Ξωτικό

Γιατί η κατάθλιψη αποκαλείται μερικές φορές "μαύρος σκύλος";

2024-10-10T12:30:00.025+03:00

Στο πέρασμα των αιώνων, πολλοί είναι αυτοί που έχουν χρησιμοποιήσει την φράση "μαύρος σκύλος" ως μεταφορά για την κατάθλιψη.

Υπάρχει ένα ιρλανδικό ρητό που χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον που του έρχονται όλα εύκολα, "tá saol an mhadaidh bháin agat", δηλαδή "η ζωή του λευκού σκύλου". Ίσως έχετε ακούσει για τον "μαύρο σκύλο" που χρησιμοποιείται ως μεταφορά για την κατάθλιψη. Η φράση έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς, από παγκόσμιους ηγέτες μέχρι και λεξικογράφους

Γιατί όμως αποκαλούν την κατάθλιψη "μαύρο σκυλί";

Τα μαύρα σκυλιά στο μύθο και τη λαογραφία

Ο Κέρβερος και ο Ηρακλής

Για να καταλάβουμε τι σχέση έχουν τα μαύρα σκυλιά με την κατάθλιψη, πρέπει πρώτα να δούμε τον ρόλο του πλάσματος στο μύθο και τη λαογραφία.

Στην ελληνική μυθολογία, ο Κέρβερος περιγράφεται ως μαύρος, τρικέφαλος σκύλος που περιπολεί τον Κάτω Κόσμο ώστε να εμποδίσει τους νεκρούς να δραπετεύσουν -και καταβροχθίζει όποιον είναι αρκετά ανόητο να το προσπαθήσει.

Στη Βρετανία του 16ου αιώνα, ο μαύρος σκύλος -με διάφορα προσχήματα αλλά με παρόμοιες προθέσεις- ήταν πανταχού παρών. Για παράδειγμα, το Black Shuck (ή και Old Shuck και Old Shock, ή απλά Shuck), δηλαδή το Μαύρο Θηρίο, υποτίθεται ότι καταδιώκει τις ακτές του Σάφολκ και της Ανατολικής Αγγλίας αναζητώντας ανθρώπινη λεία. Σύμφωνα με το μύθο, μια θυελλώδη νύχτα του 1577, το έπιασε μια δολοφονική μανία σε δύο διαφορετικές εκκλησίες.

Έχοντας αυτά κατά νου, είναι εύκολο να δει κανείς πώς ο μαύρος σκύλος -φρουρός της κόλασης, ή δολοφόνος ενοριτών- μπορεί να αναφέρεται σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την δική τους κόλαση, την κατάθλιψη.

Ιστορικές χρήσεις του "μαύρου σκύλου"

Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο μαύρος σκύλος της κατάθλιψης γεννήθηκε σχεδόν πριν από 2000 χρόνια, στην αρχαία Ρώμη, με τον λυρικό ποιητή Οράτιο (Κόιντος Οράτιος Φλάκκος), γιο ενός πρώην σκλάβου και φίλου του αυτοκράτορα Αυγούστου. Ο Οράτιος γνώριζε τη σημασία του να ζεις τη στιγμή και επινόησε τη φράση "carpe diem" (άδραξε τη μέρα) στο βιβλίο του Ωδές.

Αυτή δεν είναι η μόνη φράση που λέγεται ότι δημιούργησε. Σύμφωνα με μια μετάφραση του 1863 από τον Τζον Κόνινγκτον, ο Οράτιος έγραψε στις Σάτιρες ότι "καμία συντροφιά δεν είναι πιο μισητή από τη δική σου… ο μαύρος σκύλος σε ακολουθεί και κρέμεται από τα ρούχα σου με πεινασμένους κυνόδοντες". Ωστόσο, σύγχρονοι μελετητές έχουν πει ότι, ακριβέστερα, η φράση που χρησιμοποιούσε ο Οράτιος είναι "σκοτεινός σύντροφος" και ότι η φράση του Κόνινγκτον ήταν λάθος μετάφραση -πράγμα που υποδηλώνει ότι ο μαύρος σκύλος ήταν ήδη δημοφιλής εκείνη την εποχή στην πατρίδα του την Αγγλία.

Πιθανότατα, κανείς δε συνδέεται περισσότερο με τον μαύρο σκύλο από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος αντιμετώπιζε την κατάθλιψη πολύ πριν γίνει πρωθυπουργός της Βρετανίας και αντιμετωπίσει τους Ναζί.

Σε μια επιστολή του το 1911 προς τη σύζυγό του, Κλεμεντίν, ο Τσόρτσιλ εξέφρασε την ελπίδα ότι ένας Γερμανός γιατρός θα μπορούσε να του είναι "χρήσιμος" αν "επιστρέψει ο μαύρος σκύλος μου", σημειώνοντας ότι, εκείνη τη στιγμή, ο μαύρος σκύλος "είναι αρκετά μακριά μου".

Αν και το όνομα του Τσόρτσιλ εμφανίζεται συχνά σε σχέση με τον μαύρο σκύλο, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η φράση είναι "μια έκφραση βικτωριανών νταντάδων που υποδηλώνει κακή διάθεση" και όχι μια de facto αυτοδιάγνωση της κατάστασης της ψυχικής υγείας. Η κόρη του Τσόρτσιλ, Λαίδη Μαίρη Σόαμς, φάνηκε να συμφωνεί. Όταν ρωτήθηκε για το μαύρο σκυλί του πατέρα της, απάντησε, "Νομίζω ότι οι ψυχίατροι ξόδεψαν περισσότερο χρόνο ή ενέργεια ασχολούμενοι με αυτό από όσο χρειαζόταν!".

Ωστόσο, είναι σαφές ότι ο Τσόρτσιλ δεν χρησιμοποίησε το μαύρο σκυλί για να δηλώσει θετική ψυχική υγεία. Αντίθετα, ο μαύρος σκύλος που τον ακολουθούσε σηματοδοτούσε περιόδους βαθιάς μελαγχολίας που τον ταλαιπώρησαν σε όλη του την ζωή.

Άλλες μεταφορές για την κατάθλιψη
Ανά τους αιώνες, υπήρξαν πολλές μεταφορές για την κατάθλιψη, ενώ, μερικές από αυτές, αφορούσαν και άλλα ζώα.

Για παράδειγμα, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ επικαλέστηκε άγρια γαϊδούρια για τις καταθλιπτικές του καταστάσεις. "Σίγουρα έχω τον μαύρο γάιδαρο σήμερα", έγραψε το 1945.

Από την άλλη, ο Αμερικανός Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούσβελτ πήγε σε άλλη κατεύθυνση με τη μεταφορά του. Χρόνια πριν γίνει Πρόεδρος, διάφορες προσωπικές τραγωδίες συνέβησαν στον Ρούσβελτ, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου της αγαπημένης του μητέρας και της πρώτης του συζύγου την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 1884. Για να μετριάσει τη λύπη του, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά και ασχολήθηκε με το ράντζο του. Για τον μελλοντικό Πρόεδρος των ΗΠΑ, ίσως εμπνευσμένος από τις καουμπόικες ατάκες του, ισχυρίστηκε ότι "η μαύρη έγνοια δεν κάθεται ποτέ πίσω από έναν αναβάτη του οποίου ο ρυθμός είναι αρκετά γρήγορος".

Η σύγχρονη χρήση του μαύρου σκύλου

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, που στις 10 Οκτωβρίου γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, εκτιμάται ότι το 5% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού πάσχει από κατάθλιψη.

Το 2015, η βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση ψυχικής υγείας SANE στρατολόγησε μια σειρά από διασημότητες για την εκστρατεία "Black Dog", η οποία είχε ως στόχο "να νικήσει την κατάθλιψη", σύμφωνα με τον The Guardian. Για να ενισχύσει την εκστρατεία, η SANE παρήγγειλε αγάλματα μαύρων σκύλων, το πρώτο από τα οποία ονομάστηκε Οράτιος. "Οι σκύλοι, όπως και οι συνθήκες ψυχικής υγείας, μπορούν να εξημερωθούν", σημειώνεται στον ιστότοπο της SANE.

Με αφορμή τον μαύρο σκύλο ως φράση, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε συνεργασία με το συγγραφέα Matthew Johnstone αφηγούνται μια συγκλονιστική ιστορία. Το βίντεο (πάνω) με τίτλο "Είχα ένα μαύρο σκύλο, τον έλεγαν κατάθλιψη" παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο τι βιώνει ένα άτομο με κατάθλιψη. [πηγή]

από: mental floss

Η Μάχη του Στάλινγκραντ, η μεγαλύτερη πολεμική σύγκρουση στην ιστορία

2024-08-23T12:00:00.001+03:00

Η μάχη του Στάλινγκραντ σηματοδότησε το σημείο καμπής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θέτοντας το σκηνικό για την προέλαση του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο.

Η πικρή, κολοσσιαία μάχη του Στάλινγκραντ ήταν το βασικό σημείο καμπής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανοίγοντας το δρόμο για την τελική ήττα της ναζιστικής Γερμανίας.

Από τις 17 Ιουλίου του 1942 (σύμφωνα με αναφορά του Επιτελείου της ρωσικής 62ης Στρατιάς, το βράδυ της 16ης Ιουλίου, γερμανικά σώματα πέρασαν τον ποταμό Τσιρ και επιτέθηκαν στις σοβιετικές δυνάμεις. Την επόμενη ημέρα, σώματα της ρωσικής 192ης μεραρχίας πεζικού συγκρούστηκαν με τις χιτλερικές δυνάμεις στο χωριό Πρόνιν) έως τον Φεβρουάριο του 1943, η Μάχη του Στάλινγκραντ ήταν η μεγαλύτερη μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου -και στην ιστορία του πολέμου. Εκατομμύρια σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, ανακοινώθηκαν αγνοούμενοι ή αιχμαλωτίστηκαν σε αυτή που ήταν ίσως η πιο βάναυση μάχη στη σύγχρονη ιστορία.

Πτώματα καλυμμένα από το χιόνι στο Στάλινγκραντ.

Η Μάχη του Στάλινγκραντ, ένα φρικτό μνημείο της ανθρώπινης ικανότητας για βία και επιβίωση, σημαδεύτηκε από τεράστιες απώλειες αμάχων, εκτελέσεις υποχωρούντων στρατιωτών από τους ίδιους τους διοικητές τους, ενώ αναφέρθηκαν ακόμη και κανιβαλισμοί.

Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου 1,1 εκατομμύριο Σοβιετικοί στρατιώτες σκοτώθηκαν, είναι αγνοούμενοι ή τραυματίστηκαν στο Στάλινγκραντ, επιπλέον των χιλιάδων αμάχων που χάθηκαν. Οι εκτιμήσεις για τα θύματα του Άξονα κυμαίνονται από 400.000 έως και 800.000 νεκρούς, αγνοούμενους ή τραυματίες.

Ο εκπληκτικός αριθμός σημαίνει ότι οι απώλειες των Σοβιετικών σε αυτή τη μάχη αντιπροσώπευαν σχεδόν το 3% των συνολικών απωλειών παγκοσμίως σε ολόκληρο τον πόλεμο. Περισσότεροι Σοβιετικοί σκοτώθηκαν σε αυτή τη μάχη, απ' ότι Αμερικανοί σε όλο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα

Συντρίμμια αεροπλάνου στο Στάλινγκραντ

Μέχρι τη Μάχη του Στάλινγκραντ, η ναζιστική Βέρμαχτ είχε ήδη πολλές αποτυχίες στη Ρωσία. Τον Ιούνιο του 1941, οι Ναζί είχαν ξεκινήσει την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (το όνομά της προέρχεται από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα), μια αποτυχημένη εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Αποστέλλοντας περίπου 3 ή 4 εκατομμύρια στρατιώτες στο Ανατολικό Μέτωπο, ο Χίτλερ ήλπιζε σε μια γρήγορη νίκη.

Ήταν μια ολική προσπάθεια να συντρίψει τη σοβιετική απειλή καταλαμβάνοντας την Ουκρανία στο νότο, την πόλη του Λένινγκραντ -σημερινή Αγία Πετρούπολη- στα βόρεια και την πρωτεύουσά της, τη Μόσχας.

Παρά τις αρχικές επιτυχίες, η πολεμική μηχανή των Ναζί σταμάτησε μεριά μόλις μίλια μακριά από τη Μόσχα. Βαλτομένοι από τη σκληρή σοβιετική αντίσταση και τον βάναυσο ρωσικό χειμώνα, τελικά, οι Ναζί απωθήθηκαν από την αντεπίθεση των Σοβιετικών. Η επιχείρηση ήταν αποτυχημένη. Ωστόσο, την άνοιξη του 1942, ο Χίτλερ ήταν έτοιμος να προσπαθήσει ξανά.

Επιχείρηση Μπλε: Με τα μάτια στο Στάλινγκραντ

Ρώσος στρατιώτης υψώνει τη σοβιετική σημαία στο Στάλινγκραντ

Στην Οδηγία Νο. 41 του Απριλίου, ακολουθώντας αυτό που αποκάλεσε "μεγάλη αμυντική επιτυχία", ο Χίτλερ έγραψε, "[Η Σοβιετική Ένωση] έχει ξοδέψει κατά τη διάρκεια του χειμώνα το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων που προορίζονταν για μεταγενέστερες επιχειρήσεις. Μόλις ο καιρός και η κατάσταση του εδάφους το επιτρέπει, πρέπει να πάρουμε ξανά την πρωτοβουλία και μέσω της ανωτερότητας της γερμανικής ηγεσίας και του Γερμανού στρατιώτη να επιβάλουμε τη θέλησή μας στον εχθρό".

Στη διαταγή, ο Χίτλερ πρόσθεσε ότι "θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να φτάσουμε το ίδιο το Στάλινγκραντ ή τουλάχιστον να τεθεί η πόλη κάτω από πυρά από το βαρύ πυροβολικό, ώστε να μην είναι πλέον χρήσιμο ως βιομηχανικό ή επικοινωνιακό κέντρο".

Αυτές οι οδηγίες οδήγησαν στην Επιχείρηση Μπλε (Fall Blau, στα γερμανικά), την επίθεση των Ναζί το καλοκαίρι του '42 με σκοπό την κατάληψη των κοιτασμάτων πετρελαίου των Σοβιετικών στον Καύκασο, καθώς και της βιομηχανικής πόλης του Στάλινγκραντ στα νοτιοανατολικά της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε αντίθεση με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ένα χρόνο νωρίτερα, της οποίας σκοπός ήταν να εξαφανίσει τον στρατό της Σοβιετικής Ένωσης και να εξαλείψει τους εβραϊκούς και άλλους μειονοτικούς πληθυσμούς της από πόλη σε πόλη και χωριό σε χωριό, ο Χίτλερ ήθελε να συντρίψει οικονομικά τους Σοβιετικούς καταλαμβάνοντας το Στάλινγκραντ.

Η πόλη του Στάλινγκραντ -σήμερα ονομάζεται Βόλγκογκραντ- ήταν εξαιρετικά σημαντική για την οικονομία και την πολεμική στρατηγική της ΕΣΣΔ. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της χώρας, παράγοντας εξοπλισμό και μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Έλεγχε επίσης τον ποταμό Βόλγα, μια σημαντική ναυτιλιακή οδός για τη μεταφορά εξοπλισμού και προμηθειών από την πυκνότερη και πιο οικονομικά ευημερούσα Δύση στη λιγότερο κατοικημένη αλλά πλούσια σε πόρους ανατολή.

Το πιο σημαντικό, το Στάλινγκραντ πήρε το όνομά του από τον ίδιο τον Σοβιετικό ηγέτη -και μόνο για αυτόν, αποτελούσε σημαντικό στόχο. Ο Χίτλερ είχε εμμονή με την κατάληψη της πόλης που είχε το όνομα του Σοβιετικού δικτάτορα και ο Στάλιν δεν ήθελε να την αφήσει να πέσει στα χέρια των Γερμανών.

Πρελούδιο στη μάχη του Στάλινγκραντ

Στρατιώτες αντιμέτωποι με μια έκρηξη στη μάχη του Στάλινγκραντ

Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, οι δυνάμεις του Άξονα είχαν επιχειρήσει αρκετές μεγάλες κυκλωτικές κινήσεις κατά των Σοβιετικών, με πρόωρη και θανατηφόρα επιτυχία. Από την πλευρά τους, οι Σοβιετικοί είχαν μάθει να αντιμετωπίζουν αυτές τις προσπάθειες και είχαν γίνει έμπειροι στις εκκενώσεις και την τακτική τοποθέτηση στρατευμάτων για να αποφύγουν να περικυκλωθούν.

Παρόλα αυτά, ο Χίτλερ παρενέβη προσωπικά και διέταξε μια μεγάλη κυκλωτική κατάληψη του Στάλινγκραντ, με σκοπό να καταλάβει την πόλη. Από τα δυτικά, ο στρατηγός Φρίντριχ Πάουλους πλησίασε με 330.000 άνδρες της 6ης Στρατιάς. Από το νότο, με εντολή του Χίτλερ να εκτραπεί από την αρχική της αποστολή, η 4η Στρατιά Πάντσερ του στρατηγού Χέρμαν Χοθ αποτέλεσε τον άλλο βραχίονα της επίθεσης.

Εν τω μεταξύ, οι Σοβιετικοί διοικητές προετοιμάστηκαν εκκενώνοντας αμάχους και αρχίζοντας να οργανώνουν τα στρατεύματά τους για μια στρατηγική υποχώρηση που θα απέφευγε μια καταστροφική περικύκλωση, όπως είχαν μάθει να κάνουν με επιτυχία τον προηγούμενο χρόνο.

Με μια τεράστια έκταση γης που εκτείνεται χιλιάδες μίλια πίσω από τις γραμμές του μετώπου, η στρατηγική της σταδιακής υποχώρησης ανατολικά ήταν βασικό μέρος της επιτυχίας της Ρωσίας ένα χρόνο νωρίτερα.

"Ούτε ένα βήμα πίσω"

Ένας νεκρός στρατιώτης πιασμένος στα συρματοπλέγματα ενώ τα τεθωρακισμένα στο βάθος προελαύνουν

Τα σχέδια του Στάλιν όμως άλλαξαν. Τον Ιούλιο του 1942, εξέδωσε τη Διαταγή Νο. 227, με την οποία διέταξε τα στρατεύματά του να μην κάνουν "ούτε ένα βήμα πίσω", δίνοντας εντολή στους διοικητές να "εξαλείψουν αποφασιστικά τη στάση υποχώρησης στα στρατεύματα". Ο Κόκκινος Στρατός δε θα υποχωρούσε μπροστά στην επίθεση των Γερμανών. Θα στεκόταν και θα πολεμούσε.

Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, ακύρωσε και την εκκένωση των αμάχων, αναγκάζοντάς τους να παραμείνουν στο Στάλινγκραντ και να πολεμήσουν δίπλα στους στρατιώτες. Εικάζεται ότι ο Στάλιν πίστευε ότι οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού θα πολεμούσαν πιο σκληρά αν οι άμαχοι αναγκάζονταν να μείνουν, δίνοντας περισσότερα στη μάχη απ' ό,τι θα έκαναν αν προστάτευαν μόνο άδεια κτίρια.

Η αρχική γερμανική επίθεση στο Στάλινγκραντ ακινητοποίησε τις σοβιετικές δυνάμεις, καθώς περίμεναν ότι οι Ναζί θα παρέμεναν επικεντρωμένοι στη Μόσχα. Η ναζιστική πολεμική μηχανή συνέχισε να προελαύνει γρήγορα και, μέχρι τον Αύγουστο, ο στρατηγός Πάουλους είχε φτάσει στα προάστια του Στάλινγκραντ.

Οι στρατοί του Άξονα προχώρησαν στην ισοπέδωση της πόλης με βίαιους βομβαρδισμούς πυροβολικού και αεροσκαφών, σκοτώνοντας χιλιάδες και κάνοντας τους δρόμους απροσπέλαστους από τα συντρίμμια ακόμη και από τα τεθωρακισμένα.

Ως απάντηση, η Σοβιετική 62η Στρατιά παρατάχθηκε ξανά στο κέντρο της πόλης και ετοιμάστηκε να αντισταθεί στο πεζικό των Ναζί. Προσκολλημένοι στη δυτική όχθη του ποταμού Βόλγα, η μόνη επιλογή ανεφοδιασμού των Σοβιετικών ήταν οι φορτηγίδες που διέσχιζαν τον ποταμό από τα ανατολικά.

Χρόνια αργότερα, ο 19χρονος τότε στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού Konstantin Duvanov ανέφερε τις σκηνές θανάτου στο ποτάμι.

"Όλα είχαν πάρει φωτιά. Η όχθη του ποταμού ήταν καλυμμένη με νεκρά ψάρια ανακατεμένα με ανθρώπινα κεφάλια, χέρια και πόδια, όλα στην παραλία. Ήταν τα λείψανα ανθρώπων που εκκενώνονταν πέρα από τον Βόλγα, όταν βομβαρδίστηκαν".

Βαναυσότητα και από τις δύο πλευρές

Σοβιετικοί στρατιώτες με καμουφλάζ χειμώνα στο Στάλινγκραντ. Στα αριστερά, ο διάσημος Σοβιετικός ελεύθερος σκοπευτής Βασίλι Ζάιτσεφ.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο, οι σοβιετικές και οι ναζιστικές δυνάμεις είχαν εμπλακεί σε σκληρές, κλειστές μάχες στους δρόμους, τα σπίτια, τα εργοστάσια, ακόμη και σε μεμονωμένα δωμάτια.

Φαινόταν ότι οι Γερμανοί είχαν το πάνω χέρι. Όταν έφτασε ο Σοβιετικός στρατηγός Βασίλι Τσούικοφ για να αναλάβει τη διοίκηση, η κατάσταση γινόταν όλο και πιο απελπιστική για τους Σοβιετικούς. Η μόνη τους επιλογή ήταν να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια για να κερδίσουν χρόνο για μια σοβιετική αντεπίθεση.

Λαμβάνοντας υπόψη τη δεινή κατάστασή τους και απογοητευμένος που τρεις από τους διοικητές του που διέφυγαν για να σώσουν τη ζωή τους, ο Τσούικοφ επέλεξε τις πιο βάναυσες μεθόδους που μπορεί να φανταστεί κανείς για να υπερασπιστεί την πόλη. "Αρχίσαμε αμέσως τις πιο σκληρές δυνατές ενέργειες ενάντια στους δειλούς", έγραψε αργότερα.

"Στις 14 πυροβόλησα τον διοικητή ενός συντάγματος και τον επίτροπό του, και λίγο αργότερα πυροβόλησα δύο διοικητές ταξιαρχιών και τους επιτρόπους τους".

Αν και αυτή η τακτική ήταν στοιχείο της σοβιετικής μεθόδου, ήταν οι ναζιστικές θηριωδίες που συνέβαλαν στην πεισματική υπεράσπιση του Στάλινγκραντ από τους Σοβιετικούς. Ο Γερμανός ιστορικός Γιόχεν Χέλμπεκ γράφει ότι ο αριθμός των Σοβιετικών στρατιωτών που πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από τους ίδιους τους διοικητές τους λόγω δειλίας είναι υπερβολικός. Αντίθετα, αναφέρει τον θρυλικό Σοβιετικό ελεύθερο σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ, ο οποίος είπε το να βλέπουν "νεαρά κορίτσι και παιδιά να κρέμονται από τα δέντρα στο πάρκο..." είναι αυτό που πραγματικά παρακίνησε τις σοβιετικές δυνάμεις.

Ένας άλλος Σοβιετικός στρατιώτης ανέφερε έναν πεσμένο συνομήλικό του "του οποίου το δέρμα και τα νύχια στο δεξί του χέρι είχαν κοπεί εντελώς. Τα μάτια του είχαν καεί και είχε μια πληγή στον αριστερό του κρόταφο από ένα καυτό κομμάτι σιδήρου. Το δεξί μισό του προσώπου του είχε καλυφθεί με εύφλεκτο υγρό και είχε αναφλεγεί".

Η τελευταία αντίσταση των Σοβιετικών στη μάχη του Στάλινγκραντ

Ότι απέμεινε από το αεροδρόμιο του Στάλινγκραντ

Μέχρι τον Οκτώβριο του 1942, η σοβιετική άμυνα ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η σοβιετική θέση ήταν τόσο απελπιστική που οι στρατιώτες είχαν την πλάτη τους κυριολεκτικά στο ποτάμι.

Σε αυτό το σημείο, οι Γερμανοί πολυβολητές μπορούσαν να χτυπήσουν τις φορτηγίδες ανεφοδιασμού που διέσχιζαν τον ποταμό. Το μεγαλύτερο μέρος του Στάλινγκραντ βρισκόταν πλέον υπό τον έλεγχο των Γερμανών και φαινόταν ότι η μάχη επρόκειτο να τελειώσει.

Ωστόσο, τον Νοέμβριο, η τύχη των Σοβιετικών άρχισε να αλλάζει. Το γερμανικό ηθικό εξατμιζόταν λόγω των αυξανόμενων απωλειών, της σωματικής εξάντλησης και της προσέγγισης του ρωσικού χειμώνα. Οι σοβιετικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια αποφασιστική αντεπίθεση για την απελευθέρωση της πόλης.

Στις 19 Νοεμβρίου, μετά από ένα σχέδιο που δημιούργησε ο Σοβιετικός στρατηγός Γκεόργκι Ζούκοφ, οι Σοβιετικοί ξεκίνησαν την Επιχείρηση Ουρανός για την απελευθέρωση της πόλης. Ο Ζούκοφ ήταν ο εγκέφαλος της επίθεσης του Κόκκινου Στρατού και από τις δύο πλευρές της γερμανικής γραμμής επίθεσης με 500.000 στρατιώτες, 900 άρματα μάχης και 1.400 αεροσκάφη.

Η αντεπίθεση συγκλίθηκε τρεις ημέρες αργότερα στην πόλη Καλάτς στα δυτικά του Στάλινγκραντ, κόβοντας τις οδούς ανεφοδιασμού των Ναζί και παγιδεύοντας τον στρατηγό Πάουλους και τους 300.000 άνδρες του στην πόλη.

Η άρνηση του Χίτλερ να υποχωρήσει

Αεροφωτογραφία από γερμανικό βομβαρδιστικό πάνω από το Στάλινγκραντ

Περικυκλωμένη μέσα στο Στάλινγκραντ, η 6η ναζιστική Στρατιά αντιμετώπισε φρικτές συνθήκες. Ενάντια στις συμβουλές των επιτελών του, ο Χίτλερ διέταξε τον στρατηγό Πάουλους να μείνει στη θέση με κάθε κόστος.

Απαγορεύτηκε στον Πάουλους να προσπαθήσει να πολεμήσει δυτικά και έξω από την πόλη, και χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο χερσαίο πέρασμα, οι στρατιώτες του έπρεπε να ανεφοδιαστούν με αεροπορικές ρίψεις από τη γερμανική Λούφτβαφφε.

Καθώς μπήκε ο χειμώνας, οι Γερμανοί μέσα στο Στάλινγκραντ είχαν παγώσει μέχρι θανάτου, είχαν ξεμείνει από προμήθειες και λιμοκτονούσαν με μικρές μερίδες. Τους έπληξε επιδημία τύφου, χωρίς διαθέσιμα φάρμακα. Ιστορίες κανιβαλισμού άρχισαν να διαδίδονται από την πόλη.

Τον Δεκέμβριο, έγινε μια προσπάθεια διάσωσης έξω από την πόλη. Αντί όμως για επίθεση σε δύο άξονες, ο Χίτλερ έστειλε τον Στρατάρχη Έριχ φον Μάνσταϊν, έναν από τους πιο λαμπρούς διοικητές του, να πολεμήσει στο Στάλινγκραντ, ενώ ο Πάουλους παρέμενε σταθερός στη θέση του μέσα στην πόλη. Η επιχείρηση ονομάστηκε Χειμερινή Καταιγίδα (Unternehmen Wintergewitter, στα γερμανικά).

Η παράδοση των Ναζί

Γερμανοί κρατούμενοι στους χιονισμένους δρόμους του Στάλινγκραντ μετά την ήττα τους

Τελικά, η 6η Ναζιστική Στρατιά είχε παγιδευτεί στη μάχη του Στάλινγκραντ για σχεδόν τρεις μήνες αντιμετωπίζοντας ασθένειες και πείνα, διέθετε ελάχιστα πυρομαχικά, και δεν έμενε παρά να πεθάνει μέσα στην πόλη. Περίπου 45.000 άνδρες είχαν ήδη αιχμαλωτιστεί και άλλοι 250.000 ήταν νεκροί μέσα και γύρω από την πόλη.

Οι προσπάθειες διάσωσης είχαν αποτύχει και η Λούφτβαφφε, η οποία έριχνε τις προμήθειες αεροπορικώς για να παράσχει τη μόνη διαθέσιμη τροφή στους παγιδευμένους Ναζί, μπορούσε να προμηθεύσει μόνο το 1/3 των αναγκαίων.

Στις 7 Ιανουαρίου 1943, οι Σοβιετικοί πρόσφεραν συμφωνία στον στρατηγό Πάουλους. Αν παραδινόταν εντός 24 ωρών, οι στρατιώτες του θα ήταν ασφαλείς, θα είχαν τροφή και θα τους έδιναν ιατρική περίθαλψη. Όμως ο Πάουλους, κατόπιν εντολής του ίδιου του Χίτλερ, αρνήθηκε. Οι Γερμανοί πίστευαν ότι με την παράταση της Μάχης του Στάλινγκραντ, θα αποδυνάμωναν τις προσπάθειες των Σοβιετικών στο υπόλοιπο Ανατολικό Μέτωπο.

Μέρες αργότερα, ο Χίτλερ πείσμωσε περισσότερο τον Πάουλους, στέλνοντάς του μήνυμα ότι είχε προαχθεί σε Στρατάρχη και υπενθυμίζοντάς του ότι κανένας που έφερε αυτόν τον υψηλό βαθμό δεν είχε παραδοθεί ποτέ. Παρ' όλα αυτά, ο Πάουλους παραδόθηκε άνευ όρων επίσημα την επόμενη μέρα, λέγοντας στους στρατηγούς του "δεν έχω σκοπό να αυτοκτονήσω για χάρη αυτού του του δεκανέα από τη Βοημία".

Ο ηττημένος στρατηγός

Ο Ναζί στρατηγός Friedrich Paulus βρέθηκε σε πολύ κακή κατάσταση μετά την οριστική παράδοση των Ναζί

Όταν μετά τη γερμανική παράδοση οι Σοβιετικοί αξιωματικοί μπήκαν στο Στάλινγκραντ βρήκαν ότι ο Πάουλους "φαινόταν να έχει χάσει όλο το κουράγιο του". Γύρω του υπήρχαν "βρωμιές και ανθρώπινα περιττώματα και ποιος ξέρει τι άλλο ήταν στοιβαγμένο. Μύριζε πέρα για πέρα", σύμφωνα με τον Ταγματάρχη Ανατόλι Σολντάτοφ.

Ωστόσο, ίσως ο Πάουλους να ήταν ένας από τους πιο τυχερούς από τους Γερμανούς που επέζησαν του Στάλινγκραντ.

Κάποιοι εκτιμούν ότι περισσότερο από το 90% των Ναζί που παραδόθηκαν δεν επέζησαν από τη σοβιετική αιχμαλωσία για πολύ. Από τους 330.000 που είχαν καταλάβει το Στάλινγκραντ, μόλις 5.000 επέζησαν του πολέμου.

Ωστόσο, ο Πάουλους και ο υποδιοικητής του, στρατηγός Walther von Seydlitz-Kurzbach, βρήκαν τρόπο να παραμείνουν ζωντανοί. Συνεργάστηκαν με σοβιετικούς αξιωματούχους μέσω της "Επιτροπής Ελεύθερης Γερμανίας", μιας ομάδας προπαγάνδας που αποτελούνταν από αιχμαλώτους πολέμου που μετέδιδαν αντιναζιστικά μηνύματα. Ο Πάουλους και ο Seydlitz μετατράπηκαν σε σφοδρό πολέμιο του ναζισμού, συμμετέχοντας σε αντιναζιστικές ραδιοφωνικές εκπομπές, ενώ ο Χίτλερ διέταξε να φυλακιστεί ολόκληρη η οικογένεια του Πάουλους.

Οι συνέπειες της Μάχης του Στάλινγκραντ

Ο αριθμός των απωλειών αμάχων είναι άγνωστος, αλλά οι εκτιμήσεις πιστεύουν ότι δεκάδες χιλιάδες σκοτώθηκαν, ενώ δεκάδες χιλιάδες άλλοι αιχμαλωτίστηκαν και αναγκάστηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στη Γερμανία.

Η Μάχη του Στάλινγκραντ σηματοδότησε το σημείο καμπής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, ήταν ο αγώνας ενάντια στους Σοβιετικούς, όχι ενάντια στη δυτική Ευρώπη, που οδήγησε στην ήττα των Ναζί. Μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ, ακόμη και ο τόνος της ναζιστικής προπαγάνδας άλλαξε. Η απώλεια ήταν τόσο καταστροφική που δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί, και ήταν η πρώτη φορά που ο Χίτλερ αναγνώρισε δημόσια την ήττα.

Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ο επικεφαλής της προπαγάνδας του Χίτλερ, έδωσε μια ομιλία μετά τη μάχη, τονίζοντας τον θανάσιμο κίνδυνο που αντιμετώπιζε η Γερμανία και κάλεσε για ολοκληρωτικό πόλεμο στο Ανατολικό Μέτωπο. Ακολούθησε η Επιχείρηση Ακρόπολη (Unternehmen Zitadelle), προσπαθώντας να καταστρέψουν τον Κόκκινο Στρατό στη Μάχη του Κουρσκ -που είναι γνωστή ως η μεγαλύτερη αρματομαχία στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με αποκορύφωμα τη μάχη της Πρόχοροφκα-, αλλά θα αποτύγχανε και πάλι.

Αυτή τη φορά, οι Ναζί δε θα συνέλθουν.

από: ati

Η αιματοβαμμένη πολιορκία στο Ruby Ridge του Αϊντάχο

2024-08-21T12:30:00.006+03:00

Από τα αριστερά προς τα δεξιά: Η Sara Weaver, ο Kevin Harris και ο Sammy Weaver

Όταν το 1992, ο Randy Weaver συνελήφθη να πουλά παράνομα όπλα, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες σχεδίαζαν να τον συλλάβουν στο σπίτι του στο Ruby Ridge του Αϊντάχο. Εκείνος όμως είχε άλλα σχέδια...

