Ελληνική Αφύπνιση

Ο Μαίανδρος ως σύμβολο της Αρχαίας Ελλάδος και της αιώνιας ζωής

2017-10-10T14:34:00.001+03:00

Το αρχαιότερο ελληνικό σύμβολο ο Μαίανδρος αποτελεί σύμβολο Νίκης και Ενότητας, σύμβολο του Άπειρου και της Αιώνιας Ζωής, αλλά και της αέναης πορείας μας μέσα στον κόσμο.
Εμπνευσμένος, κατά την άποψη κάποιων ακαδημαϊκών, από τις πολυάριθμες στροφές του ποταμού Μαιάνδρου, ο οποίος έχει συνολικό μήκος πάνω από 500 χιλιόμετρα, θα αποτελέσει ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του Ελληνικού Κόσμου και θα ονομαστεί και Ελληνικό Κλειδί, καθώς δηλώνει την ελληνική καταγωγή όλων των πραγμάτων που τον φέρουν πάνω τους!

Μπορεί σαν σύμβολο να χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην διακόσμηση, ουσιαστικά όμως είναι σφραγίδα Ελληνική, καθώς τα περισσότερα αρχαία ελληνικά αντικείμενα φέρουν το σχέδιο του Μαιάνδρου. Σαν σχήμα δεν θα λείψει ούτε και από την Ακρόπολη. Μπορεί να είναι γέννημα των προϊστορικών χρόνων, ωστόσο θα αναγεννηθεί και θα πάρει την κύρια, αλλά όχι και μοναδική μορφή του κατά τους Γεωμετρικούς Χρόνους.

Σύμβολο όλων των Ελλήνων ο Μαίανδρος, καθώς θα χρησιμοποιηθεί σε αγγεία, ναούς, μνημεία, γλυπτά, αντικείμενα, πολεμικά όπλα και πανοπλίες, ενδύματα σε όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνικού Κόσμου. Το ίδιο σχήμα υπάρχει και στην περίφημη ασπίδα του Φιλίππου του Β’. Μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίζεται και στον Βυζαντινό Πολιτισμό. Αποτελεί λοιπόν ο Μαίανδρος ένα από τα κορυφαία Ελληνικά σύμβολα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στις σπουδαιότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας!

Η αίσθηση του άπειρου, του ατελείωτου αφ΄ ενός, αλλά και της ακρίβειας και ολοκλήρωσης αφ΄ ετέρου, χαρακτηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό. Ήδη από την κλασσική αρχαιότητα ο μαίανδρος εκπροσώπησε την εικαστική έκφραση της πεμπτουσίας της αρχαίας ελληνικής σκέψης – αρμονική ταύτιση των αντιθέτων στον ανώτερο δυνατό βαθμό.

Στην αρχαιότητα το σύμβολα αυτό απεικόνιζε την ατελείωτη ροή του χρόνου και το ολοκληρώσιμο των επαναλαμβανόμενων χρονικών κύκλων. Το νερό ως πηγή ζωής (εκ του ποταμού Μαιάνδρου, σημερινή τουρκική ονομασία Menderes) και ο αναπόφευκτος μαρασμός, ο θάνατος, που ταυτόχρονα αποτελεί και γέννημα μίας καινούριας αρχής.

Οι αινιγματικές και άγνωστες περιπέτειες της μοίρας και η κίνηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, από το σημείο γέννησης και εκκίνησης προς τους ευρείς ορίζοντες του αγνώστου – παραλληλισμός με την πορεία του ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην μυθική επιλογή του Ηρακλή, μαιάνδριο σχήμα είχε ο δύσκολος δρόμος της Αρετής (σε αντίθεση με της Κακίας, που ήταν ευθεία), με τους μαιάνδρους να συμβολίζουν τις δομημένες δυσκολίες της ζωής, που καλείται να ξεπεράσει οξύνοντας το πνεύμα του ο άνθρωπος για να πλησιάσει το ιδανικό.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο μαίανδρος αποτελεί ευρύτερα διαδεδομένο σύμβολο, τόσο από γεωγραφικής όσο και από χρονολογικής άποψης, που ανιχνεύεται όπου έχει εμφανιστεί ευρωπαϊκού τύπου Πολιτισμός.

Παρουσιάζεται στην πλειονότητα αρχαίων έργων τέχνης, σε αγγεία, οικοδομήματα, επιγραφές. Ο μαίανδρος (ή αλλιώς Ελληνικό κλειδί) ήταν και είναι το σύμβολο της αιώνιας ζωής και του αέναου περάσματός μας πάνω σε αυτό τον κόσμο. Η σημαντικότερη παρουσία του μαίανδρου είναι αυτή στο γενετικό υλικό (μαίανδρος-σπείρα).

Με το όρο μαίανδρος ή ελληνική κλείδα εννοείται στην αρχιτεκτονική και την αρχαιολογία η ταινιωτή διακόσμηση -σύνθεση ευθειών- που ενώνονται μεταξύ τους σε ορθές γωνίες ή τέμνονται διαγώνια. Το μαιανδρικό μοτίβο, σεδιάφορες παραλλαγές του, χρησιμοποιείτο συχνά κατά την αρχαιότητα για τη διακόσμηση της ζωφόρου των ναών. Παραλλαγή του είναι ο μαίανδρος που χρησιμοποιεί σπειροειδή επαναλαμβανόμενα μοτίβα (5) και η βιτρούβια έλιξ (γλωσσίδα), ένα επαναλαμβανόμενο καμπυλόγραμμο κυματοειδές μοτίβο.

Τα αρχαιότερα μνημεία, πάνω στα οποία κατ’ αρχάς συναντάται αυτό το γραμμικό κόσμημα, είναι πολλοί τάφοι στην Μικρά Ασία και μάλιστα ο λεγόμενος τάφος του Μίδα στη Φρυγία, του οποίου η λίθινη πρόσοψη είναι πλήρως διακοσμημένη από μαιάνδρους. Επίσης συναντάται πάνω σε αγγεία της γεωμετρικής εποχής, όπου φαίνεται ότι είναι εξέλιξη της συνεχόμενης σπείρας των μυκηναϊκών χρόνων. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτού του θέματος κατά την εν λόγω εποχή παρέχουν τα λεγόμενα αγγεία του Διπύλου, που βρίσκονται εκτεθειμένα στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας.
Ο μαίανδρος, ο οποίος παρουσιάζεται πάνω σε αυτά τα αγγεία, αρχικά είχε τη μορφή απλής θλαστής γραμμής, της οποίας τα τμήματα διευθύνονται οριζοντίως και καθέτως εναλλάξ.

Κατά την ελληνιστική περίοδο αυτός ο τύπος γίνεται πολυπλοκότερος, η θλαστή γραμμή διπλασιάστηκε και πληρώθηκαν τα σχηματιζόμενα τετράγωνα που σχηματίζονταν μεταξύ των γραμμών από στιγμές ή σταυρούς ή άλλα παρεμφερή θέματα. Η χρήση όμως αυτού του γραμμικού σχήματος γίνεται όχι μόνο για την διακόσμηση των αγγείων, αλλά και των ναών και των ενδυμάτων.
Στους ναούς κοσμούνταν από μαίανδρο, συνήθως έγχρωμο, τα επιστύλια, τα ακρωτήρια και τα φατνώματα της οροφής και οι κίονες, στα ενδύματα δε οι παρυφές. Ωραίο παράδειγμα μαιάνδρου πάνω σε ενδύματα παρέχουν οι κόρες της Ακροπόλεως. Τα αρχαϊκά πώρινα και μαρμάρινα γυναικεία αγάλματα που βρίσκονται στο μουσείο της Ακροπόλεως.

Ο πέπλος, τον οποίο φέρουν οι μορφές αυτές, διακοσμούνταν κατά τις παρυφές με άλλα χρωματιστά κοσμήματα (σταυρούς, ρόδακες, άνθη) και με μαιάνδρους. Το γεωμετρικό αυτό σχήμα διατηρήθηκε και κατά την αλεξανδρινή εποχή και μεταδόθηκε και στην Ιταλία. Χαρακτηριστικό πρώϊμου μαίανδρου παρουσιάζουν πολλά αγγεία που βρέθηκαν στην Villanova, πάνω στα οποία ο μαίανδρος είναι ακόμα απλός και βαρύς, στερούμενος την ωραιότητα που χαρακτηρίζει τον διπλό μαίανδρο (γνωστό σήμερα ως σβάστικα) της ελληνικής τέχνης.

Η χειρώνειος ή μαιάνδριος λαβή
Ένας θνητός που νίκησε μια θεά και την παντρεύτηκε είναι ο βασιλιάς της Φθίας ο Πηλέας. Κάποτε στο φως του φεγγαριού είδε μια πανώρια θεά να χορεύει μαζί με τις κόρες των νερών (Νηριήδες: κατοπινές νεράιδες). Ήταν η θεά Θέτιδα που η προφητεία του Προμηθέα την ανάγκαζε να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός που θα ανέτρεπε τον παντοδύναμο Δία.

Ο Πηλέας τυρανιόταν απ’ τη θεϊκή ομορφιά, αλλά πως μπορούσε αυτός θνητός ν’ αποκτήσει τη Θέτιδα που ήταν μια θεά; Ρώτησε όμως γι’ αυτό τον σοφότατο Χείρωνα που κατοικούσε ψηλά στο Πήλιο. «Εκείνος τον ορμήνεψε στο ίδιο μέρος σαν τη δει, τη νύχτα να χορεύει, να την αρπάξει όσο γίνεται σφιχτά στην αγκαλιά του». Να μην αφήνει τη λαβή όσο εκείνη κι αν άλλαζε μορφές: «κι ας γίνει φίδι, λιοντάρι ή φωτιά, νερό για να ξεφύγει».

Ο Πηλέας στο πάθος του για τη θεά ξεπέρασε και νίκησε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της, κρατώντας την με μια λαβή σφιχτά στην αγκαλιά του.

Το υπέροχο αυτό θέμα απεικονίζεται έξοχα στο εσωτερικό ερυθρόμορφης κύλικας 101 του 500 π.Χ, που τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Δυτικού Βερολίνου. Η έξοχη αυτή απεικόνιση παρουσιάζει τον Πηλέα, να αψηφά τα φίδια της θεϊκής μεταμόρφωσης που τον δαγκώνουν παντού, καθώς και το λιοντάρι που ωρύεται γαντζωμένο στην πλάτη του. Ο Πηλέας νικά την πεντάμορφη θεά χρησιμοποιώντας τη “Χειρώνιο λαβή”, τον μαίανδρο, το διάσημο αρχαιοελληνικό σύμβολο. Η χειρώνειος λαβή έμεινε στην ιστορία και χρησιμοποιείται ακόμα στο άθλημα της πάλης για να δέσει ο ένας αντίπαλος τον άλλο.

Τα λεξικά πράγματι επιμένουν στη στερεότυπη άποψη, πως μαίανδρος είναι “το διακοσμητικό σχήμα που υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας Μαίανδρου, όπου πρωτοευρέθη και εκ του οποίου έλαβε το όνομα”.

Μπορεί να πήρε το όνομα απ’ τον ποταμό πλησίον του οποίου πρωτοευρέθη, αλλά είναι ολότελα ανόητο να πιστεύουμε ότι τα απανταχού της γης ελληνοπρεπή αυτά ευρήματα, απεικονίζουν με πάθος τις χάρες και τους “ελιγμούς” ενός άγνωστου εν πολλοίς ποταμού.
Απ’ το πλήθος των αρχαιοελληνικών αγγειογραφικών αναπαραστάσεων σαφώς διαφαίνεται ότι η λαβή αυτή, η χειρώνιος λαβή ή χειρώνιο πλέγμα ή όπως αλλιώς κι αν αποκαλείτο η συγκεκριμένη αυτή λαβή στο παρελθόν, αποτελούσε το ιδιαίτερο ίσως και ιεροπρεπές έμβλημα των θεομάχων Ελλήνων ηρώων!

Την “μαιάνδριο λαβή” όπως δικαίως πλέον θα την αποκαλούμε, τη χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη ο κατ’ εξοχήν θεομάχος Ηρακλής, όπως φαίνεται ξεκάθαρα απ’ την αριστουργηματική απεικόνιση της πάλης του Ηρακλή με τον Τρίτωνα σε αγγειογραφία του 550 Π.χ. (Μουσείο Ταρκυνίας. που όμως μπορεί να θαυμάσει κανείς και στον 30 τόμο Ελλ. Μυθο του Ρ. Γκρείβς σελ. 217) όπου βλέπουμε τον Τρίτωνα να πασχίζει μάταια ν’ ανοίξει τα κλειδωμένα με την μαιάνδριο λαβή δάχτυλα του ανίκητου ήρωα, μπροστά από το στήθος του!

Την ολοφάνερη σχέση διακοσμητικού μαιάνδρου και μαιάνδριας λαβής μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει στο σύμπλεγμα Πηλέα και Θέτιδας όπου η αξία της εν λόγω λαβής στο κέντρο της παράστασης υπερτονίζεται στεφανωμένη ολόγυρα απ’ τον σχηματοποιημένο πλέον μαιάνδριο συμβολισμό. Επίσης δεν πρέπει να είναι τυχαίο ότι πλήθος αγγειογραφιών που υπαινίσσονται θεϊκή ήττα, στεφανώνονται συχνά από μαίανδρο!

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η ευρύτατη διάδοση κατά την αρχαιότητα του παραπάνω μαιανδρικού συμβολισμού. Αποτελούσε ένα διαχρονικό δώρο των μυθολογικών χρόνων, στους κλασικούς και νεότερους χρόνους των μεσογειακών απογόνων του Έλληνα. Μια γραμμική παραγγελία των προγόνων μας, για μάχη ενάντια στο αδύνατο!

Μια υπέροχη σχηματική υπενθύμιση ότι στα δύο σου χέρια κρατάς το μυστικό της νίκης κι αν μόνο τα δικά σου δεν επαρκούν, τότε ένωσέ τα με άλλους σ’ ένα αρμονικό αδιάσπαστο σύνολο ελληνοπρεπούς, νικηφόρας, μαιανδρικής αλυσίδας.

H εποποιία του Εθνικού Στρατού στο Γράμμο και στο Βίτσι

2017-08-28T23:03:00.000+03:00

Φέτος συμπληρώνονται 68 χρόνια από τη νίκη του Ελληνικού Εθνικού Στρατού επί των κομμουνιστο-συμμοριτών στα πεδία των μαχών στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, τιμούμε τη μνήμη των πεσόντων ηρώων του Ελληνικού Στρατού στις μάχες του 1949.

Το ιστορικό της εποποιίας του Εθνικού Στρατού
Η μάχη στο Γράμμο και το Βίτσι σήμανε (ευτυχώς νικητήρια για τον Εθνικό Στρατό) το τέλος μιας μαύρης σελίδας της Ελληνικής μας Ιστορίας τον Συμμοριτοπόλεμο. Έναν πόλεμο για τον οποίον τα σχολικά βιβλία δεν γράφουν τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Στο βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου, το αφιέρωμα είναι δισέλιδο και μάλιστα με φωτογραφία του Νίκου Ζαχαριάδη, οπότε καταλαβαίνετε για τι αφιέρωμα μιλάμε. Κατά τα άλλα, στο μόνο που συμφωνούμε με αυτά τα γελοία βιβλία είναι ότι ο Συμμοριτοπόλεμος ήταν πράγματι μια κατάμαυρη σελίδα της Ιστορίας μας από την άποψη ότι Έλληνας σκότωνε Έλληνα. Ήταν έτσι όμως σε όλες τις περιπτώσεις;

Οι αντάρτες που αποτελούσαν τον Δ.Σ.Ε. ήταν όλοι Έλληνες; Ή μήπως είχαν εξωτερική βοήθεια από τα Κομμουνιστικά Κράτη τα οποία επεδίωξαν και στήριξαν τον πόλεμο αυτό; Εμφύλιος σημαίνει πόλεμος μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια φυλή, στην περίπτωση του 1946-1949 με το μέρος των εν Ελλάδι Κομμουνιστών ήταν όλοι οι Κομμουνιστές των Βαλκανίων (Αλβανοί, Σλάβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ρώσοι κτλ) συν το ότι οι εν Ελλάδι Κομμουνιστές ήταν κατά 3/4 Εβραίοι.
Ενδεικτικά αναφέρουμε απόσπασμα από το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού του 1962: «Ο κατά των συμμοριτών εθνικός αγών.Μετά την συντριβήν των κατά το Δεκεμβριανόν κίνημα, οι κομμουνισταί εκαιροφυλάκτουν διά τον «τρίτον γύρον», όπως έλεγον. Προς τον σκοπόν αυτόν ωργανώθησαν εις τας χώρας του Παραπετάσματος (Αλβανίαν, Γιουγκοσλαβίαν, Βουλγαρίαν). Εκεί είχον τας βάσεις ανεφοδιασμού των και περιθάλψεως τραυματιών, εκπαιδεύσεως δολιοφθορέων κλπ. Δι' αυτό ο κατά των συμμοριτών αγών έπαυσε να έχη την τοπικήνσημασίαν του Δεκεμβριανού κινήματος. Ήτο πλέον εθνικός αγών κατά του σλαυισμού».

Το ελληνικό έθνος ήταν ήδη ελεύθερο από το 1821 και επιβεβαίωσε την ελεύθερη ύπαρξη του με την εποποιία του '40. Έπρεπε όμως να αγωνιστεί και πάλι στο Γράμμο και στο Βίτσι, αυτή τη φορά κατά της κόκκινης λαίλαπας, που απειλούσε την ελευθερία και την ύπαρξη του.

Και αγωνίστηκε σκληρά. Έμελλε να νιώσει πάλι η Ελληνική οικογένεια την φρίκη του παιδομαζώματος αυτή την φορά όχι από τον τούρκο αλλά από «έλληνες» αν μπορούν να θεωρηθούν Έλληνες οι συμμορίτες που το εύρος των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά των τούρκων. Έγραψε τη νέα του εποποιία με το φτερό της ψυχής του και το αίμα της καρδιάς του. Όρθωσε για άλλη μια φορά το ανάστημα του, και η αιώνια Ελλάς, ξαναχάραξε την πορεία της επάνω στα ιερά ίχνη του Λεωνίδα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Διακήρυξε παγκόσμια την επιθυμία της να ζήσει ελεύθερα. Ας προσπαθήσουμε όμως να δούμε πώς ξεκίνησε αυτή η διαμάχη που κατέληξε στο περίφημο Γράμμο - Βίτσι. Καταρχήν ως «επίσημη» έναρξη του Συμμοριτοπολέμου ή 3ου Γύρου, όπως τον αποκαλούσαν οι Κομμουνιστές, θεωρείται η επίθεση την νύχτα της 31ης Μαρτίου 1946, παραμονή των εκλογών, κατά του σταθμού Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Ολύμπου, στην Κατερίνη.

Ο πρώτος Γύρος θεωρείται η περίοδος της Κατοχής και ο 2ος Γύρος τα Δεκεμβριανά του 1944. Φέτος τον Αύγουστο λοιπόν συμπληρώνονται 67 χρόνια από το τέλος των αντιανταρτικών επιχειρήσεων. Η επιχείρηση των εθνικών δυνάμεων με την κωδική ονομασία ΠΥΡΣΟΣ διεξήχθη καθ' όλο τον μήνα Αύγουστο σε τρεις διαδοχικές φάσεις με αποτέλεσμα την οριστική συντριβή των κομμουνιστών και το τέλος της αιματοβαμμένης σύγκρουσης η οποία τόσα δεινά είχε επιφέρει στην, ήδη καθημαγμένη από την κατοχή, χώρα.

Τον Αύγουστο του 1949 ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είχε περιέλθει σε δεινή θέση. Σε στρατιωτικό επίπεδο, μετά από απανωτές αποτυχίες είχε περιοριστεί στο λεγόμενο «Κράτος του Γράμμου» και έπασχε πολύ σοβαρά στον τομέα του ανεφοδιασμού και των εφεδρειών. Σε πολιτικό επίπεδο η επιλογή του ΚΚΕ, κατόπιν πίεσης της Μόσχας, να λάβει θέση υπέρ της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη διαμάχη της πρώτης με τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο αποδείχθηκε καταστροφική. Γιατί; Γιατί στις 11 Ιουλίου 1949 το Βελιγράδι αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων του με τη χώρα μας. Αυτό πρακτικά απέκοπτε τον ΔΣΕ από τις βάσεις ανεφοδιασμού του και του στερούσε τα στρατόπεδα εκπαίδευσης που είχε ιδρύσει στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Εκτός όμως του θέματος που προέκυψε με το «αδελφό» γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα, την ίδια εποχή ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε και άλλα σημαντικά προβλήματα.

Η επιμονή της κομμουνιστικής ηγεσίας να μετατρέψει τις ανταρτικές ομάδες σε τακτικό «λαϊκό» στρατό στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Οι μεγάλες μονάδες που προέκυψαν δεν είχαν το πλεονέκτημα της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της ταχείας κίνησης (που είναι χαρακτηριστικά των αντάρτικων σχηματισμών). Επιπλέον η απόφαση για διατήρηση βάσεων (Βίτσι-Γράμμος) καθήλωσε τις μονάδες αυτές σε μια στατική άμυνα. Ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ αναλώθηκε σε μάχες με πολύ μεγάλες φθορές προσωπικού και υλικού. Το ζήτημα επίσης της αναπλήρωσης του προσωπικού που χανόταν ήταν ιδιαίτερα οξυμένο για τον ΔΣΕ. Στο γεγονός αυτό είχαν συντελέσει αποφασιστικά τόσο η τακτική των «σαρωμάτων» που εφάρμοζε ο Εθνικός Στρατός, όσο και η εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους κατοίκους της.

Ο ΕΣ με την προαναφερθείσα τακτική των διαδοχικών «σαρωμάτων» είχε καταφέρει αρχίζοντας από την Πελοπόννησο και κατευθυνόμενος προς τη Στερεά Ελλάδα-Θεσσαλία και στη συνέχεια Μακεδονία να εξαφανίσει ουσιαστικά κάθε παρουσία του ΔΣΕ σε αυτές τις περιοχές, αφήνοντας μόνο ολιγομελείς ομάδες καταπονημένων ανταρτών οι οποίες εξουδετερώνονταν πλήρως από τις μονάδες της Εθνοφυλακής, των ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) και της Χωροφυλακής.

Επίσης, λόγω του πολέμου η ύπαιθρος είχε εγκαταλειφθεί από τον πληθυσμό, στερώντας με αυτό τον τρόπο τον ΔΣΕ από μια σημαντική πηγή στρατολόγησης. Επιπλέον εκατοντάδες αντάρτες λιποτακτούσαν ή παραδίδονταν αυτοβούλως σε μονάδες του ΕΣ απογοητευμένοι από την εξέλιξη του πολέμου και προδομένοι από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της ηγεσίας τους περί «οριστικής συντριβής του μοναρχοφασισμού».

Για να αντιμετωπίσει τη δυσμενή αυτή κατάσταση ο ΔΣΕ ενέτεινε την ήδη υπάρχουσα από το ΄46 βίαιη στρατολόγηση από περιοχές που ακόμα ο ίδιος έλεγχε, με τα όποια επακόλουθα μπορούσε να έχει μια τέτοια τακτική στο ηθικό και στο αξιόμαχο των τμημάτων, καθώς και η χρησιμοποίηση σε σημαντικό αριθμό γυναικών σε μάχιμα τμήματα για την κάλυψη των κενών.

Ήδη από τον Νοέμβριο του ΄48 ο επικεφαλής του ΔΣΕ Μάρκος Βαφειάδης ομολογούσε «Από τα μέσα του 1947 η στρατολόγηση του ΔΣΕ είχε πάρει σχεδόν ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%.». Μοναδικός σύμμαχος του ΔΣΕ εκείνες τις δύσκολες ώρες ήταν οι ομάδες των σλαβόφωνων ανταρτών. Επρόκειτο για πρώην βουλγαρίζοντες και νυν αναβαπτισμένους «Μακεδόνες» αυτονομιστές.

Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των ελληνικών πληθυσμών της δυτικής Μακεδονίας θύμιζε στους βετεράνους του Μακεδονικού Αγώνα ανάλογες ενέργειες των κομιτατζήδων. Επιπλέον ο ΔΣΕ είχε μεγάλο πρόβλημα όσον αφορούσε τον τακτικό εφοδιασμό του. Τα Γιουγκοσλαβικά σύνορα ήταν «κλειστά», η ύπαιθρος στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν μπορούσε να ελεγχθεί, και η επικοινωνία με τα μεγάλα αστικά κέντρα ήταν δυσχερής έως και ανέφικτη σε ορισμένες περιοχές.

Από την άλλη πλευρά η κατάσταση ήταν ευοίωνη. Τον Ιανουάριο του 1949 ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αποτελούμενης από μέλη από όλες τις μη αριστερές πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Πρώτη ενέργεια της κυβέρνησης ήταν η επιλογή του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου για τη θέση του αρχιστρατήγου του ΕΣ, με ευρύτατες δικαιοδοσίες. Ο Παπάγος επέβαλλε αυστηρότατη πειθαρχία στο στράτευμα και ιδιαίτερα στους διοικητές των μεγάλων σχηματισμών. Παράλληλα εμφύσησε ένα νέο επιθετικό πνεύμα και εφάρμοσε ευρέως την αρχή της συγκέντρωσης των δυνάμεων. Αποφασίστηκε η διάλυση του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης στο οποίο συμμετείχαν, με δικαίωμα ψήφου, αρχικά οι Βρετανοί και στη συνέχεια οι Αμερικανοί.

Έτσι ο Παπάγος, σε στρατιωτικά θέματα δεν έδινε λογαριασμό ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στους Αμερικανούς οι οποίοι περιορίστηκαν στον συμβουλευτικό τους ρόλο. Ο Εθνικός Στρατός είχε αρχίσει να παραλαμβάνει άφθονο σύγχρονο πολεμικό υλικό, καθώς και κάθε είδους εφόδια, και το ένοπλο προσωπικό είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται εντατικά στη χρήση τους. Ακόμα η ευρεία στρατολογία που είχε εφαρμοστεί πέτυχε κατά την κρίσιμη χρονική στιγμή της τελικής προσπάθειας, να υπάρχουν περίπου 150.000 άνδρες υπό τα όπλα. Πέρα όμως από τους αριθμούς οι στρατιώτες του ΕΣ διακρίνονταν για την ποιότητά τους. Σήμερα η αριστερή ρητορεία έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο πλέγμα μύθου γύρω από αυτό το θέμα ώστε να πιστεύει κανείς ότι οι άνδρες του ΕΣ στρατολογούντο σχεδόν βίαια, οδηγούντο στη μάχη υπό την απειλή των όπλων αγροίκων υπαξιωματικών και φανατισμένων αξιωματικών, λιποτακτούσαν με την πρώτη ευκαιρία και όταν βρίσκονταν απέναντι από τους «συντρόφους» αστοχούσαν επίτηδες.

Τώρα πώς ένας τέτοιος στρατός νίκησε είναι απορίας άξιον! Οι άνδρες του Εθνικού Στρατού ήταν άριστα εκπαιδευμένοι, με υψηλότατο ηθικό και πλήρη επίγνωση της αποστολής τους. Στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από αγροτικές περιοχές. Αυτό αφενός μεν τους καθιστούσε σκληροτράχηλους, αφετέρου διψασμένους για εκδίκηση καθώς οι περιοχές των περισσοτέρων είχαν αποτελέσει στόχους επιδρομών ανταρτικών ομάδων. Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ΕΣ σε Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και σε άλλες περιοχές της χώρας, ήταν φανερό πως τα πράγματα όδευαν προς την τελική σύγκρουση. Ο ΕΣ είχε καταφέρει να απαγκιστρώσει ισχυρές δυνάμεις από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και να τις στρέψει προς τον Γράμμο και το Βίτσι, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένος ο κύριος όγκος των ανταρτικών δυνάμεων. Εκεί βρίσκονταν οι έδρες της «κυβέρνησης» των ανταρτών, του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, καθώς και του ΚΚΕ.

Σχέδιο επιχειρήσεων "Πυρσός"
Το σχέδιο των επιχειρήσεων του ΕΣ είχε την κωδική ονομασία «Πυρσός». Προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις. «Πυρσός Α΄» (2-8 Αυγούστου): Στη φάση αυτή προβλέπονταν παραπλανητικές επιθέσεις στον Γράμμο, με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση στον ΔΣΕ ότι εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επίθεση του αντιπάλου και να καθηλωθούν οι δυνάμεις του. «Πυρσός Β΄» (10-16 Αυγούστου): Η φάση αυτή του σχεδίου προέβλεπε ότι η κύρια ενέργεια του ΕΣ, μετά την εφαρμογή του «Πυρσός Α΄», θα εξελισσόταν στην περιοχή του Βίτσι με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση των ανταρτών. «Πυρσός Γ΄» (24-30 Αυγούστου):

Η φάση αυτή προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξολόθρευση των ανταρτικών δυνάμεων, καθώς και απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Μετά το πέρας αυτών των δύο πρώτων φάσεων της επιχείρησης «Πυρσός» όλα ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή της τρίτης και τελευταίας φάσης, με την οποία πιστευόταν ότι θα δινόταν το τελειωτικό χτύπημα κατά του ΔΣΕ. Το σχέδιο επιχειρήσεων του ΓΕΣ προέβλεπε ότι σε πρώτο χρόνο έπρεπε να καταληφθεί ο βόρειος Γράμμος, με παράλληλη παρενόχληση του ΔΣΕ στον νότιο Γράμμο, ενώ θα απαγορευόταν η διαφυγή των ανταρτών νοτίως του Σαρανταπόρου προς την περιοχή της νότιας Πίνδου.

Σε δεύτερο χρόνο οι δυνάμεις του ΕΣ θα εξασφάλιζαν την κατοχή του βόρειου Γράμμου, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της νότιας περιοχής του ορεινού όγκου. Σε τρίτο χρόνο ο ΕΣ έπρεπε να εξασφαλίσει το σύνολο του Γράμμου, να αποκαταστήσει την ακεραιότητα του εθνικού εδάφους και να προβεί στη συστηματική εκκαθάριση του δασωμένου και δυσπρόσιτου ορεινού όγκου του Γράμμου από υπολείμματα ανταρτικών δυνάμεων. Η ηγεσία του ΓΕΣ πίστευε -σωστά όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια- ότι με αυτό το σχέδιο θα έσπαγε η διάταξη των ανταρτικών δυνάμεων στο κέντρο, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να εξαναγκαστούν να εμπλακούν σε μάχες φθοράς και να συγκεντρώσουν εκεί το σύνολο των εφεδρειών τους, γεγονός που θα επέτρεπε την αποτελεσματικότερη δράση του πυροβολικού.

