എന്റെ സന്ദേശം

ടെലിഫോണ്‍ ഉപയോഗിക്കുന്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക

2013-12-22T12:14:00.001+04:00

ടെലിഫോണ്‍ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യനു അനുപേക്ഷണീയമായ ഒരു ഉപകരണമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. “കൈമുഷ്ടിയില് ലോകം“ എന്നതു അക്ഷരാറ്ത്ഥത്തില് ശരി ആയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ പലപ്പോഴും നാം ടെലഫോണ്‍ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ ചില പ്രാഥമിക മര്യാദകള് മറന്നു പോകുന്നുണ്ടോ എന്നു സംശയം. ഒരു ടെലഫോണ് ഉപയോഗിക്കുന്ന ആള് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളും പാലിക്കേണ്ട ചില സാമാന്യ മര്യാദകളും എന്താണെന്നു നോക്കാം.

1.ഫോണ് വിളികുന്നതിനു മുന്പു എന്താണു പറയാനുള്ളതു എന്നു മുന്‍ കൂട്ടി ആലോചിച്ചു വക്കുക. സമയം ലാഭിക്കാനും ധനനഷ്ടം ഒഴിവാക്കാനും ഇതു കൊണ്ടു കഴിയും

2.ആരെയാണു വിളിക്കുന്നതു എന്നു ആദ്യം ഉറപ്പാക്കുക, പ്രത്യേകിച്ചും ഔദ്യോഗികമായ കാര്യമാണെങ്കില് ആരാണെന്നും അയാളുടെ സ്ഥാപനത്തിലെ സ്ഥാനവും പ്രാധാന്യവും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതു സൌകര്യമായിരിക്കും.

3.സാമാന്യ മര്യാദകള് പാലിക്കുക. വ്യക്തമായി ത്തന്നെ മര്യാദ പാലിക്കുന്നു എന്നതു കേള്‍ക്കുന്ന ആളിനു തോന്നണം. സംഭാഷണത്തില് ബഹുമാനവും സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതു ആശയവിനിമയത്തിനു വളരെ സഹായിക്കും. സംസാരിക്കുമ്പോള് അക്ഷമ കാണിക്കുക, ശബ്ദം അനിയന്ത്രിതമായി കൂടുക എന്നിവ ഒഴിവാക്കണം. മറ്റെയാള്കു കേള്കത്തക്ക വിധം കഴിയുമെങ്കില് ശബ്ദം ക്രമീകരിചു (ശബ്ദ മോഡുലനം ചെയ്തു) സംസാരിക്കുക

4.ആദ്യം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുക, കഴിയുമെങ്കില് ഒരു ചെറിയ ഗ്രീറ്റിങ്സോടു കൂടി. നമസ്കാരം, ഗുഡ് മോര്ണിങ് എന്നിവ ടെലെഫോണില് കൂടി ഉപയോഗിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ല. വ്യക്തമായും ആവശ്യത്തിനു മാത്രം ശബ്ദം ഉയര്ത്തിയും സംസാരിക്കുക

5.എന്താണു പറയേണ്ടതു എന്നു എത്രയും വേഗം വ്യക്തമാക്കുക, പ്രത്യേകിച്ചും ഔദ്യോഗികമായ വിവരം ആണെങ്കില്. ഇതു നമ്മള് സംസാരിക്കുന്നതു ശരിയായ ആളാണെന്നു ഉറപ്പായതിനു ശേഷമേ ആകാവൂ. ആവശ്യമെങ്കില് നേരത്തെ കുറിച്ചു വച്ച നോട്ടുപയോഗിക്കാം.

6.മറ്റേയാള് പറയുന്നതു കേള്കുക,ശ്രദ്ധിക്കുക,. ഒരാള് പറയുന്നതു എന്താണെന്നു ശ്രദ്ധിക്കാതെ അയാളൊടു തുടറ്ചയായി സംസാരിക്കുന്നതു സാധാരണ സംഭാഷണത്തില് പോലും മര്യാദയല്ലാത്തപ്പോള് ടെലഫോണില് അതു തീരെ ശരിയല്ല. മറ്റെയാള് പറയുന്നതു നിങ്ങള്കു സ്വീകാര്യം അല്ല എങ്കില് പോലും മറുപടി പറയുന്നതിനു മുമ്പു ശ്രദ്ധിക്കുക, ഇടക്കു “ശരി’“, “ ഒകെ” , “ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു” എന്നിവ പറയാം . അല്ലെങ്കില് കഥ കേള്‍ക്കുന്നതുപോലെ ഒരു വ്യക്തമായ മൂളല് എങ്കിലും കേള്പിക്കുക