Η φωνή ενός έφηβου διαπέρασε το ήσυχο δάσος του Αϊντάχο. "Πυροβολήσατε τον Striker, σκυλιά!". Σύντομα, αντήχησαν και άλλοι πυροβολισμοί. Και όταν καθάρισε ο καπνός, υπήρχαν τρεις νεκροί: ο σκύλος Striker, ο 14χρονος Sammy Weaver και ο αναπληρωτής δικαστικός αστυνομικός (U.S. Marshals Service) William Degan. Έτσι ξεκίνησε το περιβόητο περιστατικό στο Ruby Ridge τον Αύγουστο του 1992.

Η αντιπαράθεση μεταξύ της οικογένειας Weaver και των ομοσπονδιακών είχαν ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα, όταν ο πατέρας του Sammy, Randy, συνελήφθη επειδή πούλησε παράνομα δύο κοντόκανα κυνηγετικά όπλα σε έναν μυστικό πληροφοριοδότη της ATF [Γραφείο για το Αλκοόλ, τον Καπνό, τα Όπλα και τα Εκρηκτικά (Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives, BATFE)]. Μετά από μια ασυνεννοησία σχετικά με τις ημερομηνίες της δίκης, ο Randy δεν εμφανίστηκε ποτέ στο δικαστήριο. Έτσι, οι ομοσπονδιακοί πήγαν στη μικροσκοπική καλύβα του στο Αϊντάχο στην κορυφή του Ruby Ridge, όπου ζούσε με τη σύζυγό του, Vicki, και τα παιδιά τους.

Από τις ανταλλαγές πυρών, δε σκοτώθηκαν μόνο ο Striker, ο Sammy και ο Degan, αλλά και η Vicki. Το δε περιστατικό στο Ruby Ridge χαράχτηκε ως η μεγαλύτερη κληρονομιά των αντικυβερνητικών κινημάτων στις Η.Π.Α.

Πριν από το περιστατικό στο Ruby Ridge

Η οικογένεια Weaver το 1989, πριν από το περιστατικό. Ο Randy φοράει ένα μπλουζάκι με το αντισημιτικό μήνυμα, "Just Say No to ZOG" ("Σιωνιστική Κατεχόμενη Κυβέρνηση" ή "Σιωνιστική Οργανωμένη Κυβέρνηση")

Όταν το 1983, ο Randy και η Vicki Weaver έφυγαν από τις πεδιάδες της πολιτείας καταγωγής τους την Αϊόβα για τους λόφους και τα δάση του Αϊντάχο, είχαν αρκετούς λόγους να το κάνουν. Βαθιά θρησκευόμενοι και οι δυο ήθελαν να διδάξουν οι ίδιοι τα παιδιά τους στο σπίτι (που ήταν παράνομο στην Αϊόβα) για να τα προστατεύσουν από τον "κοσμικό ανθρωπισμό". Επιπλέον, είχαν φτάσει να πιστεύουν σε κινήματα που προειδοποιούσαν ενάντια στην υπερβολή της κυβέρνησης και ενθάρρυναν την ένοπλη αντίσταση.

Επίσης, πίστευαν ότι, σύντομα, ο κόσμος θα τελείωνε.

Έχοντας μελετήσει κηρύγματα του Αμερικανού βαπτιστή πάστορα, τηλεευαγγελιστή και συντηρητικού ακτιβιστή, Τζέρι Φάλγουελ, και διαβάζοντας βιβλία όπως το "The Late Great Planet Earth" του Αμερικανού ευαγγελιστή συγγραφέα (έγραψε μια σειρά από δημοφιλή αποκαλυπτικά βιβλία όπου υποστήριζε ότι η Αποκάλυψη ή ο Χρόνος του Τέλους -συμπεριλαμβανομένης της Αναρπαγής των Πιστών μπορούσε να συμβεί ήδη από την δεκαετία του 1980- ήταν επικείμενη επειδή τα τρέχοντα γεγονότα εκπλήρωναν τη Βιβλική προφητεία) και τηλεοπτικού παρουσιαστή, Χαλ Λίντσεϊ, οι Weaver αποφάσισαν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Μάλιστα, υπάρχουν αναφορές ότι η Vicki είχε οράματα στην μπανιέρα στα οποία ο Θεός της έλεγε να πάει την οικογένειά της στη Δύση.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ από την Washington Post το 1995, ο Randy πίστευε ότι "οι Γραφές" οδήγησαν την οικογένειά του στο Ruby Ridge, ένα απομονωμένο μέρος, έκτασης περίπου 81 τετ. μέτρων, νότια των καναδικών συνόρων. Το ζευγάρι -μαζί με τα παιδιά τους την Sara, τον Samuel (Sammy) και την Rachel-, καθώς και ένας νεαρός ονόματι Kevin Harris που είχαν πάρει μαζί τους από έφηβο, ζούσαν σε μια μικρή, διώροφη καλύβα.

Μακριά από την κοινωνία, ακολουθούσαν θρησκευτικές ιδεολογίες που επέβαλε η Vicky. Στην είσοδο της ιδιοκτησίας τους έβαλαν μια μεγάλη πινακίδα, η οποία έγραφε, "Every Knee Shall Bow To Yashua Messiah" ("Όλοι πρέπει να γονατίζουν μπροστά Ιησού", φωτογραφία πάνω), ενώ η Vicki απαγόρευσε στην οικογένεια να τρώνε "ακάθαρτο" φαγητό.

Μαζί με την μεγαλύτερη κόρη τους, Sara, όποτε είχαν περίοδο, έμεναν χωριστά από τους άντρες του σπιτιού, σε ένα παρακείμενο μικρό υπόστεγο.

Κρυμμένοι στο Ruby Ridge, οι Weaver έμεναν μακριά από τα βλέμματα των περιέργων. Στα τέλη όμως της δεκαετίας του 1980, ο Randy τράβηξε την προσοχή της κυβέρνησης.

Το πρόβλημα του Randy Weaver με το νόμο

Είπαν λανθασμένη ημερομηνία δίκης στον Weaver και ότι μπορεί να έχανε το σπίτι του αν έχανε την δίκη

Ο Randy και η Vicki έβλεπαν τους εαυτούς τους ως λευκούς "αποσχιστικούς". Εξαιτίας αυτού, ο Randy παρακολούθησε το ετήσιο συνέδριο των Αρίων Εθνών στο Αϊντάχο αρκετές φορές, όπου, το 1986, γνώρισε έναν πληροφοριοδότη του ATF, τον Kenneth Fadeley.

Εκείνη την εποχή, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έψαχνε τρόπους για να διεισδύσει σε ομάδες που υποστήριζαν την λευκή υπεροχή. Έτσι, όταν το 1989, ο Weaver είπε στον Fadeley ότι γνώριζε τον επικεφαλής μιας αποσχιστικής ομάδας των Άριων Εθνών με έδρα τη Μοντάνα, τράβηξε την προσοχή του. Ακόμη, ο Weaver του είπε ότι ήταν στριμωγμένος οικονομικά και -πιστεύοντας ότι ο Fadeley ήταν έμπορος όπλων- πρόσφερε τη βοήθειά του.

Ελπίζοντας να πιέσει τον Weaver να γίνει πληροφοριοδότης, ο Fadeley του ζήτησε να του προμηθεύσει δύο κοντόκανα κυνηγετικά όπλα, τα οποία όντως ο Weaver του πούλησε έναντι 300 δολαρίων. Μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1990, ένας πράκτορας του ATF ήρθε αντιμέτωπος με τον Weaver και άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να αποφύγει τη δίωξη αν βοηθούσε σε μια έρευνα.

Όμως, ο Weaver αρνήθηκε να γίνει "καρφί".

Τον Ιανουάριο του 1991 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες και του είπαν να πάει στο δικαστήριο για τη δίκη του. Λόγω όμως ενός λάθους ενός δικαστικού λειτουργού, ο Weaver ενημερώθηκε ότι η ημερομηνία της δίκης θα ήταν τον Μάρτιο. Στην πραγματικότητα, η δίκη έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο. Αν και είναι πιθανό να μην εμφανιζόταν ποτέ στη δίκη, και μόνο το γεγονός ότι δεν παρέστη, οδήγησε σε έκδοση εντάλματος σύλληψής του.

Το περιστατικό στο Ruby Ridge

Η Sara Weaver σε μια κούνια έξω από την καλύβα στο Ruby Ridge. Την εποχή της πολιορκίας ήταν 16 χρονών

Για περισσότερο από ένα χρόνο, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες προβληματίζονταν στο να βρουν τον καλύτερο τρόπο σύλληψης του Randy Weaver. Η κατάσταση περιπλεκόταν από την παρουσία παιδιών στο Ruby Ridge, τα 14 όπλα που είχε η οικογένεια και τη βεβαιότητα των πρακτόρων ότι ο Randy και η Vicki θα αντιστέκονταν βίαια.

Αφότου το ATF ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον σύζυγό της τον Ιούνιο του 1990, η Vicki είχε γράψει μια σειρά από εμπρηστικές επιστολές. Σε μια από αυτές έγραφε, "Δεν μπορούμε να κάνουμε συμφωνίες με τον εχθρό". Σε μια άλλη, προειδοποιούσε, "Ζήσουμε ή πεθάνουμε, δε θα υποκύψουμε στις κακές εντολές σου". Επιπλέον, όλη η οικογένεια είχε υπογράψει μια επιστολή που έλεγε ότι δε θα εγκαταλείψουν ποτέ το "βουνό" τους.

Έτσι, το ATF παρακολουθούσε και περίμενε. Μέχρι τον Αύγουστο του 1992, οι πράκτορες είχαν πραγματοποιήσει περίπου 20 αποστολές επιτήρησης της οικογένειας (η οποία, τον Οκτώβριο του 1991, μεγάλωσε και άλλο με τη γέννηση του μωρού Elisheba). Εν τω μεταξύ, ακόμη και τα παιδιά των Weaver μπορούσαν να αισθανθούν ότι κάτι είχε αλλάξει. Είχαν μείνει στο Ruby Ridge για 18 μήνες, έβλεπαν συνεχώς ελικόπτερα από πάνω και ενώ, υπάρχουν αναφορές ότι, μια μέρα, ο Harris και η Sammy έπεσαν πάνω σε μια κάμερα στο δάσος.

Στα τέλη Αυγούστου, οι ομοσπονδιακοί αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μια τελική αποστολή αναγνώρισης στο Ruby Ridge πριν τελικά συλλάβουν τον Randy.

Ο μάρσαλ William Degan που σκοτώθηκε την πρώτη ημέρα στο Ruby Ridge

Το πρωί της 21ης Αυγούστου, οι μάρσαλ William F. Degan, Larry Cooper και Arthur Roderick ξεκίνησαν για το Ruby Ridge. Γύρω στις 10:15 το πρωί, πλησίασαν τόσο κοντά στην καλύβα που τράβηξαν την προσοχή των σκύλων της οικογένειας, οι οποίοι άρχισαν να γαβγίζουν.

Δύο από τα σκυλιά ήταν αλυσοδεμένα και έτσι δεν μπορούσαν να τους κυνηγήσουν. Το τρίτο όμως, ο Striker, τους κυνήγησε. Τον ακολούθησαν στο δάσος ο 14χρονος Sammy, ο Harris και ο Randy.

Αργότερα, ο Randy υποστήριξε ότι ήλπιζε ότι ο σκύλος μυρίστηκε ελάφια, καθώς οι προμήθειές τους είχαν εξαντληθεί. Όμως, σε ένα σημείο στο δάσος -που ονομάζεται "Y"-, ο Randy έπεσε πάνω στους τρεις μάρσαλ. Ένας από αυτούς φέρεται να φώναξε, "Ακίνητος, Randy". Ο Randy τον έβρισε και φώναξε στον Sammy να πάει σπίτι. Όμως ο γιος του του απάντησε, "Έρχομαι, μπαμπά".

Το πρώτο θύμα στο Ruby Ridge, ο Striker

Αργότερα, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Harris που πυροβόλησε πρώτος, σκοτώνοντας τον Degan. Οι ένορκοι όμως στη δίκη του Harris και του Weaver κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο μάρσαλ Roderick που πυροβόλησε πρώτος, ο οποίος σκότωσε τον Striker. Τότε λέγεται ότι ο Sammy φώναξε, "Πυροβολήσατε τον Striker, σκυλιά!".

Στο χάος που ακολούθησε, τόσο ο Sammy Weaver όσο και ο Kevin Harris άνοιξαν πυρ εναντίον των πρακτόρων. Η συμπλοκή οδήγησε στον θάνατο του Sammy και του μάρσαλ Degan. Το περιστατικό στο Ruby Ridge είχε ξεκινήσει.

Το τέλος του περιβόητου περιστατικού

Κατά τη διάρκεια του περιστατικού, συγκεντρώθηκαν διαδηλωτές για να υποστηρίξουν τους Weaver

Την επομένη του θανάτου του Sammy και του Degan, ξεκίνησε σοβαρά η πολιορκία στο Ruby Ridge. Πιστεύοντας ότι επρόκειτο να εμπλακούν με μια ισχυρή αντικυβερνητική ομάδα, το FBI έστειλε μια ομάδα διάσωσης ομήρων με δεκάδες ελεύθερους σκοπευτές και κομάντο. Η κοιλάδα κοντά στο Ruby Ridge άρχισε να μοιάζει με στρατιωτικό καταυλισμό. Εκατοντάδες ομοσπονδιακοί και αστυνομικοί της πολιτείας είχαν στήσει παντού σκηνές, ενώ υπήρχαν παντού ελικόπτερα και θωρακισμένα οχήματα.

Εν τω μεταξύ, μια ομάδα αντικυβερνητικών διαδηλωτών συγκεντρώθηκε κοντά στη βάση του Ruby Ridge για να διαμαρτυρηθεί για την παρουσία των αρχών.

Η οικογένεια Weaver δεν γνώριζε για την όλο και επικίνδυνα αυξανόμενη κατάσταση. Είχαν περισυλλέξει τον Sammy από το δάσος και θρηνούσαν τον χαμό του. Στη συνέχεια, καθώς οι ελεύθεροι σκοπευτές του FBI πήραν τη θέση τους στο βουνό με εντολή να πυροβολήσουν όποιον ένοπλο ενήλικα έβλεπαν, ο Randy Weaver βγήκε από την καλύβα θέλοντας να δει τον Sammy, τον οποίο είχαν βάλει σε ένα παρακείμενο υπόστεγο. Καθώς τον πλησίαζαν ο Harris και η Sara, ακούστηκε ένας πυροβολισμός από το δάσος. Ο Randy έπεσε και κουλουριάστηκε, είχε πυροβοληθεί και είχε τραυματιστεί.

Καθώς οι τρεις τους έτρεχαν πίσω προς την καλύβα, εμφανίστηκε στην πόρτα η Vicky με το 10 μηνών μωρό τους αγκαλιά. Μόλις συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί, άρχισε να ουρλιάζει για να επιστρέψουν στο σπίτι. Καθώς οι άλλοι τρεις επέστρεφαν βιαστικά στο σπίτι, ακούστηκε ένας ακόμη πυροβολισμός. Αυτήν την φορά, ήταν η Vicky που χτυπήθηκε.

Η Vicky ήταν νεκρή, ενώ πλέον είχε τραυματιστεί και ο Harris. Επί εννιά ημέρες -όσο κράτησε δηλαδή το περιστατικό- όλη η χώρα παρακολουθούσε το τι συνέβαινε στο Ruby Ridge και, τελικά, οι Harris και ο Weaver παραδόθηκαν.

Η κληρονομιά του περιστατικού

Πλάνο από την κυβερνητική παρακολούθηση όπου φαίνεται η Vicky λίγο πριν τον θάνατό της

Στον απόηχο του περιστατικού, οι Randy Weaver και Kevin Harris δικάστηκαν για το θάνατο του μάρσαλ Degan και τελικά, αθωώθηκαν. Όταν δε η οικογένεια υπέβαλε αξιώσεις αποζημίωσης, η κυβέρνηση συμφώνησε να πληρώσει 3,1 εκατομμύρια δολάρια.

Το περιστατικό στο Ruby Ridge επισκιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την πιο αιματηρή πολιορκία του Waco, κατά την οποία ομοσπονδιακοί εισέβαλαν σε ένα θρησκευτικό συγκρότημα που ανήκε στους Branch Davidians στο Waco του Τέξας, σκοτώνοντας 76 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων, τα 25 ήταν παιδιά. Και τα δύο περιστατικά χρησιμοποιήθηκαν από τον εγχώριο τρομοκράτη Timothy McVeigh ως δικαιολογία για τη βομβιστική επίθεση σε ομοσπονδιακό κτίριο στην Οκλαχόμα Σίτι στις 19 Απριλίου 1995.

Έκτοτε, τόσο το περιστατικό στο Ruby Ridge, όσο και η πολιορκία του Waco, έχουν αναφερθεί ότι πυροδότησαν την αύξηση των αντικυβερνητικών εξτρεμιστών σε όλες τις Η.Π.Α.

Παρ' όλα αυτά, κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν παραδεχθεί ότι διέπραξαν αδικήματα στο Ruby Ridge. Ένας αξιωματούχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης αναγνώρισε ότι ο Weaver "δεν ενοχλούσε κανέναν" και ο τότε διευθυντής του FBI Louis J. Freeh παραδέχτηκε στην κατάθεσή του στο Κογκρέσο ότι το Ruby Ridge ήταν "μια σειρά από τρομερά ελαττωματικές επιχειρήσεις επιβολής του νόμου με τραγικές συνέπειες".

Για τον Randy Weaver όμως, που έχασε τον γιο του και τη σύζυγό του, δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα. "Δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ", είπε κάποτε δακρυσμένος.

από: ati

Η Ξεχασμένη Μάχη: Η ιαπωνική εισβολή στην Αλάσκα

2024-08-15T12:30:00.001+03:00

Τα ξημερώματα της 6ης Ιουνίου 1942, 500 Ιάπωνες στρατιώτες αποβιβάστηκαν στην Κίσκα, μια από τις Αλεούτιες νήσους (ή Αλεούτες) της Αλάσκας.

Έπιασαν τους μοναδικούς κατοίκους του νησιού, δέκα άνδρες (και έξι σκύλους) της διμοιρίας Καιρού του Ναυτικού των ΗΠΑ υπό πλήρη έκπληξη και γρήγορα ανέλαβαν τον έλεγχο του αμερικανικού εδάφους.

Σήμερα, το νησί είναι ένα από τα εθνικά ιστορικά ορόσημα των Η.Π.Α. και ο απόηχος αυτής της ιαπωνικής εισβολής είναι ορατή παντού στις πλαγιές του.

Σήμερα, είναι γνωστή ως η Ξεχασμένη Μάχη, αλλά, το 1942, η εισβολή προκάλεσε μεγάλη οργή. Άλλωστε, το Περλ Χάρμπορ, όπου στις 7 Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους οι Αμερικάνοι είχαν δεχτεί επίθεση, ήταν ακόμα μια νωπή ανάμνηση.

Η ιαπωνική στρατιωτική δύναμη είχε πατήσει το πόδι της σε αμερικανικό έδαφος, και οι 500 αυξήθηκαν σε πάνω από 5.000 άνδρες. Αν και η Κίσκα και το γειτονικό Άττου (το οποίο είχε καταληφθεί δύο ημέρες νωρίτερα) ήταν μέρος των μακρινών Αλεούτιων Νήσων, ήταν, ωστόσο, αμερικάνικο έδαφος. Αμέσως, καταστρώθηκαν σχέδια για την ανακατάληψη της νήσου, μια επιχείρηση που ονομάστηκε Εκστρατεία των Αλεούτιων. Ωστόσο, χρειάστηκε περισσότερο από ένας χρόνος για την ανακατάληψη και η επιχείρηση στοίχισε πολλές ζωές Αμερικανών.

Αν και οι Ιάπωνες είχαν καταλάβει το νησί με μικρή αντίσταση, ένας άνδρας κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη. Ο υπαξιωματικός William C. House, που υπηρετούσε στη διμοιρία στη νήσο, κατάφερε να απομακρυνθεί από τη βάση και να επιβιώσει κόντρα στις πιθανότητες για 50 ημέρες, οπότε και παραδόθηκε στους Ιάπωνες. Όλες αυτές τις ημέρες, τρεφόταν με γαιοσκώληκες και από την πενιχρή βλάστηση του νησιού. Το βάρος του είχε πέσει κατακόρυφα στα 36 κιλά.

Η εικόνα ανατέθηκε στον καλλιτέχνη Tomoharu Mikami ως τα επινίκια της ιαπωνικής κατάκτησης της Κίσκα

Ωστόσο, η παράδοση του House δεν εγγυήθηκε και την ασφάλειά του, καθώς, κατά τη διάρκεια του πολέμου, εστάλη με τους υπόλοιπους στην Ιαπωνία. Σε αντίποινα για την εισβολή, η Αεροπορία και το Ναυτικό των ΗΠΑ έριξαν επτά εκατομμύρια λίβρες βομβών στο νησί. Η αντιαεροπορική απάντηση από τους Ιάπωνες ήταν εντυπωσιακή. Αυτό, μαζί με το ιδιότροπο κλίμα των Νήσων, όπου η ομίχλη και οι άνεμοι με δύναμη τυφώνα μπορούσαν να αυξηθούν μέσα σε λίγες στιγμές, οδήγησαν στο θάνατο πολλών Αμερικανών αεροπόρων.

Ο απρόβλεπτος και άστατος καιρός των Αλεούτιων Νήσων συνοψίστηκε σε αυτή την αφίσα που εκδόθηκε από το τμήμα εκπαίδευσης του Γραφείου Αεροναυτικής του Ναυτικού των ΗΠΑ.

Τα αεροπλάνα, εκτός από τις βόμβες έριξαν και προπαγανδιστικά φυλλάδια. Η μετάφραση λέει,"Πριν έρθει η άνοιξη για δεύτερη φορά, οι αμερικανικές βόμβες, όπως τα φύλλα του Kiri [σ.σ. Παουλόβνια (Paulownia tomentosa)] που πέφτουν μακριά, θα φέρουν θλίψη και κακοτυχία".

Η προπαγάνδα δεν προοριζόταν μόνο για τους Ιάπωνες κατακτητές. Τα φυλλάδια διαβεβαίωναν τους λαούς της Αλάσκας ότι η ενσωματωμένη επικράτειά τους (η Αλάσκα απέκτησε ανακηρύχθηκε ομόσπονδη πολιτεία και έγινε η 49η το 1959) ήταν σημαντική και δεν θα ξεχνιόταν, όπως και τόνιζαν τον ρόλο που έπρεπε να παίξουν στη νίκη επί των Ιαπώνων.

Στις 5 Οκτωβρίου 1942, κατά τις πρώτες ημέρες της εκστρατείας, βυθίστηκε το ιαπωνικό μεταφορικό πλοίο Borneo Maru. Το κουφάρι του βρίσκεται ακόμα στο λιμάνι.

Ενώ το νησί βομβαρδιζόταν, πολεμικά πλοία του αμερικάνικου Πολεμικού Ναυτικού διασφάλιζαν ότι στραγγαλιζόταν ουσιαστικά η ιαπωνική γραμμή ανεφοδιασμού προς τα δύο νησιά. Αυτό θα εξασφάλιζε ότι οι Ιάπωνες κατακτητές θα βρίσκονταν με τις ελάχιστες δυνατές προμήθειες όταν θα ανακαταλαμβάνονταν τα νησιά. Έτσι, ορίστηκε ημερομηνία, η 15 Αυγούστου 1943.

Ένας σημαντικός στόλος ξεκίνησε να ανακαταλάβει την Κίσκα.

Ωστόσο, οι Ιάπωνες είχαν διαφύγει αρκετές εβδομάδες νωρίτερα. Στα τέλη Ιουλίου είχαν ανατινάξει όσο το δυνατόν περισσότερες από τις προμήθειες και τα πυρομαχικά τους στην πόλη του νησιού και, το βράδυ της 29ης, έστησαν αντιπερισπασμό ραντάρ.

Τα αμερικανικά πολεμικά πλοία που βρίσκονταν γύρω από τα νησιά έπεσαν στο τέχνασμα και έκαναν χώρο ώστε ένας στόλος οκτώ πολεμικών πλοίων να μπει αθόρυβα στο λιμάνι της Κίσκα. Σε λιγότερο από μία ώρα, περισσότεροι από 5.000 Ιάπωνες στρατιώτες εξαφανίστηκαν σαν φαντάσματα στην ομίχλη των Αλεούτιων, αφήνοντας πίσω τους την βάση και το λιμάνι παγιδευμένα και έτοιμα να προκαλέσουν τον όλεθρο σε όποιον έμπαινε. Ακόμη και σήμερα, το νησί είναι γεμάτο με τα πυρομαχικά που άφησαν πίσω τους οι Ιάπωνες, μεγάλο μέρος των οποίων δεν έχει εκραγεί ακόμη.

Υπήρξε ένας τελευταίος βομβαρδισμός από πολεμικά πλοία και, στις 15 Αυγούστου, 35.000 Αμερικανοί και Καναδοί στρατιώτες αποβιβάστηκαν στα νησιά. Ήταν προετοιμασμένοι για βαριές απώλειες -οι πληροφορίες υποδείκνυαν ότι υπήρχαν πάνω από 20.000 Ιάπωνες στο νησί. Ωστόσο, αντί για τα ιαπωνικά πυρά, τους υποδέχτηκαν μερικά σκυλιά (ένα από τα οποία ήταν και ο Explosion, ένα από τα σκυλιά της διμοιρίας του αμερικανικού ναυτικού, που στη συνέχεια το υιοθέτησαν οι εισβολείς).

Η ανακάλυψη της ερημωμένης ιαπωνικής βάσης (στο βάθος ο Explosion) από τον πολεμικό καλλιτέχνη Edward Laning

Ωστόσο, δεν είχε φτάσει ακόμη το τέλος. Οι στρατιώτες, δύσπιστοι για μια τόσο γρήγορη και ολοκληρωτική εκκένωση, ξεκίνησαν μια συστηματική έρευνα στο νησί των 7 τετραγωνικών μιλίων. Χρειάστηκε πάνω από μια εβδομάδα για να το χτενίσουν, κατά τη διάρκεια της οποίας, πάνω από 30 στρατιώτες σκοτώθηκαν από παγίδες ή φίλια πυρά.

Οι Ιάπωνες είχαν υποχωρήσει βιαστικά. Ανάμεσα στα υπολείμματα ήταν και πολλά μικρά υποβρύχια, με ανοιχτές τρύπες στα πλευρά τους.

Ωστόσο, μετά από 439 ημέρες, έληξε επίσημα η εκστρατεία των Αλεούτιων Νήσων.

Μεγάλο μέρος των πυρομαχικών έμεινε πίσω. Μια πινακίδα προειδοποιεί τους σημερινούς επισκέπτες στα αγγλικά, τα ρωσικά και τα ιαπωνικά για τους κινδύνους που εξακολουθούν να ελλοχεύουν στο νησί.

Σήμερα, το μέρος όπου οι Ιάπωνες κατέλαβαν την Κίσκα είναι εθνικό ιστορικό ορόσημο, ένα από τα 2.430 της χώρας.

από: kuriositas

Η πραγματική ιστορία πίσω από τους θανάτους στην Βαλτιμόρη που ενέπνευσαν τη σειρά "Lady in the Lake"

2024-08-13T12:30:00.000+03:00

πηγή

Το "Lady in the Lake" είναι μια νέα μίνι σειρά (έκανε πρεμιέρα στο Apple TV+ στις 19 Ιουλίου 2024) που παρουσιάζει μια μυθιστορηματική όψη δύο άσχετων υποθέσεων που συνέβησαν το 1969: τη μυστηριώδη εξαφάνιση της μπαργούμαν Shirley Lee Parker και τη δολοφονία της 11χρονης Esther Lebowitz με την Νάταλι Πόρτμαν (Maddie Schwartz) να υποδύεται μια φανταστική δημοσιογράφο που ερευνά αυτές τις δύο υποθέσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι κάτοικοι της Βαλτιμόρης που αναζητούσαν διέξοδο στις καθημερινές τους απογοητεύσεις στράφηκαν στη Direct Line, μια στήλη της Evening Sun που δεσμεύτηκε να "βοηθήσει τους αναγνώστες της παίρνοντας δύσκολες απαντήσεις, λύνοντας προβλήματα και μειώνοντας τη γραφειοκρατία". Τα δημοσιευμένα ερωτήματα ήταν ευρείας γκάμας -γιατί είναι δύσκολο να παρκάρει κανείς στο Penn Station, ή πώς να αποκτήσετε νέα ταυτότητα-, ενώ, καταγγελίες που δεν δημοσιεύτηκαν, ενδεχομένως, αποστέλλονταν κατευθείαν στις αρμόδιες αρχές για να τις ελέγξουν.

Μια τέτοια καταγγελία αφορούσε την δυσλειτουργία των φώτων στο σιντριβάνι στο Druid Hill Park της πόλης. Όταν στις 2 Ιουνίου 1969, ένας εργάτης πήγε επιτόπου να κάνει έλεγχο, έκανε μια τρομακτική ανακάλυψη. Βρήκε το αποσυντεθειμένο σώμα μιας μαύρης γυναίκας η οποία σύντομα αναγνωρίστηκε ως η Shirley Lee Parker, μια 35χρονη μπαργούμαν και λογίστρια που είχε χαθεί εβδομάδες νωρίτερα. Οι συνθήκες του θανάτου της παραμένουν άγνωστες μέχρι σήμερα.

Η υπόθεση της Parker έλαβε περιορισμένη προσοχή στην εφημερίδα που σήμερα είναι γνωστή ως Baltimore Sun. Συγκριτικά, η δολοφονία της 11χρονης λευκής, Εβραίας Esther Lebowitz, που εξαφανίστηκε τον Σεπτέμβριο ενώ είχε πάει να κάνει μια δουλεία που της είχαν αναθέσει μετά το σχολείο, ήταν σταθερό πρωτοσέλιδο, αλλά αποτέλεσε και λόγος καθημερινών επιστολών στον εκδότη.

Αυτή η ασυμφωνία αποτέλεσε έμπνευση για το μυθιστόρημα της Laura Lippman με τις μεγαλύτερες πωλήσεις το 2019, "Lady in the Lake", το οποίο δραματοποιεί τις δύο άσχετες εξαφανίσεις από την οπτική γωνία μιας φανταστικής δημοσιογράφου.

"Ήθελα πολύ να δω αυτούς τους δύο διαφορετικούς θανάτους και πόσο [διαφορετικά] είχαν παρουσιαστεί στα ΜΜΕ", έχει πει η Lippman. "Σκέφτηκα, λοιπόν, μια γυναίκα, μια ερευνήτρια, κάποια που νοιαζόταν και για τους δύο θανάτους, που θα μπορούσε να είναι αυτό που τους συνέδεε".

Πέντε χρόνια αφότου η Lippman δημοσίευσε το Lady in the Lake, έρχεται στη μικρή οθόνη η ομότιτλη διασκευή με πρωταγωνίστρια την Πόρτμαν και την Moses Ingram ως Cleo Johnson, έναν χαρακτήρα βασισμένο πολύ χαλαρά στην Parker.

Το μυθιστόρημα
Η Lippman ήταν 10 ετών όταν εξαφανίστηκε η Lebowitz. Η υπόθεση τράβηξε την προσοχή της -μελλοντικής- συγγραφέας, η οποία συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι και τα παιδιά θα μπορούσαν να πέσουν θύματα δολοφονίας. Την ιστορία του θανάτου της Πάρκερ όμως την άκουσε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990, όταν εργαζόταν στην Baltimore Sun. "Φυσικά, μέρος του λόγου που δεν άκουσα ποτέ γι 'αυτήν ήταν ότι έλαβε πολύ μικρή κάλυψη στις καθημερινές εφημερίδες", λέει η ίδια.

Το μυθιστόρημά της ακολουθεί τη Maddie, μια Εβραία ρεπόρτερ, που παρακολουθεί τους θανάτους των δύο χαρακτήρων, των οποίων η μοίρα αντικατοπτρίζει αυτές της Lebowitz και της Parker. Η αναζήτηση της Maddie να αναγνωρίσει τους δολοφόνους τους διανθίζεται με σχόλια από το φάντασμα της Cleo, έναν τοπικό παρουσιαστή ειδήσεων και σχεδόν 12 άλλους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Οι παραλληλισμοί μεταξύ της Maddie και της Lippman -πρώην δημοσιογράφος και η ίδια, η οποία, αν και μεγάλωσε Πρεσβυτεριανή, έχει εβραϊκή καταγωγή- είναι εμφανείς.

Η πραγματική "κυρία στη λίμνη"

Μια έρευνα στη λίμνη στις 13 Μαΐου 1969, απέτυχε να βρει το σώμα της Πάρκερ

Η στήλη της Evening Sun μπορεί να οδήγησε στην ανακάλυψη του σώματος της Parker, αλλά πριν από αυτό, η μόνη εφημερίδα που ανέφερε την εξαφάνισή της ήταν η Baltimore Afro-American, μια εφημερίδα μαύρων που ιδρύθηκε το 1892. Σύμφωνα με την εφημερίδα, το βράδυ της 23ης Απριλίου 1969, η Parker δεν επέστρεψε στο σπίτι που μοιραζόταν με τη μητέρα της, Theresa Austin, και τον 9χρονο γιο της, David. Την επόμενη ημέρα, η Austin ανέφερε την εξαφάνιση της κόρης της, ξεκινώντας μια 24ωρη έρευνα που εκτείνεται σε πέντε τμήματα του τοπικού αστυνομικού τμήματος.

Η Πάρκερ -διαζευγμένη δύο φορές μητέρα δύο παιδιών, με θέσεις εργασίας όπως γραμματέας σε μια μη κομματική οργάνωση πολιτικών δικαιωμάτων που υποστηρίζει την οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη για τους Αφροαμερικανούς και κατά των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ, μπαργούμαν, λογίστρια σε τζαζ κλαμπ και μοντέλο σε αλυσίδα πολυκαταστημάτων- ήταν δημοφιλής στην κοινότητα των Μαύρων της Βαλτιμόρης. Κάποιοι μάλιστα είπαν στην Afro ότι "δεκάδες φίλοι και συγγενείς επέμειναν να αναφέρουν στην αστυνομία [ότι] 'κάτι δεν πάει καλά'".