Από πλευράς ΔΣΕ, έτσι όπως είχε εξελιχθεί η κατάσταση, «νίκη» θα ήταν η απόκρουση των δυνάμεων του ΕΣ και η πρόκληση μεγάλων απωλειών σε αυτόν, ώστε στο τέλος να αναγκαστεί η ηγεσία του-ακριβώς λόγω των μεγάλων απωλειών-να διατάξει τη διακοπή των επιχειρήσεων. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στον ΔΣΕ και κατ' επέκταση στο ΚΚΕ να διατηρήσει τις θέσεις του στην περιοχή, ευελπιστώντας για κάτι καλύτερο στο μέλλον, που δεν θα ήταν άλλο από τη διεθνή αναγνώριση της ανεξαρτησίας της περιοχής από τη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες.

Το πόσο ουτοπική ήταν η επίτευξη αυτών των στόχων είναι πασιφανές. Οι προοπτικές για τον καταπονημένο ΔΣΕ διαγράφονταν ζοφερές. Αυτό δεν απέτρεψε τον Ζαχαριάδη από το ακόλουθο διάγγελμα: «Ο εχθρός συγκεντρώνεται στον Γράμμο για μια αποφασιστική αναμέτρηση. Στον Γράμμο έχουμε όλες τις δυνατότητες να καταφέρουμε το θανάσιμο πλήγμα στον εχθρό. Έχουμε αρκετές δυνάμεις και μέσα. Πιο πλεονεκτικό έδαφος. Στον Γράμμο απέτυχε πάλι ο μοναρχοφασισμός. Στον Γράμμο φέτος του καταφέραμε σοβαρό πλήγμα. Στον Γράμμο από τις 2 μέχρι τις 8 Αυγούστου έσπασε τα μούτρα του. Έχουμε και την πείρα του Βίτσι και το σοβαρό μάτωμα που προκαλέσαμε στον εχθρό στο Βίτσι. Εδώ μπορούμε και πρέπει να θάψουμε τον μοναρχοφασισμό». Ξεχνούσε ο «σύντροφος» ότι σε αυτές τις κορυφές ο Ελληνικός Στρατός έγραψε ένδοξη ιστορία κατά το έπος του ΄40.

Από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου η επιχείρηση «Πυρσός Γ΄» «έβαλε φωτιά» στον Γράμμο. Μετά τις κατάλληλες προωθήσεις των μεραρχιών του ΕΣ στις 05.30 τις 25ης Αυγούστου εξαπολύθηκε η κύρια επίθεση. Προς το μεσημέρι, έφθασε η πληροφορία ότι είχε καταληφθεί το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Τσάρνο. Τότε ο Τσακαλώτος τσούγκρισε ένα ποτήρι κρασί με τον επιτελάρχη του υποστράτηγο Κετσέα φωνάζοντας: «Ζήτω το Έθνος!». Οι δυνάμεις βεβαίως του Εθνικού Στρατού αντιμετώπισαν και πολύ σοβαρές δυσκολίες από τη μορφολογία του εδάφους, την πληθώρα των ναρκοπεδίων, την καλά οργανωμένη αμυντική οχύρωση και την αποφασιστική άμυνα που αντέταξε ο ΔΣΕ. Όμως η επιμονή των ανδρών του ΕΣ και η αριθμητική τους υπεροχή δεν έδινε καμία πιθανότητα στους αντάρτες για αναχαίτιση. Στα πλαίσια αυτά οι επιτιθέμενοι ξεπέρασαν τις δυσκολίες και με τολμηρές ενέργειες πέτυχαν τους στόχους τους.

Κρίσιμη ημέρα της μάχης υπήρξε αναμφίβολα η 27η Αυγούστου. Τότε η 9ηΜεραρχία ολοκλήρωσε με επιτυχία τον ελιγμό που επιχείρησε, καταλαμβάνοντας τη διάβαση Πόρτα Οσμάν (η οποία μέχρι τότε αποτελούσε την πιο σημαντική δίοδο των ανταρτών με την Αλβανία) και εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό κάθε προσπάθεια διαφυγής τους προς τη γειτονική χώρα-μέχρι τότε απέμενε υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ μόνο η δευτερεύουσας σημασίας διάβαση του αυχένα της Μπάρας. Η ηγεσία των ανταρτών αντιλήφθηκε τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετώπιζε, δηλαδή αυτόν της παγίδευσης του συνόλου των δυνάμεων της. Αμέσως συνεδρίασε το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ και αποφάσισε την διαφυγή του ΔΣΕ- μέσω Μπάρας-στην Αλβανία, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε (όχι για το σύνολο των δυνάμεων) κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. 40.000 περίπου αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού κατέφυγαν στις Ανατολικές χώρες.

Το βράδυ της 27ης Αυγούστου τμήματα της 9ηςΜεραρχίας άναψαν τεράστιες φωτιές κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων για να σημάνουν τη νίκη του Εθνικού Στρατού και την ουσιαστική έξοδο της πολύπαθης χώρας από την τρίχρονη δοκιμασία. Η επίσημη λήξη των εχθροπραξιών σημειώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1949 όταν ο Μήτσος Παρτσαλίδης πρόεδρος της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» μιλώντας σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» που έδρευε στη Σόφια ανακοίνωνε ότι «Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδας. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού. Μα ο ΔΣΕ δεν συντρίφθηκε. Παραμένει ισχυρός και με ακέραιες τις δυνάμεις του. Γελιούνται θανάσιμα όσοι φαντάζονται ότι δεν υπάρχει πια ΔΣΕ. Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Αυτό το οποίο δεν αναρωτήθηκε ο Παρτσαλίδης ήταν από πού προήλθε η «τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού».

Είναι σαφές ότι οι αναίτιες επιθέσεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις μη Εαμικές αντιστασιακές οργανώσεις ήδη από το 1943, η αιματοχυσία στην Πελοπόννησο το φθινόπωρο του 1944 και στην Αθήνα τον τραγικό Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το δράμα των χιλιάδων συλληφθέντων ανά την επικράτεια από τους αντάρτες, η συστράτευση με τους «Σλαβομακεδόνες», οι επιδρομές του ΔΣΕ σε χωριά και οι επιθέσεις στις πόλεις, την περίοδο 1946-49, οι οποίες συνοδεύονταν από ποικίλα έκτροπα, καθώς και το τραγικό παιδομάζωμα είχαν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση όλων των μη κομμουνιστικών δυνάμεων της χώρας.

Δυνάμεων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια στην κυριολεξία αλληλοσπαράζονταν (βλέπε βασιλικοί-βενιζελικοί). Τελικά το ΚΚΕ πέτυχε το ακατόρθωτο. Να τοποθετήσει στο ίδιο χαράκωμα απέναντί του από τον σκληροπυρηνικό βασιλικό μέχρι τον τροτσκιστή. Απορίες προκαλεί επίσης η τελευταία πρόταση του Παρτσαλίδη «Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Μάλλον λησμόνησε ότι γύρω στο 30% των μαχητών του ΔΣΕ («Σλαβομακεδόνες») μάχονταν για την απόσπαση της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό, υπό τις ευλογίες της ηγεσίας του ΚΚΕ φυσικά!

Η επιτυχής για τον Εθνικό Στρατό διεξαγωγή της επιχείρησης «Πυρσός Γ΄» σήμανε το ουσιαστικό τέλος των αντιανταρτικών επιχειρήσεων. Στην κατάληξη αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά οι παρακάτω παράγοντες:
Η ικανή και στιβαρή ηγεσία του ΕΣ, η οποία εκπόνησε και εφάρμοσε, χωρίς επεμβάσεις από πολιτικά πρόσωπα, το σχέδιο επιχειρήσεων. Το πολύ υψηλό ηθικό των στρατιωτών του ΕΣ, οι οποίοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο εχθρός ήταν εγκλωβισμένος και η πολυπόθητη νίκη ήταν πλέον πολύ κοντά.

Η άριστη εκπαίδευση, η αριθμητική υπεροχή (αν και αυτή πολλές φορές δεν έπαιζε κανένα ρόλο εξαιτίας των εξαιρετικά δυσπρόσιτων και άριστα οργανωμένων αμυντικών θέσεων των ανταρτών) και ο πλήρης εφοδιασμός με κάθε είδους υλικό των δυνάμεων του Ε.Σ. Ο αιφνιδιασμός των δυνάμεων του ΔΣΕ, κυρίως με τη διενέργεια του ελιγμού κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων από την 9η Μεραρχία. Τα σοβαρά εσωτερικά πολιτικά και στρατιωτικά προβλήματα που ελλόχευαν στους κόλπους του ΔΣΕ και του ΚΚΕ (προσπάθεια μετατροπής του αντάρτικου στρατού σε τακτικό. Απομάκρυνση του Μάρκου Βαφειάδη από τη στρατιωτική ηγεσία του ΔΣΕ. Ανάληψη της στρατιωτικής ηγεσίας από τον «άκαπνο» Νίκο Ζαχαριάδη. Κλείσιμο γιουγκοσλαβικών συνόρων. Διάσταση μεταξύ πολιτικών επιτρόπων του ΚΚΕ και μονίμων αξιωματικών του ΔΣΕ).

Σήμερα, 67 ακριβώς χρόνια μετά την λήξη της επιχείρησης «Πυρσός», οι εναπομείναντες βετεράνοι του ΕΣ νοιώθουν ηττημένοι και προδομένοι. Σταδιακά η πολιτεία, πιεζόμενη από την αριστερή παραφιλολογία και κυριαρχία, τους ξέχασε και τους αποκαθήλωσε από τη θέση που είχαν κερδίσει με το αίμα τους, δίπλα σε εκείνη των ηρώων του 1940 (πολλοί άλλωστε ήταν οι ίδιοι άνθρωποι). Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους δαιμονοποιήσει και να χαρακτηρίσει τα μνημόσυνα προς τιμήν των πεσόντων συμπολεμιστών τους ως «γιορτές μίσους». Φυσικά δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει έτσι τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα από τους βετεράνους του ΔΣΕ, υπό την αιγίδα του ΚΚΕ. Η προπαγάνδα τους είναι συνεχής και διαστρεβλώνουν την αλήθεια με θράσος, πάντα με τη βοήθεια της προδοτικής «δεξιάς». Πόσοι γνωρίζουν ότι, το 1989 η ΝΔ και ο Σαμαράς με το υπ΄αριθμόν 204 ΦΕΚ άλλαξαν τους όρους "Συμμορίτες" σε "Δημοκρατικό Στρατό" και "Συμμοριτοπόλεμο" σε "Εμφύλιο";

Ποιος μπορεί επίσης να ξεχάσει το έγκλημα που συνιστά τη μεγαλύτερη ντροπή, το μεγαλύτερο αίσχος του Συμμοριτοπολέμου, το ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ; 28.000 παιδιά άρπαξαν με τη βία οι Συμμορίτες από τις αγκαλιές των μανάδων τους, ως άλλοι τούρκοι Κατακτητές, και τα έστειλαν στις Κομμουνιστικές χώρες, στην Αλβανία, στη Γιουγκοσλαβία, στη Βουλγαρία «για να σωθούν, να προστατευθούν». Από ποιον να «σωθούν»; Από τους ίδιους τους γονείς; Είχαν στο νου τους να φτιάξουν νέο στρατό γενιτσάρων, που θα στρεφόταν ενάντια στην ίδια του την Πατρίδα.

Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι΄αυτούς που έπεσαν στη μάχη αυτή της Ελευθερίας. Την αγάπη της ζωής τη θεμελιώνει της Ελευθερίας η αγάπη. «Οι Μαραθώνες γεννούν τους Παρθενώνες», έλεγε ο Κωστής Παλαμάς. «Στα τρεις χιλιάδες χρόνια εξέλιξης της ανθρωπότητας αποδείχθηκε δύσκολο να γεννηθούν νέοι Παρθενώνες. Η επανάληψη όμως των νέων Μαραθώνων διατηρεί ζωντανή την ελπίδα ότι θα έλθει κάποτε και η ώρα των νέων Παρθενώνων».

Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης: Αθάνατος!

2017-05-23T10:38:00.000+03:00

Ημέρα Τρίτη, 23 Μαΐου του έτους 2006. Στις 12.06 το μεσημέρι, δύο μαχητικά F16C block 52+ της 115 Π.Μ. στη Σούδα, λαμβάνουν διαταγή από το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων να απογειωθούν και να κατευθυνθούν στην περιοχή της Καρπάθου, προς αναγνώριση τουρκικού σχηματισμού αεροσκαφών.

Την ώρα κατά την οποία απογειώνονται τα δύο αεροσκάφη της Πολεμικής μας Αεροπορίας, με Νο1 τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη και Νο2 τον Υποσμηναγό Πρόδρομο Κολτσίκογλου, ο τουρκικός σχηματισμός βρίσκεται 40 ναυτικά μίλια βόρεια-βορειοανατολικά της Ρόδου, εντός του FIR Αθηνών.

Στις 12.37, τα ελληνικά μαχητικά αποκτούν οπτική επαφή με τον εχθρό. Ο τουρκικός σχηματισμός αεροσκαφών, αποτελείται από:
• Ένα αεροσκάφος τακτικής αναγνώρισης RF-4E Phantom II της 113 Μοίρας “Isik” (“Φως”) που εδρεύει στην 1η Βάση Αεριωθουμένων (1st AJU) στο Εσκισεχίρ
• Δύο μαχητικά F16C της 192 Μοίρας με κωδικό κλήσης “Kaplan” (“Τίγρης”) της 9ης Βάσης Αεριωθουμένων (9th AJU) που εδρεύει στην αεροπορική βάση Μπαλικεσίρ.

Ο τουρκικός σχηματισμός είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Νταλαμάν, κοντά στην Αλικαρνασσό. Τα ραντάρ της Κρήτης είχαν από την προηγούμενη εντοπίσει τη μεταστάθμευση των συγκεκριμένων τουρκικών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση απέναντι από τη Ρόδο. Σκοπός της συγκεκριμένης αποστολής, ήταν η αεροφωτογράφηση της ανατολικής Κρήτης, όπου και είναι αναπτυγμένο το αντιαεροπορικό σύστημα S300 PMU1.

Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν από την τουρκική πολεμική αεροπορία σε μηνιαία βάση. Την ίδια χρονική στιγμή, σε απόσταση 10,5 ν.μ. βορειοανατολικά του Αιγαίου επιχειρούσε η τουρκική φρεγάτα F250 Muavenet τύπου Knox, η οποία διέθετε και ελικόπτερο τύπου ΑΒ-212.

Στις 12.40 σε απόσταση 8 ν.μ. ανατολικά της Καρπάθου, σε ύψος 27.000 ποδών και εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, ο Σμηναγός Ηλιάκης διαπιστώνει πως το αεροφωτογραφικό ακολουθείται σε απόσταση 7ν.μ. από δύο οπλισμένα μαχητικά. Το 3ο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής δίνει εντολή στον Ηλιάκη να προσεγγίσει, προκειμένου να διαπιστωθεί το είδος του ατρακτιδίου αναγνώρισης, το οποίο φέρει το αεροφωτογραφικό RF-4E. Αυτό πράττει ο Έλληνας πιλότος, γεγονός που αναγκάζει τους Τούρκους να προβούν σε επικίνδυνους ελιγμούς.

Ένα εκ των δύο τουρκικών μαχητικών εγκαταλείπει τον σχηματισμό. Το τουρκικό F16 με χειριστή τον Halil Ibrahim Ozdemir έρχεται πίσω από τον Ηλιάκη και τον εγκλωβίζει, ενώ το έτερο ελληνικό F16, παίρνει θέση πίσω από τον Τούρκο. Ο Τούρκος πιλότος καλεί τον Ηλιάκη να απομακρυνθεί, ο Έλληνας Σμηναγός όμως αρνείται.

Ο Τούρκος πιλότος μιλά συνθηματικά με τους δύο συμπατριώτες του και εξαπολύσει πύραυλο ΑΙΜ-9 Sidewinder ενώ και τα τρία τουρκικά αεροσκάφη σκορπίζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο πύραυλος πλήττει το αεροσκάφος του Ηλιάκη, το οποίο και εκρήγνυται. Ο Υποσμηναγός Κολτσίκογλου εξαπολύει πύραυλο κατά του τουρκικού μαχητικού που έχει πλήξει τον Ηλιάκη, πύραυλος που βρίσκει το ακροπτερύγιο του τουρκικού F16, καταρρίπτοντάς το. Παρά ταύτα, ο ελιγμός του τούρκου πιλότου, του έχει δώσει τα απαραίτητα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβει να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του, χρησιμοποιώντας το αυτόματο σύστημα εκτίναξης.

Η ελληνική κυβέρνηση, κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη, προβαίνει σε βεβιασμένες και τάχιστες επαφές με την τουρκική πλευρά, προκειμένου αφ’ ενός να αποτρέψει την περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης και αφ’ ετέρου να αποκρύψει την αλήθεια από τον Ελληνικό Λαό.

Η επίσημη εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης έρχεται με απύθμενη ψευτοδημοκρατική αυθάδεια να σπιλώσει την ηρωική θυσία του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη, στο ύψιστο καθήκον της προστασίας της Ελληνικής Πατρίδος: τα δύο αεροσκάφη (του Ηλιάκη και του Τούρκου δολοφόνου) συγκρούστηκαν ύστερα από λανθασμένο χειρισμό του Τούρκου πιλότου. Αδιάψευστοι μάρτυρες της ιστορικής πραγματικότητος, ο πιλότος πολιτικού αεροσκάφους των αιγυπτιακών αερογραμμών, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή και αντιλαμβάνεται δύο εκρήξεις, μια ισχυρή πρώτη και μια μικρότερη δεύτερη. Ακριβώς αυτά επιβεβαιώνει και ο υπό σημαία Παναμά καπετάνιος του φορτηγού πλοίου “Gas Century”, ο οποίος πλέει στην περιοχή, με κατεύθυνση τον Πειραιά. Το πλοίο αυτό είναι που θα περισυλλέξει τον σώο Τούρκο πιλότο. Μετά την τροπή των γεγονότων, το φορτηγό πλοίο αντί να πλεύσει προς Πειραιά, κινείται προς τη Μάλτα.

Είναι προφανές πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε τα πάντα προκειμένου να εξαφανίσει τους μάρτυρες εκείνους οι οποίοι θα κατέρριπταν την επίσημη εκδοχή του ατυχήματος…

Δέκα χρόνια μετά το μοιραίο βράδυ των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε απαρέγκλιτα τον ίδιο ακριβώς δρόμο, της δουλοπρέπειας και της υποταγής, του ψεύδους και της βεβήλωσης της μνήμης Ανδρών, οι οποίοι εκτέλεσαν το ύψιστο Χρέος προς το Έθνος, θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή.

Το 1996 ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με Σημίτη και Πάγκαλο. Το 2006 ήταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με Καραμανλή και Μπακογιάννη. Διαφορετικά πρόσωπα, όμως κοινό το πνεύμα της προδοσίας και της ήττας, με το οποίο διαποτίζουν εδώ και δεκαετίες τον Ελληνικό Λαό.

Απέναντι στο ψευτορωμαίικο των γραικύλων, στο μεταπολιτευτικό έκτρωμα των μυθοπλαστών της Αριστεράς και των ψοφοδεών και πατριδοκάπηλων της Δεξιάς, η δική μας Εθνικιστική Πατρίδα υψώνει στους γαλάζιους ουρανούς τα Πρότυπα και τις Ηρωικές μορφές ανδρών όπως ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης.

Κι αν οι απατεώνες της ψευτοδημοκρατίας που εξουσιάζουν, επιμένουν να ψεύδονται στο Λαό και να βεβηλώνουν τη μνήμη των Ηρώων για να περισώσουν το έκτρωμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές ορκιζόμαστε πως θα αποκαταστήσουμε την Αλήθεια.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΑΚΗΣ: Αθάνατος!

16 Δεκεμβρίου 1803: 60 Σουλιώτισσες χόρεψαν το χορό του Ζαλόγγου... Τιμή και δόξα!

2016-12-16T13:14:00.001+02:00

Το 1803, είναι η χρονιά της συντέλειας. Το Σούλι με τις τόσες θυσίες και τους ακόμη περισσότερους ηρωϊσμούς πέφτει. Το τραγούδι τώρα πια ένας θρήνος.
Ένας Ηπειρώτικος θρήνος ένα μοιρολόι που μέσα στη λιτότητά του τα λέει όλα. Τον πόνο της καταστροφής.

Την ανυποχώρητη κραυγή “Θάνατος ή λευτεριά”. Οι γυναίκες προτιμούν το Ζάλογγο, ο Σαμουήλ την ολοκαυτωματική ανατίναξη:

Ένα πουλάκι ξέβγαινε ψηλά από το Σούλι.
Παργιώτες το ρωτήσανε, Παργιώτες το ρωτάνε:
-“Πουλάκι πούθεν έρχεσαι, πουλί μου πού πηγαίνεις;”.
-“Από το Σούλι έρχομαι και στη Φραγκιά πηγαίνω”.
-“Πουλάκι πες μας τίποτε, κανά καλό μαντάτο”.
-“Αχ τι μαντάτο να σας πω, τι να σας μολογήσω;
Πήραν το Σούλι πήρανε, πήραν τον Αβαρίκον
πήραν την Κιάφα την κακή, επήραν και το Κούγκι
κι έκαψαν τον Καλόγερο με τέσσερις νομάτους”.

Oι ταγοί της παγκοσμιοποίησης με πρωτεργάτες τους συριζαίους και ουραγούς τους νεοδημοκράτες επιχειρούν να παρουσιάσουν ως μύθο τις Αλήθειες τις Ελληνικής Ιστορίας, με σκοπό την διαγραφή ή την παραποίηση της. Ας δούμε την απάντηση πέντε πραγματικών ιστορικών, σχετικά με το ζήτημα. Πέντε ιστορικών που υπήρξαν αυτόπτοι μάρτυρες των γεγονότων και ραπίζουν την παγκοσμιοποιητική προπαγάνδα.

α) Ιάκωβος Μπαρτόλντυ: Πρώσος περιηγητής και διπλωμάτης (καθόλου ευνοϊκός προς τους Έλληνες) που Βρισκόταν την εποχή εκείνη (1803-1804) στα Ιωάννινα.
Γράφει στο έργο του: «Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803 – 1804»:
«Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν».

β) Γουλιέλμος Μαρτίνος Ληκ: Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος, γράφει από πληροφορίες που συνέλεξε το 1805:
«Περίπου 100 οικογένειες είχαν... αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα».

γ) Χριστόφορος Περραιβός: Το 1815 δημοσιεύει την πρώτη αναφορά στο περιστατικό:
«τότε εγνώρισαν ο Κουτσιονίκας και ο Κίτσιο Μπότσαρης την συνηθισμένην αντιπληρωμήν όπου δίδει ο Βεζίρης εις τους πιστούς του προδότας, πλην η μετάνοια τότε ήτο ανωφελής. Άρχισαν μ΄ όλον τούτο και αντεμάχοντο μεγαλοψύχως, δεν είχαν όμως τα αναγκαία ν΄ αντισταθούν περισσότερον από δύο ημέρας. Αι γυναίκες δε κατά την δευτέραν ημέραν βλέπουσαι ταύτην τη κτηνώδη περίστασιν, εσυνάχθησαν έως εξήκοντα, επάνω εις έναν πετρώδη κρημνόν. Εκεί εσυμβουλεύθησαν και απεφάσισαν ότι καλύτερα να ριφθούν κάτω από τον κρημνόν διά να αποθάνουν, πάρεξ να παραδοθούν διά σκλάβες εις χείρας των Τούρκων. Όθεν αρπάξαντες με τας ιδίας των χείρας τα άκακα και τρυφερά βρέφη, τα έρριπτον κάτω εις τον κρημνόν. Έπειτα αι μητέρες πιάνοντας η μία με την άλλη τα χέρια τους άρχισαν και εχόρευαν, χορεύουσαι δε επηδούσαν ευχαρίστως μίαν κατόπιν της άλλης από τον κρημνόν. Μερικαί όμως δεν απέθανον, επειδή έπιπτον επάνω εις τα παιδία των και τους συντρόφους, των οποίων τα σώματα ήταν καρφωμένα πάνω εις τες μυτερές πέτρες του κρημνού».

δ) Φραγκίσκος Πουκεβίλ: Διέμεινε 10 χρόνια στην αυλή του Αλή Πασά. Το 1820 στο τρίτομο έργο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» αναφέρεται στο επεισόδιο:
«…τις γυναίκες τις γκρέμισαν από τα ύψη των βουνών στις αβύσσους του Αχέροντα, τα παιδιά πουλήθηκαν στα παζάρια.»
Τον επόμενο όμως χρόνο που εκδίδονται οι άλλοι τόμοι περιλαμβάνεται το γεγονός με περισσότερη λεπτομέρεια:
«Ηρωικό θάρρος εξήντα γυναικών, που κινδύνευαν να παραδοθούν στη σκλαβιά των Τούρκων. Ρίχνουν τα παιδιά τους πάνω στους πολιορκητές σαν να ήταν πέτρες έπειτα, πιάνοντας το τραγούδι του θανάτου και κρατώντας η μιά το χέρι της άλλης, ρίχτηκαν στο βάθος της αβύσσου, όπου τα κομματιασμένα πτώματα των παιδιών τους δεν άφηναν μερικές να συναντήσουν το Χάρο, όπως θα το ήθελαν.»

ε) Κλωντ Φωριέλ: Γάλλος Ιστορικός και ακαδημαϊκός δίνει παραστατικές λεπτομέρειες:
«..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι.
Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας».

Συγκλονιστική αρχαιολογική ανακάλυψη - Τον Πήλινο Στρατό του Πρώτου Αυτοκράτορα της Κίνας τον έφτιαξαν αρχαίοι Έλληνες

2016-10-12T11:15:00.004+03:00

- Αποκαλυπτικό δημοσίευμα του BBC για το πως κατασκευάστηκε ο Πήλινος Στρατός ανατρέπει όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα

- Ποιός Μάρκο Πόλο; Αρχαίοι Έλληνες έφτασαν μέχρι την Κίνα και έδειξαν στους ντόπιους πως να φτιάξουν τον Πήλινο Στρατό

- Κινέζοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν σύμφωνα με το BBC ότι αρχαίοι έλληνες τεχνίτες εκπαίδευαν τους κινέζους τον 3ο αιώνα π.Χ.

Συγκλονιστική αποκάλυψη! Η Κίνα και η Δύση είχαν έρθει κοντά 1.500 χρόνια πριν ο Μάρκο Πόλο φτάσει στην Κίνα σύμφωνα με νέα έρευνα. Και μάλιστα μια από τις σπουδαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις και από τις πιο εντυπωσιακές του κόσμου, ο Πήλινος Στρατός, φτιάχτηκε με την συνδρομή αρχαίων Ελλήνων!

Κινέζοι αρχαιολόγοι λένε ότι η έμπνευση για τον Πήλινο Στρατό που βρέθηκε στον τάφο του Πρώτου Αυτοκράτορα έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα! Λένε επίσης ότι αρχαίοι έλληνες τεχνίτες εκπαίδευαν τους κινέζους τον 3ο αιώνα π.Χ. Μέχρι σήμερα πιστευόταν ότι το ταξίδι του Μάρκο Πόλο τον 13ο αιώνα ήταν η πρώτη επαφή Ευρωπαίου με τον κινεζικό πολιτισμό.

«Τώρα έχουμε στοιχεία ότι υπήρξε στενή επαφή μεταξύ του Πρώτου Αυτοκράτορα της Κίνας και της Δύσης πριν το επίσημο άνοιγμα του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτό είναι πιο νωρίς απ' ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα», λέει ο επικεφαλής αρχαιολόγος Λι Χιουτζέν του Μουσείου του Αυτοκράτορα Κιν Σι Χουάνγκ.

Ξεχωριστή μελέτη δείχνει ότι ευρωπαϊκής προέλευσης μιτοχονδριακό DNA βρέθηκε σε περιοχές της επαρχίας Ξινγιάνγκ που σημαίνει ότι Δυτικοί κατοικούσαν και πέθαναν εκεί πριν και μετά την εποχή του Πρώτου Αυτοκράτορα.

Χωρικοί ήταν εκείνοι που ανακάλυψαν τα 8.000 πήλινα αγάλματα θαμμένα σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από τον τάφο του Πρώτου Αυτοκράτορα το 1974. Όμως μέχρι σήμερα δεν υπήρχε εξήγηση ούτε και παράδοση να συνδέει την κατασκευή αυτών των γιγαντιαίων αγαλμάτων.

Η εξήγηση που δίνει πλέον ο Δρ Χιουτζέν είναι ότι η επιρροή για την κατασκευή τους ήρθε εκτός Κίνας.

«Τώρα πιστεύουμε ότι ο Πήλινος Στρατός, οι Ακροβάτες και τα χάλκινα αγάλματα που βρέθηκαν στο σημείο έχουν την έμπνευσή τους στην αρχαία Ελλάδα», λέει με βεβαιότητα. Και ο καθηγητής Λούκας Νίκελ από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης λέει ότι τα αγάλματα με ακροβάτες του τσίρκου που βρέθηκαν πρόσφατα στον τάφο του Πρώτου Αυτοκράτορα υποστηρίζουν αυτή την θεωρία.

Πιστεύει ότι ο Πρώτος Αυτοκράτορας επηρεάστηκε από την άφιξη των ελληνικών αγαλμάτων στην Κεντρική Ασία έναν αιώνα μετά τον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος πέθανε το 323 π.Χ. «Φαντάζομαι ότι ένας έλληνας γλύπτης βρέθηκε εκεί και εκπαίδευσε τους ντόπιος», λέει.

12 Αυγούστου 2010: Το αίμα του Εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα ποτίζει την ελληνική γη της Βορείου Ηπείρου - ΑΘΑΝΑΤΟΣ

2016-08-12T12:48:00.002+03:00

Ήταν βράδυ της 12ης Αυγούστου του έτους 2010, όταν ο Βορειοηπειρώτης Αριστοτέλης Γκούμας παρέδωσε δια της Θυσίας μάθημα Τιμής και Εθνικής Αξιοπρέπειας στα χαμερπή ανθρωπάκια που εξουσιάζουν την Ελλάδα και τους Έλληνες: δολοφονήθηκε από θρασύδειλους Αλβανούς στην ιδιαίτερη Πατρίδα του, την Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου.