7.ആവശ്യമെങ്കില് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കുക, പറയുന്ന കാര്യം നിങ്ങള്കു വ്യക്തമാകുന്നില്ലെങ്കില് തീര്ചയായും ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കണം, പക്ഷെ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോള് മറ്റെയാളെ മുഷിപ്പിക്കാത്ത രീതിയില് ചോദിക്കണം. മര്യാദ വിടുകയുമരുതു

8.ക്ഷമയോടെ സംസാരിക്കുക, നിങ്ങള്കു തിരക്കാണെങ്കില് ആ വിവരം മര്യാദ വിടാതെ മറ്റേ തലക്കല് ഉള്ള ആളിനെ അറിയിക്കുക. പറയുന്ന ആള്കു അയാള് പറയുന്നതു പൂറ്തിആക്കാന് അവസരം കൊടുക്കുക.

9.ഒരു സംഭാഷണം എപ്പോള് തീറ്കണമെന്നു തീരുമാനിക്കുക. ആശയ വിനിമയം പൂറ്ണമാകുമ്പോള് സ്വഭാവികമായും അവസാനിക്കേണ്ടതാണു, സ്വാഭാവികമായ അവസാനം കഴിഞ്ഞിട്ടും സംഭാഷണം തുടരുന്നതു ശരി അല്ല, കഴിവതും വ്യക്തിപരമായ പരാമറ്ശങ്ങള് ഔദ്യോഗിക ഫോണ് കാളില് ഒഴിവാകുക, അതുപോലെ വ്യക്തിപരമായ കാളില് ഔദ്യോഗിക പരാമറ്ശങ്ങളും. അഭിപ്പ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും പെട്ടെന്നു ഫോണ് താഴെവക്കരുതു, അതു ക്രൂരമാണു. കഴിവതും പര്സ്പര സമ്മതത്തോടുകൂടി ഫോണ് ബന്ധം വേറ്പെടുത്തുക

10.കഴിവതും സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില് മറ്റു കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാതിരിക്കുക. ഉദാഹരണം എന്തെങ്കിലും വായിലിട്ടുകൊണ്ടോ ടീ വി, റേഡിയോ ഇവ ഓണ് ചെയ്തു അതില് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടോ സംസാരിക്കാതിരിക്കുക

11.സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില് ചുമയോ തുമ്മലൊ വന്നാല് റിസീവറ് മാറ്റിപ്പിടിക്കുക. കഴിയുമെങ്കില് റിസീവറിന്റെ മുഖം മൂടിപ്പിടിക്കുക

12.സംസാരിക്കുന്ന ആളിന്റെ മനസികാവസ്ഥ കുറെയൊക്കെ കേള്ക്കുന്നവറ്കും മനസ്സിലാകും. അതിനാല് കഴിയുമെങ്കില് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു സംസാരിക്കുക.

13.ഒരാള് നമ്മളെ വിളിച്ചാല് അയാള് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ലെങ്കില് അയാളുടെ പേരു ചോദിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ല. അപരിചിതരാണെങ്കില് ആരാണെന്നു അറിയാതെ സംഭാഷണം തുടങ്ങരുതു

14.അറിയാതെ റോങ് നമ്പര് വിളിച്ചാല്‍ വീണ്ടും ശരിയായ നമ്പര്‍ കണ്ടെത്തിയേ വിളിക്കാവൂ.

15.എല്ലാത്തിലുമുപരി തന്നെ പോലെ തന്റെ അയല്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ, മറ്റുള്ളവര്‍ നിങ്ങളോടു ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുമ്പോള് എങ്ങനെ പെരുമാറണമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുവോ അതുപോലേ നിങ്ങളും പെരുമാറുക

(http://www.ileza.com എന്ന മലയാള സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് സൈറ്റില്‍ നിന്നും എടുത്തത്)

എന്റെ മകളുടെ വിവാഹത്തിന് തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ വരണം

2013-02-21T13:42:00.000+04:00

എന്തിനാണ്‌ നമസ്‌കരിച്ചത് ?

