முகமூடி

காணாமல் போனவனின் தாய் (சிறுகதை)

2015-10-28T00:28:00.001+05:30

கிழக்கு வானம் இன்னமும் இருள் அப்பிக்கொண்டிருக்க, தொடர்ந்து இரண்டாம் நாள் கடந்தும் கொட்டிக் கொண்ருந்தது மழை.முற்றத்தில் இருந்த மாமரம் மழையில் நன்றாக முழுகி ; துவாரங்கள் விழுந்த குடையாய், மழைத்துளிகளை நிலத்தில் வீழ்த்திக் கொண்டிருந்தது.

மாமரம் நின்ற மேட்டைத் தவிர்த்து முழு வளவும்,கணுக்கால் அளவுக்கு வெள்ளநீரில் நிறைந்திருந்தது.தகரக் கடப்பைக் கட்டியிருந்த தும்புக்கயிறு காற்றின் தள்ளுகைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அறுந்து..வாசல் ஆ என்று திறந்திருந்தது.

“சோ ..... என்று கொட்டிய மழை கூரைத்தகரத்தில் மீது விழுந்து பெரும் சலசலப்பை எழுப்ப, போதாக்குறைக்கு ஜன்னல் சீலையை விலத்திக் கொண்டு வந்த கூதல் காற்றும் சேர்ந்து; கையை மடக்கித் தலைமாட்டுக்கு வச்சிட்டு,பழஞ்சாரனால் போர்த்திட்டுப் பீத்தல் பாயில் படுத்திருந்த தெய்வானை ஆச்சியை எழுப்பியது.

முன்னாடி போல ஆச்சிக்கு உடம்பில தெம்பில்ல,அது போக யாருக்காக வாழுறம் என்ற சலிப்பும் அவளது தேவைகளை குறுக்கியிருந்தன. உடம்புக்கு முடியாமல் இருந்தும், தொடர்ந்து படுத்திருக்கப்பிடிக்காமல் எழுந்தவள் ...வாசல் கதவைத் திறந்து விக்கிப் போய் நின்றாள்.என்றாலும் முட்டிட்டு நின்ற சிறுநீரை அடக்கமுடியாமல் சேலையை முழங்கால் மட்டும் தூக்கிட்டு பின் வேலியோரத்தில் பூவரசம் மரத்தடிக்கு அண்மையில் இருந்த மலசலகூடத்தை நோக்கி நடந்தாள்.

முகமும் அலம்பிக் கொண்டு குசினிக்குள் நுழைந்தவள்,தகரத்தால் மூடியிருந்த குச்சிகளில், தூவானதிற்குத் தப்பியவைகளைப் பொறுக்கி தேத்தண்ணி வைக்க ஆயத்தமானாள். இளகியிருந்த குச்சிகள் பத்துவதற்க்கு அடம்பிடிக்க ,தன் வாழ்க்கைப் போராட்டம் புகையில் வடிந்த கண்ணீர் ஊடே விம்பமாகியது அவளுக்கு.

வவுணதீவு,கரவெட்டியில் கடின உழைப்புக்குப் பெயர்போன சுந்தரம் வட்டவிதானையின் மனைவிதான் இன்று தகரக் கொட்டிலில் தனிமையில் வதங்கும் 75 வயது தெய்வானையம்மா. இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி மட்டும்,சுந்தரத்தார் உசிரோட இருக்கும் மட்டும் தனிமை எனும் கொடும் வியாதி அவளைத் தாக்கவில்லை. ஆயினும் இரண்டு ஜீவன்களுக்கு உயிர் கொடுத்தவள் அவள். மூத்தவள் மூக்கும் முழியுமான சுந்தரி. இப்போது புருஷன்,பிள்ளைகள் கூட ஓரளவுக்கு வசதியாகவே மட்டக்களப்பில் இருக்கிறாள்.வாரக் கடைசியில் தவறாமல் பார்த்திட்டு,தேவையானதை வாங்கிக் கொடுத்திட்டுப் போவாள். அவள் எவ்வளவு தெண்டிச்சுக் கூப்பிட்டும்,இந்தக் காணியை விட்டுப் போக ஆச்சிக்கு துளியும் இஷ்டம் இல்லை.

காரணம்......தெய்வானைக்கு பிந்திப் பிறந்த மகன் கணேசன்.இப்போ உசிரோட இருந்தால் போன புரட்டாதி 25ம் திகதியோட 35 வயசு முடிஞ்சிருக்கும்.

2004 வைகாசி கருணாவின் பிரிவைத் தொடர்ந்து, விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் சில ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றிய கணேசன், அங்கிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு வீடு வந்து ஐந்து மாசமும் கடந்திருக்காது.திரும்பி வந்த தன் பிள்ளையைக் கடப்புத் தாண்டிக் கூடப் போக விடாமல் பொத்திப் பொத்தி வைத்திருந்தாள் தெய்வானை.

அன்று சுந்தரதாருக்கு உடம்புக்கு முடியல்ல என்று வயலுக்குப் போயிட்டு வந்த கணேசன்,கிணற்றடியில் குளிப்பதற்கு “ சவர்க்காரத்தை எடுதுவாம்மா....” என்றிட்டு வாளியைக் கிணற்றுக்குள் போட்ட சத்தம் கேட்டிச்சு.சவர்காரத்தோட வந்த தெய்வானை...படலை ஓங்கி அடிச்சுச் சத்தம் கேட்கத் திரும்பிப் பார்க்க தன் பிள்ளையை நாலஞ்சு பேர் மடக்கி ....ஒரு வெள்ளை வானுக்குள் தள்ளுவது தெரிந்தது.

நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு படலையை நெருங்கும் முன் வான் வீதியைக் கடந்து விட்டது.

அன்று மனசால் செத்த தெய்வானை இன்று வாழ்வது ....அன்று ஓங்கி அடித்துக் கொண்டு சென்ற தன் பிள்ளை அதே படலையைத் திறந்து மீண்டும் வருவான் என்ற நப்பாசைக்காக மட்டுமே.

கையில் நெருப்புச் சுட...சுய நினைவுக்கு வந்தாள் அந்தத்தாய் .

-----அரசியல் கைதிகள் விடயத்தில் இனியாவது ஒரு நல்ல மாற்றம் நிகழ்ந்து, அவர்கள் விடுவிக்கப்பட இறைவனை வேண்டுகின்றேன்.---

வடுக்கள் யாவும் மறைவதில்லை.(சிறுகதை)

2014-12-05T22:24:00.001+05:30

தாமதமாக ஆபீஸில் இருந்து வெளியே வந்த கணேஷிற்கு, வீடு செல்ல வேண்டிய அவசரமும்;தொடர்ந்து கணணி முன்னாடி உட்கார்ந்து கொண்டிருந்ததால் வந்த உடல் சோர்வும் சேர்ந்து சலிப்பையே உண்டுபண்ணியிருந்தது.நல்லவேளை பஸ்சும் தன்பங்கிற்கு அவனைச் சோதனை பண்ணாமல்,காத்திருக்க வைக்காமல் வந்துவிட்டது.

ஏழு மணிக்கு கல்முனை மட்டக்களப்பு பஸ் இரண்டு பேர் உட்காருவதற்கான இருக்கையோடு வந்தது கணேஷிற்கு பிரமிப்பாய் இருந்தது,ஏனென்றால் வழமையாக தீப்பெட்டிக்குள் குச்சிகளை அடுக்கியது போல பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு; நிம்மதியாக சுவாசிக்கக் கூட வழியில்லாமல்,கம்பியிலே தொங்கி வேர்வையிலே நனைந்தே வீடுவந்து சேர்வான்.

தாவி ஏறியவன்,ஒரு நடுத்தரப் பெண்மணிக்கு அருகில் இருந்த ஜன்னலோர இருக்கையில் தொம் என்று அமர்ந்துகொண்டான்.பஸ்சும் செற்றே வேகம் பிடிக்க,முகத்தில் மோதிய கூதல்க் காற்று அவனது களைப்பைப் போக்க,மனதின் இறுக்கம் குறைவதை உணரத்தொடங்கினான்.

காலையிலே பதறியடித்துக் கொண்டு வேலைக்குச் சென்றவர்கள் வீடு திரும்புவதையும், சிறுவர்கள் விளையாடிக் களைத்து திரும்புவதையும், பறவைகள் கூட அன்றைய நாளைக் கடந்து செல்வதையும்,சூரியனும் தன் செம்கம்பளத்தை அவசர அவசரமாக வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு ஒதுங்குவதையும் அவதானித்துக் கொண்டு பயணிக்கலானான்.

ஏதோ உள்ளூர மனசு சுரண்டி எழுப்ப,மறு பக்கம் திரும்பினான்.அருகில் அமர்ந்த அந்தப் பெண்மணி தன்னை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான் கணேஷ்.ஏன் இப்படிப் பார்கின்றார் என்று தன் மனதுக்குள் நினைத்தவன்,அவரிடம் எதுவும் கேட்காமல் விருக்கொன்று மறுபக்கம் திரும்பிக்கொண்டான்.

“தம்பி ...” என்று அந்தப் பெண் கூப்பிட்டது கணேஷிற்க்குக் கேட்டகவில்லை,பின் அவனது தோளைத் தொட என்ன அரிச்சானிகை என்று கடுப்பாக,உம்மென்ற முகத்தோடு அப்பெண்ணை நோக்க ....அப்பெண்ணும் சற்றே தர்மசங்கடத்தோடே தலையைக் குனிந்துகொண்டார்.”யாரு லூசோ..”என்று முணுமுணுத்தவனாய் மறுபக்கம் திரும்ப முயன்றவனை;”தம்பி....என்ற பையனும் அச்சு அசலாய் உன்ர சாயல்ப்பா...அதான் என்னையும் மறந்து உங்களைப் பார்திட்டு இருந்தன்.”என்ற அப்பெண்ணின் கம்மிய குரல் கணேஷை அப்பெண்ணை நோக்க வைத்தது.

“எண்ட பிள்ளை இப்ப உசிரோட இருந்தால் சரியா உங்களைப் போலத்தான் இருந்திருப்பான்”,என்று வார்த்தையை முழுங்கியவாறே,தனது கைக்குட்டையால் கண்களை ஒற்றிக்கொண்டது கணேஷிற்கு நெஞ்சைக் கனமாக்கியது.
“என்ன ஆச்சி..உங்க பையனுக்கு???என்ற கணேஷ் கேட்க்க ;முகத்தை இறுக்கமாக்கியவாறே சற்றே மௌனமானவர்...”AL வகுப்பு முடிஞ்சு வாறப்ப பிள்ளையை, ஆமி விசாரிக்க எண்டு கூட்டிப் போனவனுகள், அப்புறம் எண்ட பிள்ளையை நான் பார்க்கல்லப்பா...” என்று உலர்ந்த வார்த்தையை உதிர்த்தவர்,“தம்பி உங்கட அம்மா,அப்பா என்ன செய்யிறாங்க????” என்று கண்ணை அகலவிரித்துக் கேட்டவர்,”இருக்கிறாங்க .”என்ற கணேஷின் ஒற்றை வார்த்தையில் மௌனியானார்.

நீண்ட மௌனத்தின் பின்,”தம்பி எனக்கு ஒரு உதவி செய்வீங்களா? “என்று கெஞ்சும் குரலில் கேட்டவர்,கணேஷின் பதிலுக்குக் காத்திராமல்,”உங்கட போட்டோ ஒன்றை எனக்கு அனுப்பி வைப்பீங்களா,கறுப்பு சேர்ட் போட்டு அனுப்ப ஏலுமா?எண்ட பிள்ளைக்கு கறுப்பு சேர்ட் அப்பிடிப் பிடிக்கும் தெரியுமா “என்றவர்...அவனது பதிலுக்கு வாய் பார்த்தார்.

“சரிம்மா,விலாசத்தைச் சொல்லுங்க” என்று தன் மொபைல் இல் டைப் பண்ணவன் ......மிரட்சியோடு நேரத்தைக் கடக்க,அவனது தோள் தொட்டு “மகன் நான் இறங்கிரனாப்பா...பக்கத்தில்தான் எண்ட வீடு என்று களுவாஞ்சிக்குடி தபால்கந்தோருக்குப் போற வீதிக்கு முன்னாடி இறங்கி நடந்தார்,அந்த அம்மா.
தன் தாயாருக்கு நடந்த சம்பவத்தைச் சொல்வதற்காக நம்பரை டயல் செய்து காதில் வைத்தவாறே பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் கணேஷ்.

உனக்காக மட்டும் ...(பாகம்-2)

2014-08-16T12:12:00.001+05:30

நான் எழுத நினைத்த கவிதை - நீ

நான் வரையத் துடிக்கும் ஓவியம் – நீ

என் காதில் இசைக்கும் ராஜா இசை – நீ

என் கண்ணுக்குள் தூங்கும் கனவு -நீ

என் வாழ்வை அழகாக்கும் வானவில்லடி -நீ

உன் மெலிய கன்னம் என் தோள் சாய்கையில்

உன் கூந்தல் முடி என் முகம் படர்கையில்

உன் கரம் என் சட்டை கசக்குகையில்

உன் தோடு என் தோள் கீறுகையில்

உன் மீது நான் கொண்ட மோகம்- என் வாழ்வில் நான் கண்ட புது சுகம்

தொண்டை மீற அஞ்சிய வார்த்தை
நெஞ்சோடு நீ சொன்ன ரகசியம்
சிரித்தாயா என்று கேட்க்கச் சிணுங்கிய உன் சத்தம்

தவிப்போடு நீ பார்த்த பார்வை

ஜென்மத்துக்கும் மறக்காதடி – என்னவளே

உனக்காக மட்டும்...