Ένα πιθανό στοιχείο εμφανίστηκε στις 29 Απριλίου, όταν ο Arno West, ο τότε φίλος της Parker, είπε στις αρχές ότι, το βράδυ που χάθηκε, την είχε δει να σκαρφαλώνει στον φράχτη που περιβάλλει τη δεξαμενή στο Druid Hill Park και να προσπαθεί να μπει στο νερό. Την ακολούθησε πάνω από τον φράχτη και την άρπαξε "από το χέρι προτού φτάσει στο νερό και [παλεύοντας] μαζί της να έρθει στα συγκαλά της", ανέφερε η Afro.

Όταν της επέστρεψε την τσάντα και την έπεισε να επιστρέψει στο αυτοκίνητό του, ο West είπε ότι την πήγε στο σπίτι της -έναν ισχυρισμό που διέψευσε η μητέρα της, η οποία υποστήριξε ότι η κόρη της δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι. Αργότερα εκείνη την εβδομάδα, ο West επέστρεψε στο πάρκο, όπου βρήκε την τσάντα της Πάρκερ πίσω από τον φράχτη, κοντά στην άκρη της λίμνης. Μέσα βρήκε προσωπικά χαρτιά, έναν αναπτήρα, τσιγάρα και ένα ρολόι που είχε κάνει δώρο στην Πάρκερ η μητέρα της.

Με βάση τη μαρτυρία του West, στις 13 Μαΐου, η αστυνομία διεξήγαγε έρευνα στη λίμνη χρησιμοποιώντας γάντζους για να ξύσει τον πυθμένα της για πιθανά εμπόδια. Δεν προέκυψε τίποτα και η έρευνα σταμάτησε. Ωστόσο, στις 2 Ιουνίου, μια ομάδα ηλεκτρολόγων που στάλθηκαν για να επιδιορθώσουν τα φώτα του σιντριβανιού βρήκαν το σώμα της Πάρκερ σε μια κοιλότητα στην κορυφή του φωτιστικού. Οι αρχές δεν μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν αμέσως, αλλά ανέφεραν ότι η γυναίκα φορούσε καφέ παντελόνι, κίτρινη μπλούζα και ένα παλτό στο χρώμα της σκουριάς -τα ίδια ρούχα που φορούσε η Πάρκερ όταν εξαφανίστηκε.

Επειδή το σώμα είχε αποσυντεθεί πάρα πολύ, οι ιατροδικαστές δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν την αιτία θανάτου της Πάρκερ. Τα λείψανά της δεν έδειχναν σημάδια σωματικού τραύματος, οπότε απέκλεισαν τον στραγγαλισμό, το μαχαίρωμα, τη χρήση ναρκωτικών και την ηλεκτροπληξία. Ωστόσο, για το αν η Πάρκερ είχε πνιγεί, "δεν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο", είπε ένας βοηθός ιατροδικαστής στην Afro.

Οι ασυνήθιστες συνθήκες του θανάτου της πυροδότησε έντονες εικασίες με τον κόσμο να αναρωτιέται πώς η μικρόσωμη γυναίκα (1,5 μέτρο ύψος) μπόρεσε να πήδηξε τον ψηλό φράκτη που περιβάλλει τη λίμνη, να κολυμπήσει 116 μέτρα από την άκρη της δεξαμενής μέχρι το σιντριβάνι, και να σκαρφαλώσει μια σκάλα ύψους 5,5 μέτρων στην κορυφή του σιντριβανιού ύψους 10 μέτρων.

Όπως είπε η μητέρα της στις αρχές, "η Σίρλεϊ ήταν έμπειρη κολυμβήτρια", και κάποτε εργαζόταν σε μια πισίνα ως ναυαγοσώστρια. "Της άρεσε η ζωή", πρόσθεσε. "Δύσκολα θα διάλεγε να αυτοκτονήσει με πνιγμό". Το αφεντικό της στο κλαμπ είχε τις σκέψεις για εκείνη.

Στις 14 Ιουνίου, μια εβδομάδα μετά την κηδεία της Πάρκερ, η Afro ανέφερε ότι "η συντριπτική πλειοψηφία" των αναγνωστών που ερωτήθηκαν πίστευαν ότι κάποιος την είχε μεταφέρει στο σιντριβάνι. Ο Τζόζεφ Πάτερσον, ένας από τους ηλεκτρολόγους που ήταν παρών όταν βρέθηκε το σώμα της, διέψευσε με την ιδέα ότι κολύμπησε προς το σιντριβάνι με δική της θέληση.

Ένα από τα λίγα άρθρα της Sun σχετικά με τον θάνατο της Πάρκερ

Ο φίλος της Πάρκερ, ο Γουέστ, θεωρήθηκε ύποπτος καθώς ήταν ο τελευταίος που την είδε ζωντανή. Κατοπινό ρεπορτάζ της Afro έδειξε ότι, εκείνο το βράδυ, το ζευγάρι είχε μαλώσει επειδή ο West αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μισθό της Πάρκερ για να αγοράσει ένα παντελόνι για την άλλη κοπέλα του. Οι γείτονες υποτίθεται ότι άκουσαν τον West να δίνει "ένα απαίσιο χτύπημα" στην Πάρκερ. Το ζευγάρι έκανε μια βόλτα για να ηρεμήσει και κατέληξαν στο Druid Hill Park, όπου η Πάρκερ ζήτησε λίγο χρόνο για να κάνει μια βόλτα. Ο West απέτυχε σε τεστ ανιχνευτή ψεύδους σχετικά με το θάνατο της Πάρκερ, αλλά δεν του απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες για το έγκλημα.

Το 2017, ο γιος της Πάρκερ, Ντέιβιντ, είπε στην Afro ότι δεν πίστευε ότι ο Γουέστ εμπλεκόταν στον θάνατο της μητέρας του. "Πιστεύω ότι κολύμπησε για να καθαρίσει το μυαλό της μετά τον τσακωμό με τον Άρνο και να σκεφτεί εμένα και τον αδερφό μου", είπε. Και διατύπωσε τη θεωρία ότι, "Νομίζω ότι χτύπησε το κεφάλι της και έπεσε πίσω και, ούσα αναίσθητη και με το νερό να πέφτει πάνω της, πνίγηκε".

Πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, η υπόθεση της Πάρκερ παραμένει ανεξιχνίαστη. Όπως είπε ένας αστυνομικός στην Baltimore Sun το 2000, "Παραμένει ένας αμφίβολος θάνατος, αλλά ποτέ δεν ήταν φόνος. Δεν υπήρχε δύναμη ή τραύμα στο σώμα και πιθανότατα πέθανε από υποθερμία".

Η δολοφονία της Esther Lebowitz

Η 11χρονη Esther Lebowitz που δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969

Το 1969, η εφημερίδα της Βαλτιμόρης, Sun, αφιέρωσε λίγα άρθρα στον θάνατο της Πάρκερ, με τα περισσότερα από αυτά να καταλήγουν στις πίσω σελίδες. Συγκριτικά, η Lebowitz, η 11χρονη Εβραία που χάθηκε πέντε μήνες μετά την Parker, κυριάρχησε στο πρωτοσέλιδο σε πολλές περιπτώσεις, εκτός από το ότι έλαβε σταθερή κάλυψη σε όλη την έρευνα για τη δολοφονία της.

Σύμφωνα με την Evening Sun, στις 29 Σεπτεμβρίου, το σχολείο της Lebowitz έκλεισε νωρίς για να σηματοδοτήσει μια εβραϊκή γιορτή. Ένας ραβίνος που την μετέφερε μαζί με δύο άλλους μαθητές, την άφησε σε ένα φαρμακείο κοντά στο σπίτι της για να αγοράσει ένα κλιπ για το σημειωματάριό της. Όπως είπε ο πατέρας της στη Sun, ήταν "μια έξυπνη μαθήτρια, με καλή υγεία, [που] πήγαινε συχνά μόνη της από και προς την εμπορική περιοχή". Σε αυτή την περίπτωση όμως, δεν επέστρεψε στο σπίτι, με αποτέλεσμα η μητέρα της να καλέσει την αστυνομία. Οι γείτονες έψαξαν την περιοχή μέχρι αργά το βράδυ, χωρίς αποτέλεσμα. Ομοίως, και τα σκυλιά της αστυνομίας δεν κατάφεραν να την βρουν.

Το πρωί της 1ης Οκτωβρίου, ένας αστυνομικός περιπολίας που εργαζόταν σε μια άσχετη υπόθεση έπεσε πάνω στο σώμα της Lebowitz σε μια απομακρυσμένη δασώδη περιοχή περίπου μισό μίλι από το σπίτι της. Η αρχική εξέταση έδειξε ότι η 11χρονη είχε δεχτεί σεξουαλική επίθεση και ξυλοκοπήθηκε βάναυσα με αμβλύ όργανο. Με βάση την παρουσία λεπτού αμμοχάλικου σε ορισμένα από τα τραύματά της, ο ιατροδικαστής -ο ίδιος που ασχολήθηκε με την υπόθεση της Parker- είπε στους δημοσιογράφους ότι το κορίτσι πιθανότατα "αποτέθηκε" στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα της, αλλά "σκοτώθηκε αλλού".

Αν και η υπόθεση της Parker κόλλησε για περισσότερο από ένα μήνα, οι αρχές κινήθηκαν γρήγορα για να πιάσουν τον δολοφόνο της Lebowitz, αντιστοιχίζοντας την αμμώδη ουσία που βρέθηκε στο σώμα της με το χαλίκι που χρησιμοποιείται στις δεξαμενές ψαριών. Στη 2 Οκτωβρίου, γύρω στις 3 τα ξημερώματα, η αστυνομία συνέλαβε τον 23χρονο Γουέιν Στίβεν Γιανγκ, ιδιοκτήτη ενός καταστήματος κατοικίδιων ζώων κοντά στο φαρμακείο που η Λεμπόβιτς είχε σκοπό να επισκεφτεί. Ένα σφυρί, ένα αιματοβαμμένο μαντήλι και άλλα στοιχεία που βρέθηκαν επιτόπου οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι ο Γιανγκ είχε σκοτώσει την Λέμποβιτς στο υπόγειο του καταστήματός του.

Πρωτοσέλιδη άρθρο για τη σύλληψη του δολοφόνου της Lebowitz

Ο Γιανγκ δήλωσε αθώος λόγω παραφροσύνης. Όμως η υπόθεση δίχασε τους εμπειρογνώμονες που προσήχθησαν για να καταθέσουν στη δίκη του τον επόμενο χρόνο. "Κάποιοι είπαν ότι ο Γιανγκ βίωσε μια σχιζοειδή απόσχιση από την πραγματικότητα και επιτέθηκε σε μια αθώα, ανυπεράσπιστη περαστική. Άλλοι είπαν ότι ο θάνατος της Έσθερ ήταν εν ψυχρώ δολοφονία". "Η υπεράσπιση του Young περιέγραψε τη μητέρα του, με την οποία φέρεται να είχε μια έντονη διαμάχη εκείνο το πρωί, ως αυταρχική και ελεγκτική. Ένας ψυχίατρος υποστήριξε ότι ο Γιανγκ διέπραξε τη δολοφονία 'επειδή προσπαθούσε να καταστρέψει τη μητέρα του'".

Οι ένορκοι δεν πείστηκαν και, μέσα σε μόλις 26 λεπτά, έκριναν τον Young ένοχο. Ο δικαστής τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη, λέγοντάς του ότι "μόνο μια σύγκρουση για την ψυχιατρική μαρτυρία τον έσωσε από [τη] θανατική ποινή". Ο Young πέθανε στη φυλακή τον Δεκέμβριο του 2015, έναν μήνα αφότου το δικαστήριο του Μέριλαντ του επέτρεψε νέα δίκη για ένα τεχνικό ζήτημα, προς μεγάλη απογοήτευση της εβραϊκής κοινότητας της Βαλτιμόρης, η οποία είχε παρευρεθεί μαζικά για να διαμαρτυρηθεί για την πιθανή αποφυλάκισή του.

Η οικογένεια της Lebowitz πραγματοποίησε την κηδεία της στις 2 Οκτωβρίου 1969, την ίδια ημέρα που ο Young κατηγορήθηκε για τη δολοφονία της, με περισσότερους από 650 παρευρισκόμενους.

Όπως σημειώνει το Apple TV+ στην επίσημη περιγραφή της σειράς, το "Lady in the Lake" είναι "ένα νουάρ θρίλερ και μια απροσδόκητη ιστορία για το τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες για τα όνειρά τους".

από: smithsonian mag

Όταν ο κόσμος κατέβαζε παιχνίδια για ηλεκτρονικούς υπολογιστές από το... ραδιόφωνο

2024-08-13T12:00:00.000+03:00

Το 1977 ήταν μια σημαντική χρονιά στην ιστορία των οικιακών υπολογιστών καθώς κυκλοφόρησε ο πρώτος στον κόσμο ηλεκτρονικός υπολογιστής με μικροεπεξεργαστή και μάλιστα, όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τρία διαφορετικά μοντέλα από τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, το εξαιρετικά επιτυχημένο Apple II, το Commodore PET και το TRS-80, το οποίο, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ξεπέρασε κατά πέντε φορές τις πωλήσεις του Apple II. Όλα αυτά τα μηχανήματα, αλλά και αυτά που ακολούθησαν, είχαν κασέτες για αποθήκευση, επειδή οι σκληροί δίσκοι ήταν ακόμα πολύ ακριβοί. Μόνο κατά τη δεκαετία του 1980 οι υπολογιστές άρχισαν να προσφέρουν αποθηκευτικούς χώρους σκληρού δίσκου, πρώτα ως περιφερειακά και αργότερα ως εσωτερικές μονάδες δίσκου.

Οι κασέτες που χρησιμοποιούσαν αυτοί οι πρώτοι υπολογιστές για την αποθήκευση προγραμμάτων και δεδομένων ήταν οι ίδιες κασέτες ήχου που χρησιμοποιούσε ο κόσμος για να ακούσει μουσική πριν γίνουν δημοφιλείς οι ψηφιακές συσκευές αναπαραγωγής. Η χρήση κασετών ως μέσα αποθήκευσης ήταν ένας από τους παράγοντες που βοήθησαν στην αρχική υιοθέτηση και ανάπτυξη των υπολογιστών, επειδή μείωσε το συνολικό κόστος τους. Σύντομα, τα παιδιά άλλαζαν προγράμματα και παιχνίδια με τις κασέτες ήχου με τον ίδιο τρόπο που άλλαζαν μουσική.

Αυθεντικό λογισμικό που συνόδευε τον υπολογιστή Apple II σε δύο κασέτες

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μηχανικοί στον ολλανδικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Nederlandse Omroep Stichting (NOS) είχαν αυτή την -φανταστική- ιδέα να διανέμουν προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών μέσω του ραδιοφώνου. Επειδή τα προγράμματα και τα δεδομένα ήταν αποθηκευμένα σε κασέτες ήχου, ήταν δυνατό αυτές οι κασέτες να αναπαραχθούν σε ένα κασετόφωνο και ο ήχος που προέκυψε -μοιάζει πολύ όπως ένα μόντεμ μέσω τηλεφώνου- μεταδόθηκε μέσω των ραδιοκυμάτων. Οι ακροατές ηχογραφούσαν τον ήχο σε κασέτες και φόρτωναν τα προγράμματα στους υπολογιστές τους. Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα "Hobbyscoop" έγινε εξαιρετικά δημοφιλές. Για να εξασφαλίσουν δε τη μέγιστη συμβατότητα μεταξύ διαφορετικών υπολογιστών που ήταν διαθέσιμοι εκείνη την εποχή, ανέπτυξαν ακόμη και μια νέα μορφή που ονόμασαν BASICODE.

Η μετάδοση προγραμμάτων υπολογιστή μέσω ραδιοφώνου έγινε μια τρέλα και άρχισαν να το κάνουν αρκετοί ραδιοφωνικοί σταθμοί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Φινλανδία, μια παρόμοια εκπομπή βγήκε στον αέρα στον δημόσιο ραδιοφωνικό σταθμό YLE. Το 1985, μεταδόθηκε ένα πιλοτικό πρόγραμμα και κατέβηκε με επιτυχία 600 χιλιόμετρα μακριά από τον σταθμό. Στη Γιουγκοσλαβία, η εκπομπή "Ventilator 202" στο Ραδιόφωνο Βελιγραδίου έγινε πολύ δημοφιλής στους φανατικούς των υπολογιστών, μεταδίδοντας περίπου 150 προγράμματα -για μαθηματικούς υπολογισμούς, σύντομα εκπαιδευτικά προγράμματα, μίνι εγκυκλοπαίδειες, απλά παιχνίδια, ακόμη και προσομοιωτή πτήσης- μεταξύ 1983 και 1986.

Συλλογή παιχνιδιών για Commodore VIC-20 σε κασέτες

Την πρώτη φορά που στάλθηκε ένα πρόγραμμα, ο ραδιοφωνικός παρουσιαστής Zoran Modli έπρεπε να ενημερώσει τους τεχνικούς του Ραδιοφώνου Βελιγραδίου που βρίσκονταν σε υπηρεσία "ότι για τα επόμενα λεπτά θα ακούγονταν μόνο σφυρίγματα και γρυλίσματα".

"Οι απλοί άνθρωποι μπερδεύτηκαν και αναρωτήθηκαν, 'Τι κάνει αυτός ο τρελός;'. Αλλά όσοι άκουσαν και κατάλαβαν, επικοινώνησαν μαζί μας για να πουν ότι είχαν φορτώσει επιτυχώς το πρόγραμμα στους υπολογιστές τους!", θυμάται ο Modli.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, σχεδόν την ίδια εποχή, την ίδια ιδέα είχε και ο Joe Tozer του Radio West. Το πρώτο πρόγραμμα που μετέδωσε ήταν μια ασπρόμαυρη εικόνα τύπου Teletext (40x80 pixel) της σταρ της σειράς Άγγελοι του Τσάρλι, Τσέριλ Λαντ (εικόνα πάνω). Αργότερα, η εκπομπή "Datarama" άρχισε να μεταδίδει όλα τα είδη προγραμμάτων που γράφτηκαν ειδικά για την εκπομπή, συμπεριλαμβανομένων minigame και μιας εφαρμογής που μετέφραζε δεδομένα που εισάγονταν από ένα πληκτρολόγιο σε κώδικα Μορς.

Η διανομή προγραμμάτων μέσω του ραδιοφώνου σταμάτησε από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν οι 8-bit υπολογιστές έδωσαν τη θέση τους σε εκείνος των 16-bit. Οι νέοι επεξεργαστές ήταν ταχύτεροι, αλλά ήταν επίσης "πεινασμένοι" για δεδομένα, καταναλώνοντας πάνω από 250 φορές δεδομένα από έναν υπολογιστή 8-bit. Όπως είναι φυσικό, μια απλή κασέτα ήχου δεν μπορούσε να χωρέσει τόσα δεδομένα. Κατά συνέπεια, οι κασέτες έγιναν παρελθόν και οι δισκέτες και οι μονάδες σκληρού δίσκου έγιναν οι προτιμώμενες συσκευές μαζικής αποθήκευσης. Η ασύρματη λήψη προγραμμάτων έγινε ξανά δυνατή στις αρχές του 21ου αιώνα, μέσω του γνωστού μας Wi-Fi.

από: amusing planet

Φρυγικό Σκουφάκι, η μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού

2024-07-26T12:30:00.061+03:00

Οι μασκότ των Ολυμπιακών (αριστερά) και Παραολυμπιακών (δεξιά, με πρόσθετο πόδι) Αγώνων του Παρισιού 2024 - πηγή

Το φρυγικό σκουφάκι, γνωστό και ως σκουφάκι της ελευθερίας, εμφανίστηκε ως ισχυρό σύμβολο στην Αμερική και τη Γαλλία του 18ου αιώνα

Όταν η Γαλλία αποφάσισε να φτιάξει μια μασκότ για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024, δε διάλεξε κάποιο ζωάκι, όπως για παράδειγμα έχουν κάνει πολλές άλλες χώρες τα προηγούμενα χρόνια. Αντίθετα, οι υπεύθυνοι επέλεξαν να τιμήσουν ένα σκουφί.

Το Ολυμπιακό Φρυγικό Σκουφάκι, όπως ονομάζεται η μασκότ, είναι πιθανό να είναι οικείο σε κάθε Γάλλο μαθητή. Βασίζεται σε ένα κόκκινο σκουφάκι που έγινε, και παραμένει μέχρι σήμερα, το ανεξίτηλο έμβλημα της Γαλλικής Επανάστασης του τέλους του 18ου αιώνα.

"Επιλέξαμε ένα ιδανικό και όχι ένα ζώο", δήλωσε ο πρόεδρος του Παρίσι 2024, Τόνι Εστανγκέ.

Ωστόσο, αυτό που έχει σχεδόν χαθεί στην ιστορία, ωστόσο είναι το γεγονός ότι το φρυγικό σκουφάκι, κάποτε, ήταν και σύμβολο της Αμερικανικής Επανάστασης.

Ένα καπέλο με ιστορία

Ο Πάρις της Τροίας, με φρυγικό σκούφο

Το σκουφάκι χρονολογείται πολύ πιο πίσω από οποιαδήποτε από αυτές τις επαναστάσεις. Πολλοί ιστορικοί το εντοπίζουν στο "πίλο", ένα καπέλο που φορούσαν οι πρώην σκλάβοι στην αρχαία Ρώμη για να υποδείξουν ότι είχαν απελευθερωθεί.

Το όνομα φρυγικό προέρχεται από τη Φρυγία, η οποία κατά την αρχαιότητα περιελάμβανε μεγάλη περιοχή της Μικράς Ασίας (όλη την έκταση από τα κεντρικά παράλια της Παφλαγονίας μέχρι την Αντιόχεια της Πισιδίας και το Ικόνιο), στην σημερινή βορειο-κεντρική Τουρκία, όπου παρόμοια καπέλα φορούσαν κάποια στιγμή πριν από τον 7ο αιώνα π.Χ. Το φρυγικό σκουφάκι χαρακτηριζόταν από έναν διακριτικό κώνο στην κορυφή που μπορούσε να πέσει προς τα εμπρός ή προς τα πίσω.

Ενώ το σκουφί εμφανίζεται σε πολλά αρχαία νομίσματα, συνήθως στο κεφάλι ενός θεού ή μιας θεάς, σταδιακά εξαφανίστηκε από τη συμβολική χρήση καθώς περνούσαν οι αιώνες. Επανεμφανίστηκε τον 17ο αιώνα καθώς οι λόγιοι στην Αγγλία ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για τον κλασικό κόσμο και εμφανίστηκε στις -μελλοντικές- ΗΠΑ ήδη από το 1733, στην επίσημη σφραγίδα των Georgia Trustees, οι οποίοι κυβερνούσαν την αποικία της σημερινής πολιτείας των ΗΠΑ Γεωργία, βάσει καταστατικού από τον Γεώργιο Β'.

Τα φρυγικά σκουφάκια κέρδισαν ευρύτερη αποδοχή τη δεκαετία του 1760, καθώς οι Αμερικανοί άποικοι δεινοπαθούσαν υπό την βρετανική κυριαρχία. Ο Paul Revere, ένας αργυροχόος από την Βοστώνη, γνωστός σήμερα για τη μεταμεσονύκτια βόλτα του το 1775 που προειδοποιούσε για μια επικείμενη βρετανική επίθεση, ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για αυτή την τάση.

Το 1766, ο Revere σχεδίασε έναν οβελίσκο που στήθηκε στο Boston Common για τον εορτασμό της κατάργησης του Stamp Act, ενός βρετανικού νόμου που επέβαλε φόρο στο χαρτί που χρησιμοποιούταν σε νομικά έγγραφα, εφημερίδες, ακόμη και σε τραπουλόχαρτα στις Αποικίες. Στη μία πλευρά του οβελίσκου, μια γυναίκα που αντιπροσωπεύει την ελευθερία φέρει ένα φρυγικό σκουφάκι πάνω σε έναν στύλο. Οι Αμερικανοί επαναστάτες αγκάλιασαν το σκουφί ως σύμβολο, αποκαλώντας το πλέον "σκούφο της ελευθερίας".

Ο "σκούφος της ελευθερίας" έγινε μια από τις πιο πανταχού παρούσες εικόνες στον αγώνα των αποίκων για την ελευθερία, που συχνά απεικονιζόταν είτε στο κεφάλι της θεάς Ελευθερίας είτε πάνω από ένα αιχμηρό ραβδί που έφερε.

Εκτύπωση του 1837 του Θείου Σαμ με φρυγικό σκούφο

Μετά την παράδοση των Βρετανών το 1781 και τη δημιουργία της νέας χώρας, ο σκούφος της ελευθερίας εμφανίστηκε σε πολλά νομίσματα, κρατικές σημαίες και σφραγίδες των ΗΠΑ. Σε τουλάχιστον μια πρώιμη απόδοση, ο θείος Σαμ φοράει σκούφο ελευθερίας και όχι το γνωστό καπέλο που ξέρουμε σήμερα.

Σήμερα, στην επίσημη σημαία του στρατού των ΗΠΑ εμφανίζεται ένας κόκκινος σκούφος ελευθερίας, αλλά και στη σφραγίδα της Γερουσίας των ΗΠΑ. Η φιγούρα του Αγάλματος της Ελευθερίας, που συχνά φορούσε σκούφο ελευθερίας, συνέχισε να κοσμεί τα αμερικανικά νομίσματα για περίπου 150 χρόνια, μεταξύ των οποίων μια δεκάρα, η οποία σταμάτησε να κυκλοφορεί το 1945 και αντικαταστάθηκε από μια άλλη δεκάρα.

Ένας αμφιλεγόμενος σκούφος

Πρώιμο σχέδιο για το άγαλμα στην κορυφή του τρούλου του Καπιτωλίου των ΗΠΑ. Η Ελευθερία φορούσε φρυγικό σκούφο

Όμως, ο σκούφος δεν άργησε να γίνει αντικείμενο διαμάχης, εν μέρει επειδή ταυτίζονταν πολύ στενά με τη Γαλλική Επανάσταση, η οποία είχε συγκλονίσει πολλούς Αμερικανούς με την αιματοχυσία της. "Οι δεσμοί του σκούφου με τις ριζοσπαστικές φάσεις της Γαλλικής Επανάστασης περιόρισαν τη χρήση του ως σύμβολα για τους Αμερικανούς πολιτικούς μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1790", λέει ο Andrew Detch, ιστορικός στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Μπόλντερ. "Έγιναν συμβολικά τόσο του ριζοσπαστισμού όσο και της πολιτικής φατρίας, δύο πράγματα που φοβόντουσαν οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες".

Τον 19ο αιώνα, ορισμένοι Αμερικανοί πολιτικοί βρήκαν έναν νέο λόγο για να αντιταχθούν στον σκούφο ελευθερίας ως εθνικό σύμβολο. Όταν τη δεκαετία του 1850 σχεδιαζόταν το Καπιτώλιο των ΗΠΑ, το αρχικό σχέδιο για ένα άγαλμα στην κορυφή του τρούλου απαιτούσε μια κλασικά ντυμένη γυναίκα που φορούσε σκούφο ελευθερίας. Όμως, ο Τζέφερσον Ντέιβις, τότε υπουργός Πολέμου και σύντομα πρόεδρος της Συνομοσπονδίας, αντιτάχθηκε σθεναρά, προφανώς φοβούμενος ότι ένα σύμβολο που θα μπορούσε να ανιχνευθεί στους πρώην σκλάβους Ρωμαίους θα έστελνε λάθος μήνυμα, ειδικά στους σκλάβους Μαύρους Αμερικανούς. Ως αποτέλεσμα, το Άγαλμα της Ελευθερίας φοράει κράνος. Ωστόσο, ο σκούφος της ελευθερίας εξακολουθεί να υπάρχει σε τοιχογραφίες στο Καπιτώλιο και σε άλλα έργα τέχνης.

Εν τω μεταξύ, στη Γαλλία, ο σκούφος -συχνά αναφέρεται ως "bonnet rouge", δηλαδή κόκκινο καπέλο, σύμφωνα με το τυπικό του χρώμα, ή "bonnet de laine", σύμφωνα με το κοινό υλικό του από μαλλί- άρχισε να εμφανίζεται σε πίνακες και χαρακτικά γύρω στο 1789, στην έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς ομολόγους τους, που χρησιμοποίησαν τον σκούφο σε μεγάλο βαθμό ως σύμβολο, πολλοί Γάλλοι επαναστάτες φορούσαν στην πραγματικότητα τα καπέλα.

Ο ιστορικός Charles Downer Hazen περιέγραψε μια πολύ σημαντική ημέρα, την 20η Ιουνίου 1792, όταν "πολλές χιλιάδες άντρες, φορώντας το κόκκινο καπέλο, οπλισμένοι με ακόντια και κουβαλώντας πρότυπα με τυπωμένα τα Δικαιώματα του Ανθρώπου πάνω τους", εισέβαλαν στο παλάτι του Λουδοβίκου ΙΣτ' στο Παρίσι και απαιτούσαν από τον Γάλλο βασιλιά να υπογράψει δύο διατάγματα στα οποία είχε προηγουμένως ασκήσει βέτο. Ο Λουδοβίκος αρνήθηκε, αλλά πιθανώς για να κατευνάσει τους εισβολείς, φόρεσε κόκκινο καπέλο και ήπιε ένα ποτήρι κρασί που του έδωσαν. "Τελικά, το πλήθος αποσύρθηκε, χωρίς να διαπράξει βία, αλλά έχοντας υποβάλει τον βασιλιά της Γαλλίας σε πικρή ταπείνωση", έγραψε ο Hazen.

Σατιρικό σχέδιο του Λουδοβίκου ΙΣτ' που φοράει φρυγικό σκούφο και πίνει κρασί

Σύντομα, άρχισαν να κυκλοφορούν στην Γαλλία σατυρικά χαρακτικά του Λουδοβίκου με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι και κόκκινο καπέλο στο κεφάλι του. Ωστόσο, οι επαναστάτες δεν ήταν ακόμα ικανοποιημένοι και του αφαίρεσαν εντελώς το κεφάλι στέλνοντάς τον στη γκιλοτίνα τον Ιανουάριο του 1793. Η σύζυγός του, Μαρία Αντουανέτα, τον ακολούθησε στον τάφο τον Οκτώβριο.

Όταν ο Κάρολος Ντίκενς δημοσίευσε τη φανταστική του αφήγηση για τη Γαλλική Επανάσταση, A Tale of Two Cities, το 1859, έντυσε χαρακτήρες με "χοντροκομμένα" ή "τραχιά" κόκκινα καπέλα σε όλο το βιβλίο. Ο εικονογράφος του μυθιστορήματος παρουσίαζε επίσης τα καπέλα σε πολλά συνοδευτικά σχέδια.

Εικονογράφηση στο A Tale of Two Cities του Ντίκενς που δείχνει επαναστάτες που φορούν φρυγικούς σκούφους

Παρομοίως, το καπέλο εμφανίζεται στο μυθιστόρημα του Ουγκό του 1862 για την Εξέγερση του Παρισιού του 1832, οι Άθλιοι, στο οποίο οι αντάρτες φορούσαν για άλλη μια φορά και έδειχναν το κόκκινο καπέλο τους στην προσπάθειά τους να εκδιώξουν μια νεοσύστατη γαλλική μοναρχία.

Από εκείνες τις μέρες μέχρι σήμερα, ο σκούφος της ελευθερίας (ή Φρυγίας) τιμάται στη Γαλλία, αλλά έχει ξεχαστεί στις ΗΠΑ. Όταν το 1783 μια Γαλλίδα θαυμάστρια θέλησε να τιμήσει τον -τότε πρέσβη στη Γαλλία- Βενιαμίν Φραγκλίνο, του έδωσε ένα μπαστούνι που στη λαβή είχε ένα μικρό χρυσό αντίγραφο ενός σκούφου ελευθερίας. Ο Φραγκλίνος εκτίμησε τόσο πολύ το δώρο και όλα όσα συμβόλιζε που το έκανε δώρο στον φίλο του Τζορτζ Ουάσιγκτον μετά τον θάνατό του το 1790. Σήμερα, το μπαστούνι βρίσκεται τώρα στις συλλογές του Εθνικού Μουσείου Αμερικανικής Ιστορίας του Smithsonian.

Η Μαριάν (Marianne) είναι η αλληγορική μορφή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μια γυναικεία μορφή που συνήθως φοράει τον φρυγικό σκούφο και εκπροσωπεί τη Γαλλική Δημοκρατία και τις αξίες που περιέχονται στο σύνθημα, "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη". Xρονολογείται από τη Γαλλική Επανάσταση και είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας, η προσωποποίηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας - πηγή

από: smithsonian mag

Η άτυχη αποστολή Jeannette στην Αρκτική

2024-07-08T12:30:00.000+03:00

Εγκαταλείποντας το πλοίο εξερεύνησης της Αρκτικής Jeanette στις 12 Ιουνίου 1891. Εικονογράφηση James Gale Tyler

Στα μέσα του 19ου αιώνα, η ιδέα -που διατυπώθηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα από τον Άγγλο χαρτογράφο Robert Thorne- ότι υπήρχε ένας τεράστιος ωκεανός χωρίς πάγο που περιβάλλει τον Βόρειο Πόλο συνεπήρε τους εξερευνητές και τους γεωγράφους. Η ιδέα είχε ενδιαφέρον καθώς αυτό σήμαινε ότι ήταν δυνατή μια πιο άμεση διαδρομή μεταξύ του Ειρηνικού και του Ατλαντικού ωκεανού αντί να κάνουν τον περίπλου του Ακρωτηρίου Χορν, το νοτιότερο ακρωτήριο του αρχιπελάγους της Γης του Πυρός, στο μικρό νησί Όρνος. Πολλοί εξερευνητές όπως ο Elisha Kane, ο Isaac Israel Hayes, ο Charles Francis Hall και ο George Nares ανέφεραν ότι είδαν τον μυθικό ωκεανό, τροφοδοτώντας μια αισιοδοξία στη θεωρία.

Ο κορυφαίος χαρτογράφος August Petermann από τη Γερμανία πίστευε ακράδαντα στη θεωρία της "Ανοιχτής Πολικής Θάλασσας". Υπέθεσε ότι αν ακολουθούσε κανείς το Ρεύμα του Κόλπου, που περνούσε από τις ακτές της Νορβηγίας προς τις ανεξερεύνητες περιοχές της Αρκτικής, θα μπορούσε να διεισδύσει στον προστατευτικό δακτύλιο πάγου και στην καρδιά του ωκεανού χωρίς πάγο.