2011-03-26T22:08:00.000+04:00

അബ്‌ദുല്‍വദൂദ്‌

മഹാപണ്ഡിതന്‍ ഹാതിമുല്‍ അസ്വമ്മിനോട്‌, ഒരാള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ
നമസ്‌കാരത്തെക്കുറിച്ചന്വേഷിച്ചു. മനോഹരമായ ആ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:
" നമസ്‌കാരത്തിന്‌ സമയമായാല്‍ പൂര്‍ണമായി വുദുവെടുത്ത്‌ നമസ്‌കാര സ്ഥലത്ത്‌ ഞാനെത്തും. അവിടെ
എത്തിയാല്‍ മനസ്സും അവയവങ്ങളും ശാന്തമാകുന്നതു വരെ അല്‌പനേരം കാത്തുനില്‌ക്കും.ശേഷം നമസ്‌കാരത്തിനായി ഒരുങ്ങും. അന്നേരം, അങ്ങകലെയുള്ള കഅ്‌ബാ എന്റെ കണ്‍പുരികങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വന്നുനില്‌ക്കുന്നതു പോലെ എനിക്കു തോന്നും. സ്വര്‍ഗം എന്റെ വലതുഭാഗത്തും നരകം ഇടത്തുമുള്ളതു പോലെ സങ്കല്‌പിക്കും. നരകത്തിനു മീതെയുള്ള പാലത്തിലാണ്‌ എന്റെ പാദങ്ങള്‍ എന്ന അവസ്ഥയിലായിരിക്കും മനസ്സ്‌.
മരണത്തിന്റെ മാലാഖ എന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ളതുപോലെ മനക്കണ്ണില്‍ ഭയം തിളയ്‌ക്കും. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന നമസ്‌കാരമാണിതെന്ന്‌ എനിക്കു തോന്നും. ഭയവും പ്രതീക്ഷയും നിറയും. എന്റെ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍ അല്ലാഹു സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന ആധിയായിരിക്കും പിന്നീട്‌.'' (ഇഹ്‌യാ ഉലൂമിദ്ദീന്‍, വാള്യം 1, പേജ്‌ 151)

സര്‍വലോക പരിപാലകനായ അല്ലാഹുവോടുള്ള ആത്മഭാഷണമാണ്‌ നമസ്‌കാരം. ഹൃദയം നൊന്തുപിടയുന്ന പാപിയുടെ പശ്ചാത്താപമാണ്‌ നമസ്‌കാരത്തിന്റെ ആന്തര ചൈതന്യം. ഉള്ളും പുറവും ഭക്തികൊണ്ട്‌ കഴുകിത്തുടയ്‌ക്കുന്ന ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ ജീവിത മേഖലകളിലേക്കാകെ വെളിച്ചമായി നിറയണം. ഈമാനിന്റെ ഇന്ധനം ശേഖരിച്ച്‌ കൂടുതല്‍ തെളിച്ചമുള്ള സത്യവിശ്വാസിയായി സ്വയം പുതുക്കാനുള്ള സന്ദര്‍ഭമായിരിക്കണം നമസ്‌കാരങ്ങള്‍. അങ്ങനെയല്ലാത്ത നമസ്‌കാരങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ തിരുനബി(സ) പറഞ്ഞതു
കൂടി നാം കേള്‍ക്കണം: ``കറുത്തിരുണ്ട നിലയില്‍ ആകാശത്തേക്ക്‌ അത്‌ ഉയര്‍ത്തപ്പെടും. ആകാശ കവാടങ്ങള്‍ അതിനു വേണ്ടി തുറക്കപ്പെടുകയില്ല. പഴന്തുണി ചുരുട്ടിയെറിയുന്നതു പോലെ നമസ്‌കാരക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ ആ നമസ്‌കാരത്തെ തിരിച്ചെറിയും'' (മജ്‌മഉസ്സവാഇദ്‌ 2:122)

നോക്കൂ, ഇരുപത്തിനാല്‌ മണിക്കൂറാണ്‌ ഒരു ദിവസം. നമസ്‌കാരങ്ങളുടെ സമയം ഇരുപത്തിനാല്‌ മിനുട്ടില്‍ ഒതുങ്ങും. അല്ലാഹുവിനെ ഓര്‍മിക്കാനും ആ ഓര്‍മ നിലനിര്‍ത്താനുമാണ്‌ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍. അപ്പോളത്‌ ഇരുപത്തി നാല്‌ മിനുട്ടില്‍ ഒതുങ്ങുന്നതാണോ? അല്ല. ദിവസം മുഴുവനും ആ ഓര്‍മ നമ്മില്‍ തുടരണം. അതിനാവശ്യമായ
സംഭരണ കേന്ദ്രമാണ്‌ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍.

``ഞാന്‍ നമസ്‌കരിക്കുന്നതു കണ്ട പ്രകാരം നിങ്ങളും നമസ്‌കരിക്കുക'' എന്നാണല്ലോ തിരുനബി(സ)യുടെ കല്‌പന. എന്താണീ കല്‌പനയുടെ പൊരുള്‍? തിരുനബി നിര്‍വഹിച്ച അതേ രീതിയില്‍ കൈകെട്ടുകയും പ്രാര്‍ഥനകള്‍ ചൊല്ലുകയും ചെയ്യുക എന്നു മാത്രമാണോ? ആകരുത്‌. പിന്നെയോ? അവിടുന്ന്‌ നിര്‍വഹിച്ച അതേ തഖ്‌വയോടെ നമസ്‌കരിക്കുക എന്നുകൂടി അപ്പറഞ്ഞതിന്‌ അര്‍ഥമില്ലേ?

