De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.

We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.

Carpaccio van coquille – agrume – aardpeer:

Tataki van tonijndille – mandarijn – nori – avocado:

Consommé van fazant – gebakken foie gras – beukenzwam:

Sliptong – groene kruiden – kaviaar:

Hert – witloof – schorseneer – rood fruit:

Tarte Tatin:

Thee met zoetigheden:

Naar goede gewoonte maak ik geen voornemens voor het nieuwe jaar, al wens ik mezelf op professioneel vlak wel een rustiger jaar toe. Iets minder werken en iets meer tijd voor mezelf zou ik echt wel appreciëren in 2026.

Persoonlijk ben ik wel een fan van koude winterdagen. De felblauwe lucht in combinatie met het winterse zonlicht doet me deugd. De wandeling start op de Place de la Gare en brengt ons vrij snel daarna langs één van de vroegere stadspoort van Lille, de Porte de Roubaix, die nu helaas dienst doet als slaapplaats voor daklozen.

We zetten onze weg verder naar Vieux Lille en passeren een aantal plekken waar we al geweest zijn. We gaan even piepen in de Louis Vuitton winkel, omdat deze gelegen is in een voormalige zeevruchtenwinkel (A l’Huitrière) en er binnen nog prachtige tegeltableaus te bewonderen zijn uit die tijd. Jammer dat de originele winkel er niet meer is, want een oestertje gaat er bij mij altijd wel in.

We wandelen op ons gemak verder door de mooie winterse straten van Lille tot we rond 13u een hongertje voelen opkomen. We stappen binnen bij Les Frères Pinard, een wijnbar en kaas- en charcuteriewinkel in één. We bestellen de planche du moment (lard salé du nord, pâté en croûte, rosette de Lyon, Comté vieux, Morbier réserve, Rocamadour) en drinken daar een lekker glaasje wijn (allez, champagne in mijn geval) bij.

Na deze uitstekende lunch wijken we af van de wandelroute en wandelen we richting de Citadelle de Lille, een meesterwerk van Vauban. Ik weet dat het niet mogelijk is de citadel te bezoeken, maar mijn vriend en ik zijn altijd geïnteresseerd in versterkingen en militaire architectuur. We passeren het mooie Canal de la Moyenne-Deûle en de pittoreske Pont Napoléon. Het park rond de citadel voelt nogal leeg en verlaten aan, ik vermoed dat het hier in de lente- en zomermaanden een pak drukker zal zijn. We spotten een reiger die van de zon aan het genieten is en worden gepasseerd door wat joggers. We werpen een snelle blik op de citadel zelf en keren dan terug richting het stadscentrum. Ik ben er niet echt van overtuigd dat deze omweg de moeite waard was, als je geen bezoek aan de citadel zelf gepland hebt.

We passeren langst het Beffroi de l’hôtel de ville waar een rij wachtenden staat aan te schuiven. Het is ongeveer kwart voor vier en het belfort sluit om 17.30u. De laatste toegang is 45 minuten voor sluitingstijd. We zijn dus nog mooi op tijd voor een bezoek bij zonsondergang. We moeten zo’n twintig minuten wachten voordat we binnen kunnen en de rij achter ons groeit gestaag aan, tot een medewerker van het belfort de rij officieel afsluit. We laten onze rugzak achter in de lockers beneden en beklimmen een paar trappen tot we aan de lift komen. We hebben al veel gestapt vandaag dus we maken het onszelf gemakkelijk en nemen de lift naar het hoogste punt van het belfort. Rond half vijf stappen we buiten op het balkon van het belfort waar de ijzige kou ons tegemoet komt. Terwijl onze neuzen gestaag afkoelen; nemen we het prachtig uitzicht en de zonsondergang in ons op. Een mooie afsluiter voor deze zonnige dag.

Voor het avondmaal wandelden we in de richting van Chez Max voor een traditioneel Lillois avondmaal. We passeerden langs het mooi verlichte Palais des Beaux Arts en het Théâtre Sébastopol. Aangezien we te vroeg zijn voor onze reservatie van 19u, gaan we op zoek naar een wijnbar om te aperitieven. Zo belanden we bij Les Quilles Libres, waar we enkele uitstekende wijntjes drinken en een portie hummus met bloemkool bestellen om ons eerste hongertje van de avond de kop in te drukken. Echt een leuke plek met een zeer mooi wijnaanbod.

