En oja, het eten (en de wijn) was naar goede gewoonte weer uitstekend. Als je maar met twee bent, is het zeker de moeite om een plekje aan de toog te reserveren, omdat je je dan letterlijk in het hart van de actie bevindt. De bediening is ook supervriendelijk en altijd bereid een extra woordje uitleg te verschaffen.

Pickled makreel, radijs, rammenas en rabarber:

Noordzeekrab, doperwt, jalapeño, limoenblad:

Witte asperge van de bbq, hazelnoot, daslook:

Spies van shiitake & jonge artisjok:

Rabarber, chocolade, amandel, tijm:

Thee met zoetigheden.

Omdat mijn vriend, terwijl mijn vriendin en ik zaten te genieten van al deze heerlijkheden, geland was in Zaventem, nam ik mijn vriendin nog even mee naar ons appartement om daar samen met mijn vriend een flesje champagne te kraken. Kwestie van de avond in stijl af te sluiten.

Ik heb een sterk vermoeden dat deze plotse vrijheidsdrang van mijn E-toets te maken heeft met de recente vervanging van de interne fan van mijn laptop, nadat deze erg vreemde geluiden begon te maken. Omdat de geluiden verdacht veel op kortsluiting leken, besloot ik daarvoor toch maar een tickets bij de IT-helpdesk te openen. De technieker van dienst verving mijn interne fan, maar de rare geluiden verdwenen helaas niet. En nu heeft mijn E-toets er dus de brui aan gegeven.

Enfin, ik zal dus weer een tickets bij de IT-helpdesk mogen aanmaken.

Tot mijn grote opluchting verliep het overleg constructief en slaagden mijn collega en ik erin de partijen met tegengestelde belangen tot een compromis te brengen, waarin iedereen zich min of meer kon vinden. Dit positieve resultaat maakte de tocht naar Machelen-aan-de-Leie meer dan waard.

En zo fietste ik na anderhalf uur vergaderen goed gemutst onder een stralend zonnetje terug naar het station van Deinze om daar op de eerste de beste trein richting Leuven te springen. Gelukkig heb ik altijd mijn laptop en externe batterijoplader bij zodat ik mijn treinritten zo productief mogelijk kan invullen, zelfs als er een stopcontacten zijn.

Het had erger kunnen zijn!

Opnieuw buiten is de zon weer volop van de partij! De weergoden zijn ons uitzonderlijk goed gezind dit weekend. We halen onze valiezen op in onze B&B, laden ze in de wagens en rijden naar de Colonne de La Grande Armée , een gigantische zuil met daarop een standbeeld van Napoleon. Helaas, we hebben onze research niet goed gedaan, want de Colonne blijkt vandaag gesloten te zijn. Jammer, maar niets aan te doen.

We rijden verder naar de parking vlakbij Hôtel de la Baie de Wissant, waar mijn vriend en ik in 2018 verbleven, parkeren onze wagen en maken een wandeling op het prachtige, uitgestrekte strand van Wissant. We genieten van de lentezon op ons gezicht en kuieren in de richting van Cap Blanc Nez tot we op een gegeven moment niet meer verder kunnen, omdat een riviertje ons de weg verspert en we geen natte voeten willen. Het is ondertussen lunchtijd, dus tijd om rechtsomkeert te maken.

Voor onze lunch kiezen kiezen we voor de huiselijke veranda van La Véranda in Wissant. Het eten is redelijk basic, maar voor 25 euro voor een voor- en hoofgerech kan een mens niet klagen, he. Ik ga voor de tartinable de sardine au piment d’espelette als voorgerecht en de moules marinières als hoofdgerecht. Gewoon lekker!

Als dessert trakteren we onszelf op een bolletje ijs bij le Bois Flotté. En dan is het moment gekomen om afscheid te nemen. Onze vrienden rijden terug richting België terwijl wij nog een zonnige wandeling maken naar het point de vue de la digue. En zo eindigen we dit verlengde weekend in schoonheid en met het vaste voornemen nog eens terug te keren naar de Opaalkust.

En als afsluiter van de dag, werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang.

Mijn vriend en ik nemen de dochter en haar vriend mee in onze cambio. Onderweg stoppen we nog even bij de Carrefour om wat flesjes water in te slaan voor de wandeling. We treffen onze vrienden op de parking en beginnen meteen met een klim. We genieten van de prachtige vergezichten en het is zo helder dat we de White Cliffs of Dover aan de overkant van het kanaal makkelijk kunnen onderscheiden. De wandeling brengt ons langs de befaamde Cap Blanc-Nez, waar het wemelt van het volk.

Rond tien voor één is de wandellus rond en staan we opnieuw op de parking. Tijd voor het middagmaal! Via googlemaps kom ik uit bij restaurant du Cap in Escalles. Vooral de foto’s van de zeevruchtenschotels trekken mijn aandacht. We parkeren onze wagens op parking de la Plage du Cap Blanc-Nez en wandelen een stukje te voet naar het restaurant.

Restaurant du Cap blijkt een schot in de roos. De menukaart is zeer uitgebreid en ik deel een zeevruchtenschotel Le Requin met de dochter van onze vrienden. Samen genieten we van een halve krab, langoustines, oesters, roze en grijze garnalen, vignots, wulken en zeekraal. Om duimen en vingers af te likken! Doordat we vrij laat geluncht hebben, verlaten we pas rond iets voor drie het restaurant.

Om de lunch wat te laten zakken, wandelen we naar le Plage du Cap Blanc Nez. Het is inmiddels vloed, dus het strand is eerder minimaal te noemen, maar de witte, bijna verticale kliffen met de vele vogels zijn indrukwekkend.

Terug bij de wagen rijden we verder naar onze volgende bestemming: Cap Gris-Nez. Ook hier is het redelijk druk. We maken eerst een kleine wandeling naar le Plage du Cap Gris-Nez, waar twee mensen aan het vissen zijn. Dit stukje strand valt ons eerlijk gezegd wat tegen. Al is het wel grappig dat we uitkomen bij restaurant la Sirène waar mijn vriend en ik jaren geleden samen lunchten. We maken rechtsomkeert en wandelen de heuvel opnieuw op naar het belvédère om te genieten van het uitzicht en het warme licht van de ondergaande zon.

Onze vrienden zijn moe van het wandelen en willen liever naar onze B&B terug keren om zich op het gemak te douchen. Omdat mijn vriend en ik nog graag een korte wandeling langs de kust willen maken, nemen we daarom tijdelijk afscheid van hen. We spotten onderweg tijdens onze romantische avondwandeling met twee nog een paar bunkers en genieten van de prachtige rotsige kustlijn.

Na ons opgefrist te hebben in onze B&B, trekken we met z’n allen naar restaurant de la Haute-Ville, een klassiek Frans restaurant met als blikvanger een groot aquarium. Ondanks ons redelijk copieuze middagmaal laten we ons verleiden door de menu van 38 euro. Als voorgerecht ga ik voor de escargots met spinazie, spekjes en champignons. Bijzonder lekker en heel origineel gepresenteerd. Voor het hoofdgerecht kies ik de lomfilet en ik eindig de maaltijd in schoonheid met een pomme caramélisée met kaneelijs. Om duimen en vingers af te likken!

En uiteraard sluiten we de avond af in onze B&B met het spel incognito! Traditie ondertussen!