Onze allerlaatste volledige vakantiedag staat volledig in het teken van de verkenning van het charmante Chauvigny. Vandaar voorspellen ze temperaturen tot 36 graden. Stevig warm. Gelukkig koelt het hier ‘s nachts redelijk goed af en blijft het dankzij de luiken voor onze ramen en de ventilator redelijk koel in onze kamer.

We wandelen opnieuw de heuvel op naar het oude stadsgedeelte en nemen wat foto’s tot de indrukwekkende kasteelruïne Château des Evêques opent om 10.30u. We zijn één van de eerste bezoekers en kopen meteen een ticket voor de roofvogelshow “Les Géants du Ciel” van 11u. Het publiek zit gelukkig in de schaduw waardoor de warmte mee valt, maar door het tegenlicht is het een hele uitdaging om goeie foto’s te maken. Dat wordt snoeien bij de nabewerking… De show is absoluut spectaculair en echt de moeite. Denk dat ik nog nooit zoveel verschillende vogels in één show gezien heb. Speciale vermelding voor de kookaburra, die mijn favoriete vogel van de dag is.

Na de show bezoeken we de roofvogels in hun kooien die verspreid opgesteld staan in het kasteelruïnes. Het blijft een zielig gezicht om deze prachtige dieren in zo’n klein hok te zien zitten of vastgemaakt aan een ketting, maar al de vogels zijn in gevangenschap geboren en weten dus niet beter. Al wil ik gerust wel eens een boom opzetten over de ethiek van roofvogelshows.

Voor de lunch belanden we in het middeleeuwse stadsgedeelte op het mooie schaduwrijke terras van la Bigorne Volante (een bigorne is een soort mythologisch wezen uit de 15de eeuw dat alleen mannen eet die gehoorzaam zijn aan hun vrouw en aangezien dat soort mannen blijkbaar overvloedig aanwezig waren in het Frankrijk van die periode was de bigorne moddervet).

Mijn vriend en ik smullen van een heerlijke hartige pannenkoek. Bij de maaltijd bestellen we twee glazen bigornette, een middeleeuwse drank op basis van rode wijn en honing. Heel lekker!

Zelfs op het overdekte terras is het heel, heel warm. Echt respect voor het horecapersoneel dat in deze hitte af en aan moet lopen met drank en eten om de klanten te bedienen.

Ik sluit de maaltijd af met een ijsje en mijn vriend besteld als afzakkertje een cognac de l’Île de Ré. En daarmee is de cirkel rond…

In een kleine winkel koop ik een paar zakken met lokaal gebakken koeken voor mijn collega’s. Aangezien dit er nogal veel zijn (ik heb veel collega’s) besluiten we onze aankoop naar het hotel te brengen zodat we er niet de rest van de dag mee moeten sleuren. Kunnen we ineens ook onze zware fototoestelrugzak achterlaten.

Op onze hotelkamer slaat de twijfel toe. Het middeleeuwse gedeelte van Chauvigny hebben we ondertussen gezien, hoe brengen we de rest van onze namiddag door? Mijn vriend vindt op Komoot een wandeling die voor stuk langs rivier loopt. Dat lijkt met deze hitte een goed plan. Misschien kunnen we ergens met de voeten in het water?

Vol verwachting beginnen we aan de wandeling, maar helaas, deze valt tegen. We vinden nergens een mogelijkheid om aan het water te geraken en eigenlijk is de wandeling zelf ook helemaal niet zo mooi, uitgezonderd de stop bij l’Église Saint-Pierre met het pittoreske kerkhof. Bovendien is een groot gedeelte van de wandeling in de vlakke zon. We puffen echt van de warmte. Gelukkig is het tweede gedeelte van de wandeling iets mooier dan het eerste gedeelte.

De wandeling passeert langs ons hotel en we springen even binnen om wat water te drinken. Wat blijkt: de kamer is niet opgemaakt en we hebben geen propere handdoeken gekregen. Nu ben ik niet de persoon die per sé elke dag propere handdoeken moet hebben, maar gisterenavond hebben we al onze handdoeken op de grond gegooid om deze te laten vervangen. En we hebben niet meteen veel zin om ons af te drogen aan handdoeken die de hele tijd op de grond gelegen hebben.