Το «έγκλημά» του, το οποίο δεν συγχώρησαν οι υπάνθρωποι δολοφόνοι του, ήταν ότι μιλούσε ελληνικά!

Ο Αριστοτέλης Γκούμας υπήρξε Γενναίος μέχρι το μαρτυρικό του τέλος. Οι δολοφόνοι του, οι οποίοι δεν αποκλείεται να έφαγαν ψωμί ως «οικονομικοί μετανάστες» στην Ελλάδα, τον είχαν προειδοποιήσει: «βρωμοέλληνα, εδώ είναι Αλβανία, δεν θα μιλάς ελληνικά»! Δεν ήταν όμως ο Αριστοτέλης που μιλούσε, ήταν η υπόδουλη προαιώνια Ελληνική Πατρίδα που κραύγαζε για Λευτεριά δια στόματος Αριστοτέλη Γκούμα.

Οι Αλβανοί κατσαπλιάδες χτύπησαν ύπουλα, κατά την συνήθη αλβανική παράδοση: ακολούθησαν τον Αριστοτέλη που επέστρεφε στο σπίτι του, αλλά δεν είχαν -αν και ο Έλληνας ήταν μόνος- το θάρρος να αναμετρηθούν μαζί του. Επέλεξαν την μπαμπεσιά: δολοφονικό χτύπημα με αυτοκίνητο, το οποίο έπληξε πισώπλατα τον ηρωικό Βορειοηπειρώτη!

Το αλβανικό μίσος όμως δεν περιορίστηκε εκεί. Επέστρεψαν με κτηνώδη μανία για να περάσουν για δεύτερη φορά -δίκην χαριστικής βολής- πάνω από το πληγωμένο κορμί του Αριστοτέλη Γκούμα.

Η κηδεία του Εθνομάρτυρα, έγινε πάνδημη κραυγή απελπισίας του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού προς τη Μητέρα-Πατρίδα. Το αντεθνικό Κράτος των Αθηνών, έκλεισε προκλητικά τα αυτιά του. Η Φυλετική Ψυχή όμως άκουσε και η Εθνική Πίστη αναζωπυρώθηκε, διότι το Αίμα των Ηρώων, είναι ιερότερο από το μελάνι των σοφών και τις προσευχές των πιστών.

Η Χρυσή Αυγή Τιμά τον Εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα και απαντά στο αγωνιώδες εθνικό κάλεσμα για Λευτεριά ολάκερου του υπόδουλου Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού: Θα επιστρέψουν οι Στρατιώτες, θα κυματίσουν ξανά οι Σημαίες

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ!
Ευάγγελος Καρακώστας

Οι Μακεδόνες που ζουν στα Ιμαλάια σε υψόμετρο 2.200 μέτρων και δηλώνουν απόγονοι του Μ.Αλεξάνδρου (vid)

2016-07-04T21:51:00.003+03:00

Υπάρχουν Μακεδόνες που ζουν στα Ιμαλάια; H απάντηση είναι ναι. Μένουν απομονωμένοι σε υψόμετρο πάνω από 2.000 μέτρα, δηλώνουν απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και είναι πιστοί στον Δία. Από την Ελλάδα ζητούν υποστήριξη καθώς δεν θέλουν με τίποτα να υποκύψουν στο Πακιστάν και να εξισλαμιστούν. Ο ηγέτης τους, το όνομα του οποίου σημαίνει βασιλιάς των λιονταριών, μίλησε στο STAR.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ! Σαν σήμερα έπεσε ο υποσμηναγός Νικόλαος Σιαλμάς υπερασπιζόμενος τα Πάτρια εδάφη

2016-06-18T18:18:00.001+03:00

Ο θάνατος του υποσμηναγού Νίκου Σιαλμά το πρωί της 18ης Ιουνίου του 1992 συντάραξε ολόκληρο το πανελλήνιο και αποτέλεσε πρωτοσέλιδο αλλά και θέμα συζήτησης για αρκετό καιρό. Κυρίως γιατί ο υποσμηναγός που ανήκε στην 342 Μοίρα Παντός Καιρού της 114 Πτέρυγας Μάχης ήταν το πρώτο θύμα της καθημερινής τουρκικής προκλητικότητας και αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Πριν από τον Νίκο Σιαλμά βέβαια είχαν χάσει τη ζωή τους και αρκετοί άλλοι συνάδελφοί του στο πλαίσιο του ακήρυχτου αυτού πολέμου. Σε εκπαιδευτικές εξόδους όμως και όχι ενώ κυνηγούσαν τουρκικά μαχητικά. Στα χρόνια της δεκαετίας του ’90 και της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα ακολούθησαν και άλλοι. Έλληνες και Τούρκοι με τελευταίο τον Σμηναγό Κώστα Ηλιάκη το Μάιο του 2006. Η λίστα μεγαλώνει λοιπόν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Γυρνώντας 20 χρόνια πίσω στο περιστατικό που στοίχισε τη ζωή του υποσμηναγού Σιαλμά, να σημειώσουμε ότι για αρκετά χρόνια μετά την παραλαβή και ένταξη σε υπηρεσία του F-16 σε Ελλάδα και Τουρκία, αλλά και του Mirage 2000EGM στις τάξεις της δικής μας Πολεμικής Αεροπορίας, τα Mirage F1CG των 342 και 334 ΜΠΚ (Μοίρες Παντός Καιρού) συνέχισαν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στον τομέα της αναχαίτισης. Ο τελευταίος διοικητής της 342 Μοίρας που απέσυρε τον τύπο στο τέλος Ιουνίου του 2003 κος Ν. Ρέτσας σε συνέντευξη τότε είχε επισημάνει ότι είχαν αναπτυχθεί και εφαρμόστηκαν ειδικές-συγκεκριμένες τακτικές στις αναχαιτίσεις F-16 από Mirage F1CG. Oι οποίες απέδωσαν…

Ο υποσμηναγός Νίκος Σιαλμάς απογειώθηκε το πρωί της 18ης Ιουνίου 1992 από την 114 ΠΜ στην Τανάγρα μαζί με ένα δεύτερο Mirage F1CG ως νο. 2 του σχηματισμού που πήρε πορεία προς το βόρειο Αιγαίο. Σε περιοχή κοντά στον Άγιο Ευστράτιο, το ζευγάρι των ελληνικών μαχητικών πήρε επαφή με τουρκικά μαχητικά (δύο F-16) και ακολούθησε εμπλοκή. Ο Σιαλμάς κατόρθωσε να «πάρει την ουρά» (να βρεθεί στην ώρα έξι) ενός από τα δύο τουρκικά αεροπλάνα, παρότι διέθετε, τυπικά, υποδεέστερο αεροσκάφος.

Ο χειριστής του προσπαθώντας να αποφύγει τον εγκλωβισμό βύθισε μετά από μία σειρά ελιγμών από το επίπεδο των 6.000 ποδών περίπου. Προφανώς με στόχο να αναπτύξει ταχύτητα άμεσα και να κατορθώσει να διαφύγει.

Ο Σιαλμάς τον ακολούθησε στη βύθιση από την οποία όμως δεν κατάφερε να βγει ποτέ… Λέγεται ότι ο τούρκος χειριστής κατάφερε να σωθεί μόνο χάρη στο τεχνολογικά ανώτερο (συμβολογία HUD) πιλοτήριο, τις επιδόσεις και την ευελιξία του F-16. Ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα κατά τη βύθιση και κατόρθωσε να απαγκιστρώσει ακουμπώντας στην κυριολεξία στην επιφάνεια της θάλασσας…

Το ακροφύσιο του κινητήρα ήρθε σε επαφή με το νερό και το ρεύμα των καυσαερίων άνοιξε ένα τεράστιο λευκό αυλάκι! Εικάζεται ότι ο Σιαλμάς κατά την κάθοδο προς τη θάλασσα γύρισε να κοιτάξει πίσω του για χρονικό διάστημα ίσως και πιο μικρό του δευτερολέπτου. Για να βεβαιωθεί ότι δεν τον ακολουθούσε το δεύτερο τουρκικό F-16, ή για να εντοπίσει τη θέση του συναδέλφου του κατά πάγια τακτική. Το χρονικό αυτό διάστημα ίσως έκανε και τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Ή ίσως το γεγονός ότι είχε εστιάσει την προσοχή του στο τουρκικό μαχητικό… Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε, αλλά και να υποθέσουμε βέβαια ότι και το ίδιο το αεροπλάνο δεν τον βοήθησε όσο τον Τούρκο χειριστή το F-16.

Οπωσδήποτε, το ενδεχόμενο αποπροσανατολισμού δεν μπορεί να αποκλειστεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ιπτάμενοι των Μοιρών αναχαίτισης της Πολεμικής Αεροπορίας έχουν επισημάνει ότι κατά τη διάρκεια των ελιγμών στις εμπλοκές είναι πραγματικά δύσκολο υπό ορισμένες συνθήκες να ξεχωρίσει κανείς τη θάλασσα από τον ουρανό!

Μετά από ένα ατύχημα στις 10 Φεβρουαρίου του 1988, στο οποίο έχασε τη ζωή του ανθυποσμηναγός Κοντογιώργος Κωνσταντίνος κατά τη διάρκεια άσκησης εναέριας μάχης στην περιοχή του πεδίου βολής Άνδρου, τοποθετήθηκε σε όλα τα ελληνικά Mirage F1CG το σύστημα ΣΠΥ (Σύστημα Προειδοποίησης Ύψους). Ήταν εφεύρεση τεχνικού της ΠΑ και προειδοποιούσε ηχητικά και οπτικά τον ιπτάμενο όταν κατέβαινε κάτω από ένα προκαθορισμένο επίπεδο. Στο ύψος που πετούσε ο υποσμηναγός Σιαλμάς, το ΣΠΥ ή ήταν απενεργοποιημένο ή απλά το αγνόησε για να συνεχίσει την εμπλοκή…

Αυτά για την Ιστορία. Και κάτι τελευταίο αλλά οπωσδήποτε το πιο σημαντικό. Ο Νίκος Σιαλμάς και οι συνάδελφοί του στα Mirage F1 και τα F-4E δεν δίστασαν ούτε στιγμή να εμπλακούν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με τα τουρκικά F-16. Αδιαφορώντας για τις ανώτερες επιδόσεις του συγκεκριμένου αεροσκάφους και προσπαθώντας κάθε μέρα να εντοπίσουν αδύνατα σημεία και τρόπους αντιμετώπισης της νέας απειλής. Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που τότε και τώρα δεν έκαναν και δεν κάνουν πίσω και στο Νίκο Σιαλμά που στάθηκε παλικαρίσια μέχρι την τελευταία στιγμή, αποδίδουμε αυτό το μικρό αφιέρωμα ως ελάχιστον φόρο τιμής, αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης.

ΕΛΑΜ

Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης: Αθάνατος!

2016-05-23T10:20:00.005+03:00

Ημέρα Τρίτη, 23 Μαΐου του έτους 2006. Στις 12.06 το μεσημέρι, δύο μαχητικά F16C block 52+ της 115 Π.Μ. στη Σούδα, λαμβάνουν διαταγή από το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων να απογειωθούν και να κατευθυνθούν στην περιοχή της Καρπάθου, προς αναγνώριση τουρκικού σχηματισμού αεροσκαφών.

Την ώρα κατά την οποία απογειώνονται τα δύο αεροσκάφη της Πολεμικής μας Αεροπορίας, με Νο1 τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη και Νο2 τον Υποσμηναγό Πρόδρομο Κολτσίκογλου, ο τουρκικός σχηματισμός βρίσκεται 40 ναυτικά μίλια βόρεια-βορειοανατολικά της Ρόδου, εντός του FIR Αθηνών.

Στις 12.37, τα ελληνικά μαχητικά αποκτούν οπτική επαφή με τον εχθρό. Ο τουρκικός σχηματισμός αεροσκαφών, αποτελείται από:
• Ένα αεροσκάφος τακτικής αναγνώρισης RF-4E Phantom II της 113 Μοίρας “Isik” (“Φως”) που εδρεύει στην 1η Βάση Αεριωθουμένων (1st AJU) στο Εσκισεχίρ
• Δύο μαχητικά F16C της 192 Μοίρας με κωδικό κλήσης “Kaplan” (“Τίγρης”) της 9ης Βάσης Αεριωθουμένων (9th AJU) που εδρεύει στην αεροπορική βάση Μπαλικεσίρ.

Ο τουρκικός σχηματισμός είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Νταλαμάν, κοντά στην Αλικαρνασσό. Τα ραντάρ της Κρήτης είχαν από την προηγούμενη εντοπίσει τη μεταστάθμευση των συγκεκριμένων τουρκικών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση απέναντι από τη Ρόδο. Σκοπός της συγκεκριμένης αποστολής, ήταν η αεροφωτογράφηση της ανατολικής Κρήτης, όπου και είναι αναπτυγμένο το αντιαεροπορικό σύστημα S300 PMU1.

Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν από την τουρκική πολεμική αεροπορία σε μηνιαία βάση. Την ίδια χρονική στιγμή, σε απόσταση 10,5 ν.μ. βορειοανατολικά του Αιγαίου επιχειρούσε η τουρκική φρεγάτα F250 Muavenet τύπου Knox, η οποία διέθετε και ελικόπτερο τύπου ΑΒ-212.

Στις 12.40 σε απόσταση 8 ν.μ. ανατολικά της Καρπάθου, σε ύψος 27.000 ποδών και εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, ο Σμηναγός Ηλιάκης διαπιστώνει πως το αεροφωτογραφικό ακολουθείται σε απόσταση 7ν.μ. από δύο οπλισμένα μαχητικά. Το 3ο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής δίνει εντολή στον Ηλιάκη να προσεγγίσει, προκειμένου να διαπιστωθεί το είδος του ατρακτιδίου αναγνώρισης, το οποίο φέρει το αεροφωτογραφικό RF-4E. Αυτό πράττει ο Έλληνας πιλότος, γεγονός που αναγκάζει τους Τούρκους να προβούν σε επικίνδυνους ελιγμούς.

Ένα εκ των δύο τουρκικών μαχητικών εγκαταλείπει τον σχηματισμό. Το τουρκικό F16 με χειριστή τον Halil Ibrahim Ozdemir έρχεται πίσω από τον Ηλιάκη και τον εγκλωβίζει, ενώ το έτερο ελληνικό F16, παίρνει θέση πίσω από τον Τούρκο. Ο Τούρκος πιλότος καλεί τον Ηλιάκη να απομακρυνθεί, ο Έλληνας Σμηναγός όμως αρνείται.

Ο Τούρκος πιλότος μιλά συνθηματικά με τους δύο συμπατριώτες του και εξαπολύσει πύραυλο ΑΙΜ-9 Sidewinder ενώ και τα τρία τουρκικά αεροσκάφη σκορπίζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ο πύραυλος πλήττει το αεροσκάφος του Ηλιάκη, το οποίο και εκρήγνυται. Ο Υποσμηναγός Κολτσίκογλου εξαπολύει πύραυλο κατά του τουρκικού μαχητικού που έχει πλήξει τον Ηλιάκη, πύραυλος που βρίσκει το ακροπτερύγιο του τουρκικού F16, καταρρίπτοντάς το. Παρά ταύτα, ο ελιγμός του τούρκου πιλότου, του έχει δώσει τα απαραίτητα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβει να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του, χρησιμοποιώντας το αυτόματο σύστημα εκτίναξης.

Η ελληνική κυβέρνηση, κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη, προβαίνει σε βεβιασμένες και τάχιστες επαφές με την τουρκική πλευρά, προκειμένου αφ’ ενός να αποτρέψει την περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης και αφ’ ετέρου να αποκρύψει την αλήθεια από τον Ελληνικό Λαό.

Η επίσημη εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης έρχεται με απύθμενη ψευτοδημοκρατική αυθάδεια να σπιλώσει την ηρωική θυσία του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη, στο ύψιστο καθήκον της προστασίας της Ελληνικής Πατρίδος: τα δύο αεροσκάφη (του Ηλιάκη και του Τούρκου δολοφόνου) συγκρούστηκαν ύστερα από λανθασμένο χειρισμό του Τούρκου πιλότου. Αδιάψευστοι μάρτυρες της ιστορικής πραγματικότητος, ο πιλότος πολιτικού αεροσκάφους των αιγυπτιακών αερογραμμών, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή και αντιλαμβάνεται δύο εκρήξεις, μια ισχυρή πρώτη και μια μικρότερη δεύτερη.

Ακριβώς αυτά επιβεβαιώνει και ο υπό σημαία Παναμά καπετάνιος του φορτηγού πλοίου “Gas Century”, ο οποίος πλέει στην περιοχή, με κατεύθυνση τον Πειραιά. Το πλοίο αυτό είναι που θα περισυλλέξει τον σώο Τούρκο πιλότο. Μετά την τροπή των γεγονότων, το φορτηγό πλοίο αντί να πλεύσει προς Πειραιά, κινείται προς τη Μάλτα. Είναι προφανές πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε τα πάντα προκειμένου να εξαφανίσει τους μάρτυρες εκείνους οι οποίοι θα κατέρριπταν την επίσημη εκδοχή του ατυχήματος…

Δέκα χρόνια μετά το μοιραίο βράδυ των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε απαρέγκλιτα τον ίδιο ακριβώς δρόμο, της δουλοπρέπειας και της υποταγής, του ψεύδους και της βεβήλωσης της μνήμης Ανδρών, οι οποίοι εκτέλεσαν το ύψιστο Χρέος προς το Έθνος, θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή. Το 1996 ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με Σημίτη και Πάγκαλο.

Το 2006 ήταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με Καραμανλή και Μπακογιάννη. Διαφορετικά πρόσωπα, όμως κοινό το πνεύμα της προδοσίας και της ήττας, με το οποίο διαποτίζουν εδώ και δεκαετίες τον Ελληνικό Λαό.

Απέναντι στο ψευτορωμαίικο των γραικύλων, στο μεταπολιτευτικό έκτρωμα των μυθοπλαστών της Αριστεράς και των ψοφοδεών και πατριδοκάπηλων της Δεξιάς, η δική μας Εθνικιστική Πατρίδα υψώνει στους γαλάζιους ουρανούς τα Πρότυπα και τις Ηρωικές μορφές ανδρών όπως ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης.

Κι αν οι απατεώνες της ψευτοδημοκρατίας που εξουσιάζουν, επιμένουν να ψεύδονται στο Λαό και να βεβηλώνουν τη μνήμη των Ηρώων για να περισώσουν το έκτρωμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές ορκιζόμαστε πως θα αποκαταστήσουμε την Αλήθεια και θα εκπαιδεύσουμε τις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων, με ένα σύνθημα το οποίο θα χαραχτεί στις καρδιές τους: Το Αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει!

ΕΛΛΗΝΕΣ, μη λησμονήσετε ποτέ τον σπουδαίο αυτό άνδρα!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΑΚΗΣ: Αθάνατος!

ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ... ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΚΕ- ΓΚΕΣΤΑΠΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΙΑΝΤΟΥ...!!

2016-05-17T17:11:00.001+03:00

Οι.. κόκκινες ντουλάπες, έχουν πολλους σκελετους να ξεράσουν...

Πόπη Σουφλή

«Ύστερα από διαπραγματεύσεις με τη Γερμανική Διοίκηση καταλήξαμε μαζί της σε συμφωνίες που θα πρέπη στο μέλλον να τις εφαρμόσουμε πιστά γιατί αυτό επιβάλλουν τα κομματικά μας συμφέροντα.

Σύμφωνα μ αυτές κάθε «σαμποτάζ» ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια μας ενάντια οπλιτών ή βαθμοφόρων του Στρατού Κατοχής θα γίνεται υστέρα από σχετικές υποδείξεις του αρχηγού της Γκεστάπο.

Δόστε επομένως εντολή στις Αχτίδες να πάψουν στο εξής οι ξεκάρφωτες ενέργειες. Οπλισμός μας εξασφαλίστηκε αρκετός.

Σαν υπεύθυνο για τη δουλειά αυτή ή Γερμανική Διοίκηση όρισε τον Ταγματάρχη Όττο του Β' Γραφείου.

Ακόμα ανάλαβαν την υποχρέωση να μας ειδοποιούν για τα μπλόκα και τις συλλήψεις ώστε κανείς να μην υπάρχη κίνδυνος για τα μέλη της οργανώσεως μας. Παράλληλη υποχρέωση αναλάβαμε και μεις για την περίπτωση της αναχώρησης τους από την Ελλάδα. Κανένας δεν πρέπει να ενοχληθή.

ΑΘΗΝΑ 13/8/44

Ι. ΣΙΑΝΤΟΣ»

http://attikanea.blogspot.gr

ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ για την ανθρωπότητα και τις φυλές του κόσμου: ΕΛΛΗΝΙΚΟ DNA 3.000 ΕΤΩΝ ! (βίντεο)

2016-05-14T13:51:00.002+03:00

Η Καθηγήτρια Φυσικής Ανθρωπολογιας Χριστίνα Παπαγεωργοπουλου εξηγεί τα πάντα για το Αρχαιο DNA των Ελλήνων.

Πέρασαν 46.000- 59.000 χρόνια από τότε που ο σύγχρονος άνθρωπος εμφανίστηκε στον ελλαδικό χώρο, ωστόσο, χάρη στις αναλύσεις του DNA, έχουμε ακόμη πολλά να μάθουμε για την ταυτότητα των Ελλήνων.

Εντυπωσιακά στοιχεία αποκαλύπτουν μέρα με τη μέρα οι γενετικές έρευνες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και σε άλλα ευρωπαϊκά ιδρύματα, συμπληρώνοντας το παζλ για την καταγωγή των Ελλήνων. Τα πιο σύγχρονα επιστημονικά στοιχεία για τη γενετική σύσταση των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας παραθέτει στο βιβλίο του «Η γενετική ιστορία της Ελλάδας – Το DNA των Ελλήνων» ο ομότιμος καθηγητής Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, ο οποίος έχει αφιερώσει πολλά χρόνια στη συγκεκριμένη έρευνα.

Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που παρουσιάζει είναι ότι οι Έλληνες όχι μόνο δεν επηρεάστηκαν γενετικά από άλλους λαούς, αλλά αντίθετα μετέδωσαν το DNA τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη! Μάλιστα, το ελληνικό γενετικό υλικό «μοιάζει» πολύ με αυτό των Ιταλών (σ.σ. una fazza una razza), λιγότερο με των Γάλλων και με ένα ποσοστό των Ισπανών, όχι όμως και με των Τούρκων (σ.σ. προφανώς των αυθεντικών που ζουν στα βάθη της Ανατολίας με καταγωγή από την κινεζική επικράτεια και όχι αυτούς που ζουν στα παράλια και τον Πόντο και είναι ελληνογενείς), όπως θα περίμενε κανείς λόγω της τουρκικής κατοχής.

Εντυπωσιακό είναι ότι το DNA των σύγχρονων Ελλήνων δείχνει καταγωγή από τη Νεολιθική εποχή και άμεση συνέχεια με αυτό των αρχαίων Ελλήνων, χωρίς να έχει υποστεί ιδιαίτερες προσμείξεις και, επιπλέον, το ενδεχόμενο οι αρχαίοι Ελληνες να είχαν φτάσει στην… Αμερική αιώνες προτού ο Κολόμβος φιλήσει το χώμα των «Δυτικών Ινδιών» εξετάζεται σήμερα ως πολύ πιθανό από τους επιστήμονες.

Στο βιβλίο του, εκτός από την παράθεση δεδομένων, ο καταξιωμένος επιστήμονας συγκρίνει τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων με αντίστοιχα στοιχεία λαών της Βαλκανικής, της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. «Η DNA υπογραφή των Ελλήνων αντικατοπτρίζει, ακόμη και σήμερα, την εξάπλωση των αρχαίων Ελλήνων και αποδεικνύει τη συνέχεια των Ελλήνων στο χώρο και στο χρόνο», επισημαίνει στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής» ο κ. Τριανταφυλλίδης.

Οι εκπλήξεις της γενετικής
Οι νέες έρευνες, που βασίζονται στη μελέτη του DNA και όχι στις αναλύσεις αίματος όπως παλιότερα, οδηγούν σε πιο έγκυρα συμπεράσματα και αναμένεται να δώσουν νέες πληροφορίες για το γενετικό υλικό των Ελλήνων, εκτιμά ο κ. Τριανταφυλλίδης. «Το γεγονός ότι απέχουμε γενετικά από τους Σλάβους το είχαμε διαπιστώσει και παλιότερα, μελετώντας τις ομάδες αίματος. Πλέον έχουμε στοιχεία από 300.000 γονίδια και γενετικούς δείκτες για να αποδείξουμε ότι δεν ισχύουν, για παράδειγμα, ισχυρισμοί όπως ότι οι Ελληνες έχουν αφρικανική καταγωγή, όπως είχαν υποστηρίξει εσφαλμένα, τελικά, οι Σκοπιανοί», υπογραμμίζει ο καθηγητής.

Προσθέτει ότι με ενδιαφέρον αναμένονται και τα αποτελέσματα μελλοντικών μελετών. «Οι Σουηδοί επιστήμονες μελέτησαν οστά σε τάφους στη νότια Σουηδία και διαπίστωσαν ότι κάτοικοι των Μυκηνών είχαν φτάσει εκεί χιλιάδες χρόνια πριν, μεταφέροντας όχι μόνο πολιτιστικά αγαθά, αλλά και πλοία, καθώς και το γενετικό υλικό τους. Αυτό ξεφεύγει από όλα όσα ξέραμε ώς τώρα», αναφέρει ο κ. Τριανταφυλλίδης.

Νέους δρόμους, σύμφωνα με τον ίδιο, για τη διάγνωση και θεραπεία πολλών ασθενειών, ανοίγουν η αποκρυπτογράφηση του γενετικού κώδικα και η πρόσφατη ανακάλυψη ομάδας ερευνητών της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σιάτλ, με επικεφαλής τον καθηγητή Γενετικής Γιάννη Σταματογιαννόπουλο. «Η τελευταία ανακάλυψη αφορά ένα δεύτερο γενετικό κώδικα μέσα στο DNA, που περιέχει πρόσθετες πληροφορίες που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες διαβάζουν τον κανονικό κώδικα του DNA και εξηγούν τις μεταλλάξεις του από άποψη υγείας. Σήμερα, η πρόκληση είναι να βρούμε τις εφαρμογές στην Ιατρική, ώστε να γίνεται μοριακή διάγνωση για χιλιάδες ασθένειες. Πρέπει όμως να οριστούν με νόμο οι προδιαγραφές, όπως ισχύει διεθνώς», καταλήγει ο κ. Τριανταφυλλίδης.

Στο βιβλίο του, παντρεύει τη Γενετική με την Ιστορία, την Αρχαιολογία, τη Γλωσσολογία, την Ανθρωπολογία, την Παλαιοντολογία και τη Μυθολογία, δίνοντας επιστημονικές απαντήσεις σε ερωτήματα για την ταυτότητα και την καταγωγή των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας.
Το ελληνικό DNA μέσω Αξιού και Δούναβη

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα των πολυετών μελετών του γενετικού υλικού των Ελλήνων είναι ότι οι Έλληνες μετέφεραν τον πολιτισμό τους και το DNA τους στη Δυτική Ευρώπη, μέσω της κοιλάδας του Αξιού και κατόπιν του Δούναβη. Η μετακίνηση των εποίκων ξεκίνησε δηλαδή από τις περιοχές της Θεσσαλονίκης, της κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας.

«Συγκρίνοντας το DNA των κατοίκων της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου, με το DNA των κατοίκων της νότιας Ιταλίας, διαπιστώνεται ότι σε μεγάλο ποσοστό είναι ίδιο. Η γενετική συμβολή των Ελλήνων στη γενετική σύσταση των σημερινών κατοίκων της Σικελίας και της Νότιας Ιταλίας ανέρχεται στο 37,3% και 10%, αντίστοιχα. Είναι γνωστό ότι οι περιοχές της Μεγάλης Ελλάδας, στη νότια Ιταλία, αποτελούνται κυρίως από ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι το γενετικό αποτύπωμα εξακολουθεί να αποκαλύπτεται σήμερα, μετά από 2.500 χρόνια!», παρατηρεί ο κ. Τριανταφυλλίδης.

Οπως περιγράφει, οι επιστήμονες δίνουν μεγάλη σημασία στο γεγονός ότι μετά από δεκάδες έρευνες δεν ανακαλύφθηκε μογγολική προέλευση στο DNA των Ελλήνων. Εξηγεί ότι, παρά την τουρκική κατοχή στην Ελλάδα, δεν αποδεικνύεται, όπως αναμενόταν, κάποια σχέση στο DNA των δύο λαών.

Το ελληνικό DNA δεν έχει επηρεαστεί ούτε στο ελάχιστο, ενώ το ίδιο δεν ισχύει, για παράδειγμα, για τους σημερινούς Ισπανούς, οι οποίοι σε σημαντικό ποσοστό έχουν αραβική γενετική προέλευση.
Εκτός από τους Τούρκους, και οι Βούλγαροι, Σλάβοι της ΠΓΔΜ και Αλβανοί διαφέρουν στη γενετική τους σύσταση από τους Έλληνες.

Επιπλέον, τα γενετικά δεδομένα απορρίπτουν ως εσφαλμένη τη θεωρία του Φαλμεράυερ περί της καταγωγής των Ελλήνων, οι οποίοι αποδεικνύεται ότι ομαδοποιούνται γενετικά με ευρωπαϊκούς λαούς.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟΝ «ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», 12- 01- 2014
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑ ΛΙΤΟΥ

Το τελευταίο «καρφί» στο επιστημονικό «φέρετρο» του Φαλμεράυερ: Απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων οι σημερινοί Έλληνες

2016-04-02T12:54:00.001+03:00

Πέρασε αισίως η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας και ΧΡΟΝΙΑ μας ΠΟΛΛΑ. Για άλλη μία χρονιά υπέστημεν την αριστερή (ή μάλλον για να είμαστε ακριβέστατοι την αριστεροδεξιά) προπαγάνδα περί που μιλάει για ένα Ελληνικό Έθνος που «γεννήθηκε» τον 19ο αιώνα, ως αποτέλεσμα διάχυτων ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης και τα λοιπά.