2014-08-10T11:57:00.004+05:30

காற்றில் மிதக்கும் இறகாய்,உன் மடி தேடி நான் அலைகின்றேனடி
கசக்கி எறிந்த காகிதமாய் உன் கரம் பற்றுதலுக்காய் தவிக்கிறேனடி
கண்மூடித் தெரியும் உன் முகம்,கண் முன்னே தெரிய வேண்டுகிறேனடி

காற்றும் நம்மைப் பிரிக்கக்கூடாதென்று,கட்டித் தழுவ காத்திருக்கிறேனடி

என் மனசின் பேச்சு உன் செவிக்குக் கேட்கணுமடி
என் இதயத் துடிப்பு உன் இதயத்துடன் பரிவாகணுமடி
உன் மூச்சுக்காற்றை நான் சுவாசிக்க

உறங்கிய என் உணர்வு உயிர்பெற வேணுமடி

பின் சீட்டில் இருந்து பள்ளத்தில் இறங்கியதில் முட்டிய உன் மார்பு

பின் கழுத்தைக் கூச்ச மூட்டிய உன் உஷ்ண மூச்சுக்காற்று
தோள் பற்ற அஞ்சி,என் தோளில் பியானோ வாசித்த உன் விரல்கள்

நினைவுப் பொக்கிஷத்தில் நீங்கா இடம் பெற்று விட்டனதடி

உன்னை என்னிடம் பிரிக்கும் நாட்களும்

என்னில் உன்னைத் தேடும் என் காதலும்
உன் மடிமீது சயனிக்க ஏங்கும் என் மனசும்

என்னை நீ அடையும் தருணதுக்காய்,காத்திருக்கின்றன-என்னவளே

(நீண்ட நாட்களின் பின் எழுதுகின்ற படியால்,வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிய மீன் முள்ளாய்...வர முடியாமல்,வரத் தவிகின்ற்றது.)

இப்பெல்லாம் சூர்பனைகள் பஸ்ல பிரயாணம் பண்ண ஆரம்பிசிட்டாளுகள்...

2014-05-24T18:07:00.004+05:30

போனவாரம் கொழும்பில இருந்து மட்டக்களப்பு வரும் போது,சூர்பனகை,அவ சிஸ்டர்,அவ பிரண்டு மூணு பேரு பின் சீட்ல.டிரைவர் பஸ்ஸ மூவ் பண்ணாம,பொறுமையைச் சோதிச்சிட்டிருந்தார்.வியர்வை ஆளை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது.பின்னால் இருந்த புண்ணியவதிகள்,தங்கள் ஜன்னலை முழுமையாகத் திறந்து முன்னாள் இருந்த என் ஜன்னலை முழுமையாகப் பூட்டி இருந்தனர்.

பிள்ளைகள் தவறுதலாய்ச் செய்துவிட்டனர் என்று நினைத்து என் ஜன்னலைக் கால் வாசி திறந்த அடுத்த நொடி,என் இதயம் திடுக்கிட அகோரமாய் அடித்து மூடப்பட்டது.

செம காண்டாகி பின்னால் திரும்பி “பேய்ப்ப்......”என்று மூச்சை விழுங்கி,
“உங்க ஜன்னலில் பாதியை திறங்க,என் பாதி திறந்திருக்கும்”அப்படின்னு கஷ்டப்பட்டு மிமிகிரி வாய்ஸ்ல ஒப்பந்தத்தைச்சொல்லி விட்டு உட்கார்ந்தன்.ஒரு பத்து நிமிடம் கண்மூடி இருந்திருப்பன்,காற்று வாறது முற்றாக நின்றுவிட்டது,கண்ணைத் திறந்து பார்த்தால்,நம் ஜன்னல் புல் க்ளோஸ்.
அங்குலம் அங்குலமாய் நகர்த்தி மூடியிருப்பாள்கள் போல,சத்தமில்லாமல் காரியத்தைக் கச்சிதமாய் முடிச்சிருக்காளுகள்.நம்ம மூஞ்சைப் பார்த்தால்,கைப்புள்ள சங்கத்து ஆளுன்னு தெரிஞ்சிட்டுன்னு நினைச்சு,கட்டத்துரை போல பக்கத்தில் இருந்த நண்பனைப் பார்த்து,”பாரு மச்சான்,இவளுகள் செய்யுற அடாவடியை...வா என்னவென்று கேட்பம்” என்று கூட்டுக்கு அழைத்ததும்...அந்த வேங்காயப்பயல்...”சிஸ்டர் ...நீங்க பண்றது ரொம்பத் தப்பு..அப்படின்னு ஆரம்பிக்க....”சூர்பனகை சிஸ்டர்,வாயில கையை வைத்து கையை கீழ் நோக்கி அசைத்துவிட்டு (அந்த அசிங்கத்தை வேற மொழிபெயர்கனும்:மூடிட்டு உட்காருன்னு )திறந்த ஜன்னலால் காத்து வாங்கினாள்.

இனியும் பொறுத்தால் வேலைக்கு ஆகாதுன்னு முடிவு பண்ணி,”என்னங்கடி நீங்க பண்ற கூத்து...என் பக்க ஜன்னலில் கை வைத்தால் நடக்கிறது வேற...”ன்னு தொனியைக்கூடி பஸ்ல கண்ணை மூடிட்டு இருந்தவங்களைக் கண்ணைத் திறக்க வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தன்..

பனம் காட்டு நரி,சலசலப்புக்கு அஞ்சாது என்பது போல மூணு பெருச்சாளிகளும் தங்கள் கைவரியை ஜன்னலில் காட்டிக்கொண்டிருந்தன.
நான் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு,தூங்கிட்டேன்.

அப்புறம் குளிர் தாங்க முடியாமல் கண்ணைத் திறந்தால்,தங்கள் ஜன்னலை முற்றாக மூடி,எங்கள் பக்கத்தை முற்றாகத் திறந்து விட்டிருக்காளுகள்.

அப்புறம்.....

உடுப்பு பாக்குக்குள் இருந்த பெட் சீட்டை எடுத்துப் போர்த்திட்டு,கழுத்தைச் சுற்றிற்று கண்ணை மூட,ஒரு கேவலமான சிரிப்பும்...கை தட்டுகிற சத்தமும்...
(புள்ளைப் பூச்சை தோற்க்கடிச்சிட்டாங்களாம். )

நானும் அவர்கள் ஜன்னலை அசைக்க முடியாத படி கையால புடிச்சிட்டே வந்திட்டன்.இரண்டு கிளாஸ் குளிர் தடுப்போடே பிரயாணிச்சிட்டே வந்தாங்க.

ஹி ஹி ஹி
கடைசில் நடத்துனர் கூட அரக்கிகளுக்கு வாய்த்தகராறு.ஏன்னா,அவங்க இறங்க வேண்டிய இடத்தை அந்தப் பய புள்ள அறிவிக்கவில்லையாம்...

சூர்பனகை அணி கடுப்பில எங்களைப் பார்க்க,நானும் நண்பனும் ஹாட்ரிக் எடுத்த சந்தோசத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டோம்.

-அண்ணாச்சி ....நானு ஹாப்பி அண்ணாச்சி.-

பாலு மகேந்திரா....(என் நினைவில்)

2014-02-15T23:36:00.002+05:30

சினிமாக் கலைஞர்களில் ஒரு சிலரின் மீது அதீத பாசம் வருவது இயல்பு.இளையராஜா,மற்றும் கமலஹாசன் மீது நான் கொண்ட காதலுக்குக் காரணம் அவர்களின் வியக்க வைக்கும் திறமை மற்றும் என் தனிப்பட்ட வாழ்வில் அவர்களின் படைப்பின் தாக்கம்.

அந்த வகையில் பாலுமகேந்திரா அவர்களை மிகவும் நேசிக்கக் காரணம் அவர் எங்கள் ஊர்காரர் என்பதுதான்.கொழும்பில் படிக்கும் நாட்களில் எங்கள் ஊர்ப்பெருமை என்பதில் பாலுமகேந்திரா,ஒரு முக்கிய கருப்பொருள்.

பின்நாட்களில் சிறந்த தமிழ்ப் படங்களைத் தேடித் பார்த்த போது சந்தியா ராகம்,வீடு,அழியாத கோலங்கள்,வண்ண வண்ணப் பூக்கள், மறுபடியும், மூன்றாம் பிறை போன்ற அவரின் இயக்கத்தில் வந்த படைப்புகள் மாற்று சினிமாவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.ஆனால் பின்னாளில் வந்த அவரின் படைப்புகள் எனக்குள் எவ்வித அதிர்வையும் ஏற்ப்படுத்த வில்லை என்பது உண்மையே.அந்தக் குறையும் நிவர்த்தி செய்யப்பட்டது அவர் கை பிடித்து தொழில் கற்ப்பித்த பாலா,அமீர்,வெற்றிமாறன்,சசிகுமார்,சீனுராமசாமி போன்ற அவர்களின் சிஷியர்களின் மூலமாக.

பாலு மகேந்திரா அவர்களின் வாழ்கையைப் படித்த போது எனக்குள் ஏற்ப்பட்ட மிகப்பெரிய வியப்பு,இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் அமிர்தகழி எனும் சிற்றூரில் இருந்து புறப்பட்டு தமிழ் கலையின் தாயகமான இந்தியாவிலே ஒளிப்பதிவு மேதை என்ற பெருமையைப் பெறுவதென்றால் அவரின் திறமை எத்தனை அசாதாரணம் என்பதுவே.

எப்பொழுதெல்லாம் உயர்ந்த மரங்களுக்கூடே கீற்றாய்த் தெறிக்கும் சூரியனைப் பார்க்கின்றேனோ,அப்பொழுதெல்லாம் பாலு மகேந்திரா அவர்களே என் மனதில் தோன்றுவார்.

We miss you Legend….:-(

நானும் இசைஞானி இளையராஜாவின் இசையும்...பாகம் 1

2013-06-02T14:00:00.002+05:30

இளையராஜா அவர்களின் எழுவதாவது பிறந்த நாளுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.அவரது இசை என்னை கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்வதாய் ஒரு உணர்வு எனக்கு எப்போதும் உண்டு.நான் கடந்து வந்த அவரின் இசையை தொடர்ந்து எழுத இருக்கின்றேன்.

நான் எப்பொழுது முதலில் சினிமாப்பாடல்களைக் கேட்க்கத்தொடங்கினேன் என்று மிகவும் சரியாக ஞாபகம் இல்லை.ஆனால் நான் முதலில் ரசித்த பாடல் கண்டிப்பாக இளையராஜா பாடலாகத்தான் இருக்கும் என்று சர்வ நிச்சயமாக நம்புகின்றேன்.காரணம் 80 களின் இறுதியில் இளையராஜா பாடல் இல்லாமல் ஒரு தமிழ் வீட்டிலும் பொழுதுபுலரையும் மாட்டாது,அந்தி சாயையும் மாட்டாது.அந்தளவுக்கு தமிழனின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் இளையராஜாவின் இசை இருந்தகாலகட்டம் அது.

என் நினைவை என் வாழ்வின் ஆரம்ப காலத்தில் நான் ரசித்த பாடல்களை நோக்கிக்கொண்டுசென்ற போது எனக்குத் தெளிவாக ஞாபகத்தில் வந்தவை சின்னத்தம்பி,கேளடி கண்மணி,வைகாசி பிறந்தாசி பாடல்களே. அதிலும் சின்னத்தம்பி படத்தில் வரும் போவோமா ஊர்கோலம் பாடல் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கம்.காரணம் அப்போது எனக்கு வயசு 4 இருக்கும். என் அம்மாவிற்கு உடல்நலம் சரியில்லாமல் இருந்தது,அதோடு ஒரு தம்பி கைக்குழந்தை,மற்றத்தம்பிக்கு ஒரு வயது.நான் வேற செமையா துடுக்குத்தனம் பண்ணகாரணத்தால் என்னை என் பெரியமாமா வீட்டில் இருந்து படிக்கவைத்தார்கள்.

அவர்கள் என்னை மிகவும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.ஆனால் நான் படம் பார்த்துக்கெட்டுப்போவேன் என்று சொல்லி எனக்குப் படம் பார்க்க அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.அவர்கள் சாதாரணாமாய் அனுமதித்தால் கூட அப்படி ஒரு வெறித்தனமான ஆசை வந்திருக்காது.ஆனால் அவர்கள் என்னை அறையில் இருந்து படிக்கச்சொல்லி கதவைச் சாத்தி விட்டு வரவேற்ப்பறையில் இருந்த படம் பார்ப்பார்கள்.அப்பொழுது சாத்தப்பட்ட கதவின் நீக்கலுக்கால் கேட்றினூடேதெரியும் மங்கலான காட்சியும்,கேட்கும் ஒலியையும் வைத்தே படத்தை நான் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.
அதிலும் பெரியம்மா ஒரு படி மேலே போய் திடீர் என வந்த என்னை செக் பண்ணுவார்.நான் படத்தைப் பார்க்க முயற்சிக்கின்றேன் என்று கண்டால்,கதிரையை திருப்பி உட்கார வைத்து விடுவார்.