എങ്ങനെയായിരുന്നു തിരുനബി(സ)യുടെ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍? ആഇശ(റ) പറയുന്നു: ``ആ നമസ്‌കാരങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റിയും ദൈര്‍ഘ്യത്തെപ്പറ്റിയും എന്നോട്‌ ചോദിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌. നമസ്‌കാര സമയമായാല്‍ സന്തോഷം കൊണ്ട്‌ അവിടുത്തെ മുഖം വിടരും. ബാങ്കുകാരനായ ബിലാലിനോട്‌, `ബിലാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആനന്ദം പകരൂ, ആനന്ദം പകരൂ' എന്ന്‌ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. അടുപ്പത്ത്‌ വെച്ച പാത്രം തിളയ്‌ക്കുന്നതു പോലെ- തേങ്ങിത്തേങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു തിരുനബിയുടെ നമസ്‌കാരം.''

നബി(സ) നമസ്‌കരിക്കുന്നത്‌ കഅ്‌ബയില്‍ വെച്ചു കണ്ട നിമിഷം മുതലാണ്‌ തന്റെ മനസ്സിളകിയതെന്ന്‌ ഉമര്‍(റ) പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. ``ലഹരി ബാധിതരായി നമസ്‌കരിക്കരുത്‌'' എന്ന്‌ ഖുര്‍ആന്‍ നിര്‍ദേശിക്കുന്നുണ്ട്‌. കാരണമെന്താ? പറയുന്നതെന്താണെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ലഹരി ബാധിച്ചവര്‍ക്ക്‌ കഴിയില്ല. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ പറയുന്നവ
ഉള്‍ക്കൊള്ളാതെ ലഹരി ബാധിക്കാത്തവര്‍ നമസ്‌കരിച്ചാലും അത്‌ നിഷ്‌ഫലമാകില്ലേ?

``നമസ്‌കരിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ നാശം'' എന്നും ഖുര്‍ആന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. കൃത്യമായി പള്ളിയിലെത്തി നമസ്‌കരിച്ച്‌ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ ചിലരെക്കുറിച്ചല്ലേ ഇപ്പറഞ്ഞത്‌? അവര്‍ ചെയ്‌ത തെറ്റെന്താണ്‌? സമയം തെറ്റാതെ
നമസ്‌കരിക്കാന്‍ പോവുകയും മടങ്ങുകയും ചെയ്യുകയല്ലാതെ, ചുറ്റുഭാഗത്തേക്ക്‌ അവര്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. നോക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ അനാഥയെ കാണാമായിരുന്നു. സഹായമാവശ്യമുള്ള ദരിദ്രരെ കാണാമായിരുന്നു. ഉപകാരം ചെയ്യാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു.

ഇനി നമ്മള്‍ ചിന്തിക്കുക- ആരെക്കുറിച്ചാണ്‌ ഇപ്പറഞ്ഞത്‌, ഉപയോഗിക്കാതെ ഉപേക്ഷിച്ച മരുന്നുകള്‍ നമ്മുടെ വീട്ടിനകത്ത്‌ എത്രയധികമുണ്ട്‌!~രസം തികയാതെ വേണ്ടെന്നുവെച്ച വസ്‌ത്രങ്ങള്‍ എത്രയുണ്ട്‌! ധൂര്‍ത്തിനും ദുരാഗ്രഹങ്ങള്‍ക്കും ചെലവഴിച്ച പണമെത്ര! -കടം കൊണ്ടും സങ്കടങ്ങള്‍ കൊണ്ടും നെഞ്ചുപൊട്ടുന്നവര്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അയല്‍പക്കത്തുണ്ടെന്ന്‌ അറിഞ്ഞിട്ടും കണ്ണടച്ച്‌, കൃത്യമായി നമസ്‌കരിച്ച്‌ സലാംവീട്ടിയവര്‍ നമ്മള്‍ തന്നെയല്ലേ?

നെഞ്ചില്‍ കൈ കെട്ടുന്നതാണ്‌ നബിചര്യ. പക്ഷേ, എങ്ങനെയുള്ള നെഞ്ചിലാണ്‌ കൈ കെട്ടേണ്ടത്‌? അസൂയയും പകയും അഹങ്കാരവും നിറച്ചുവെച്ച നെഞ്ചിനു മുകളില്‍ കൈകെട്ടിയതുകൊണ്ട്‌ എന്താണ്‌ ഫലം? അതെല്ലാം തൂത്തൂ തൂത്തു കളഞ്ഞ്‌ ഹൃദയത്തിനു മുകളില്‍ കൈതൊട്ട്‌ അല്ലാഹുവോട്‌ ആത്മഭാഷണം നടത്താന്‍ നമുക്ക്‌ കഴിയുന്നുണ്ടോ?