Σε μια προσπάθεια να επικυρώσει τη θεωρία του, ο Petermann χρηματοδότησε δύο αποστολές στην Αρκτική -τη γερμανική Αποστολή του Βόρειου Πόλου του 1869, με επικεφαλής τον Carl Koldewey, και την αυστροουγγρική Αποστολή του Βόρειου Πόλου του 1872, με επικεφαλής τους Karl Weyprecht και Julius von Payer. Ωστόσο, όταν αυτές οι αποστολές δεν μπόρεσαν να διαπεράσουν το φράγμα του πάγου, όπως είχε προβλεφθεί, η αισιοδοξία του Petermann κάμφθηκε.

Ο ιδιοκτήτης της New York Herald, James Gordon Bennett, ενδιαφέρθηκε για τις θεωρίες του Petermann και, το 1877, ταξίδεψε στην πόλη Γκότα στη Θουριγγία, στην κεντρική Γερμανία, για να συζητήσει πιθανές διαδρομές στην Αρκτική με τον γεωγράφο. Έχοντας αποτύχει να βρει έναν δρόμο προς τον Αρκτικό Ωκεανό μέσω του Ρεύματος του Κόλπου, ο Petermann πίστευε πλέον ότι η καλύτερη διαδρομή θα ήταν μέσω του Βερίγγειου Πορθμού (θαλάσσιο στενό μεταξύ του Ακρωτηρίου Ντεζνιόβ της Τσουκότκας (Ρωσία) στην Ασία και του Ακρωτηρίου του Πρίγκιπα της Ουαλίας της Αλάσκας στην αμερικανική ήπειρο). Ο Petermann πίστευε ότι ένα υπορεύμα του Κουροσίβο (θερμό ωκεάνιο ρεύμα στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό), έρεε μέσω του Βερίγγειου Πορθμού και ίσως ήταν αρκετά ισχυρό για να δημιουργήσει ένα μονοπάτι προς την πολική θάλασσα. Ο Bennett πίστεψε στη θεωρία του Petermann και έτσι οργάνωσε μια νέα αμερικανική αποστολή.

Χάρτης των αρχών του 17ου αιώνα που δείχνει έναν ωκεανό χωρίς πάγο που περιβάλλει τον Βόρειο Πόλο

Έτσι, επιστρέφοντας από την Γκότα, ήρθε σε επαφή με τον αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και εξερευνητή Τζορτζ Β. Ντε Λονγκ, και του έδωσε εντολή να βρει ένα κατάλληλο πλοίο. Ο Ντε Λονγκ πήγε στην Αγγλία και αγόρασε την κανονιοφόρο Pandora του Βασιλικού Ναυτικού, μήκους 142 ποδιών και βάρους 570 τόνων, και την μετονόμασε σε USS Jeannette. Τα επόμενα δύο χρόνια εξόπλιζε το πλοίο με τα απαραίτητα εργαλεία και επιστημονικό εξοπλισμό -όπως σκοτεινό θάλαμο, παρατηρητήριο, ιχνηλάτες ρεύματος, ανιχνευτές ανέμου και μαγνητικά και μετεωρολογικά όργανα. Συγκέντρωσε επίσης ένα πλήρωμα 33 ατόμων, μεταξύ των οποίων πολλοί βετεράνοι των εξερευνήσεων της Αρκτικής -όπως ο George W. Melville, ο οποίος ήταν με την αποστολή διάσωσης Polaris. Άλλοι έμπειροι της Αρκτικής ήταν ο William F. C. Nindemann, ένας επιζών από το Polaris, και ο William Dunbar, ο οποίος είχε πολυετή εμπειρία σε φαλαινοθηρικά.

Στις 8 Ιουλίου 1879, το Jeannette απέπλευσε από το Σαν Φρανσίσκο. Το πλοίο είχε καλό ταξίδι και, στις 2 Σεπτεμβρίου, βρισκόταν περίπου 100 ναυτικά μίλια από τη νήσο Βράνγκελ (ή Ράνγκελ, νησί στον Αρκτικό Ωκεανό, εντός του Αρκτικού Κύκλου), αλλά με τον πάγο να πυκνώνει γύρω, άρχισε να πλέει αργά και ακανόνιστα. Τρεις μέρες αργότερα, το Jeannette παγιδεύτηκε στον πάγο.

Το Jeannette παγιδευμένο στον πάγο, έξω από το Herald Island

Καθ' όλη τη διάρκεια εκείνου του χειμώνα, το πλοίο κινούνταν μπρος-πίσω μαζί με τον πάγο. Ανήμπορο να κάνει κάτι, το πλήρωμα ανέλυσε τα θαλάσσια ρεύματα, την αλατότητα και τη θερμοκρασία και απέδειξε ότι το Κουροσίβο δεν είχε καμία επίδραση βόρεια του Βερίγγειου Πορθμού. Καθώς το πλοίο βρέθηκε εγκλωβισμένο σε μια ατελείωτη έκταση πάγου, η αξιοπιστία της θεωρίας της Ανοιχτής Πολικής Θάλασσας άρχισε να κάμπτεται.

Το καλοκαίρι ήρθε και έφυγε, αλλά το πλοίο δεν κουνήθηκε ποτέ ούτε ένα εκατοστό. Την τελευταία μέρα του 1880, ο Ντε Λονγκ έγραψε στο ημερολόγιό του, "Ξεκινάω τη νέα χρονιά γυρίζοντας ένα νέο φύλλο και ελπίζω στον Θεό να αναποδογυρίσουμε ένα νέο φύλλο στο βιβλίο της τύχης μας".

Η άφιξη του δεύτερου καλοκαιριού στην Αρκτική έφερε ανανεωμένη αισιοδοξία ότι το Jeannette θα ελευθερωνόταν επιτέλους από τον πάγο. Στις 11 Ιουνίου, επέπλεε -για λίγο- σε μια μικρή έκταση νερού, δημιουργώντας ελπίδες ότι θα απελευθερωνόταν. Δυστυχώς, την επόμενη μέρα, ο πάγος επέστρεψε με ανανεωμένη δύναμη και τελικά διείσδυσε στο κύτος του πλοίου ανεπανόρθωτα. Ο Ντε Λονγκ αποφάσισε να εκκενώσει το πλοίο και, στις 13 Ιουνίου 1881, το Jeannette βυθίστηκε περίπου 300 ναυτικά μίλια (560 χλμ) από τις ακτές της Σιβηρίας.

Ξυλογραφία χαραγμένη από τον George T. Andrew μετά από σχέδιο του M.J. Burns, που απεικονίζει τον πλοίαρχο Ντε Λονγκ και την ομάδα του να βαδίζουν στην ξηρά στο βόρειο άκρο του Δέλτα του ποταμού Λένα. Σιβηρία, 17 Σεπτεμβρίου 1881

Η ομάδα του Jeannette σέρνει τις βάρκες πάνω από τον πάγο αφού έχει εγκαταλείψει το πλοίο

Η αποστολή ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι στην ακτή της Σιβηρίας, μεταφέροντας με έλκηθρα τις βάρκες και τις προμήθειες. Στόχος τους ήταν να φτάσουν στο Δέλτα του ποταμού Λένα, που ήταν γεμάτο από οικισμούς ελπίζοντας ότι θα τους παρείχαν καταφύγιο και ασφάλεια. Τον Αύγουστο, ο πάγος άρχισε να σπάει και έτσι η ομάδα επιβιβάστηκε στις βάρκες. Στις 10 Σεπτεμβρίου, έφτασαν στο μικροσκοπικό νησί Semyonovsky που απέχει λιγότερο από 100 ναυτικά μίλια (190 χλμ) από τις ακτές της Σιβηρίας.

Αφού βρήκαν λίγες τροφές και ξεκουράστηκαν, στις 12 Σεπτεμβρίου, η ομάδα χωρίστηκε στις 3 βάρκες για το τελευταίο στάδιο του ταξιδιού τους προς το Δέλτα του Λένα, την προγραμματισμένη τους απόβαση. Τη δεύτερη μέρα που βρισκόντουσαν εν πλω, ξέσπασε μια βίαιη καταιγίδα και μια από τις βάρκες -με τον υποπλοίαρχο Charles W. Chipp και 7 άνδρες- ανατράπηκε και βυθίστηκε. Οι άλλες δύο βάρκες, με διοικητή τον Ντε Λονγκ και τον αρχιμηχανικό George W. Melville με 14 και 11 άνδρες, αντίστοιχα, επέζησαν από τις κακές καιρικές συνθήκες, αλλά βρέθηκαν σε δυο εντελώς διαφορετικά σημεία στο δέλτα.

Ο George DeLong

Η ομάδα με επικεφαλής τον Ντε Λονγκ ξεκίνησε τη μακρά πορεία προς την ενδοχώρα πάνω από το ελώδες, μισοπαγωμένο δέλτα αναζητώντας οικισμούς. Η πρόοδος όμως ήταν εξαιρετικά αργή λόγω των κακής κατάστασης στην οποία είχαν περιέλθει οι άνδρες. Τελικά, έφτασαν σε ένα εγκαταλελειμμένο κυνηγετικό στρατόπεδο, όπου ξεκουράστηκαν για αρκετές ημέρες. Ένα ελάφι τους έδωσε φρέσκο κρέας, κάτι που ανέβασε τη διάθεσή τους.

Μετά από πολλές κακουχίες, με πολλούς από τους άνδρες του σοβαρά αποδυναμωμένους, ο Ντε Λονγκ έστειλε τους δύο πιο ακμαίους ως εμπροσθοφυλακή ώστε να βρουν βοήθεια, τον William F. C. Nindemann και τον Louis P. Noros, οι οποίοι βρήκαν έναν οικισμό και επέζησαν. Εν τω μεταξύ, η ομάδα του Ντε Λονγκ δυσκολευόταν, μερικές φορές κάνοντας μόλις ένα μίλι την ημέρα. Οι άντρες ήταν πεινασμένοι και εξαντλημένοι. Στην καταχώριση της 10ης Οκτωβρίου έγραψε ότι δεν υπήρχε "τίποτα για δείπνο, παρά μια κουταλιά γλυκερίνη". Παρά την κούρασή του, ο Ντε Λονγκ συνέχισε να ενημερώνει το ημερολόγιό του, αλλά όσο περνούσαν οι μέρες, οι καταχωρήσεις του γινόντουσαν όλο και πιο λακωνικές, καταγράφοντας κυρίως τον θάνατο των ανδρών του. Η τελευταία του καταχώριση, με ημερομηνία 30 Οκτωβρίου, κατέγραψε τους θανάτους των Boyd και Görtz και τελειώνει το "ο κος Collins πεθαίνει".

Η τελευταία σελίδα του ημερολογίου του Ντε Λονγκ

Εν τω μεταξύ, στην άλλη πλευρά του Δέλτα, ο Melville και η ομάδα του είχαν βρει ένα χωριουδάκι και κατάφεραν να εντοπίσουν τους Nindemann και Noros, από τους οποίους έμαθαν για τη δεινή θέση του Ντε Λονγκ και την κατεπείγουσα ανάγκη για διάσωση. Ο Melville, αφού έπεισε μια ομάδα ντόπιων να τον βοηθήσουν να βρει τον διοικητή του, κατάφερε να βρει τον τόπο όπου ξεβράστηκε στο δέλτα και ανέκτησε το ημερολόγιο του Ντε Λονγκ και άλλα σημαντικά αρχεία. Ο ερχόμενος χειμώνας όμως, τον ανάγκασε να επιστρέψει χωρίς να εντοπίσει τον διοικητή του και τους συντρόφους του. Την επόμενη άνοιξη, ο Melville ξεκίνησε ξανά με δύο συναδέλφους του και τελικά βρήκε τα παγωμένα σώματα του Ντε Λονγκ και των συντρόφων του. Η ομάδα τύλιξε τα σώματά τους σε καμβά και τα έβαλε σε ένα αυτοσχέδιο φέρετρο φτιαγμένο από ξύλο που ξεβράζει η θάλασσα. Στη συνέχεια, το κάλυψαν με βράχους και έβαλαν έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό στην κορυφή με επιγραφές των ονομάτων των συντρόφων τους.

Στις 18 Ιουνίου 1884, βρέθηκαν συντρίμμια από το Jeannette κοντά στην πόλη Qaqortoq (πρώην Julianehåb) κοντά στη νοτιοδυτική γωνία της Γροιλανδίας. Αυτό έδειξε ότι, ένα ωκεάνιο ρεύμα έρεε από την ανατολή προς τη δύση κατά μήκος της πολικής θάλασσας, δίνοντάς τους την ιδέα ότι, ένα σωστά κατασκευασμένο πλοίο, θα μπορούσε να μπει στον πάγο στα ανατολικά, να περάσει από την πίεση κατά τη διάρκεια της ολίσθησης και να βγει στον Ατλαντικό, έχοντας ίσως διασχίσει τον ίδιο τον πόλο. Αυτή η θεωρία ήταν η βάση της αποστολής Fram του Nansen το 1893-1896.

Η διαδρομή της ομάδας του Jeannette αφότου εγκατέλειψαν το πλοίο, το οποίο διαλύθηκε από τον πάγο της Αρκτικής κοντά στο νησί Henrietta το 1881

Αν και η αποστολή Jeannette απέτυχε να βρει μια διαδρομή χωρίς πάγο προς την Αρκτική, συνέβαλε πολύ στην επιστήμη.

Το πλήρωμα εξερεύνησε και χαρτογράφησε εκατοντάδες μίλια αχαρτογράφητης επικράτειας, παρείχε ωκεανογραφικές και μετρολογικές μετρήσεις και συνέλεξε δείγματα φυσικής ιστορίας. Επίσης, διέψευσε τη θεωρία ότι το Κουροσίβο έρεε από το Βερίγγειο Στενό στον Βόρειο Πόλο. Το πλήρωμα ανακάλυψε επίσης δύο άγνωστα νησιά -το νησί Henrietta και το νησί Jeanette- τα οποία ο Ντε Λονγκ ονόμασε από τη μητέρα του και το πλοίο, αντίστοιχα.

Το 2015, ανακοινώθηκε ότι μια ρωσική αποστολή θα προσπαθούσε να βρει και να ανασύρει το Jeanette από τα παγωμένα νερά, αλλά, μετά από έρευνα για τον εντοπισμό του στο σημείο όπου είχε βυθιστεί, το πλοίο δεν ήταν εκεί. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019, εξακολουθούσαν να μην έχουν εντοπίσει το πλοίο.

από: amusing planet

Ο παράξενος θάνατος ενός φαροφύλακα στην Μάγχη

2024-06-27T12:30:00.000+03:00

Πίνακας του Charles Henry Seaforth που απεικονίζει το HMS Forte να πλέει δίπλα από τον φάρο Eddystone

Στις ακτές της Κορνουάλης, στη Μάγχη, περίπου 14 χλμ νότια του Rame Head, βρίσκεται μια ομάδα βράχων, μισο-βυθισμένοι και μισο-εκτεθειμένοι, γνωστοί ως βράχοι Eddystone, οι οποίοι, εδώ και αιώνες, αποτελούν κίνδυνο για τα πλοία. Οι ναυτικοί που έμπαιναν στη Μάγχη τους φοβόντουσαν τόσο πολύ που, συχνά, προτιμούν να περάσουν κοντά από τις ακτές της Γαλλίας για να αποφύγουν τον κίνδυνο, κάτι που όμως, οδήγησε σε ναυάγια και στα βράχια της βόρειας ακτής της Γαλλίας, αλλά και των νησιών της Μάγχης. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε ότι χρειαζόταν ένας φάρος πάνω στους επικίνδυνους βράχους.

Ο πρώτος φάρος στους βράχους Eddystone ήταν μια ξύλινη κατασκευή που χτίστηκε μεταξύ 1696 και 1698. Εκτεθειμένος στα ανελέητα κύματα, ο φάρος χρειάστηκε επισκευές πριν ακόμα περάσει ένας χρόνος από την κατασκευή του. Στη συνέχεια, μετατράπηκε σε πέτρινο με ξύλινη κατασκευή και το πάνω τμήμα του έγινε οκταγωνικό. Ο φάρος άντεξε άλλα τέσσερα χρόνια πριν τον εξαφανίσει σχεδόν ολόκληρο μια μεγάλη καταιγίδα το 1703. Εκείνο το βράδυ, ο μηχανικός που τον κατασκεύασε, Henry Winstanley, ήταν μέσα στον φάρο κάνοντας επισκευές και χάθηκε μαζί του.

Μετά την καταστροφή του πρώτου φάρου, το 1709, χτίστηκε ένας δεύτερος. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο, ο δεύτερος πύργος ήταν επίπεδος και κωνικός, χτισμένος σε μια βάση από μασίφ ξύλο στην κορυφή μιας πέτρινης κατασκευής. Τα θεμέλια είχαν ύψος 63 πόδια και διέθετε στρώματα ξύλου που χρησίμευσαν ως έρμα. Πάνω από αυτά τα θεμέλιο υπήρχαν τέσσερις όροφοι από ξύλο, καλαφατισμένοι όπως το κύτος ενός πλοίου. Για να διασφαλιστεί η ανθεκτικότητα της κατασκευής, έφερ5αν δύο ναυπηγούς από το Woolwich Dockyard. Στην κορυφή του πύργου, έβαλαν έναν οκταγωνικό φανό, ο οποίος άναψε για πρώτη φορά το 1708.

Ο φάρος σχεδιάστηκε από τον John Rudyard, έναν έμπορο μεταξιού που δεν ήταν ούτε εκπαιδευμένος αρχιτέκτονας ούτε επαγγελματίας μηχανικός. Παρά την έλλειψη εκπαίδευσης, ο πύργος του αποδείχθηκε πιο ανθεκτικός από τον προηγούμενο, εξυπηρετώντας τον σκοπό του στον ύφαλο για σχεδόν 50 χρόνια, μέχρι μια μοιραία νύχτα τον Δεκέμβριο του 1755.

Πίνακας του φάρου του Rudyard από τον Isaac Sailmaker

Εκείνο το βράδυ, υπήρχαν τρεις φύλακες στον φάρο, ο μεγαλύτερος από τους οποίους ήταν ο 94χρονος Χένρι Χολ. Παρά την ηλικία του, ο Χολ λέγεται ότι ήταν "σε καλή σύσταση και δραστήριος για τα χρόνια του". Τα ξημερώματα της 2ας Δεκεμβρίου, ο Χολ βρισκόταν σε υπηρεσία, όταν κατά τη διάρκεια επιθεώρησης ρουτίνας στο δωμάτιο του φανού διαπίστωσε ότι είχε πάρει φωτιά. Αμέσως, άνοιξε την καταπακτή του δωματίου, αλλά, έτσι, άφησε άθελά του να μπει φρέσκος αέρας που τροφοδότησε τις φλόγες, με αποτέλεσμα να η φωτιά να φουντώσει. Μη έχοντας χρόνο να ξυπνήσει τους υπόλοιπους, ο Χολ άρπαξε έναν δερμάτινο ασκό και άρχισε να ρίχνει νερό της βροχής στον μολύβδινο τρούλο που διοχέτευε τον καπνό του κεριού μέσα από το άνοιγμα της οροφής. Η φωτιά πιθανότατα ξεκίνησε από κάποιον σπινθήρα σε έναν ραγισμένο σωλήνα καμινάδας που οδηγούσε από τη σόμπα της κουζίνας από κάτω, ο οποίος ταξίδευε μέσα από το δωμάτιο του φανού και βγήκε μέσα από την οροφή. Το μολύβδινο κάλυμμα πάνω από τα κεριά, επικαλυμμένο με αιθάλη και λίπος εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, άρπαξε αμέσως φωτιά.

Τελικά, οι σύντροφοι του Χολ ξύπνησαν και πήγαν να τον βοηθήσουν να σώσει τον φλεγόμενο πύργο, αλλά ήταν πολύ αργά. Οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει την οροφή του φανού προκαλώντας το λιώσιμο του μολύβδου, ο οποίος έσταξε στο κεφάλι και το λαιμό του Χολ, όπως και στα ρούχα του καθώς στεκόταν κάτω από το νερό που έριχναν προς το φλεγόμενο δωμάτιο. Εκείνη τη στιγμή, ο Χολ ένιωσε κάτι βίαιο μέσα του. "Θεέ με βοήθησέ με, καίγομαι μέσα μου!", ούρλιαξε και εξήγησε στους συντρόφους του ότι ψήγμα λιωμένου μολύβδου είχε πέσει στο ανοιχτό στόμα του και πέρασε στο λαιμό του.

Δεν είναι γνωστό πώς μπορεί να είχαν αντιδράσει οι σύντροφοι του Χολ σε αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά δεν είχαν χρόνο για να χάσιμο. Η ζέστη από την φωτιά γινόταν αφόρητη και οι τρεις άνδρες βγήκαν από τον πύργο για να καταφύγουν σε μια σπηλιά στην ανατολική πλευρά του βράχου. Στις δέκα το πρωί, αφού η φωτιά έκαιγε για οκτώ ώρες, κάποιοι βαρκάρηδες τους βρήκαν στην θάλασσα φοβισμένους και κουρασμένους, οπότε και τους έβγαλαν από το παγωμένο νερό.

Ο Χολ, που ακόμα παραπονιόταν για το μέταλλο που είχε καταπιεί, μεταφέρθηκε στο Στόουνχαουζ, κοντά στο Πλίμουθ, και τέθηκε υπό την επίβλεψη του Δρ. Χένρι Σπρι. Ο γιατρός ήταν δύσπιστος με την ιστορία του Χολ για την κατάποση λιωμένου μολύβδου. Μετά βίας μπορούσε να πιστέψει ότι είναι δυνατό, για οποιονδήποτε άνθρωπο, να επιβιώσει αφού καταπιεί λιωμένο μόλυβδο, πολύ λιγότερο να αντέξει τα όσα πέρασε στη συνέχεια. Επιπλέον, ο Χολ δεν εμφάνιζε άλλα συμπτώματα που συνήθως σχετίζονται με έναν τέτοιο τραυματισμό, οδηγώντας τον γιατρό να σκεφτεί ότι το τραυματικό σοκ και η προχωρημένη ηλικία του τον έκαναν να κάνει άγριους ισχυρισμούς.

Την έκτη μέρα μετά το ατύχημα, ο Χολ επανήλθε ελαφρά. Έπαιρνε τακτικά τα φάρμακά του και δεν δυσκολευόταν να καταπιεί στερεή και υγρή τροφή, μέχρι τη δέκατη ημέρα, όταν ξαφνικά χειροτέρεψε. Την δωδέκατη ημέρα, ο Χολ πέθανε "κυριευμένος από κρύους ιδρώτες και σπασμούς".

Ο Δρ Σπρι διεξήγαγε αυτοψία στο Χολ και έκανε την ακόλουθη αναφορά για την κατάσταση του στομάχου του:

Εξετάζοντας το σώμα και κάνοντας μια τομή στην αριστερή κοιλία, βρήκα το διαφραγματικό άνω στόμιο του στομάχου πολύ φλεγμονώδες και με έλκος, και το κάτω μέρος του στομάχου καμένο. Από τη μεγάλη κοιλότητα έβγαλα ένα μεγάλο κομμάτι μολύβδου ... που ζύγιζε περίπου 208 γραμμάρια.

Το κομμάτι μολύβδου που λήφθηκε από το στομάχι του Χένρι Χολ μετά την πυρκαγιά το 1755

Ο Δρ Σπρι ανέφερε την απίστευτη περίπτωση στη Βασιλική Εταιρεία, αλλά αντιμετωπίστηκε με τέτοιο σκεπτικισμό που ένιωσε υποχρεωμένος να πραγματοποιήσει τα δικά του πειράματα για να καθορίσει εάν κάποιο ζωντανό ον θα μπορούσε να επιβιώσει μετά την κατάποση λιωμένου μολύβδου.

Ο Δρ έριξε λιωμένο μόλυβδο, μέσω μιας χοάνης, στο λαιμό ενός μικρού σκύλου, που δεν είχε φάει τίποτα για 24 ώρες, και μετά τον κράτησε χωρίς φαγητό και νερό. Ο σκύλος πέθανε την επόμενη μέρα και το στομάχι του, όταν το άνοιξε, διαπιστώθηκε ότι ήταν "πολύ αυλακωτό, αλλά το εσωτερικό του δεν είχε εκδορές".

Σε ένα άλλο πείραμα, ο Δρ Σπρι τάισε ένα μεγαλόσωμο σκυλί με γάλα και αμέσως μετά του έριξε λιωμένο μόλυβδο στο λαιμό του. Ο σκύλος, σύμφωνα με τον γιατρό, δεν έδειξε καμία αντίδραση και ήπιε ακόμα περισσότερο γάλα που του έδωσαν. Ο σκύλος έζησε για τρεις ημέρες χωρίς κανένα μαρτύριο πριν τελικά πεθάνει και υποβληθεί σε αυτοψία. Ο Δρ Σπρι σημείωσε ότι "ο φάρυγγας και το καρδιακό στόμιο του στομάχου ήταν λίγο φλεγμονώδεις και είχε εκδορές, αλλά ο οισοφάγος και το στομάχι δεν φάνηκαν να επηρεάζονται σε καμία περίπτωση".

Πραγματοποίησε παρόμοια πειράματα σε πτηνά με παρόμοια αποτελέσματα. Μόνο αφού παρουσιάστηκε ένας απολογισμός αυτών των πειραμάτων στη Βασιλική Εταιρεία, η εργασία του Δρ. Σπρι δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Εταιρείας.

Η πλακέτα που είναι αφιερωμένη στον Χένρι Χολ στο κέντρο του Πλίμουθ

Σήμερα, το κομμάτι μολύβδου που ανακτήθηκε από το στομάχι του Χένρι Χολ φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας, στο Εδιμβούργο. Επίσης, στο κέντρο του Πλίμουθ, υπάρχει μια μικρή πλάκα αφιερωμένη στον Χολ με μερικές λεπτομέρειες σχετικά με τη φύση του θανάτού του.

από: amusing planet

Η λίμνη Κανάς, στα σύνορα Καζακστάν, Ρωσίας και Μογγολίας, στην οποία λέγεται ότι ζει η "Κινεζική Νέσι"

2024-06-27T12:00:00.000+03:00

Για να φτάσει κανείς στην όμορφη, στενή, παγετώδη λίμνη Κανάς, στην αυτόνομη περιοχή των Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ στα βορειοδυτικά της Κίνας, το ταξίδι που πρέπει να κάνει είναι από μόνο του αξιοσημείωτο.

Σήμερα, αν και μπορεί κάποιος να πάει με το αεροπλάνο, η διαδρομή με το τρένο κάνει το ταξίδι ξεχωριστό καθώς διασχίζει την έρημο Gurbantünggüt -με τις ελεύθερες καμήλες- και απέραντες άγονες εκτάσεις άμμου, τους ξερότοπους της λεκάνης Junggar και καταλήγει στους πρόποδες των βουνών Αλτάι, όπου κυριαρχεί ο γρανίτης. Μετά από όλα αυτά, μπορεί κανείς να φτάσει σε έναν παράδεισο αλπικών βοσκοτόπων που πλαισιώνεται από πευκόφυτες πλαγιές και με χιονισμένα βουνά.

Ο Πύργος Παρακολούθησης Ψαριών, όπως αποκαλείται, που βρίσκεται 500 πόδια πάνω από την λίμνη

Σε αυτή τη γη ζει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένας νομαδικός πληθυσμός και, παρά τον αυξανόμενο εγχώριο τουρισμό, εξακολουθούν να υπάρχουν Καζακστανοί νομάδες βοσκοί που δουλεύουν τη γη.

πηγή

Όμως, η περιοχή και η λίμνη Κανάς είναι διάσημη όμως για την "μεγάλη πέστροφα" ή αλλιώς, την "κινέζικη Νέσι".

Οι ιστορίες για γιγάντια ψάρια δεν είναι κάτι καινούργιο. Μογγολικοί και κινεζικοί τοπικοί μύθοι μιλάνε για τεράστια ψάρια, βάρους έως και τεσσάρων τόνων, που είναι παγιδευμένα στον πάγο ή που κολυμπούν στη λίμνη.

πηγή

Μια ρωσική αναφορά από το 1943, κατέγραψε ένα ψάρι μήκους έξι ποδών και βάρους 110 κιλών, αλλά το σύγχρονο ρεκόρ είναι 4,9 πόδια και περίπου 50 κιλά. Παρόλα αυτά, πολλοί αναφέρουν ακόμα μεγαλύτερα ψάρια, και μάλιστα ένα φέρεται να έχει καταγραφεί σε βίντεο -είναι κοκκώδες, αλλά σίγουρα, κάτι υπάρχει. Το 2005, ξεκίνησε μια επιστημονική αποστολή κόστους 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων για την εύρεση της γιγάντιας πέστροφας, αλλά δεν κατάφερε να βρει κάτι.

πηγή

από: atlas obscura

Όλες οι φορές που η ανθρωπότητα προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους εξωγήινους

2024-06-19T12:30:00.000+03:00

Εδώ και αιώνες, το ερώτημα αν υπάρχει ευφυής ζωή αλλού στο σύμπαν έχει ιντριγκάρει την ανθρωπότητα. Καθώς οι τεχνολογικές μας δυνατότητες προχωρούν, η προσπάθειά μας να βρούμε μια απάντηση σε αυτό το βαθύ ερώτημα εντείνεται. Αν και δεν έχουμε ακόμη ανακαλύψει οριστικά στοιχεία εξωγήινης νοημοσύνης, αρκετές επιστημονικές, φιλοσοφικές και τεχνολογικές εκτιμήσεις υποδηλώνουν ότι η πιθανότητα αξίζει σοβαρό προβληματισμό.

Από τη δεκαετία του 1960, υπάρχει μια συνεχής επιστημονική προσπάθεια για την ανίχνευση σημάτων από προηγμένους πολιτισμούς. Στο πλαίσιο της "Αναζήτησης για Εξωγήινη Νοημοσύνη" (Search for Extraterrestrial Intelligence, SETI), οι ερευνητές χρησιμοποιούν ραδιοτηλεσκόπια για να σαρώσουν τον ουρανό για ασυνήθιστα σήματα που θα μπορούσαν να υποδεικνύουν ευφυή προέλευση. Εκτός από τα ραδιοσήματα, οι επιστήμονες εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο να αναζητήσουν τεχνολογίες - δείκτες προηγμένης τεχνολογίας όπως οι μεγαδομές (π.χ. σφαίρες Dyson), οι ατμοσφαιρικοί ρύποι ή οι ασυνήθιστες εκπομπές ενέργειας, η ανακάλυψη των οποίων θα παρείχε πειστικές αποδείξεις για εξωγήινη νοημοσύνη και επομένως ζωή.

Εκτός από την παρακολούθηση του νυχτερινού ουρανού για πιθανά εξωγήινα σήματα, οι ερευνητές προσπάθησαν να στείλουν και μηνύματα, κάτι που είναι γνωστό ως "Ενεργό SETI" (Active SETI) ή "Ανταλλαγή Μηνυμάτων σε Εξωγήινη Νοημοσύνη" (METI, Messaging to Extra-Terrestrial Intelligence).

Το Μήνυμα Μορς
Το Μήνυμα Μορς (Morse Message) ήταν ένα από τα πρώτα ραδιοφωνικά σήματα που προορίζονταν ειδικά για τη διαστρική νοημοσύνη. Αποτελούνταν από τρεις λέξεις -MIR (που σημαίνει και "ειρήνη" και "κόσμος" στα ρωσικά), LENIN (Λένιν) και USSR (ΕΣΣΔ)- που κωδικοποιήθηκαν σε κώδικα Μορς και στάλθηκαν προς τον πλανήτη Αφροδίτη το 1962. Τα μηνύματα μεταδόθηκαν από το -τότε- νεόκτιστο συγκρότημα πλανητικού ραντάρ Evpatoria Planetary Radar (EPR) στην πόλη Ευπατορία, την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, που βρίσκεται στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας.
Το μήνυμα στάλθηκε σε δύο μέρη. Το πρώτο, το MIR, μεταδόθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1962 και το δεύτερο, που αποτελούνταν από το LENIN και το USSR, μεταδόθηκε πέντε ημέρες αργότερα, στις 24 Νοεμβρίου. Και τα δύο σήματα αντανακλάστηκαν από την επιφάνεια της Αφροδίτης και ελήφθησαν πίσω στη Γη σε περίπου τεσσεράμισι λεπτά. Δεδομένης της θέσης της Αφροδίτης τον Νοέμβριο του 1962, το μήνυμα διασχίζει ακόμη και τώρα με ταχύτητα τον σύμπαν προς τον αστερισμό του Ζυγού.

Οι Χρυσές Πλάκες των Πάιονηρ

Έξω από τα διαστημικά αεροσκάφη Pioneer 10 και Pioneer 11 είναι τοποθετημένες δύο επιχρυσωμένα αλουμινένια πλακίδια που περιέχουν ένα εικονογραφημένο μήνυμα. Οι πλάκες δείχνουν τις γυμνές φιγούρες δυο εκπροσώπων του ανθρώπινου γένους, έναν από το κάθε φύλο, μαζί με διάφορους γλύφους που παρέχουν πληροφορίες περί της προέλευσης του διαστημικού σκάφους. Αυτά περιλαμβάνουν μια σχηματική αναπαράσταση της υπέρλεπτης μετάπτωσης του ουδέτερου υδρογόνου (το πιο άφθονο στοιχείο στο σύμπαν), ένας χάρτης Πάλσαρ με τον ήλιο στο κέντρο (που δείχνει τις σχετικές αποστάσεις 14 Πάλσαρ και τον δυαδικό κώδικα των περιόδων τους, που μπορεί να βοηθήσει στην χρονολόγηση της εποχής εκτόξευσης), η σιλουέτα του διαστημικού σκάφους Pioneer πίσω από τη φιγούρα των ανθρώπινων όντων (έτσι ώστε η κλίμακά τους να συναχθεί με τη μέτρηση του διαστημικού σκάφους) και ένα σκίτσο του ηλιακού μας συστήματος με ένα μακρύ βέλος που δείχνει τη Γη ως τον πλανήτη που εκτόξευσε το διαστημόπλοιο.

