಂದ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಿತ್ತು. ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಇನ್ನೂ ಎರಡಾಟ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಎಲ್ಲರದ್ದಿತ್ತು. ಕುಳಿತು ಪಟ್ಟಂಗ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಹದಿನೈದು ಮಂದಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರೊಬ್ಬರು ಕಿಟಕಿಯ ಬುಡ ಹಿಡಿದು ತಣ್ಣಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಹಾವ-ಭಾವ, ಬಟ್ಟೆಬರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಥರ ಕುತೂಹಲದ ಹೊಳೆ ನಮಗೆ ತಟ್ಟಿತು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಗು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಾವು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಕತೆ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆವು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಆ ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರಯಾಣ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನವರೂ ಕೂಡ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಮಾತಿಗಿಳಿದದ್ದಾಯಿತು. ಪರಸ್ಪರ ಪರಿಚಯ, ಲೋಕಾಭಿರಾಮ ಮಾತು ಅಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನಾವುಗಳು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮದೇ ಲೋಕದೊಳಗೆ..

ತುಸು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೆ, ನಾವು ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಪಾರ್ಸೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಊಟ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾಗ, ಅವರೂ ಕೂಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೈಚೀಲ ತೆರೆದರು. ಆ ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರಬಂದದ್ದು ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಗಟ್ಟಿ ಭಾಜಿಯ ಡಬ್ಬ. ತಾವು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮುಂಚೆ, ನಿಮಗ್ಯಾರಿಗಾದರೂ ರೊಟ್ಟಿ ಬೇಕೇ, ತಗೊಳ್ರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಪ್ಯಾಂಟು ಶರ್ಟು, ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಸೊಗಡು. ಇದ್ಯಾವುದೋ ಲೋಕಲ್ಲು ಎಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಪಕ್ಕ ಕೂತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತುಂಟ ಹುಡಗರೋ, ಅದಾಗಲೇ ಅವರ ಊಟದ ಅದ್ಭುತ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸಂಕೋಚಕ್ಕೂ ಸಂಕೋಚವಾಗುವಂತೆ, ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಕೊಡ್ರಿ "ಅಂಕಲ್ ಟೆಸ್ಟಿಗೆ ಚೂರು" ಎಂದು ಒಂದು ಮಾತು ಎಸೆದಿದ್ದೇ ತಡ, ಅವರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಅವರ ಕೈ ಎಡಬಿಡದೆ ತನ್ನ ಚೀಲ ಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲದಿಂದ ಜೋಳದ ಕಟಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಸಜ್ಜೆ ರೊಟ್ಟಿ, ಕಾಳಿನ ಪಲ್ಯ, ಶೇಂಗಾ ಹಿಂಡಿ, ನವಣೆ ಲಾಡು, ಬೇಳೆ ಅಮ್ಮಟ, ಜೋಳದ ಹಿಟ್ಟಿನ ಕರ್ಜಿಕಾಯಿ… ಅಪ್ಪಟ ಬಯಲುಸೀಮೆ ಕಡೆಯ ಎಲ್ಲ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿಯೇ ತೆಗೆದು ತೆಗೆದು ನಮಗೆ ಕೊಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಾವು ಅದೆಲ್ಲವೂ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಅವರ ಒತ್ತಾಯ, ಮಂದಸ್ಮಿತ , ಆ ಮುದ್ದಾದ ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಬಾಗಿ, ಕೆಲವರು ರೊಟ್ಟಿ–ಬಾಜಿಯ ರುಚಿ ನೋಡಿದರು. ಉಂಹೂನ್ ಕೆಲವರಷ್ಟೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಕಿನೂ ತಿನ್ಲಿ, ಇವನಿಗೂ ಕೊಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಬಿಡದೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಿಂಡಿಯ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಆ ರುಚಿಯೊಳಗೆ ಅಮ್ಮನ ಅಡುಗೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ನೆನೆಪು, ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ಎಲ್ಲವೂ ಅಡಕವಾಗಿತ್ತು. ತಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚೂರಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೈ ಮೂಸಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ರುಚಿ!

"ಎಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನೀವೆಂತಾ ತಿಂತೀರಿ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, "ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಯಾವಾಗಲೂ ತಿನ್ನಂಗಿಲ್ರಿ, ಹಂಚಿ ಉಣ್ಣೋದೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. “ಹಂಚಿದರೆ ಸಂತೋಷವು ಹೆಚ್ಚುವುದು, ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಹರಿಯನು ಕಾಣಲಾರೆವು.” ಅಂತಾರೆ ಪುರುಂದರ ದಾಸ್ರು. ಕಾಕೆ ನೋಡ್ರಿ, ಅದೊಂದ ಕೂತು ತಿಂನಾಂಗಿಲ್ಲ, ತನ್ ಬಳಗ ಕರದೇ ಕರಿತದ, ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಅಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ರೂ.. .ನಾನೀಗ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮ್ಪಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಹಂಚ್ವ್ನಿದೀರಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರತ್ರಿ ನಾನು ಹಂಚ್ತೀನಿ ಅಂತ್ಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತುಂಬಿ ಹಾಕ್ತಳ ಅಕಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಗು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ತಾವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬಿಯಿಂದನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮಗೆ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.. ಅನ್ನಧಾತೋ ಸುಖೀಭವ, ಎಲ್ಲರೂ ತಿಂದು ಕೈತೊಳೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದರೆ ನಾವು ಒಂದೆರಡು ಜನ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆವು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆಯೂ, ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು ಆ ಜ್ಞಾನ ಭಂಡಾರ!

“ನಾನು ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿದವನು. ಗದಗ್‌ನಿಂದ ಅಂಡಮಾನ್‌ವರೆಗೆ ನನ್ನ ಪಯಣ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಅವಕಾಶ. ನಂಗೆ ಮೂರ್ ಜನ ಮಕ್ಳು. ಹಿರೆವಳನ್ನ ಮದ್ವಿ ಮಾಡಿ ಹತ್ರದೂರಿಗೆ ಕಳಿಸೀವಿ. ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಿದ್ದವ ನಮ್ಮ ಹುಡ್ಗ ಈಗ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗದು ನೌಕರಿ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ ಹತ್ಯಾನ. ಇನ್ನ ಮೂರ್ನಿ ಕೂಸು ನಮ್ಮನಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಕಾಲೇಜು ಓದ್ತಾಳ ಶಾಣೆ ಅದಾಳ. ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರ ನನ್ನ ಮಗಳು–ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ಮಲಗ್ತಾವ. ಮೂರೂ ಜನನೂ ಕಳೆದ ೧೨ ವರ್ಷದಿಂದ ಒಂದಿನಕ್ಕೂ ಫೋನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡದು ತಪ್ಪಿಸಿಲ್ರಿ. ನಾನು ಅಷ್ಟೇರಿ, ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಫೋನ್ ಹಚ್ಕೊಂಡ್ ಮಕ್ಳು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ, ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರತೀನ್ರಿ. ಮನೇಲಿ ಹಿಂಗ ಅರಾಮ್ ಕುರ್ಚಿದಾಗ ಕೂತ್ರ, ನನ್ ತೊಡಿ ಮ್ಯಾಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಕಥೆ ಹೊಡಿತಾವ್ ನಮ್ ಮಕ್ಳು. ನೀವ್ ಇಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅದಿರಲ, ಎಲ್ರಗ್ ಮುಖದಗೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ಕಾಂತಾವ್" ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಆ ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಳಪು - ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕಣ್ಣೇರಿನೊಂದಿಗೆ. ಮತ್ತೆ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, "ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ನಮ್ದೇಶದೇ ಕೆಲ್ಸ ಇಷ್ಟರೀ ನಂಗ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಲೆ ಹಾಕ್ರೆ ಈಕಡೆ ತಿರಗಾಂಗಿಲ್ಲ" ಈ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂಕಣಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದ ಕೇಳಿ ಅವರು ಒಂದು ಮುಗಳ್ನಗೆ ನಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. "ನಿಮಗೆ ಯಾವ್ಯಾವ್ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತು?" ಎಂದು. "ಭಾರತದಾಗ್ ಯಾವ್ಯಾವ್ ಭಾಷೆ ಇದ್ಯೋ ಎಲ್ಲದೂ ಸುಮಾರಾಗ್ಗೊತ್ರಿ, ಜ್ಯಾದ ಮಾತಾಡ್ತೀನ್ರಿ ನಾನು. ಇಂಗ್ಲಿಷೂ ಚೆನಾಗ್ ಬರ್ತೇತ್ರಿ, ಬಳಸಾಕ್ ಅವಶ್ಯಕತಿ ಇರದಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ್ ಕಡಿಗೆಲ್ಲ" ಎಂದಾಗ "ಇದು ಖಂಡಿತಾ ಲೋಕಲ್ ಅಲ್ಲ ಭಾರೀ ದೊಡ್ಡ ವೋಕಲ್" ಎಂದು ಮನದಟ್ಟಾಯಿತು.