அப்படிதான் அன்று அவர்கள் சின்னதம்பி படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.அப்போ பார்த்து
"குயிலைப் பிடிச்சி கூண்டிலடைச்சு கூவச்சொல்லுகின்ற உலகம்
மயிலப்பிடிச்சு காலை ஒடைச்சி ஆடச்சொல்லுகின்ற உலகம்"

பாட்டு போயிட்டு இருந்திச்சு.அந்தப் பாட்டும் என் சூழ்நிலையும் ஒன்றாகத் தாக்க நான் தேம்பித்தேம்பி அழ ஆரம்பிச்சிட்டேன்.நான் குஷ்புவ ஓவர் டேக் பண்ண எல்லோரும் படத்தை நிப்பாட்டிட்டு என்னைத் தேற்ற வந்துவிட்டார்கள்.விசும்பி விசும்பி அழுத என்னைத் தேற்ற வழி இல்லாமல் பெரியமாமா தன் மடியில் என்னை உட்க்கார வைத்துப்படம் பார்த்தார்.
அதுதான் நான் பார்த்த முதல்ப் படம்.:-)படம் எனக்காக முதலில் இருந்து போடப்பட்டது.அப்பொழுது நான்

போவோமா ஊர்கோலம் ....
           பூலோகம் எங்கெங்கும்...
           ஓடும் பொண்ணி ஆறும்...பாடும் கானம் நூறும்
           காலம் யாவும் பேரின்பம்...கானும் நேரம் ஆனந்தம்
           போவோமா ஊர்கோலம் ....
           பூலோகம் எங்கெங்கும்...

பாட்டின் போதே சிரித்து இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேனாம் என்று மச்சாள் பின்னாடி சொன்னார். சின்னத்தம்பி படத்தில் வரும் அத்தனை பாடல்களும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.இத்தனைக்கும் எனக்கு குஷ்புவை அறவே பிடிக்காது.:-)

அன்று காதலிக்கத் தொடங்கிய இளையராஜாவின் இசையை இன்றும் உயிருக்கு மேலாய்க் காதலித்துக்கொண்டிருக்கின்றேன். ஒருவரை எனக்குப் பிடிக்க "இளையராஜா இசை எனக்குப் பிடிக்கும்" என்ற வசனம் போதுமானது.

தொடரும்....

சுய சொறிதல்

2013-05-21T12:16:00.001+05:30

நீண்டநாட்களிற்குப் பின் வலைப்பூ எழுதுகின்றேன்.அடிக்கடி யோசிப்பேன்,வலைப்பூவை அப்டேட் பண்ணணும் என்று,ஆனால் சோம்பல் விடவில்லை.ஆனால் இன்று ஒரே மூச்சில் எழுதுவதற்குக் காரணம்,அழுத்தமான மனநிலையில் இருந்து விடுதலை பெறவே.நான் வலைப்பூ எழுத ஆரம்பித்ததே,என் மனதின் ரிலாக்ஸ்க்கே.

2௦௦9 ல் என் தம்பியின் துரதிஷ்டவசமான மரணத்தின்போது என் மனநிலை மிகவும் மோசமாகக் குழம்பி,மரணம்தான் நிம்மதி என்று விரக்தியுடன் வாழ்ந்த போது என் மனசுக்கு ஆறுதலாய் அமைந்தது எழுத்தும் வாசிப்புமே.அக்காலத்தில் என் வேதனைகளை மறப்பதற்கு நான் உருவாக்கிய கற்பனை உலகின் உணர்வுகளை கதை,கவிதை என்று என் வலைப்பூவில் எழுதி என் மனதை தறிகெட்டுப் போகாமல் காத்துக்கொண்டேன்.

படித்து முடிந்து வேலை என்று வந்த பின் முன்னாடி போல் எழுதுவதற்கு சரியாக நேரம் அமையவில்லை,அது போக எழுத்தின் மீது கொண்ட மோகமும் சற்றே குறைந்து விட்டது.

பழைய வேலையில் இருந்து விலகி புதிதாக ஒரு வேலையில் இணைந்த பின் அந்த வேலை தொடங்கும் வரை வீட்டில் வெட்டியாக உட்கார்ந்திருக்கும் சூழ்நிலை.கைவசம் இரண்டு டிகிரி சான்றிதழ்கள் இருந்த போதும் முன்னாடி பார்த்த வேலை என் படிப்புக்குச் சம்பந்தமாகவோ மனசுக்குப் பிடித்ததாகவோ அமையவில்லை.மீண்டும் மனதில் ஒரு வெறுமை.சந்தோசமும் இல்லை,துக்கமும் இல்லை,எதிலும் பிடிப்பும் இல்லாத ஒரு வெறிச்சோடிய உணர்வு.

முன்னாடியெல்லாம் மனசு சரியில்லாவிட்டால் நண்பர்களிடம் மனசு விட்டுப் பேசினால்,அடுத்த நொடியே கலகலப்பு மனநிலைக்கு வந்துவிடுவேன்.இப்போ நெருங்கிப் பழகிய நண்பர்கள் பலர் வெளியூரில் வசிக்கின்றார்கள்.இப்போ இருக்கின்ற நண்பர்களோ “நமக்கு மட்டும் ஏண்டா இப்படி,சே...என்னா வாழ்கைடா??”என்று இருக்கும் மனநிலையை இன்னும் நாறடித்து விடுகின்றார்கள்.

அப்போ தான்,பழைய ஆருயிர் நண்பன் என் வலைப்பூவின் ஞாபகம் வந்தது.தொடர்ந்து எழுதவேண்டும்,எழுத்தின் ஊடே எனக்கென்று ஒரு ஒரு அங்கீகாரம் கிடைக்கும் வரை எழுதவேண்டும்,என்ற வைராக்கியத்தை மனதில் ஏற்றிக்கொண்டேன்.

இனி வரும் நாட்களில் தொடர்ந்து எழுதுவேன்,உங்கள் ஊக்கத்தையும் தூண்டலையும் எதிர்பார்க்கும் மூவிதன்.

வலியையும் வேதனையையும் உணராவிட்டாலும் பரவாயில்லை,அதை வைத்து ஆதாயம் தேடாதே

2013-01-05T14:46:00.002+05:30

சனிக்கிழமை என்பதால் அரை நாள் வேலையை முடித்துக்கொண்டு ,ஏதோ விடுதலை உணர்வை சற்றே உணர்ந்தவனாய் அறையை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான் அவன்.

பிரதான பாதையை அண்மித்தவனுக்கு சற்றுத்தொலைவில் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அழுக்காய் ஒரு பெண் தென்பட்டாள்.அவளை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது அழுகையுடன் கூடிய முனகல் தெளிவாய்க்கேட்டது.அந்த ஓசை மனசை சற்றே உலுக்க அவளை நோக்கி பார்வையைக் கூர்மைப்படுத்தினான்.

என்ன கொடுமை....ஒரு காலும்,ஒரு கையும் சூம்பி,நெருப்பில் பொசுக்கிய pvc பைப் போல காட்சி அளித்தது.முகமும் தீக்காயத்துடன் சற்றே விகாரமாய் காட்சியளித்தது.பார்த்த உடனே பதறச்செய்தது அவள் உருவம்.

உடனே அவன் மனதுக்குள் இருந்த மிருகம் சொல்லியது,அவளை போட்டோ எடுத்து முகப்புப்புத்தகத்தில் பதிவிடும் படி,,,,அந்த ஓசை அவன் மனச்சாட்சிக்குக் கேட்டிருக்க வேண்டும்.அவளது வேதனையையும் துடிப்பையும் உணரத்தான் முடியவில்லை,ஆனால் அவளது வலியைக்காட்சிப்படுத்தி லைக் பெற நினைப்பது எவ்வளவு ஒரு ஈனமான செயல் என்று அந்த மிருகத்தை காறி உமிழ்ந்தது.

மனச்சாட்சிக்குக் கீழ்ப்படிந்தவனாய் நாணயத்தாளை அவள் கையில் கொடுத்து விட்டு ஆறுதலாய் நாலு வார்த்தை பேசி விட்டு நகர்ந்தான்......

அப்பொழுது உணர்ந்தான் அவன் மனசாட்சி துள்ளி ஆர்பரிப்பதை....

வயல்ப் பயணம்.....1

2012-10-21T12:53:00.001+05:30

அது என்ன காரணமோ தெரியவில்லை,முன்னாடி போல் எழுதுவதற்கு பெரிதாக இஷ்டம் இல்லை.அப்படி எழுத உட்கார்ந்தாலும் முகப்புப்புத்தகத்தை பத்து நிமிடம் பார்த்து விட்டு எழுதுவோம்,என்று அதைத்திறந்தால் எழுதுவதற்கு ஒதுக்கிய நேரத்துக்கும் மிச்சமாக புடுங்கிவிட்டு எழும்புவதான் கதை.(டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டல்ல, மேட்டர்க்குத் தாவிர்ரா கைப்புள்ள)

கூடப்படித்த நண்பர்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்து பளிங்குக்கட்டடங்களுக்கு முன்னாடியும்,பன்னிக்கூட்டத்தொடும் (சாரி,பனிக்கூட்டத்தில்) நின்ற போட்டோக்களை முகப்புப்புத்தகத்தில் பார்க்கும் போது,எதோ ஒரு ஏக்கம் மனசுக்குள்ள முட்டிக்கும்.அது என்ன கருமமோ தெரியல்ல,அந்தத் தேசிய கடமை காலம் தள்ளிட்டே இருக்கு.....

வேலைக்கு ட்ரை பண்றன் என்று லேப்டாப் முன்னாடி நோண்டிட்டு இருந்த நம்மள,”சும்மா வெட்டியாத்தானே இருக்க,என்னோட வயலுக்கு வாவன்?” என்று அப்பா கூப்பிட,”என்ன என்ஜினியர் முடிச்ச பிள்ளைய (பப்ப்ளிக் ...பப்ளிக்,பெருமை பேசுறது உனக்குப் பிடிக்காதில்லை)அந்தக் வயல்க்காட்டில கொண்டுபோய் கஷ்டப்படுதப்போறீங்களா?”என்று எனக்காக வக்கீலாக ஆஜராகியும் அப்பாவின் வாதமே வென்று வயலுக்குப்புறப்பட்டன்.

பதினைந்து வருட இடைவெளியின் பின் மீண்டும் செல்வதனால்,கால மாற்றம் எமது வயல்சூழ்நிலையை எவ்வாறெல்லாம் மாற்றி இருக்கும் என்று கற்பனையைத் தொடங்கியவாறு மோட்டார் பைக்கைக் கிக் செய்தேன்.

ஏன் இந்தப் பதினைந்து வருட இடைவெளி????
புத்தி பிடிபட்ட காலம் தொடங்கி அன்றாட வாழ்வில் ஷெல் ,குண்டுவெடிப்பு,கைது என்பன சகஜமான ஒன்றே.ஆனாலும் யுத்தம் தனது அகோர முகத்தை வேறு வேறு பார்வைகள் ஊடேயே கிராமங்களையும் நகரங்களையும் அணுகியது.எமது வயல்ப் பகுதிகளைப் பொறுத்த வரை வீட்டுக்கொரு மாவீரர் என்பது அவர்கள் விரும்பியோ வெறுத்தோ,அவர்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட ஒன்று.பாடசாலைக் கல்வியை பாதியில் இடைநிறுத்தி விட்டு யுத்த நீரோட்டத்தில் இணைவது அவர்களது சூழ்நிலை.(ஏன் சூழ்ச்சி,என்று கூட வைத்துக்கொள்ளலாம்)ஆனால் நகர்ப்புறங்களில் பாடசாலைக் கல்வியை முடித்து விட்ட நடுத்தர மற்றும் செல்வந்த வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு வெளிநாடு செல்வதற்கு இதே யுத்தமே இலகுவான வழியைக்காட்டியது என்பது நிஜமே.

நானும் ஒரு நகர்ப்புறத்தில் வாழ்ந்த ஒரு நடுத்தர மட்டதைச் சேர்ந்தவன் என்ற போதிலும்,எம்மோடு ஒப்பிடுகையில் கிராமப் புறத்தைச்சேர்ந்தவர்கள் அனுபவித்த யுத்த வலிகள் மிகவும் கொடியவைகளே என்பதை ஒத்துக்கொண்டே ஆகவேண்டும்.(காலம் அமைகையில்,நான் கடந்து வந்த யுத்த காலத்தைப் பதிவிடுதலில்.மிகுந்த ஆர்வமாய் உள்ளேன்).

பதினைந்து வருட இடைவெளிக்கு இதுவே காரணம்.