We sturen een berichtje naar de eigenaar, die het hotel helemaal op zin eentje lijkt te runnen, met de vraag ons alsnog propere handdoeken te bezorgen deze avond.

Tijd voor een aperitief bij Le 3bis op de gezellige Place de Trino, waar we onze eerste avond hier aten bij Le Kiosque à Chauvigny. De parasols zijn voorzien van waterverstuivers om de temperatuur draaglijk te houden, want zelfs in de schaduw van een parasol is het hier stevig warm. We bestellen twee mojito’s en klinken op de laatste momenten van deze prachtige vakantie. Je hoeft niet altijd ver te gaan om mooie momenten te beleven.

Voor ons laatste avondmaal willen we graag boven in de middeleeuwse stad iets gaan eten. We bellen op voorhand om te informeren of er een tafel voor twee beschikbaar is, want we hebben weinig zin om naar boven te klimmen in deze hitte om vervolgens van een kale reis thuis te komen.

Gelukkig is er plek bij Les Choucas. Het is aangenaam zitten op het gezellige terras nu de hitte van de dag wat mildert. Ik geniet van een klassieke tartare de boeuf en mijn vriend gaat voor een stukje tonijn. En natuurlijk drinken we daarbij een lekker glaasje Franse wijn. Dé ster van de avond is echter de tamme kauw waaraan het restaurant zijn naam ontleent en die duidelijk de baas is hier. We zijn bijzonder gecharmeerd door heel levendige dier.

Na de maaltijd maken we nog een mooie avondwandeling in het middeleeuwse centrum en genieten we van de prachtige zonsondergang.

We keren vroeg terug naar het hotel om het zweet van de dag van ons af te spoelen en op tijd in bed te kruipen, want we zijn van plan morgen vroeg op te staan voor de lange rit terug naar huis. Helaas, geen propere handdoeken te bespeuren bij terugkeer in onze kamer. We drogen ons dus na het douchen dus noodgedwongen af met de sneldrogende microvezelhanddoeken die we meegenomen hebben voor het strand (waarom die handdoeken als sneldrogend geafficheerd worden, geen idee, want die drogen tergend traag, maar ze nemen wel weinig plaats in in de koffer). We zullen morgen dus natte handdoeken in onze bagage moeten proppen.

Graag deel ik een paar foto’s van mijn favoriete werken:

Het prachtige tapijt van Sammy Baloji:

Private Architecture (R.M.) van Valérie Mannaerts brengt een hommage aan de verdwijnende Brusselse tailleurszaken:

Versunkene Gärten van Tatjana Gerhard:

PUH-POH-WEE van Ana Torfs, vijftien unieke bronzen afgietsels van zelfgekweekte oesterzwammen, verstopt in alle hoeken en kanten van het gebouw:

Na de rondleiding keerde ik terug naar de receptieruimte voor bubbels en fijne babbels met mijn collega’s en oude bekenden die ik al enkele jaren niet meer gezien had. Uiteraard sloten mijn collega’s en ik de boel af. It’s a hard job, but somebody has to do it…

We vertrekken met onze wagen naar Angles-sur-l’Anglin. We zijn nog geen tien minuten onderweg wanneer we in Chauvigny zelf een mooi park spotten met zicht op de kasteelruïnes. We kunnen niet anders dan stoppen en een kleine wandeling in het park maken om foto’s te nemen van de weerspiegeling van de romantische ruïnes in het water.