Το Pioneer 10 εκτοξεύτηκε το 1972. Το 1973 πέρασε δίπλα από τον Δία, το 1976 διέσχισε την τροχιά του Κρόνου, το 1979 την τροχιά του Ουρανού και το 1983 την τροχιά του Ποσειδώνα. Η τελευταία επιτυχημένη επαφή με το σκάφος έγινε το 2002 όταν απείχε 12 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα [80 Αστρονομικές Μονάδες (α.μ.) από το αγγλικό Astronomical Unit (AU)] από τη Γη. Αυτή τη στιγμή κατευθύνεται προς την κατεύθυνση του Αλντεμπαράν (Aldebaran, εξελληνισμένα Αλδεβαράν, η αρχαία ελληνική ονομασία ήταν "νότιος οφθαλμός του Ταύρου", ενώ σήμερα στην Ελλάδα ονομάζεται και Λαμπαδίας), του αστέρα α του αστερισμού Ταύρου (65 έτη φωτός μακριά).
Το Pioneer 11 εκτοξεύτηκε το 1973, το 1974 πέρασε δίπλα από τον Δία και το 1979 δίπλα από τον Κρόνο. Το 1995, το σκάφος έχασε όλη την ισχύς του και έπρεπε να κλείσει, οπότε χάθηκε η επαφή. Εκείνη την εποχή ήταν περίπου 111 AU μακριά. Σήμερα, κατευθύνεται προς τον αστερισμό του Αετού (στα λατινικά, Aquila. Σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση). Αναμένεται να περάσει κοντά από ένα από τα αστέρια του αστερισμού σε περίπου 4 εκατομμύρια χρόνια.

Το Μήνυμα του Αρεσίμπο

Το Μήνυμα του Arecibo εκπέμφθηκε στο διάστημα από το τηλεσκόπιο Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο στις 16 Νοεμβρίου 1974. Αποτελούνταν από αρκετούς χαρακτήρες και γραφικά κωδικοποιημένα σε δυαδικό σύστημα και στόχευε στην τρέχουσα θέση του Μεσιέ 13 (ή M13, γνωστό και ως NGC 6205, en;v κάποιες φορές αποκαλείται "Μεγάλο Σφαιρωτό Σμήνος Ηρακλή" και "Σφαιρωτό Σμήνος Ηρακλή"), ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 25.000 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή. Αν υποθέσουμε ότι οι εξωγήινοι μπορούν να αποκωδικοποιήσουν σωστά το μήνυμα, τα 1.679 bit δεδομένων θα αποκαλύψουν:
* Τους αριθμούς από το 1 έως το 10.

* Τους ατομικούς αριθμούς των στοιχείων υδρογόνο, άνθρακας, άζωτο, οξυγόνο και φώσφορος, που αποτελούν το DNA.
* Τους τύπους για τις χημικές ενώσεις που αποτελούν τα νουκλεοτίδια του DNA.
* Τον εκτιμώμενο αριθμό νουκλεοτιδίων DNA στο ανθρώπινο γονιδίωμα και το γραφικό της δομής της διπλής έλικας του DNA.
* Τη διάσταση ενός μέσου ανθρώπου, μια γραφική φιγούρα ενός ανθρώπου και τον ανθρώπινο πληθυσμό στην Γης -που τότε ήταν περίπου 4 δισεκατομμύρια.
* Ένα γραφικό του Ηλιακού Συστήματος (συμπεριλαμβανομένου του Πλούτωνα), που δείχνει από ποιον από τους πλανήτες προέρχεται το μήνυμα.
* Ένα γραφικό του ραδιοτηλεσκοπίου Αρεσίμπο και τη διάσταση του πιάτου της κεραίας εκπομπής.

Ο Χρυσός Δίσκος του Βόγιατζερ
Όταν το 1977 εκτοξεύθηκαν το Voyager 1 και το 2, το καθένα έφερε έναν πανομοιότυπο δίσκο φωνογράφου που περιείχε μια πλούσια συλλογή ήχων και εικόνων που επιλέχθηκαν για να απεικονίσουν την ποικιλομορφία της ζωής και του πολιτισμού στη Γη. Αυτά τα αρχεία προορίζονταν για κάθε εξωγήινη μορφή ζωής με νοημοσύνη που μπορεί να τα βρει. Ο Δίσκος περιέχει 116 εικόνες που απεικονίζουν μια ποικιλία αντικειμένων από το ηλιακό σύστημα, μέχρι φυτά και ζώα, πορτρέτα ανθρώπων και αρχιτεκτονική. Περιέχει επίσης ηχογραφήσεις προφορικών χαιρετισμών -σε 55 αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες- και άλλους ανθρώπινους ήχους -όπως βήματα και γέλια, αλλά και μουσικές συνθέσεις του Μπαχ, του Μότσαρτ, του Μπετόβεν και πολλών άλλων. Τέλος, διαθέτει εξώφυλλο στο οποίο δίνεται μια γρήγορη εικονογραφημένη εξήγηση του τρόπου αναπαραγωγής του δίσκου και ανάγνωσης των εικόνων.

Το 1990 το Voyager 1 πέρασε την τροχιά του Πλούτωνα και, το 2004, έφυγε από το ηλιακό σύστημα. Σε περίπου 40.000 χρόνια, μαζί με το Voyager 2 θα φτάσουν το καθένα σε απόσταση περίπου 1,8 ετών φωτός από δύο ξεχωριστά αστέρια. Το Voyager 1 θα έχει πλησιάσει το άστρο Gliese 445 στον αστερισμό Καμηλοπάρδαλις, και το Voyager 2 το άστρο Ross 248 στον αστερισμό της Ανδρομέδας.

Το Κοσμικό Κάλεσμα

Το 1999, και ξανά το 2003, στάλθηκαν δύο σετ διαστρικών ραδιοφωνικών μηνυμάτων από την Ευπατορία στην Κριμαία, προς εννέα αστρικά συστήματα. Το μήνυμα αποτελείται από ειδικά σύμβολα που έχουν δημιουργηθεί για να αντιπροσωπεύουν διάφορα βασικά δεδομένα -όπως αλφάβητα, διάφορους μαθηματικούς τελεστές και σημάδια, διάφορες μονάδες μέτρησης, ονόματα πλανητών, χημικά στοιχεία, φυσικές και βιολογικές έννοιες κ.ο.κ. Τα μηνύματα μεταδόθηκαν πολλές φορές. Το πλησιέστερο αστέρι που στοχεύεται είναι το άστρο Gliese 49 στον αστερισμό της Κασσιόπης που απέχει 32 έτη φωτός από τη γη. Το πιο απομακρυσμένο άστρο στο οποίο προορίζεται το μήνυμα είναι το 16 Cygni, ένα τριπλό αστρικό σύστημα που βρίσκεται περίπου 69 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό του Κύκνου. Είναι γνωστό ότι, το 16 Cygni περιέχει έναν εξωηλιακό πλανήτη.

Το Μήνυμα των Εφήβων (Teen Age Message, TAM)
Μεταξύ του Cosmic Call 1 και του Cosmic Call 2, μεταξύ του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου του 2001, το ραντάρ στην Ευπατορία έστειλε ακόμη μια σειρά διαστρικών ραδιοφωνικών εκπομπών σε έξι αστέρια ηλιακού τύπου. Η μετάδοση ονομάζεται Μήνυμα των Εφήβων επειδή το περιεχόμενο του μηνύματος και τα αστέρια-στόχοι επιλέχθηκαν από ομάδα εφήβων από τέσσερις ρωσικές πόλεις, που συνεργάστηκαν προσωπικά και μέσω Διαδικτύου. Κάθε μετάδοση περιελάμβανε τρεις ενότητες: έναν ήχο, μια ζωντανή συναυλία με ένα ηλεκτρονικό μουσικό όργανο που εφευρέθηκε το 1920, το θέρεμιν, και ψηφιακά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων εικόνων και κειμένου. Τα ψηφιακά δεδομένα περιελάμβαναν το λογότυπο του TAM, γραπτούς χαιρετισμούς στα ρωσικά και τα αγγλικά και καλλιτεχνικά σχέδια. Αυτή η ενότητα και το πρόγραμμα των συναυλιών συντάχθηκαν από έφηβους από διάφορα μέρη της Ρωσίας.

Ένα Μήνυμα από τη Γη
Το "Ένα Μήνυμα από τη Γη (A Message from Earth, AMFE) μεταδόθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2008 προς τον Gliese 581c, έναν εξωπλανήτη που βρίσκεται σε τροχιά εντός του συστήματος Gliese 581 σε απόσταση 20,5 ετών φωτός. Το σήμα είναι μια ψηφιακή χρονοκάψουλα που περιέχει 501 μηνύματα που επιλέχθηκαν μέσω διαγωνισμού στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Bebo. Στο πρόγραμμα AMFE συμμετείχαν περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων διασημοτήτων και πολιτικών. Το μήνυμα στάλθηκε μέσω του ραντάρ RT-70 της Κρατικής Διαστημικής Υπηρεσίας της Ουκρανίας. Το σήμα θα φτάσει στον πλανήτη Gliese 581c στις αρχές του 2029.

Across the Universe
Στις 4 Φεβρουαρίου 2008, το Συγκρότημα Επικοινωνίας του Δικτύου Βαθύ Διαστήματος (Deep Space Communication Complex, DSN) της NASA, που βρίσκεται στο Robledo, κοντά στη Μαδρίτη, μετέδωσε το τραγούδι "Across the Universe" των Beatles προς τον βόρειο πολικό αστέρα (διεθνώς Polaris, ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α του αστερισμού Μικρά Άρκτος). Η μετάδοση ήταν μάλλον ένα διαφημιστικό κόλπο παρά μια σοβαρή προσπάθεια επικοινωνίας με την εξωγήινη ζωή.
Ο A. L. Zaitsev, μέλος του TAM που είδαμε πιο πάνω, υποστηρίζει ότι η συμπιεσμένη ψηφιακή μορφή που χρησιμοποιείται από τη NASA κάνει τα δεδομένα πιο εύθραυστα σε σφάλματα σε σύγκριση με την αναλογική προσέγγιση του TAM -όπως και την πιθανότητα ότι οι εξωγήινοι δεν ξέρουν τους ανθρώπινους αλγόριθμους συμπίεσης ήχου. Ο ρυθμός μετάδοσης δεδομένων είναι επίσης πολύ υψηλός για να επιτρέψει σε έναν απομακρυσμένο σταθμό να λαμβάνει πιστά. Τέλος, η επιλογή του βόρειου πολικού αστέρα καθιστά απίθανο το μήνυμα να έφτασε σε κάποια εξωγήινη μορφή ζωής -εάν υπάρχουν.

Γεια από τη Γη (Hello From Earth)
Το 2009, το περιοδικό COSMOS συνέλεξε μηνύματα καλής θέλησης από το κοινό μέσω μιας ηλεκτρονικής φόρμας και, στις 28 Αυγούστου 2009, τα μετέδωσε προς τον εξωπλανήτη Gliese 581d χρησιμοποιώντας το NASA/CSIRO Deep Space Communication Complex στην Tidbinbilla της Αυστραλίας. Το σήμα αναμένεται να φτάσει στον επιδιωκόμενο στόχο γύρω στον Δεκέμβριο του 2029.

Το εισερχόμενο σήμα "Wow!"

Στις 15 Αυγούστου 1977, το ραδιοτηλεσκόπιο Big Ear του Πανεπιστημίου του Οχάιο στις ΗΠΑ έλαβε ένα ισχυρό σήμα από την κατεύθυνση του αστερισμού του Τοξότη. Η μετάδοση έγινε με συχνότητα 1420 MHz, η οποία εκπέμπεται φυσικά από το υδρογόνο, το πιο κοινό στοιχείο στο σύμπαν. Για δεκαετίες πριν από αυτό, εικαζόταν ότι, οποιοσδήποτε τεχνολογικά προηγμένος πολιτισμός, πιθανότατα θα χρησιμοποιούσε αυτή τη συχνότητα για επικοινωνία. Επειδή το σήμα ήταν 30 φορές πιο ισχυρό από τη μέση ακτινοβολία από το βαθύ διάστημα, ο εθελοντής αστρονόμος Jerry Ehman που παρακολουθούσε τα δεδομένα του τηλεσκοπίου έγραψε "Wow!" σε μια εκτύπωση, που οδηγεί στο όνομα του σήματος.
Στις 15 Αυγούστου 2012, ακριβώς 35 χρόνια μετά το συμβάν, ένα project που διεύθυνε το National Geographic Channel και το Παρατηρητήριο Αρεσίμπο έστειλε ένα πακέτο ψηφιακών πληροφοριών στους ουρανούς που περιείχαν μηνύματα Twitter από το κοινό, καθώς και βίντεο από διασημότητες -όπως οι Stephen Colbert, Jorge Garcia και Leila Lopes (Μις Υφήλιος του 2011).

Το Lone Signal project
Το project Lone Signal ιδρύθηκε από τον επιχειρηματία Pierre Fabre με σκοπό να στείλει διαστρικά μηνύματα από τη Γη σε έναν πιθανό εξωγήινο πολιτισμό. Στις 17 Ιουνίου 2013, μετέδωσε σύντομα μηνύματα 144 χαρακτήρων από πολίτες της Γης στο κόκκινο νάνο αστέρι Gliese 526, που βρίσκεται 17,6 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό Βοώτη. Η ομάδα του Lone Signal ήλπιζε να κατασκευάσει ένα δίκτυο δορυφορικών πιάτων σε όλη την επιφάνεια της Γης, το οποίο θα μπορούσε να εκπέμπει μηνύματα σε πολλές περιοχές του Γαλαξία μας. Ωστόσο, η έλλειψη χρηματοδότησης προκάλεσε τη διακοπή της μετάδοσης του έργου.

Μια Απλή Απάντηση σε ένα Στοιχειώδες Μήνυμα
Το "A Simple Response to an Elemental Message" ήταν μια άλλη περιστασιακή προσπάθεια διαστρικής επικοινωνίας που έλαβε χώρα στις 10 Οκτωβρίου 2016 από τον Σταθμό Παρακολούθησης Βαθέως Διαστήματος Cebreros (DSA2) της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας. Το μήνυμα αποτελούνταν από 3775 απαντήσεις απ' όλο τον κόσμο και αφορούσαν στο ερώτημα που είχε τεθεί, "Πώς θα διαμορφώσουν το μέλλον οι παρούσες, περιβαλλοντικές μας αλληλεπιδράσεις;". Η μετάδοση έγινε προς τον βόρειο πολικό αστέρα.

Έργα όπως το "Across the Universe", "Hello From Earth" και "A Simple Response to an Elemental Message" δεν λαμβάνονται πάντα σοβαρά υπόψη. Τα δύο πρώτα μεταδόθηκαν στον βόρειο πολικό αστέρα, ένα υπεργίγαντα 431 έτη φωτός μακριά, το οποίο, ακόμα κι αν έχει πλανητικό σύστημα, μπορεί να μην υποστηρίζει ζωή λόγω της νεαρής ηλικίας του άστρου των 70 εκατομμυρίων ετών. Επιπλέον, οι υψηλοί ρυθμοί μετάδοσης (περίπου 128 kbit/s), σε συνδυασμό με μέτρια ισχύ πομπού (περίπου 18 kW), έκαναν αυτά τα μηνύματα επιρρεπή σε παρεμβολές.

Η συζήτηση για το αν πρέπει να έρθουμε σε επαφή με εξωγήινους είναι ένα σημαντικό θέμα στην ηθική και την πολιτική του διαστήματος. Ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγ, στο βιβλίο του "A Brief History of Time", υποστήριξε ότι η ειδοποίηση εξωγήινης νοημοσύνης για την παρουσία μας είναι επικίνδυνη, δείχνοντας την ιστορία της ίδιας της ανθρωπότητας και των βίαιων συναντήσεων μεταξύ των πολιτισμών με τεχνολογικές ανισότητες. Αντίθετα, αστρονόμοι όπως ο Seth Shostak και η Jill Tarter πιστεύουν ότι κάθε προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός ικανός για διαστρική επικοινωνία και ταξίδια πιθανότατα θα είχε αναπτύξει μια συνεργατική και ειρηνική νοημοσύνη. Ωστόσο, η Tarter πιστεύει ότι είναι πρόωρο για τους ανθρώπους να συμμετάσχουν σε ενεργό SETI και προτείνει να επικεντρωθούμε στην ανάπτυξη της τεχνολογίας μας ενώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε για σήματα.

από: amusing planet

Ένα μουσείο με μινιατούρες στην Αριζόνα που είναι σαν χρονομηχανή

2024-06-19T12:00:00.000+03:00

Το Mini Time Machine Museum of Miniatures μεταφέρει τους επισκέπτες μέσα στο χώρο, το χρόνο και τη φαντασία, μέσα από την παρατήρηση κάθε μοναδικού μικρού έργου τέχνης.

Κάθε αγαλματίδιο και κάθε μικροσκοπικό σκηνικό έχει τη δική του ιδιαίτερη ιστορία να διηγηθεί και ενθαρρύνει τους επισκέπτες, μικρούς και μεγάλους, να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους. Το μουσείο δημιουργεί μια διαδραστική εμπειρία, παρέχοντας ματιές ιστορίας και πολιτισμού και συναντήσεις με φανταστικά πλάσματα.

Στο μουσείο στεγάζει μόνιμα 275 μινιατούρες σπιτιών, κουτιών δωματίων, αντικειμένων και ειδώλων που εκτίθενται σε τρία θεματικές ενότητες, το Μαγεμένο Βασίλειο, την Γκαλερί της Ιστορίας και των Αντικών και την Εξερεύνηση του Κόσμου.

Το Μαγεμένο Βασίλειο βάζει τον παρατηρητή σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου πλάσματα των δασών, χιονισμένα χωριά, παραμυθένια κάστρα, μάγισσες και άλλα μυστικιστικά αντικείμενα αφηγούνται το καθένα μια μοναδική και μαγική ιστορία.

Η Γκαλερί της Ιστορίας αντιπροσωπεύει διάφορες χρονικές περιόδους και δίνει στους παρατηρητές μικροσκοπικές ματιές της ιστορίας, όπως και το πώς η δεξιοτεχνία και η τεχνική έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Σε αυτή την έκθεση βρίσκεται το παλαιότερο σπίτι μινιατούρα των ΗΠΑ, που φιλοτεχνήθηκε το 1775.

Η Εξερεύνηση του Κόσμου περιλαμβάνει έργα από διάφορες χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, την Ταϊλάνδη και την Ισπανία.

Πολλές φορές κάθε χρόνο, το μουσείο συγκεντρώνει προσωρινές εκθέσεις που παρουσιάζουν ένα συγκεκριμένο σημείο της ιστορίας, αξιόλογους μικροτεχνίτες ή μινιατούρες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο της κοινωνίας ή του πολιτισμού.

Οι ιδρυτές του, η Patricia και ο Walter Arnell, έγιναν μανιώδεις συλλέκτες μινιατούρων το 1979 όταν μετακόμισαν στην πόλη Τουσόν της Αριζόνα. Έγιναν ενεργά μέλη της Εθνικής Ένωσης Λάτρεις της Μινιατούρας (National Association of Miniature Enthusiasts, NAME) και της Διεθνούς Συντεχνίας Μικροτεχνών (International Guild of Miniature Artisans, IGMA). Όραμά τους ήταν να μοιραστούν το πάθος τους για τα μικροσκοπικά αντικείμενα σε ένα δημιουργικό, εκπαιδευτικό και διαδραστικό περιβάλλον. Μετά από δύο χρόνια αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, σχεδίασης εκθεμάτων και κατασκευής, το όραμα μιας μίνι χρονομηχανής ήρθε στη ζωή. Το Mini Time Machine Museum of Miniatures είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός και όλα τα έσοδα διατίθενται για τη συντήρηση και τη λειτουργία του.

από: atlas obscura

Το Myrtles Plantation και η ιστορία που το στοιχειώνει

2024-06-13T12:30:00.000+03:00

Από όταν το 1796, ο David Bradford έχτισε τη Myrtles Plantation στο St. Francisville της Λουιζιάνα, κυκλοφορούν φήμες ότι η φυτεία είναι στοιχειωμένη από εκδικητικά φαντάσματα.

Μέχρι και σήμερα, οι φυτείες σε όλη την Αμερική έχουν κάτι απόκοσμο. Λείψανα μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από τη φρίκη της σκλαβιάς, προκαλούν εικόνες τραγωδίας και ανθρώπινου πόνου. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ορισμένες από αυτές πιστεύεται ότι είναι στοιχειωμένες από τους ανθρώπους που μόχθησαν στα χωράφια ή χάθηκαν εκεί. Ένα τέτοιο μέρος είναι και η φυτεία Myrtles στο St. Francisville της Λουιζιάνα.

Σιωπηλός μάρτυρας για περισσότερα από 200 χρόνια ιστορίας στο βαθύτερο μέρος του Βαθύ Νότου, η οικεία της φυτείας θεωρείται ένα από τα πιο στοιχειωμένα μέρη στην Αμερική.

Όμως, τι ενέπνευσε αυτή τη φήμη; Και, υπάρχει αλήθεια στους ισχυρισμούς για θεάσεις φαντασμάτων;

Η απαρχή της φυτείας πριν από τα υποτιθέμενα στοιχειώματα

Ένα από τα δωμάτια

Η Myrtles Plantation ξεκίνησε ως ένα κομμάτι γης που αγοράστηκε από τον στρατηγό του Αμερικανικού Πολέμου της Επανάστασης, David Bradford. Το 1796 έχτισε το σπίτι και ονόμασε το μέρος "Laurel Grove".

Ξεγλιστρώντας από τη δικαιοσύνη για το ρόλο που έπαιξε στη λεγόμενη "Εξέγερση του Ουίσκι" (Whiskey Rebellion, γνωστή και ως Whiskey Insurrection, μια βίαιη διαμαρτυρία στις ΗΠΑ που ξεκίνησε το 1791 και έληξε το 1794 επί προεδρίας του Τζορτζ Ουάσιγκτον και αφορούσ ετην φορολογία. Ο λεγόμενος "φόρος του ουίσκι" ήταν ο πρώτος φόρος που επιβλήθηκε σε ένα εγχώριο προϊόν από τη νεοσύστατη ομοσπονδιακή κυβέρνηση), ο Bradford έχτισε το σπίτι στην τότε ισπανική αποικία.

Έζησε εκεί μόνος για αρκετά χρόνια μέχρι που, το 1799 επί προεδρίας Τζον Άνταμ, του δόθηκε επισήμως χάρη. Τότε λοιπόν έφερε και την οικογένειά του στη νέα του φυτεία.

Μετά τον θάνατο του Bradford, η έκταση πέρασε στην κόρη του και τον σύζυγό της, Clarke Woodruff. Η ζωή τους όμως δεν ήταν ευτυχισμένη. Από τα τρία παιδιά τους, μόνο ένα επέζησε μέχρι την ενηλικίωση.

Εκείνη την εποχή που οι Woodruff ζούσαν στη φυτεία, έχουμε την πρώτη γεύση της υποτιθέμενης παραφυσικής δραστηριότητας.

Ο μύθος της Chloe, του φαντάσματος της φυτείας

Η φωτογραφία στην οποία υποτίθεται έχει καταγραφεί το φάντασμα της Chloe

Όπως λέει η ιστορία, ο Clarke Woodruff ήταν γνωστός ως έντιμος άνθρωπος. Ωστόσο, είχε ένα μοιραίο ελάττωμα: μια ακόρεστη όρεξη για σεξ, και δεν άργησε να επικεντρωθεί σε μια από τις σκλάβες στη φυτεία, την Chloe.

Η νεαρή κοπέλα ήξερε ότι δεν έπρεπε να αρνηθεί τον Woodruff καθώς θα τιμωρούνταν αμέσως δουλεύοντας πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο, ή και χειρότερα. Έτσι, μη έχοντας άλλη επιλογή, ξεκίνησε μια σεξουαλική σχέση με τον Woodruff που κράτησε για μερικά χρόνια.

Ανήσυχη ότι η σύζυγος του Woodruff θα το μάθαινε και θα την τιμωρούσε, η Chloe άρχισε να κρυφακούει τις συνομιλίες της οικογένειας. Μια μέρα, ο Woodruff την έπιασε επ' αυτοφώρω και, ως τιμωρία, διέταξε να της κόψουν το αυτί. Από τότε, η νεαρή κοπέλα αναγκάστηκε να φορά ένα τουρμπάνι για να καλύψει το παραμορφωμένο αυτί της.

Όπως είναι λογικό, η Chloe ήθελε εκδίκηση. Ένα βράδυ, που η οικογένεια ετοιμαζόταν να καθίσει για δείπνο και ο Woodruff έλειπε, η κοπέλα φέρεται να έριξε λίγο δηλητήριο στο φαγητό τους. Μέσα σε λίγες ημέρες, η σύζυγος και δύο από τα παιδιά ήταν νεκροί.

Οι άλλοι σκλάβοι, φοβούμενοι ότι ο Woodruff θα μάθαινε τι είχε κάνει η Chloe όταν επέστρεφε, πήραν το θέμα στα χέρια τους. Την άρπαξαν και την κρέμασαν από ένα δέντρο. Όταν τελικά πέθανε, έκοψαν το σώμα της και το πέταξαν στο ποτάμι.

Σύμφωνα με το μύθο, το πνεύμα της Chloe στοιχειώνει ακόμα και σήμερα την φυτεία. Ωστόσο, αυτή η ιστορία δε θα γινόταν ευρέως διαδεδομένη παρά πολλές δεκαετίες αργότερα.

Η αιματοβαμμένη ιστορία της φυτείας συνεχίζεται

Το 1834, ο Woodruff πούλησε τη φυτεία σε κάποιον Ruffin Grey Stirling. Ο Stirling ανακαίνισε το σπίτι και μετονόμασε τη φυτεία από τα δέντρα μυρτιάς που φύτρωναν εκεί.

Λίγο αργότερα, η φυτεία πέρασε στον William Winter, έναν από τους γαμπρούς του Sterling.

Το 1871, κάποιος άγνωστος πυροβόλησε τον Winter στο στήθος καθώς έβγαινε από το σπίτι. Λέγεται ότι ο Winter έτρεξε πίσω στο σπίτι, αλλά σκόνταψε στις σκάλες και τελικά πέθανε στην αγκαλιά της συζύγου του.

Μετά από αυτό, η φυτεία συνέχισε να έχει διάφορους ιδιοκτήτες. Πολύ αργότερα, κάτι αφύσικο φέρεται να άρχισε να συμβαίνει...

Η παραφυσική δραστηριότητα στις πρόσφατες δεκαετίες

Ο υποτιθέμενος στοιχειωμένος καθρέφτης μέσα στην οικεία

Την δεκαετία του 1970, η Myrtles Plantation αγοράστηκε από την οικογένεια Meyers και τότε έκανε την εμφάνισή της η φήμη ως στοιχειωμένο μέρος. Η οικογένεια άνοιξε τη φυτεία ως "bed and breakfast" και δεν άργησε να γίνουν παράξενα πράγματα.

Οι επισκέπτες ανέφεραν ότι άκουγαν περίεργους θορύβους. Άλλοι είδαν φαντάσματα, συχνά ένα νεαρό κορίτσι που φορούσε τουρμπάνι. Πολλοί πρότειναν ότι ίσως ήταν το πνεύμα της Chloe, η οποία μέχρι τότε είχε γίνει ένας τοπικός θρύλος. Το 1992, ο ιδιοκτήτης υποτίθεται ότι την κατέγραψε σε φιλμ.

Εκείνη τη χρονιά, τράβηξε μια φωτογραφία του ακινήτου για να κλείσει ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Η φωτογραφία ξεχάστηκε γρήγορα μέχρι που, τρία χρόνια αργότερα, ένας ερευνητής ζήτησε να τη χρησιμοποιήσει για μια καρτ ποστάλ. Και τότε παρατήρησε τη φιγούρα ενός νεαρού κοριτσιού, όπως λέγεται. Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν κανείς στο σημείο.

Άλλες φημολογούμενες θεάσεις φαντασμάτων

Το εκδικητικό φάντασμα ενός κακοποιημένου κοριτσιού ακούγεται αρκετά τρομακτικό. Ωστόσο, αν πρέπει να πιστέψουμε άλλες θεάσεις, δεν είναι η μόνη παραφυσική κάτοικος της φυτείας.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι έχουν δει νεαρά κορίτσια με ρούχα παλιού στυλ στα παράθυρα. Άλλοι λένε ότι είδαν τα παιδιά του Woodruff να εμφανίζονται στον καθρέφτη κοντά στο δωμάτιο όπου πέθαναν.

Ακόμη χειρότερα, σύμφωνα με έναν άλλο τοπικό μύθο, στην πραγματικότητα, η φυτεία χτίστηκε πάνω σε ινδιάνικο ταφικό έδαφος -μια κοινή ιδέα για ιστορίες παραφυσικών δραστηριοτήτων. Κάποιοι αναφέρουν ότι είδαν το πνεύμα μιας ιθαγενούς Αμερικανίδας σε ένα κιόσκι, που προφανώς, ήταν κάποια που θάφτηκε εκεί πριν από πολύ καιρό.

Άλλοι ανέφεραν ότι είδαν τον ίδιο τον Winter, τον μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι σκοτώθηκε στη φυτεία. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, το φάντασμά του ξαναζεί τις τελευταίες του στιγμές, τρέχοντας μέχρι το 17ο σκαλί όπου φέρεται να βρήκε το τέλος του.

Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι έχουν καταγράψει τα φαντάσματα σε φιλμ. Αν και μερικές από αυτές τις φωτογραφίες είναι αναμφισβήτητα τρομακτικές, φαίνονται κάπως κοκκώδεις και εγείρουν υποψίες για την αυθεντικότητά τους.

Είναι όντως στοιχειωμένο η οικεία στην Myrtles Plantation;

Οι ιστορίες για τα φαντάσματα της φυτείας είναι κάπως προβληματικές. Για παράδειγμα, είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν υπήρξε Chloe. Οι Woodruff δεν κατέγραψαν ποτέ ότι είχαν κάποια σκλάβα με αυτό το όνομα. Και, παρόλο που η σύζυγος και τα παιδιά πέθαναν, δεν δηλητηριάστηκαν. Όπως πολλοί άνθρωποι στην αποικιακή Λουιζιάνα, υπέκυψαν από τον κίτρινο πυρετό.

Στην πραγματικότητα, πολλά από τα πιο φρικιαστικά γεγονότα που υποτίθεται ότι συνέβησαν στο σπίτι, όπως οι δέκα φόνοι που φέρεται να διαπράχθηκαν εκεί, φαίνονται επίσης επινοημένα.

Είναι αυτό αρκετό όμως για να πει κανείς ότι δε συμβαίνουν παράξενα πράγματα στην Myrtles Plantation; Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να το μάθουμε και αυτός είναι να διανυκτερεύσει κανείς εκεί...

από: ati

Οι "Πέτρες Σκόπευσης" της Κωνσταντινούπολης

2024-06-13T12:00:00.000+03:00

Σε όλες τις παλιές γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, ιδιαίτερα στην περιοχή Okmeydanı (σημαίνει "Πεδίο Τόξων"), υπάρχουν διάσπαρτες αρκετοί πέτρινοι στύλοι που ανεγέρθηκαν τον 18ο και τον 19ο αιώνα κατά την Οθωμανική εποχή. Αυτά τα πέτρινα μνημεία, γνωστά ως "nişan taşı" ή "πέτρες σκόπευσης", στήθηκαν για να τιμήσουν αξιοσημείωτα κατορθώματα στην τοξοβολία και, αργότερα, να καταγράψουν ρεκόρ στη σκοποβολή με τουφέκι.

Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η τοξοβολία ήταν ένα πολύ ανεπτυγμένο άθλημα. Οι Οθωμανοί ήταν γνωστοί για την ικανότητά τους να διεξάγουν πόλεμο με άλογα χρησιμοποιώντας τόξα και βέλη. Το τουρκικό τόξο, παρά τη λεπτή του εμφάνιση, ήταν ένα από τα πιο επίφοβα όπλα μέχρι την εποχή της πυρίτιδας, ικανό να στείλει βέλη σε αποστάσεις άνω των 400 μέτρων.

Ένα από τα πρώτα πεδία τοξοβολίας ιδρύθηκε στην Προύσα τον 14ο αιώνα, αφού έγινε η πρωτεύουσα της πρώιμης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά την κατάκτησή της από τους Βυζαντινούς το 1326. Μια παρόμοια περιοχή δημιουργήθηκε αργότερα από τον σουλτάνο Βαγιαζήτ Α' στην Καλλίπολη.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ιδρύθηκε στο Okmeydanı όπου, για έξι μήνες κάθε χρόνο, οι συμμετέχοντες διδάσκονταν ιππασία και τοξοβολία. Κάποια στιγμή, η περιοχή χρησιμοποιήθηκε και για στρατιωτικές ασκήσεις, ακόμη και ως στρατόπεδο. Πιστεύεται ότι ο Μωάμεθ Β', κοινώς γνωστός ως Μωάμεθ ο Πορθητής, ίσως είχε εκεί το αρχηγείο του και ίσως να κατασκεύασε εκεί τα πλοία που έριξε στον Κεράτιο Κόλπο κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Με τον καιρό, το Okmeydanı έγινε η προτιμώμενη τοποθεσία για γιορτές, όπως για παράδειγμα, το 1720, ο Σουλτάνος Αχμέτ Γ' έκανε μια πλούσια γιορτή στο Okmeydanı για να γιορτάσει τις περιτομές των τεσσάρων γιων του.

Ωστόσο, το Okmeydanı ήταν κυρίως πεδίο τοξοβολίας, όπως αποδεικνύεται από το όνομά του ("ok" σημαίνει βέλος και "meydanı" σημαίνει πλατεία, ανοιχτός χώρος). Μετά την ίδρυση του συγκεκριμένου πεδίου σκοποβολής, η δημοτικότητα του αθλήματος, το οποίο είχε ιδιαίτερο κύρος στους στρατιωτικούς, αυξήθηκε, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Σουλτάνων Βαγιαζήτ Β' και Σουλεϊμάν Α', κοινώς γνωστός ως Σουλεϊμάν Α' ο Μεγαλοπρεπής.

Μία από τις δύο πέτρες τοξοβολίας στην αυλή του τζαμιού Teşvikiye στη γειτονιά Teşvikiye της περιοχής Şişli στην Κωνσταντινούπολη

Υπό τους Οθωμανούς, υπήρχαν δύο κύριοι τύποι αθλητικής τοξοβολίας, η τοξοβολία πεδίου και τοξοβολία εμβέλειας (έπρεπε να ρίξουν το βέλος όσο πιο μακριά γινόταν). Αυτή η δραστηριότητα ασκούνταν σε ειδικά καθορισμένα πεδία βολής, όπως το Okmeydanı, τα οποία διαχειριζόταν τα γνωστά μας βακούφια.