Stipt om 19u komen we aan bij Chez Max, dat er niet in slaagt mijn verwachtingen volledig in te lossen. De voorgerechtjes: oeuf mayonnaise, escargots en rillettes de truite zijn veelbelovend, maar het hoofdgerecht stelt me wat teleur. De Sint-Jacobsvruchten zijn echt wel heel klein en het gerecht is op zijn best lauw te noemen. Mijn vriend probeert een traditionele Welsh (Welsh rarebit à la Chimay bleue), maar dat is een gerecht dat je moet eten als je de hele dag op het veld staat om te werken. Bijzonder machtig. Gelukkig is de crème brûlée als dessert wel lekker. Op zich hebben we een fijne avond, maar culinair blijven we toch iet of wat op onze honger zitten.

Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.

Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes onder het genot van een goed glas wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.

De ochtend brengen we door in en rondom het bijzondere zwembad van ons hotel in het iconische art-deco gebouw, waar vroeger de Scalbert-Dupont bank gevestigd was. Het zwembad is gebouwd in de voormalige kluis van de bank. De originele bankkluisjes zijn behouden tijdens de renovatie en kan je nu bewonderen achter een glazen wand. Heel bijzonder om te relaxen in een omgeving met zoveel historiek. Het zwembad is niet echt groot, maar er is slechts één andere koppel waarmee we het zwembad moeten delen, dus genoeg plek om wat baantjes te trekken. We maken ook een paar keer gebruik van de piepkleine sauna, waar je mits wat wringen maximaal drie personen in kan laten zitten. De sauna mocht wat mij betreft iets groter zijn, maar de warmte doet deugd.

Rond half twaalf keren we terug naar onze kamer om een douche te nemen en ons vervolgens goed in te pakken (sjaals, mutsen, handschoenen) voor een wandeling door de stad. We wandelen op het gemak naar het Palais des Beaux Arts de Lille en beginnen rond kwart na één aan ons bezoek. Doordat we genoten hebben van een uitgebreid ontbijt hebben we nog helemaal geen honger. We besluiten het middagmaal te skippen en in plaats daarvan onze zintuigen te verwennen met prachtige kunst. En waw, wat een rijkdom. De architectuur van het museum op zich is natuurlijk al de moeite, maar ik had niet verwacht zoveel topstukken te ontdekken in dit museum. Werk van Dirk Bouts, Jeroen Bosch, Edouard Manet, Claude Monet, Antoon van Dyck, Francisco de Goya y Lucientes, Jacob Jordaens, Pieter Brueghel, Marc Chagall, Donatello, August Rodin, Pieter Paul Rubens, Georges Seurat, Pablo Picasso en zelfs een verdwaalde Vincent Van Gogh (niet zijn beste werk, naar mijn mening). En dat is maar een greep uit het lijstje. Ik ben echt overdonderd.

Het museum herbergt niet allen grote meesters, het heeft ook een heel mooie collectie middeleeuwse en zelfs Egyptische kunst. Ik laat me betoveren door de twee prachtige beelden van Les Belles du Nord waarvan de oorspronkelijke kleuren opnieuw tot leven gewekt worden door een projectie. Maar het meest bijzondere in gans het museum is toch wel de collectie reliëfplannen gemaakt op vraag van Lodewijk XIV. De reliëfplannen zijn ongelooflijk gedetailleerd en tonen een aanzienlijk aantal Belgisch steden, waaronder Ieper, Namen, Charleroi, Ath, Doornik, Menen en Oudenaarde. In totaal zijn er 15 reliëfplannen te bewonderen. Indrukwekkend.

Ergens rond half vier krijgen we een klein hongertje, maar helaas is het café van het museum tegen dan al gesloten. Jammer, maar gelukkig is er meer dan genoeg te zien om onze gedachten af te leiden van onze rommelende magen. Echt een absolute aanrader als je naar Lille komt.

Als we rond vijf uur buiten stappen, is de zon al bijna verdwenen achter de horizon. We wandelen naar het Village de Noël voor ons avondmaal. Het Village de Noël op de Place Rihour is niet zo groot en we moeten even aanschuiven alvorens we binnen kunnen. We zijn allebei behoorlijk hongerig, want het is van het ontbijt geleden dat we nog iets gegeten hebben. Gelukkig is daar een grote kraam die allerlei variaties op raclette verkoopt. Wij delen een portie aardappelen met raclette en daarmee is de grootste honger meteen al gestild. Vervolgens koopt mijn vriend een burger met ei, gebakken ajuin en gesmolten Maroilles kaas (of course!). Ik eet een paar happen mee en kan bevestigen: bijzonder lekker! Uiteraard spoelen we dit alles door met een lekkere glühwein.