மட்டக்களப்பு நகரில் இருந்து புறப்பட்ட பைக் கிரானைக் கடந்து ஒடுக்கமான பாதைக்குள் நுழைய தலைக் கவசம் அணிந்து கடினப் பந்துக் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்கள்,என் மனதுக்கு மிகுந்த சந்தோசத்தை ஏற்ப்படுத்தினார்கள்.

பதிவை நீட்டி வாசிப்பவர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்க விரும்பவில்லை....

என் வயல்ப்பயணம் தொடரும்.......

எவ்வாறு VLC Media player இல் Mobile Tv பார்க்கலாம்???

2012-10-07T12:46:00.002+05:30

நீண்ட காலமாக பதிவு எழுதாமல் விட்ட காரணமோ என்னமோ,மீண்டும் எழுதுவது என்று உட்கார்ந்தால் அது சோம்பலின் காரணமாகத்தள்ளிப் போய்க்கொண்டிருந்தது.

ஒரு சின்ன பிளாஷ்பேக்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் மட்டக்குளியில் தங்கிப் படித்துக்கொண்டிருந்தகாலத்தில் நண்பன் சங்கர் தன் கனவுக்காதலிக்கு (அப்படி நான் நினைக்கின்றேன்)மீராஜாஸ்மின் படத்தைப் போட்டுக்கொண்டு கவிதை பட்டாசு கொளுத்திக்கொண்டிருந்தான் ப்லோக்கில்.

சங்கர் ப்ளாக்கிற்கான இணைப்பு : மழைக்கால தவளைகள்

இப்பவெல்லாம் பாஸ்,நம்ம ரேஞ்சுக்குவந்திட்டார்,அதாவது எப்பவாவது எழுதுவார் என்று சொல்லவந்தன்.

சங்கர் எழுதும் போது கொடுத்த ஏக பில்டப் காரணமாக ;ரூமில் இருப்பவர்களும் ரூமுக்கு வருபவர்களும் பதிவர்களாக மாறிக்கொண்டிருந்த காலமது.அப்பொழுதெல்லாம் பதிவு எழுதவேண்டும் என்றால் கல்லூரிக்குச் சென்று ஓசி இணையத்தில்தான் கலைச்சேவை செய்யவேண்டும்.கல்லூரியில் பொங்கலில் போட்ட பயறு போலத்தான் தமிழ் மாணவர்கள்.அங்கு நமக்கு இருந்த வரவேற்பைச் சொல்லப் போனால் ஈழத்தமிழரின் வாழ்வியல் தொடர்பான பதிவாகிடும் என்பதால் நீட்டவிரும்பவிலை.

அப்பொழுது என்னுடைய தேர்வாக இருந்தது தொழில்நுட்பம் தொடர்பாக பதிவிடுதல்.ஆனால் ஒன்றிரண்டு தொழில்நுட்ப பதிவுகளை விட எழுதியதெல்லாம் “இதயம் முரளி” ரேஞ்சுப்பதிவுகளே(அழகாய் மின்னும் போலி நட்சத்திரமே,என் இதயத்தை மட்டுமல்ல,என் பதிவுகளையும் கெடுத்திட்டியேடி)

ஜாக்கி போல சொந்த முன்னுரை கொடுத்துட்டாராம்..............

எவ்வாறு VLC Media player இல் Mobile Tv பார்க்கலாம்???

இப்பொழுதெல்லாம் எல்லா மொபைல் சர்வீஸ்களும் (இலங்கையில் Dialog, Airtel, Etisalat) mobile Tv என்னும் வசதியை வழங்குகின்றது.இது பிரத்தியேகமாக இணைய இணைப்பைக் கொண்ட ஸ்மார்ட் போன்களுக்கான சேவையாகும். இதனை நேரடியாக நமது லேப்டாப்இல் பார்க்க முடியாது.காரணம் இதற்குப் பயன்படும் ப்ரோடோகோல்(protocol) Real Time Streaming Protocol (RTSP).இந்தப் ப்ரோடோகோல் சாதாரணமாக நாம் உபயோகிக்கும் ப்ரோவ்செர்களில் (Brower) தொழில்படாது.

ஆனால் VLC player ஆனது mobile Tv பார்க்கும் வசதியை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.அதற்க்கு நாம் சிறிய configuration செய்ய வேண்டும்.

ü VLC player ஐ திறக்கவும். (VLC version 1.1.x - 2.0.1).

ü Tool எனும் menu வைக் கிளிக்கவும்.அதில் preference ஐத் தெரிவுசெய்யவும்.

ü பின் இடப்பக்கமுள்ள Input & Codecs ஐத்தெரியவும்.

ü அடியில் உள்ள Live555 stream transport இல் RTP over RTSP (TCP)த்தெரியவும்.

ü Save பண்ணி விண்டோவை மூடவும்.

ü Media எனும் menu வைக் கிளிக்கவும்.அதில் Open Network Stream ஐத்தெரியவும்.

ü Show more options என்ற checkboxஐக் கிளிக் பண்ணவும்.

ü Cashing என்பதற்கு 1200ms என்ற பெறுமானத்தைக்கொடுக்கவும்.

ü பார்க்க விரும்பும் URL ஐ Please enter a network URL இல் டைப் பண்ணவும்.

ü இறுதியாக play என்ற பட்டன்ஐக் கிளிக் பண்ணால் டிவி ஒளிபரப்பத்தொடங்கும்.

இதில் உள்ள சிறப்பு என்னவென்றால் நீங்கள் விரும்பும் வீடியோவை சேமித்தும் வைத்துக்கொள்ளலாம்.அதற்க்கு இறுதியில் play செய்த பட்டன் அருகே உள்ள சிறிய முக்கோணத்தைக்கிளிக் செய்து convert என்பதைத்தெரிந்து; வேண்டிய format ஐயும் சேமிக்கும் இடத்தையும் தெரிவு செய்ய வேண்டும்.

மீண்டும் முகமூடி....

2012-08-27T14:05:00.002+05:30

ஹாய் அன்பான வாசகர்களே .....

இப்படி ஆரம்பிப்பதற்க்குதான் ஆசை,ஆனால் ஆசை மட்டும் இருந்தால் பத்தாதே வாசிப்பதற்கு வாசகர்களும் வேண்டுமே???எது எப்படியோ,எனக்கும் இந்த சமூகத்துக்கும் (வாசிக்கும் நாலு பேர்)ஒரு தொடுப்பாக இந்த வலைப்பூ இருந்துட்டுப்போகட்டுமே....
முந்தி எல்லாம் தனிமை கிடைக்கும் போது அடுத்து என்ன எழுதலாமென்று யோசித்து மனதிலே லிஸ்ட் போட்டு வைத்திருப்பேன்.என் வலைப்பூவே ஹோம் பேஜ் ஆக இருந்தது எல்லாம் ஒரு காலம்.இப்போ வலைப்பூவின் பெயரை யோசிச்சு டைப்பண்ற அளவிற்குப்போயிற்று...so sad….

இப்போது எனது ஒவ்வொரு மூவ்விற்கும் கடவுள் செக் வைப்பதால்,பிடிப்பு என்பது உணவில் கூட இல்லாமல் போய்விட்டது.என்னை நான் சந்தோசமாக வைத்திருக்க நான் செய்யும் முயற்சியில்,இந்தப் பதிவு எழுதுதல் ஒரு வழியாக இருக்கும் என்றநோக்கில் மீண்டும் தொடர்ந்து எழுத இருக்கின்றேன்.(கண் ஆபரேசனுக்குப்பிறகு எழுதுவாற சுஜாதா என்ற நினைப்பு,படுவா(me))

12B ஷாம்க்கு இன்டர்வியூ மிஸ் பண்ணபடியால்தான் ஜோதிக்காவும் கிடைச்சது,ஜாலி வாழ்கையும் கிடைச்சது.ஆனா பலருக்கு இன்டர்வியூ மிஸ் பண்ணா இருக்கின்ற நிம்மதி போறதோட ,பிடிக்கிற தருவாயில இருகின்ற கிளியும் பறந்து பறந்து போய்டுமாம்.... (ஒரு உதாரணத்துக்குச் சொன்னன்,நோ சம்பந்தம் டு மீ)

சரி,மேட்டருக்கு வாறன்,,கொஞ்ச நாளா மூடி இருந்த கடைய,தூசு தட்டிட்டு இருக்கேங்க ,அம்புட்டுதான்

என் நாய்க்குச் சமர்ப்பணம்

2012-04-23T08:39:00.001+05:30

கடந்த மாதம் ஆரம்பித்த தொடர்கதையானது பாதியிலேநிற்கின்றது. தொழில்க் கடமைக்கு மத்தியில் பரீட்சைக்கு தயாராகவேண்டிய சூழ்நிலை.எழுதுவதற்கான ஆசை அதிகமாய் இருந்தாலும் அதைவிட அவசியமான கடமைகள் இருப்பதனால்,வலைப்பதிவில் இருந்து சற்று விலகியிருக்க தீர்மானித்திருந்தேன்.அதையும் தாண்டி பதிவு எழுதத்தூண்டியது,இன்று நடந்த சம்பவம்.

உறவு ஒன்று பிரிகையில் ஏற்ப்படும் வலியானது, வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.இரவு நித்திரை செய்வதற்கு முன்,காலையில் 6 மணிக்கு எழுப்பிவிடுங்கள்.மனனம் செய்வதற்கான பாடம் அதிகமாக இருக்கின்றது என்று திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிவிட்டு அலாரதையும் வைத்துவிட்டுப்படுத்தேன்.காலையில் 5.30 மணிக்கே அப்பாவின் குரல் அலாரத்தை முந்திக்கொண்டு எழுப்பியது.பாவம்,களைத்துப்போய்ப் படுக்கின்றான்,என்ற அம்மாவின் தயவில் 6 மணி மட்டும் தூங்கியாகிவிட்டது.எனினும் தூக்கச் சுகம் இன்னமும் இறைஞ்சிக்கொண்டு இருந்தது.எழுந்து,பாதி திறந்த கண்ணுடன் சிறுநீர் கழித்துவிட்டு,இன்னும் அரை மணித்தியாலம் படுக்கின்றேன்,எழுப்புங்கள் என்று அம்மாவிடம் சொல்ல வாய்திறக்க ,பைபிளைப் படித்துக்கொண்டே என்னை முந்திக்கொண்டவராய் “நம்மட நாய் (ரெமோ) வீ(வி)தியில் அடிபட்டுச் செத்துவிட்டது என்றார்.தூக்கம் ஒரு நொடியிலே துலைய துக்கம் தொண்டையை இறுக்கியது போன்ற உணர்வு.

குரலைக் கனைத்துக் கொண்டே “என்ன என்ன???” என்று கேட்க “இப்பொழுதுதான் பக்கத்துக்கு வீட்டு அங்கிள் கோவிலுக்கு போய்விட்டு வரும் போது வீதிலில் அடிபட்டு இறந்த நம்ம நாயைப் பார்த்து விட்டு வந்து சொன்னார்.அதைப் பார்க்கத்தான் அப்பா போய் இருக்கின்றார்”என்றார் அம்மா சற்றே கம்மிய தொண்டையுடன்.

சே......நேற்றுத்தானே இடியப்பத்துடன் இறைச்சி முள்ளைக் குழைச்சி வைத்தேனே,ஏன் அது வீதிக்குப் போயிற்று,என்று என்னுள் தலையைத் தேய்த்துக் கொண்டு வெறுத்துக் கொண்டிருக்க,அப்பா வந்து விட்டார்.

இருவருமாய்ப் போய் ஒரு சாக்குக்குள் நாயைப் போட்டுக் கொண்டு மோட்டார் சைக்கிளில் வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்து சேர்த்தோம்.பெரிதாய் வெளிக்காயம் தெரியவில்லை.ஆனால் தலையில் இருந்து வீதியில் காய்ந்திருந்த இரத்தக்கறை ஏதோ பெரிய வாகனத்தில் மோதி இறந்ததை உறுதிப்படுத்தியது.

ரெமொவுடன் எனது தம்பி சதுஷன்

உணர்வுகளையும் சேர்த்துக் கொண்டே நாயை வளவிற்குள் தாட்டாகிவிட்டது.முழுகி விட்டு வீட்டுக்குள் வர,அம்மா 7 வருடத்திற்கு முன் என் தம்பி அந்த நாயை வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்ததை மீட்டுக்கொண்டிருந்தார்.குடும்பமாகச் சேர்ந்து நாயைப் பற்றிப் பேசி விட்டு என் அறையில் வந்து உட்கார்ந்தேன்.

ரெமோவின் எண்ணங்கள் அலையென மனதில் போங்க ஆரம்பித்தது.கொழும்பில் இருக்கும் போது அம்மாவிடம் இரவில் போன் பேசும் போது ,தவறாமல் கேட்கும் கேள்வி “ரெமோ எப்படியம்மா இருக்கு??? “,அந்தக் கேள்விக்கு இனி அவசியம் இல்லை.

நான் ஊருக்கு வரும் போது,என்னை முதலில் வரவேற்கும் உயிர் அதுதான்.இனி அந்த உயிர் என்னைக் கடந்துசென்றுவிட்டது.