Κάποιος που ήθελε να δοκιμάσει τις δυνατότητές του έπρεπε πρώτα να γίνει μαθητευόμενος ενός κύριου τοξότη. Σκοπός της εκπαίδευσης ήταν η εκμάθηση βολής βελών τύπου pişrev σε απόσταση 900 gez (547 μέτρα) και βελών τύπου azmayiş σε απόσταση 800 gez (486 μέτρα). Μόνο όταν κάποιος τοξότης περνούσε αυτά τα εμπόδια, του επιτρεπόταν να επιχειρήσει ένα ρεκόρ απόστασης στην περιοχή, ένα ρεκόρ που θα εορταζόταν με ένα "nişan taşı".

Η πέτρα του σουλτάνου Μαχμούντ Β' στο Οκμεϊντάνι της Κωνσταντινούπολης

Οι τοξότες που ζητούσαν άδεια για μια απόπειρα ρεκόρ έριχναν τα βέλη τους μια καθορισμένη ημέρα, χρησιμοποιώντας έναν καθορισμένο άνισο αριθμό βελών. Οι ρίψεις γίνονταν προς την κατεύθυνση του ανέμου που επικρατούσε εκείνη την ημέρα. Ωστόσο, ο τοξότης δεν ήταν ελεύθερος να ρίψει όπου ήθελε, καθώς αποφάσιζε η διοίκηση εάν θα μπορούσαν να επιτραπούν ρίψεις προς αυτή την κατεύθυνση. Η παρουσία ενός παλιού "nişan taşı" στην ίδια κατεύθυνση, η εγγύτητα στα όρια του εδάφους και η πιθανότητα σύγχυσης με άλλα αρχεία ήταν οι συνθήκες που μπορούσαν να απαγορεύσουν την προσπάθεια.

Μόλις λάμβανε την άδεια, ο τοξότης συγκέντρωνε ένα σωρό από πέτρες που ονομαζόταν "ayak taşı" (πέτρα ποδιού) στο σημείο από όπου θα έριχνε το βέλος του. Σε αυτό το σημείο, έπρεπε πρώτα να ρίξει πέρα από τις ελάχιστες αποστάσεις των 800 και 900 gez με τα δύο είδη βελών. Μόλις γινόταν αυτό, στο σημείο όπου είχε προσγειωθεί ένα από τα βέλη, έστηναν ένα "ana taşı" και αυτή ήταν η κατεύθυνση προς την οποία ο τοξότης θα έριχνε για το ρεκόρ. Για να επικυρωθεί το αρχείο, απαιτούνταν η παρουσία τεσσάρων ατόμων: δύο μάρτυρες στο ayak taşı και δύο παρατηρητές στο ana taşı. Για να ισχύει, το βέλος δεν έπρεπε να ξεφύγει περισσότερο από 30 gez (18 μέτρα) πιο δεξιά ή αριστερά από το ana taşı. Εάν πληρούνταν όλες αυτές οι προϋποθέσεις και η απόσταση που διένυσε το βέλος ήταν ρεκόρ για αυτήν την κατεύθυνση, θα ανεγείρονταν ένας σωρός από πέτρες στο σημείο της πτώσης, ο οποίος, μέσα σε έξι μήνες, αντικαθιστούνταν από ένα νέο nişan taşı.

Η πέτρα του Μαχμούτ Β' στην οδό Doğancı στην Κωνσταντινούπολη

Το Nişan taşı ήταν κυρίως φτιαγμένο από μάρμαρο και ήταν σαν πυλώνας, όπου πάνω του γράφονταν η ταυτότητα και το επάγγελμα του τοξότη, η απόσταση και η ημερομηνία της βολής, και ήταν στραμμένο προς την κατεύθυνση της εμβέλειας. Με την πάροδο του χρόνου, στους αγώνες τοξοβολίας προστέθηκαν και οι αγώνες σκοποβολής με τουφέκι, στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν ως στόχοι αυγά κοτόπουλου ή στρουθοκαμήλου και βάζα γεμάτα νερό. Μέχρι το τέλος της οθωμανικής εποχής, υπήρχαν 300 nişan taşı στο πεδίο βολής της Κωνσταντινούπολης, αλλά μόνο 40 έχουν διασωθεί.

Ένα αξιοσημείωτο nişan taşı που διατηρείται ακόμα και σήμερα βρίσκεται στη γειτονία Keçecipiri της συνοικίας Beyoğlu (Μπέγιογλου, η περιοχή του Πέραν ή Σταυροδρόμι της Πόλης). Ανεγέρθηκε από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β' (ο επονομαζόμενος Δίκαιος). Παράλληλα, έχει διασωθεί και η πέτρα ποδιού αυτής της βολής, η οποία βρίσκεται στην γειτονία Piyalepaşa. Η απόσταση μεταξύ τους είναι 1.215,5 gez, ή 738,31 μέτρα.

Ένα άλλο nişan taşı στην πλατεία Cephane ανεγέρθηκε για να τιμήσει μια βολή με τουφέκι που έκανε ο Σουλτάνος Σελίμ Γ' (ο επονομαζόμενος Μεταρρυθμιστής και Εμπνευστής), ο οποίος χτύπησε ένα αυγό κότας σε απόσταση 264 μέτρων (434 gez). Αυτή η πέτρα καλύπτεται από ένα μεγάλο πέτρινο κουνουπίδι που είναι σκαλισμένο σε ένα δίσκο, και της απέφερε το παρατσούκλι "Μνημείο του λάχανου".

Οι σωζόμενες nişan taşı αποτελούν απόδειξη της πολιτιστικής και ιστορικής σημασίας της τοξοβολίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σηματοδοτώντας τα κατορθώματα όσων κατέκτησαν την αρχαία πειθαρχία.

από: amusing planet

Francesca Rojas: Ο πρώτος δολοφόνος που συνελήφθη με βάση τα δακτυλικά αποτυπώματά του

2024-06-07T12:30:00.006+03:00

Τα δακτυλικά αποτυπώματα της Francesca Rojas

Στις 29 Ιουνίου 1892, στην πόλη Necochea στην επαρχία του Μπουένος Άιρες στα νοτιοανατολικά της Αργεντινής, βρέθηκαν δύο μικρά παιδιά βάναυσα δολοφονημένα μέσα στο σπίτι τους. Τα θύματα ήταν ο εξάχρονος Ponciano Carballo Rojas και η τετράχρονη αδερφή του, Feliza. Τους είχαν κόψει τον λαιμό. Η μητέρα τους, Francesca, ήταν επίσης τραυματισμένη από μαχαίρι στο λαιμό, αν και τα τραύματά της ήταν επιφανειακά, οπότε, επέζησε της επίθεσης.

Αρχικά, η Francesca ισχυρίστηκε ότι υπεύθυνος για την επίθεση ήταν ο γείτονάς τους, Ramón Velázquez, υποστηρίζοντας ότι σκότωσε τα παιδιά της επειδή τον είχε απορρίψει. Αργότερα, άλλαξε την κατάθεσή της, υποστηρίζοντας ότι ο Velázquez προσπαθούσε να της πάρει τα παιδιά καθοδηγούμενος από τον σύζυγό της, ο οποίος σχεδίαζε να την αφήσει. Όποια και αν είναι η αλήθεια, ο Velázquez συνελήφθη ως ύποπτος για φόνο.

Ο Velázquez ανακρίθηκε από την αστυνομία και μάλιστα υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι σκότωσε τα παιδιά. Σύμφωνα με μια εκδοχή της ιστορίας, ο Velázquez αναγκάστηκε να περάσει μια νύχτα κλεισμένος σε ένα κελί με τα σώματα των παιδιών σε μια προσπάθεια να αποσπάσει μια ομολογία. Ωστόσο, ο Velázquez διατήρησε την αθωότητά του και έμεινε στην ιστορία του ότι ήταν έξω με τους φίλους του τη στιγμή των δολοφονιών. Είχε μάλιστα άλλοθι που επιβεβαίωσε τον λογαριασμό του.

Η τοπική αστυνομία, αντιμέτωπη με αδιέξοδο, ζήτησε βοήθεια από τη την πρωτεύουσα της επαρχίας, Λα Πλάτα, οπότε εστάλη ο επιθεωρητής Eduardo Álvarez για να διεξαγάγει περαιτέρω έρευνα.

Εξετάζοντας τον τόπο του εγκλήματος, ο οποίος ήταν πλέον αρκετών ημερών, ο Álvarez ανακάλυψε στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας των παιδιών όπου έγινε η σφαγή ένα δακτυλικό αποτύπωμα με αίμα. Αφαίρεσε το ξύλο με το δακτυλικό αποτύπωμα. Επίσης, πήρε τα δακτυλικά αποτυπώματα του Velázquez και της Francesca χρησιμοποιώντας μελάνι σε χαρτί και τα έστειλε μαζί με το κομμάτι ξύλου στη Λα Πλάτα για εξέταση.

Εκείνη την εποχή, η χρήση των δακτυλικών αποτυπωμάτων για τον εντοπισμό εγκλημάτων βρισκόταν ακόμα σε αρχικό στάδιο. Αντίθετα, τα δακτυλικά αποτυπώματα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για σκοπούς αναγνώρισης. Στην αρχαία Κίνα, γύρω στο 220 π.Χ., χρησιμοποιήθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα για την επικύρωση κρατικών εγγράφων. Αυτά τα έγγραφα, που αποτελούνταν συνήθως από χαρτάκια ή σελίδες από μπαμπού, ήταν τυλιγμένα και δεμένα με σπάγκο, σφραγισμένα με πηλό. Στη μία πλευρά της σφραγίδας υπήρχε το όνομα του γράφοντος, συνήθως με τη μορφή σφραγίδας, ενώ στην άλλη πλευρά, το δακτυλικό αποτύπωμά του. Τον 2ο αιώνα, με την εφεύρεση του χαρτιού, η υπογραφή εγγράφων με δακτυλικά αποτυπώματα έγινε κοινή πρακτική στην Κίνα, και αργότερα εξαπλώθηκε στην Ινδία.

Από τα τέλη του 16ου αιώνα και μετά, οι Ευρωπαίοι ακαδημαϊκοί άρχισαν να μελετούν σοβαρά τα δακτυλικά αποτυπώματα. Το 1686, ο Marcello Malpighi, καθηγητής ανατομίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, εντόπισε ραβδώσεις, σπείρες και βρόχους στα δακτυλικά αποτυπώματα. Το 1788, ο Γερμανός ανατόμος Johann Christoph Andreas Mayer έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που συμπέρανε ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα ήταν μοναδικά για κάθε άτομο.

Μέχρι το 1892, το αστυνομικό τμήμα στη Λα Πλάτα της Αργεντινής είχε την πρώτη λειτουργική βάση δεδομένων δακτυλικών αποτυπωμάτων στον κόσμο, που δημιουργήθηκε από τον ανθρωπολόγο και μαθηματικό Juan Vucetich. Με καταγωγή από την Κροατία, ο Vucetich εργάστηκε ως στατιστικολόγος στο Κεντρικό Αστυνομικό Τμήμα στη Λα Πλάτα μέχρι την προαγωγή του σε επικεφαλής του γραφείου Ανθρωπομετρικής Ταυτοποίησης. Εμπνευσμένος από τις ιδέες του Francis Galton, το 1891, ο Vucetich άρχισε να πειραματίζεται με τα δακτυλικά αποτυπώματα. Άρχισε να καταγράφει τα δακτυλικά αποτυπώματα των εγκληματιών και ανέπτυξε το δικό του σύστημα ταξινόμησης. Το δικό του σύστημα ταξινόμησης και η εξατομίκευση των κρατουμένων μέσω της χρήσης δακτυλικών αποτυπωμάτων σηματοδότησε τις πρώτες πρακτικές εφαρμογές της επιστήμης των δακτυλικών αποτυπωμάτων από το προσωπικό επιβολής του νόμου.

Όταν οι αναλυτές που εκπαιδεύτηκαν από τον Vucetich ανέλυσαν τα δείγματα που έστειλε ο επιθεωρητής Álvarez, διαπίστωσαν ότι το δακτυλικό αποτύπωμα στο πλαίσιο της πόρτας ταίριαζε με εκείνο της Francesca Rojas. Αντιμέτωπη με αυτά τα στοιχεία, η Francesca ομολόγησε τη δολοφονία των παιδιών της και παραδέχτηκε ότι προσποιήθηκε τα τραύματά της σε μια προσπάθεια να βελτιώσει τις πιθανότητές της να παντρευτεί τον φίλο της, ο οποίος ήταν γνωστό ότι αντιπαθούσε τα παιδιά. Η Francesca καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Η υπόθεση δολοφονίας Rojas θεωρείται η πρώτη ανθρωποκτονία που εξιχνιάστηκε με στοιχεία δακτυλικών αποτυπωμάτων. Η υπόθεση δικαίωσε την πίστη του Vucetich στα δακτυλικά αποτυπώματα και, το 1903, η Αργεντινή έγινε η πρώτη χώρα που βασίστηκε αποκλειστικά στα δακτυλικά αποτυπώματα ως μέθοδο αναγνώρισης. Η υπόθεση Rojas ενέπνευσε και άλλα κράτη να υιοθετήσουν τη δακτυλοσκοπία στην ιατροδικαστική έρευνα που οδήγησε σε έναν καταιγισιμό καταδικαστικών αποφάσεων που δεν θα ήταν δυνατές χωρίς τις αποδείξεις των δακτυλικών αποτυπωμάτων.

Μία από τις πρώτες τέτοιες περιπτώσεις συνέβη το 1898 στην περιοχή Jalpaiguri στη Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Ο διευθυντής ενός κήπου τσαγιού ανακαλύφθηκε με κομμένο το λαιμό του στο κρεβάτι του, ενώ, από το κιβώτιο αποστολής και το χρηματοκιβώτιό του έλειπαν αρκετές εκατοντάδες ρουπίες. Αρχικά, η υποψία έπεσε σε έναν από τους εργάτες που εργάζονταν στον κήπο (ο νεκρός είχε τη φήμη ότι ήταν σκληρός υπεύθυνος εργασίας), και στον μάγειρά του, του οποίου τα ρούχα έφεραν κάποιες κηλίδες αίματος. Επίσης, υπήρχε υπόνοια και για τους συγγενείς μιας γυναίκας με την οποία ο δολοφονημένος είχε δεσμό. Επιπλέον, ύποπτη θεωρήθηκε μια περιπλανώμενη συμμορία από άντρες προερχόμενους από την Καμπούλ (πρωτεύουσα του Αφγανιστάν) με εγκληματικές τάσεις, που πρόσφατα είχε σταθμεύσει στην περιοχή. Τέλος, ύποπτος ήταν και ένας πρώην υπάλληλος που είχε παλιότερα είχε φυλακιστεί για κλοπή. Ωστόσο, οι έρευνες της αστυνομίας έδειξαν ότι δεν υπήρχαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για να ενοχοποιηθούν οι εργάτες, οι συγγενείς της γυναίκας ή οι τους Αφγανούς. Ο πρώην υπάλληλος είχε αποφυλακιστεί αρκετές εβδομάδες νωρίτερα, και έκτοτε δεν υπήρξαν αναφορές ότι βρισκόταν στην περιοχή. Ορισμένες κηλίδες αίματος που βρέθηκαν στον μάγειρα εξηγήθηκαν ότι προέρχονταν από ένα περιστέρι που είχε σκοτώσει για το δείπνο του κυρίου του, υποστηριζόμενες από χημική ανάλυση.

Μέσα στο κουτί αποστολής, η αστυνομία ανακάλυψε ένα ημερολόγιο με δύο πολύ αχνές καφέ μουντζούρες στο εξωτερικό εξώφυλλο. Μετά από προσεκτικότερη εξέταση με μεγεθυντικό φακό, οι μουτζούρες αποκαλύφθηκαν ότι ήταν δακτυλικά αποτυπώματα. Η αστυνομία της Βεγγάλης διατηρούσε μια βάση δεδομένων με δακτυλικά αποτυπώματα όλων όσων είχαν καταδικαστεί για συγκεκριμένα αδικήματα και, όταν συγκρίθηκαν με εκείνα του ημερολογίου, ταίριαζαν με αυτά του πρώην υπηρέτη, ο οποίος συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Καλκούτα για δίκη. Ωστόσο, καταδικάστηκε μόνο για κλοπή, καθώς υπήρχε έλλειψη επιβεβαιωτικών στοιχείων για φόνο.

Η ιδέα της χρήσης δακτυλικών αποτυπωμάτων για τη σύλληψη εγκληματιών έφτασε τελικά και στη μυθοπλασία. Στο μυθιστόρημα του Μαρκ Τουέιν "Pudd'n'head Wilson" (Γουίλσον ο Σαΐνης), που δημοσιεύτηκε το 1893, εκτυλίσσεται ένα δικαστικό δράμα όπου ένας φόνος επιλύεται μέσω της αναγνώρισης δακτυλικών αποτυπωμάτων. Ομοίως, στο διήγημα του 1903 "The Norwood Builder" του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο Σέρλοκ Χολμς λύνει έναν φόνο και εκθέτει τον ένοχο χρησιμοποιώντας ένα δακτυλικό αποτύπωμα από αίμα.

Η ανάπτυξη και η χρήση του δακτυλικού αποτυπώματος ως εργαλείου ποινικής έρευνας έχουν φέρει επανάσταση στις πρακτικές επιβολής του νόμου παγκοσμίως. Από το ξεκίνημά του ως μέθοδος αναγνώρισης έως τον κεντρικό ρόλο του στην επίλυση εγκλημάτων που απεικονίζονται στη λογοτεχνία, η λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων εξακολουθεί να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της εγκληματολογικής επιστήμης.

από: amusing planet

"Ο ορισμός της παράνοιας". Είπε όντως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν αυτή τη διάσημη φράση;

2024-06-07T12:00:00.000+03:00

Οι λάθος αποδόσεις εκφράσεων στον Αϊνστάιν αφθονούν. Είναι "ο ορισμός της παράνοιας" μια από αυτές;

"Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα". (The definition of insanity is doing the same thing over and over again and expecting a different result)

Η παραπάνω φράση είναι ένα απόσπασμα που κυκλοφορεί πολύ -συχνά απαντάται τυπωμένη σε αφίσες- και η οποία λέγεται όταν κάποιος θέλει να επισημάνει τη ματαιότητα του να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Κάποιοι την αποδίδουν στον Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ο Αϊνστάιν είναι μια πηγή σοφίας με αρκετά αξιομνημόνευτα αποφθέγματα, όμως, "ο ορισμός της παράνοιας" δεν είναι ένα από αυτά.

Ο Αϊνστάιν είναι μεταξύ πολλών ιστορικών προσώπων -ο Μαρκ Τουέιν, η Μέριλιν Μονρόε και ο Αβραάμ Λίνκολν είναι μερικοί ακόμη- που συχνά υπόκεινται σε κακή απόδοση τόσο λόγω της φήμης όσο και της αντιληπτής σοφίας τους. Είναι ένας εύκολος τρόπος ώστε να αποκτήσει γρήγορα αξιοπιστία μια φράση κάποιου.

Ο συγγραφέας του Hemingway Didn't Say That: The Truth Behind Familiar Quotations (2017), Garson O'Toole, έχει απομυθοποιήσει αρκετές από αυτές τις αναφορές. Εξετάζοντας το απόφθεγμα της "παράνοιας", ο O'Toole δεν βρήκε κανένα στοιχείο ότι πρόκειται για φράση του Αϊνστάιν. Αντίθετα, ανακάλυψε ότι, πιθανότατα, προήλθε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 -περίπου 25 χρόνια μετά τον θάνατο του Αϊνστάιν το 1955- σε ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης.

Το 1981, κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης Ανώνυμων Αλκοολικών, ένας δημοσιογράφος άκουσε έναν συμμετέχων να λέει την φράση, ο οποίος μπορεί να αναφερόταν στη χρήση άλλων αποτυχημένων στρατηγικών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων κατάχρησης ουσιών. Την ίδια χρονιά, η φράση εμφανίστηκε σε ένα φυλλάδιο των Ανώνυμων Ναρκομανών, αν και ελαφρώς παραλλαγμένη: "Παράνοια είναι να επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα" (Insanity is repeating the same mistakes and expecting different results).

Αυτές οι αναφορές φάνηκαν να είναι αρκετές για να πιάσει το απόφθεγμα το πνεύμα των καιρών. Σε ένα μυθιστόρημα του 1983 με τίτλο Sudden Death, η συγγραφέας Rita Mae Brown έχει έναν χαρακτήρα που χρησιμοποιεί το απόσπασμα.

Πώς λοιπόν μια έκφραση που ειπώθηκε από έναν ΑΑ αποδόθηκε στον Αϊνστάιν;

Είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί, αλλά δεν έγινε χάρη στο Διαδίκτυο. Η σύνδεση της φράσης με τον Αϊνστάιν φαίνεται ήδη από το 1990, όταν οι εφημερίδες ανέφεραν ότι κάποιος εισαγγελέας την συνέδεσε με τον επιστήμονα.

Σύμφωνα με τη Merriam-Webster, ο πραγματικός ορισμός της παράνοιας είναι "μια σοβαρά διαταραγμένη κατάσταση του νου που συνήθως εμφανίζεται ως μια συγκεκριμένη διαταραχή".

από: mental floss

Το παλαιότερο υποβρύχιο στον κόσμο

2024-06-03T12:30:00.000+03:00

Στο Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Δρέσδη, εκτίθεται ένα μεγάλο σιδερένιο υποβρύχιο. Κατασκευασμένο το 1850, το πρωτοποριακό "Brandtaucher", όπως ονομάζεται, κατέχει τη διάκριση του πρώτου γερμανικού υποβρυχίου που κατασκευάστηκε ποτέ και του παλαιότερου σωζόμενου στον κόσμο. Παρά το γεγονός ότι βυθίστηκε στη δημόσια δοκιμή του, το Brandtaucher προσφέρει μια συναρπαστική ματιά στις πρώτες καινοτομίες της υποβρύχιας πλοήγησης και της στρατιωτικής τεχνολογίας.

Το Brandtaucher, που σημαίνει "δύτης της φωτιάς" στα γερμανικά, σχεδιάστηκε από τον Wilhelm Bauer, έναν Γερμανό μηχανικό που γεννήθηκε στο Dillingen του Βασιλείου της Βαυαρίας. Αρχικά εκπαιδεύτηκε ως τορναδόρος ξύλου, αλλά τελικά ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του -που ήταν λοχίας σε ένα βαυαρικό σύνταγμα ιππικού- και κατετάγη στο στρατό. Ως μηχανικός πυροβολικού κατά τη διάρκεια του Α' Πολέμου του Σλέσβιχ (ή Α' Πρωσικός-Δανικός Πόλεμος, 1848-1852), ο Bauer είδε την ευκολία με την οποία το ναυτικό της Δανίας απέκλεισε την πρωσική ακτή. Αυτό τον ενέπνευσε να αναπτύξει ένα υποβρύχιο πλοίο ικανό να σπάσει τέτοιους αποκλεισμούς.

Τα υποβρύχια δεν ήταν μια νέα ιδέα. Μεταξύ των πρώτων επιτυχημένων υποβρυχίων ήταν αυτό που σχεδίασε ο Ολλανδός Cornelius Drebbel για τον βασιλιά Ιάκωβος ΣΤ' της Σκωτίας και Α' της Αγγλίας το 1620. Το υποβρύχιο του Drebbel, κατασκευασμένο από ξύλο που κινούταν με κουπιά, μπορούσε να μείνει κάτω από το νερό για αρκετές ώρες. Το 1776, ο David Bushnell κατασκεύασε την "Χελώνα", μια χειροκίνητη συσκευή σε σχήμα αυγού που μπορούσε να κινηθεί κάτω από το νερό ανεξάρτητα με τη χρήση κοχλιών για πρόωση. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, η Χελώνα χρησιμοποιήθηκε ανεπιτυχώς εναντίον ενός αγγλικού πλοίου. Ακόμη και ο Ναπολέων ενδιαφέρθηκε για τον "Ναυτίλο" που κατασκεύασε ο Αμερικανός Ρόμπερτ Φούλτον το 1801.

Ο Wilhelm Bauer

Δεν είναι ξεκάθαρο πόσο εμπνεύστηκε ο Bauer από τους προκατόχους του. Όπως και έχει, άρχισε να σπουδάζει υδραυλικά και ναυπηγική. Λέγεται ότι, ενώ βρισκόταν στη Γιουτλάνδη, παρατήρησε τις φυσικές κινήσεις της φώκιας, τις οποίες έλαβε ως πρότυπο για το σχέδιό του. Μάλιστα, το σχήμα του σκάφους του έμοιαζε με παχιά φώκια, με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να έχει το παρατσούκλι "σιδερένια φώκια".

Το 1849, ο Bauer επέστρεψε στην Βαυαρία και παρουσίασε την εφεύρεσή του σε μια στρατιωτική επιτροπή, οι οποία όμως απέρριψε το έργο του. Απτόητος, πήγε στη Βόρεια Γερμανία και κατετάγη στον Στρατό του Σλέσβιχ-Χολστάιν, ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον για το σχέδιό του και του ζήτησε να το αναπτύξει περαιτέρω και να φτιάξει ένα μοντέλο. Ο Bauer κατασκεύασε ένα λειτουργικό μοντέλο του υποβρυχίου του, αλλά ο στρατός δεν ήταν ακόμη διατεθειμένος να πληρώσει για την κατασκευή του, αναγκάζοντάς τον να αναζητήσει ιδιωτική χρηματοδότηση. Κατάφερε να συγκεντρώσει κάποια χρήματα και, μαζί με τον μηχανικό August Howaldt, ξεκίνησε την κατασκευή.

Ωστόσο, η έλλειψη επαρκών κεφαλαίων τους ανάγκασε να κάνουν αρκετούς σημαντικούς συμβιβασμούς στον αρχικό σχεδιασμό -όπως η μείωση του πάχους των τοιχίων και η εξάλειψη των δεξαμενών έρματος. Αντίθετα, το νερό αφέθηκε να λιμνάζει μέσα στον πυθμένα του κύτους, κάτω από τον κύριο όροφο το οποίο κινούνταν σχετικά ανεμπόδιστα εντός αυτής της περιοχής όταν το σκάφος άλλαζε προσανατολισμό. Αυτό το ελάττωμα στον σχεδιασμό είχε ως αποτέλεσμα σημαντική αστάθεια, η οποία πιθανότατα συνέβαλε στην τελική απώλειά του.

Το Brandtaucher είχε μήκος 28 πόδια και ζύγιζε περίπου 32 τόνους. Χειριστές του ήταν δύο ναύτες που έστριβαν έναν μεγάλο τροχό πέλματος με τα χέρια και τα πόδια τους. Το τρίτο μέλος του πληρώματος, τοποθετημένο στην πρύμνη του υποβρυχίου, χειριζόταν τα πηδάλια και άλλα χειριστήρια. Το Brandtaucher σχεδιάστηκε για να επιτίθεται σε εχθρικά πλοία, πραγματοποιώντας ελιγμούς κάτω από το κύτος του πλοίου-στόχου. Ο καπετάνιος θα άπλωνε το χέρι μέσω ενός ζευγαριού λαστιχένια γάντια στερεωμένα σε ένα άνοιγμα στο κύτος, θα άρπαζε μια νάρκη που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από το υποβρύχιο και θα την προσαρτούσε στον στόχο.

Την 1η Φεβρουαρίου 1851 οργανώθηκε επίδειξη στο λιμάνι του Κιέλου. Μέσα στο υποβρύχιο ήταν ο ίδιος ο Bauer, ο ξυλουργός Friedrich Witt και ο σιδηρουργός Wilhelm Thomsen. Τα πρώτα λεπτά πήγαν καλά, αλλά όταν ο Bauer κατευθύνθηκε προς το βαθύτερο μέρος της λεκάνης του λιμανιού για να βουτήξει, η γάστρα άρχισε να μπάζει νερά, μη μπορώντας να αντέξει την πίεση. Το υποβρύχιο άρχισε να πλημμυρίζει και βυθίστηκε σιγά σιγά στον πάτο του λιμανιού. Ο Bauer και οι σύντροφοί του συγκρατήθηκαν και περίμεναν για έξι ώρες, μέχρι να εισχωρήσει αρκετό νερό για να εξισορροπήσει την πίεση μέσα στο βυθισμένο σκάφος. Αυτό επέτρεψε στο να ανοίξει η καταπακτή και οι τρεις τους να διαφύγουν στην επιφάνεια.

Το ναυάγιο του Brandtaucher διασώθηκε το 1887 και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας των "Bundeswehr" στη Δρέσδη.

Ο Bauer συνέχισε τις προσπάθειές του και κατασκεύασε ένα δεύτερο υποβρύχιο, το "Seeteufel" (Θαλασσινός Διάβολος), για τον Τσάρο Αλέξανδρο Β' της Ρωσίας. Μαθαίνοντας από την προηγούμενη εμπειρία του με το Brandtaucher, διόρθωσε τα ζητήματα που είχαν ταλαιπωρήσει το πρώτο του σχέδιο. Το Seeteufel ήταν πολύ μεγαλύτερο και πιο προηγμένο, επιτρέποντάς του να πραγματοποιήσει 133 επιτυχημένες καταδυτικές διαδρομές μέσα σε 4 μήνες. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της 134ης κατάδυσης, το υποβρύχιο κόλλησε στην άμμο στον πυθμένα της θάλασσας. Αδειάζοντας τους κυλίνδρους νερού με τις αντλίες, το πλήρωμα κατάφερε να σηκώσει το υποβρύχιο αρκετά ψηλά, ώστε η καταπακτή να βρίσκεται πάνω από την ίσαλο γραμμή, όπου και διασώθηκαν όλοι -συμπεριλαμβανομένου του Bauer-, αλλά το υποβρύχιο βυθίστηκε στον βυθό της θάλασσας. Σήμερα, ένα μοντέλο του Seeteufel σε κλίμακα εκτίθεται στο Deutsches Museum στο Μόναχο.

από: amusing planet

Ένα τεράστιο άγαλμα του ινδουιστικού θεού Βισνού που καβάλα σε ένα μυθικό πουλί στην Ινδονησία

2024-06-03T12:00:00.021+03:00

πηγή

Χρειάστηκαν 28 χρόνια για να κατασκευαστεί το τεράστιο άγαλμα.

Το Garuda Wisnu Kencana είναι το ψηλότερο άγαλμα στην Ινδονησία, το ψηλότερο άγαλμα ινδουιστικής θεότητας στον κόσμο και, αν συμπεριλάβουμε την τεράστια βάση του, το τέταρτο ψηλότερο άγαλμα στον κόσμο. Απαιτήθηκε όμως πάρα πολύς χρόνος για να δημιουργηθεί.

Στο 1990, ο Ινδονήσιος καλλιτέχνης και γλύπτης Nyoman Nuarta σκέφτηκε το σχέδιο για ένα πραγματικά φιλόδοξο έργο: την κατασκευή ενός γιγαντιαίου αγάλματος της ινδουιστικής θεότητας Βισνού να ιππεύει το βουνό του που μοιάζει με αετό, τον Γκαρούντα, που θα κατασκεύαζε στο νότιο τμήμα του νησιού Μπαλί της χώρας. Γρήγορα απέκτησε κάποιους σημαντικούς υποστηρικτές και, μέχρι το 1993, ένας από αυτούς ήταν και ο τότε πρόεδρος της Ινδονησίας, στρατηγός Σουχάρτο.

Η αντίθεση των τοπικών Μπαλινέζων αγνοήθηκε. Οι ντόπιοι ήταν αντίθετοι με το άγαλμα, καθώς ένιωθαν ότι, ένα τόσο τεράστιο αντικείμενο θα προκαλούσε πνευματική ανισορροπία. Κυρίως, ανησυχούσαν ότι όλα τα κέρδη από το άγαλμα δε θα ωφελούσαν καθόλου το Μπαλί, αλλά θα κατέληγαν στην πρωτεύουσα της χώρας, την Τζακάρτα.

Η κατασκευή του αγάλματος ξεκίνησε το 1997. Όμως, οικονομικές κρίσεις και άλλες οπισθοδρομήσεις οδήγησαν σε μεγάλες χρονικές καθυστερήσεις. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 2018, μετά από 28 ολόκληρα χρόνια από τη σύλληψή του, το ολοκληρωμένο άγαλμα εγκαινιάστηκε με συνολικό κόστος περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια.

Με τα εγκαίνιά του, το Garuda Wisnu Kencana έγινε το ψηλότερο άγαλμα στην Ινδονησία και το ψηλότερο άγαλμα ινδουιστικού θεού στον κόσμο. Αν συμπεριλάβετε την τεράστια βάση στην οποία βρίσκεται το άγαλμα, το συνολικό του ύψος των 397 ποδιών (121 μέτρα) το κατατάσσει το τέταρτο ψηλότερο άγαλμα στον κόσμο.

Το άγαλμα μόνο έχει ύψος 246 πόδια (75 μέτρα), είναι δηλαδή σχεδόν 100 πόδια ψηλότερο από το Άγαλμα της Ελευθερίας στην Νέα Υόρκη. Αντιπροσωπεύει τον Βισνού, μια από τις κύριες θεότητες του Ινδουισμού, καβάλα στο πίσω μέρος του πιστού του Γκαρούντα, ένα πλάσμα που μοιάζει με αετό που υποσχέθηκε να υπηρετεί τον Βισνού μιας και ο θεός απελευθέρωσε τη μητέρα του από την σκλαβιά.

Ολόκληρη η κατασκευή είναι κατασκευασμένη από 754 τμήματα, ενωμένα μεταξύ τους για να σχηματίσουν το γιγαντιαίο άγαλμα βάρους άνω των 3.000 τόνων, με ένα ατσάλινο πλαίσιο καλυμμένο με χαλκό και ορείχαλκο. Στην κορυφή του κεφαλιού του Βισνού υπάρχει ένα στέμμα βάρους 3,5 τόνων που είναι καλυμμένο με επίχρυσα μωσαϊκά.

Εκτός από το εντυπωσιακό ύψος του, το άγαλμα είναι επίσης εντυπωσιακά πλατύ. Ο Γκαρούντα έχει άνοιγμα φτερών 210 πόδια (64 μέτρα), το οποίο μπορεί κάλλιστα να κατατάξει το άγαλμα ως το μεγαλύτερο στον κόσμο από άποψη καθαρού όγκου.