തിന്മകളില്‍ നിന്നകലാനും നന്മകളിലേക്ക്‌ അടുക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാകണം നമസ്‌കാരം. അതാണ്‌ അല്ലാഹു നിര്‍ദേശിച്ച നമസ്‌കാരം. നമസ്‌കരിക്കുന്നതിന്റെ മുമ്പ്‌ അതിന്റെ സമയത്തെക്കുറിച്ച ചിന്തയും നമസ്‌കരിക്കുമ്പോള്‍ അതിലെ ആത്മാര്‍ഥതയെ കുറിച്ച ഭക്തിയും നമസ്‌കാര ശേഷം ജീവിതത്തിലുണ്ടാകേണ്ട
സദ്‌ഗുണങ്ങളുമാണ്‌ നമ്മില്‍ കാണേണ്ടത്‌. തിരുനബി(സ) പറഞ്ഞു: ``നിങ്ങള്‍ നമസ്‌കാരത്തിന്‌ ഒരുങ്ങിയാല്‍ നാഥനുമായി ആത്മഭാഷണത്തിനു വേണ്ടിയാണ്‌ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഒരുങ്ങുന്നത്‌. അതിനാല്‍ എങ്ങനെയാണ്‌ ആത്മഭാഷണം നടത്തുന്നതെന്ന്‌ ഓരോരുത്തരും ആലോചിക്കട്ടെ.'' (ഇബ്‌നുഖുസൈമ 1:241)

നമുക്ക്‌ പ്രിയപ്പെട്ടവരോട്‌ എത്ര നേരവും നാം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. പക്ഷേ, നമ്മുടെ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍ വേഗം തീര്‍ന്നുപോകുന്നു!

http://islam-malayalam.blogspot.com/ എന്ന blog ല്‍ നിന്നും എടുത്തത്

പഞ്ചനക്ഷത്രങ്ങളിലെ പ്രജാധിപത്യം

2010-09-28T21:05:00.003+04:00

കവിത
പഞ്ചനക്ഷത്രങ്ങളിലെ പ്രജാധിപത്യം
അരുതരുതെന്നു
വിലക്കി
വിവേകമതികളുടെ
നീതിബോധം.
ഹിതാഹിതത്തിന്റെ
മാറ്റുരക്കലില്‍
കള്ളനാണയങ്ങളെ
ശിരസ്സേറ്റി പക്ഷേ,
പണപ്പുളപ്പിന്റെ
വേലിയേറ്റങ്ങള്‍
നുണഞ്ഞിറക്കിയ
അരുതായ്മകളുടെ
അന്ധമയക്കങ്ങളില്‍
സ്വത്വമുരിഞ്ഞുപോയവന്റെ
'വിടുത്വം.'
പണിപറ്റിച്ചവന്റെ
പടുത്വമെന്ന്
പിടിമുറുക്കുന്ന പണ-
പ്പണയധ്വനികള്‍!
അങ്ങനെ-
പഞ്ചനക്ഷത്രപ്പടികളില്‍
ഉയരങ്ങളളന്നു.
പ്രജാധിപതികള്‍-
നക്ഷത്രങ്ങളെണ്ണുന്ന
നരകോടികളുടെ
മുതുകെല്ലുകളില്‍
കയറിനിന്ന്.....!!
** ** **
പിന്‍കുറി:
'വിളംബമെന്തേയിത്ര
പതിവതില്ലല്ലോ തീരെ'
അസ്വസ്ഥമായി
സദസ്സ്.....
നേതാവെത്തി
മിമ്പറില്‍ കയറിനിന്നു
യാചിച്ചു:
"ഉണങ്ങിക്കിട്ടിയില്ലെന്‍
പ്രിയരേ, ഉടുവസ്ത്ര-
മതിനാല്‍
മാപ്പ്, മാപ്പ്......''!! മുഹമ്മദ്കുട്ടി ഇരിമ്പിളിയം

യവ്വനത്തിന്‍റെ കരുത്ത്‌

2010-09-28T19:32:00.000+04:00

യ്യവനത്തിന്‍റ കരുത്ത്‌
ചരിത്രകഥകളില്‍ ഏറ്റം മികച്ചത്. അങ്ങനെയാണ് ഖുര്‍ആന്‍ ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. ഇക്കഥ ഖുര്‍ആന്‍ ഒരൊറ്റ അധ്യായത്തില്‍ പറഞ്ഞുതീര്‍ത്തു. ഇങ്ങനെ ആദ്യാവസാനം ക്രമാനുസൃതമായി ഖുര്‍ആന്‍ മറ്റൊരു പ്രവാചകന്റെയും കഥ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത് തികച്ചും വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു.