நேற்று அதிகாலை நான் ஊருக்கு வரும் போது என்னைக்கண்டு ஓடி வந்து என்னைச் சுற்றுக் கொண்டு அது தன் மொழியில் ஏதோ பேச முயன்ற போது,”சீ நாற்றம் தள்ளிப் போ............” என்ற வார்த்தை இன்னும் கண்ணீரை முட்ட வைத்துக்கொண்டிருகின்றது.

நீ போட்ட ஒரு பிடிச்சோற்றுக்காக, உன்னை தன் உயிரிலும் மேலாக நேசிக்கும் ஒரு ஜீவன் எதுவென்றால் அது நாய் தான்.ரெமோ உன்னை நான் எந்த அளவிற்க்கு நேசித்தேன் என்பதற்கு இதை எழுதி முடிக்கும் போது நான் சிந்திய கண்ணீர்த்துளிகள் சாட்சி.

REMO ,I MISS YOU DAA…………..

ரெமோவை மையமாக வைத்து நான் எழுதிய சிறுகதையைப் படிக்க

இதைக் கிளிக்கவும்....

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை....பாகம் 3

2012-03-25T22:10:00.000+05:30

இந்தத் தொடர்கதையின் முன்னைய பாகங்களைப் படித்தவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.

(அப்படி என்ன கறுமத்தை எழுதித்துலைத்திருப்பான்,மன்னிப்பு என்று பெரிய வார்த்தை எல்லாம் கேட்கின்றான் என்று யோசிக்காதிங்க,உலகத்துக்கே உயிரூடுகின்ற காதலை மையமாக வைத்து ஒரு தொடர்கதையை ஆரம்பித்தேன்.அது ஆரம்பித்த நேரமோ தெரியவில்லை,ஆபீஸில் ஏகப்பட்ட வேலை.இன்று நீண்ட இடைவேளைக்குப் பின் ஆரம்பித்தால் ,எனக்கு முந்தி ஞாபகத்தில் வைத்திருந்த கதை மறந்துவிட்டது.கற்பனைக்கா பஞ்சம்,வேறு கோணத்தில் ஆரம்பித்து விட்டேன்.)

படிக்க ஆரம்பிப்பவர்கள் மீண்டும் முதல் பாகத்தில் இருந்து படிக்கவும்....
(பொறுமையாகப் படியுங்கள்,உங்கள் முதல் காதல் காட்சி சற்று லேசாகவே நிழலாடும்....அப்படி ஞாபகம் வராவிட்டால் நான் பொறுப்பில்லைங்கோ)

பாகம் 1

பாகம் 2

“பார்த்தாயா??சார் போன் பண்ணியிருக்கார்,நல்ல காலம் ருவந்திக்கா போனத் தூக்கிட்டால்,இல்லாட்டி அந்தக் கொடுப்புலிர கோவத்துக்கு ஆளாகி இருக்கணும்....”,என்று சத்துரி முடிப்பதுக்குள் “நீ பெரிய அழகி என்று நினைப்போ!எல்லாருக்கும் பட்டப்பெயர் வைச்சுக் கலாச்சிட்டு இருக்கா”,என்று போலியாய் முறைக்க “ப்ளீஸ்டா,உண்ட காதல் கருமாந்திரத்த சீக்கிரம் சொல்லித் தொலைடா,சார் மீண்டும் கால் பண்ணுவதற்குள் நான் போகணும்”என்று கைகூப்பினாள்.

மீசையை இரண்டு விரல்களால் சீராக்கியவன்,தலைக்கு மேலாகச் சுற்றிய மின் விசிறியைப் பார்த்தவாறே, பௌசானா................,பெயரே எவ்வளவு ஸ்வீட்டா இருக்கு,ஆள் எப்படி இருப்பா என்று நினைக்கின்றா???என்று இடைவெளி விட்டவன்,அவளைப் பார்க்க ;அவள் தனுவின் மூஞ்சியில் படம் பார்த்திட்டு இருந்தாள்.”ம்ம்...பொறாமை,என்றவன் தொடர்ந்தான்.

“அன்று ஒரு வெள்ளிக்கிழமை,அதிகாலைப் பொழுது.அப்பொழுதுதான் சூரியன் வேலைக்குப் போக தயாராகிட்டு இருந்தார்.நான் பஸ் தரிப்பிடம் வந்து சேர,எனக்காகவே காத்திருந்தது போல பஸ்சும் வந்து சேர்ந்தது.பஸ்ஸில் பெரிதாக ஆட்கள் இல்லை.நான் ஜன்னல் ஓரச் சீட்டில் உட்க்கார்ந்து கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டே பாட்டுக்கேட்க ஆரம்பித்தேன்,அப்பொழுது என் பக்கத்தில யாரும் இருக்கவில்லை.பஸ் ஒரு கால் மணித்தியாலத்துக்கு மேலாக பயணித்துக்கொண்டு இருந்தது.அப்பொழுது ரகுமான்ட “உயிரே உயிரே வந்து என்னோடு கலந்துவிடு.....” பாடல் வரிகள் காதுக்குள்ளாகச் சென்று இதயத்தைப் பிடித்து உலுக்கிக் கொண்டுயிருந்தது.அப்பொழுது பக்கத்துச் சீட்டில் தொம் என்று திடீர் என உட்கார அந்த அதிர்வில் கண்ணைத் திறந்தேன்,இரண்டு கண்கள் என்னை நோக்கின.

உட்காரும் போது ஏற்ப்பட்ட சிறிய அதிர்வானது,தற்போது பன்மடங்காக அதிகரித்து என் இதயத்துக்குள் சுனாமி ஏற்படக் கூடிய அதிர்வை ஏற்ப்படுத்தியது.நல்லவேளை அந்தப் புண்ணியவதி பர்தாவிற்குள் தன்னை மூடியிருந்தாள்.அல்லாவிடின் யாராவது தண்ணி தெளித்துத்தான் என்னை எழுப்பி இருக்கவேண்டும்”என்று தனு கூற ,”வெக்கம் கெட்ட ஆளையா நீ!!!இந்த அளவிற்கு வழிஞ்சதும் இல்லாமல்,அதைப் பெருமை பொங்கச் சொல்லுகின்றா??”என்று தன் தலையில் தட்டிக் கொண்டாள் சத்துரி.”உங்களைப் போன்ற ஒலிம்பிக் வீரங்கனைகளைப் பார்த்திட்டு,தேவதை போன்ற பெண்ணைப் பார்த்ததால் ஏற்ப்பட்ட தாக்கமாகக் கூட இருக்கலாம்” என்று சமாளித்தான் தனு.

”ம்ம்ம்....பில்ட் அப்ப விட்டிட்டு கதையைச் சொல்லு“என்று அவசரப்படுத்தினாள்.”நான் என்னை மறந்தவனாய்,கண்கள் இமைக்க மறந்து அவளையே பார்த்துக்கொண்டு இருக்க விருக்கென்று மற்றப் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டாள்.ஏதோ நினைத்தவளாய் புத்தகப் பையின் கீழிருந்த அவள் கையை மேலெடுத்து தன் தங்க நிறக்கடிகாரத்தில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு,கண் இமைகளை ஒருக்கால் சிமிட்டிக் கொண்டாள்.அவள் கரத்தையும் கடிகாரத்தையும் ஒருங்கே பார்த்த எனக்கு,எது தங்க நிறம் என்று சந்தேகம் வந்தது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளேன் அவளது நிறத்தை என்றான் கண்களில் கேள்வியுடன் தனு.”உன் சந்தேகத்தை இங்கேயே ஆரம்பிச்சிட்டியா? என்று தன் தெத்திப் பல் தெரியச் சிரித்தாள் அவள்.தனு தொடர்ந்தான்;

”அவள் அவளது சப்பாத்தின் வாரினைக் கட்டக் கீழே குனிய ,நான் நினைத்தேன் அவள் எதையோ விழுதி விட்டாள் என்று.உடனே நான் அதைப் பொறுக்கிக் கொடுத்து நல்லபெயரை எடுக்கலாம்,என்ற நப்பாசையில் திடீர் எனக் குனிய,அந்த நேரம் பார்த்து அவள் நிமிர;என் நெற்றி அவள் நெற்றியை முட்டி விட்டது,எனக்கே சாதுவாக வலித்து விட்டது,அவளுக்கு எப்படி வலித்திருக்கும்!!!”,சத்துரி ,தன் வாயை புறங்கையால் மூடிக்கொண்டே கேலியாய்ச் சிரித்தாள்.”ம்ம்ம்,அப்புறம்???”என்றாள் ஆவல் போங்க.

அவள் உன்னைப் போல இல்லை சத்துரி;நான் சாரி,என்றவாறே அவளை நோக்க அவள் பர்தாவை லேசாகத்தூக்கியவாறு தன் கண்ணில் பனித்திருந்த கண்ணீரை கரத்தால் துடைத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.எனக்கு என்னிலே வெறுப்பு வந்திடுச்சு,ஆனா நான் எதேச்சையாக முட்டியதால்தான் அந்த அப்பிள் கன்னங்களையும்,கூர் மூக்கையும்,ஸ்டோபெர்ரி உதட்டையும் பார்க்கக் கிடைத்து என்று சந்தோசமும் பட்டுக்கொண்டேன்.

“சாரி,நான் உங்களுக்கு உதவி செய்யத்தான்,குனிந்தேன்,ஆனா இப்படி ஆயிட்டு என்று கெஞ்சலாச்சொல்ல;”சப்பாத்து லேஸ் கட்டிவிடவா?”,என்றாள் வெடுக்கென்று.நான் நாக்கைக்கடித்துக்கொண்டு விழி பிதுங்க ,அவள் அழகாய்ச் சிரித்துக்கொண்டு தலைகுனிந்தாள்.”ஓ...நீங்க பெரிய விஜயகாந்த் !!!”என்றாள் சத்துரி மெதுவாக.

அப்பொழுது தனுவின் போன் “வசீகரா....உன் நெஞ்சினிலே..”என்று ஆரம்பிக்க ,போனைப் பார்த்தவன்;ஐயோ சார் கூப்பிடுறார் என்றவாறே ஓட,அவனை முந்திக் கொண்டு சத்துரி ஆபீசுக்குள் ஓடினாள்.

தொடரும்....

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை....பாகம் 2

2012-02-18T12:04:00.001+05:30

முன்னையபாகத்தைப் படிக்க

உள்ளே சென்றுகொண்டிருக்கும் போது சக பணியாளர்கள் “ஏன் போஸ் சத்தம் போட்டீர்கள்?” என்று கேட்டதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் விறுவிறு என்று நடந்து கான்டீனுக்குள் நுழைந்தான் தனு.

ஓம்லேட் பணிஸ் ஒன்றுக்கும் தேநீர் ஒன்றுக்கும் ஓடர் செய்துவிட்டு தலையில் கைவைத்துக்கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்த தனு,யாரோ வேண்டும் என்றே தேநீரை உறிஞ்சிக் குடிக்கும் சத்தம் கேட்டுக் கண்ணைத்திறக்க,தனது தேநீரை சத்துரி குடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.கடுப்பாய்ப் பார்தவனை வாயைக் வலம் இடமாக ஆட்டி வெறுப்பேற்றி விட்டு அலட்சியமாய்க் குடித்து முடித்துவிட்டு கோப்பையை அவன் முன்னே வைத்தாள்.உள்ளுக்குள் வந்த சிரிப்பை முகத்தில் வெளிக்காட்டாமல் “வேற பொண்ணாய் இருந்தால்,இப்படிக் கோவப்பட்டதற்க்கு ஒரு வாரத்திற்கு முகத்தில் கூட முழிச்சிருக்க மாட்டாள்,என்ன பிறப்புடா!!” என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது “டேய் ,என்னை ரோஷம் கெட்டவள் என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தாய் என்னடா ??என்ற வாறே தலைக்கு முட்டுக் கொடுத்த கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

வேகமாக எழுந்தவள் ஒரு தேநீரை வாங்கிவந்து அவன் முன்னே நீட்டி விட்டு,நடக்க முற்ப்பட்டாள்.

”சத்துரி கொஞ்சம் நில்லேன், உன்னோடு கொஞ்சம் பேசவேண்டும்” என்று குழைந்த தனுவை அலட்சியமாய்ப் பார்த்துவிட்டு ஸ்ட்ரைட் பண்ண தன் தலைமுடியைக் கோதிக்கொண்டே நடந்தாள்.”ஏய் ....உன் லவ்வர் அனுப்பிய மெசேஜ்ஐ படிக்கப் போகின்றேன்” என்று அவள் விட்டுப் போன போனைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு தனு சொல்ல பாய்ந்து வந்தவள் விருக் என்று அவன் கையில் இருந்த போனைப் பறித்துக் கொண்டு முறைத்தாள்.

இல்லை....உனக்கு கோவம் வருகின்றதா??என்று பரிசோதிக்கத்தான் எடுத்தேன்,என்றான் தனு சிரித்துக்கொண்டே.உன்னோடு நான் கொஞ்சம் பேசலாமா???என்றான் மீண்டும்.”No I can’t. I don’t like to waste my time with useless guys.” என்றாள் சற்றுத் திமிராக.நீ தான் என் காதல் கதையைக் கேட்க ஆசைப்பட்டாய் என்று சொல்ல நினைத்தேன், ஆனால் உனக்கு கேட்க இஷ்டம் இல்லை போல என்றான் எதேட்சையாக.அடப்பாவி..........!!! என்று தன் வாயைப்பொத்திக் கொண்டவள்,கதிரையை தனுவிற்கு அருகில் இழுத்துப்போட்டு அமர்ந்துகொண்டு அவன் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டே சொன்னாள்,That girl is so lucky….