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಒಂದೊಂದು ತರದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆ ಹಿರಿಯರು, ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅನುಭವವನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೋ ಗುರುವಿನ ವಾಕ್ಯಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. "ಅಂಕಲ್, ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಬೈಲ್, ಟಿವಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಪೋಷಕರ ಜೊತೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಕೋಪ, ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಕ್ಕೇನೆ ಆಗಲ್ಲ ಈಗಿನ ಮಕ್ಳನ್ನ, ಅವ್ರು ಹೇಳಿದಂಗೆ ನಾವು ಕುಣಿಬೇಕು. ನಾವ್ ಏನ್ ಸಾಯಣ ” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ಅವರು ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇ: “ಕೋಪ ತಲಿಗೆ ಹತ್ತಿದ್ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅದು ಕಿವಿಯಿಂದ ಹಾರ್ ಹೋಗ್ತದ್ರಿ. ಅವರು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಟೈಮ್ ನೋಡ್ಕಂಡು, ಲಘುನ ಹೇಳಿದ ಮಾತು, ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎದಿಗೇ ಹೋಗ್ತದ್ರಿ. ಆಗ ಬೇಕಿದ್ದರ ಒಂದು ಬಾರಿ ಕಿವಿ ಎಳೆದರೂ, ಮಕ್ಳು ಬ್ಯಾಸ್ರ ಮಾಡಾಂಗಿಲ್ಲ. ಬಸವಣ್ಣರು ಹೇಳ್ಯಾರ್ರಿ, "ಅಧಿಕಾರ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ, ಅಭಿಮಾನ ದೊಡ್ಡದು" ಮಕ್ಳಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಾಗ್ ಅವರಿಗೆ ತಿರ್ಗ ಕೋಪ ತೋರಬಾರದು. ಆ ಟೈಂನಾಗ್ ಹತ್ರ ಕೂತು ಕೈ ಚಾಚಿ ನಮ್ಮ ತೋಳಿಗೆ ತಗೋಬೇಕು ಅವ್ರ್ನ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನ್ಸಿಗೆ ತ್ರಾಸಾದಾಗ ನಾವ ಅಲ್ಲೇನ್ರಿ ಅವ್ರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು. ತುಸು ಶಾಂತ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಅದೇನಾರ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ವಿಷ್ಯ ಆಗಿದ್ರ ಹೇಳ್ಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದಿನ ಸಮಾಧಾನ್ ದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹೇಳ್ಬೇಕು - ಇಂತವು ತಿದ್ಕೊಬೇಕಪಾ ನೀನು, ಸುಖವಾಗಿರ್ತಿ ಅಂತ" ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಆ ಅಂಕಲ್ಲಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂದಿತು. "ಹೂಂ, ಹೂಂ, ಅರೆ..!? ಹೊಟ್ ತುಂಬಾ ತಿಂದು ಹೆಬ್ಬಾವಾಗೀನಿ ಈಗ, ಇನ್ನೆಂಗ್ ಹೇಳ್ಳಿ ಚೊಲೋಯಿತ್ತು ಅಂತ" ಎಂದು ಮನೆಯಾಕೆಗೆ ಅವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕಡೆಯ ಮಾತು, ರೈಲಿನಿಂದಾಚೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದಾಟಿದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು... ಇತ್ತ ಸಜ್ಜೆ ಉಂಡೆ ನಮ್ಮಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತಲಿತ್ತು...

ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವದು ಯಾಕೆ ಮುಖ್ಯ??

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Fri, 11 Jul 2025 03:18:00 +0000

1. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ

ಇಂದಿನ ಒತ್ತಡಪೂರ್ಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಹುಡುಕುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಕಲೆಯು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನೀಡುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಮಂಡಲ ಕಲೆಯಂತah ಧ್ಯಾನಾತ್ಮಕ ಕಲೆಗಳು ನೋಡುವವರಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.