Na deze onverwachte tussenstop rijden we verder naar Angles-sur-l’Anglin. We parkeren onze wagen op een parkeerplaats vlakbij la Forteresse d’Angles sur l’Anglin, dat in de voormiddag gesloten blijkt te zijn. We nemen alvast wat foto’s van de indrukwekkende ruïne en wandelen verder naar le Roc-au-Sorciers (heksenrots). De plek dankt haar naam aan een lokale legende dat heksen en tovenaars zich hier vroeger verzamelden. In realiteit is de Roc-aux-Sorciers een prehistorische rotsschuilplaats uit het Laat-Paleolithicum, waar je in de muren uitgehouwde afbeeldingen kan bewonderen. Sommige van de afbeeldingen vertonen zelfs nog sporen van kleur. We spotten afbeeldingen van bizons, paarden, steenbokken, katachtigen en vrouwelijke lichamen zonder hoofd of voeten, die venussen genoemd worden omdat de vrouwelijke geslachtsorganen nogal prominent zijn afgebeeld.

Een multimedia projectie geeft inzicht in hoe onze vroege voorouders op deze plek geleefd moeten hebben. Heel boeiend allemaal. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht op deze plek in het midden van Frankrijk zulke mooie prehistorische vondsten te kunnen bewonderen.

Voor ons middagmaal belanden we aan de overkant van la Forteresse bij Le Donjon de Bacchus. Geheel uitzonderlijk besluit ik mij een burger des Saxons te bestellen met zoete aardappelfrietjes en amai, dat smaakt! Perfect in combinatie met een glaasje heerlijke prosecco! De prosecco viel zo in de smaak dat we het niet konden laten een tweede glas te bestellen.

Na het middagmaal steken we de straat over voor een bezoek aan de Forteresse d’Angles sur l’Anglin. De temperatuur is ondertussen vlotjes boven de dertig graden gestegen en wij zijn ongeveer de enigen die zich in deze hitte wagen aan een bezoek aan de Forteresse, waar er bijna geen schaduwplek te bekennen valt. We hebben de site bijna voor ons alleen en genieten van de rust en het mooie uitzicht op de omgeving.

Na ons bezoek wandelen we doorheen de straten van het bijna uitgestorven Angles-sur-l’Anglin naar een uitkijkpunt van waaruit we een mooi zicht hebben op het kasteel en de rivier de Anglin. Ik ben alvast gecharmeerd door dit dorp dat de sporen draagt van een roemrijke geschiedenis. We springen nog even binnen in een winkeltje dat producten van lokale ambachtslieden verkoopt, maar uiteindelijk besluiten we niks te kopen.

Daarmee zit ons bezoek aan Angles-sur-l’Anglin erop en rijden we verder naar de Abbaye Saint-Savin-sur-Gartempe. We parkeren de wagen op het marktplein van Saint-Savin-sur-Gartempe en kopen een toegangsticket voor de abdij, inclusief een iPad en een koptelefoon die ons uitleg verschaffen over deze historische plek. We zijn werkelijk overdonderd door de prachtige middeleeuwse muurschilderingen in kerk. De ongeveer 700 m² aan romaanse fresco’s, uniek in de wereld, staan met recht en rede sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De korte video’s op de iPad vormen de perfecte ondersteuning voor ons bezoek en we leren heel wat interessante wetenswaardigheden bij over de schilderingen en de niet altijd even geslaagde vorige restauraties.

Na uitgebreid de kerk bewonderd te hebben, bezoeken we het volgende gedeelte van de abdijgebouwen die iets soberder zijn. In een aantal vertrekken is er een tentoonstelling over de befaamde wereldtentoonstelling van Parijs in 1900. Heel interessant, maar natuurlijk kan deze tentoonstelling niet tippen aan de prachtige muurschilderingen in de kerk.

Na deze tentoonstelling lassen we een drankpauze in bij een café op het marktplein. We worden bediend door een kind dat volgens mij nog in de lagere school zit. Maar mijn smoothie smaakt, dus ik zie deze overduidelijke inbreuk op de kinderarbeidswetgeving door de vingers.

Na onze drankpauze bezoeken we de nog resterende vertrekken in de abdij waar zich de cellen van de monniken bevonden. We nemen nog een paar foto’s van de buitenkant van de abdij en de mooie brug over de rivier Gartempe.

