We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.

Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.

De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.

Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.

Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.

Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.

Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.

We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.

Volgens onze wandelkaart gaat de route nu naar beneden, maar we vinden nergens een pad om te volgen. Er lijkt gewoon geen pad te zijn op de plek waar dit zich volgens de kaart zou moeten bevinden. We besluiten dan een kleine omweg te maken om zo minder steil te moeten dalen, in de hoop uit te komen op een autoweg. Dit blijkt een fatale inschattingsfout.

Nog steeds zoekend naar een manier om op de autoweg te geraken, komen we op een gegeven moment uit bij een prikkeldraad die de weide omzoomt. Om over de prikkeldraad te geraken moeten we over een laddertje klimmen, wat voor ons een indicatie is dat we op de goede weg zijn. Door mijn eigen stommiteit haal ik echter bij het klimmen over het laddertje mijn linkerbeen open aan de roestige prikkeldraad. Resultaat: een flinke snee van een tien centimeter langs mijn linkerknie. Ik vloek, want ik weet meteen dat dit een tof litteken zal worden.

We wassen de wonde zo goed en zo kwaad mogelijk uit, gelukkig hebben we veel water meegenomen op deze wandeling. We hebben echter geen andere keuze dan de wandeling verder te zetten. we bevinden ons letterlijk in the middle of nowhere en hebben op één andere loper na nog geen enkele andere wandelaar gespot.

We banen ons verder een weg door een dennenbos tot we vastlopen op alweer een prikkeldraad, ditmaal eentje die onder stroom staat. we besluiten niet opnieuw het trapje te gebruiken, maar de prikkeldraad te volgen tot we uitkomen op de autoweg. En amai, dan komt het moeilijkste stuk van gans de wandeling. We zien duidelijk nog de restanten van een pad, maar die restanten zijn echt volledig overgroeid en omringd door doornstruiken die tot onze armen komen. Het laatste stuk tot aan de weg moeten we ons letterlijk door de doornen worstelen.

Gelukkig is mijn vriend een held en gaat hij voorop. Hij slaat gebruik makend van een stok zoveel mogelijk doornen weg en trapt ze plat met zijn voeten. Uiteindelijk bereiken we na veel geworstel en gevloek de autoweg. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een stuk asfalt te zien en ik heb een hernieuwde appreciatie voor deze vernuftige uitvinding!

We breken de wandeling af en besluiten de gewone wegen te volgen om terug te keren naar de auto. ik ben gelukkig gevaccineerd tegen tetanus, maar het lijkt me toch geen goed idee om met een open, bloedende wonde nog ettelijke kilometers door een bos te hossen. Ook mijn arme vriend is niet ongeschonden uit dit avontuur gekomen. Zijn benen staan helemaal vol schrammen.

Op de terugweg naar de wagen, zien we in de verte de rots liggen die we overgestoken zijn vlakbij het klooster. Ik neem nog snel een foto als aandenken. De terugkeer naar de wagen verloopt een pak vlotter nu we gewoon op asfalt kunnen lopen.

Om 17u zijn we terug in het hotel en merken we dat onze kamer nog niet is opgemaakt. De stofzuiger staat voor de deur en we komen de poetsvrouw tegen in de gang, maar we hebben geen van beide zin om te wachten tot onze kamer opgemaakt is. Ik wil zo snel mogelijk in de douche om mijn wonde uit te wassen. Gelukkig hadden we vandaag voorzien om onze handdoeken te hergebruiken en moeten we dus niet op zoek naar propere handdoeken. We hangen het niet-storen bordje aan de deur en ik spoel het stof, het angstzweet en het bloed van mijn lijf.

Ironie: de poetsvrouw heeft ondertussen een briefje onder de deur gestoken dat we aangegeven hebben niet gestoord te willen worden en dat in het geval we alsnog wensen dat onze kamer gedaan wordt, we dit vóór 17u moeten melden aan de receptie. Bijzonder straf dat, want stipt om 17u deden wij pas de deur van onze kamer open…

Na allebei genoten te hebben van een uitgebreide douche verzorgen we mijn wonde. Gelukkig hebben we ontsmettingsmiddel en plakkers bij om de wonde af te dekken. En dan begint het fijnste moment van de dag: de zoektocht naar teken. Ik heb er drie, mijn vriend zes, een nieuw record voorwaar. De teken zijn echt minuscuul klein: minieme zwarte puntjes, waarvoor we ons fototoestel nodig hebben om te kunnen zien of dat zwart puntje al dan niet pootjes heeft. We zijn zo’n anderhalf uur zoet met de inspectie van elke mogelijke huidplooi en verwijderen de kledij die we droegen tijdens de wandeling zo ver mogelijk van de rest van onze bagage.

Voor het avondmaal besluiten we naar La esCotilla te gaan, het grote vis- en zeevruchtenrestaurant waar we eerder al wat pintxos aten. We zijn er om 19.30u, maar het restaurantgedeelte gaan pas open om 20u. geen erg, er zijn pintxos en cava om het wachten te verzachten.