2. ಸೃಜನಾತ್ಮಕತೆಗೆ ಆಹಾರ

ಕಲೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬಹುದು.

3. ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ

ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೀವು ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶ್ಲಾಘಿಸಿ ಅಥವಾ ಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು. ಇದು ಅವರ ಕಲೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಬದುಕಿಗೂ ಸಹ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತದೆ.

4. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲೆ, ಬಣ್ಣಗಳು, ಆಕಾರಗಳು, ಪಾತ್ರಗಳು—all these stimulate imagination. ಇಂಥ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸಬಹುದಾದ ಉತ್ತಮ ವೇದಿಕೆ.

5. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜ್ಞಾನವರ್ಧನೆ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಥೆಯಿರುತ್ತದೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಎಳೆಯ ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

6. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿ

exhibition-ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕಲೆ ನಿಮಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮರೆತುಹೋಗಿರುವ ಕಲಾತ್ಮವನ್ನು ಪುನಃ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಬಹುದು.

7. ಮಾರಾಟ ಅಥವಾ ಉಡುಗೊರೆಗಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಆಯ್ಕೆ

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುವ ಹಲವಾರು ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೀವು ಖರೀದಿಸಬಹುದು, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಯಾರು ಆದರೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು.

8. ಸಮಾಜಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಗೆ ವೇದಿಕೆ

ಇಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಲಾಪ್ರಿಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಹೊಸ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇದು ಹೊಸ ಗೆಳೆತನ ಮತ್ತು ಕಲಾ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ಲೇಟು ಲೋಟ ಸುದ್ದಿ!

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Sun, 13 Apr 2025 05:56:00 +0000

ಆರ್ಟ್ ವರ್ಕ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅವರದ್ದು ಒಂದು ಲೇಔಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಮನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೧೨೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮನೆಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಗೊಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ದಾನಿಗಳ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಂದ ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ೨೫೦ ಮಂದಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಾಗುವಂತೆ ಅನ್ನ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ! ಯಾರಾದರೂ ಬಂದು ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು. ನಿನ್ನೆ ಹನುಮ ಜಯಂತಿ. ನಮ್ಮದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಭೇಟಿ ನಿಕ್ಕಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ಅನ್ನ ಸಂತರ್ಪಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೋಡಿದೆ. ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ವಿತರಣೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಸು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಲೇಟ್. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದರೆ ಭಾರವಾಗದಿರಲೆಂದು. ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ತಟ್ಟೆಗಳು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ತಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು. ಕೆಲವರು ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ತೊಳೆಯಬಹುದು. ಕೆಲವರು ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತೊಳೆಯಲು ಬಾರದೆ ಇರಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಆ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದ ನೀರೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಉದ್ಯಾನವನದ ಗಿಡಗಂಟೆಗಳಿಗೆ ಮರುಬಳಕೆಗೆ. ಹೆಚ್ಚು ನಿವಾಸಿಗಳು ಇರುವ ಇಂತಹ ಸ್ಥಳಗಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಖರ್ಚು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದೆ. ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ! ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ ೨೫೦ ಜನರ ಊಟಕ್ಕೆ ತಟ್ಟೆಗೆ ಪೇಪರ್ ಪ್ಲೇಟ್ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಾಲಿನ್ಯ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದು, ಇವರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಯಿತು. ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕ್ಯಾನು ಮತ್ತು ಲೋಟ ಒಂದೆಡೆ ಇತ್ತು. ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತಂದುಕೊಂಡು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರು ಇದೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ನಿವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ವರ್ಷದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ ಹಣದಿಂದ ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆಗಳ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರಂತೆ..

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಈ ರೀತಿಯ ನಿವಾಸಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತೇವೆ. ಟೌನ್ಶಿಪ್ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ಮನೆಗಳಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಮೂಹಿಕನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಇದನ್ನೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಲೋಟಗಳ ಎಲ್ಲರೂ ತುಸು ಖರ್ಚು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಬ್ಯಾನ್ಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆದರೆ, ಅವುಗಳ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿ, ತೊಳೆದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ವಾಪಸು ಎತ್ತಿಡಬಹುದು. ಪೇಪರ್ ಕಪ್ಸ್ ಪೇಪರ್ ಪ್ಲೇಟ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬಿಸಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಉತ್ತಮ.

ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ನಾನಿರುವುದು ಒಂಟಿ ಮನೆ, ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಾರು ಸಹಕಾರ ನೀಡಲು ಗುಂಪಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಈಗೆಲ್ಲ ತಟ್ಟೆ ಲೋಟಗಳ ಬ್ಯಾಂಕ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ತಟ್ಟೆ ಲೋಟಗಳ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಳಸಿ, ತೊಳೆದು ವಾಪಸು ಕೊಡಬಹುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ ತುಸು ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಸರಿ. ಗೆಳತಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಕೂಡ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ೫೦ ಪ್ಲೇಟು ಲೋಟಗಳನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಳಸಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ವಾಪಸು ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ಚೂರು ಕಾಳಜಿ, ಒಂದು ಚೂರು ಹಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಇತರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು, ನಾವು ಬದುಕುವ ಭೂಮಿ, ಮುಂದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಭೂಮಿಯನ್ನ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಕ್ತವನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು. ಏನಂತೀರಾ? ಒಂಚೂರು ಟ್ರೈ ಮಾಡೋಣ್ವಾ?

#reusableplates #wherethereisawillthereisaway

ಸಿಕ್ಕಿಂನ ತ್ಸೋಮಗೊ ಸರೋವರ

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Sun, 16 Feb 2025 17:08:00 +0000

ಸಿಕ್ಕಿಂನ ತ್ಸೋಮಗೊ ಸರೋವರದ ಬಿಂಬ - ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ತ್ಶೋಮ್ಗೊ ಸರೋವರವು ನಾಥುಲಾ ಪಾಸ್‌ಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ 4,045 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸರೋವರಗಳು ಸಾಗರತಟಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇದು ಸಮುದ್ರತಟದಿಂದ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ದು ದೇಶದ ಅತೀ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿದೆ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಇದರ ನೀರು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಮಿಶ್ರಿತ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ತಿಳಿನೀರಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಶಿಖರಗಳ ಮತ್ತು ಶುಭ್ರ ನೀಲಾಕಾಶದ ಬಿಂಬ ನಯನಮನೋಹರವಂತೆ. Tsomgo ಸರೋವರವು ಸುಮಾರು 1 ಕಿಮೀ ಉದ್ದವಿದೆ;ಅಂಡಾಕಾರದ ಆಕಾರ, 15 ಮೀಟರ್ ಆಳ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂದಿನ ದಿನ ಮೋಡ ಮಿಶ್ರಿತ ಮಳೆಯ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಿಷ್ಟು.

ಪೂರ್ವ ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಪಾಥಿಂಗ್ ಪ್ರದೇಶದ ಸ್ಥಳೀಯ ಕುಲಪತಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸರೋವರದ ಮೂಲ ಹೆಸರು "ತಾನ್ಯೆಕ್ ತ್ಶೋ". ಸೈನ್ಯದಿಂದ "ಎಲಿಫೆಂಟಾ ಲೇಕ್". 'ನಬ್ ತಾನೆಕ್ ತ್ಶೋ' ಎಂದರೆ-'ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆ ಬಾಲದ ಸರೋವರ, ಇದು ಪ್ರಸ್ತುತ ತ್ಸೋಮ್ಗೊ ಸರೋವರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಗ್ಯಾಸೆಟಿಯರ್ ಇದನ್ನು "ತಾನಿಟ್ಜೋ= ತಾನ್ಯೆಕ್ತ್ಶೋ, ಕುದುರೆ ಬಾಲದ ಸರೋವರ ಅಥವಾ ಕುದುರೆ ಕೂದಲಿನ ಕುಣಿಕೆ" ಎಂದು ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಹೆಸರು 'Tsomgo' ಎಂಬ ಪದವು ',Tshom-goh' ಪದದಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರೆ- ಸರೋವರದ ಮೇಲೆ, ಯಾಕ್ ಹರ್ಡರ್ಸ್ ಸರೋವರದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರ ವಿಳಾಸವು ಸರೋವರದ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪ್ರಶಾಂತ ಸರೋವರವು ಚಳಿಗಾಲದ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮೇ ಮಧ್ಯದವರೆಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಹಿಮಪಾತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