Παρ' όλα αυτά, υπήρχαν -και εξακολουθούν να υπάρχουν- ανησυχίες σχετικά με τη χρήση του. Άλλωστε, το Μπαλί είναι διάσημο από μόνο του και προσελκύει αρκετούς τουρίστες χωρίς το άγαλμα. Επίσης, δεν είναι σαφές εάν το τεράστιο πολιτιστικό πάρκο στο οποίο βρίσκεται το άγαλμα εξυπηρετεί κάποιον πραγματικό σκοπό. Ωστόσο, είναι από μόνο του εντυπωσιακό θέαμα και μάλιστα, μερικοί επισκέπτες βρίσκουν το πάρκο πιο εντυπωσιακό από το άγαλμα. Αν και ορατό από μεγάλο μέρος της νότιας ακτής του Μπαλί, το άγαλμα είναι συνήθως τυλιγμένο στην ομίχλη και οι λεπτομέρειες του δεν είναι διακριτές.

πηγή

από: atlas obscura

Το δραματικό περιστατικό με τις "αόρατες φλόγες" σε αγώνα Indy 500

2024-05-24T12:30:00.161+03:00

πηγή

Στις 24 Μαΐου του 1981, κατά τη διάρκεια του διάσημου αγώνα ράλι Indy 500, μέλη και πληρώματα καιγόντουσαν από "αόρατες φλόγες".

Ο αγώνας ράλι Ιντιανάπολις 500 (Indianapolis 500, γνωστός ως αγώνας 500 μιλίων Indianapolis 500-Mile Race, ή απλώς Indy 500) είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Διεξάγεται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, στην πίστα της Ιντιανάπολις, την περίοδο του Σαββατοκύριακου της ημέρας μνήμης των Πεσόντων, στην πολιτεία της Ιντιάνα.

Ο αγώνας του 1981 είχε τα πάντα, όπως, κόντρες, ποινές, αλλά και ένα περίεργο περιστατικό φωτιάς σε ένα από τα pit stop.

Ο κύριος πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας -άθελά του- ήταν ένας από τους οδηγούς, ο Rick Mears. Στον 58ο γύρο, ο Mears έκανε ένα pit stop και τότε ήταν που συνέβη το δραματικό περιστατικό.

Ένα pit stop που πήγε απίστευτα στραβά

Ο Rick Mears αρπάζει έναν πυροσβεστήρα - πηγή

Για να κατανοήσουμε το περιστατικό, είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι τα αυτοκίνητα που συμμετείχαν σε αυτόν τον αγώνα δεν χρησιμοποιούσαν βενζίνη ως καύσιμο, αλλά μεθανόλη, η οποία έχει εντελώς διαφορετικές χημικές ιδιότητες.

Ο Mears μπήκε στο pit stop για ανεφοδιασμό. Ωστόσο, πριν ακόμα η μάνικα συνδεθεί στο όχημα, άρχισε να ρέει μεθανόλη. Ως αποτέλεσμα, ο ίδιος ο Mears, καθώς και το όχημά του και οι μηχανικοί που εργάζονταν στο αυτοκίνητο, ψεκάστηκαν με την χημική ουσία.

Η τρομακτική ιδιότητα της μεθανόλης

Οι φλόγες από βενζίνη είναι αρκετά εμφανείς και μπορούν να παράγουν πολύ καπνό. Ωστόσο, η μεθανόλη είναι εντελώς διαφορετική. Όταν η συγκεκριμένη χημική ουσία πάρει φωτιά, οι φλόγες της είναι σχεδόν αόρατες, πράγμα που σημαίνει ότι, ο άνθρωπος δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι κινδυνεύει, μέχρι να πάρει και ο ίδιος φωτιά.

Μόλις η μεθανόλη άγγιξε τον καυτό κινητήρα του αυτοκινήτου του Mears, η ουσία αναφλέχθηκε. Οι θεατές είδαν τον Mears να φεύγει από το αυτοκίνητο χειρονομώντας αλλόκοτα, χωρίς να καταλαβαίνουν πραγματικά τι συνέβαινε.

Ένας μηχανικός τον πλησίασε για να τον βοηθήσει να βγάλει το κράνος του, αγνοώντας εντελώς ότι ο οδηγός ήταν καλυμμένος από αόρατες φλόγες. Έτσι, άρπαξε και ο ίδιος φωτιά. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος ο οδηγός, καλυμμένος με το καύσιμο, κουνούσε τα χέρια του μανιωδώς για να τραβήξει την προσοχή των συνεργείων της πυροσβεστικής που ήδη έτρεχαν σε βοήθεια. Ο μηχανικός ανήμπορος να βοηθήσει τον οδηγό τράπηκε σε φυγή και ο Mears, σχεδόν πανικόβλητος επειδή δεν μπορούσε να αναπνεύσει, πήδηξε πάνω από τον τοίχο του pit stop προς ένα άλλο μέλος της ομάδας ο οποίος κουβαλούσε έναν πυροσβεστήρα και ο οποίος τον πέταξε και επίσης τράπηκε σε φυγή. Ο Mears προσπάθησε να γυρίσει τον πυροσβεστήρα πάνω του, αλλά τότε παρενέβη ο πατέρας του, Bill, άρπαξε τον πυροσβεστήρα και έσβησε τη φωτιά. Όταν το πλήρωμα της πυροσβεστικής έφτασε, έσβησε πλήρως το αυτοκίνητο του Mears. Συνολικά, πέντε άνθρωποι επλήγησαν από αυτή την τρομακτική φωτιά μεθανόλης, αλλά, χάρη στη γρήγορη αντίδραση του Mears και στο γεγονός ότι η μεθανόλη παράγει πολύ λιγότερη θερμότητα από τη βενζίνη, ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς σοβαρά.

Το περιστατικό οδήγησε σε πλήρη αναθεώρηση των μέτρων ασφαλείας του Indy500, με το πιο αξιοσημείωτο από αυτά η εισαγωγή μιας βαλβίδας ασφαλείας, η οποία επιτρέπει στο καύσιμο να ρέει μόνο όταν συνδέεται η μάνικα στο αυτοκίνητο.

από: victormatara και wikipedia

"Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του": Η ιστορία πίσω από έναν από τους ανατριχιαστικούς πίνακες του Φρανθίσκο Γκόγια

2024-05-09T12:30:00.001+03:00

πηγή

Ο πίνακας είναι ένας από τους Μαύρους Πίνακες του Ισπανού ζωγράφου του 18ου αιώνα, Φρανθίσκο Γκόγια, μια σειρά από τοιχογραφίες που είχε φτιάξει ο ίδιος στους τοίχους του σπιτιού του στην Ισπανία, ενώ βρισκόταν σε μια ψυχική ασθένεια.

Όταν ο Γκόγια πέθανε το 1828, στους τοίχους της "Έπαυλης του Κουφού" (Quinta del Sordo, στα ισπανικά), το σπίτι του κοντά στη Μαδρίτη, βρέθηκαν 14 ανατριχιαστικές τοιχογραφίες.

Όπως αποδείχθηκε, ο Γκόγια τις είχε δημιουργήσει βρισκόμενος σε κατάσταση βαθιάς κατάθλιψης και παράνοιας. Ένα από αυτά τα έργα ήταν τόσο βίαιο που εξακολουθεί να αναφέρεται ως ένας από τους πιο ανατριχιαστικούς πίνακες που υπάρχουν.

Η προέλευση του μύθου

Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του Ρούμπενς - πηγή

Ο "Κρόνος που καταβροχθίζει τον γιο" -Saturno devorando a su hijo, στα ισπανικά- του Γκόγια παρουσιάζει ένα τεράστιο, τερατόμορφο ανθρωποειδές πλάσμα, με τρελά μάτια, να τρώει μια γυμνή, ματωμένη ανθρώπινη φιγούρα, από την οποίας φαίνεται να λείπει το κεφάλι και το χέρι, σαν να τα έχει ήδη φάει το τέρας.

Δεδομένων των ομοιοτήτων του με τον ομότιτλο πίνακα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, πολλοί ειδικοί της τέχνης πιστεύουν ότι το έργο του Γκόγια -στο οποίο προφανώς ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν έδωσε τίτλο-, θα μπορούσε να είναι μια απεικόνιση του αρχαίου ελληνικού μύθου του τιτάνα Κρόνου και των συγγενών του.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κρόνος (ο Saturn στη ρωμαϊκή εκδοχή) -ένας τιτάνας και πατέρας έξι θεών του Ολύμπου- φοβόταν μια προφητεία που προμήνυε την πτώση του στα χέρια ενός από τα παιδιά του. Για να μη συμβεί αυτό, ο Κρόνος καταβρόχθισε κάθε παιδί που η σύζυγός του Ρέα είχε γεννήσει.

Η Ρέα, απελπισμένη να σώσει τα παιδιά της, έκρυψε τον έκτο γιο της, τον Δία, στο νησί της Κρήτης και ξεγέλασε τον Κρόνο δίνοντάς του μια μεγάλη πέτρα τυλιγμένη σε σπάργανο, την οποία και έφαγε ο Τιτάνας. Αυτή η προδοσία της Ρέας είχε ως αποτέλεσμα τον θρίαμβο του Δία επί του Κρόνου.

Αν πιστέψουμε τις αρχικές θεωρίες, ο πίνακας εμφανίζει τον τιτάνα να τρώει ένα από τα παιδιά του. Ωστόσο, δεν είναι όλοι πεπεισμένοι από αυτή την ερμηνεία.

Οι ερμηνείες του έργου

Φωτογραφία που λήφθηκε το 1874 μέσα στην Έπαυλη του Κουφού από τον J. Laurent - πηγή

Μερικοί ιστορικοί είναι βέβαιοι ότι ο πίνακας απεικονίζει αυτόν τον αρχαίο ελληνικό μύθο. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ του πίνακα και της ιστορίας.

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου που εξερευνά την προέλευση των ελληνικών θεών, ο Κρόνος κατάπιε ολόκληρο το βρέφος αντί να το ξεσκίσει.

Η διαμελισμένη φιγούρα στον πίνακα εμφανίζεται μια πλήρως ενηλικιωμένη θηλυκή μορφή, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την αντίληψη ότι ο πίνακας απεικονίζει την οργή του Κρόνου για τους γιους του. Επιπλέον, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης πιστεύουν ότι, ίσως, αρχικά ο Κρόνος ήταν ζωγραφισμένος με το πέος του σε στύση. Είναι πιθανό αυτή η λεπτομέρεια να χάθηκε λόγω φυσικής φθοράς με την πάροδο του χρόνου ή κάποιος να την κάλυψε σκόπιμα. Εξαιτίας αυτών των εκτιμήσεων, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης υποστηρίζουν ότι ο πίνακας είναι μια αναπαράσταση της αντρικής σεξουαλικής βίας.

Άλλοι προτείνουν ότι ο πίνακας αποτελεί μια μορφή έκφρασης αντισημιτισμού, καθώς, εκείνη την εποχή, ήταν σύνηθες στην ευρωπαϊκή τέχνη να απεικονίζουν Εβραίους άνδρες να τρώνε παιδιά.

Ωστόσο, ίσως ο Γκόγια δεν αφήσει σημειώσεις ή περιγραφές του έργου -όπως έκανε με άλλα έργα-, πιθανότατα επειδή δε σκόπευε να το δείξει δημόσια ποτέ.

Όταν δε αποκαλύφτηκε το έργο για πρώτη φορά στο κοινό, πολλοί θεατές δεν το είδαν θετικά.

Η ανακάλυψη του έργου

Το Quinta del Sordo, περ. 1900 - πηγή

Ο Γκόγια πέθανε το 1828. Το σπίτι του άλλαξε χέρια πολλές φορές μέχρι που, το 1873, αγοράστηκε από έναν Γάλλο τραπεζίτη βαρόνο, τον Frédéric Émile d'Erlanger. Βλέποντας κάτι πολύτιμο στις 14 τοιχογραφίες που κοσμούσαν τους τοίχους, αποφάσισε να τις συντηρήσει.

Ο D'Erlanger κάλεσε τον Salvador Martínez Cubells, τον επικεφαλής αναστηλωτή τέχνης στο Μουσείο ντελ Πράδο, ώστε να αφαιρέσει τις τοιχογραφίες και να τις μεταφέρει σε καμβά -μια επίπονη διαδικασία που αναμφισβήτητα κατέστρεψε τα αυθεντικά έργα, οι οποίες εμφανίστηκαν στην Παγκόσμια Έκθεση του 1878 στο Παρίσι.

Οι πρώτοι που είδαν το εν λόγω έργο ήταν ιδιαίτερα επικριτικοί, με έναν κριτικό να το αποκαλεί "αηδιαστικό χωρίς πολλή τέχνη" -σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ίδιου του Μουσείου.

Ένας άλλος κριτικός, ο Βρετανός λάτρης της τέχνης PG Hamerton, μίλησε έντονα ενάντια στους πίνακες στην έκθεση του Παρισιού, χαρακτηρίζοντας τον Γκόγια ως "ύαινα" και αποκαλώντας τη φαντασία του "μια φριχτή κόλαση… μια αποκρουστική περιοχή… άμορφη σαν χάος".

Σήμερα, το Πράδο εκθέτει την τοιχογραφία, καθώς και εκατοντάδες άλλα έργα του Γκόγια, για να την ερμηνεύσουν οι επισκέπτες μόνοι τους. Και παρά τις αρχικά έντονες αντιδράσεις, "ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του" έχει αντέξει ως ένα αριστούργημα που αποκαλύπτει στοιχειωμένες ιδέες για τη σκοτεινή εσωτερική ζωή του δημιουργού του.

Ποιος ήταν ο Φρανσίσκο Γκόγια;

Πορτρέτο του Γκόγια από τον Vicente Lopez (1826) - πηγή

Για να καταλάβει κανείς γιατί κάποιος καλλιτέχνης θα δημιουργούσε ένα τόσο ανατριχιαστικό έργο όπως ο Κρόνος που καταβροχθίζει τον γιο του, πρέπει να δει τη ζωή του. Και η ζωή του Γκόγια είχε σίγουρα ακραία σκαμπανεβάσματα.

Γεννημένος το 1746 στην Ισπανία, στα νιάτα του, σπούδασε κοντά σε διάσημους Ισπανούς ζωγράφους και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο αξιόλογους καλλιτέχνες της εποχής του. Μέχρι το 1786, έγινε ζωγράφος της βασιλικής αυλής, δημιουργώντας έργα σε ρομαντικό και ροκοκό στυλ που απεικονίζουν την ζωή στην Αυλή.

Ενώ τα πρώιμα έργα του ήταν ανάλαφρα και ανέμελα, οι πίνακές του έγιναν πιο σκοτεινοί μετά από μια ασθένεια που τον άφησε σχεδόν κωφό το 1793.

Όταν το 1807 οι Γάλλοι εισέβαλαν στην Ισπανία, το έργο του έγινε ακόμα πιο σκοτεινό, πιθανότατα λόγω τραύματος από τη σύγκρουση. Πιθανότατα, η βία ενέπνευσε τη ζοφερή σειρά των 82 χαρακτικών με τίτλο Οι Συμφορές του Πολέμου ή Οι Καταστροφές του Πολέμου (Los Desastres de la Guerra, στα ισπανικά). Επίσης, άρχισε να εξερευνά θέματα όπως τα ψυχιατρικά άσυλα, οι μάγισσες και η θρησκευτική διαφθορά στους πίνακές του.

Στις αρχές του 1800, άρχισε να υποφέρει από παραισθήσεις και παράνοια. Γύρω στο 1819, όταν αγόρασε την Έπαυλη του Κουφού κοντά στη Μαδρίτη, η ψυχική του υγεία είχε κλονιστεί απόλυτα.

Οι θέσεις των Μαύρων Πινάκων στην Έπαυλη του Κουφού (La Quinta del Sordo). Το έργο Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του βρισκόταν απέναντι από τον πίνακα Ιουδήθ και Ολοφέρνης, δίπλα από την κεντρική είσοδο της έπαυλης - πηγή

Μεταξύ 1819 και '23, σε κατάσταση βαθιάς κατάθλιψης και ίσως ακόμη και τρέλας, ο Γκόγια δημιούργησε μια σειρά γνωστή ως "Μαύροι Πίνακες", 14 τοιχογραφίες απευθείας στους γύψινους τοίχους του σπιτιού του. Αργότερα, παράτησε το σπίτι και πέρασε τα τελευταία του χρόνια στο Μπορντό της Γαλλίας. Πέθανε το 1828 χωρίς να γράψει -ή ίσως και να μιλήσει- για τους Μαύρους Πίνακες.

Μερικές φορές, αυτές οι τοιχογραφίες, μεταξύ των οποίων και ο Κρόνο που καταβροχθίζει τον γιο του, αναφέρονται ως η πιο ανησυχητική σειρά που έχει ζωγραφιστεί ποτέ.

"Μερικοί δύσκολα μπορούν να τα κοιτάξουν", έχει πει η Teresa Vega, ιστορικός τέχνης στο Μουσείο του Πράδο. "Είχα πολλούς πελάτες που δεν τους άρεσαν καθόλου. Πάντα όμως εκπλήσσονται όταν τους βλέπουν. Δε νομίζω να έχω δει επισκέπτη του οποίου η έκφραση δεν έχει αλλάξει. Ακόμη και ένας έφηβος που χασμουριέται θα ξυπνήσει όταν τους δει".

Η δύναμη του Κρόνου, αλλά και των υπόλοιπων Μαύρων Πινάκων του Γκόγια, δεν έγκειται μόνο στο σκοτεινό θέμα του έργου, αλλά και στην έντονη αντίθεση μεταξύ της τέχνης που δημιουργεί ένας άνθρωπος στα νιάτα του και στα γηρατειά του.

Για ορισμένους, οι Μαύροι Πίνακες απεικονίζουν ένα κακό τόσο ανησυχητικό που είναι δύσκολο να πιστέψουν ότι δημιουργήθηκε από την εμπειρία ενός ανθρώπου με πραγματικούς ανθρώπινους τρόμους. Ωστόσο, τα λόγια του ίδιου του Γκόγια δίνουν ίσως την καλύτερη εικόνα για το πνεύμα του. Όπως έγραψε στην περιγραφή της σειράς χαρακτικών Καπρίτσια (Capricho):

"Όταν εγκαταλείπεται από τη λογική, η φαντασία παράγει απίθανα τέρατα".

από: ati

Το λάθος σε μια έρευνα που γέννησε την φράση "ιεραποστολική στάση"

2024-05-09T12:00:00.001+03:00

Πίνακας του Εντουάρ-Ανρί Αβρίλ - πηγή

Το πιθανότερο είναι να μην εμπλέκονται οι ιεραπόστολοι αλλά ο Αμερικανός βιολόγος, καθηγητής εντομολογίας και ζωολογίας, και σεξολόγος Άλφρεντ Κίνσεϊ...

Στο εγχειρίδιο του 1972 για το σεξ "The Joy of Sex", ο συγγραφέας Alex Comfort περιέγραψε το "γαμήλιο" σεξ, στο οποίο ένας άνδρας βρίσκεται πάνω από μια γυναίκα σε ύπτια θέση, ως "την παλιά καλή ιεραποστολική στάση του Αδάμ και της Εύας".

Στην πραγματικότητα όμως, οι ιεραπόστολοι συμμετείχαν στην ονοματοδοσία της εν λόγω στάσης στο σεξ κατά λάθος.

"The Way Squares Peg Round Holes"

Αρχαίο βαβυλωνιακό σκάλισμα που εκτίθεται στο Μουσείο της Αρχαίας Ανατολής της Κωνσταντινούπολης

Οι σύγχρονοι αναγνώστες μπορούν να ρίξουν μια ματιά σε ορισμένα σύνολα δεδομένων από το βιβλίο του Άλφρεντ Κίνσεϊ "Sexual Behavior in the Human Male" (1948), ή τη συνέχεια "Sexual Behavior in the Human Female" (1953) και να εντοπίσουν ελαττώματα στην έρευνα -π.χ. σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν λευκοί. Για μια αμερικανική κοινωνία όμως που "πεινούσε" για ειλικρινείς συζητήσεις σχετικά με το σεξ, οι εκθέσεις του Κίνσεϊ ήταν εύκολο να ληφθούν υπόψη όταν εμφανίστηκαν στα ράφια και έγιναν μπεστ σέλερ.

Ακόμη και όταν οι ερευνητές έγιναν πιο προσεκτικοί με το έργο του Κίνσεϊ, ορισμένες λεπτομέρειες τους διέφυγαν. Ένα από αυτά ήταν η προέλευση της φράσης "ιεραποστολική στάση".

Στο "Sexual Behavior in the Human Male", για να δείξει ότι η ιεραποστολική στάση -ή "η αγγλοαμερικανική στάση"- δεν ήταν παγκόσμια, ο Κίνσεϊ αναφέρθηκε στο κείμενο του Πολωνού ανθρωπολόγου Μπρονίσουαφ Μαλινόφσκι το 1929 σχετικά με τις αυτόχθονες κοινότητες των νήσων Τρόμπριαντ (σήμερα γνωστά σαν Kiriwina) στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ο Μαλινόφσκι, έγραψε ο Κίνσεϊ, "σημειώνει ότι καρικατούρες της αγγλοαμερικανικής στάσης εκτελούνται γύρω από τις κοινοτικές φωτιές, προς μεγάλη διασκέδαση των ιθαγενών που αναφέρουν την στάση ως 'ιεραποστολική'". Το υπονοούμενο ήταν ότι οι αυτόχθονες έμαθαν αυτόν τον τρόπο σεξουαλικής συνεύρεσης από χριστιανούς ιεραπόστολους.

Μέχρι τη στιγμή που οι Αγγλόφωνοι αγκάλιασαν τον όρο "ιεραποστολική στάση" κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επανάστασης, ορισμένοι είχαν αρχίσει να την περιφρονούν. Το 1970, σε ένα άρθρο στον The Guardian την αποκάλεσε "η φτηνιάρικη παλιά ιεραποστολική στάση", ενώ, το 1973, σε ένα άρθρο στο The Montreal Star την περιέγραψε ως "the way squares peg round holes", έναν ιδιωματισμό που περιγράφει ένα ασυνήθιστο ατομικιστή που δεν μπορεί να ταιριάξει στην κοινωνία του.

Δεν ήταν όμως μόνο η φράση από τις αναφορές του Κίνσεϊ που τράβηξαν την προσοχή του κοινού. Η ιστορία της προέλευσής του επαναλήφθηκε (και συχνά διανθίστηκε) σε οτιδήποτε, από ακαδημαϊκά άρθρα μέχρι στήλες εφημερίδων με συμβουλές. Για παράδειγμα, το 1976, σε ένα άρθρο στην The Ottawa Citizen, ο σύμβουλος Δρ. Aaron Rutledge υποστήριξε ότι η ιεραποστολική στάση "διδάχτηκε στους κατοίκους των νησιών του Ειρηνικού και των αφρικανικών φυλών ως η μόνη θρησκευτικά εγκεκριμένη προσέγγιση στη σεξουαλικότητα μεταξύ των συζύγων".

Ακόμα όμως κι αν ο Δρ δεν τα είχε κάνει μαντάρα με την αναφορά του Κίνσεϊ, συνέχισε να διαδίδει λάθος παραπληροφόρηση, μιας και οι αναφορές του Κίνσεϊ δεν ήταν ακριβής εξαρχής.

"Πρόχειρες και πλαδαρές κινήσεις"

Άλφρεντ Κίνσεϊ

Γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο ανθρωπολόγος και ιεραπόστολος Robert J. Priest έκανε κάτι που προφανώς δεν είχαν μπει στον κόπο να κάνουν οι προηγούμενοι από αυτόν αμέτρητοι μελετητές. Διάβασε το βιβλίο του Μαλινόφσκι για να εντοπίσει την αρχική αναφορά στην ιεραποστολική στάση.

Περιέργως, δεν εμφανίζεται ούτε μία φορά αυτός ο όρος στο κείμενο. Αυτό που βρήκε ο Priest, το οποίο παρουσίασε σε μια εργασία το 2001 που δημοσιεύτηκε στο Current Anthropology, ήταν άλλα στοιχεία του ανέκδοτου του Κίνσεϊ.

Κάποια στιγμή, ο Μαλινόφσκι κατέγραψε τους ανθρώπους των νησιών Τρόμπριαντ οι οποόοι συγκεντρώνονταν κάτω από μια πανσέληνο (όχι γύρω από φωτιές, όπως είπε ο Κίνσεϊ) για να παίξουν παιχνίδια και να τραγουδήσουν τραγούδια που μερικές φορές περιλάμβαναν σεξουαλικά αστεία. Σε άλλο σημείο, ενώ σκιαγράφησε τις συνήθεις σεξουαλικές στάσεις των νησιωτών, ο Μαλινόφσκι ανέφερε ότι "περιφρονούν την ευρωπαϊκή στάση και την θεωρούν μη πρακτική και ακατάλληλη". Δεν αναφερόταν σε όλες τις στάσεις όπου μια γυναίκα είναι ξαπλωμένη ανάσκελα -πολλές από τις οποίες ήταν δημοφιλείς στην κοινότητα- αλλά συγκεκριμένα για εκείνη όπου ο άνδρας ρίχνει όλο το βάρος του πάνω της. Σύμφωνα με τα λόγια τους, όπως έγραψε ο Μαλινόφκσι, "την πιέζει πολύ προς τα κάτω, δεν μπορεί να ανταποκριθεί".

"Οι ιθαγενείς είναι βέβαιοι ότι οι λευκοί δεν ξέρουν πώς να έχουν αποτελεσματικά σεξουαλική επαφή", έγραψε. Όπως υπαινίχθηκε ο Κίνσεϊ, τους άρεσε να γελοιοποιούν αυτό που ο Μαλινόφσκι περιέγραψε ως "πρόχειρες και πλαδαρές κινήσεις" και "το μικρής διάρκειας και έλλειψη σθένους της ευρωπαϊκής στάσης".

Αν και φέρεται να έμαθαν αυτές τις στάσεις από "λευκούς εμπόρους, αποικιοκράτες ή αξιωματούχους", ο Μαλινόφσκι ανέφερε τους ιεραποστόλους σε μια μεταγενέστερη ενότητα σχετικά με τις δημόσιες εκδηλώσεις στοργής όπως "κρατώντας τα χέρια, γέρνοντας ο ένας πάνω στον άλλον και αγκαλιασμένοι". Κάποιος άντρας ονόματι Tokolibeba του είπε ότι αυτή η συμπεριφορά, την οποία είχαν υιοθετήσει μερικά ζευγάρια ντόπιων από ιεραπόστολους, ονομαζόταν "misinari si bubunela", δηλαδή "ιεραποστολική μόδα".

Εν ολίγοις, φαίνεται ότι ο Κίνσεϊ μπορεί να συνδύασε πολλές αληθινές ιστορίες σε μια σύντομη και αληθοφανή. Όπως το έθεσε ο Priest, "προφανώς, ο Κίνσεϊ εφηύρε έναν θρύλο ενώ πίστευε ότι ανέφερε ιστορικό γεγονός και επινόησε μια νέα έκφραση νομίζοντας ότι ανέφερε μια παλιά".

Το ότι η προέλευση της έκφρασης δεν αμφισβητήθηκε για τόσο καιρό είναι ένα σημάδι της επιρροής του Κίνσεϊ. Και επίσης ότι οι περισσότεροι δεν νοιάζονται πώς πήρε το όνομά της κάποια συγκεκριμένη στάση, αλλά η πράξη.

από: mental floss

Η αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία "Unfrosted"

2024-04-30T12:00:00.001+03:00

πηγή

Στις 3 Μαΐου θα προβληθεί η πρωτότυπη ταινία του Netflix "Unfrosted" που έγραψε και σκηνοθέτησε ο stand-up κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός Τζέρι Σάινφελντ, που ασχολείται με την προέλευση των προψημένων ταρτών Pop-Tarts που πρωτοκυκλοφόρησαν το 1964.

Πρόκειται για μια ιστορία αντιμαχόμενων εταιρειών δημητριακών, μιας πρόωρης ανακοίνωσης και ενός αγώνα για να γίνει η πρώτη επεξεργασμένη και έτοιμη να ψηθεί λιχουδιά που φτάνει στα τραπέζια μας.

Ένα νόστιμο πρόβλημα

Pop-Tarts φράουλα

Η μεταπολεμική Αμερική ήταν μια καλή στιγμή για να ασχοληθεί κανείς με τα δημητριακά. Με περισσότερες γυναίκες να εισέρχονται στο εργατικό δυναμικό και τους γονείς να εργάζονται περισσότερες ώρες, ήταν δύσκολο να ασχοληθεί κανείς με την προετοιμασία και την απόλαυση ενός χαλαρού πρωινού. Χρειαζόταν μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να ρίξεις κανείς λίγα δημητριακά και γάλα σε ένα μπολ.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο αδιαμφισβήτητος γίγαντας της βιομηχανίας ήταν η Kellogg's. Η εταιρεία πίσω από τα Corn Flakes, τα Frosted Flakes, τα Corn Pops, τα Rice Krispies κ.ά. επιτυχημένα δημητριακά κατείχε το 44% της αγοράς -περισσότερο από αυτό των δύο μεγαλύτερων αντιπάλων της, Post και General Mills μαζί. Τόσο η Kellogg's όσο και η Post είχαν βάση το Battle Creek στο Μίσιγκαν, και η κάθε μια έριχνε κλεφτές ματιές στο τι έκανε η άλλη.

Η Post (των Alpha-Bits, Grape-Nuts και All-Bran) ήθελε να εξασφαλίσει περισσότερο χρόνο για το πρωινό των καταναλωτών. Το 1963, τα στελέχη της εταιρείας πίστεψαν ότι είχαν βρει μια λύση που βασιζόταν σε μια μέθοδο συσκευασίας που ξεκίνησε από τον ειδικό σε σκυλοτροφές Clarence Gaines, ο οποίος είχε βρει έναν τρόπο να διατηρεί υγρή την τροφή για τα κατοικίδια σε αλουμινόχαρτο και όχι σε κονσέρβα.

Η Post, η οποία είχε εξαγοράσει την εταιρεία του Gaines, ανακάλυψε ότι ήταν εφικτό να προσφέρει μια λιχουδιά γεμάτη φρούτα, η οποία θα μπορούσε να ζεσταθεί και να σερβιριστεί -από τους ανθρώπους φυσικά. Το προϊόν θα μπορούσε να διατηρηθεί ελαφρώς υγρό για να μην στεγνώσει, με τα βακτήρια και την μούχλα να μένουν μακριά. Με όρους βιομηχανίας τροφίμων, ήταν "τροφές ενδιάμεσης υγρασίας", μια κατηγορία στην οποία θα έμπαιναν οι μπάρες γκρανόλα, οι ζύμες πίτας και οι στρατιωτικές μερίδες.

Η Post ονόμασε το προϊόν "Country Squares" και ήταν όλοι τόσο ενθουσιασμένου που, το 1963 -πολύ πριν ήταν έτοιμοι να διανείμουν το προϊόν σε εθνικό επίπεδο- το ανακοίνωσαν. Τα Country Squares προσφέρθηκαν σε μέλη ΜΜΕ και καταναλωτές σε επιλεγμένες δοκιμαστικές αγορές στο Σιάτλ, τη Μινεάπολη και άλλες πόλεις, με την Post να υπολογίζει ότι είχε αρκετό χρόνο για να τροποποιήσει το προϊόν μέχρι να ικανοποιηθούν.

Η εταιρεία τα χαρακτήρισε ως "μικρά ταρτάκια" που είναι "καυτά". Οι γεύσεις περιελάμβαναν σταφύλι, φράουλα, μύρτιλο και πορτοκαλί-ανανά, τα οποία πρόσφεραν "το ένα τέταρτο της ημερήσιας ελάχιστης ποσότητας έξι απαραίτητων βιταμινών για έναν ενήλικα".

Σε μια άκρως ανταγωνιστική αγορά δημητριακών, το να δείξει κανείς τι είχε καταφέρει ήταν εντελώς ανόητο. Όταν ο πρόεδρος της Kellogg's, William LaMothe, έμαθε για τα Country Squares και ζήτησε αμέσως από το προσωπικό του να δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό αντίστοιχο και να το διαθέσει στην αγορά το συντομότερο δυνατό. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το αντίστοιχο του αγώνα για την κάτκτηση του διαστήματος, με δύο γίγαντες των τροφίμων να προσπαθούν να είναι οι πρώτοι που θα υπερβούν αυτό που προηγουμένως θεωρούνταν δυνατό.

Μια ιστορία, δύο Post

Στην Kellogg's, αν και ήταν ειδικοί στα κρύα δημητριακά, είχαν λίγους πόρους για να πειραματιστούν με τα ψημένα και επεξεργασμένα αρτοσκευάσματα. Για βοήθεια, στράφηκαν σε έναν άλλον Post, τον Bill Post, έναν βετεράνο της Πολεμικής Αεροπορίας του Στρατού και μακροχρόνιο ειδικό στην κατασκευή τροφίμων που διηύθυνε ένα εργοστάσιο για την Hekman Biscuit Company (η οποία αργότερα έγινε Keebler) στο Grand Rapids του Μίσιγκαν.

Ο Post λέει ότι έλαβε μια κλήση και στη συνέχεια μια επίσκεψη από τα στελέχη της Kellogg's που ήθελαν να φτιάξουν ένα είδος αρτοσκευάσματος, αλλά δεν ήταν πολύ σίγουροι πώς. Το μόνο που είχαν, θυμάται, ήταν λίγη ζύμη και γέμιση για να του δείξουν.

"Το 1964 απάντησα στο τηλέφωνο και οι τις Kellogg's ρώτησαν αν μπορούσαν να έρθουν να δουν λίγο από τον εξοπλισμό μας", είπε. "Είπα, 'Ναι'. Ήρθαν και είδαν το εργοστάσιό μας… Είπαν ότι ήθελαν κάτι για την τοστιέρα, αλλά δεν ήξεραν πώς να το κάνουν".

Ο Post ξεκίνησε να δει την επιμελητεία της μαζικής παραγωγής του προϊόντος. Για να φτιάξει τα αρτοσκευάσματα χρειαζόταν δύο μεγάλα φύλλα ζύμης όπου μέσα τους θα έβαζε ένα στρώμα γέμισης φρούτων. Για να φτιαχτούν σε μεγάλες ποσότητες έπρεπε να κατασκευαστεί μια πιεστική μηχανή 60 τόνων.

"Υπήρχαν πολλοί αρνητές", είπε ο Post. "Μας έλεγαν ότι δεν είναι και τόσο καλή ιδέα".