Tijd om terug te keren naar ons hotel om onze spullen af te zetten en ons op te frissen voor het avondmaal Le Gaston. We genieten van een heerlijk driegangenmenu voor de spotgoedkope prijs van 29 euro. Ik geniet van rillettes de truite als voorgerecht, tagliata de boeuf façon Corse als hoofdgerecht en een klassieke dame blanche als dessert.

We maken nog een avondwandeling naar het middeleeuwse gedeelte van Chauvigny dat zich op een heuvel bevindt en te genieten van de prachtige zomeravond.

Deze sfeervolle wandeling is de perfecte afsluiter van een prachtige, maar hete, dag.

Na een mooie wandeling doorheen het Groot Begijnhof besloten we snel een kijkje te nemen in het STUK en bleven we zo plakken voor een drankje in het studentikoze STUKcafé.

Het volgende kunstwerk op ons lijstje was Arcangelo IV, 2024-2025 van Berlinde De Bruyckere, wiens werk ik nog niet zo lang geleden kon bewonderen in Bozar. Op het binnenplein van het Van Dalecollege kwam dit ingetogen werk uitstekend tot zijn recht.

Natuurlijk moesten we de jongedames even de Leuvense Oude Markt laten zien, waar ze tijdens hun studententijd ongetwijfeld nog menig uurtje zullen doorbrengen. De traditionele foto met de Leuvense kotmadam mocht natuurlijk niet ontbreken in hun foto-album.

Verder naar de prachtige Leuvense Kruidtuin waar we de sculptuur Flesh in Stone – Components #6 aantroffen van Yu Ji. Minder ons ding, moet ik eerlijk toegeven. De uitbundig bloeiende Kruidtuin en de exotische serres konden op meer goedkeuring van ons gezelschap rekenen.

We zetten onze weg verder langs de in ontwikkeling zijnde Hertogensite en belandden zo op de zaterdagmarkt in de Brusselsestraat. Tijd voor een loempia om een klein hongertje te onderdrukken. Altijd lekker!

In het Pauscollege bewonderden we het poëtische werk https://www.kuleuven.be/600years/schedule/reinout-verbeke“>Everything Comes Down to Earth van Reinout Verbeke. Prachtig en prangend, want het gedicht verwijst naar de klimaatverandering en de vergankelijkheid van ons eigen bestaan.

Vervolgens bewonderden we vanuit de verte het werk the majestic van Ugo Rondinone in College De Valk. Niet gemakkelijk te spotten, dit werk.

Op het Erasmushuis lazen we het gedicht The Experiment van Annelies Van Dyck en we eindigen onze wandeling in het stadspark met een persoonlijke favoriet van mij: Carriers van Alicja KWade, die mij ook al wist te overdonderen met haar tentoonstelling in M.

Door de vele omwegen tijdens onze wandeling slaagden we er helaas niet in om alle werken die op onze planning stonden te bezoeken, maar hey, wel enorm genoten van deze namiddag in de gezonde buitenlucht.

Aangezien die loempia ondertussen al lang verteerd was, keerden we terug naar ons appartement voor een gezellige avond samen. We startten met de overhandiging van de souvenirs die we voor de meisjes kochten in Japan: juweeltjes, waaiers en verzorgingsproducten. Het petekindje van mijn vriend (de oudste dochter van zijn zus) kreeg ook nog een laat verjaardagscadeau van hem: een collectie SkullPanda’s.

Vervolgens serveerden we een heerlijk avondmaal met dank aan onze favoriete traiteur Laura Massa, uiteraard dronken we daar een heerlijke fles Gioco dell’Oca van Poderi Rossi Giovanni bij, gevolgd door taarten van Les Tartes de Françoise als desesrt.

Een heerlijke dag!

Na het gesprek met mijn vader sprong ik even binnen bij mijn broer en zijn vriendin, die meteen een glaasje rosé voor me uitschonken. Lang kon ik niet blijven, want ik had een druk weekend voor de boeg, maar een glaasje zacapa rum als afsluiter, daar kon ik natuurlijk geen neen tegen zeggen.

f

Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs  waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.

Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.

Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.

Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!