#travelsikkim #geographyofindia #himalayandiaries

ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟಿನ ಗಟ್ಟಿ ಚಟ್ನಿ - ದೇಹದ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೆ ರಾಮಬಾಣ!

noreply@blogger.com (Sowmya Beena) — Sat, 08 Feb 2025 05:34:00 +0000

ಬೇಡಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪೂರೈಕೆ ಎಂಬ ಈಗಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಿಂಪಡಿತ, ತರಕಾರಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಮಧ್ಯೆ, ಸಾವಯವ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಸ್ನೇಹದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ, ತಾವು ಬೆಳೆದ ಸಾವಯವ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ವಾರ ಮಾನಸ ಗಿರೀಶ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಗೆ ಮಾತೇ ಹೊರಡದಾಯಿತು ಒಮ್ಮೆ ನನಗೆ. ಅವರು ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತರಕಾರಿ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು, ಒಂದಂಶ ಕೂಡ ನಿರುಪಯುಕ್ತವಾಗಿ ಹೋಗದಂತೆ, ಸಾಂಬಾರು, ಸಾಸ್ವೆ, ಪರೋಟ, ತರಕಾರಿ ಸಿಪ್ಪೆಯ ತರಹೇವಾರಿ ಚಟ್ನೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಉಂಡೆವು.

ಸೊಪ್ಪಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಸೊಪ್ಪನ್ನು ತೊಳೆದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಲಿತ, ಬಾಡಿದ, ಕೊಳೆತ ಇತ್ಯಾದಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತೆಗೆದು ಬಳಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಸೊಪ್ಪು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಸದಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾನೇ ನೋಡಿದಂತೆ, ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ಕಟ್ಟನ್ನು ತಂದರೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಕೇವಲ ಹಸಿರು ಸೊಪ್ಪನ್ನಷ್ಟೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಅದರ ದಂಟನ್ನು ಬಿಸಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿಟಾಮಿನ್ ಏ, ಸೀ ಮತ್ತು ಕೆ, ಫೋಲೇಟ್ ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಮ್ಯಾಂಗನೀಸ್ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶದ ಆಗರವಾಗಿರುವ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಲ್ಲಿ, ಅದರ ಎಲೆಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ದಂಟಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳು ಅಡಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾನಾಬಗೆಯಲ್ಲಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಭಾರವಾದ ಲೋಹದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಲು, ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ವಿಷಗೊಳಿಸಲು (ಡೀಟಾಕ್ಸಿನ್) ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪು ಮತ್ತದರ ದಂಟು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಕಾರಿ. "ಆದರೆ ಈ ದಂಟು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಹಾಕಲು ಸರಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ, ನಾರು ನಾರು.." ಎಂದು ದೂರು ನಿಮಗಿದ್ದರೆ, ಹೀಗೊಂದು ರೆಸಿಪಿ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟಿನ ಖಾರಖಾರ ಗಟ್ಟಿ ಚಟ್ನಿ. ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿ ಊಟದ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿ ಈ ಚಟ್ನಿ ರಾಮಬಾಣ!

ಬೇಕಾಗುವ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳು :

ತೊಳೆದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟು : ೨ ಕಪ್

ಸಣ್ಣಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊಬ್ಬರಿ : ೧.೫ ಕಪ್

ಒಣಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ (ಖಾರದ್ದು) : ೮-೧೦ (ಖಾರ ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ)

ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣು : ಬೆಟ್ಟದ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದಷ್ಟು

ಜೀರಿಗೆ : ೧ ಚಮಚ

ಸಾಸಿವೆ : ೧ ಚಮಚ

ಒಗ್ಗರಣೆಗೆ : ಕೊಬ್ಬರಿಎಣ್ಣೆ ೨ ಚಮಚ, ಸಾಸಿವೆ, ಕರಿಬೇವು ೫-೬ ಎಸಳು, ಮೆಣಸು, ಹಿಂಗು ಶೇಂಗಾಬೀಜ ಗಾತ್ರದಷ್ಟು

ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ :

ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಒಂದು ಬಾಣಲೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಸಣ್ಣ ಉರಿಯಲ್ಲಿ, ಕೈಯಾಡಿಸುತ್ತ ಬಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು (ಎಣ್ಣೆ, ನೀರು ಯಾವುದೂ ಬೇಡ) ಮಂದ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಹುರಿಯಲು ಇಟ್ಟಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿನ ನೀರಿನ ಅಂಶ ಆವಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ತಣಿಯಲು ಬಿಡಿ. ಅದೇ ಬಾಣಲಿಗೆ, ಸಾಸಿವೆ ಮತ್ತು ಜೀರಿಗೆಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಸಣ್ಣ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಹುರಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಾಗಲೇ ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸಿದ ಬಾಣಲಿಯ ಬಿಸಿಯೇ ಸಾಕು ಹುರಿಯಲು! ಚಟ್ನಿ ರುಬ್ಬುವ ಮಿಕ್ಸರ್ ಜಾಡಿಗೆ, ಸಣ್ಣಗೆ ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊಬ್ಬರಿಯನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಒಮ್ಮೆ ತರಿತರಿಯಾಗಿ ಪುಡಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಂತರಕ್ಕೆ, ಬಾಡಿಸಿದ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ದಂಟು, ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು, ಒಣಮೆಣಸು, ಹುರಿದ ಜೀರಿಗೆ, ಸಾಸಿವೆ, ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಉಪ್ಪು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಕಿ, ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಸೇರಿಸಿ, ಗಟ್ಟಿ ಚಟ್ನಿಯ ಹದಕ್ಕೆ ಬೀಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಈಗ ತಯಾರಾದ ಈ ಚಟ್ನಿಗೆ, ಎಣ್ಣೆ, ಸಾಸಿವೆ, ಕರಿಬೇಕು, ಹಿಂಗು ಒಣಮೆಣಸು ಹಾಕಿದ ಒಗ್ಗರಣೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಸೇರಿಸಿದರೆ, ರುಚಿಕರ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಖಾರಖಾರ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟಿನ ಚಟ್ನಿ ರೆಡಿ.

ಮಾಡುವ ಹಂತಗಳ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಈ ಬಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿಗೆ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡಲಾಗುವುದು :) :)

ಬಳಸುವ ಬಗೆ :

ಈ ಚಟ್ನಿಯನ್ನು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಹಬೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ಒಂದು ಚಮಚ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಜೊತೆ ಕಲಸಿ ತಿಂದರೆ ಅದರ ರುಚಿ ಬಲ್ಲವನ್ನೇ ಬಲ್ಲ. ಇನ್ನೆರಡು ಮುಷ್ಠಿ ಅನ್ನ ಒಳಸೇರುತ್ತದೆ.

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ ದೋಸೆ, ಇಡ್ಲಿ, ಚಪಾತಿಯ ಜೊತೆ ಈ ಗಟ್ಟಿ ಚಟ್ನಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕಾಂಬಿನೇಷನ್. ಚಟ್ನಿಯ ಜೊತೆ, ಒಂದು ಚಮಚೆ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆಸೇರಿಸಿ ಈ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ನೆಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲು ಬಲು ಮಜಾ. ಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಸಂಜೆಯ ಬಾಯ್ಬಡುಗೆಗೆ, ಮಂಡಕ್ಕಿಗೆ ಈ ಖಾರ ಚಟ್ನಿ, ಕೊಚ್ಚಿದ ಈರುಳ್ಳಿ, ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಸೇರಿಸಿ ಕಲಸಿದರೆ ಮುಗೀತು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಸಾಲೆ ಮಂಡಕ್ಕಿ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ರೆಡಿ!

ಇನ್ನು, ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡ ಕಡೆ ಈಗ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲಿನ ಅಲೆಮನೆ ಸೀಸನ್. ಸಿಹಿಯಾದ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲಿನ ಜೊತೆ ಖಾರ ಮಾವಿನಮಿಡಿ ಅಪ್ಪೆಮಿಡಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರತೀತಿ, ಅದರಂತೆಯೇ ಈ ಖಾರದ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟಿನ ಚಟ್ನಿ ಕೂಡಾ ಸಿಹಿ ಹಾಲಿನ ಜೊತೆಗೆ ಅಧ್ಭುತ ಕಾಂಬಿನೇಶನ್ 🤗🤗