Het is gezellig druk op de kerstmarkt, maar we moeten nergens echt lang aanschuiven. Het valt op dat er rondom ons opvallend veel West-Vlaamse en Hollandse klanken te horen zijn. Wij zijn duidelijk niet de enige buitenlandse liefhebbers van de kerstmarkt van Lille. Vervolgens gaan we naar het beste kraampje van de avond. Ik eet een portie oesters met een glaasje champagne en mijn vriend en ik delen een lepeltje kaviaar met een shotje wodka. Zalig!

We sluiten ons bezoek aan de kerstmarkt af met nog een glühwein en een hartige pannenkoek met gesmolten kaas. En toen was onze kaaslimiet wel bereikt.

Tijd om ergens een plekje te zoeken om wat op te warmen. Na wat in de stad rondgedwaald te hebben, belanden we bij oesterbar L’atelier Iodé. Een schot in de roos. Uiteraard bestel ik een portie oesters met een glaasje champagne en omdat de oesters zo in de smaak vallen, ga ik (lekker decadent) gewoon voor een tweede ronde.

Een ideale manier om de dag af te sluiten, al mocht het wel een beetje warmer zijn in de bar, want echt opgewarmd geraakte ik niet.

Na onze lunch zijn we nog steeds te vroeg voor het vertrek van onze trein, waarvan de vertraging ondertussen stilletjes aan begint op te lopen. We begeven ons dan toch maar al naar het perron, maar het is heel moeilijk om in te schatten waar we best gaan staan om zo dicht mogelijk bij onze gereserveerde plaatsen in wagon 11 uit te komen. We spreken iemand van de treinpersoneel aan die duidelijk ook op de trein staat te wachten en die zegt dat we ongeveer op de juiste plek staan.

Wanneer na twintig minuten vertraging onze TGV eindelijk Brussel-Zuid binnen rijdt, blijkt wagon 11 onvindbaar te zijn. We lopen nochtans ongeveer twee keer gans de trein op en af, zigzaggend tussen de mensen met koffers door. Het personeel weet duidelijk ook niet waar wagon 11 zich bevindt, want we krijgen bijzonder uiteenlopende instructies (er is een groot verschil tussen helemaal vooraan en helemaal achteraan de trein, quoi). Enfin, uiteindelijk blijkt dat het bord met de treinsamenstelling op het perron correct is, maar dat de nummering van de wagons zelf niet is aangepast, waardoor wagon 11 vermomd is als wagon 1. Tja, zo kan een mens nog lang op en af lopen… Zelden zo’n chaotisch instapproces meegemaakt. Uiteindelijk waren we beter blijven staan waar we stonden, want de allereerste heer die we aanspraken had ons effectief naar de juiste locatie verwezen.

De treinrit zelf verloopt gelukkig vlotjes. Al stelt de wificonnectie niet veel voor. Amper een half uur nadat we in Brussel-Zuid op de trein gestapt zijn, staan we in station Lille Europe, dat zich op een kleine tien minuten wandelen van ons hotel bevindt.

Hotel & Spa Oceania Lille Les Augustins is gelegen in een voormalig, statig bankgebouw met een bijzonder indrukwekkende lobby met een schitterende dakkoepel. We zijn een half uur te vroeg om in te checken, maar we mogen gelukkig al op de kamer. Makkelijk, want dan kunnen we meteen onze koffers achter laten.

Na ons wat opgefrist te hebben en ons goed ingepakt te hebben met dikke jassen, mutsen en handschoenen zijn we klaar om de vrieskou in Lille te trotseren. We wandelen richting Vieux Lille en springen onderweg even de Église Saint-Maurice binnen, een redelijk kale kerk vanbinnen, maar het bouwwerk zelf is wel indrukwekkend.

We wandelen over de Place du Théâtre en verkennen de binnenkoer van de Vieille Bourse de Lille, waar tot onze grote verbazing een aantal boekenstalletjes zowaar open zijn op deze kerstdag. De Oude Beurs op zich is een prachtig gebouw, al ben ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van de invulling van de binnenkoer.

Op de Grand Place treffen we een reusachtige kerstboom en een reuzenrad, die perfect te fotograferen zijn vanaf het bordes van Théatre du Nord. Het is amper vier uur en de zon begint al langzaam onder te gaan en naarmate de zon zakt wordt het helaas steeds kouder.

We bewonderen de bijzondere Cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille, waarvan de constructie ongeveer 145 jaar duurde. De moderne façade werd pas afgewerkt in 1999! Het belangrijkste voorwerp in de basiliek is het miraculeuze mariabeeldje dat dateert uit eind twaalfde eeuw. De basiliek heeft prachtige glasramen en mooie mozaïekvloeren, maar ik betwijfel of ik wel zo’n fan ben van de moderne façade.