“ம்ம்ம்ம....என்னுடைய டைம வேஸ்ட் பண்ணாத,ப்ளீஸ் வேகமாச் சொல்லு.சார் வந்தால் திட்டுவார்” என்று அவசரமூட்டினாள்.

நான் லவ் பண்ணற பொண்ணு பெயரு பௌசானா .......... fபஸ்மீனா பௌசானா என்று தனு சொல்லிமுடிப்பதற்குள் அவள் சிரித்த நையாண்டிச் சிரிப்பில் அவன் சொல்லவந்த கதையை மறந்துவிட்டான்.அவன் சற்று வெளிறிய முகத்துடன் அவளைப் பார்க்க சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டே ம்ம் சொல்லு என்றாள்.இல்லை நான் சொல்ல விரும்பவில்லை என்றான் அவன்.ப்ளீஸ் ....எனக்கு ஏனோ அடக்க முடியாமல் சிரிப்பு வந்திட்சு,உனக்குப் பக்கத்தில் ஒரு முக்காடு போட்ட பெண்ணைக் கற்பனைப் பண்ணிப் பார்க்க என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை என்றாள் அப்பாவியாக.

“அது சரி அவளை நீ எப்பொழுது முதல் தடவையாப் பார்த்தாய் ???அவள் இப்போ என்ன பண்ணுறாள்??நீ ஒரு முஸ்லிம் பொண்ணை லவ் பண்றது உன் அம்மாவிற்கு தெரியுமா?உன் அம்மா சப்போர்ட் பண்ணாலும் பண்ணுவாங்க,,அந்த பொண்ணு வீட்டுக்கு உன் நாதாரித்தனம் தெரியுமா??என்று அடுக்கிட்டே போனாள்.

“ஏய் இப்படியெல்லாம் கேட்டாள் என்னால முடியாது தாயே,,,ஆள விடுடா சாமி என்றவாறே எழும்ப கையைப் பிடித்து இழுத்து மீண்டும் உட்கார வைத்த சத்துரி,கண்களால் கெஞ்சத் தொடங்கினாள்.

அப்பொழுது அவள் போன் சிணுங்க,மறு பக்கம் ருவந்திக்கா பேசினாள் ,”சார் உன் டேபிள் போணுக்கு அழைத்தார்,நீ இப்பொழுதுதான் கான்டீன் போனதாகச் சொன்னேன்.சீக்கிரம் வாடி” என்றாள் அவள்.”திரும்பி அழைத்தால்,நான் தனுவிடம் ப்ராஜெக்ட் எச்டிமேட் சம்பந்தமாகப் பேசிட்டு இருக்கிறேன் என்று சொல்லுடி” என்றவாறே அழைப்பைத் துண்டித்தாள் சத்துரி.

தொடரும்....

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை(இன்னமும் காதலி கிடைக்காத ஆண் சிங்கங்களுக்குச் சமர்ப்பணம்)

2012-02-04T12:50:00.000+05:30

மீண்டும் ஒரு குறுநாவலுடன் உங்களுடன் சேர்ந்து பயணிக்கப் போகின்றேன்.

அன்று எட்டு மணி தாண்டிப் பதைபதைப்புடன் அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்த தனுவை கண்களை மூடித்திறந்ததன் மூலம் வணக்கம் கூறிவிட்டு காதலனுடன் தொடர்ந்து சிணுங்க ஆரம்பித்தாள் சத்துரி.அவள் அருகில் இருந்த ருவந்திக்கா இவனைக் கண்டுக்கவே இல்லை.அவள் அவளவனுக்கு குறும்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டு இருந்தாள்.

இப்பொழுதெல்லாம் காதலர்களைக் காணும் போது தனுவிற்கு அடிமனதில் விவரிக்க முடியாத ஏக்கம் எழுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. இத்தனைக்கும் பெண்களைக் கண்டுவிலத்தியோடும் ஆளுமல்ல அவன்.ஆனால் காதல் மட்டும் அவனுக்கு கண்ணுக்கெட்டாத தூரத்தில் இருந்து கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருகின்றது.பல்கலைக்கழக வாழ்கையும் முடிந்தாகி விட்டது.இன்னமும் நம் தேவதை நம் இதய வகுப்புக்கு வந்துசேரவில்லை.வாழ்கையில் மட்டும் தான் டபுள் ப்ரோமோசனோ என அவன் மனம் வேற்று சுருதியில் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்றது.

காலைச் உணவைச் சாப்பிடுவதற்கு மற்றவர்கள் அழைத்த போதும்,”சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் வந்தேன்”,என்று பொய் சொல்லிவிட்டு கம்ப்யூட்டர் உடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டான்.உணவை முடித்துவிட்டு வந்த சக தோழிகள் சீண்டலுடனையே வேலையை ஆரம்பித்தனர்.”ஏண்டி தனுவிற்கு இன்னம் லவ் செட்டாகவில்லை” என்று கூறிவிட்டு அவனைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்த சத்துரி,சற்று குரலைத் தாழ்த்தி “அவனுக்கு ஏதும் பிசிக்கல் ப்ரோப்லமோ............” என்று அருகில் இருந்தவள் காதில் குசுகுசுத்தது,தனுவின் செவிப்பறையில் சம்மட்டியால் அடித்தது போல இருந்தது.அவளை முறைத்துக் கொண்டு எழுந்தவன்,விறு விறு என்று வெளியே வந்துவிட்டான்.வாயிலே சிகெரட்டைப் பொருத்தியவன்,சே.......அவளுடைய சந்தேகத்தை தீர்த்துவச்சிட்டு வந்திருக்கணும்,அவளுடைய பகிடி சேட்டைக்கு ஓர் அளவு மீறிப்போய்ச்சு என்று தன் மனதுக்குள் எரிமலையாய் குமுறிக்கொண்டிருக்கும் போது தோளைப் பற்றின ஒரு கரங்கள்.

திரும்பிப் பார்த்தான்........ சத்துரி,முகம் முழுக்கப் பயத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.”சாரிடா,நான் பகிடிகுத்தான் அப்படிச் சொன்னேன்,உனக்கு பிடிக்காட்டி சாரிடா” என்றாள் குழைவாக.”பொத்திடடுப் போடி!!!பெருசாக் கதைக்க வந்திட்டா ..................”என்று தனு கத்திய சத்தம்,கண்டிபாக ஆபிசுக்குள்ளும் கேட்டிருக்க வேண்டும்.அவள் மிகவும் சிரமப்பட்டு கண்ணை முட்டிக் கொண்டுவந்த கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றும்,அது அவளது சக்தியை மீறி கன்னத்தால் வழிந்துகொண்டு இருந்தது.அவள் உள்ளுக்குள்ளும் போக முடியாமல் ,அவ்விடத்திலும் நிற்க முடியாமல் தவிர்த்த அதே தவிப்பையே அவனும் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் உன் நண்பிடா என்று சொல்லி அவன் மனம் கதறத்தொடங்கியது.

தன் கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் கையில் திணித்துவிட்டு உள்ளே செல்லக் காலடி வைத்தவன்,பின்னே திரும்பி அவள் தலையை உலுக்கிவிட்டு உள்ளே நடந்தான்.அவளும் அவனைத் தொடர்ந்தாள்.

தொடரும்........................

இங்கே தமிழனை விட மலையாளி பல படி மேல்

2012-01-28T09:31:00.000+05:30

சில புகைப்படங்களைப் பார்க்கும் போது எம்மையறியாமல் மனதிற்குள் சந்தோசம் பொங்கும்.அதே போல் சில படங்களைப் பார்க்கும் போது வெறுப்பும் கோவமும் ஒருங்கே ஏற்படும்.இந்தப் படத்தைப் பார்த்த மானமுள்ள தமிழனுக்கு மேலே சொன்னதில் எந்த உணர்வு ஏற்ப்படிருக்கும் என்று நான் சொல்லிப் புரியவைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

எனக்கு ஒரு ஆச்சரியம் என்னவென்றால்,அந்த அம்மாவின் காலில் இப்படி பகிரங்கமாக சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சில்லறை பொறுக்கி விட்டு,தன் மனைவி,பிள்ளைகள் முன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு எப்படித் திரியமுடிகின்றது என்பதுதான்.

ஏதோ நான் பெண் ஆதிக்கவாதி என்று முத்திரை குதிவிடாதீர்கள்.இதே போல் ஓர் ஆண் அரசியல்வாதி காலில் விழுந்திருந்தாலும்,இதே உணர்வே ஏற்ப்பட்டிருக்கும்.

பெற்ற தாய்,தந்தை காலில் விழுந்து வணங்கத்தயங்கும் நமது சமுதாயம்,இப்படியான அரசியல் வாதிகளின் காலில் விழுவதுதான் வேதனையாக உள்ளது.காலப் போக்கில் இதுவும் அரசியல் கலாச்சாரமாகிவிடும்.ஆனால் காமராசர் போன்ற அவதாரபுருசன் என்றால் வேறு கதை.

அந்த அம்மாவும் தன் கறைபடியாத கரத்தால்,எப்படி ஆசீர்வதிக்கின்றார்...................அன்னை தெரேசா கூட இப்படி போஸ் கொடுத்து நான் பார்த்ததில்லை. எல்லாம் காலத்தின் கொடுமை!!!!!

அருகில் உள்ள படம்,கேரளா முதலமைச்சருடையது.
கற்றுக் கொள்ளுங்கள் மலையாளிகளிடம் இருந்து,இத்தகைய நற்ப்பண்புகளை..........................

ஏதோ நான் மலையாளி மக்களை உயர்த்தியும்,தமிழனை கேவலப்படுத்தியும் விட்டதாக நீங்கள் நினைத்தால் அது உங்கள் அறியாமையே.

--எப்படியோ,இந்தப் படத்தைப் பார்த்ததால் எனக்கு ஏற்ப்பட்டவயிற்றெரிச்சலில் ஒரு பகுதியை இங்கே கொட்டித் தீர்த்துவிட்டேன்.--

என்ன கொடும்...ம சரவணன்..............

2012-01-04T21:37:00.000+05:30

வேலைப்பளு கூடிவிட்டதாலும் ,பரீட்சை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாலும் என் வலைப்பூவின் பக்கம் தலை வைத்தும் படுக்கவில்லை.ஆனாலும் வேலையில் ஆணி பிடுங்கும் போதும் ,பஸ்ஸில் குத்துக்கல்லாட்டம் உட்கார்ந்து இருக்கும் போது முடிந்த மட்டும் வலையுலகில் மேய்ந்து கொண்டிருப்பேன்.(தேசிய கடமையைச் செய்யாம..எப்படி பாஸ்......).

அப்பொழுது கண்ணில் பட்ட தலையங்கம் சுர்ர்ர்ர் என்றிருந்தது.

நான் கடந்த ஆண்டு பெப்ரவரி 9ம் திகதி எழுதிய அதே ஆக்கம்,எவ்வித மாற்றமும் இன்றி வேறு வலைத்தளத்தில் வெளியிடப் பட்டிருந்தது.

என்னுடைய ஆக்கம்.

இதில் எனக்கு பெரிதாக வருத்தம் இல்லை.காரணம்,அதை நான் சுயமாக என் கற்பனையில் உருவாக்கவில்லை.எனது நண்பன் திரு FBஇல் சுருக்கமாகப் போட்டதகவலை ,எனது மொழி நடையில் ஒரு பதிவாக மாற்றிப் போட்டேன்.அவ்வளவே....

இன்று செல்வா என்பவர்,இதே தகவலை எனக்குக் கருத்துரைந்திருந்தார்.

சரி......google இடம் நியாயம் விசாரிப்போம் என்று சென்றால்,தலையே சுற்றி மயக்கம் வராத குறை!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ஒன்றா,இரண்டா......எத்தனை பாவிப் பசங்களையா............................copy ..paste பண்ணித் தொலைத்திருக்கான்கள்.அதுவும் ஒரு எழுத்து மாற்றம் இன்றி.

இவங்களுடைய கடமையுணர்ச்சிக்கு ஒரு அளவில்லையா............................

"நானும் சோதித்துப் பார்த்தேன்.அப்படியே ஷாக் ஆயிட்டன்" என்ற என்னுடைய இந்தப் பஞ்ச்டயலாக் தான் இலகுவில் அடையாளம் காட்டியது.

அந்தக் கருமாந்திரத்த நீங்களும் கிளிக் பண்ணிப் பாருங்கள்.

மனித உடல்ப் பாகங்களுக்கான தொழிற்சாலை(நெகிழ்ந்த மனம் படைத்தவர்கள் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும்)

2011-10-22T22:47:00.000+05:30

ரஷ்யாவில் சிறுநீரகங்கள், கண்விழிவெண்படலங்கள் மற்றும் ஏனைய மனித உடல்பாகங்ளை அகற்றி விற்பனை செய்யவென சட்டவிரோதமான ஒரு தொழிற்சாலை இருக்கின்றது.