യഅ്ഖൂബ് നബിയുടെ പന്ത്രണ്ടു മക്കളില്‍ ഇളയവനാണ് യൂസുഫ്. അതീവ സുന്ദരന്‍. ആരിലും കൌതുകമുണര്‍ത്തുന്ന ആകാരഭംഗി. അവര്‍ താമസിച്ചിരുന്നത് ഫലസ്ത്വീനിലെ ഹിബ്രോണ്‍ താഴ്വരയിലാണ്. യൂസുഫ് വളരെ സമര്‍ഥനായിരുന്നു. സല്‍സ്വഭാവിയും. അതിനാല്‍ പിതാവിന് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി. സഹോദരന്മാരില്‍ പത്തു പേരും ചിറ്റമ്മയിലുള്ളവരായിരുന്നു. അവര്‍ യൂസുഫിനോട് കടുത്ത അസൂയയും വിദ്വേഷവും പുലര്‍ത്തി. അവര്‍ തങ്ങളുടെ അരിശം തീര്‍ക്കാനായി അവനെ കാട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ശേഖേമിന്റെ വടക്കു ഭാഗത്തുള്ള ഭോപ്പാന്‍ പ്രദേശത്തെ പൊട്ടക്കിണറ്റിലിട്ടു. കിഴക്കന്‍ ജോര്‍ദാനില്‍നിന്ന് ഈജിപ്തിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന കച്ചവട സംഘം യൂസുഫിനെ കണ്ടെത്തി. അവരദ്ദേഹത്തെ കിണറ്റില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി. അടിമയാക്കി ഈജിപ്തിലെ പ്രഭുവിന് വിറ്റു. അന്ന് യൂസുഫിന്റെ പ്രായം പതിനെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. യൂസുഫ് അവിടെ ഏകദേശം മൂന്നര കൊല്ലം സ്വൈരമായി ജീവിച്ചു. ഒരു പോറ്റുമോനെപ്പോലെ.

പ്രഭുവിന്റെ പത്നി സുലൈഖ സുന്ദരിയും ആരോഗ്യവതിയുമായിരുന്നു. അവര്‍ യൂസുഫില്‍ ആകൃഷ്ടയായി. അതിനെ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തുന്ന ധര്‍മനിഷ്ഠയോ മൂല്യബോധമോ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരദ്ദേഹത്തെ അനേക തവണ അവിഹിത വൃത്തിക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ഇരുപത്തൊന്നിന്റെ നിറയൌവനത്തിലായിരുന്നു യൂസുഫ്. എന്നിട്ടും അടിതെറ്റിയില്ല. പാപത്തിന്റെ പാഴ്ച്ചേറിലമര്‍ന്നില്ല. അത്യസാധാരണമായ ആര്‍ജവം കാണിച്ചു. അത്ഭുതകരമായ ഔന്നത്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പ്രഭു പത്നിയുടെ എല്ലാ വിധ പ്രലോഭനങ്ങളെയും പരാജയപ്പെടുത്തി. അവസാനം പിന്നാലെ കൂടിയപ്പോള്‍ പിടികൊടുക്കാതെ ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടു. ഈ സംഭവം നാടാകെ പരന്നു. സുലൈഖ അപമാനിതയായി. അതിനവര്‍ കണ്ട പരിഹാരം തന്നെപ്പോലെത്തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവരുമെന്ന് തെളിയിക്കലായിരുന്നു. അങ്ങനെ നാട്ടിലെ വലിയവരുടെ വീട്ടുകാരികളെ വിളിച്ചു ചേര്‍ത്തു. നേതാക്കന്മാരുടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെയും മഹിളകള്‍ ഒത്തുകൂടി. അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ സുലൈഖ യൂസുഫിനെ അവര്‍ക്കിടയിലൂടെ നടത്തിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവിടെ കൂടിയവരെല്ലാം ഏക സ്വരത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "ഇത് മനുഷ്യനല്ല, തീര്‍ച്ച. മഹാനായ മാലാഖയാണ്''. അതോടെ അവിടെ കൂടിയവരെല്ലാം പ്രഭുപത്നിയെപ്പറ്റി തങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുപരത്തിയതില്‍ പശ്ചാത്തപിച്ചു.യൂസുഫിനെ കണ്ടാല്‍ ഏതു സ്ത്രീയും മോഹിക്കുകയും കിട്ടാന്‍ കൊതിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് വിധിയെഴുതി. യൂസുഫിനെ കടന്നുപിടിക്കാന്‍ സുലൈഖ നടത്തിയ ശ്രമം സ്വാഭാവികമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ധാര്‍മികമായി അത്രയേറെ അധഃപതിച്ച കാലമായിരുന്നു അത്.