Na ons bezoek aan de basiliek dwalen we nog even rond in de straten van Vieux-Lille tot we het echt te koud krijgen en besluiten te gaan opwarmen met een aperitief bij Le Général. Waar er tot mijn grote vreugde kombucha op de kaart staat!

Om 18.30u heb ik gereserveerd bij Italiaans restaurant La Bellezza. Volgens googlemap opent het restaurant om 18.15u. Omdat we honger hebben gekregen van dat rondwandelen in de kou, besluiten we iets vroeger te gaan eten en zo staan we stipt om 18.15u aan de ingang van het restaurant. Tot onze grote verbazing staan er al veel mensen te wachten buiten tot het restaurant opent. Gelukkig mogen we snel binnen!

We krijgen een schattig rond tafeltje toegewezen op de eerste verdieping met zicht op het gelijkvloers. Het restaurant is veel groter dan ik verwacht had en duidelijk bijzonder populair, want het loopt na onze komst verrassend snel vol. Als aperitief bestel ik mij een Superstar, een alcoholvrije variant op de pornstar martini. En hoewel deze cocktail er zeker mag zijn, kan ik niet anders dan erkennen dat een echte pornstar martini toch veel beter is. Als voorgerecht delen we prosciutto di parma en risotto di mare. Maar het is mijn hoofdgerecht dat de show steelt. De spiedini di polpo wordt geserveerd op een reusachtige spies. Een gimmick, uiteraard, maar wel leuk. Bij het eten hou ik het voor de zekerheid toch maar op een glaasje wijn. Genoeg alcoholvrije experimenten voor vandaag.

Ik sluit de maaltijd af met een theetje, terwijl mijn vriend geniet van een digestiefje. Aangezien we allebei moe zijn van de heftige werkweken voor de vakantie, maken we het niet laat. We vangen tijdig de terugtocht naar ons hotel aan, zodat we op tijd in bed kunnen kruipen.

Maar goed, we lieten de NMBS-perikelen niet aan ons hart komen en klonken met een flesje heerlijke champagne op een (hopelijk) fijne avond. Aangezien de gerechten afkomstig waren van Alter, waren we er alvast zeker van dat ons een culinair hoogstaande avond te wachten stond. En mijn broer had voor de gelegenheid enkele uitstekende wijntjes uit zijn wijnkelder getoverd om te serveren bij al dat lekkers. Aangezien mijn broer een even goede smaak heeft als ik, zaten ook de wijnen van uitstekende kwaliteit.

Zalm “label rouge’, koolrabi & pomelo:

Oestertjes:

Kreeft “salad’, pompoen, ras el hanout & mandarijn:

Wilde zeebaars, aardpeer, gerookte paling & gezouten citroen:

Parelhoen “Aradoa”, champignon, knolselder & truffel:

Peer, vanille, hangop & verveine:

Een fantastische avond, die we afsloten met een Uber rit terug naar Leuven, omdat de treinperikelen nog altijd niet achter de rug waren en we geen risico’s wilden nemen omdat we de dag nadien voor een paar dagen naar Lille vertrokken.

De dochters waren flink gegroeid en spraken zelfs een aardig mondje Nederlands. Echt jaloers op het feit dat zij drietalig opgroeien (Engels, Nederlands en Chinees). Na het aperitief met champagne, genoten we samen van de lekkere sushi van Wabi Sabi, al had de jongste duidelijk genoeg aan enkel de hapjes en de edamame.

Na de sushi speelden we samen een spelletje exploding kittens. De Nederlandstalige versie wel te verstaan. Ik was niet honderd procent zeker dat dit zou lukken, want ze kenden het spel niet en Nederlands spreken, is natuurlijk niet hetzelfde als Nederlands lezen, maar dat bleek vlotter te gaan dan verwacht. Vooral de oudste was er snel mee weg, de jongste (die natuurlijk nog niet zo heel lang kan lezen) had wat hulp van haar papa nodig. Ik haalde tussen de spelletjes door zelfs even mijn dwarsfluit van onder het stof, toen de oudste dochter vertelde dat ze graag dit instrument zou willen leren spelen. Het ding heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, dus als ik ooit dit instrument opnieuw wil oppikken, zal ik een nieuw exemplaar moeten kopen.

Onze vriend had een fruittaartje van Paul mee als dessert, wat mijn vriend en ik aanvulden met het overschot van de pralines van de kaas- en wijnavond met onze vrienden en de koekjes van mijn oud-collega. En kijk eens aan, opeens was er toch nog een gaatje op te vullen in de maag van de jongste.

Heel fijn om onze vriend en zijn dochters nog eens te zien. Ik hoop dat het hen goed gaat ginder in de USA, want de nieuwsberichten van over de plas zijn niet bepaald hoopgevend.

Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.

Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.

Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!