Για άλλη μία χρονιά ήμασταν αναγκασμένοι να υποστούμε το κήρυγμα των αριστεροδεξιών πρεσβευτών της παγκοσμιοποίησης για τον Φαλμεράυερ και την «γραφικότητα» της Ιδέας ότι οι Έλληνες είναι απευθείας απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Σύμφωνα με την ψευδοθεωρία του Φαλμεράυερ, οι Έλληνες έχουν οριστικά εκλείψει, αφού αναμίχθηκαν χωρίς επιστροφή με Σλάβους, Αλβανούς και Τούρκους. Τους είναι παντελώς αδιάφορο ότι η θεωρία αυτή του Φαλμεράυερ έχει αποδειχτεί αντεπιστημονική και ψευδής από πλειάδα επιστημόνων, όλων των ειδικοτήτων. Τους είναι παντελώς αδιάφορο γιατί, όπως έλεγε και ο Λένιν, «αν η Αλήθεια δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την Αλήθεια». Ο Φαλμεράυερ παρότι ήταν τελείως αναρμόδιος ως περιηγητής, δημοσιογράφος και ιστορικός, η πολιτικά κατευθυνόμενη άποψη συνεχίζει να επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα.

Πέραν των σαφών απαντήσεων που έλαβε από Τιτάνες της σκέψης όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και την ατιμωτική απόρριψη της θεωρίας από την Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασικών Μελετών, ο Φαλμεράυερ συνάντησε σφοδρή κριτική από πολλούς επιστήμονες οι οποίοι είπαν ότι το έργο του ήταν οδηγούμενο από πολιτικά κίνητρα και φιλοδοξίες. Παρόλα αυτά οι εγχώριοι κήρυκες του αντεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης τον επικαλούνται συνεχώς και αδιαλείπτως. Τον επικαλούνται γιατί η θεωρία του ήταν η άψογος αφορμή - δικαιολογία για τον έμμισθο «αντιρατσισμό» τους, που προστάζει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική και πολυεθνική.

Η απάντηση του Παπαρρηγόπουλου στο έργο του «Περί εποικίσεως σλαυικών τινων φύλων είς την Πελοπόννησον», υπήρξε το ιστορικό σκέλος της αποδόμησης της θεωρίας του Φαλμεράυερ. Ο καθηγητής Αναστάσιος Γεωργιάδης-Λευκίας το 1843 παρουσίασε μία σειρά εθίμων που επιβιώνουν από την αρχαιότητα έως σήμερα, δίνοντας το λαογραφικό πλήγμα στην θεωρία του Φαλμεράυερ, ενώ η ίδια η Ελληνική Γλώσσα που έχει μικρότερες αλλαγές εντός 5000 ετών ζώσας ιστορίας, από όσες αλλαγές έχει η αγγλική εντός 500 ετών, αποτελεί την γλωσσολογική απάντηση στις ανιστόρητες θεωρίες που έχουν απήχηση μόνο στο περιβάλλον του αντεθνισμού, όπου συχνάζουν οι διάφορες Ρεπούσηδες, Δήμου, Τατσόπουλοι κλπ. Για του λόγου το αληθές σας παραθέτουμε ένα χρονολογικό φυλογενετικό δέντρο 87 Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, για του λόγου το αληθές.

Εκ των παραπάνω, μετρώντας κανείς απλώς τους κλάδους των σχετικών επιστημών, διαπιστώνει πως αυτό που θα αποτελούσε το οριστικό «καρφί» στο φέρετρο αυτής της θεωρίας θα ήταν μία συνολική γενετική μελέτη, που θα συγκέντρωνε τις διάφορες «σκόρπιες» γενετικές μελέτες, που κατά καιρούς γίνανε με επίκεντρο το DNA των Ελλήνων. Αυτό ακριβώς πραγματοποιεί το βιβλίο του Ομότιμου Καθηγητή Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη.

Ουδεμία σχέση των Ελλήνων με τους Σλάβους
Με βάση έρευνα του 1970 που διεξήχθη με βάση 88 γονίδια που καθορίζουν ομάδες αίματος και ένζυμα, οι γενετική απόσταση των Ελλήνων είναι μικρότερη με τους Ιταλούς, έπειτα με τους Αυστριακούς και τελευταία με τους Γιουγκοσλάβους. Το ίδιο αποτέλεσμα είχαν έρευνες που διενεργήθηκαν με βάση γονίδια που καθορίζουν λευκοκυτταρικά αντιγόνα. Συγκεκριμένα η μικρότερη γενετική απόσταση βρέθηκε ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ιταλούς, ενώ η μεγάλη γενετική απόσταση με τους Γιουγκοσλάβους έδειξε ότι δεν υπάρχει εμφανή επιμειξία ανάμεσά τους. Εντυπωσιακό δε είναι ότι οι Σλάβοι ερευνητές Rebala k. και Mikulich A. σε πρόσφατη εργασία τους, του 2007 διαπίστωσαν πολύ μικρές γενετικές αποστάσεις ανάμεσα σε Σλαβικούς λαούς όπως οι Σέρβοι, οι Βούλγαροι, οι Βόσνιοι και οι Σκοπιανοί, γεγονός που σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες έρευνες, αλλά και έρευνα με βάση τις συχνότητες απλών νουκλεοτιδικών δεικτών του χρωμοσώματος Υ, αποδεικνύει ότι οι Έλληνες έχουν μεγαλύτερη σχέση με πληθυσμούς της Κεντρικής Ευρώπης παρά με τους Σλάβους, γεγονός που αποκλείει την οποιαδήποτε ανάμειξη με Σλάβους.

Ουδεμία σχέση των Ελλήνων με τους Αλβανούς
Ο πληθυσμός των Αλβανών είναι χωρισμένος σε δύο κύριες πληθυσμιακές ομάδες, τους Γκέγκηδες στον Βορρά και τους Τόσκηδες στον Νότο. Πριν πούμε το οτιδήποτε να αναφέρουμε ότι οι Έλληνες ως γενετική σύσταση, ύστερα από πλήθος μελετών φαίνονται σχετικώς ομοιογενείς ως πάμμικτος πληθυσμός. Η ιστορία της εποικήσεως των Αλβανών στην Ελλάδα περιλαμβάνει συγκεκριμένες περιοχές συνεπώς δεν περιμένει κανείς να βρει «συγγένεια» μεταξύ Αλβανών και Κρητών. Το γεγονός ότι οι Έλληνες είναι σχετικώς ομοιογενείς δείχνει εξαρχής ότι δεν έχει υπάρξει επιμειξία με τους Αλβανούς.

Τα πράγματα, όμως, γίνονται χειρότερα για τους πρεσβευτές της παγκοσμιοποίησης, αφού οι γενετικές έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε Έλληνες και Αλβανούς. Αυτές οι γενετικές αποστάσεις που βεβαιώνονται τόσο από μελέτη μικροδορυφορικών γενετικών δεικτών του χρωμοσώματος Υ, όσο και από την συχνότητα αντιγόνων των γονιδίων HLA, φαίνονται να είναι μικρότερες στους Τόσκηδες, γεγονός που αποδεικνύει γενετική εισβολή των Ελλήνων στην Αλβανία και όχι το αντίθετο. Βέβαια, αυτό έχει να κάνει με εξαλβανισμένους Έλληνες περισσότερο, παρά με επιμειξίες, γεγονός που αποδίδεται στην παρουσία Ελληνισμού στην περιοχή και στις φρικαλεότητες που υπέστησαν οι Βορειοηπειρώτες, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι και σήμερα.

Ουδεμία σχέση με τους Τούρκους
Οι τούρκοι κατατάσσονται σε μία εντελώς διαφορετική φυλή, την μογγολική, που αποτελεί αυτή τη στιγμή το 30% περίπου των κατοίκων της Τουρκίας, με τους υπολοίπους να έχουν τουρκική συνείδηση, αλλά όχι τουρκική καταγωγή. Το γεγονός ότι οι Έλληνες κατατάσσονται φυλογενετικά στους Καυκάσιους (Λευκούς) Ευρωπαϊκούς Λαούς, οφείλει να αποκλείσει κάθε είδους συζήτηση περί αυτού. Πέραν αυτού, όμως, μελέτη κλασικών γενετικών δεικτών και απλοομάδων χρωμοσώματος Υ έδειξαν ότι οι τούρκοι διαφέρουν στην γενετική τους σύσταση από τους Έλληνες.

Απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων οι σημερινοί Έλληνες

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο καθηγητής Τριανταφυλλίδης, ύστερα από σχολιασμό δεκάδων μελετών "οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι πληθυσμιακών ομάδων που έζησαν σε αυτή τη γωνιά της ΝΑ Ευρώπης ήδη από την Παλαιολιθική εποχή και έχουν διατηρήσει την Ελληνική γλώσσα τουλάχιστον από την εποχή των Μυκηναίων έως σήμερα". Το γεγονός ότι η χαρακτηριστική των Ελλήνων υπόαπλοομάδα Ε-V13 του χρωμοσώματος Υ, δείχνει μία επέκταση στην Ευρώπη που συμφωνεί απολύτως με την εξάπλωση του Ελληνισμού στην λεκάνη της Μεσογείου, αποδεικνύει την φυλετική συνέχεια των Ελλήνων από την Αρχαιότητα έως και σήμερα.
Κώστας Αλεξανδράκης

Διαβάστε επίσης: Άλλη μία απόδειξη της αδιάψευστης φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων - ΒΙΝΤΕΟ

Σαν σήμερα η καταστροφή της Χίου απο τους Τούρκους – Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων που συγκλόνισε την Ευρώπη

2016-03-30T12:37:00.001+03:00

Τον Μάρτιο του 1822 η Χίος επαναστατεί, προκαλώντας την μήνη του Σουλτάνου. Το Σάββατο 11 Μαρτίου οι Έλληνες, αναγκάζουν τον Βαχήτ Πασά και τους Τούρκους του να κλειστούν στο κάστρο του, με την πολιορκία να μαίνεται επί μέρες, αφού οι Έλληνες κανονιοβολούν το κάστρο.

Στις 30 Μαρτίου του 1822 φτάνει στο νησί ο τουρκικός στόλος με ναύαρχο τον Καρά Αλή, αποτελούμενος από 46 πλοία και 7000 στρατιώτες. Λίγη ώρα μετά ενώνονται με τον Βαχήτ Πασά και τον στρατό του, ο οποίος εξέρχεται από το κάστρο. Οι ηγέτες των Ελλήνων αποχωρούν ατάκτως, λέγοντας το σύνθημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Ακολουθεί η ιστορία της σφαγής από την ιστοσελίδα της Ιστορίας της Χίου:
«Τη Μεγάλη Παρασκευή, 31 Μαρτίου 1822, καίγεται ο ναός της Τουρλωτής και δίνεται το σύνθημα στους Τούρκους για γενική αιματοχυσία και αποτέφρωση της πόλης. Από εκείνη τη μέρα και για 4 μήνες φτάνουν Τούρκοι κατάδικοι από τις απέναντι Τουρκικές ακτές με σκοπό το φόνο, τη λεηλασία και τα λάφυρα. Υπολογίζεται ότι κατέφθασαν 40.000 Τούρκοι άτακτοι αυτήν την περίοδο.

Ταυτόχρονα ο Βαχήτ Πασάς αναγγέλλει τη διαταγή του σουλτάνου να θανατώνονται βρέφη έως 3 ετών , αγόρια και άνδρες άνω των 12 ετών , γυναίκες άνω των 40 ετών , να αιχμαλωτίζονται κορίτσια και γυναίκες από 3 έως 40 ετών και αγόρια από 3 έως 12 ετών. Γλίτωναν μόνο όσοι ασπάζονταν το μωαμεθανισμό.

Οι περισσότεροι Χιώτες άρχισαν να μετακινούνται προς το εσωτερικό του νησιού για να σωθούν από το μένος των Τούρκων. Τα καταφύγια τους ήταν αρχικά οι Καρυές, το Αίπος, η Νέα Μονή, το μοναστήρι του Αγίου Μηνά και ο Άγιος Γεώργιος ο Συκούσης.

Στις 30 Μαρτίου 1822 και μετά από έντονο κανονιοβολισμό, ο Καρα-Αλής αποβίβασε στην ακτή 7.000 άνδρες και με τη συνδρομή της τουρκικής φρουράς κατέστειλε εύκολα και σύντομα την εξέγερση, εκμεταλλευόμενος τον κακό σχεδιασμό της και τις έριδες για την αρχηγία μεταξύ Μπουρνιά και Λογοθέτη. Στη συνέχεια πυρπόλησε όλα τα περίχωρα και την πρωτεύουσα του νησιού και επιδόθηκε σε ανήκουστες σφαγές.

Υπολογίζεται ότι από τους 117.000 χριστιανούς κατοίκους του νησιού, 42.000 σφαγιάστηκαν, 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη. Οι Τούρκοι έχασαν περίπου 600 άνδρες, ενώ αναφέρθηκαν και θύματα μεταξύ των Εβραίων, που διεκπεραιώθηκαν από τη Μικρασιατική ακτή στο νησί για να πλιατσικολογήσουν και επόπτευαν το δουλεμπόριο.

Το Μεγάλο Σάββατο, 1η Απριλίου 1822 καίγεται η Σχολή της Χίου, σφαγιάζονται σχεδόν όλοι, ακόμα και οι λεπροί. Ο Βαχήτ Πασάς είχε εκδώσει διαταγή ότι όσες γλώσσες και αυτιά του πήγαιναν, τόσα περισσότερα κέρδη θα είχαν.

Στις 2 Απριλίου 1822(Πάσχα) μπαίνουν οι Τούρκοι(15000 άνδρες) στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και σφαγιάζουν τους 3000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί. Στη συνέχεια πυρπολούν το μοναστήρι. Την ίδια μέρα το ίδιο γεγονός γίνεται και στη Νέα Μονή. Η κατάσταση γενικεύεται και σε άλλα χωριά της Χίου. Οι Σαμιώτες εγκατέλειψαν τη Χίο και έπλευσαν προς τα Ψαρά.

Την Τετάρτη 5 Απριλίου του 1822 βγάζει ανακοίνωση ο Καρά Αλής , πως όσοι Χιώτες παραδώσουν τα όπλα τους και επιστρέψουν στην πόλη , θα αφεθούν ελεύθεροι(αμνηστία). Μάλιστα εξασφάλισαν οι Τούρκοι και επιστολή του φυλακισμένου Μητροπολίτη και των Δημογερόντων , η οποία ανέφερε τις ειλικρινές προθέσεις των Τούρκων.

Οι πρόξενοι της Αγγλίας , της Αυστρίας και της Γαλλίας ανέλαβαν να μεταφέρουν την πρόταση στους Χιώτες και να τους πείσουν. Οι Χιώτες εμπιστεύθηκαν τους πρόξενους και άρχισαν να επιστρέφουν και να παραδίδουν τα όπλα τους. Βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, οι Τούρκοι αθέτησαν το λόγο τους και άρχισαν να σφάζουν όσους κατέβαιναν στην πόλη. Η μεγάλη σφαγή συνεχίστηκε και στην κεντρική Χίο(Βροντάδο , Πιτυός, Θυμιανά και μετά Βορειόχωρα).

Στο ακρωτήρι του Κάβο Μελανιός, απέναντι από τα Ψαρά βρήκαν καταφύγιο περίπου 10.000 Χιώτες και περίμεναν τα ψαριανά πλοία να τους μεταφέρουν στα Ψαρά. Δυστυχώς όμως η μεγάλη θαλασσοταραχή τους στάθηκε εμπόδιο και σφαγιάσθηκαν σχεδόν όλοι από τους Τούρκους με απερίγραπτη λύσσα. Ήταν τόσο πολύ το αίμα των αθώων, που η θάλασσα «μελάνιασε» γύρω από τον κάβο και την παραλία.»

Η σφαγή της Χίου συγκλόνισε όλο τον τότε δυτικό κόσμο, αποδεικνύοντας την βαρβαρότητα των Τούρκων.

Από τους κατοίκους της Χίου ελάχιστοι γλίτωσαν αφού ο απολογισμός της βαρβαρότητας ήταν περίπου σαράντα χιλιάδες νεκροί, περίπου πενήντα χιλιάδες αιχμάλωτοι που πουλήθηκαν στο δουλεμπόριο από τους Εβραίους που είχαν έρθει στην περιοχή για να πλιατσικολογήσουν και να στήσουν το δουλεμπόριο και οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να πετάξουν τα πτώματα στην θάλασσα και να ασχημονήσουν σε αυτά, όπως περιγράφει ο αγωνιστής του 1821, γραμματεύς του Κανάρη και μετέπειτα βουλευτής Σύρου Ανδρέας Μάμουκας και περιλαμβάνεται στο «Χιακόν Αρχείον» που επιμελήθει ο Ι. Βλαχογιάννης, από το οποίο παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα:
«Τών Εβραίων των πρό χρόνων ευρισκομένων επάνω εις τήν Χίον η μανία ήτον απερίγραπτος. Η επιθυμία ήν είχον άκούοντες και βλέποντες τάς καθ' ήμέραν σφαγάς των Χριστιανών ήτον αχόρταστος, και ηύχοντο να μην ήθελε διασωθή κανείς, όταν έβλεπον μερικούς Χριστιανούς βαλμένους εις την σκοτεινήν φυλακήν, από την οποίαν ήλπίζετο να γλυτώσουν η κατά των ενεχύρων της χώρας οργή των ούτε διά στόματος είνε δυνατόν να έκφρασθή, ούτε διά γράμματος να έξηγηθή, και μάλιστα κατά του Ίερού Μητροπολίτου ηύχοντο να τοις παραδοθή από την διοίκησιν ζωντανός, διά να τον μεταχειρισθούν καθώς ήθελον εκείνοι, ως ουχί μίαν η δύο φοραίς, αλλά καθ' ήμέραν τους άκουα να λέγουν. Η φαντασία σου λοιπόν άς κρίνη με ποίον τρόπον έμεταχειρίσθησαν τα των αθώων εκείνων νεκρά σώματα, όταν τοις έσυγχωρήθη από την διοίκησιν να τα κατεβάσουν από την άγχόνην, άλλα την ιδίαν έκείνην ήμέραν και άλλα την έρχομένην. Ούτ' εγώ ο ίδιος όπου έγινα αυτόπτης να σ' εκφρασθώ κατ'άξίαν {δεν} δύνομαι. Δεν είναι ούτε θαύμα, ούτε υπερβολή, όπως αν το φρόνησης. Διότι εάν τον ίδιον Κύριον της δόξης έσταύρωσαν, πόσον περισσοτέραν σκληρότητα έπρεπε να δείξωσιν εις τους αυτόν σεβόμενους, και μάλιστα εις ανθρώπους ενός έθνους, από το όποιον δεν άπελάμβανον παρ' ύβρεις και ονείδη πάσας τάς ημέρας, ως είναι και μεμισημένον γένος εις όλον τον κόσμον εις ανθρώπους, λέγω, κατά των οποίων πρίν συλληφθή είναι προσεκολλημένον έμφύτως το άσπονδον μίσος του. Κρίνε σύ με ποίαν σκληρότητα έτραβήχθησαν γυμνά διά να ριφθώσιν εις την θάλασαν, άμοιρα της συμπαθέστατης εις την ανθρωπότητα ταφής και των θρησκευτικών εθίμων. Ώς και οι είς τους οποίους έσώζετο όλίγη συμπάθεια Τούρκοι τα έσυμπόνεσαν, διότι οι έκ του κοινού των λαού, είς όσους δεν υπήρχε το της φύσεως συμπαθητικόν, άλλ' η κτηνώδης εκδικητική μανία, άφησαν έπί ημέρας ύστερον κρεμάμενα είς έν των εκεί πλησίον της Καινούριας βρύσεως δένδρων σώματα τινα από τα των ιδίων ενεχύρων, ενώ τα λοιπά είχον συγχωρήσει είς τους καταράτους Εβραίους να τα κατεβάσωσι και τα ρίψωσιν εις την θάλασσαν. Ουδέ ούτω δε κρεμάμενα γυμνά έκαμψαν την σκληρότητα των, επειδή ενώ παραπορεύομενοι έβλασφήμουν την θείαν πίστιν και έσατύριζον τον χριστιανισμόν δεν έλειψαν και νά τα κατακομματιάσουν ώς κρέας έν μακέλλω».

Η σφαγή της Χίου ενέπνευσε τον Ευγένιο Ντελακρουά να ζωγραφίσει τον ομώνυμο πίνακα που είναι στην κορυφή του παρόντος άρθρου και τον Βίκτωρ Ουγκώ να γράψει το ποίημα «Το Ελληνόπουλο», το οποίο δημοσιεύουμε σε μετάφραση του Κωστή Παλαμά:

Το Ελληνόπουλο (1828)

Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τα' όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ' αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ' τα νερά.
Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ' την αφάνταστη φθορά.

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ' ήθελες τάχα να 'χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν' αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ` το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ' το δεντρί
που μεσ' στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κ' έν' άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, Δεν σώνει
μεσ' απ' τον ίσκιο του να βγει;

Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ' όλα τα αγαθά
τούτα; Πες. Τα` άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
-Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Νά.

1821 - Τα πρόσωπα της Επαναστάσεως

2016-03-25T19:42:00.001+02:00

Αδιαμφισβήτητα η φλόγα της ελευθερίας κορώνει και συντηρείται χάρη στην αρειμάνια, την ηρωική και αυτοθυσιαστική προσωπικότητα των πολεμιστών που αποτέλεσαν την μαγιά εκείνη, η οποία σήκωσε τα όπλα και διεκδίκησε το πολυτιμότερο αγαθό.

Το πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης που παρατηρεί οποιοσδήποτε τύχει να αναγνώσει είτε τις ιστορικές καταγραφές και μαρτυρίες είτε τα απομνημονεύματα πρωταγωνιστών της 9χρονης πάλης κατά των οθωμανών, είναι διάχυτο σε όλες τις εκφάνσεις του ηρωικού αγώνα, στις μάχες, στην κλεφτουριά, στις καλές και στις κακές στιγμές.

Προσεγγίζοντας το θέμα με σεβασμό και δέος, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι οι ήρωες του 1821 ήταν άνθρωποι που εμφορούνταν από συγκεκριμένες αξίες, είχαν γαλουχηθεί με συγκεκριμένα ιδανικά και όταν το Γένος τους χρειάστηκε, δεν δίστασαν να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της Επαναστάσεως. Θα πρέπει όμως να εντρυφήσει κανείς ενδελεχώς στα γεγονότα και θα γίνει αμέσως πασίδηλο ότι πέρα από οποιαδήποτε σκοπιμότητα επέδειξαν κάποιοι πολιτικάντηδες της εποχής, αυτοί που θυσιάστηκαν δεν ήταν ερασιθάνατοι, ούτε μεμψίμοιροι.

Άφησαν πίσω περιουσίες, με τις οποίες αποκτήθηκαν τα όπλα και τα πυρομαχικά του Αγώνα, άφησαν οικογένειες και πολλοί άφησαν και τον τρόπο ζωής τους. Δεν προτίμησαν δηλαδή να συμβιβαστούν και να παραμείνουν «αφέντες» των υποδούλων, αλλά ξεχύθηκαν με την ίδια ορμή όπως αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει.

Τόσο ο φτωχός Έλληνας όσο και ο προεστός και ο καραβοκύρης, έθεσαν εαυτόν στην υπηρεσία του Έθνους, εμποτίστηκαν από την πυρκαγιά της Απελευθέρωσης και πολέμησαν σαν να μην υπήρχε αύριο. Αυτοί οι συλλογισμοί είναι και η καλύτερη απάντηση προς όλους αυτούς που διεθνιστικά και ανθελληνικά προπαγανδίζουν πως ο ξεσηκωμός του Γένους ήταν «ταξική πάλη» χωρίς στοιχεία εθνικά ή πατριωτικά.

Το πρίσμα τους αποδεικνύεται λοιπόν συμπλεγματικό, ελλιπές, ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό και το μόνο που χρειάζεται είναι μια ματιά στην «σύνθεση» της επαναστατικής μαγιάς, για να πείσει και τον πιο διεστραμμένο ανθέλληνα για την καθολικότητα του χαρακτήρα της Εθνεγερσίας. Ο απλός Έλληνας μαζί με αυτόν που θα μπορούσε να θεωρηθεί πως έχει μια «ευνοϊκή» θέση έναντι των υπολοίπων, έδωσαν τα πάντα για την Ελευθερία. Αξίζει λοιπόν να δούμε κάποιες προσωπικότητες που ξεχώρισαν, χωρίς τη διάθεση να αδικήσουμε κανέναν, αρκεί πάντα να θυμόμαστε πως ο απλός επαναστάτης, ο άγνωστος Στρατιώτης, χαίρει και πρέπει να χαίρει της ίδιας τιμής και μνήμης.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ- «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»
Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί και χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί για τον θρυλικό γέρο του Μοριά, τον άνθρωπο που φυλακίστηκε τρεις φορές και κάθε φορά ήταν στην πρώτη γραμμή, ξεσηκώνοντας τους επαναστατημένους Έλληνες, εμφυσώντας τους κουράγιο και δίνοντας τους δύναμη να συνεχίσουν παρά τις αντίξοες συνθήκες, την ανεπάρκεια σε οπλισμό και πολεμοφόδια, την έλλειψη νερού και τροφής. Ο Κολοκοτρώνης από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για τις πολεμικές του ικανότητες και την ηγετική του φυσιογνωμία. Η δράση του απλώθηκε σταδιακά σ' όλη την Πελοπόννησο. Το 1802 είχε γίνει πλέον τόσο επικίνδυνος για τους οθωμανούς κατακτητές, ώστε ο βοεβόδας της Πάτρας πέτυχε να εκδοθεί σουλτανικό φιρμάνι που τον καταδίκαζε σε θάνατο και ανάθετε την εκτέλεση στους προεστούς, με την απειλή ότι αν δεν κατόρθωναν να τον σκοτώσουν θα εκτελούνταν οι ίδιοι. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Πρωταγωνίστησε σε πολλές μάχες, όπως στο Βαλτέτσι, στην άλωση της Τριπολιτσάς, στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Απολύτως λογικό ήταν λοιπόν να αναδειχτεί σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Τα απομνημονεύματά του αποτελούν φάρο γενναιότητας και καταδεικνύουν πολλά για πρόσωπα κα καταστάσεις της εποχής. Αξιοσημείωτες και ενδεικτικές του χαρακτήρα του είναι και οι ρήσεις που άφησε παρακαταθήκη:
« Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω».
« Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα».
«Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας».
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».
«Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως την γην μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ' ντο από τον νου σου».(από επιστολή του στον Ιμπραήμ)
«Οβριός κι αρματωμένος δεν γίνεται»

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ-«κουράγιο Νικήτα, Τούρκους σφάζεις»
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστός και ως Νικηταράς ή Τουρκοφάγος, ήταν εξέχουσα προσωπικότητα του Αγώνα. Το προσωνύμιο του το κέρδισε χάρη στην φονικότητά του καθώς με την έκρηξη της Επανάστασης, στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 12 - 13 Μαΐου 1821 ο Νικηταράς, που κρατούσε με 200 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 6.000 τούρκους και επειδή έπεσαν πολλοί τούρκοι από το χέρι του σ' εκείνη τη μάχη, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Διακρίθηκε και σε όλες τις μάχες που ακολούθησαν κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τρίπολης. Μέσα σε τέσσερις μόνο μήνες συμμετείχε σε περισσότερες από είκοσι μάχες και συμπλοκές γύρω από την Τριπολιτσά. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της μάχης στα Δερβενάκια άλλαξε τέσσερα σπαθιά, καθώς τα προηγούμενα τρία έσπασαν. Μετά το τέλος της σύγκρουσης χρειάστηκε ιατρική βοήθεια για να ξεκολλήσει το σπαθί από το χέρι του, καθώς είχε υποστεί βαριά αγκύλωση.

Αξίζει να προσέξει κανείς και το εξής. Όταν κουραζόταν στη μάχη έδινε θάρρος στον εαυτό του μονολογώντας: «κουράγιο Νικήτα, Τούρκους σφάζεις». Η ανιδιοτέλεια και η σεμνότητά του μαρτυρούνται τόσο από τη φράση που έλεγε ότι «Δεν πολεμούμε για λάφυρα» όσο και από το γεγονός ότι αμέσως μετά τη μάχη των Δερβενακίων ο Δημήτριος Υψηλάντης του δώρισε 2 ασημένιες πιστόλες, τις οποίες δεν κράτησε για τον εαυτό του αλλά τις πούλησε για να θρέψει την οικογένειά του. Τελικά φυλακίστηκε κι αυτός και όταν βγήκε από τη φυλακή το κράτος αντί να φροντίσει για την αποκατάστασή του, δίνοντάς του μια σύνταξη για να ζήσει, του παραχώρησε μια γωνιά για να ζητιανεύει, θέλοντας να τον ταπεινώσει και να τον εξευτελίσει, αυτόν τον μεγάλο ήρωα και αγωνιστή.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ- «Όταν θέλω γίνομαι άγγελος, και όταν θέλω πάλε γίνομαι διάβολος»
Θρυλικός και εξεχόντως αθυρόστομος, όπως όλοι μάλλον εκείνη την εποχή, γενναίος και ανδρειότατος στη μάχη. Άφησε εποχή για τις απαντήσεις του στις απαιτήσεις τον τούρκων να παραδοθεί. Σύρθηκε πολλάκις σε δίκες από την «πολιτική» εξουσία, διότι αρνούνταν να δεχτεί ότι οι άκαπνοι έγιναν εξουσιαστές. Χάθηκε πρόωρα και σύμφωνα με αρκετά στοιχεία από «φίλιο» βόλι στη μάχη του Φαλήρου(Αναλάτου), μια μάχη που ήθελαν να δώσουν οι άπειροι στα ελληνικά δεδομένα, αλλά παρόλα αυτά επικεφαλής λόρδος Κόχραν και στρατηγός Τσώρτς.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ- «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω»
Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά. Έχοντας λάβει την άδεια του βοεβόδα της Λιβαδειάς Χασάν Αγά, κατορθώνει να στρατολογήσει 5.000 χωρικούς, με πρόσχημα την απόκρουση του Ανδρούτσου. Στις 30 Μαρτίου, η Λιβαδειά πέφτει στα χέρια των επαναστατών και στη συνέχεια ο Διάκος οργανώνει την κατάληψη της Αταλάντης και της Θήβας, ενώ λίγο αργότερα κυριεύει το ισχυρό φρούριο της Μπουδουνίτσας (Μενδενίτσας). Οι οθωμανοί ενοχλούνται από τον ξεσηκωμό των ραγιάδων και διατάσσουν τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ να καταστείλουν την Επανάσταση, τόσο στη Ρούμελη, όσο και στην Πελοπόννησο. Στις 17 Απριλίου οι δυο πασάδες με 8.000 άνδρες στρατοπεδεύουν στο Λιανοκλάδι. Το πρωί της 23ης Απριλίου οι τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα ενώ ο Διάκος υπερασπίζεται με ελάχιστους πολεμιστές το γεφύρι της Αλαμάνας. Μάχεται ηρωικά, τραυματίζεται και τελικά συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στη Λαμία. Οι οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους, να τουρκέψει. Ο Διάκος προτιμάει τον θάνατο και υπερήφανα αρνείται: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω». Επιβάλλεται ως ποινή ο θάνατος διά ανασκολοπισμού και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:
Για ιδές καιρό που διάλεξε
ο χάρος να με πάρει
τώρα π' ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι
Ο μαρτυρικός θάνατος του πέρα από το γεγονός ότι συγκλόνισε τους συναγωνιστές του, τους χαλύβδωσε ακόμη περισσότερο το φρόνημα και τους έκανε να θέλουν να πολεμήσουν ακόμη πιο σκληρά, με περισσότερη αυταπάρνηση.

ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ- η καραβοκύρισσα της Επανάστασης
Η Μπουμπουλίνα ήταν η μοναδική γυναίκα που έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, κατάφερε να αγοράσει μυστικά όπλα και πολεμοφόδια από τα ξένα λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε στο σπίτι της, ενώ κατασκεύασε και μια πολεμική ναυαρχίδα τον Αγαμέμνονα, με την οποία, μαζί με τα υπόλοιπα πλοία της περικύκλωσε και απέκλεισε πολλά τουρκικά οχυρά.
Σχημάτισε δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τους οποίους αποκαλούσε χαρακτηριστικά «γενναία μου παλικάρια». Όλα τα πλοία, τα πληρώματα και οι πολεμιστές, εξοπλίστηκαν και συντηρούνταν από την περιουσία της με αποτέλεσμα στα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης να ξοδέψει όλη της την περιουσία, για τους σκοπούς του Αγώνα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Χωρίς αμφιβολία ο μακρύς κατάλογος των ηρώων, τα κατορθώματά τους και οι ανδραγαθίες τους δίνουν την δυνατότητα σε εμάς τους απογόνους να αναλογιστούμε με περηφάνια τους ένδοξους προγόνους μας, να ψηλαφήσουμε τα κατορθώματά τους, να διδαχτούμε από την γενναιότητα και το ήθος τους, αλλά παράλληλα να παραδειγματιστούμε και να αντιληφθούμε πως αυτοί οι άνθρωποι προσέλαβαν την ηρωική τους διάσταση, κέρδισαν την υστεροφημία τους και άφησαν αξεπέραστη φήμη στους αιώνες επειδή το επέλεξαν. Επειδή οι συνθήκες στις οποίες έζησαν τους έδιναν δύο επιλογές: να υποταχθούν και να έχουν μια ζωή γεμάτη ταπείνωση και υποδούλωση ή να αντισταθούν, να επαναστατήσουν, να καινοτομήσουν και να ζουν ελεύθεροι για πάντα στα δημοτικά τραγούδια, στις ιστορίες και στις αφηγήσεις. Τους στρώθηκαν λοιπόν δύο δρόμοι της αρετής και της κακίας, της περηφάνιας και της υποταγής. Και διάλεξαν τον δρόμο του Αγώνα, τον δύσκολο, κακοτράχαλο, επικίνδυνο δρόμο της θυσίας. Από απλοί άνθρωποι έγιναν ήρωες όχι για τη φήμη, τα λάφυρα ή το κέρδος, μα για την Πατρίδα, την Ελευθερία, το Γένος.
ΑΜΕΣ Γ’ ΕΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ

Νικόλαος Λεμοντζής

Δείτε το ντοκιμαντέρ με τον ξεσηκωμό του Ελληνικού Έθνους το 1821! (βίντεο)

2016-03-25T12:13:00.003+02:00

Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες ! Τιμή και δόξα σε όλους τους … αγωνιστές του Γένους!

Χένρυ Κίσσινγκερ: Ο δολοφόνος του Έλληνισμου και όχι μόνο

2016-02-21T14:06:00.001+02:00

Ο Κίσινγκερ για τον Ελληνισμό είναι οι 10 πληγές του Φαραώ. Όποια πέτρα σηκώσεις, θα βρείς από κάτω τον Κίσσινγκερ…

Γεννήθηκε στη Γερμανία το 1923, και μεγάλωσε στη Ναζιστική Γερμανία από Εβραίους γονείς.
Προτού ξεσπάσει ο Β! Π.Π. μετανάστευσε στις Η.Π.Α. Εκεί σπούδασε. Μετά το Β! Π.Π. ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα φυσικά στο ΑμερικανοΕβραϊκό Χάρβαρντ, παράλληλα εργαζόταν σε διάφορες κυβερνητικές επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των ΗΠΑ. Στην Αμερική είναι γνωστός ως «ΓερμανοΕβραίος».

Από εκείνα τα χρόνια το Εβραϊκό στοιχείο των ΗΠΑ είχε κατορθώσει να διεισδύσει στο κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ.

Άν και Γερμανο-Εβραίος, υπήρξε ΥΠ.ΕΞ. των Κυβερνήσεων NIXON & FORD. Σήμερα σε ηλικία 93 ετών είναι σύμβουλος και ΥΠ.ΕΞ. της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας του Λόρδου-Βαρώνου ΡΟΤΣΙΛΝΤ.

Δυστυχώς παρά την μόρφωσή του, μισεί τον άνθρωπον, και θέλει τον αφανισμό του. Ο Γ! παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος είναι μέσα στα σχέδιά του. Θέλει τη καταστροφή του πλανήτη, διότι πιστεύει ότι μέσα από την καταστροφή, μπορεί να προέλθει η Παγκόσμια Σιωνιστική Εβραϊκή Αυτοκρατορία.

Βραβεύθηκε με το βραβείο NOBEL ειρήνης, εις επιβράβευση των πολεχαρών και μισάνθρωπων επιδόσεών του.

Μη ξεχνάτε ότι γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε μέσα σε ένα Ναζιστικό κλίμα, μέσα σε ένα Χιτλερικό καθεστώς, και ο ψυχολογικός κόσμος των παιδικών του χρόνων επέδρασαν στον ψυχισμό του, με απάνθρωπα ψυχολογικά αισθήματα.
Είναι μέλος των παγκόσμιων Σιωνιστικών Λεσχών & Στοών, π.χ. Λέσχη Bilderberg, Illuminati, Μασόνοι, Σιωνιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων, Παγκοσμιοποίηση, κ.λ.π. και ότι εχθρόν και αισχρόν για την ανθρωπότητα, εστί και λέγειν…

Όποια πέτρα σηκώσεις, θα βρείς από κάτω τον Κίσσινγκερ!
Προ ημερών επεσκέφθη τον Πούτιν στο Κρεμλίνο για συνομιλίες επί φλεγόντων θεμάτων παγκοσμίου ενδιαφέροντος, ως εκπρόσωπος της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας.
Οι πρόγονοι του Κίσινγκερ ήταν εχθροί της επαναστάσεως των Ελλήνων του 1821, ήθελαν τους Έλληνες σκλάβους των Τούρκων. Αυτοί δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, και άλλους ήρωες της επαναστάσεως!

Όλα τα απάνθρωπα σχέδια της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας του ΡΟΤΣΙΛΝΤ, δια την ανθρωπότητα, είναι έργα δικά του!
Εφαρμόζει πιστά επάνω στα άλλα Κράτη «τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Θέλει τα κράτη αποικίες και προτεκτοράτα της Σιωνιστικής Ν.Τ.Π. & Παγκοσμιοποίησης του προέδρου ΡΟΤΣΙΛΝΤ.
Η πολιτική του είναι το «Διαίρει και Βασίλευε».

Εφαρμόζει το «Δόγμα του Σοκ» επάνω σε Έθνη & Λαούς.
Οι πολιτικοί Ευρώπης/Αμερικής τελούν υπό τη δική του έγκριση. Οι εταιρείες εκδόσεως εκλογικών αποτελεσμάτων, και εταιρειών δημοσκοπήσεων, τελούν υπό τη δική του καθοδήγηση. Μην πιστεύετε τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, όλο τα ίδια και τα ίδια νούμερα, αρκεί να εκλεγούν πολιτικοί ορντινάντσες της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας!!!
Μην πιστεύετε τα εκλογικά αποτελέσματα, είναι όλα μαγειρεμένα από το δίδυμο Kissinger +Brezinsky.

Ο Κίσινγκερ δήλωσε για την Ελλάδα και τους Έλληνες,
«Ο Ελληνικός Λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε την Ιστορία, τη γλώσσα, τη θρησκεία, το πολιτισμό, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, (Κύπρο), στη Μέση Ανατολή, (Συρία), σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για εμάς, για την πολιτική της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης».

Ο Κίσσινγκερ αλλοίωσε τα ιστορικά μας δίκαια με την αναγνώριση της FYROM σαν Μακεδονία. Όλοι οι Ευρωπαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί, αποκαλούν τα Σκόπια «Μακεδονία».
Τη γλώσσα μας με τη βοήθεια των Σιωνιστών αριστερών, των ΜΜΕ, αλλά και των λαθρομεταναστών την τσάκισε.

Τη θρησκεία μας, με τη βοήθεια των Μουσουλμάνων Ισλαμιστών λαθρομεταναστών, την εξαφάνισαν.
Το πληθυσμό των Ελλήνων, με τους Μουσουλμάνους Άραβες λαθρομετανάστες, τον έκαναν μειονότητα.

Λαθρομετανάστες σημαίνει αλλαγή πληθυσμού της Ελλάδος!!
Το όμαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον, ομότροπον, των Ελλήνων, με τους λαθρομετανάστες τα εξάλειψεν ο Κίσινγκερ.

Γιαυτό σήμερα έχουμε κυβερνήτες Σημίτηδες-Σαμαράδες-Τούρκογλου-ΓΑΠ-Τσίπρες, Κυριάκους, κ.λ.π. πιόνια & μαριονέτες του ΡΟΤΣΙΛΝΤ και Κίσσινγκερ να μας κυβερνούν.
Τα «τσογλάνια»= (παιδιά για τα θελήματα) του Κίσσινγκερ, οι ΤΟΜΣΕΝ & ΝΤΑΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ θέλουν μείωση συντάξεων των Ελλήνων γερόντων, για να κερδίζουν περισσότερα οι Εβραίοι δανειστές, η σπείρα του ΡΟΤΣΙΛΝΤ, οι επονομαζόμενοι από τους δούλους πολιτικούς, «Θεσμοί».
Όλοι οι φόροι που πληρώνουμε πηγαίνουν στο αφεντικό του Κίσινγκερ, τον Λόρδο-Βαρώνο ΡΟΤΣΙΛΝΤ.

Ενώ ο Κίσινγκερ θέλει το θάνατο του Ελληνισμού, ο Γάλλος Πρόεδρος δηλώνει, «Η Ελλάδα είναι η Ιστορία μας, και ο Πολιτισμός μας»

Η δημιουργία του κράτους των Σκοπίων είναι έργο δικό του, θέλει να δώσει την Ελληνική Μακεδονία στους Σλάβους, διότι μισεί τον Μέγα Αλέξανδρο επειδή κάποτε στην Ιστορία είχε κατακτήσει το Ισραήλ.

Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας είναι έργο δικό του.
Ο βομβαρδισμός της Σερβίας είναι ΄εργο δικό του.
Το Κόσοβο είναι έργο δικό του.

Η καταστροφή της Κύπρου είναι έργο δικό του. Είναι μισέλλην!
Ο Κίσινγκερ ανέτρεψε και δολοφόνησε το Μακάριο (με καρδιακό επεισόδειο), τον οποίο αποκαλούσε Κάστρο της Μεσογείου.

Ο Κίσσινγκερ δολοφόνησε τον Πρόεδρο της Κύπρου Τάσο Παπαδόπουλο (με καρκίνο), για περάσουν τα σχέδιά του στην Κύπρο!
Ο Κίσινγκερ οδήγησε τους Τούρκους στη Κύπρο.

Η καταστροφή του μισού Αραβικού κόσμου, είναι έργο δικό του.
Η καταστροφή Ιράκ-Λιβύης-Συρίας είναι έργο δικό του.
Η δημιουργία του κράτους των ISIS –Τζιχαντιστών είναι έργο του Κίσσινγκερ.
Ο Κίσσινγκερ πιέζει τις υπόδουλες κυβερνήσεις, να χρηματοδοτούν τις Σιωνιστικές Μ.Κ.Ο. για να φροντίζουν τους λαθρομετανάστες, και όχι μόνον.

Το Μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα είναι έργο δικό του.

Οι Τούρκοι, σε απόλυτη συναίνεση με τον Κίσσινγκερ, εκμεταλλεύονται το προσφυγικό, ώστε να αποσπάσουν χρήματα από τους αφελείς Ευρωπαίους, για τα έξοδα των πολέμων που διεξάγουν σήμερα.

Ο Κίσσινγκερ διέταξε τον Εβραίο Σημίτη να υπερχρεώσει την Ελλάδα, και αυτός σαν δούλος των Σιωνιστών, το έπραξε.

Έλληνες!!! αφού δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, τιμωρήστε τον Εβραίο Σημίτη αυτοδικαίως όπου τον βρείτε, όπως και όλους τους προδότες πολιτικούς, στη μετά Σημίτη εποχή!
(Σύμφωνα με το άρθρο 120(4) του Συντάγματος).

Η Δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου,(με καρκίνο), είναι έργο του Κίσσινγκερ, για να έχει η Ελλάς σαν ηγέτες πολιτικά ανδρείκελα, κοινώς πολιτικά «τσόλια», υπηρέτες της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας.

Η εκλογή νέων Μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας, είναι έργο του Κίσσινγκερ, αρκεί αυτοί να στηρίζουν την επικράτηση της Σιωνιστικής Εβραϊκής Πανθρησκείας του Σολομώντα.
Οι άμυαλοι νέοι Μητροπολίτες της Ορθοδοξίας έγιναν δούλοι της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας και Πανθρησκείας, με αποτέλεσμα να χάσουν τον Ορθόδοξο πληθυσμό της Ελλάδος, διά των Μουσουλμάνων προσφύγων, και Ισλαμιστών λαθρομεταναστών, προκειμένου να γίνουν τα σχέδια του Κίσσινγκερ για Ν.Τ.Π.

Η εκλογή Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας, υπόκειται στην έγκρισην του Κίσσινγκερ.

Η Ε.Ε. είναι δημιούργημα του ΡΟΤΣΙΛΝΤ, με συμβούλους τους κυρίους Kissinger+Brezinsky, άρα εκ του πονηρού. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα ύστερα από 40 χρόνια.
Η Τράπεζα της Ελλάδος, (ΡΟΤΣΙΛΝΤ+ Στουρνάρας) δίνει δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές της Ελλάδος, για να μας δανείζουνε-χρεώνουνε, και έτσι να μας κρατάνε χρεομένους και χρεοκοπημένους, προς δόξαν της πολιτικής του Κίσινγκερ-Ν.Τ.Π.

Ο εδαφικός διαμελισμός της Ελλάδος είναι στα σχέδια του Kisinger.
Τα Μνημόνια, δανειστές (Θεσμοί), δόλια χρεοκοπία, προσφυγικό & λαθρομεταναστευτικό, είναι δικά του έργα, και είναι ένα εκκρηκτικό μείγμα για την κοινωνική συνοχή, και την ύπαρξη του Ελληνισμού.

Θέλει την Ελλάδα χωρίς Έλληνες, και με διαφορετικό όνομα!!!
Η «Αριστερή» Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται επάνω στην εύνοια της Σιωνιστικής Ν.Τ.Π. του Κίσσινγκερ.

Οι Κυβερνήσεις Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ κατέστησαν την Ελλάδα αποικία της Γερμανίας, υπακούοντας στις εντολές Κίσσινγκερ.

Όλος ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδος – κατόπιν εντολών Κίσινγκερ- ετέθη στη διάθεση των Εβραίων δανειστών της κουστωδίας ΡΟΤΣΙΛΝΤ, έναντι του δολίου και επαχθούς χρέους της Ελλάδος.

Τα σχέδια για ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Ρωσίας, αρχίζοντας από το Αιγαίο, μέχρι Βαλτική, είναι σχέδια ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ.

Οι πολιτικοί αρχηγοί Τσίπρας+Κυριάκος, είναι σκεύη εκλογής Κίσσινγκερ, για να έχουν επιτυχία τα σχέδιά του κατά της Ρωσίας, αρχίζοντας από τον αποκλεισμό του Αιγαίου με το ΝΑΤΟ.
Ο Κίσσινγκερ στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί με βρώμικα ανθελληνικά σχέδια. Εκείνος έφερε ΝΑΤΟ & Τούρκους στο Ελληνικό Αιγαίο!!!

Ότι αποφασίζουν οι αφελείς μαριονέτες πολιτικοί της Ε.Ε. είναι απόφαση Κίσσινγκερ.
Ο Κίσσινγκερ χαρακτηρίζεται από τους Έλληνες σαν η «αλεπού» της εξωτερικής πολιτικής της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας.

Όσα συμβαίνουν σήμερα στο Μακεδονικό-Σκόπια, Προσφυγικό, Αιγαίο, Κύπρο, δείχνουν ότι τα σχέδια που επεξεργαζόταν ο πανίσχυρος και παμπόνηρος υπουργός εξωτερικών της Ν.Τ.Π. βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

Τέτοια Βουλή από υπαλλήλους του ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ δεν τη θέλουμε.
Η Δημοκρατία μας είναι κάλπικη, γεμάτη από πολιτικούς δούλους & ορντινάντσες του ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ.

Αυτά τα ολίγα, για να γνωρίζουν οι νεο- Έλληνες τον καταστροφέα του Ελληνισμού!!! Τα συμπεράσματα δικά σας!!!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΡΥΠΑΙΟΣ
Διεθνολόγος- Αρθρογράφος ΜΜΕ/Αναλυτής Γεωπολιτικής

Μαίανδρος – Όσα δεν γνωρίζετε

2016-02-10T12:22:00.005+02:00

Το αρχαιότερο ελληνικό σύμβολο ο Μαίανδρος αποτελεί σύμβολο Νίκης και Ενότητας, σύμβολο του Άπειρου και της Αιώνιας Ζωής, αλλά και της αέναης πορείας μας μέσα στον κόσμο. Εμπνευσμένος, κατά την άποψη κάποιων ακαδημαϊκών, από τις πολυάριθμες στροφές του ποταμού Μαιάνδρου, ο οποίος έχει συνολικό μήκος πάνω από 500 χιλιόμετρα, θα αποτελέσει ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του Ελληνικού Κόσμου και θα ονομαστεί και Ελληνικό Κλειδί, καθώς δηλώνει την ελληνική καταγωγή όλων των πραγμάτων που τον φέρουν πάνω τους.

Μπορεί σαν σύμβολο να χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην διακόσμηση, ουσιαστικά όμως είναι σφραγίδα Ελληνική, καθώς τα περισσότερα αρχαία ελληνικά αντικείμενα φέρουν το σχέδιο του Μαιάνδρου.

Σαν σχήμα δεν θα λείψει ούτε και από την Ακρόπολη. Μπορεί να είναι γέννημα των προϊστορικών χρόνων, ωστόσο θα αναγεννηθεί και θα πάρει την κύρια, αλλά όχι και μοναδική μορφή του κατά τους Γεωμετρικούς Χρόνους. Σύμβολο όλων των Ελλήνων ο Μαίανδρος, καθώς θα χρησιμοποιηθεί σε αγγεία, ναούς, μνημεία, γλυπτά, αντικείμενα, πολεμικά όπλα και πανοπλίες, ενδύματα σε όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνικού Κόσμου.

Το ίδιο σχήμα υπάρχει και στην περίφημη ασπίδα του Φιλίππου του Β’. Μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίζεται και στον Βυζαντινό Πολιτισμό. Αποτελεί λοιπόν ο Μαίανδρος ένα από τα κορυφαία Ελληνικά σύμβολα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στις σπουδαιότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας.

Η αίσθηση του άπειρου, του ατελείωτου αφ΄ ενός, αλλά και της ακρίβειας και ολοκλήρωσης αφ΄ ετέρου, χαρακτηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό. Ήδη από την κλασσική αρχαιότητα ο μαίανδρος εκπροσώπησε την εικαστική έκφραση της πεμπτουσίας της αρχαίας ελληνικής σκέψης – αρμονική ταύτιση των αντιθέτων στον ανώτερο δυνατό βαθμό.

Στην αρχαιότητα το σύμβολα αυτό απεικόνιζε την ατελείωτη ροή του χρόνου και το ολοκληρώσιμο των επαναλαμβανόμενων χρονικών κύκλων. Το νερό ως πηγή ζωής και ο αναπόφευκτος μαρασμός, ο θάνατος, που ταυτόχρονα αποτελεί και γέννημα μίας καινούριας αρχής. Οι αινιγματικές και άγνωστες περιπέτειες της μοίρας και η κίνηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, από το σημείο γέννησης και εκκίνησης προς τους ευρείς ορίζοντες του αγνώστου – παραλληλισμός με την πορεία του ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην μυθική επιλογή του Ηρακλή, μαιάνδριο σχήμα είχε ο δύσκολος δρόμος της Αρετής (σε αντίθεση με της Κακίας, που ήταν ευθεία), με τους μαιάνδρους να συμβολίζουν τις δομημένες δυσκολίες της ζωής, που καλείται να ξεπεράσει οξύνοντας το πνεύμα του ο άνθρωπος για να πλησιάσει το ιδανικό.Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο μαίανδρος αποτελεί ευρύτερα διαδεδομένο σύμβολο, τόσο από γεωγραφικής όσο και από χρονολογικής άποψης, που ανιχνεύεται όπου έχει εμφανιστεί ευρωπαϊκού τύπου Πολιτισμός.

Παρουσιάζεται στην πλειονότητα αρχαίων έργων τέχνης, σε αγγεία, οικοδομήματα, επιγραφές. Ο μαίανδρος (ή αλλιώς Ελληνικό κλειδί) ήταν και είναι το σύμβολο της αιώνιας ζωής και του αέναου περάσματός μας πάνω σε αυτό τον κόσμο. Η σημαντικότερη παρουσία του μαίανδρου είναι αυτή στο γενετικό υλικό (μαίανδρος-σπείρα).

Με το όρο μαίανδρος ή ελληνική κλείδα εννοείται στην αρχιτεκτονική και την αρχαιολογία η ταινιωτή διακόσμηση -σύνθεση ευθειών- που ενώνονται μεταξύ τους σε ορθές γωνίες ή τέμνονται διαγώνια. Το μαιανδρικό μοτίβο, σεδιάφορες παραλλαγές του, χρησιμοποιείτο συχνά κατά την αρχαιότητα για τη διακόσμηση της ζωφόρου των ναών. Παραλλαγή του είναι ο μαίανδρος που χρησιμοποιεί σπειροειδή επαναλαμβανόμενα μοτίβα και η βιτρούβια έλιξ (γλωσσίδα), ένα επαναλαμβανόμενο καμπυλόγραμμο κυματοειδές μοτίβο.

Τα αρχαιότερα μνημεία, πάνω στα οποία κατ’ αρχάς συναντάται αυτό το γραμμικό κόσμημα, είναι πολλοί τάφοι στην Μικρά Ασία και μάλιστα ο λεγόμενος τάφος του Μίδα στη Φρυγία, του οποίου η λίθινη πρόσοψη είναι πλήρως διακοσμημένη από μαιάνδρους. Επίσης συναντάται πάνω σε αγγεία της γεωμετρικής εποχής, όπου φαίνεται ότι είναι εξέλιξη της συνεχόμενης σπείρας των μυκηναϊκών χρόνων. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτού του θέματος κατά την εν λόγω εποχή παρέχουν τα λεγόμενα αγγεία του Διπύλου, που βρίσκονται εκτεθειμένα στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας.

Ο μαίανδρος, ο οποίος παρουσιάζεται πάνω σε αυτά τα αγγεία, αρχικά είχε τη μορφή απλής θλαστής γραμμής, της οποίας τα τμήματα διευθύνονται οριζοντίως και καθέτως εναλλάξ. Κατά την ελληνιστική περίοδο αυτός ο τύπος γίνεται πολυπλοκότερος, η θλαστή γραμμή διπλασιάστηκε και πληρώθηκαν τα σχηματιζόμενα τετράγωνα που σχηματίζονταν μεταξύ των γραμμών από στιγμές ή σταυρούς ή άλλα παρεμφερή θέματα. Η χρήση όμως αυτού του γραμμικού σχήματος γίνεται όχι μόνο για την διακόσμηση των αγγείων, αλλά και των ναών και των ενδυμάτων.

Στους ναούς κοσμούνταν από μαίανδρο, συνήθως έγχρωμο, τα επιστύλια, τα ακρωτήρια και τα φατνώματα της οροφής και οι κίονες, στα ενδύματα δε οι παρυφές. Ωραίο παράδειγμα μαιάνδρου πάνω σε ενδύματα παρέχουν οι κόρες της Ακροπόλεως. Τα αρχαϊκά πώρινα και μαρμάρινα γυναικεία αγάλματα που βρίσκονται στο μουσείο της Ακροπόλεως.

Ο πέπλος, τον οποίο φέρουν οι μορφές αυτές, διακοσμούνταν κατά τις παρυφές με άλλα χρωματιστά κοσμήματα (σταυρούς, ρόδακες, άνθη) και με μαιάνδρους. Το γεωμετρικό αυτό σχήμα διατηρήθηκε και κατά την αλεξανδρινή εποχή και μεταδόθηκε και στην Ιταλία. Χαρακτηριστικό πρώϊμου μαίανδρου παρουσιάζουν πολλά αγγεία που βρέθηκαν στην Villanova, πάνω στα οποία ο μαίανδρος είναι ακόμα απλός και βαρύς, στερούμενος την ωραιότητα που χαρακτηρίζει τον διπλό μαίανδρο (γνωστό σήμερα ως σβάστικα) της ελληνικής τέχνης.

Η χειρώνειος ή μαιάνδριος λαβή

Ένας θνητός που νίκησε μια θεά και την παντρεύτηκε είναι ο βασιλιάς της Φθίας ο Πηλέας. Κάποτε στο φως του φεγγαριού είδε μια πανώρια θεά να χορεύει μαζί με τις κόρες των νερών (Νηριήδες: κατοπινές νεράιδες). Ήταν η θεά Θέτιδα που η προφητεία του Προμηθέα την ανάγκαζε να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός που θα ανέτρεπε τον παντοδύναμο Δία.

Ο Πηλέας τυρανιόταν απ’ τη θεϊκή ομορφιά, αλλά πως μπορούσε αυτός θνητός ν’ αποκτήσει τη Θέτιδα που ήταν μια θεά; Ρώτησε όμως γι’ αυτό τον σοφότατο Χείρωνα που κατοικούσε ψηλά στο Πήλιο. «Εκείνος τον ορμήνεψε στο ίδιο μέρος σαν τη δει, τη νύχτα να χορεύει, να την αρπάξει όσο γίνεται σφιχτά στην αγκαλιά του». Να μην αφήνει τη λαβή όσο εκείνη κι αν άλλαζε μορφές: «κι ας γίνει φίδι, λιοντάρι ή φωτιά, νερό για να ξεφύγει».

Ο Πηλέας στο πάθος του για τη θεά ξεπέρασε και νίκησε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της, κρατώντας την με μια λαβή σφιχτά στην αγκαλιά του.Το υπέροχο αυτό θέμα απεικονίζεται έξοχα στο εσωτερικό ερυθρόμορφης κύλικας 101 του 500 π.Χ, που τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Δυτικού Βερολίνου. Η έξοχη αυτή απεικόνιση παρουσιάζει τον Πηλέα, να αψηφά τα φίδια της θεϊκής μεταμόρφωσης που τον δαγκώνουν παντού, καθώς και το λιοντάρι που ωρύεται γαντζωμένο στην πλάτη του.

Ο Πηλέας νικά την πεντάμορφη θεά χρησιμοποιώντας τη “Χειρώνιο λαβή”, τον μαίανδρο, το διάσημο αρχαιοελληνικό σύμβολο.Η χειρώνειος λαβή έμεινε στην ιστορία και χρησιμοποιείται ακόμα στο άθλημα της πάλης για να δέσει ο ένας αντίπαλος τον άλλο.

Τα λεξικά πράγματι επιμένουν στη στερεότυπη άποψη, πως μαίανδρος είναι “το διακοσμητικό σχήμα που υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας Μαίανδρου, όπου πρωτοευρέθη και εκ του οποίου έλαβε το όνομα”.

Μπορεί να πήρε το όνομα απ’ τον ποταμό πλησίον του οποίου πρωτοευρέθη, αλλά είναι ολότελα ανόητο να πιστεύουμε ότι τα απανταχού της γης ελληνοπρεπή αυτά ευρήματα απεικονίζουν με πάθος τις χάρες και τους “ελιγμούς” ενός άγνωστου εν πολλοίς ποταμού.

Απ’ το πλήθος των αρχαιοελληνικών αγγειογραφικών αναπαραστάσεων σαφώς διαφαίνεται ότι η λαβή αυτή, η χειρώνιος λαβή ή χειρώνιο πλέγμα ή όπως αλλιώς κι αν αποκαλείτο η συγκεκριμένη αυτή λαβή στο παρελθόν, αποτελούσε το ιδιαίτερο ίσως και ιεροπρεπές έμβλημα των θεομάχων Ελλήνων ηρώωνΤην “μαιάνδριο λαβή” όπως δικαίως πλέον θα την αποκαλούμε, τη χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη ο κατ’ εξοχήν θεομάχος Ηρακλής, όπως φαίνεται ξεκάθαρα απ’ την αριστουργηματική απεικόνιση της πάλης του Ηρακλή με τον Τρίτωνα σε αγγειογραφία του 550 Π.χ. όπου βλέπουμε τον Τρίτωνα να πασχίζει μάταια ν’ ανοίξει τα κλειδωμένα με την μαιάνδριο λαβή δάχτυλα του ανίκητου ήρωα, μπροστά από το στήθος του.

Την ολοφάνερη σχέση διακοσμητικού μαιάνδρου και μαιάνδριας λαβής μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει στο σύμπλεγμα Πηλέα και Θέτιδας όπου η αξία της εν λόγω λαβής στο κέντρο της παράστασης υπερτονίζεται στεφανωμένη ολόγυρα απ’ τον σχηματοποιημένο πλέον μαιάνδριο συμβολισμό. Επίσης δεν πρέπει να είναι τυχαίο ότι πλήθος αγγειογραφιών που υπαινίσσονται θεϊκή ήττα, στεφανώνονται συχνά από μαίανδρο.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η ευρύτατη διάδοση κατά την αρχαιότητα του παραπάνω μαιανδρικού συμβολισμού. Αποτελούσε ένα διαχρονικό δώρο των μυθολογικών χρόνων, στους κλασικούς και νεότερους χρόνους των μεσογειακών απογόνων του Έλληνα. Μια γραμμική παραγγελία των προγόνων μας, για μάχη ενάντια στο αδύνατο.