We genieten van een heel lekkere maaltijd (inclusief oestertjes voor mij) aan een zeer schappelijke prijs en sluiten de dag af met een lokale kruidenlikeur en een soort bailey’s.

We keren terug naar het hotel om op tijd te gaan slapen. En daarmee zit onze laatste volledige dag in Spaans-Baskenland er spijtig genoeg op. Ik hoop echt in de toekomst nog eens terug te keren naar deze mooie plek.

Na een korte speech werd de splinternieuwe parketvloer overgedragen aan de breakdancers van Battle Droids Crew, die hun beste battle skills boven haalden om de vloer in te dansen. Dikke ambiance! Oprecht onder de indruk van de letterlijke flexibiliteit van deze jonge sportievelingen.

Aangezien noch de schuimwijn, noch de witte wijn mij konden bekoren en ik verder geen enkel bekend gezicht zag in het aanwezige publiek, wandelde ik vlak na het einde van de dance battle terug naar Antwerpen-centraal om de trein naar Leuven te nemen. Mezelf voor het hoofd slaand dat ik deze avond geen hotel geboekt had in Antwerpen. Morgenochtend moet ik namelijk alweer naar Antwerpen sporen voor een vergadering in de Singel. Het was mij gewoon helemaal ontgaan dat ik twee dagen vlak na mekaar in Antwerpen moest zijn. Tegenwoordig leef ik letterlijk van dag tot dag en ik mag al blij zijn als ik 24 uur op voorhand mijn agenda geconsulteerd heb.

Er was massaal veel pers aanwezig en de voorzitter van de jury maakte het extra spannend door de bekendmaking zo lang mogelijk te rekken. Je voelde de zaal gewoon trillen van ongeduld. Tot uiteindelijk de verlossing kwam: LEUVEN! Gejuich bij de Leuvenaars, teleurstelling en zelfs tranen bij de verliezers. De ploeg uit Molenbeek was oprecht aangedaan en bleef zelfs niet plakken voor een glas op de receptie. Nochtans de ideale manier om een teleurstelling door te spoelen. De ploeg uit Namen daarentegen nam de gelegenheid te baat om te verbroederen met de Leuvenaars. Mooi om te zien en hopelijk komt daar een toekomstige samenwerking uit voort.

Aangezien er veel bekenden waren op de receptie achteraf bleef ik langer plakken dan gepland en zo belandde ik uiteindelijk met de nog nagenietende Leuvenaars op de trein naar Leuven terug. Laat ons zeggen dat de feeststemming voelbaar was in onze wagon.

En als kers op de taart kon ik genieten van een mooie zonsondergang vanaf mijn balkon. Een kleurrijke afsluiter van een fijne dag.

Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!

We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.

Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.

Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!

We rijden verder naar universiteitsstad Oñati, waar het op het eerste gezicht bijzonder rustig is. We betalen 18 euro voor een bijzonder smakelijk driegangenmenu bij MAUXKA Jatetxea. De zaak heeft wat hipster vibes, maar wordt duidelijk ook bezocht door buurtbewoners. Altijd een goed teken!

Vervolgens maken we een kleine wandeling door het historische hart van Oñati met de prachtige universiteitsgebouwen. Oñati is een zeer mooi stadje, maar het lijkt er iet of wat uitgestorven te zijn. En als onze hoop was om hier wat cultuur te kunnen opsnuiven, helaas, zowel de kerk als het monasterio zijn beide gesloten. Wat maakt dat ons bezoek aan Oñati toch op iet of wat een teleurstelling uitdraait.

Dan maar terug naar Vitoria-Gasteiz om ons te douchen en om te kleden. We trekken opnieuw de feestende stad in en eten pintxos bij La Malquerida. We zitten er vlakbij een feestende groep van vier vrouwen die luidkeels met de muziek meezingen. Duidelijk vrienden van de uitbaters waarmee er uitgebreid gekust een gebabbeld wordt. Ik wordt helemaal vrolijk van de ambiance die ze uitstralen. Een fijne afsluiter van een ingetogen dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen staat er een volgende uitstap op het programma.

Op de terugweg genoten we van het slenteren door de Bondgenotenlaan, ter gelegenheid van Leuven Autovrij omgetoverd tot een heuse Sport Esplanade.

Dit passeerde er op ons bord:

Aperitief met appetizers:

Rouget, tomaat, mosseltjes, zuring:

Kabeljauw, beurre blanc, knolselder, witloof:

Patrijs, zwarte pens, pompoen, druif:

Wilde eend, rode biet, eekhoorntjesbrood:

Kaasbordje ‘Stefaan Camerlinck':

En een theetje om af te sluiten:

Na een uitstekende maaltijd namen we afscheid. En een Uberrit later waren we opnieuw in Leuven. Kruibeke mag dan mooi en landelijk zijn, ‘s avonds laat terug keren met het openbaar vervoer is er alles behalve evident.

Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.

Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.

Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!

Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.

Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.