സാഹചര്യം തനിക്കനുകൂലമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പ്രഭുപത്നി പ്രഖ്യാപിച്ചു: "അവനെ ഞാന്‍ വലവീശി വശീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അവന്‍ വിസമ്മതിക്കുകയാണുണ്ടായത്. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പറയുന്ന പോലെ അവന്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഞാനവനെ തുറുങ്കിലടക്കുകതന്നെ ചെയ്യും.''

യൂസുഫ് തുല്യതയില്ലാത്ത പരീക്ഷണത്തെ നേരിടുകയായിരുന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് സുന്ദരിയായ പ്രഭുപത്നിയോടൊന്നിച്ചുള്ള സുഖസമൃദ്ധമായ ജീവിതം. മറുഭാഗത്ത് ഇരുള്‍മുറ്റിയ തടവറ. ധീരസാഹസികരുടെ പോലും അടിതെറ്റുന്ന സാഹചര്യം. പക്ഷേ, യൂസുഫ് പതറിയില്ല. ധാര്‍മികതയുടെ അത്യുന്നത വിതാനത്തില്‍നിന്ന് വൃത്തികേടിന്റെ പാതാളത്തില്‍ പതിക്കാതിരിക്കാന്‍ പ്രപഞ്ചനാഥനോട് പ്രാര്‍ഥിച്ചു. അത്തരമൊരു പ്രതിസന്ധിയില്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ അല്ലാഹുവിനേ കഴിയുകയുള്ളൂവെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ അതിഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധിയില്‍ അല്ലാഹുവില്‍ അഭയം തേടി. "അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: നാഥാ, അവരെന്നെ ഏതൊന്നിലേക്കാണോ ക്ഷണിക്കുന്നത് അതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ജയിലാണ്. ഇവരുടെ കുതന്ത്രങ്ങളില്‍നിന്ന് നീയെന്നെ തട്ടിമാറ്റുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഞാനവരുടെ കെണിയില്‍ വീണതുതന്നെ. അങ്ങനെ മൂഢന്മാരില്‍ ഉള്‍പ്പെടുകയും ചെയ്യും'' (യൂസുഫ് 30).

യൂസുഫിന്റെ മനമുരുകിയുള്ള പ്രാര്‍ഥനയായിരുന്നു ഇത്. അല്ലാഹു അത് സ്വീകരിച്ചു. സാഹചര്യങ്ങളെല്ലാം യൂസുഫിനെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ വശീകരിക്കാന്‍ സുലൈഖ സാധ്യമായതെല്ലാം ചെയ്തു. വികാരങ്ങളെ ചൂടുപിടിപ്പിക്കാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. എന്നിട്ടും എല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടു. അല്ലാഹുവിലുള്ള അടിയുറച്ച വിശ്വാസവും ശക്തമായ പരലോക ബോധവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായത്തിനെത്തി.

പാപത്തിലേക്ക് പിടിച്ചുവലിക്കുന്ന ഒരായിരം പിശാചുക്കളുടെ ആവാസ കേന്ദ്രമായ ആ കൊട്ടാരത്തില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ അദ്ദേഹം തിടുക്കം കൂട്ടി. സ്വന്തം ഭാര്യമാരെ സംസ്കരിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും കഴിയാത്ത പ്രഭുവിനും പ്രഭൃതികള്‍ക്കും മാനം കാക്കാന്‍ ഒറ്റ മാര്‍ഗമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. യൂസുഫിനെ തടവിലിടുക. അവരതു തന്നെ ചെയ്തു. അങ്ങനെ പാപത്തിനു പ്രേരിപ്പിച്ച പെണ്ണ് പ്രഭുവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ പട്ടുമെത്തയില്‍ കഴിയവെ പ്രതികൂല പരിതസ്ഥിതിയിലും പരിശുദ്ധി മുറുകെ പിടിച്ച യൂസുഫ് ജയിലറയില്‍. ഇതെന്തു നീതി, എന്തു ന്യായം എന്നു ചോദിച്ചേക്കാം. എന്നാല്‍ ചരിത്രം എന്നും ഇങ്ങനെയാണ്. ഈ ഭൂമിയില്‍ ആദ്യമായി ഉറ്റിവീണത് ഒരു കുറ്റവാളിയുടെ പാപത്തിന്റെ ചോരയല്ലല്ലോ. ഒരു വിശുദ്ധന്റെ പുണ്യ രക്തമാണല്ലോ. ദാഹാര്‍ത്തമായ ഭൂമിയും ഇരുളടഞ്ഞ തടവറകളും അങ്ങനെയാണ്. അവക്കു വേണ്ടത് സച്ചരിതരുടെ ചോരയും ജീവിതവുമാണ്.