Μια υπέροχη σχηματική υπενθύμιση ότι στα δύο σου χέρια κρατάς το μυστικό της νίκης κι αν μόνο τα δικά σου δεν επαρκούν, τότε ένωσέ τα με άλλους σ’ ένα αρμονικό αδιάσπαστο σύνολο ελληνοπρεπούς, νικηφόρας, μαιανδρικής αλυσίδας.

Σαν σήμερα έφυγε ο Εθνικός μας Ποιητής, Διονύσιος Σολωμός

2016-02-09T13:12:00.004+02:00

Σαν σήμερα περνά στην Αιωνιότητα ο Εθνικός Ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Γεννηθείς στην Ζάκυνθο στις 8 Απριλίου του 1798, ο Διονύσιος Σολωμός κατέκτησε εξαρχής μία σημαντική θέση στους φιλολογικούς κύκλους της Ζακύνθου. Σπουδασθείς στην Ιταλία, επέστρεψε στην Ζάκυνθο το 1818, όπου γνωρίστηκε με πολύ σημαντικούς πνευματικούς ανθρώπους του νησιού και ξεκίνησε να γράφει στα ιταλικά και στα ελληνικά.

Συγκλονίστηκε από την Επανάσταση του 1821 και τον Αγώνα των Ελλήνων για Πατρίδα και Ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό. Ως αποτέλεσμα του θαυμασμού του για αυτόν τον αγώνα συνέγραψε πολλά ποιήματα, μεταξύ των οποίων και τον Ύμνο εις την Ελευθερία, που του χάρισε τον χαρακτηρισμό «Εθνικός Ποιητής» και την φήμη που τον ακολουθούσε μέχρι τον θάνατο του, που ήρθε σαν σήμερα στις 9 Φεβρουαρίου του 1857.

Σπουδαιότερα ποιήματά του είναι:
▪ Ύμνος Εις την Ελευθερίαν
▪ Ωδή στο Θάνατο του Λόρδου Βύρωνα
▪ Εις Μάρκον Μπότσαρην
▪ Ο Κρητικός
▪ Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
▪ Η Γυναίκα της Ζάκυνθος
▪ Λάμπρος

Ως ένδειξη τιμής στον Εθνικό μας Ποιητή σας παραθέτουμε αποσπάσματα από δύο μέγιστα ποιήματα του, τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.
2
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
3
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
“έλα πάλι”, να σου πεί.
4
'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Ελεύθεροι πολιορκημένοι:

Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει·
Λαλεῖ πουλί, παίρνει σπειρί, κ᾿ ἡ μάνα τὸ ζηλεύει.
Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε· στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει·
Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα, καὶ κλαίει:
«Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ᾿ ἔχω ῾γὼ στὸ χέρι;
Ὁποῦ σὺ μοὔγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει.»
Μητέρα, μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα,
κι ἂν στὸ κρυφὸ μυστήριο ζοῦν πάντα τὰ παιδιά σου
μὲ λογισμὸ καὶ μ᾿ ὄνειρο, τί χάρ᾿ ἔχουν τὰ μάτια,
τὰ μάτια τοῦτα, νὰ σ᾿ ἰδοῦν μὲς στὸ πανέρμο δάσος,
ποὺ ξάφνου σοῦ τριγύρισε τ᾿ ἀθάνατα ποδάρια
(κοίτα) μὲ φύλλα τῆς Λαμπρῆς, μὲ φύλλα τοῦ Βαϊῶνε!
Τὸ θεϊκό σου πάτημα δὲν ἄκουσα, δὲν εἶδα·
ἀτάραχη σὰν οὐρανὸς μ᾿ ὅλα τὰ κάλλη πὤχει,
ποὺ μέρη τόσα φαίνονται καὶ μέρη ῾ναι κρυμμένα!
Ἀλλά, Θεά, δὲν ἠμπορῶ ν᾿ ἀκούσω τὴ φωνή σου,
κι εὐθὺς ἐγὼ τ᾿ ἑλληνικοῦ κόσμου νὰ τὴ χαρίσω;
Δόξα ῾χ᾿ ἡ μαύρη πέτρα του καὶ τὸ ξερὸ χορτάρι.

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους! Σαν σήμερα περνά στην Αιωνιότητα ο Εθνάρχης, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

2016-02-04T13:57:00.004+02:00

Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - Από την ομιλία του στην Πνύκα

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες μορφές της Επαναστάσεως του 1821. Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας και ήταν ο γιός του Κωνσταντή που πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση του 1770 και έδωσε το Αίμα του για την Πατρίδα στον πύργο της Καστανίτσας. Γόνος Ηρώων ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών της Πελοποννήσου και έγινε καπετάνιος μόλις στα 15 του χρόνια.

Ως απεσταλμένος της Φιλικής Εταιρίας σήκωσε στη Μάνη την Σημαία της Επαναστάσεως την 23η Μαρτίου του 1821 και τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε στις περισσότερες εκ των μαχών που δώσανε οι πρόγονοι μας «υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Η Μάχη του Βαλτετσίου όπως περιγράφηκε από το δημοτικό τραγούδι
"Τι έχεις, καημένε κόρακα, που σκούζεις και φωνάζεις;
Μήπως διψάς για αίματα, για τούρκικα κεφάλια;
Πέρασε από τα Τρίκορφα και σύρε στο Βαλτέτσι,
όπου είν' ο τόπος δυνατός και δυνατά ταμπούρια,
εκεί θα βρεις τα αίματα, τα τούρκικα κεφάλια,
Τρία μπαϊράκια κίνησαν από μέσα από τη χώρα,
το ένα πάει στα Τρίκορφα, τ' άλλο στους Αραχαμίτες,
κι αυτός ο Κεχαγιάμπεης πηγαίνει στο Βαλτέτσι.
Ο Κυριακούλης του μιλάει κι ο Μπεζαντές του λέει:
"Πού πας, βρε Κεχαγιάμπεη, τ' Αλή πασά κοπέλι;
Εδώ δεν είναι Κόρινθος, δεν είναι Πέρα Χώρα,
δεν είναι τ' αργίτικα κρασιά, του Μπέλεση τα κριάρια.
Εδώ είν' ορδή Καρύταινας, μανιάτικο ντουφέκι,
Κολοκοτρώνης αρχηγός με το Μαυρομιχάλη".
Αφήστε τα ντουφέκια σας και βγάλτε τα σπαθιά σας
βάλτε τους Τούρκους εμπροστά, σαν πρόβατα, σαν γίδια".

Λίγο καιρό μετά την μάχη του Βαλτετσίου ο Γέρος του Μοριά, ύστερα από επική μάχη έναντι σε υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις μπαίνει θριαμβευτής στην Τριπολιτσά. Εντός των τειχών βρίσκονται χιλιάδες εχθροί της Ελλάδος. Τούρκοι και Εβραίοι παρατάσσονται εναντίον των Ελληνικών Στρατιών, μα εις μάτην… Ο Γέρος του Μοριά είναι ασταμάτητος και μπαίνει στην πόλη με ελάχιστες απώλειες, εξαπολύοντας τις φλόγες της Νεμέσεως από τον Θεό των Ελλήνων απέναντι στους εχθρούς της Ελλάδας. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς αναφέρεται και ο «Ύμνος εις την Ελευθερία» του Διονυσίου Σολωμού, περιγράφοντας με απόλυτη ακρίβεια και ποιητική ομορφιά τον σφοδρό αγώνα των Ελλήνων για Ελευθερία.

35 Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει
της αθλίας Τριπολιτσάς•
τώρα τρόμου αστροπελέκι
να της ρίψεις πιθυμάς.
36 Μεγαλόψυχο το μάτι
δείχνει πάντα οπώς νικεί,
κι ας ειν' άρματα γεμάτη
και πολέμιαν χλαλοή.
37 Σου προβαίνουνε και τρίζουν
για να ιδείς πως ειν' πολλά•
δεν ακούς που φοβερίζουν
άνδρες μύριοι και παιδιά;
38 Λίγα μάτια, λίγα στόματα
θα σας μείνουνε ανοιχτά.
για να κλαύσετε τα σώματα
που θε νά 'βρει η συμφορά!
39 Κατεβαίνουνε, και ανάφτει
του πολέμου αναλαμπή•
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,
λάμπει, κόφτει το σπαθί.
40 Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη;
Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγει
και στο κάστρο ν' ανεβεί.
41 Μέτρα! Ειν' άπειροι οι φευγάτοι,
οπού φεύγοντας δειλιούν•
τα λαβώματα στην πλάτη
δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.
42 Εκεί μέσα ακαρτερείτε
την αφεύγατη φθορά•
να, σας φθάνει• αποκριθείτε
στης νυκτός τη σκοτεινιά!
43 Αποκρίνονται και η μάχη
έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη
αντιβούιζε φοβερά.
44 Ακούω κούφια τα τουφέκια,
ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
ακούω τρίξιμο δοντιών.
45 Α, τι νύκτα ήταν εκείνη
που την τρέμει ο λογισμός!
΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει
πάρεξ θάνατου πικρός.
46 Της σκηνής η ώρα, ο τόπος,
οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος
του πολέμου, και οι καπνοί,
47 και οι βροντές και το σκοτάδι
οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον ΄Αδη
που ακαρτέρειε τα σκυλιά•
48 Τ' ακαρτέρειε. Εφαίνον' ίσκιοι
αναρίθμητοι, γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
βρέφη ακόμη εις το βυζί.
49 'Ολη μαύρη μυρμηγκιάζει,
μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο οπού σκεπάζει
τα κρεβάτια τα στερνά.
50 Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
επετιούντο από τη γη,
όσοι ειν' άδικα σφαγμένοι
από τούρκικην οργή.
51 Τόσα πέφτουνε τα θερι-
σμένα αστάχια εις τους αγρούς•
σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
εσκεπάζοντο απ' αυτούς.
52 Θαμποφέγγει κανέν' άστρο,
και αναδεύοντο μαζί,
ανεβαίνοντας το κάστρο
με νεκρώσιμη σιωπή.
53 'Ετσι χάμου εις την πεδιάδα,
μες στο δάσος το πυκνό,
όταν στέλνει μίαν αχνάδα
μισοφέγγαρο χλωμό,
54 εάν οι άνεμοι μες στ' άδεια
τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,
οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.
55 Με τα μάτια τους γυρεύουν
όπου είν' αίματα πηχτά,
και μες στα αίματα χορεύουν
με βρυχίσματα βραχνά•
56 και χορεύοντας μανίζουν
εις τους ΄Ελληνες κοντά,
και τα στήθια τους εγγίζουν
με τα χέρια τα ψυχρά.
57 Εκειό το έγγισμα πηγαίνει
βαθειά μες στα σωθικά,
όθεν όλη η λύπη βγαίνει,
και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.
58 Τότε αυξαίνει του πολέμου
ο χορός τρομακτικά,
σαν το σκόρπισμα του ανέμου
στου πελάου τη μοναξιά.
59 Κτυπούν όλοι απάνου κάτου•
κάθε κτύπημα που εβγεί
είναι κτύπημα θανάτου
χώρις να δευτερωθεί.
60 Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει•
λες κι εκείθενε η ψυχή
απ' το μίσος που την καίει
πολεμάει να πεταχθεί.
61 Της καρδίας κτυπίες βροντάνε
μες στα στήθια τους αργά,
και τα χέρια όπου χουμάνε
περισσότερο ειν' γοργά.
62 Ουρανός γι' αυτούς δεν είναι,
ουδέ πέλαγο, ουδέ γη•
γι' αυτούς όλους το παν είναι
μαζωμένο αντάμα εκεί.
63 Τόση η μάνητα κι η ζάλη,
που στοχάζεσαι μη πως
από μία μεριά και απ' άλλη
δεν είνει ένας ζωντανός.
64 Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65 και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.
66 Προσοχή καμία δεν κάνει
κανείς, όχι, εις τη σφαγή•
πάνε πάντα εμπρός. Ω, φθάνει,
φθάνει• έως πότε οι σκοτωμοί;
67 Ποιος αφήνει εκεί τον τόπο,
πάρεξ όταν ξαπλωθεί;
Δεν αισθάνονται τον κόπο
και λες κι είναι εις την αρχή.
68 Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
και “Αλλά”, εφώναζαν, “Αλλά”,
και των Χριστιανών τα χείλη
“φωτιά”, εφώναζαν, “φωτιά”.
69 Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο,
πάντα εφώναζαν “φωτιά”,
και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
πάντα σκούζοντας “Αλλά”.
70 Παντού φόβος και τρομάρα
και φωνές και στεναγμοί•
παντού κλάψα, παντού αντάρα,
και παντού ξεψυχισμοί.
71 Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι
εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί.
'Ολοι χάμου εκείτοντ' όλοι
εις την τέταρτην αυγή.
72 Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
και κυλάει στη λαγκαδιά,
και το αθώο χόρτο πίνει
αίμα αντίς για τη δροσιά.

Στις 26 Ιουλίου 1822 στα στενά των Δερβενακίων, κοντά στη Νεμέα, οι Τούρκοι υπέστησαν δεινή ήττα, χάνοντας πάνω από 3.000 άνδρες. Στη μάχη εκτός του Κολοκοτρώνη διακρίθηκαν ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Παπαφλέσσας και ιδιαιτέρως ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς, που έλαβε το προσωνύμιο Τουρκοφάγος Ο Δράμαλης και οι εναπομείναντες άνδρες του προσπάθησαν να διαφύγουν την επομένη από την κλεισούρα του Αγιονορίου. Όμως, ο Νικηταράς, ο Υψηλάντης και ο Παπαφλέσσας ήταν κι εκεί για να προκαλέσουν νέες βαριές απώλειες στον Δράμαλη στις 28 Ιουλίου.

Με τα υπολείμματα του στρατού του, ο Δράμαλης, έφθασε στην Κόρινθο, όπου στα τέλη Οκτωβρίου πέθανε από την απογοήτευσή του. Ο θριαμβευτής Κολοκοτρώνης ανακηρύχθηκε από την Κυβέρνηση Αρχιστράτηγος της Πελοποννήσου, κατ' απαίτηση των οπλαρχηγών. Η Επανάσταση όχι μόνο είχε διασωθεί, αλλά είχε αποκτήσει ισχυρά θεμέλια, χάρη στο σχέδιο και την τακτική του Γέρου του Μοριά.

Ως το τέλος της Επανάστασης ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής. Στην συνέχεια δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, λόγω των πολιτικών θέσεων του που δεν ικανοποιούσαν τους Άγγλους επικυρίαρχους, αλλά του απεδόθη χάρη με την ενηλικίωση του Όθωνα. Έγραφε σχετικά ο Γέρος του Μωριά, καταδεικνύοντας μία σύμπτωση της Ιστορίας: «Μ' έβαλαν έξι μήνες μυστική φυλακή, χωρίς να δω άνθρωπο εκτός του δεσμοφύλακα. Δεν ήξερα τι γίνεται για έξι μήνες, ούτε ποιος ζει, ούτε ποιος πέθανε, ούτε ποιόν [άλλον] έχουν στη φυλακή. Για τρεις μέρες δεν ήξερα πως υπάρχω, μου φαινόταν σαν όνειρο. Ρωτούσα τον εαυτό μου αν ήμουν εγώ ο ίδιος ή άλλος κανένας. Δεν ήξερα γιατί μ' έχουν κλεισμένο. Με τον καιρό μου πέρασε απ' το νου, πως ίσως η Κυβέρνηση, βλέποντας την υπόληψη που 'χε ο λαός προς εμένα, με φυλάκισε για να μου κόψει την επιρροή. Ποτέ δεν πίστεψα πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο να φτιάξουν ψευδομάρτυρες».

Έφυγε μια μέρα σαν σήμερα στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, αλλά συνεχίζει να ζει για πάντα μέσα στις ψυχές των Ελλήνων που διψούν για Πατρίδα και Ελευθερία.

«Φωτιά στα σπίτια και τσεκούρι στην περιουσία και το λαιμό εκείνων που κάνουν τα χατίρια των Τούρκων. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ντοκουμέντο: Διάτρητη από σφαίρες η άτρακτος του AB-212ASW ΠΝ21 των Ιμίων αλλά κάποιοι μίλαγαν για... πριτσίνια! - NΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ...

2016-02-01T12:16:00.002+02:00

Διάτρητο από σφαίρες ανελκύστηκε το ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο AB-212ASW ΠΝ21 από την περιοχή των Ιμίων, όπως φαίνεται καθαρά στις παραπάνω φωτό που διέρρευσαν τις πρώτες ώρες της ανέλκυσης, αλλά ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Γεράσιμος Αρσένης ανακοίνωσε ότι "Δεν ήταν τρύπες από σφαίρες, ήταν από τα πριτσίνια που είχαν ξεκολλήσει όταν συγκρούστηκε με την θάλασσα ιαι εν συνεχεία βυθίστηκε με αποτέλεσμα η πίεση να τα ξεκολλήσει".

Δείτε τις φωτό και μπορείτε να κρίνετε τι είδους "πριτσίνια" προκάλεσαν αυτές τις τρύπες.

Το τραγικό είναι ότι μέχρι σήμερα αυτή είναι η επίσημη εκδοχή.

Το pronews.gr πρώτο ζήτησε πριν δύο ημέρες (διαβάστε σχετικά εδώ), με αφορμή την συμπλήρωση είκοσι ετών από την τραγωδία, να υπάρξει παραδοχή του τραγικού γεγονότος επίσημα από την Πολιτεία.

Μην φτάσουμε πάλι 40 και 50 χρόνια, μετά, όπως συνέβη με τους νεκρούς της Κύπρου, για να αναγνωρίσουμε ότι οι νεκροί μας είναι αποτέλεσμα εχθρικής ενέργειας.

Είναι ντροπή. Εθνος που δεν αναγνωρίζει ότι τα παιδιά του έπεσαν υπέρ βωμών και εστιών, μαχόμενοι και όχι λόγω "τεχνικής βλάβης", δεν έχει μέλλον.

Ας ανοίξει το υπόστεγο, ας γίνει η τυπική τεχνική πραγματογνωμοσύνη, ας υπάρξει ένα πόρισμα που θα αποκαθιστά την ιστορική πραγματικότητα και να κλείσει η υπόθεση.

Σε τελική ανάλυση, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους Τούρκους SAT γιατί έβαλλαν κατά του ελικοπτέρου; Τις ίδιες εντολές με τους Ελληνες στην απέναντι νησίδα είχαν.

Πιθανότατα ήταν και πανικοβλημένοι. Ενα εχθρικό ελικόπτερο μέσα στη νύχτα τους φωτίζει με προβολέα κι ενώ πατούν σε ξένο έδαφος και αναμένουν ενέργεια.

Τί πιο φυσικό από το να πυροβολήσουν; Αυτοί ευθύνονται ή αυτοί που έστειλαν άοπλο ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο να κάνει επιθετική αναγνώριση εδάφους σε συνθήκες μάχης;

Και εν συνεχεία, μάλιστα, ακόμα χειρότερα, αυτοί που το έστειλαν και ευθύνονται για το αποτέλεσμα, δεν απάντησαν καν στην κατάρριψη, όπως η ελληνική Ιστορία επιτάσσει: Με φωτιά και ατσάλι...

Αν αναλύσουμε το ημερολόγιο του ΓΕΕΘΑ που αποκάλυψαμε πριν από τρία χρόνια, σε συνδυασμό με την επικοινωνία της φρεγάτας που εξέπεμψε το ελικόπτερο, λάβουμε υπ'όψιν τις εντολές που είχαν οι Τούρκοι καταδρομείς να καταρρίψουν οποιοδήποτε ελληνικό ελικόπτερο επιχειρούσε να προσγειωθεί: Από την κίνηση του "ΠΝ21" όπως αποκαλύπτεται στο ημερολόγιο του ΓΕΕΘΑ εύκολα τα μέλη της ομάδας των Τούρκων καταδρομέων θα έβγαζαν το συμπέρασμα ότι το ελικόπτερο είτε επιχειρούσε να προσγειωθεί, είτε να πολυβολήσει την ομάδα.

Μην ξεχνάμε ότι μέσα στη νύχτα δεν φαινόταν τι ελικόπτερο ήταν, αν ήταν επιθετικό ΑΗ-64Α Apache, αν ήταν μεταφορικό UH-1H ή αν ήταν ελικόπτερο φρεγάτας, δηλαδή απλό ανθυποβρυχιακό.

Αυτό θα έπρεπε όμως να το είχε σκεφθεί και η ελληνική πλευρά, δηαδή ο Κ/Σημίτης, όταν απαιτούσε να κάνει ένα ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο αποστολή ναγνώρισης επάνω από καταληφθέν ελληνικό έδαφος με μια ομάδα τούρκων καταδρομέων από κάτω, με το δάκτυλο στην σκανδάλη.

Στις 04.25΄ π.μ. η «ΝΑΒΑΡΙΝΟ» F461 αναφέρει ότι έχει ήδη απογειώσει το ελικόπτερο της AB-212ASW «ΠΝ21» που αυτή τη στιγμή βρίσκεται πάνω από τη νησίδα και αναμένει την αναφορά των αποτελεσμάτων της αναγνώρισης από το πλήρωμά του.

Στις 04.26΄ π.μ. η ίδια φρεγάτα αναφέρει ότι το ελικόπτερο δεν έχει εντοπίσει ακόμη τίποτα.

Στις 04.28΄ π.μ. η φρεγάτα «ΝΑΒΑΡΙΝΟ» F461 αναφέρει ότι βρέχει στην περιοχή, η ορατότητα είναι χαμηλή και το ελικόπτερο προσπαθεί να εντοπίσει οτιδήποτε.

Στις 04.29΄ π.μ. το ΓΕΝ γνωστοποιεί στη φρεγάτα ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναμένει την άμεση ενημέρωσή του για τα αποτελέσματα της αναγνώρισης του ελικοπτέρου.

Στις 4.47΄ π.μ. η φρεγάτα «ΝΑΒΑΡΙΝΟ» F461 αναφέρει ότι το ελικόπτερο έχει μέχρι στιγμής εκτελέσει τέσσερις διελεύσεις πάνω από τη νησίδα σε ύψος 40-50 μέτρων, με αρνητικά αποτελέσματα εντοπισμού ατόμων.

Στις 04.50΄ π.μ. η φρεγάτα «ΝΑΒΑΡΙΝΟ» F461 αναφέρει ότι το ελικόπτερο εντόπισε άτομα πάνω στη Δυτική Ίμια και ότι πρόκειται για 10 περίπου Τούρκους καταδρομείς. Αμέσως μετά την επιβεβαίωση της παρουσίας Τούρκων στη νησίδα, ο Α/ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Λυμπέρης εισηγήθηκε τρεις λύσεις στην πολιτική ηγεσία της χώρας.

Προσέξτε: Έχει κάνει τέσσερις διελεύσεις με τον προβολέα και έρχεται η μοιραία πέμπτη διέλευση. Τι σημαίνει πέντε διελεύσεις για τους αμυνόμενους Τούρκους καταδρομείς που έχουν την ψυχολογία κατάληψης ξένου εδάφους; Πιθανή στοχοποίηση ή αναζήτηση κατάλληλου χώρου προσγείωσης από εχθρικό ελικόπτερο.

Ας έρθουμε στη θέση των Τούρκων καταδρομέων ή των κυβερνητών στα τουρκικά πλοία που έχουν αναλάβει να προστατέψουν τους καταδρομείς και βλέπουν ένα ελληνικό ελικόπτερο να πραγματοποιεί επανειλειμμένες διελεύσεις επάνω από την ομάδα των καταδρομέων τους.

Οι ΟΥΚάδες στην ανατολική Ίμια λένε ότι δεν άκουσαν πυροβολισμούς. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να άκουγαν με την αέρα να είναι βορειοανατολικός και να λυσσομανά; Ούτε το πλήρωμα του ελικοπτέρου δεν πρέπει να κατάλαβε όταν εβάλλοντο.

Και ξαφνικά το ελικόπτερο χάνεται. Να πούμε ότι ο δείκτης ταχύτητας βρέθηκε κολλημένος στους 120 κόμβους. Πολύ υψηλή ταχύτητα για τέτοιες συνθήκες. Ταχύτητα αποφυγής εμπλοκής, όχι πλεύσης και επιστροφής στη βάση του με τέτοιες καιρικές συνθήκες.

Ας δούμε και την επικοινωνία φρεγάτας και ΕΘΚΕΠΙΧ εκείνων των τελευταίων στιγμών

Ωρα 5.04 ΓΕΝ: Το ελικόπτερο να επιστρέψει.
Ωρα 5.05 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Εχω απώλεια επαφής με το ελικόπτερο. Τελευταία του αναφορά EMERGENCY – EMERGENCY 1,5 μίλι βόρεια από το σημείο του ενδιαφέροντος.
Στις 5.07 ο διοικητής της ΑΣΔΕΝ Αντιστράτηγος Δημήτρης Σπυρίδων ενημερώνεται ότι ο ΣΑΜ δεν έχει στο ραντάρ του το ελικόπτερο και ότι το καλεί, δεν του απαντάει και ότι ακούει τη φρεγάτα YAVUZ να το καλεί.
Ωρα 5.13 ΓΕΝ: Ερωτηματικό: Εχετε επικοινωνίες;
Ωρα 5.14 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Αρνητικό
Ωρα 5.14 ΓΕΝ: Ερωτηματικό. Εάν αποκτήσατε κάποια στιγμή επικοινωνία.
Ωρα 5.15 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Τον ακούσαμε που έκανε μια κλήση μόνο.
Ωρα 5.16 ΓΕΝ: Τον έχετε στα Ρ/Ε;
Ωρα 5.16 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Αρνητικό.
Ωρα 5.24 ΓΕΝ: Το EMERGENCY τι ήταν;
Ωρα 5.24 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: MASTER CAUTION EMERGENCY

Το ελικόπτερο καταπέφτει, σκοτώνοντας τους τρεις επιβαίνοντες αξιωματικούς: Αντιπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, Αντιπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο, Σημαιοφόρο Έκτορα Γιαλοψό.

Στις 06:10 το πρωί, οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των ΗΠΑ Clinton και του διαμεσολαβητή R. Holbrooke. Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική Σημαία. Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς (no flags, no ships, no troops).

Δηλαδή ακόμα και να είχε καταρριφθεί το ελικόπτερο η ελληνική πλευρά είχε συμφωνήσει σε πλήρη απεμπλοκή.

Να πούμε ότι τα συντρίμμια του ελικοπτέρου ουδέποτε στάλθηκαν στην κατασκευάστρια εταιρεία προς έρευνα, ούτε κλήθηκαν εκπρόσωποι της εταιρείας να γνωματεύσουν τι ήταν αυτό το "MASTER CAUTION" και από που προκλήθηκε.

Τα συντρίμμια είναι κλειδωμένα στην βάση στο Κοτρώνι, μέσα σε ένα υπόστεγο κανείς δεν έχει πρόσβαση σε αυτά......

Οι ελικοπτεράδες, ειδικά της Αεροπορίας Στρατού ξέρουν ότι αν βληθούν και κτυπηθούν καίρια υποσυστήματα του ελικοπτέρου τους, η πρώτη ένδειξη είναι το κόκκινο λαμπάκι του "MASTER CAUTION"...

29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941 – ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

2016-01-29T22:52:00.004+02:00

Γράφει ο Σπυρίδων Καραχάλιος

Σαν σήμερα, στις 29 Ιανουαρίου 1941 φεύγει από την ζωή ο αναμορφωτής τής εργατικής τάξεως και των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Εθνικός Ηγέτης όλων των Ελλήνων, Ιωάννης Μεταξάς.

Ο Εθνικοκοινωνιστής, ο Πατριώτης, ο υπέρμαχος τής Ενότητος των Ελλήνων και τής Εθνικής μας Ισχύος πέρα από ψευτοσυμμαχικές και μισελληνικές σκοπιμότητες. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Ιωάννης Μεταξάς δηλητηριάστηκε δολίως από διπλό κατάσκοπο και ενεργούμενο των μεγάλων νεοταξικών δυνάμεων. Εθνάρχης και Εθνικός Ηγέτης Ιωάννης Μεταξάς, ο μπαρουτοκαπνισμένος Έλλην Αξιωματικός σε όλους τούς μεγάλους πολέμους, ο διορατικός εθνικιστής πολιτικός, ο Πιστός και Οικογενειάρχης. Αθάνατος..!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ :

29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941: ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ «ΕΦΑΓΑΝ» ΤΟΝ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

28 Ιανουαρίου 2008: Σαν σήμερα περνά στην αιωνιότητα ο Χριστόδουλος των Ελλήνων

2016-01-28T12:05:00.001+02:00

Οχτώ χρόνια έχουν περάσει από τότε που έφυγε από κοντά μας ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλος.

Ο λαοπρόβλητος αυτός ιεράρχης έχει καταγραφεί στην συνείδηση του χριστεπώνυμου πλήθους και όχι μόνο ως Εθνάρχης!

Το κενό που άφησε είναι δυσαναπλήρωτο και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά. Η φράση "Πού ΄σαι Χριστόδουλε" ακούγεται συχνά στα χείλη των Ελλήνων που βλέπουν την τραγική απουσία της ιεραρχίας στον αγώνα για να μην αφελληνιστεί η Πατρίδα μας.

Τα λόγια, όσα κι αν ειπωθούν είναι λίγα για να περιγράψουν το πνευματικό, ποιμαντικό, αλλά και ψυχικό μεγαλείο του Μακαριστού. Κύριο μέλημα του Χριστόδουλου ήταν να μην χαθεί η Πίστη και ο Ελληνισμός από την Πατρίδα μας και στην πρωτοπορία αυτού του Αγώνα έβαζε πάντα την νεολαία. Οι νέοι λάτρευαν τον Μακαριστό και γέμιζαν τις εκκλησίες για να ακούσουν τα πνευματικά και εθνικά κηρύγματά του.

Εις ανάμνηση του Χριστόδουλου των Ελλήνων παραθέτουμε το τελευταίο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Μακαριστού (2008), αλλά και ένα απόσπασμα από ομιλία του κατά της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

«Αγαπητά μου Παιδιά, ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ που δεν τιθασεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρει την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Κι εμείς συμπράττουμε σ' αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό. Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους. Αλλιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την Θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει.

ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά.

Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.

ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ο,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει. ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2008 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Με πατρική αγάπη και ευχές
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

''Αγοράζετε ένα κομμάτι κρέας. Το κομμάτι αυτό είναι ένα στέρεο πράγμα. Όσο και αν το πατήσεις από εδώ ή από εκεί, θα διατηρήσει το σχήμα του. Όταν όμως αυτό το κομμάτι κρέας το βάλεις μέσα στην μηχανή του κιμά, από κάτω τι βγαίνει; Βγαίνει κιμάς. Και τον κιμά τον πιάνεις στο χέρι σου και τον κάνεις όπως θέλεις, τον κάνεις σουτζούκι,τον κάνεις κεφτέ... Τι προτιμάτε να είστε; Κρέας ή κιμάς; Μην αφήσετε να σας κάνουν κιμά!

ΑΛΗΤΕΣ - ΠΡΟΔΟΤΕΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ: ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ...!!! 500 ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΝΕΚΡΟΙ...

2015-12-06T16:32:00.003+02:00

ΕΙΝΑΙ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1944 ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΧΟΥΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ, ΕΝΩ ΕΛΑΣΙΤΕΣ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ, ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ, ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΟΧΥΡΩΘΕΙ...

Στις 05.00 της 6ης Δεκεμβρίου, ο διοικητής εξωτερικής αμύνης, Ταγματάρχης Συμινελάκης επιθεώρησε όλα τα εξωτερικά φυλάκια. Λίγο αργότερα, στις 05.45, επιστρέφοντας, καθώς περνούσε την νότια πύλη ακούσθηκαν 6 πυροβολισμοί από περίστροφο από κάποιο σπίτι σε παρακείμενη οδό. Αμέσως αντήχησαν οι καμπάνες των εκκλησιών στις γύρω συνοικίες, σαλπίσματα και αλαλαγμοί καθώς οι πυροβολισμοί αυτοί ήταν το σύνθημα για την πρώτη γενική επίθεση των ΕΛΑΣιτών. Μετά την παρέλευση λίγων δευτερολέπτων ένας καταιγισμός από πυρά αυτόματων όπλων και τυφεκίων, εκρήξεων χειροβομβίδων, ομαδικών βολών όλμων και πυροβόλων κτύπησε τους στρατώνες της Χωροφυλακής. Το προπαρασκευαστικό αυτό πυρ διήρκεσε επί μιάμιση ώρα αποσκοπώντας στην δημιουργία απωλειών ανάμεσα στους υπερασπιστές του Μακρυγιάννη αλλά και στον κλονισμό τους ώστε να προβάλλουν ασθενική αντίσταση. Ιδιαίτερα καταστρεπτικά ήταν τα πυρά από τα ορειβατικά πυροβόλα των κομμουνιστών που ήταν ταγμένα στους λόφους Αρδήττου και Φιλοπάππου και που εχειρίζοντο έμπειροι Γερμανοί και Ιταλοί λιποτάκτες.

Το επιτελείο των ΕΛΑΣιτών, ευθύς εξ' αρχής είχε αντιληφθεί ότι για να καταστεί δυνατή η επίθεση στο Σύνταγμα έπρεπε να εξαλειφθούν τα εξωτερικά φυλάκια καθώς αυτά κάλυπταν όλες τις προσβάσεις προς τους στρατώνες με αποτέλεσμα να απαγορεύουν την προσέγγιση σε αυτούς και να προκαλούν βαρείες απώλειες στους επιτιθεμένους. Στις 07.00, λόχοι του ΕΛΑΣ πλαισιούμενοι από μάζες ενόπλων πολιτών, ανδρών και γυναικών, των εφεδρικών μονάδων του ΕΛΑΣ, εξόρμησαν με αλαλαγμούς κατά των οικιών που περίστοίχιζαν τους στρατώνες και τα φυλάκια. Οι τακτικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ στράφηκαν κυρίως κατά των φυλακίων ενώ οι εφεδρικές παρενοχλούσαν το Σύνταγμα εκτοξεύοντας αυτοσχέδιες εμπρηστικές βόμβες, δέσμες δυναμιτών και χειροβομβίδες από τις ταράτσες και τα παράθυρα των κοντινών πολυκατοικιών. Αρκετές ομάδες άνοιξαν οπές στους τοίχους των οικιών προσπαθώντας να φθάσουν στα φυλάκια μέσα από τα συγκεκαλυμμένα αυτά δρομολόγια.

Σχεδιο στρατοπέδου και φυλακίων

Σύντομα κύριο στόχο των ΕΛΑΣιτών απετέλεσε το 7ο Φυλάκιο καθώς απαγόρευε την προώθηση τους από τις οδού Βεΐκου, Φαλήρου και Δημητροπούλου, οι οποίες αποτελούσαν τις κύριες οδούς προσέγγισης των ανταρτών προς το στρατόπεδο από τον Νότο. Οι 22 άνδρες του φυλακίου είχαν κατανεμηθεί σε διάφορους ορόφους ώστε να υπερασπίσουν την τετραώροφη πολυκατοικία. Στην ταράτσα ευρίσκετο ο διοικητής του φυλακίου Μοίραρχος Παπακώστας και 9 χωροφύλακες, στον τρίτο όροφο 5 χωροφύλακες, δυο στην πλευρά της ταράτσας προς την οδό Χατζηχρήστου, δύο στην πλευρά της ταράτσας προς την οδό Μακρυγιάννη ενώ στον πρώτο όροφο δυο χωροφύλακες και ένας ένοικος της πολυκατοικίας, ο Ταγματάρχης Πεζικού Θ. Ντούνης.

Η επίθεση των ΕΛΑΣιτών με κάθε είδους πυρά ήταν σφοδρότατη. Η ταράτσα εθερίζετο από διασταυρούμενα πυρά και γρήγορα δυο χωροφύλακες τραυματίσθηκαν. Τουλάχιστον 400 ΕΛΑΣίτες είχαν αφοσιωθεί στην εκπόρθηση του φυλακίου το οποίο τους προκαλούσε βαρείες απώλειες. Γύρω στις 10.00 τα πυρομαχικά των χωροφυλάκων είχαν σχεδόν εξαντληθεί. Το αίτημα των υπερασπιστών για αποστολή πυρομαχικών και έξοδο του άρματος δεν ικανοποιήθηκε καθώς το δεύτερο είχε υποστεί βλάβη ενώ οι δρόμοι ήταν πεδία θανάτου από τις χιλιάδες βολίδες και τα θραύσματα των εκρήξεων από όλμους που τους όργωναν.

Μετά από λίγο ο Μοίραρχος Παπακώστας και ο Ταγματάρχης Ντούνης τραυματίσθηκαν ενώ ο χωροφύλακας Γρυπαίος καταπλακώθηκε από ερείπια, κατόπιν μιας εύστοχης βολής όλμου. Με την ταράτσα σε κατάσταση κατάρρευσης οι χωροφύλακες υπό τον Παπακώστα και οι χωροφυλακές του τρίτου ορόφου αποσύρθηκαν στον δεύτερο όροφο. Μια πρόταση για απελπισμένη έξοδο προς τους στρατώνες απερρίφθη ως αυτοκτονία ενώ μια προσπάθεια να κληθούν ενισχύσεις μέσω της αποστολής του χωροφύλακα Βισβίκη απέτυχε.

Στις 12.00 μια ομάδα ΕΛΑΣιτών κατόρθωσε να ανατινάξει την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας με δυναμίτη ενώ μια άλλη με τον ίδιο τρόπο εισήλθε στο υπόγειο. Αμέσως μεγάλος αριθμός ΕΛΑΣιτών άρχισε να κατακλύζει την πολυκατοικία και να ανεβαίνει τις σκάλες προς τον δεύτερο όροφο. Στην σκάλα του δευτέρου ορόφου εδόθη μάχη σώμα με σώμα μεταξύ των χωροφυλάκων και των ΕΛΑΣιτών αρκετοί από τους οποίους έπεσαν μαχαιρωμένοι καθώς μόνο οι ξιφολόγχες είχαν απομείνει στους περισσότερους υπερασπιστές ως χρήσιμο όπλο. Τελικά ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι ανέβηκαν από την σιδερένια σκάλα υπηρεσίας στον δεύτερο όροφο, επιτέθηκαν εκ των όπισθεν στους υπερασπιστές, οι οποίοι κατάκοποι, τραυματισμένοι και ουσιαστικά άοπλοι συνελήφθησαν ζωντανοί, εκτός τριών που κατόρθωσαν και διέφυγαν.

Οι αιχμάλωτοι ξεγυμνώθηκαν και περιφέρθηκαν στις παρακείμενες οδούς υφιστάμενοι κτυπήματα από κοντάκια όπλων και ρόπαλα, χαστουκιά, κλωτσιές και μαχαιριές από έναν αφηνιασμένο όχλο Ολόκληρη την νύκτα της 6ης προς 7ης Δεκεμβρίου βασανίσθηκαν και τελικά οδηγήθηκαν σε μακρινές χαράδρες όπου τους έβγαλαν τα μάτια, τους έκοψαν τα αυτιά, τις μύτες και τις γλώσσες. Σε αυτή την κατάσταση τους εκτέλεσαν.

Μετά το 7ο σειρά είχαν τα 5ο και 6ο Φυλάκια τα οποία κάλυπταν επίσης τις νότιες προσβάσεις των στρατώνων. ΕΛΑΣίτες και όχλος κατόρθωσαν το μεσημέρι να εισέλθουν σε οικίες στην απέναντι πλευρά της οδού Χατζηχρήστου, έναντι των φυλακίων και άρχισαν να εκτοξεύουν χειροβομβίδες στις ταράτσες τους καθώς αυτές στις οποίες ευρίσκοντο ήταν υψηλότερες. Ταυτόχρονα ένας καταιγισμός πυρών σάρωσε τα παράθυρα των κτιρίων από πολύ μικρή απόσταση. Σύντομα σκοτώθηκαν ο Ανθυπομοίραρχος Ψαρρός, ο Ανθυπασπιστής Παπασπυρόπουλος και 5 χωροφύλακες ενώ οι υπόλοιποι τραυματίσθηκαν. Ο Μοίραρχος Κοντάκος, διοικητής του φυλακίου, μετέφερε τον ετοιμοθάνατο Ενωμοτάρχη Παπαδάκη σε έναν αντικρινό φούρνο όπου τον άφησε σε δύο Άγγλους στρατιώτες να τον φροντίσουν. Τελικά, όταν συνελήφθησαν και οι τρεις από τους ΕΛΑΣίτες, ο Παπαδάκης εκτελέσθηκε. Οι υπόλοιποι τραυματίες των δυο φυλακίων αποφάσισαν να κάνουν μια απελπισμένη έξοδο η οποία τελικά επέτυχε και οι χωροφύλακες έφθασαν ασφαλείς στον περίβολο του Συντάγματος.

Η βόρεια πλευρά και οι αποτυχίες του ΕΛΑΣ

Ο βόρειος τομέας αμύνης του Συντάγματος, εν αντιθέσει με τον νότιο, απεδείχθη ανθεκτικός στις επιθέσεις των κομμουνιστών. Τις απογευματινές ώρες το παρατηρητήριο του διοικητηρίου εντόπισε ένα τάγμα ΕΛΑΣιτών που κατέβαινε από τον λόφο Φιλοπάππου με κατεύθυνση το θέατρο Ηρώδου του Αττικού με σκοπό να αποκόψει τα νώτα του Συντάγματος και να αποκαταστήσει επαφή με τις κομμουνιστικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει το Β' Αστυνομικό Τμήμα της Πλάκας. Από την ταράτσα του 3ου Φυλακίου, επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το πολυβόλο Μπρέντα, που εχειρίζετο ο άριστος σκοπευτής Ανθυπασπιστής Φ. Σακκελάρης, άρχισε να εκτοξεύει φονικά πυρά τα οποία σκόρπισαν τους αντάρτες οι οποίοι πανικόβλητοι έτρεξαν να βρουν κάλυψη. Η περιοχή όμως ήταν ανοικτή με αποτέλεσμα δεκάδες πτώματα να σκεπάσουν τον δρόμο. Το διαρκές πυρ εξάντλησε τα πυρομαχικά του πολυβόλου το οποίο έπρεπε να συνεχίσει να λειτουργεί, αν ήθελαν οι υπερασπιστές να αναχαιτίσουν την κυκλωτική κίνηση των ανταρτών. Εν μέσω βολίδων που διέσχιζαν τον αέρα, ο κουρέας του Συντάγματος, Λεωνίδας Κουσούρης, ανέβηκε την εξωτερική ανεμόσκαλα που οδηγούσε στην ταράτσα του φυλακίου μεταφέροντας τους πολύτιμους γεμιστήρες.
Λίγο πριν, το 3ο Φυλάκιο είχε σκορπίσει και πάλι τον θάνατο στους ΕΛΑΣίτες οι οποίοι, μετά την κατάληψη του 7ου Φυλακίου, επεχείρησαν να εγκαταστήσουν πολυβολείο στην ταράτσα του. Ο Μοίραρχος Μαλτέζος, αφού άφησε τους ΕΛΑΣίτες να εγκατασταθούν, διέταξε τον Σακελλάρη να τους θερίσει με το Μπρέντα. Από τους 12 αντάρτες μόνο 2 επέζησαν ενώ σε όλη την διάρκεια της επίθεσης στο Σύνταγμα δεν τόλμησαν να επαναλάβουν το εγχείρημα τους.

Την ίδια περίπου ώρα, μια τρίτη συμφορά κτυπούσε τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Πενήντα περίπου αντάρτες, μερικοί ντυμένοι με στολές δολοφονηθέντων χωροφυλάκων, ανέβηκαν στο καταληφθέν 5ο Φυλάκιο και μετέφεραν μεγάλη ποσότητα βενζίνης σε δοχεία και μπουκάλια με σκοπό να τα εκσφενδονίσουν στις ταράτσες των σπιτιών, που εφάπτοντο με τον περίβολο και να ξεκινήσουν πυρκαγιά μέσα στο στρατόπεδο ώστε να πυρποληθεί ολοσχερώς. Τον κίνδυνο μπορούσαν να αποσοβήσουν μόνον τα δύο πυροβόλα των 37 χλστ. στην γωνία του διοικητηρίου, όμως κανείς δεν τολμούσε να τα επανδρώσει καθώς η αυλή εθερίζετο από τα πυρά των κομμουνιστών. Τρεις όμως χωροφύλακες, ο Ενωμοτάρχης Χ. Ρετσίνας και οι Υπενωμοτάρχες Ι. Λαμπρόπουλος και Δ. Στρατιδάκης, αψήφησαν τον κίνδυνο και έφθασαν στο ένα πυροβόλο με το οποίο και άρχισαν να προσβάλουν το 5ο Φυλάκιο σε συνδυασμό με το πολυβόλο Μπρέντα του 3ου Φυλακίου.
Ξαφνικά μια τεράστια έκρηξη ακούσθηκε και ένα πύρινο μανιτάρι ξεπήδησε από το 5ο Φυλάκιο καθώς οι εκρήξεις των οβίδων και οι βολίδες του Μπρέντα ανάφλεξαν τις βενζίνες των ΕΛΑΣιτών. Η σκηνή που ακολούθησε ήταν φρικτή. Ουρανομήκεις φλόγες περιέζωσαν τον όμιλο των ΕΛΑΣιτών οι οποίοι απανθρακώθηκαν. Το θέαμα των καιομένων ανταρτών, που ούρλιαζαν απελπισμένοι, έριξε κατακόρυφα το ηθικό των κομμουνιστών και αντίθετα ανύψωσε αυτό των υπερασπιστών του Μακρυγιάννη.

Η επίθεση των ΕΛΑΣιτών δεν άφησε αμέτοχο και το διοικητήριο του Συντάγματος. Το εκτεθειμένο πολυβολείο της ταράτσας είχε γίνει αμέσως στόχος των κομμουνιστικών πυρών καθώς προκαλούσε σοβαρές απώλειες στους επιτιθέμενους. Κάποια στιγμή μια ριπή σκότωσε τον χειριστή του πολυβόλου Μπρέντα, Ενωμοτάρχη Αλεβίζο, με αποτέλεσμα να αναλάβει τον χειρισμό του ο Μοίραρχος Παπαδοδήμας, επί δυο ώρες, εν μέσω καταιγισμού πυρών. Τελικά και ο ίδιος τραυματίσθηκε σοβαρά στην κοιλιά, τα πόδια και τους βραχίονες από 7 συνολικά βολίδες. Καθώς τον κατέβαζαν με το φορείο ο μοίραρχος είχε το σθένος να πετάξει το λευκό σεντόνι που τον κάλυπτε φωνάζοντας: «Ξεσκέπαστε με! Δεν θέλω να νομίζουν ότι μας σκοτώνουν! ... Εμείς δεν πεθαίνουμε»! Και πράγματι ο ηρωικός αξιωματικός τελικά επέζησε των σοβαρών τραυμάτων του.

Η πυρπόληση των ανταρτών στο 5ο Φυλάκιο καταρράκωσε το ηθικό των ΕΛΑΣιτών με αποτέλεσμα στις 18.00 να κοπάσει η σφοδρότητα της επίθεσης και μέχρι το βράδυ να περιορισθεί σε πυρά παρενόχλησης. Η επέλευση της νύκτας έδωσε την ευκαιρία στους χωροφύλακες να συμπληρώσουν τα οχυρωματικά τους έργα ενώ μια μικρή βοήθεια έφθασε από τους Βρετανούς υπό την μορφή 15 Άγγλων στρατιωτών, με 2 αντιαρματικά ΡΙΑΤ και σάκους με χειροβομβίδες. Η δύναμη αυτή αποχώρησε μετά την παρέλευση ενός 24ώρου.

Ο απολογισμός των απωλειών του Συντάγματος για την 6η Δεκεμβρίου ήταν βαρύς: 5 αξιωματικοί και 49 οπλίτες νεκροί καθώς και 8 αξιωματικοί και 25 οπλίτες τραυματίες. Οι απώλειες των κομμουνιστών υπολογίσθηκαν σε περίπου 500 νεκρούς και τραυματίες. Η συνολική δύναμη του τακτικού ΕΛΑΣ στην περιοχή, υπολογιζόταν σε 6.000 περίπου άνδρες.

Δεκεμβριανά: Η Δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, από το ΚΚΕ

2015-12-05T11:18:00.003+02:00

Η Ελένη Παπαδάκη ήταν η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός του Μεσοπολέμου, την οποία ο Γρηγόρης Ξενόπουλος είχε χαρακτηρίσει "αδιαμφισβήτητη διάδοχο της Κοτοπούλη".
Γνώρισε την δόξα πολύ νέα, αλλά έχασε τη ζωή της μόλις στα 41 της, μέσα στο χάος του Εμφυλίου πολέμου, και έκτοτε ξεχάστηκε.

Ο Μαρσάν, θαυμαστής και βιογράφος της, έπειτα από πολύχρονη έρευνα φωτίζει τις άγνωστες πτυχές της ζωής της: τη θεατρική της ιδιοφυία, τη βαθειά και σπάνια μόρφωσή της, την καριέρα της στο εξωτερικό, την κόντρα της με την Κατίνα Παξινού, τις ιδιόμορφες ερωτικές της επιλογές, την πατριωτική δράση της στην Κατοχή, έως την σκοτεινή δολοφονία της από το ΚΚΕ.

Όχι απλά μια καλλιτεχνική βιογραφία. Πρόκειται για τη δραματική πάλη μιας ανώτερης πνευματικά προσωπικότητας για καταξίωση και δημιουργία, στην ανέκαθεν αναξιοκρατική Ελλάδα.
Ξεσκεπάζεται το παρασκήνιο της λειτουργίας της κρατικής "επιχείρησης" του Εθνικού Θεάτρου, όπου οι το χρήμα και οι γνωριμίες ανέβαζαν στην κορυφή ταλαντούχους και μη καλλιτέχνες, και άλλους τους "εξαφάνιζαν".

Λασπολογία και συκοφαντίες (Νοέμβρης 1944)

Η Ελένη Παπαδάκη, κατά τη διάρκεια της Κατοχής έκανε το πέρασμά της στην αρχαία τραγωδία και τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος περιγράφονται με χρυσά γράμματα από τους κριτικούς.

Η γνωριμία της με τον κατοχικό πρωθυπουργό Ράλλη, θα περιγραφτεί συκοφαντικά ώς έρωτας από τον σύγχρονο της Τύπο, και εκείνη θα κατηγορηθεί ώς ''η πόρνη-φιλενάδα'' του φιλογερμανού πολιτικού.
Στην ουσία, σήμερα έχει ξεκαθαριστεί πλήρως η εικόνα για το υποτιθέμενο ειδύλλιο: ο Ράλλης, ήταν ενδεχομένως πολύ ερωτευμένος με την Ελένη Παπαδάκη, αλλά εκείνη δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στα αισθήματά του.
Η φιλία όμως, και ο θαυμασμός του για την Παπαδάκη, επέτρεπαν στην ηθοποιό να ζητά χάρες από τον Ράλλη, και να σώζει κυριολεκτικά από τον θάνατο έλληνες πατριώτες, είτε κομμουνιστές αντάρτες, είτε εβραίους καταζητούμενους.

Αντί όμως γι' αυτά, η αριστερή προπαγάνδα προτιμούσε να την παρουσίαζει ως ανθελληνίδα, ως προδότρια της χώρας της [..]
Χρόνια μετά, ο ηγέτης των Κομμουνιστών, Νίκος Ζαχαριάδης, σχεδόν θα ζητήσει συγνώμη, δηλώνοντας ότι η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη ήταν μια...''ανοησία''.

Η απελευθέρωση της Ελλάδας από τον γερμανικό, ιταλικό και βουλγαρικό ζυγό, βρήκε τους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου, όπως και όλο τον ελληνισμό, χωρισμένο σε δεξιούς και αριστερούς, στα πρόθυρα του χειμώνα του 1944.
Γείτονας πρόδιδε γείτονα, φίλος κατέδιδε φίλο, και οι αριστεροί ηθοποιοί τους δεξιούς. Ή, και αντίστροφα.

Οι εκλογές του Σωματείου Των Ηθοποιών το Νοέμβρη του 1944, εκλέγουν τη δεξιά παράταξη: Δημήτρης Χόρν, Άννα Καλουτά, Νίκος Δενδραμής, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστης Μακρής, Βασίλης Αυλωνίτης, Σπύρος Μουσούρης, κ.α.
Στον αντίποδα, βέβαια, οι αριστεροί: Αιμίλιος Βεάκης, Μάνος Κατράκης, Τίτος Βανδής, Δήμος Σταρένιος, Δημήτρης Μυράτ, Αλέξης Δαμιανός, Ζώρζ Σαρρή, Νίκος Τζόγιας, κ.α.
Ομως, κατ' απαίτηση μερίδων του σωματείου, αρχίζουν οι διαγραφές ηθοποιών από τον σύλλογο.
Στις 23 Νοεμβρίου δημοσιεύουν μια λίστα με τίτλο ''Οι προδόται ηθοποιοί'' και όσοι θεωρούνται ''προδόται'', δικάζονται συνοπτικά για να αποβληθούν...

Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944.
«Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο.

Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
«Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατʼ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».

Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής λόγω των διασυνδέσεών της, είχε καταφέρει να σώσει πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του Υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην Κυβέρνηση του Βουνού.
Όμως όλα αυτά είχαν ξεχαστεί τόσο γρήγορα..

Και η λασπολογία, καλά κρατούσε.

Ο ''απαγορευμένος'' Τύπος της εποχής, με την καθοδηγούμενη από αριστερούς κύκλους εφημερίδα ''Ελληνικό Αίμα'' διέδιδαν ευθαρσώς λαϊκιστικά αποκυήματα της φαντασίας τους:

''Ας σημειωθεί οτι ο Ράλλης δώρισε στον γεροντικό του έρωτα, μια ζώνη από πλατίνα, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων. Έτσι, ενώ ο λαός υποφέρει από την πείνα, ο πρωθυπουργός παριστάνει τον ''γενναιόδωρο'' εραστή.''
''Διεθόθη [...] τις τελευταίες μέρες, οτι ο Γιάννης Ράλλης κατόρθωσε με ''δημοκρατικό ειδικό νόμο'' να τελέσει τον τέταρτο γάμο του, νυμφευθείς την Ελένη Παπαδάκη''.

Όλα αυτά προκαλούσαν, δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό, το λαϊκό αίσθημα.
Μέρες μετά τη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, οι δήμιοι θα έψαχναν απεγνωσμένα στο σπίτι της, για την...υποτιθέμενη πλατινένια ζώνη που της χάρισε σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός...
Αντ' αυτής, οι πλιατσικολόγοι βολεύτηκαν τελικά, μόνο με μια γούνα.

Οι τελευταίες της ημέρες (Δεκέμβρης 1944)

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ελένη Παπαδάκη" του Πολύβιου Μαρσάν)

Πρωτομηνιά...1 Δεκεμβρίου 1944. Η Ελένη και η Αιμιλία (Καραβία) στέκονται μπροστά στην μπαλκονόπορτα που άνοιγε στη μεγάλη βεράντα στο διαμέρισμα της Ελένης στην οδό Ιακωβίδου, απ' όπου φαινόταν ο κάμπος ώς την Πάρνηθα και το Αιγάλεω.
Με τα αιώνια μελαγχολικά της μάτια, η Ελένη κοίταζε σιωπηλή προς τα βουνά.

Η Αιμιλία, παρακολουθώντας το βλέμμα της, είπε:
-Σήμερα πρωτομηνιά, σαν τα ψηλά βουνά να 'ναι η τύχη και η ζωή σου.

-Η ζωή μου; ρώτησε εκείνη και σκύβοντας στην παλάμη του αριστερού χεριού της, ακολούθησε με τον δείκτη του δεξιού, την γραμμή της ζωής της. -Κοίταξε τι μικρή είναι η ζωή μου! Με όλες τις ευχές που με βάζετε να κάμω κάθε πρωτομηνιά στα ψηλά βουνά και στο καινούριο φεγγάρι, η ζωή για μένα είναι πάντα πικρή! Ευτυχώς που θα τελειώσει γρήγορα...

Και την κοίταξε στα μάτια σαν να ζητούσε παρ' όλ'αυτά, μια διάψευση από την Αιμιλία.

Δύο εικοσιτετράωρα μετά, την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, άρχισαν στην Πλατεία Συντάγματος τα τραγικά γεγονότα.

Ο Δημήτρης Μυράτ, στο τελευταίο βιβλίο του θυμήθηκε την ημέρα εκείνη:

''Τη μέρα που ξέσπασε το Δεκεμβριανό κίνημα του '44, ήταν Κυριακή.
Ξεκίνησα ποδαρόδρομο ώς τα Πατήσια -είχαμε συνηθίσει στην Κατοχή την έλλειψη συγκοινωνιακών μέσων- να πάω στην παράσταση του ΡΕΞ. Δεν είχαμε μάθει πως το πρωί στο Σύνταγμα είχε χυθεί το πρώτο αίμα.

Φτάνοντας στο θέατρο 'Παπαιωάννου'' άκουσα κάτι συναδέλφους να μου φωνάζουν ''Που πάς, δεν υπάρχουν παραστάσεις!''.
Γύρισα πίσω, φυσικά με το ίδιο συγκοινωνιακό μέσο.
Στην οδό Ιακωβίδου όπου μέναμε κι οι δυό, απάντησα την Ελένη έξω απ' το σπίτι της. Της είπα τα νέα: ''Πήγαινε κάπου να κρυφτείς, φοβάμαι μη σε βρεί κακό''.
Έγινε θηρίο ανήμερο. Πρώτη φορά την είδα έτσι, στα τόσα χρόνια της στενής μας φιλίας: ''Είσαι και συ από κείνους που με λένε δωσίλογη!'', φώναξε με την κρυστάλλινη φωνή της, που δεν έχανε τη μαγεία της ακόμα κι όταν ήταν οργισμένη.
Δεν τόλμησα να της αντιμιλήσω. Λιγες μέρες πρίν, στο Θέατρο Διονύσια της Πλατείας Συντάγματος, είχε οργανωθεί από το Σωματείο των ηθοποιών μια γενική συνέλευση με σκοπό τη δίκη των δωσίλογων ηθοποιών...".

Ατάραχη, απαντούσε σε όποιον την συμβούλευε να φυλαχτεί: ''Μα γιατί να φύγω; Τι έχω κάμει; Επείραξα ποτέ κανένα; Επειδή έσωσα ανθρώπινες ζωές στην Κατοχή, είναι ποτέ δυνατόν να έχω τον παραμικρότερο φόβο; Ας με πιάσουν, και να δούμε τι κακό έκαμα. Γιατί να φύγω λοιπόν;''.

Όλη η γεμάτη ευθύτητα ζωή της Ελένης, κορυφώθηκε με την τελευταία αυτή στάση της, την εποχή του φόβου και της τρομοκρατίας.
Με ήσυχη τη συνείδηση παρέμεινε στα Πατήσια, ενώ πολύς κόσμος από την ΕΑΜοκρατούμενη ζώνη δραπέτευσε πρός το Κολωνάκι.
Πολλοί διερωτήθηκαν αργότερα, πώς και γιατί δεν διέφυγε κι εκείνη, και το θεώρησαν απρονοησία και κακή εκτίμηση της κατάστασης, ενώ για την Ελένη ήταν μια πράξη συνέπειας πρός όλη τη ζωή της. Το πόσο διέφερε η Ελένη από τους άλλους, το απέδειξε το γεγονός ότι δεν ζήτησε να διαφύγει ή να κρυφτεί. Σαν την Αντιγόνη..

Η σύλληψη κι η εκτέλεση (21 Δεκεμβρίου 1944)

(Η διήγηση από τον Πολύβιο Μαρσάν)

21 Δεκεμβρίου, ημέρα Πέμπτη
Ο Κώστας Μπιλιράκης, μέλος του ΕΑΜ και φοιτητής Ιατρικής, ανέλαβε το καθήκον να τη συλλάβει.
Έφτασε στο σπίτι του γείτονά της και φίλου Δημήτρη Μυράτ, όπου βρισκόταν η Ελένη μαζί με την παρέα τους.

-Εδώ πολιτοφυλακή του ΕΑΜ! Πού είναι η Ελένη Παπαδάκη; Σας συλλαμβάνω όλους!
Ο Μυράτ που ήταν μέλος του ΕΑΜ του απάντησε: Μην κάνεις έτσι! Εγώ ανήκω στο ΕΑΜ. Θα σε ακολουθήσουμε όλοι...
Όμως η Ελένη βγήκε μπροστά και είπε "Εγώ είμαι η Παπαδάκη, τι θέλετε κύριε;".