Επίσης, έπρεπε να οριστικοποιήσει την συνταγή. Σε διάστημα αρκετών μηνών, πήγαινε δείγματα στα παιδιά του, τα οποία του έλεγαν την άποψή τους για την γεύση και την υφή. Τελικά, η Kellogg's κατέληξε σε τέσσερις ποικιλίες: βατόμουρο, φράουλα, καστανή ζάχαρη-κανέλα και σταφίδα-μήλο.

Καθώς η Post Cereal συνέχισε να ασχολείται με τα Country Squares, η Kellogg’s και ο Post προχώρησαν γρήγορα με το δικό τους προϊόν. Τα ονόμασαν "Fruit Scones" και, σε μόλις έξι μήνες, ήταν έτοιμοι για την κυκλοφορία τους στο Κλίβελαντ.

Η συνέχεια

Η Kellogg's είχε ακόμα προβλήματα να λύσει. Το πρωτότυπο Fruit Scones είχε στρογγυλές, όχι τετράγωνες, γωνίες -χωρίς καμπύλες, εξοικονομούσε χρήματα. Όπως και η Post Cereal, έτσι και η Kellogg's υπέθεσε ότι κοινό τους θα ήταν οι πολυάσχολοι ενήλικες. Κατά τη δοκιμή του προϊόντος όμως, συνειδητοποίησαν ότι το σκεύασμα ήταν πιο ελκυστικό στα παιδιά -στην πραγματικότητα, οι ενήλικες το αντιπαθούσαν. Το μάρκετινγκ προσαρμόστηκε και η Kellogg’s έδωσε στο σκεύασμά της νέο όνομα. Το ονόμασε "Pop-Tarts", βγαλμένο από το κίνημα της ποπ αρτ της δεκαετίας του '60 και επειδή τα γλυκά πεταγόντουσαν από τοστιέρα.

Το 1965, η Kellogg's εισήγαγε τα Pop-Tarts σε εθνικό επίπεδο, νικώντας την Post Cereal και προκαλώντας έναν υπάλληλό της να θυμώσει που δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί τα Country Squares. Οι παραγγελίες της Kellogg's αυξήθηκαν από 10.000 σε 45.000, αναγκάζοντας την εταιρεία να βγάλει διαφημίσεις με τις οποίες ζητούσε συγγνώμη για το μειωμένο απόθεμα.

Ωστόσο, ο Post δεν είχε τελειώσει με την καινοτομία. Το 1967, ανέπτυξε ένα γλάσο για τα Pop-Tarts που θα παρέμενε στερεό μετά τη θέρμανση σε μια μηχανή γλάσου που προοριζόταν για μπισκότα. Το 1968, τα Pop-Tarts απέκτησαν το γλάσο. Το 1974, είχαν τη δική τους διαφημιστική μασκότ, τον Milton the Toaster. Σύντομα, τα αρτοσκευάσματα έγιναν μια αγορά 45 εκατομμυρίων δολαρίων, με την Kellogg's να ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της.

Ο Post συνέχισε να εργάζεται για την Kellogg's ως σύμβουλος και, περιστασιακά, απαντούσε σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Όταν πέθανε τον Φεβρουάριο του 2024 σε ηλικία 96 ετών, τιμήθηκε ως ένας από τους καινοτόμους πίσω από το αρτοσκεύασμα. Ο ίδιος ο Post είχε πει ότι είχε πολλούς που τον βοηθήσαν.

Το Pop-Tart έχει ξεπεράσει το πρωινό. Αποτελούν βασικό συστατικό του στρατιωτικού σιτηρέσιου και έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη και σε παροχές ανθρωπιστικής βοήθειας σε χώρες που έχουν υποστεί πόλεμο. Όταν το 2009 Σομαλοί πειρατές κατέλαβαν το φορτηγό πλοίο Maersk Alabama, οι υπάλληλοι διαπραγματεύτηκαν μαζί τους χρησιμοποιώντας Pop-Tarts σοκολάτας.

Το Pop-Tart άντεξε, αν και είχε προβλήματα, Το 1993, αναφέρθηκε ότι σκευάσματα που έμεναν πολύ ώρα στην τοστιέρα μπορούσαν να πιάσουν φωτιά, πιθανότατα λόγω υπερθερμασμένου σιροπιού καλαμποκιού.

Η ιστορία ξεκίνησε από τον χιουμορίστα αρθρογράφο Dave Barry που πραγματοποίησε το δικό του πείραμα μετά από διαβούλευση με αξιωματούχους της πυροσβεστικής στο Ντόβερ του Οχάιο. Προσομοίασαν έναν κίνδυνο πυρκαγιάς από Pop-Tart για να διερευνήσουν μια φωτιά στην κουζίνα που φέρεται να προκλήθηκε από μια εμπρηστική τάρτα. Τόσο οι επιθεωρητές πυρκαγιάς όσο και ο αρθρογράφος κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Το να μείνει βίαια ένα Pop-Tart σε μια τοστιέρα για περισσότερο από πέντε λεπτά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφή.

από: mental floss

Τι είναι ο "Ανάδρομος Ερμής" και γιατί τον κατηγορούμε;

2024-04-29T12:00:00.000+03:00

Όταν ο Ερμής είναι ανάδρομος φαίνεται να κινείται "προς τα πίσω" στον ουρανό. Γιατί αυτό το απλό αστρονομικό γεγονός προκαλεί τρόμο και συναγερμό;

Κολλήματα υπολογιστών, χαμένες πτήσεις, εντάσεις στο χώρο εργασίας και άλλα πολλά. Αν κάποιος αποδίδει τέτοια γεγονότα στην αστρολογία θα έλεγε ότι θα έπρεπε να περιμένουμε όλο αυτό το χάος όταν ο Ερμής είναι ανάδρομος.

Για την ακρίβεια, το 2024 ξεκίνησε με τον Ερμή σε αυτή την κατάσταση: η τελευταία ανάδρομη του 2023 τελείωσε τη Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2024 και δεν είναι η μόνη φορά που πρέπει να το περιμένουμε για φέτος.

Οι υπόλοιπες ανάδρομες ημερομηνίες του Ερμή για το 2024

Όμως, σύμφωνα με έναν αστρονόμο, αυτό το κοινό ουράνιο φαινόμενο δεν είναι λόγος να μένει κάποιος κλεισμένος στο σπίτι για εβδομάδες κάθε φορά. "Δεν γνωρίζουμε κανέναν φυσικό μηχανισμό που θα προκαλούσε πράγματα όπως διακοπές ρεύματος ή άλλα προβλήματα στους ανθρώπους", δηλώνει ο αστρονόμος στο Adler Planetarium του Σικάγο, Δρ Mark Hammergren. Οπότε, αν ο Ερμής δε δημιουργεί προβλήματα όταν φαίνεται να αλλάζει κατεύθυνση στον ουρανό, γιατί τόσοι πολλοί είναι πεπεισμένοι ότι το κάνει;

Η ιστορία του "Ανάδρομου Ερμή"

Ήδη από τα μέσα του 18ου αιώνα, ο ανάδρομος Ερμής -όπως αποκαλείται τεχνικά- γράφτηκε στους κύκλους της αστρολογίας. Το γεγονός σημειώθηκε στα βρετανικά γεωργικά αλμανάκ της εποχής, τα οποία διάβαζαν οι αγρότες για να συγχρονίσουν τα χρονοδιαγράμματα φύτευσης με τα μοτίβα των αστεριών.

Κατά τη διάρκεια της μανίας του πνευματισμού της βικτωριανής εποχής, το ενδιαφέρον για την αστρολογία αυξήθηκε, με πολλούς να πιστεύουν ότι τα αστέρια επηρεάζουν τη Γη με διάφορους (συχνά άβολους) τρόπους. Εκδόσεις του τέλους του 19ου αιώνα όπως το The Astrologer’s Magazine και το The Science of the Stars συνέδεσαν τον ανάδρομο Ερμή με έντονες βροχοπτώσεις. Επίσης, εκείνη την περίοδο, εμφανίστηκαν σε μερικά άρθρα χαρακτηρισμοί του γεγονότος ως "κακός οιωνός". Τότε όμως, η συσχέτισή του με την απόλυτη καταστροφή δεν ήταν τόσο διαδεδομένη όσο σήμερα.

Αν και πνευματιστικά χόμπι όπως οι συνεδρίες (séance) σταδιακά έσβησαν, η αστρολογία έγινε ακόμη πιο δημοφιλής. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, τα ωροσκόπια ήταν βασικά στις εφημερίδες και ο ανάδρομος Ερμής ήταν κάτι που εμφανιζόταν συνεχώς. Επειδή ο ρωμαϊκός θεός Ερμής (Mercury) λεγόταν ότι κυβερνούσε τα ταξίδια, το εμπόριο, τον οικονομικό πλούτο και την επικοινωνία, στους αστρολογικούς κύκλους, συνδέθηκε και ο πλανήτης με αυτά τα θέματα.

Πλέον όμως, η δύναμη που αποδίδεται στο συμβάν έχει γίνει τόσο υπερβολική που κατηγορείται για τα πάντα, από πεπτικά προβλήματα μέχρι χαλασμένες συσκευές.

Τι είναι ο ανάδρομος Ερμής;

Ο πλανήτης Ερμή καθώς περνάει μπροστά από τον ήλιο

Αν και το άγχος γύρω από τον ανάδρομο Ερμή είναι ισχυρότερο από ποτέ, δεν υπάρχουν ακόμη αποδείξεις ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ανησυχούμε. Ακόμη και οι πιο αδύναμες εξηγήσεις, όπως η ιδέα ότι η βαρυτική έλξη από τον Ερμή επηρεάζει το νερό στο σώμα μας με τον ίδιο τρόπο που το φεγγάρι ελέγχει τις παλίρροιες, διαλύονται εύκολα από την επιστήμη. "Ένα αυτοκίνητο 20 πόδια μακριά από εσάς θα ασκήσει ισχυρότερη έλξη βαρύτητας από ό,τι ο πλανήτης Ερμής", είπε ο Δρ Hammergren.

Για να κατανοήσουμε το πόσο λίγο επηρεάζει τη ζωή στη Γη ο ανάδρομος Ερμής, πρέπει να μάθουμε τη φυσική διαδικασία πίσω από το φαινόμενο.

Όταν ο πλησιέστερος πλανήτης στον ήλιο είναι ανάδρομος, φαίνεται να κινείται "προς τα πίσω" (από ανατολικά προς δυτικά, αντί για δυτικά προς ανατολικά) κατά μήκος του ουρανού. Στην πραγματικότητα, αυτή η φαινομενική αντιστροφή στην τροχιά του Ερμή είναι απλώς μια ψευδαίσθηση για εμάς τους ανθρώπους που τον βλέπουν από τη Γη. Φανταστείτε τον Ερμή και τη Γη να κάνουν κύκλους γύρω από τον ήλιο σαν αυτοκίνητα σε μια πίστα. Ένα έτος στον Ερμή είναι μικρότερο από ένα έτος στη Γη (88 γήινες ημέρες), πράγμα που σημαίνει ότι ο Ερμής χρειάζεται 4 χρόνια (γήινου χρόνου) για να ολοκληρώσει μια πλήρης περιστροφή γύρω από τον ήλιο.

Όταν οι πλανήτες βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο στην ίδια πλευρά του ήλιου, ο Ερμής φαίνεται στη Γη σαν να κινείται ανατολικά. Όταν όμως ο Ερμής προσπερνά τη Γη και συνεχίζει την τροχιά του, αυτή φαίνεται να αλλάζει πορεία. Σύμφωνα με τον Δρ Hammergren, είναι απλώς ένα παιχνίδι της προοπτικής. "Το ίδιο συμβαίνει όταν προσπερνάμε ένα άλλο αυτοκίνητο σε έναν αυτοκινητόδρομο πηγαίνοντας λίγο πιο γρήγορα. Το άλλο αυτοκίνητο δεν κινείται προς τα πίσω, απλά φαίνεται να πηγαίνει προς τα πίσω σε σχέση με τη δική μας κίνηση".

Η τροχιά της Γης δεν είναι πανομοιότυπη με αυτή οποιουδήποτε άλλου πλανήτη στο ηλιακό σύστημα, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι πλανήτες φαίνεται να κινούνται προς τα πίσω σε διάφορα χρονικά σημεία. Πλανήτες μακρύτερα από τον ήλιο από τη Γη έχουν ακόμη πιο αισθητά ανάδρομα μοτίβα επειδή είναι ορατοί τη νύχτα.

Εξαιτίας όμως της αστρολογίας, είναι η ανάδρομη κίνηση του Ερμή που προκαλεί τρόμο κάθε λίγους μήνες. Και γι' αυτό, ο Δρ. Hammergren κατηγορεί τη δεισιδαιμονία και προτρέπει τον κόσμο να θυμηθούν την προηγούμενη χρονιά και να δουν αν ήταν ιδιαίτερα καταστροφικές οι περίοδοι της ζωής τους όταν ο Ερμής ήταν ξανά ανάδρομος. Πιθανότατα θα διαπιστώσουν ότι τα παρερμηνευμένα μηνύματα και τα τεχνικά προβλήματα είναι αρκετά κοινά καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.

Όπως είπε όμως ο Δρ Hammergren, όταν τα πράγματα πάνε στραβά και ο Ερμής δεν είναι ανάδρομος, "τότε είναι Δευτέρα".

από: mental floss

Ο -αστικός- μύθος της Six-Word Story του Χέμινγουεϊ

2024-04-25T12:00:00.000+03:00

Ένα διαπεραστικό σκοτεινό κομμάτι γραφής, η six-word story (ιστορία έξι λέξεων) του Έρνεστ Χέμινγουεϊ είναι πιο σύντομη και από τίτλο πολλών ιστοριών:

For sale, Baby shoes, Never worn. (Προς πώληση, Παπούτσια μωρού, Ποτέ φορεμένα.)

Η ακραία λιτότητα σε αυτή την ελλειπτική ιστορία την έχει κάνει αγαπημένο παράδειγμα δασκάλων γραφής τις τελευταίες δεκαετίες, μια επίδειξη της δύναμης της λογοτεχνικής συμπίεσης.

Υποτίθεται ότι η ιστορία γράφτηκε κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1920 (στο The Algonquin ή στο Luchow, ανάλογα με το ποιον ρωτάτε) και, όπως λέγεται, προήλθε από ένα στοίχημα δέκα δολαρίων που έβαλε ο Χέμινγουεϊ σε ένα γεύμα με κάποιους άλλους συγγραφείς ότι μπορούσε να γράψει ένα μυθιστόρημα με έξι λέξεις. Εκείνος, έγραψε την διάσημη ιστορία σε μια χαρτοπετσέτα, την οποία και έδωσε στους υπόλοιπους στο τραπέζι και μάζεψε τα κέρδη του. Αυτό λέει η παράδοση. Η αλήθεια όμως είναι ίσως λιγότερο διαφορετική.

Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι οι ιστορίες των έξι λέξεων εμφανίστηκαν πολύ πριν καν αρχίσει να γράφει ο Χέμινγουεϊ, τουλάχιστον ήδη από το 1906, όταν εκείνος ήταν μόλις 7 ετών, στο τμήμα αγγελιών μιας εφημερίδας με τίτλο "Terse Tales of the Town", το οποίο δημοσίευσε ένα στοιχείο που έγραφε, "For sale, baby carriage, never been used. Apply at this office." (Πωλείται καροτσάκι μωρού, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Κάντε αίτηση σε αυτό το γραφείο). Το 1910, εμφανίστηκε μια άλλη, πολύ παρόμοια, εκδοχή. Έπειτα, σε ένα δοκίμιο του 1917 του William R. Kane εμφανίστηκε μια άλλη, που προτάθηκε ως τίτλος για μια ιστορία για "μια γυναίκα που έχασε το μωρό της", όπου ο συγγραφέας σκέφτηκε το "Little Shoes, Never Worn." (Μικρά παπούτσια. Δεν φορέθηκαν ποτέ.). Το 1920, η υποτιθέμενη αράδα του Χέμινγουεϊ εμφανίζεται σε μια "στήλη εφημερίδας του 1921 από τον Roy K. Moulton, ο οποίος 'τύπωσε ένα σύντομο σημείωμα που απέδωσε σε κάποιον που ονομαζόταν Jerry'":

Υπήρχε μια διαφήμιση στο Brooklyn "Home Talk" που έγραφε, "Baby carriage for sale, never used." (Πωλείται καροτσάκι μωρού, δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ).

Υπάρχουν και άλλα πολλά παραδείγματα της αράδας, συμπεριλαμβανομένου ενός κόμικ του 1927 που περιγράφει μια εκδοχή επτά λέξεων -"For Sale, A Baby Carriage; Never Used!" (Πωλείται, ένα καροτσάκι μωρού. Δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ!)-, ως "η καλύτερη σύντομη ιστορία του κόσμο".

Είναι πιθανό ο Χέμινγουεϊ, συνειδητά ή όχι, να έκλεψε την ιστορία από τις αγγελίες ή κάπου αλλού. Στην τελική, ήταν δημοσιογράφος και πιθανότατα, κάποια στιγμή, κάπου βρήκε κάποια εκδοχή της. Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι έγραψε ή μίλησε για την six-word story ή ότι όντως συνέβη το στοίχημα στο γεύμα στο The Algonquin. Αντίθετα, φαίνεται ότι, το 1974, ο λογοτεχνικός πράκτορας Peter Miller έφτιαξε ολόκληρη την ιστορία και, το 1991, τη δημοσίευσε στο βιβλίο του "Get Published! Get Produced!: A Literary Agent’s Tips on How to Sell Your Writing" (Δημοσιευτείτε! Μπείτε στην παραγωγή!: Συμβουλές ενός λογοτεχνικού πράκτορα για το πώς να πουλήσετε τα γραφόμενά σας).

Ο μύθος του στοιχήματος και της ιστορίας των έξι λέξεων μεγάλωσε. Ο Arthur C. Clarke την επανέλαβε το 1998 σε ένα δοκίμιο στο "Reader’s Digest", και ο Miller την ανέφερε ξανά σε ένα βιβλίο το 2006. Εν τω μεταξύ, προέκυψαν υποψίες και η τελική απομυθοποίηση συνέβη το 2012 σε ένα επιστημονικό άρθρο στο The Journal of Popular Culture από τον Frederick A. Wright, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κανένα στοιχείο δε συνδέει την six-word story με τον Χέμινγουεϊ.

από: open culture

Ιερό Yasukuni, εκεί όπου τιμούνται Ιάπωνες εγκληματίες πολέμου

2024-04-24T12:30:00.002+03:00

Το αυτοκρατορικό ιερό Yasukuni, στο διαμέρισμα Chiyoda στην καρδιά του Τόκιο στην Ιαπωνία, είναι ένα μέρος όπου τιμούνται όσοι πέθαναν για την Ιαπωνία -2,4 εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ακόμη και ζώα- οι οποίοι (άνθρωποι και ζώα) έχασαν τη ζωή τους σε πολυάριθμες συγκρούσεις που αφορούσαν την Ιαπωνία που εκτείνονται σχεδόν εκατό χρόνια, ξεκινώντας από τον Πόλεμο Μπόσιν ("Πόλεμος του έτους του Επίγειου Δράκου Γιάνγκ", ή αλλιώς Ιαπωνική Επανάσταση, έναν εμφύλιο που έγινε κατά τα έτη 1868-69 μεταξύ των δυνάμεων του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα και δυνάμεων πιστών στον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας που ήθελαν να επαναφέρουν την εξουσία της αυτοκρατορικής αυλή) μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου του Α' Πολέμου της Ινδοκίνας (1946-54).

Οι περισσότεροι είναι στρατιωτικοί, αλλά υπάρχουν και πολίτες που πέθαναν ενώ συμμετείχαν σε διάφορες πολεμικές δραστηριότητες -όπως νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού και εθελοντές αεροπορικών επιδρομών, εργάτες εργοστασίων, όσοι πέθαναν σε σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας και όσοι σκοτώθηκαν σε πλοία του Εμπορικού Ναυτικού. Επιπλέον, το ιερό τιμά χιλιάδες Ταϊβανέζους και Κορεάτες που υπηρέτησαν την Ιαπωνία και σκοτώθηκαν στη μάχη. Στη σιντοϊστική θρησκεία, όποιος πέθανε πολεμώντας για τον αυτοκράτορα είναι "eirei", δηλαδή "πνεύμα ήρωα", οι ψυχές των οποίων πιστεύεται ότι έχουν μετατραπεί σε "κάμι", δηλαδή πνεύματα, φαινόμενα ή "ιερές δυνάμεις" που λατρεύονται στη θρησκεία του Σιντοϊσμού. Πρόκειται λοιπόν για ένα πολύ ιερό μέρος για ανάμνηση, προβληματισμό και προσευχή.

Είναι όμως και ένα πολύ ευαίσθητο και αμφιλεγόμενο μέρος.

πηγή

Μεταξύ των 2,4 εκατομμυρίων που φυλάσσονται και τιμούνται εδώ, υπάρχουν και περισσότεροι από 1.000 εγκληματίες πολέμου που δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν από τα συμμαχικά πολεμικά δικαστήρια ή πέθαναν στη φυλακή μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτοί οι άνθρωποι διέπραξαν μερικά από τα πιο φρικτά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία: δολοφονίες, ακρωτηριασμούς και λιμοκτονίες αιχμαλώτων πολέμου, αναγκάζοντας τους να εργαστούν υπό απάνθρωπες συνθήκες, λεηλατώντας δημόσια και ιδιωτική περιουσία και καταστρέφοντας πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά πέρα από κάθε δικαιολογία στρατιωτικής ανάγκης. Αυτοί οι άνθρωποι διέπραξαν μαζικές δολοφονίες αμάχων, βιασμούς, λεηλασίες και βασανιστήρια και άλλες βάρβαρες αγριότητες εναντίον αβοήθητων. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την "Σφαγή της Ναντσίνγκ", γνωστή και ως "Βιασμός της Νανκίνγκ" (μαζική δολοφονία, Γενοκτονία των Κινέζων και πολεμικοί βιασμοί που έλαβαν χώρα έξι εβδομάδες μετά την ιαπωνική άλωση της πρώην πρωτεύουσας της Δημοκρατίας της Κίνας, Ναντσίνγκ, στις 13 Δεκεμβρίου 1937, κατά τη διάρκεια του δεύτερου Σινοιαπωνικού πόλεμου), όπου Ιάπωνες στρατιώτες πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα μαζεύοντας γυναίκες και κορίτσια για να βιάσουν και μετά τα ακρωτηρίαζαν... Ή τα αρρωστημένα "παιχνίδια" που έπαιζαν οι στρατιώτες μεταξύ τους προσπαθώντας να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον για το ποιος θα μπορούσε να σκοτώσει περισσότερους με το σπαθί του; Στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Ιαπωνία, γιατροί διεξήγαγαν απάνθρωπους πειραματισμούς σε κρατούμενους, όπως σκόπιμη μόλυνση με ιούς. Αμέτρητες νεαρές Ασιάτισσες αναγκάστηκαν σε σεξουαλική δουλεία για να διασκεδάσουν τα στρατεύματα.

Μέχρι και σήμερα, η Κίνα και η Κορέα έχουν κατακριθεί στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν μια επίσημη συγγνώμη από την Ιαπωνία. Η απροθυμία της Ιαπωνίας να μετανιώσει και να συμφιλιωθεί με το παρελθόν έχει προκαλέσει μεγάλη ένταση μεταξύ των ασιατικών χωρών που ήταν θύματα της επιθετικότητας και των φρικαλεοτήτων της. Τα περισσότερα ιαπωνικά εγχειρίδια ιστορίας εξετάζουν επιφανειακά τα αμφιλεγόμενα μέρη, ενώ άλλα τα αρνούνται κατηγορηματικά. Γεγονότα όπως η Σφαγή της Ναντζίνγκ είναι απλές υποσημειώσεις και οι αναφορές για τις "γυναίκες παρηγοριάς" δεν υπάρχουν πουθενά στα εγχειρίδια ιστορίας στα σχολεία. Κάποιοι δε, πιστεύουν ότι η συγκεκριμένη Σφαγή δε συνέβη ποτέ.

Άγαλμα Χήρας Πολέμου με τα παιδιά της - πηγή

"Όλες οι φωτογραφίες που χρησιμοποιεί η Κίνα ως απόδειξη της σφαγής είναι κατασκευασμένες", λέει ένας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, ο οποίος μάλιστα έχει γράψει πολλά βιβλία ιστορίας. "Η κινεζική κυβέρνηση προσέλαβε ηθοποιούς να προσποιηθούν τα θύματα και κάλεσαν Ιάπωνες δημοσιογράφους να γράψουν γι' αυτά".

Αυτά τα συναισθήματα αντικατοπτρίζονται από πολλούς δεξιούς πολιτικούς. Ο πρώην υπουργός Παιδείας Ναριάκι Νακαγιάμα ισχυρίζεται ότι οι "γυναίκες παρηγοριάς" ήταν επαγγελματίες ιερόδουλες από οίκους ανοχής που διοικούνταν από ιδιωτικά πρακτορεία και καμία γυναίκα δεν οδηγήθηκε βίαια να υπηρετήσει το στρατό.

Το Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου του Τόκιο του 1946 εντόπισε τρεις κατηγορίες εγκληματιών πολέμου. Οι εγκληματίες της κατηγορίας Α ήταν εκείνοι που διέπραξαν ένα "έγκλημα κατά της ειρήνης", συμμετέχοντας σε μια συνωμοσία για την έναρξη και τη διεξαγωγή πολέμου. Αυτές οι κατηγορίες κατατέθηκαν εναντίον των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών της Ιαπωνίας που είχαν σχεδιάσει και διευθύνει τον πόλεμο, άνθρωποι με ανώτατη θέση στην ιαπωνική πολεμική μηχανή. Οι εγκληματίες της κατηγορίας Β ήταν εκείνοι που κατηγορούνταν για συμβατικά εγκλήματα πολέμου, όπως κακομεταχείριση αιχμαλώτων, δολοφονίες αμάχων σε κατεχόμενα εδάφη και αυθαίρετη καταστροφή πόλεων. Στην κατηγορία Γ ήταν εκείνοι οι εγκληματίες που κατηγορούνταν για "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας", άνθρωποι που διεξήγαγαν εκτεταμένες ή συστηματικές διώξεις και θηριωδίες εναντίον ομάδων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών, εξόντωσης, υποδούλωσης, απέλασης κ.λπ.

Ιάπωνες εγκληματίες πολέμου δικάζονται ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου για την Άπω Ανατολή, στο Τόκιο

Το 1952, μόλις τελείωσε η κατοχή της Ιαπωνίας από τους Συμμάχους, ορισμένες ομάδες άσκησαν πιέσεις για την αποκατάσταση των εγκληματιών πολέμου της Ιαπωνίας και έπεισαν επιτυχώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης να εκδώσει ένα υπόμνημα που δήλωνε ότι, οι εγκληματίες πολέμου έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως οι εγκληματίες που καταδικάστηκαν σε ιαπωνικό δικαστήριο. Αυτό αποκατέστησε τα πολιτικά δικαιώματά τους. Μια άλλη τροποποίηση των νόμων επέτρεψε στους επιζώντες συγγενείς εγκληματιών πολέμου να λαμβάνουν επιδόματα με τον ίδιο τρόπο που λάμβαναν οι βετεράνοι πολέμου. Όταν το 1958 αποφυλακίστηκαν οι τελευταίοι ζωντανοί εγκληματίες πολέμου, άρχισε να φαίνεται εφικτή η πιθανότητα να τιμηθούν οι εκτελεσθέντες εγκληματίες στο ιερό Yasukuni.

Από το 1959 έως το '67, συνολικά 984 εγκληματίες πολέμου των Κατηγοριών Β και Γ είχαν τοποθετήθηκαν στο ιερό. Οι αρχές δεν ζήτησαν την άδεια των μελών των οικογενειών που επέζησαν, ορισμένοι από τους οποίους αντιτάχθηκαν.

Το 1966, εστάλη στο ιερό η πρώτη παρτίδα με ονόματα εγκληματιών από την Κατηγορία Α. Όμως, ο αρχιερέας Tsukuba Fujimaro συνέχισε να καθυστερεί τη μνημόνευσή τους μέχρι τον θάνατό του το 1978. Ο διάδοχός του, Matsudaira Nagayoshi, σκέφτηκε διαφορετικά. Πίστευε ότι οι Δίκες του Τόκιο παρουσίαζαν μια πολύ διαφορετική εικόνα της Ιαπωνίας και την έδειχναν ως το μοναδικό κακό. Απορρίπτοντας την ετυμηγορία του δικαστηρίου, ο Matsudaira αποφάσισε να τιμήσει τους εγκληματίες πολέμου Κατηγορίας Α στο ιερό. Έχοντας όμως επίγνωση ότι ο κόσμος θα αντιδρούσε όταν το μάθαινε, πραγματοποίησε μια μυστική τελετή και κατοχύρωσε 14 εγκληματίες Κατηγορίας Α.

Αναμνηστικό άγαλμα αλόγου - πηγή

Όταν αυτό μαθεύτηκε τον επόμενο χρόνο, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο αρνήθηκε να μπει στο ιερό και, από τότε, κανένας Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας δεν έχει επισκεφθεί το Yasukuni. Μερικοί όμως Ιάπωνες πρωθυπουργοί συνέχισαν να το επισκέπτονται αποδίδοντας τιμή στους νεκρούς, εξοργίζοντας πολλά από τα πρώην συμμαχικά έθνη, ιδιαίτερα την Κίνα και τη Νότια Κορέα, που υπέστησαν τις χειρότερες από τις ιαπωνικές φρικαλεότητες. Ορισμένες διαδηλώσεις έγιναν βίαιες. Το 2001, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επίσκεψη του Ιάπωνα πρωθυπουργού Junichiro Koizumi, είκοσι Νοτιοκορεάτες άντρες έκοψαν τις άκρες των μικρών τους δακτύλων. Το 2011, ένας Κινέζος προσπάθησε να κάψει μια κολώνα σε μια πύλη του Yasukuni και συνελήφθη. Το 2015, ένας Νοτιοκορεάτης ανατίναξε μια τουαλέτα μέσα στο ιερό. Οποιοσδήποτε ξένος υπήκοος έχει επισκεφτεί το ιερό προκάλεσε την οργή του κοινού. Το 2014, ο Καναδός τραγουδιστής Τζάστιν Μπίμπερ δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες του από το ιερό προκαλώντας εκρήξεις οργής. Αργότερα τις κατέβασε και ζήτησε συγγνώμη.

"Δυστυχώς, είναι πραγματικότητα ότι η επίσκεψη στο ιερό Yasukuni έχει γίνει πολιτικό και διπλωματικό ζήτημα", δήλωσε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Άμπε, λίγο μετά την επίσκεψή του το 2013. "Κάποιοι επικρίνουν την επίσκεψη στο Yasukuni ως φόρο τιμής σε εγκληματίες πολέμου, αλλά ο σκοπός της επίσκεψής μου σήμερα, στην επέτειο της ανάληψης των καθηκόντων της κυβέρνησής μου, είναι να αναφέρω ενώπιον των ψυχών των νεκρών του πολέμου πώς λειτούργησε η κυβέρνησή μου εδώ και ένα χρόνο. Και να ανανεώσουμε τη δέσμευση ότι η Ιαπωνία δεν πρέπει να διεξάγει ξανά πόλεμο".

Αναμνηστικό άγαλμα πιλότου καμικάζι - πηγή

Το ιερό συνεχίζει να αποτελεί αγκάθι στη σχέση μεταξύ της Ιαπωνίας και των γειτονικών της χωρών.

"Η υψηλού επιπέδου υποστήριξη (από τους Ιάπωνες) στο ιερό Yasukuni συνεχίζει να επιβαρύνει τις σχέσεις της Ιαπωνίας", παρατηρεί ο Giuseppe A. Stavale, ο οποίος έγραψε ένα μεγάλο δοκίμιο για το θέμα. "Ανακριβείς ή ελλιπείς εκδοχές της ιστορίας σε σχολικά βιβλία της Ιαπωνίας που έχουν την τάση να απεικονίζουν την Ιαπωνία ως θύμα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και, μεταξύ άλλων, επισκέψεις υψηλόβαθμων εκλεγμένων αξιωματούχων της Ιάπωνας, συγκεκριμένα του πρωθυπουργού, στο ιερό Yasukuni είναι απόδειξη ότι η Ιαπωνία εξακολουθεί να μην έχει αλλάξει και επομένως εξακολουθεί να αποτελεί απειλή για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή".

Ιάπωνες Εγκληματίες Πολέμου Κατηγορίας Α.

Πάνω σειρά, από αριστερά προς τα δεξιά: Hideki Tojo (Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και Πρωθυπουργός κατά την περίοδο του πολέμου. Κρίθηκε ένοχος απρόκλητου πολέμου και διέταξε, εξουσιοδότησε και επέτρεψε απάνθρωπη μεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου). Kenji Doihara (Στρατηγός στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό. Έπαιξε βασικό ρόλο στην ιαπωνική κατοχή μεγάλων τμημάτων της Κίνας και στην αποσταθεροποίηση της χώρας). Iwane Matsui (Στρατηγός του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού. Διέταξε την κατάληψη της πόλης Ναντζίνγκ). Heitarō Kimura (Στρατηγός του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στην Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία και τέθηκε υπεύθυνος για την πρόληψη θηριωδιών εναντίον αιχμαλώτων πολέμου στη Βιρμανία).
Κάτω σειρά, από αριστερά προς τα δεξιά: Kōki Hirota (Διπλωμάτης και υπουργός Εξωτερικών, ο μόνος πολίτης που εκτελέστηκε για εγκλήματα πολέμου. Κατηγορήθηκε για επιθετικούς πολέμους και αδιαφορία ως προς το καθήκον για την πρόληψη παραβιάσεων των νόμων του πολέμου). Akira Mutō (Στρατηγός στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό. Εγκέφαλος πίσω από τον Β' Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο. Κατηγορήθηκε για την ηγεσία στρατευμάτων κατά τη διάρκεια των χειρότερων υπερβολών της σφαγής της Ναντζίνγκ). Seishirō Itagaki (Στρατηγός στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό. Βοήθησε στο σχεδιασμό του "Περιστατικού Mukden" του 1931, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τις αυξημένες στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Κίνα. Η ιαπωνική εισβολή στη Μαντζουρία ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, όταν ο στρατός Kwantung της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας εισέβαλε στη Μαντζουρία).

από: amusing planet