என்ன கொடுமை சரவணா

இந்த உடல்கள் பெறப்படுவது எப்படியென்றால்;மது போதையில் விபத்துக்குள்ளாகும் மனிதர்கள்,தனிமையில் இருந்து இறப்பவர்கள்,எதிர்பாராத விதமாக இறந்து ,உறவினர்களால் பொறுப்பெடுக்காமல் விடப்படுபவ்ர்கள்,மற்றும் கடத்திக் கொலைசெய்யப் படுபவர்களிடம் இருந்து. இந்தத் தொழில்சாலையில் எலும்புகளைக் கூட மிச்சம் வைப்பதில்லை. எலும்புகள் இங்கிருந்து உலகின் பல பாகங்களுக்கு விற்கப் படுகின்றன.அதிலும் கால் எலும்புகள் அயர்லாந்து மற்றும் ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளுக்கு விற்கப்படுகின்றது.அது பல் சிதைவின் போது நிரப்பப் பயன்படுகிறது.இந்தியாவிலும் இவ்வாறான தொழில்சாலை இருப்பதாக நம்பப் படுகின்றது.ஆனால் இது போன்று ஆதாரத்துடன் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. இவ்வாறான தகவல்களை பல தடவைகள் செவி வழியாய்க் கெட்ட போதும்,படத்தைப் பார்க்கப் பதறியே விட்டது. பதறுவது என்று முடிவு பண்ணிட்டு வந்துவிட்டீர்கள்,ம்ம்ம் பதறிவிட்டுப் போங்கள்.

ஐயோ தாங்க முடியலையே.........

2011-09-27T22:15:00.002+05:30

எழுதுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை,பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.கண்டிப்பாக பெண்கள் மிஸ் பண்ணாதீர்கள்.

என்ன வாழ்க்கைடா இது....ஸ்ஸ்ஸ் இதைப் பார்த்திட்டு சொல்லுங்க

2011-09-20T21:25:00.002+05:30

சீ என்ன வாழ்கைடா இது,இதை ஒரு நாளைக்கு ஒருதடவையாவது சொல்லாவிட்டால் எனக்கு தலை வெடித்துப் பறந்துவிடும்.

இந்த மெயிலைப் பார்த்த பிறகு,அப்படிச் சொல்வதற்கு ஏதோ ஒன்று தடுக்கின்றது.எனது மன நிலையில் இருந்தால்,நீங்களும் பாருங்கள்.

இதை விடவா,போராட்டம்

இது அல்லவா,போக்குவரத்துச் சிக்கல்

நமக்கு,என்னதான் நெட் இருந்தாலும் அலுப்பாய் இருக்குமே

இதுவும் ஒரு வேலைதான்(நம்ம வேலை எவ்வளவோ தேவலை)

சின்ன வயசிலேயே நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டிட்டன் என்று நினைத்தால்,

ஒரு நல்ல நண்பன் கிடைக்க மாட்டான் என்று ஏங்கினால்,(ஆனால் உண்மைக்கு இவன் ரொம்ப அதிஷ்ட சாலி)

நான் அவனுக்கு எவ்வளவு உதவி செய்திருப்பேன்,நன்றி கெட்ட பயல்!!!!!
இப்படித் திட்டித் தீர்க்க முன்...........................இதைவிடவா நாம் உதவி செய்து விட்டோம்

தனிமை வலிக்குதா??????????????????????
இந்த முதுமையில் தனிமை!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ஆபீஸில என்னுடைய சப்பாத்துதான்,ஆகவும் மலிவானது என்று நினைத்தால்....

உனக்குக்கீழே உள்ளவர் கோடி; நினைத்துப் பார்த்து நிம்மதி தேடு.
Boss நோட்த பாயிண்ட்.(என்னைச் சொன்னேன்)

காலனாய் வந்த காமம்

2011-09-15T18:44:00.001+05:30

விடலைப்பருவத்தில் விடைதேடிய உணர்ச்சிகளுக்கு

விடையானாள்,வினையானால் –பலநாள் செவியேறிய விலைமாது

விதியெனும் பாம்பு தீண்டியே விட்டது

விரல்களின் கோலத்தில் வரும் வீம்பை

அந்த நாள் சுவர்க்கமென திளைத்திருக்க

உச்சிப்பொறியில் உள்ளுணர்வு அலறியது

வீடு திரும்பியவனை மொத்தமாய் விழுங்கியது-குற்ற உணர்ச்சி

கண் நோக்கும் பார்வை காலிலே குத்தி நின்றது

பெற்ற தாய் முன்னே பேச நா நாணி நிக்க

பிசைந்த சோறு பீங்கானை கட்டி நின்றது

கையேந்திய தண்ணீர்க் கிண்ணம்

தரைக்கே சமர்ப்பணமானது

கொஞ்ச நேரம் சிற்றின்பம் பெரிதென மயங்கி

கொஞ்ச இருந்த மனையாள் உறவை மறந்து

தூரமாய் விலக நினைக்கும் துயர இடம் நாடி

தூண்டில் மீனாய்த் துடித்துக்கொண்டிருந்தான்

இரவிலே தூக்கம் தூரமாய் ஓட

பகலிலே ஏக்கம் – அதற்க்குத் தூது செல்ல

பல நாள்ப் பொழுதுகள்

பதறியே ஓய்ந்தன

இறுதியில் நடந்தான்-நோய் தீர்க்கும் இடம் நோக்கி

அந்த இடம் செல்ல –ஆரத்தழுவியவள் அங்கு நிக்க

அஞ்சியே ஒதுங்கியவனை-அதட்டினான் சிற்றூளியன்

வைத்தியன் முன்னே –வார்த்தைகளைப் பொறுக்கி

வசனமாய்க் கோர்த்துக் குழைந்து நிற்க

காலை நக்கும் நாயைக் கொடூரமாய்ப் பார்ப்பதாய் இருந்தது

அவன் பார்வை

கை படாமல் கால் படாமல்

மூச்சிக் காற்றுக்கு விலகி நின்ற தாதி

உறிஞ்சிச் சென்றாள் இரத்தத்தை

கசக்கிய காகிதமாய் –கலங்கிய இதயத்துடன்

தேவாலய வாயிலில் குப்பையாய் வந்து நின்றான்

ஓயாமல் வாய் செபிக்க

ஓராயிரம் நாளாய்க் கடந்தான்-அந்த நாளை

காலைக்காய் காத்து இருந்தவனாய்

கடுகதியாய்க் கடந்து சென்றான்-வைத்தியசாலையை

கழுத்திலே தொங்கிய குருஸ் பார்த்து பலர் சீண்ட

அழுதுகொண்டே கழட்டினான் தன் அடையாளத்தை

தொங்கிய பதாதைகள் –காலம் கடந்து

கண்ணில் பட்டு புத்தியை செருப்பால் அடித்தது

கால் கடுக்க நின்றவனைக் கடந்து சென்ற வைத்தியன்

சாதாரணாமாய்ச் சொன்னான் –போசிடிவ் என்று

கண்ணீரில் கரைந்து கொண்டிருந்தன

கனவாய்க் கண்ட வாழ்க்கையெல்லாம்

தீர்க்கமாய்ப் புறப்பட்டான்-வாழ்வின் முடிவை நோக்கி

மார்பகப்புற்று நோய் -தொடர் கதை-பாகம் 3(காமம் கடந்த காதல்)

2011-09-11T13:12:00.001+05:30

தொடர்கதை எழுதுவது எத்தனை சிரமம் என்பதை மூன்று பாகம் வரைத்தொடர்ந்தததன் மூலம் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டேன்.இனியும் காலம் தாழ்த்தினால் எனக்கே கதாபாத்திரங்கள் மறந்துவிடும்.

தயவு செய்து படிப்பவர்கள் பாகம் 1,பாகம் 2,பாகம் 3 என்று முறையாகப் படியுங்கள்.

பாகம் 1 ஐப் படிக்க...

பாகம் 2 ஐப் படிக்க...

பாகம் 3 கீழே...

காற்சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்த போன் அதிர்ந்த அதிர்வில்,கடந்த கால இனிமையில் தன்னை மறந்திருந்தவன்,நிகழ் காலத்திற்கு வந்தான்.போனைக் காதில் வைக்க, ”அப்பா,அம்மா எதுவும் பேசாம,அப்படியே இருக்கிறாங்க.எனக்குப் பயமாய் இருக்குது,சீக்கிரம் வா அப்பா ...”,என்றாள் துவா அழுகையுடன்.

காற்சடையில் ஒட்டிய மண்ணையும் தட்ட மறந்தவனாய் வண்டியை நோக்கி விரைந்தவன்,சந்தியிலே இருந்த ஆட்டோவையும் அழைத்துக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.அவன் வாகனச் சத்தத்தைத் கேட்ட மகள் ஓவென்று அழுதவாறே ஓடிவந்து கட்டிக் கொண்டாள்.கட்டிலை நோக்கி ஓடியவன்,நாடியைப் பிடித்து ஆட்டியவாறே “காவி, காவி !!!”என்று கத்திப்பார்தான்.ஊகும்...எந்தச் சலனமும் இல்லை.அவளை அப்படியே இரண்டு கரத்தால் தூக்கியவன்,ஆட்டோக்குள் கொண்டுபோய் வைத்தான்.மகளையும் அதற்குள் ஏற்றி விட்டு,ஓடிச் சென்று வீட்டைப் பூட்டி சாவியை பாக்கெடுக்குள் திணித்துக்கொண்டு,ஆட்டோவில் தாவி ஏறிக்கொண்டான்.

ஆட்டோ சென்ட்ரல் வைத்தியசாலையை நோக்கி விரைந்தது.வைத்திய சாலையை அடைந்தவுடன்,ஆட்டோ சாரதி உள்ளே சென்று நோயாளியைக் கொண்டு செல்லும் சக்கர நாற்காலியை எடுத்துவந்தான்.அவளை உட்கார வைத்து உள்ளே தள்ளிக் கொண்டு ஓட, வழமையாக அவளைச் செக் அப் பண்ணும் டாக்டர் ராதிகா தான் அன்றைக்கும் அங்கே இருந்தார்.அவர் அவளை ICU இக்குள் கூட்டிச்சென்றார்.மகளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ICU இக்கு முன்னாளிருக்கும் வாங்கில் அமர்ந்தவனுக்கு,அப்பொழுது தான் ஞாபகம் வந்தது,ஆட்டோ சாரதிக்கு பணம் கொடுக்காதது.வாசலை நோக்கி விரைந்தான்.ஆனால் அவன் அங்கே இல்லை.

மீண்டும் வந்து வாங்கில் அமர்ந்தவனுக்கு,மகளைப் பார்க்க ஒரே வேதனையாக இருந்தது.தனக்காக அழுவதை விட தான் நேசித்தவருக்காய் அழுவதன் ரணம் அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.துவாவோ அழுதழுது கண்கள் சிவந்து சோர்ந்து போய் இருந்தாள்.அவளை மடியிலே படுக்க வைத்து,கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.நேரம் தன் போக்கிலே போய்க்கொண்டிருந்தது.நேரம் ஒரு மணித்தியாலத்திற்கு மேல் போய் இருக்கும்.தனுவிற்க்கோ பதைபதைப்பு கூடிக்கொண்டிருதது.அப்பொழுது தோளிலே யாரோ கை வைத்தது போலிருந்தது.டாக்டர் ராதிகாதான் நின்றார்.”உள்ளே வாப்பா”,என்ற வாறே அவரது அறையை நோக்கி நடந்தார்.கடவுளே,எல்லாம் நல்லதே சொல்லணும்,என்று செபித்துக்கொண்டே அறையை அடைந்தான்.

அங்கே காவியா கண்களை மூடிப் படுத்திருந்தாள்.அவளருகே சென்று அவளைத் தொடப்போனவனை தடுத்த டாக்டர்,”அவளுக்கு இஞ்செக்ஷன் போட்டிருக்கன்.சோ குழப்பக்கூடாது”என்றார்.தனுவின் கண்ணை உற்றுப்பார்த்தவர்”தனு தைரியமாய் இருங்க,அவள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் சாவதற்க்குப் பதிலாக கடவுள் அவளை தன்னிடம் எடுக்க முடிவெடுத்திட்டார். அவளுக்கு இரத்தம் பூரா புற்றுநோய் பரவிவிட்டது.இனி எங்களால் செய்யக்கூடியது எதுவும் இல்லை.ஆனாலும் நீங்க உங்க தைரியத்தை இழக்காதீர்கள்.கடவுளாலே முடியாதது எதுவும் இல்லை “என்றவாறே தன் கண்களில் இருந்த கண்ணீரை ஒற்றிக்கொண்டு வெளியேறினார் டாக்டர்.