Την οδήγησε στην Πολιτοφυλακή. Από πίσω τους ακολούθησε ο σκύλος της Ελένης, ο Μπόντζο, που βλέποντας από το σπίτι της να φεύγει από του Μυράτ με τον Εαμίτη, έφτασε μαζί τους ως το κτίριο. Αυτή στο δρόμο έπαιζε μαζί του και τον χάιδευε.
Εν τω μεταξύ στο σπίτι της, η πολιτοφυλακή τα έκανε όλα γης Μαδιάμ, αναζητώντας ενοχοποιητικά στοιχεία.

Γύρω στις εφτάμιση με οκτώ το βράδυ, παρουσιάστηκε στα γραφεία της Πολιτοφυλακής ξανά ο Μπιλιράκης.
Δεν είχε κατορθώσει να βρεί στοιχεία ενοχοποιητικά για να στηρίξει κατηγορίες εναντίον της. Ούτε όπλα βρέθηκαν, ούτε δώρα αξίας από τον Ράλλη, και τα μόνα τεκμήρια της προδοσίας της Ελένης Παπαδάκη στην πατρίδα της, ήταν κάποιες κίτρινες φυλλάδες του ανεπίσημου Τύπου, που μιλούσαν για τους φανταστικούς γάμους της με τον Ράλλη!

Η Ελένη Παπαδάκη ήταν απλώς θύμα καταγγελιών μιας ομάδας αριστερών ηθοποιών.
Στο κελλί μαζί της βρισκόταν άλλη μια γυναίκα, η Νιόβη Χαριτάκη, ένα κορίτσι γύρω στα 20 και εφτά μηνών έγκυος. Την είχαν συλλάβει στις 18 Δεκεμβρίου μαζί με την αδελφή της, Μαρίκα, με την κατηγορία οτι ο πατέρας τους ήταν διευθυντής της Ούλεν...

Τα μεσάνυχτα η Ελένη πέρασε από ανάκριση και τα χαράματα, μαζί με τις άλλες δυο γυναίκες, επιβιβάστηκε σε μια μαύρη Φορντ, οδηγούμενη στον τόπο εκτέλεσης.
Ο Βλάσσης Μακαρώνας ήταν ο ωμός εκτελεστής της Ελένης Παπαδάκη.
Πρίν γίνει ο δήμιος της Ελένης και πολλών άλλων, ήταν ένας μπακάλης από τους Ποδαράδες.
Επόπτης ήταν ο γνωστός Καπετάν Ορέστης, που αφού έπαιρνε από τους μελλοθάνατους ό,τι χρυσό φορούσαν επάνω τους, τούς έστελνε στο απόσπασμα.
Για την Ελένη διέταξε θάνατο με τσεκούρι.

Της είπαν να γδυθεί. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο πλέον και κλαίγοντας άρχισε να τους παρακαλάει για οίκτο.
Εβγαλε τη γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της, η Παπαδάκη αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους.
Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της, και μέσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με τη βία.

Όμως, ποιός ξέρει τι συντελέστηκε εκείνη τη στιγμή μέσα στην ψυχή του δήμιου; Ενοχές; Αναλαμπή ανθρωπιάς; Οίκτος για την άδικη καταδίκη της; Τον συγκίνησε η γυναικεία αδυναμία, η ομορφιά ή οι θρήνοι της;
Όπως και να'χει, ο δολοφόνος της προτίμησε να της φυτέψει δύο σφαίρες στο σβέρκο.
Ίσως ήταν τυχερή μές στην ατυχία της...

Για δύο μήνες η Ελένη έμενε αγνοούμενη. Κανείς δεν γνώριζε τι απέγινε και η απελπισία συγγενών και φίλων άγγιζε το ζενίθ.
Κανείς δεν τους ενημέρωσε για την εκτέλεση.

Στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945, ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα Πατήσια, ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ούλεν, κάτι τον ενδιέφερε.

Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη, πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις-τέσσερις άλλους.
Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως.
Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα, είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της…

via

Σαν σήμερα η Ελλάδα χάνει τον φλογερό Πατριώτη Λορέντζο Μαβίλη

2015-11-29T11:47:00.003+02:00

Η Επτανησιακή Σχολή, η μία από τις μεγαλύτερες της νεοελληνικής Λογοτεχνίας, η οποία είχε αρχίσει να καλλιεργείται στα 1800 περίπου δηλαδή πριν από την εμφάνιση του Σολωμού, τελειώνει στα 1900. Με τον Μαβίλη, ξεψυχά η επτανησιακή Σχολή, αφού είναι τα σονέτα του το τελευταίο αστραφτερό φως, εκείνο που θα φωτίσει τη λυρική δημιουργία της ποιητικής Επτανήσου.

Όλοι οι ποιητές της γενιάς αυτής και της Σχολής αυτής της οποίας θεωρούνται εκπρόσωποι, ανήκαν στα αριστοκρατικά, ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Είχαν βαθειά αντίληψη της ζωής και της πραγματικότητας, αγαπούσαν με πίστη την δημοτική γλώσσα και πίστευαν με πάθος στην αντικατάστασή της σε όλα τα επίπεδα, κυρίως και απαραιτήτως στην γλώσσα της λογοτεχνίας.

O Μαβίλης, που σωστά θεωρείται οπαδός και συνεχιστής του μεγάλου δάσκαλου των επτανησίων, του Σολωμού, γρήγορα κέρδισε έδαφος στον πνευματικό χώρο της εποχής του.

Με τον λυρισμό και την ευαισθησία των σονέτων του κατάφερε να διεισδύσει και να κερδίσει την θέση του ανάμεσα σε έναν κόσμο που είχε επηρεαστεί αφού πρώτα είχε δεχτεί το εθνικοκοινωνικό πνεύμα, που ξεχείλιζε το μυαλό και την καρδιά του εθνικού μας ποιητή. Και το κατάφερε αυτό σε μια εποχή όπου το επτανησιακό κλίμα είχε αρχίσει να μεταβάλλεται πνευματικά και το ενδιαφέρον να μεταφέρεται πίσω στα παλιά, στη σκέψη και στη σοφία.

Τους ποιητές διαδέχτηκαν οι λόγιοι, άτομα με μεγάλη μόρφωση και παιδεία, που έδωσαν αξιόλογα έργα και σημάδεψαν την εποχή τους.

Ο Λορέντζος Μαβίλης ήταν γόνος αριστοκρατικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 6 Σεπτεμβρίου του 1860, τέσσερα χρόνια πριν τα Ιόνια νησιά ενσωματωθούν με την Ελλάδα. Ανατράφηκε όμως στην Κέρκυρα, όπου ο ευγενής, ισπανικής καταγωγής, συνονόματος παππούς του ήταν Πρόξενος της πατρίδας του. Ο ποιητής, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε στην Κέρκυρα, όπου και ο πατέρας του Παύλος , εξέχων και αδέκαστος νομικός, υπηρετούσε ως Πρόεδρος των δικαστηρίων της Ιονίου Πολιτείας. Η μητέρα του, Ιωάννα Καποδίστρια-Σούφη ήταν μία ενάρετη γυναίκα ανιψιά του Ιωάν.Καποδίστρια , πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος και θεία του Πρωθυπουργού Γ. Θεοτόκη.

Ήταν όμως και εξαιρετικά όμορφη με κορμοστασιά που θύμιζε τις Καρυάτιδες του Παρθενώνα. Εκτός του ότι οι ίδιοι οι γονείς του ο Παύλος και η Σοφία εφοδίασαν με γερά και αδιάσειστα εφόδια την ψυχή και την συνείδηση του παιδιού τους λόγω καταβολών, τον γαλούχησαν και με αρχές και με αισθήματα και πατριωτισμό και αγάπη προς κάθε τι ιδανικό και ωραίο.

Η μητέρα του, επί πλέον, με την τρυφερότητα που διακρίνει κάθε ευαίσθητη και καλλιεργημένη γυναίκα της εποχής της, τον μύησε στις παραδόσεις, που υπάρχουν άφθονες στην ψυχή του λαού και αποτελούν τα ήθη και τα έθιμα που εκφράζουν το ποιοτικό επίπεδο κάθε χώρας. Του έμαθε να αγαπάει την φύση γιατί μέσα σ΄αυτήν υπάρχουν όλες οι έννοιες της ζωής ακόμη και αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος. Λέγεται ότι από αυτήν κληρονόμησε την κλίση προς την λογοτεχνία αλλά προσμετράει και η ξεχωριστά επιμελημένη εκπαίδευση της οποίας έτυχε.

Φοίτησε στο εκπαιδευτήριο «Καποδίστριας» με δάσκαλο τον Ιωάννη Ρωμανό, ο οποίος εκτίμησε τις επιδόσεις του και τον σύστησε σε αρκετούς ανθρώπους των γραμμάτων. Τον εισήγαγε μάλιστα στην Αναγνωστική Εταιρία.

Τελειώνει τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κέρκυρα το 1877 και από τότε σχεδόν γίνεται μέλος της Αναγνωστικής Εταιρίας .Εκεί σε αυτήν την Εταιρία γνωρίζεται με τον Ιάκωβο Πολυλά, τον κριτικό της Επτανησιακής Σχολής μεταφραστή του Σαίξπηρ και του Ομήρου και δημιουργού της πρώτης έκδοσης της βιογραφίας του Σολωμού « Άπαντα τα ευρισκόμενα» με προλεγόμενα του Ι .Πολυλά . Μαζί με άλλους ποιητές, τον Καλοσγούρο, τον Μαρκορά , τον Χρυσομάλη και τον Κογεβίνα , που είναι όλοι οπαδοί του Σολωμού, δένουν σε μία πνευματική συντροφιά.
Σημαντικό, σημαντικότατο όμως ρόλο για την πνευματική πορεία και ανάδειξη του ποιητή, έπαιξε ο Ιάκωβος Πολυλάς. Αυτός του εμφύσησε όλες τις πνευματικές ανησυχίες που εκείνη την εποχή αιωρούνταν στο πνευματικό στερέωμα. Αυτός τον μύησε στο έργο του Σολωμού, στην παγκόσμια λογοτεχνία, στα νέα ποιητικά ρεύματα που έκαναν την εμφάνισή τους στην Γαλλία, με τους παρνασσιστές.

Έμαθε και μιλούσε πέντε γλώσσες. Το 1878 φοιτά για ένα χρόνο στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών . Επειδή από μικρός ένιωθε την πνευματική ανησυχία να γνωρίσει και να επικοινωνήσει με την ευρωπαϊκή και Ινδική φιλολογία, μεταβαίνει και συνεχίζει τις σπουδές του στο Μόναχο και στο Φράιμπουργκ .Στην Γερμανία σπούδασε φιλοσοφία, γλωσσολογία και σανσκριτική (Ινδική φιλολογία). Το 1890 με την διατριβή του για τον λόγιο και ποιητή Ιωάννη Σκυλίτση αναγορεύεται διδάκτωρ της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Έρλαγκεν της Βαυαρίας.

Έμεινε 11 χρόνια στην Γερμανία επηρεασμένος από τις απόψεις του Ιωάννη Φίχτε (1762-1814) , την απαισιοδοξία του Αρθούρου Σοπενχάουερ (1788-1860) και την φιλοσοφία του ιδεαλισμού του Εμμανουήλ Καντ (1724-1804). Οι επιρροές αυτές φαίνεται ότι τον οδήγησαν στην μελέτη και σπουδή της Ινδικής φιλοσοφίας.

Το έργο του είναι λιγοστό και πρωτότυπο. Είναι κυρίως ποιητικό. Είναι επίσης μεταφραστικό από πολλές γλώσσες τις οποίες γνώριζε, ακόμη και από τα σανσκριτικά. Το πρώτο του ποίημα δημοσιεύτηκε την 1η Απριλίου του 1884 σε εφημερίδα της Μεσσηνίας. Το 1885 ποιήματα και μεταφράσεις του δημοσιεύτηκαν στον « Έσπερο» της Λειψίας, το 1890-91 στο «Αττικό Μουσείο», το 1898-99 στην «Τέχνη» του Χατζόπουλου και αργότερα στο περιοδικό «Γράμματα της Αλεξανδρείας».

Έχει ακόμα γράψει επιγράμματα, κριτικά δοκίμια, επιστολογραφία αφιερώματα ποιητικά σε φίλους του και πολλά σονέτα με τα οποία εκφράζει την αγάπη προς την μητέρα του. Ακόμη μαζί με τον πεζογράφο φίλο του Κ.Θεοτόκη μεταφράζει επεισόδια από το Ινδικό έπος Μπαχαμπαράτα.
Τεχνίτης άριστος του στίχου, κάτοχος της τεχνικής και της σοφίας του, αρχικά ταυτίστηκε με τον παρνασσισμό. Ο Γ. Βαλέτας τον κατατάσσει στους παρνασσικούς, γιατί λατρεύει την συντομία, την αυστηρή μορφή, την τελειομορφία που διδάχτηκε κοντά στον Ιάκωβο Πολυλά άλλα και για άλλα γνωρίσματα συναφή της παρνασσιακής Σχολής, την οποίαν ίδρυσαν στα τέλη του ΙΘ΄ αιώνα οι Γάλλοι Μπωντλέρ, Γκωτιέ, Ελυάρ και άλλοι.

Ο Κ. Δημαράς, κριτικός επίσης, λέει πως η πρώτη επαφή με τα σονέτα του Μαβίλη προκαλεί συσχέτιση με τον παρνασσισμό. Όμως ο ανθρώπινος τόνος τα απομακρύνει από την αταραξία του παρνασσισμού .Θα προσθέταμε εμείς, ότι ελευθερώνει το συναίσθημα στο στίχο και αφήνει το πάθος του ποιητή να ξεχυθεί και να τους δώσει ένα πρωτότυπο χαρακτήρα.

Τραγουδάει τα πάντα στη φύση, γύρω του και εντός του, καμιά φορά ξεπερνώντας τα όριά του, όταν υμνεί την πατρίδα του και αυτήν ακόμη την τύχη των νεκρών, που δεν λησμονούνται και ζουν αιώνια την αθανασία μέσα στη μνήμη του χρόνου.

Όπως το ποίημα «Λήθη»
Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
Την πίκρια της ζωής .Οντας βυθίσει
Ο ήλιος και το σούρουπο ακολουθήσει,
Μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νάναι.
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
Στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση,
Μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
Α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.
Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
Διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι,
Πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
Τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν
Θέλουν μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Μετά από 11 χρόνια παραμονής στην Γερμανία (1879-1890), ο ποιητής επιστρέφει στην Ελλάδα. Είναι πια 30 χρονών. Στα χρόνια που έμεινε στην Γερμανία εκτός από τις σπουδές του επιδόθηκε σε ότι προσήλκυε τους νέους της ηλικίας του ανάλογα με την κλίση του καθενός και τις παραδόσεις καταγωγής τους. Έπινε, απολάμβανε την ποίηση, μονομαχούσε αν χρειαζόταν. Παρ’ όλα αυτά ακολούθησε τις δικές του θεωρίες αναπτύσσοντας μία αισθητική άποψη και φιλοσοφία που τον γέμισαν πατριδολατρεία και έστρεψαν το ενδιαφέρον του σε κάθε απελευθερωτικό ξεκίνημα. Η Ελλάδα τότε αγωνιζόταν να ξανακερδίσει τα σκορπισμένα κομμάτια της την Κρήτη, την Μακεδονία, την Ήπειρο.

Το 1896 ο Παύλος Μελάς ίδρυσε παράρτημα της «Εθνικής Εταιρίας» στην Κέρκυρα. Η εταιρία αυτή που ιδρύθηκε το Μάιο του 1894 στην Αθήνα ήταν απόρρητος και αυστηρά στρατιωτική οργάνωση κάτι σαν Φιλική Εταιρία και είχε πέντε τμήματα. Ο Μαβίλης έγινε πρόεδρος του ενός από αυτά και εργάστηκε με ζήλο για την επιτυχία αυτού που θα επακολουθούσε. Τον ίδιο χρόνο με τον φίλο του Κων. Θεοτόκη, με στρατιωτικούς και πολίτες κατέβηκαν κρυφά στην επαναστατημένη Κρήτη να βοηθήσουν τους αντάρτες στην απελευθέρωση του νησιού και την ένωσή του με τη μάνα Ελλάδα.

Τον επόμενο χρόνο 1897 κηρύχτηκε ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Ο Μαβίλης δεν γίνεται να μείνει αδρανής! Οργανώνει με δικά του έξοδα ένα εθελοντικό σώμα 70 Κερκυραίων εθελοντών και πηγαίνει χωρίς να του το ζητήσει κανείς, στο μέτωπο της Ηπείρου.

Φυσικά αυτή η ηρωική πράξη ανήκει και στους 70 εθελοντές, οι οποίοι με την ίδια προθυμία προσέφεραν τον εαυτό τους για την πατρίδα. Στη θέση « Πέντε Πηγάδια» τραυματίζεται για πρώτη φορά και μεταφέρεται στο χειρουργείο. Λυπάται πολύ και νιώθει απογοητευμένος από την ταπεινωτική ήττα της Ελλάδος, η οποία ήταν προπαρασκευασμένη από τους συμμάχους κυρίως από τον Κάιζερ (Γουλιέλμος Β΄ Αυτοκράτορας της Γερμανίας). Είναι πια 50 χρονών. Όλοι όσοι είναι γύρω του που γνωρίζουν το υψηλό πατριωτικό του φρόνημα ,το γνήσιο του χαρακτήρα του , όλοι και κυρίως ο Πολυλάς, τον προτρέπουν να αναμειχθεί στην πολιτική.

Το 1910 εκλέχτηκε βουλευτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Λάτρης καθώς είναι της δημοτικής γλώσσας, σε κάποια συνεδρίαση της Βουλής υπερασπίζεται το γλωσσικό ζήτημα λέγοντας με πίστη την φράση που έχει από τότε μείνει «Δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα υπάρχουν μόνο χυδαίοι άνθρωποι».

Ο Μαβίλης δεν κατοχυρώθηκε στο πάνθεο των ποιητών με την ποσότητα του έργου του.
Την ξεχωριστή θέση του ανάμεσα στους ανθρώπους των Γραμμάτων την οφείλει στην πρωτοτυπία, στην εκλεκτικότητα και κυρίως στην μετριοφροσύνη εκείνη που τον έκανε να σημειώνει στα σονέτα που έστελνε στον Κωστή Παλαμά « Για το συρτάρι σου». Πρυτάνευε η λογική και η συνέπεια και άφηνε να φανεί αυτό που ήταν, χωρίς να κομπάζει.

Ο Ανδρέας Καραντώνης σημειώνει για τον Μαβίλη «Ο Μαβίλης ήταν ένα πρότυπο τέλειου άντρα. Στο πνεύμα, στο ήθος, στη μόρφωση, στη ρώμη στη λεβεντιά, στον έρωτά του για τα μεγάλα ιδανικά. Νους αιθέριος, φύση αριστοκρατική, μελαγχολική, αβρή και αδρή μαζί, τέλειος σμιλευτής του σονέτου που εκείνα τα χρόνια δουλεύονταν με πάθος από άξιους και ανάξιους ποιητές, γοήτεψε το ανήσυχο πλάσμα που δεν είχε βρει ως τότε το ιδανικό του, τη λύτρωσή του σε τούτη τη ζωή».

Η μεγάλη ποιήτρια Μυρτιώτισσα τον αγάπησε πολύ και όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του έπεσε σε βάραθρο δυστυχίας.

Ψυχοφίλημα
Χρυσοάρμεγα ονείρατα αργοπλένε
Στα πέλαγα του πόθου οι φαντασίες
Και κατά κει αρμενίζουν, όπου επήες
‘Όπου τα μάτια σου, άστρα, γελοκλαίνε.
‘Οπου απάρθενος φέγγεις, λατρεμένε
Κρίνε της ομορφιάς, κι οι μελωδίες
Των τραγουδιών μου σμίγουν τες μαγείες,
Που μες στ’αγνά σου χείλη σιγοπνένε.
Χάρου, καρδιά μου θλιβερή, κι αγάλλου!
Πέρασε η μαύρη νύχτα κ’η άγρια μπόρα.
Ανθί και συ μικρό μες του μεγάλου
Κόσμου το περιβόλι, άνοιξε τώρα.
Δεν ήξερε η ψυχή μου να φιλήσει.
Τώρα ξέρει. Ω πανάχραντο μεθύσι!

Όλοι έχουμε συνδέσει τον Μαβίλη με τη «Λήθη» Το άψογο αυτό ποίημα σε στιχουργία , λυρισμό, και φιλοσοφία ζωής.
Ο Γ. Βαλέτας όμως υποστηρίζει , ότι το αντιπροσωπευτικό ποίημα του Μαβίλη δεν είναι η «Λήθη» , αλλά το συμβολικό ποίημα η «Ελιά».

Μπορούμε όμως να δεχτούμε, ότι σε αντιπαραβολή και τα δύο αυτά ποιήματα συμβολίζουν την ψυχική δύναμη, την ευαισθησία, τη φιλοσοφία της ζωής και του θανάτου, αφού και τα δύο χαρακτηρίζουν δυνατά η μεν Ελιά την Ευθανασία (προ θανάτου) η δε Λήθη την Υστεροφημία (μετά θάνατον).

Αυτά ίσως τελικά δικαιώνουν τον ποιητή και πατριώτη Μαβίλη, σκληρό μαχητή και των δύο ιδανικών.

Ελιά
Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,
Γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη
Πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει
Σα να ‘θελε να σε νεκροστολίση.
Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι
Της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει
Στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι,
Στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίση.
Ω πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,
με τη μαγευτικιά βοή που κάνουν,
Ολοζώντανης νιότης ομορφάδες
Που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν¨
Ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν
Και άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.

Όμως η αξία της προσωπικότητας του ποιητή φτάνει στην κορύφωσή της με τον τραγικό αλλά ηρωικό του θάνατο .Η ίδια η Μοίρα μοιάζει να δίνει εντολή και στόχο και κατεύθυνση στα βόλια του θανάτου.

Ο Μιχάλης Περάνθης σημειώνει για τον Μαβίλη. «Οι περισσότεροι άνθρωποι δέθηκαν στα νιάτα τους με μια ιδεολογία που τη λησμόνησαν στις πρακτικές ανάγκες της ζωής. Ο Μαβίλης έμεινε πιστός ως το τέλος. Ο θάνατός του ήταν η ολοκλήρωση του ψυχικού του προορισμού, ίσως και το καλύτερο πατριωτικό του τραγούδι».

Στις 5 Οκτωβρίου 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Τον Μαβίλη δεν τον απασχολεί το ότι είναι αρκετά μεγάλος πια για να πολεμήσει.. Λυπάται που δεν δύναται οικονομικά να προσφέρει στον αγώνα. Ό,τι είχε το είχε προσφέρει στην Κρητική Επανάσταση το 1896 και στον πόλεμο του 1897. Ο,τι του απόμενε πια ήταν ο εαυτός του. Έγραφε στον φίλο του τον Θεοτόκη. « Όταν σημάνει η σάλπιγγα, θα πάω και εγώ να αφήσω τα ελεεινά μου κότζια σε μια ρεματιά της ονειρεμένης μας Ήπειρος ».

Κατατάσσεται ως εθελοντής στο Σώμα των Γαριβαλδινών, το οποίο διοικούσε ο Αλέξανδρος Ρώμας, ο Αρχηγός των Ερυθροχιτώνων , επειδή η Ιταλία είχε απαγορεύσει στον Γαριβάλδη να λάβει μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1912. .Παρότι ο Μαβίλης ήθελε να πολεμήσει σαν απλός στρατιώτης, πείθεται να αναλάβει με το βαθμό του Λοχαγού την διοίκηση λόχου Γαριβαλδινών που τον αποτελούσαν νέοι κάτω των 30 χρονών. Πεζός, χωρίς άλογο, αν και υπήρχε στην διάθεσή του λόγω του στρατιωτικού βαθμού του, διασχίζει την Θεσσαλία, την Μακεδονία και την Ήπειρο και φτάνει σε ένα παραπόταμο του Αράχθου. Η γέφυρα του ποταμού είναι κατεστραμμένη και με κίνδυνο της ζωής τους , αυτός και οι στρατιώτες του, μπαίνουν μέσα στο νερό και διανύουν τον ποταμό. Πέρασαν απέναντι και μετά από πολύωρη μάχη κατέλαβαν το όρος Δρίσκος ( (26 Νοεμβρίου 1912) και απώθησαν τους Τούρκους προς την ανατολική πλευρά της λίμνης των Ιωαννίνων.

Οι Τούρκοι εξαπέλυσαν σκληρή αντεπίθεση και το ελληνικό Σώμα, το οποίο αποτελείτο από Κρήτες, Μανιάτες, Γαριβαλδινούς και μία πυροβολαρχία υπό τον συνταγματάρχη Ματθαιόπουλο, αναγκάζεται να υποχωρήσει.

Εκεί στο Δρίσκο μαχόμενος σκληρά επί δύο ημέρες τραυματίζεται στις 28 Νοεμβρίου 1912. Μία σφαίρα διαπέρασε τα μάγουλά του. Ενώ μεταφέρεται αιμόφυρτος στο πρόχειρο χειρουργείο του μετώπου μία άλλη σφαίρα πιο φονική από την πρώτη, του καρφώνεται στο λάρυγγα και ολοκληρώνει το θανατικό έργο της Μοίρας του ποιητή.

Ο Αλέξανδρος Ρώμας, τραυματισμένος και αυτός επίσης, του ψιθύρισε: «αγαθή η μοίρα σου, λοχαγέ Μαβίλη». Ο ποιητής ζητάει χαρτί να γράψει. Δεν τον παίρνει όμως ο χρόνος της ζωής. Γέρνει εκεί στο πεζούλι της Αγίας Παρασκευής και ο παπά Φώτης του κλείνει τα μάτια.

Αυτός είναι ο Λορέντζος Μαβίλης. Αυτός και άλλα ακόμα πολλά, που δεν μας παίρνει ο χρόνος να παραθέσουμε. Αυτό είναι ένα ηρωικό παιδί, ένα από τα ηρωικά παιδιά που ξέρει να γεννά η πατρίδα Ελλάδα και να τα τοποθετεί σαν πυραμίδα στην ένδοξη ιστορία της. Αυτός είναι ο πατριδολάτρης ποιητής που η αγάπη του και ο θαυμασμός του για την ομορφιά της , έγραψαν το αξιοζήλευτο
«Εις την Πατρίδα»

Πατρίδα σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δεν λάμπει,
Πώς εις το φως σου λαχταρούν η θάλασσα κ’οι κάμποι,
Πώς λουλουδίζουν τα βουνά, τα δασ’ οι λαγκαδιές
Στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές !
Αφρολογούν οι ρεματιές και λαχταρίζ’ η λίμνη,
Χίλιες λαλιές πουλιών ηχούν, της ομορφιάς του ύμνοι,
σ’άπειρο αστράφτουν χρώματα παντού λογης λογής
τ’αγέρος τα πετούμενα , τα σερπετά της γης.
Κι αυτός σηκώνει τ’αλαφρό της καταχνιάς μαγνάδι
Κι η κάθε στάλ’ από δροσιά γυαλίζει σαν πετράδι,
Η κάθε αχτίδα του σκορπά με την αναλαμπή
Χαρά, ζωή και δύναμι κ’ ελπίδα όπου κι αν μπη.
Φαντάζεις σαν τον ήλιο σου κ’εσύ, καλή πατρίδα,
Κξαι μάγια σαν τα μάγια σου ‘ς τον κόσμο αλλού δεν είδα.,
Η γη σου είναι παράδεισο, κ’αιώνια γαλανός
Γύρω σου καθρεφτίζεται ‘ς το πέλαγ’ ο ουρανός.
Κ’οι νύχτες σου με τα’αστρα τους, με τη γαλάζια πάστρα,
Με τ’αηδονολαλήματα, τρεμάμενα σαν τ΄άστρα,
Με το φεγγάρι που περνά, σαν όνειρο ευτυχίας,
Στη μέση της απέραντης ουράνιας ησυχιάς,
Οι νύ6χτες σου δροσοβολούν χιλιόπλουμα λουλούδια
Και ‘ς των παιδιών σου τες καρδιές αμάραντα τραγούδια,
Σταλάζουν εις τα σπλάχνα τους θεράπειο λησμονιάς,
Ελευτεριάς αγάλλιασι και μίσος τυραννιάς.
Μάγεμ’ ασημούφαντο, φώς μαργαριταρένιο
Λυόνονται ‘ς ένα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.
Γιομάτος μόσχους και δροσιές ο Ζέφυρος τερπνά
Μέσ’ απ’ αγάπης φαντασιές τα πλάσματα ξυπνά.
Κι ανάμεσα στα χρώματ’ από χίλια ουράνια τόξα,
Προβαίνει πάλι ο ήλιος εις όλη του τη δόξα,
Και σαν του μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,
Έως ‘ς το χρυσό βασίλεμα λάμπει ‘ς τον ουρανό.
Ελλας, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει
Και δίχως γνέφια τους καιρούς η δόξα σου διατρέχει.
Όσες φορές ο ήλιος σου να σε φωτίσει ερθή,
Θε να σ’ευρη πεντάμορφη, στεφανωμένη, ορθή.

Αν ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός ζούσε, ίσως να υμνούσε και τον θάνατο του επτανήσιου συμπατριώτη του Μαβίλη. Ιδανικά, σαν επίλογο θα μπορούσαμε να δεχτούμε κρίνοντας από τη ζωή, το έργο, τη δράση και τον ηρωικό θάνατο του ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, ότι ο χώρος που τον τοποθετεί γεωγραφικά η ιστορία να γεννηθεί , δεν μπορούσε να ήτανε πραγματικά και συμβολικά άλλος από την Ιθάκη.

Γιατί η Ιθάκη από μεν τον Όμηρο έχει καταστεί πραγματικά η επιδίωξη κάθε υψηλού σκοπού και η ηθική τελείωση κάθε ωραίου από δε τον Καβάφη συμβολικά, έχει οριστεί σαν διάπλους γνώσης και πορείας προς την τελείωση αυτή. Ο Λορέντζος Μαβίλης αν και πέθανε στο Δρίσκο, απέναντι από τα Γιάννενα, πιστεύουμε ότι επέστρεψε να αναπαυθεί στην Ιθάκη του παππού Ομήρου. Σ’ αυτήν που τον γέννησε και τον έθρεψε με τα ιδανικά της.
ΚΟΡΙΝΑ ΠΕΝΕΣΗ