എന്നാല്‍ ആരാണിവിടെ വിജയിച്ചത്. യൂസുഫ്, പ്രഭുവിന്റെ പത്നിക്ക് വഴങ്ങിയിരുന്നെങ്കില്‍- അങ്ങനെയൊന്ന് സങ്കല്‍പിക്കുന്നത് പോലും പൊറുക്കാനാവാത്ത കുറ്റമാണ്- ഏതാനും നിമിഷങ്ങളുടെയോ മിനിറ്റുകളുടെയോ ആസ്വാദനം സാധ്യമായേക്കാം. എന്നാലത് നിത്യ ദുഃഖത്തിലേക്കും നാശത്തിലേക്കുമാണ് നയിക്കുക. വിശുദ്ധി വരിച്ച് ജയിലില്‍ കഴിഞ്ഞ യൂസുഫ് നബി(അ) അതിരുകളില്ലാത്ത മനശ്ശാന്തിയും ആത്മനിര്‍വൃതിയും അനുഭവിച്ചു. ചരിത്രത്തില്‍ അനശ്വരനായി. വിശുദ്ധ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വാഴ്ത്തലുകള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി. അന്നു നിന്നിന്നോളം മാത്രമല്ല, ലോകാന്ത്യം വരെയുള്ള ജനകോടികളുടെ പ്രശംസക്കും പ്രാര്‍ഥനകള്‍ക്കും അര്‍ഹനായി. ഒപ്പം പ്രപഞ്ച നാഥന്റെയും പ്രീതിക്കും പ്രശംസക്കും പ്രതിഫലത്തിനും.

മറുഭാഗത്ത് പ്രഭുപത്നിയോ? തന്റെ ആഗ്രഹം നടക്കാതെ പോയതിനാല്‍ ദുഃഖിതയായി നീറിനീറി കഴിഞ്ഞിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. യൂസുഫിനെ ജയിലിടച്ചവര്‍ അതിലെ കുറ്റബോധത്താലും തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരുടെ വൃത്തികേടുകളെക്കുറിച്ച ചിന്തയാലും അസ്വസ്ഥരും അശാന്തരുമായിട്ടായിരിക്കും ജീവിതം തള്ളിനീക്കിയിട്ടുണ്ടാവുക. ഏതായാലും ചരിത്രത്തില്‍ അവരുടെ ഇടം വിശദീകരണം പോലും വേണ്ടാത്ത വിധം വ്യക്തമാണ്.

ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് അഭിമുഖീകരിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും കടുത്ത പരീക്ഷണത്തെയാണ് യൂസുഫ് നബി വളരെ വിജയകരമായി നേരിട്ടത്. ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ തന്റേടത്തോടെ തരണം ചെയ്യലാണ് പോര്‍ക്കളത്തില്‍ പോയി പടവെട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍ പുണ്യകരമെന്ന് പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

നമ്മുടേത് ഭോഗാസക്തിയുടെ ലോകമാണ്. ശരീര കാമനകളുടെ കേളികൊട്ടുകളാണെവിടെയും. ജീവിതം തന്നെ ശരീര കേന്ദ്രീകൃതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ യുവതീ -യുവാക്കള്‍, പാപത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലാണ്. രൂഢമായ വിശ്വാസവും അടിയുറച്ച ഇഛാശക്തിയും നിതാന്ത ജാഗ്രതയും ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ പാപത്തിന്റെ കറപുരളാതെ രക്ഷപ്പെടുകയുള്ളൂ. നൈമിഷിക സുഖത്തിനായി ശരീരതൃഷ്ണകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി ഇരുലോക ജീവിതവും നഷ്ടത്തിലാവാതിരിക്കാന്‍ തികഞ്ഞ സൂക്ഷ്മതയും ശ്രദ്ധയും അനിവാര്യമാണ്. യുവത്വം അതിന്റെ കരുത്ത് കാണിക്കേണ്ടത് അങ്ങനെയാണ്. ജീവന്‍ ത്യജിക്കാന്‍ പലരും സന്നദ്ധരായേക്കാം. എന്നാല്‍ ജീവിതം വിശുദ്ധമാക്കാന്‍ അപൂര്‍വം സൌഭാഗ്യവാന്മാര്‍ക്കേ സാധ്യമാവുകയുള്ളൂ.

പ്രബോധനം (11.09.2010)

---------------------------------------------------------------------------------------