Zucht.

Twintig jaar geleden al en nog steeds met voorsprong de historische gebeurtenis die als kind het meeste indruk op mij gemaakt heeft.

Omdat ik een nieuw stukje stof ter ondersteuning van mijn boezem nodig had, dacht ik, laat ik eens op een rustige zondagmorgen gaan winkelen en fijn twintig procent korting opstrijken. Want hoe kleiner het stukje stof, hoe duurder. Zo gaat dat met spitstechnologie die Geweldig Goeie Ondersteuning Biedt en Perfect Aansluit Bij Je Huid. Mijn goede humeur daalde al een graadje of wat toen ik de rij aan de pashokjes zag. Ik was blijkbaar niet de enige die nood had aan een nieuw ondersteunend stofje. Toch maar in de rij gaan staan en na een minuut of tien een pashokje gescoord. Een geschikte BoezemHouder vinden, is altijd een heel avontuur. Maar gelukkig vond ik een modelletje dat mij paste. Het was wel wat duurder dan de prijs die ik normaal aan zo’n miniem kledingstuk wil geven, maar allez vooruit, twintig procent korting.

Tot ik aan de kassa stond mét mijn Galleria Inno Advantage Kaart. “Oja, op dit artikel is geen korting.” Wat gedaan? Terughangen? Mijn mooi, goed passend stukje textiel afgeven na al die moeite? Ik dacht het niet. En zo stapte ik buiten, mét een stukje stof extra, maar zonder twintig procent korting. Awoert INNO.

Commissioner Reding said on this matter: “The new internet freedom provision represents a great victory for the rights and freedoms of European citizens. The debate between Parliament and Council has also clearly shown that we need find new, more modern and more effective ways in Europe to protect intellectual property and artistic creation. The promotion of legal offers, including across borders, should become a priority for policy-makers. ‘Three-strikes-laws‘, which could cut off Internet access without a prior fair and impartial procedure or without effective and timely judicial review, will certainly not become part of European law.”

Bron.

I just didn’t do it is een film die aankomt als een mokerslag en de onmenselijke trekken van de Japanse samenleving blootlegt. Of hoe de radertjes van een rechtssysteem zo in elkaar klikken dat het quasi onmogelijk wordt om je onschuld te bewijzen. Verdachten worden opgepakt, vastgezet en onder druk gezet om toch maar te bekennen. Strafrechters worden in Japan beloond voor het snel afhandelen van hun zaken, wat tot gevolg heeft dat tot 99,9% van de verdachten ook daadwerkelijk veroordeeld worden. De film vertelt het Kafkaiaanse verhaal van een jongeman die zijn onschuld staande houdt en zo tussen de radertjes van het systeem vermalen wordt. Een systeem waar het “verliezen van het gezicht” erger is dan het opsluiten en veroordelen van een onschuldige.

Ondertussen (sinds mei 2009) werd het strafrecht in Japan aangepast zodat er in bepaalde gevallen met een jury van professionele en lekenrechters gewerkt wordt. Voor wie geïnteresseerd is, dit artikel gaat dieper in op het invoeren van het nieuwe systeem. Het valt nog te bezien of de lekenrechters rechtvaardiger zullen oordelen dan de professionele strafrechters, maar het feit dat men inziet dat het systeem veranderd dient te worden is al een stap in de goede richting.