இடி விழுந்தது போலிருந்தது தனுவிற்கு,கதிரையைத் தாங்கிப் பிடித்து எழுந்து கட்டிலில் கிடந்த மனைவியை நெருங்கினான்.முடியற்ற தலையும்,மார்பற்ற நெஞ்சும்,உலர்ந்து போன தோலுமாய் சலனமற்று இருந்தாள்.அவளது கையைத் தூக்கி தன் கண்ணிலே ஒற்றிக் கொண்டு,”காவி,கண்ணைத் திறந்து பாரும்மா???”என்றான் விம்மிக்கொண்டே.அவன் கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் அவளது கரத்தைக் குளிர்வித்தது.உணர்வு பெற்றதாய் திரும்பிய அவள் கரம் அவனது முகத்தை வருடியதாய் உணர்ந்து கண்ணைத்திறந்து அவளை நோக்க,திறந்திருந்த அவளது கண்கள் ஆச்சரியம் ஊட்டின.அவளது முகத்தை நோக்கி அவன் காதைக் கொண்டு செல்ல “தனு,I LOVE YOU டா........................................”என்ற வார்த்தை அவனுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.”I LOVE YOU SO MUCH “என்றவாறே நிமிர்ந்து நோக்க திறந்திருந்த வாயும்,கண்ணும் உயிர் அற்று இருந்தது.உடலிலே எந்த அசைவுமே இல்லை.

“காவி,நீ என்னை விட்டுப் போய்ட்டியா...............”என்று அவன் ஓங்கிக் கத்திய சத்தத்தில் அனைவரும் கூடிவிட்டனர்.அதன் பின் என்ன நடந்தது என்பது அவனுக்கு தெரியவில்லை.முகத்தில் இருந்த தண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்ணைத் திறக்க “அப்பா,அம்மா எப்படிப்பா எங்களை விட்டிட்டுப் போவாங்க,எங்களுடைய இவ்வளவு அன்பையும் தாண்டி.என்ன ,இனி நாங்க அவங்களைப் பார்க்க முடியாது.ஆனா அவங்க எங்க கூடதான் இருப்பாங்க”என்ற மகள் துவாவின் வார்த்தைகள் அவனது செவிக்குள் இறங்கி அவனது உயிரை உடலோடு பிடித்துக்கொண்டது.

--முற்றும்—

தயவுசெய்து குறையோ,நிறையோ உங்கள் கருத்தைப் பதியுங்கள்.அதுவே என்னைச் செம்மைப்படுத்த உதவும்.

மரணதண்டனை எதிர்ப்போம்,மனித நேயம் காப்போம்.

2011-08-31T17:25:00.000+05:30

மன்னிப்பிலும் வலிய தண்டனை வேறேதும் இல்லை என்பது என் ஆணித்தரமான கருத்து.ஒருவன் தன் குற்றவாளியை முழுமனதாய் மன்னிக்கும் போதே அக்குற்றவாளி ஆனவனுக்கு தன் குற்றத்தை உணர்வதற்கு சந்தர்ப்பம் வழங்கப்படுகின்றது.மாற்றாக அவனைத் தண்டிக்கும் போது,குற்றவாளி முதலில் குற்றம் செய்கின்றான்,தண்டிப்பவன் இரண்டாவதாய்க் குற்றம் செய்கின்றான்.மொத்தத்தில் இருவருமே நீயாயவாதிகள் இல்லை.

தங்களை நீதிமான்கள் என்று தங்களைக் கூறிக்கொண்டு,மற்றவர்களைத் தண்டிக்க முண்டியடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் அக்கிரமங்கள்,இன்னும் வெளியுலகத்திற்குத் தெரியவில்லை.அவ்வளவுதான்.இவ்வுலகத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு உள்ளுக்குள் இருப்பவர்களை விடக் கொடூரமான குற்றவாளிகள் அதிகாரம் என்ற போர்வையையும்,பண பலம் என்ற முகமூடியையும் அணிந்து கொண்டு வெளியில் இருந்து நியாயம் விசாரித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.அது தான் இந்த உலகத்தில் நீதி.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் இரண்டு வகை.ஒன்று தூண்டுதலின் பேரிலோ,நேரிடையாகவோ குற்றம் செய்தவன்,மற்றையது அவனது காலக் கொடுமையில் அபாண்டமாகப் பழி சுமத்தப்பட்டவன்.இவர்கள் இருவரையும் வேறு பிரிப்பது என்பது அசாத்தியமானது.ஏனெனில் தீர்ப்பு வழங்கப்படுவது முன் வைக்கப்படும் சாட்சியங்களிலும்,வக்கீலின் வாதத்திலுமே.இதைத்தான் அண்ணா அழகாகச் சொன்னார்,”சட்டம் ஒரு இருட்டறை,அதில் வக்கீலின் வாதம் ஒரு விளக்கு”என்று.ஆனால் இங்கு பெரும்பாலும் பணத்திற்காக வாதாடுபவர்களே வக்கீல்கள்.சாட்சியங்கள் என்பது அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் கைவினைப் பொருள்.மொத்தத்தில் நீதி என்பது போலியாய் காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் தராசுதான்.

இன்று தமிழ் நெஞ்சங்களில் புயலாய் வீசிக்கொண்டிருக்கும் சம்பவம்,முருகன்,சாந்தன்,பேரறிவாளன் ஆகியோரின் தூக்குவிவகாரம்.21 ஆண்டுகளாக கேள்விக்குறியுடன் இருக்கும் மர்மத்துக்கு இவர்களின் தூக்கின் மூலம் விடைகாண முயல்கின்றார்கள். 21 ஆண்டுகள் வெளியுலகத் தொடர்பின்றி, தங்கள் இளமையைத் தொலைத்து, மனதளவில் இறந்தவர்களின் உயிரைப் பறிப்பதன் மூலம் இவர்கள் அடைந்துவிடப்போகும் வெற்றிதான் என்ன??

உண்மையில் குற்றம் செய்தவன் என்றால்,தன் பாவத்தின் சம்பளமாக மரணத்தை எண்ணி மகிழ்வாய் இந்தப் பூமியில் இருந்து விடைபெறுவான்,ஏனெனில் மனிதனின் தண்டனையைப் பார்க்கிலும் அவனின் மனச் சாட்சியின் தண்டனை மகாகொடியது.ஆனால் அநியாயதிற்கு பழி சுமத்தப் பட்டவனோ தன் நியாயத்தை வெளிப்படுத்த முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்துடன் அல்லவா விடைபெறப்போகிறான்.

ஒருவன் குற்றவாளியோ அல்லது நிரபராதியோ,ஆனால் அவனுக்கு வழங்கப் படும் மரணதண்டனையானது,அவனுக்கு வழங்கப் பட்ட தண்டனையல்ல.ஏனெனில் அவன்தான் அதை அனுபவிப்பதற்கு இவ்வுலகில் இல்லையே.மொத்தத்தில் அந்தத் தண்டனையை அனுபவிக்கப் போவது அவனை நேசித்த உறவுகளே.

மரணதண்டனை எதிர்ப்போம்,மனித நேயம் காப்போம்.

மார்பகப்புற்று நோய் .............தொடர் கதை-பாகம் 2

2011-08-25T11:34:00.001+05:30

ஏதோ ஒரு வேகத்தில் தொடர் கதை எழுதத்தீர்மானித்தேன்.கண்டிப்பாய் இது பிரபல பதிவாகி அதிக வாசகரைச் சென்றடையும் என்ற நம்பிக்கையோடு.ஆனால் எனக்குப் பிடித்தது மற்றவர்களுக்கும் பிடிக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை தானே.இத்தோடு நிறுத்துவோம் என்று நினைத்தாலும் மனம் தனிமையில் கதையை நீட்டிக்கொண்டு செல்கிறது.அதன் விளைவே அடுத்த பாகம்.

முதலாவது பாகத்தைப் படிக்க,

ஆபீசுக்குள் நுழைந்த தனு விரலை வைத்து நேரத்தைப் பதிவு செய்து விட்டு தனது மேசையை நோக்கி நடந்தான்.மேசையில் குவிந்திருந்த கோப்புக்கள் மலைப்பை ஏற்படுத்தின.இரண்டு நாட்கள் வரவில்லை,அதற்குள் இத்தனையா என்று வெறுத்துக் கொண்டே அமர்ந்தான்.பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பூர்ணா,”என்ன கள்ளப் பூனை போல வந்திருகின்றீங்கள்?”என்ற வழமையான சீண்டலுடன் ஆரம்பித்தாள்.”பூர்ணா,என்னுடைய முக்கிய கோப்புக்களை முடித்திருக்கலாமே?இப்ப மேனேஜர் என்னைப் படுத்தப்போகிறார்.”என்றான் சோர்வாய்.”ஐயோ தனு,என்னுடைய மேசையை ஒரு தடவை பார்த்து விட்டுப் பேசு.நேற்றும் ஆபிஸை விட்டுச் செல்லும் போது ஆறு மணி தாண்டிவிட்டது”என்றாள்.அப்பொழுது அவனது போன் சிணுங்கி மேனேஜரின் அழைப்பைக் காட்டியது.போனைக் காதில் வைத்த படி மேனேஜர் அறை நோக்கி நடந்தான்.

“Good Morning, Sir” என்றவாறு வலுக்காயப்படுத்தி வரவழைத்த சிரிப்புடன் மேனேஜர் முன் நின்றான். ”ம்ம்ம்ம்,உங்களுக்கு நான் திரும்பத்திரும்ப கம்பனியின் நடைமுறைகளைப் புரியவைக்கத் தேவையில்லை என்று நினைக்கின்றேன்.இன்றைக்கு அத்தனை கோப்புகளும் நிறைவு செய்யப்பட வேண்டும்.புரிகின்றதா???”என்று காட்டமாய் முடித்தார்.தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டி விட்டு நடந்த தனுவை,”தனு,என்னுடைய நிலமையையும் புரிஞ்சுக்கோப்பா,நானும் பலருக்குப் பதில் சொல்லவேண்டும்.”என்று கண்ணியமாய் முடித்தார்.மேனேஜரின் சாமர்த்தியம் தனுவிற்கு புதிதல்லவே,சிரித்தவாறே தனது மேசையை நோக்கி நடந்தான்.

வந்து அமர,என்ன மேனேஜர் திட்டினாரா??ஊஹும்,நீதான் ஜித்தன் ரமேஷ் போல மூஞ்சக் காட்டி,அந்த மனிசன்ற வாயக் கட்டிருப்பியே”என்றாள் பூர்ணா.

வேலையில் மூழ்கியவன்,நேரத்தைப் பார்த்தான்,12.30 தாண்டிவிட்டது.இனி வீடு சென்று வர வாய்ப்பில்லை.லக்ஷ்மி ஹோட்டல் சப்ளை பையன் குமாருக்கு போன் பண்ணி,”ஒரு மணிக்குள் வீட்டுக்கு ஒரு சாப்பாடு கொண்டுபோய்க் கொடு,நான் வேலை விட்டு வரும் போது பணத்தைத் தருகின்றேன்”என்றான்.கடைக்குச் செல்லும் போது அவனுக்கு டிப்ஸ் கொடுத்துக் கவனிப்பதாலும்,அன்பாகப் பேசுவதாலும் குமார் தனுவிற்கு கண்ணியமாய் நடப்பான்.

காவ்யாவிற்கு போன் பண்ணிச் சொல்லிவிட்டு வேலையில் ஆழ்ந்துவிட்டான்.மாலை 4.30 மணிக்குள் அத்தனையையும் ஒருவாறு நிறைவு செய்துவிட்டான்.ஆனால் நூறு வீதத்திருப்தி இல்லை.யாராவது சரி பார்த்தால் நிறைவாய் இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொண்டு பூர்ணாவின் பக்கம் திரும்பினான்.அவள் மெய் மறந்து face book சாட்டில் இருந்தாள்.இனி அவளிடம் உதவி கேட்டுப் பயனில்லை என்று தெரிந்தும்,”பூர்ணா,எனது பைல்களை கொஞ்சம் சரி பார்க்க இயலுமா????”என்று இழுத்தான்.”ஐயோ,எனக்கும் மூட் ப்ரெஷ் இல்லை,நாளைக்கு காலையில் பார்க்கிறேன்”என்றாள்.பிறகு என்ன நினைத்தாளோ,”தா,தனு”என்று பைலை வாங்கிக் கொண்டாள்.பூர்ணா,என்ன தான் குறும்பாய் பேசினாலும்,அவளது நல்ல நட்பு ஆபீஸில் தனுவிற்கு பெரிய பக்கபலம்.

“தனு,நீ வேணுமென்றால் வீட்ட போ,நீ போகாவிட்டால் காவி ஒழுங்காய் குளுசை போட்டிருக்கமாட்டாள்”என்றாள்.”தாங்க்ஸ் பூர்ணா” என்று குழைந்து நின்ற தனுவைப் பார்த்து,”உண்ட தேங்க்ஸ் யாருக்குத் தேவை,நாளைக்கு வரும் போது நீ சமைக்கின்ற சாப்பாட்டில் எனக்கும் சேர்த்து எடுத்து வா “என்றாள் நோண்டியாய்.

ஆபீஸில் இருந்து விருக்கென்று புறப்பட்ட தனு,கடற்கரைச் சாலையைக் கண்டவுடன்,அங்கு சென்று சற்று இருந்து விட்டுச் சென்றால் ஆறுதலாய் இருக்கும் என்று எண்ணியவனாய்,வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு கடற்கரையை நோக்கி நடந்தான்.

காதலிக்கத்தொடங்கிய நாளில் இருந்து அவன் காவியா இல்லாமல் தனியாக கடற்க்கரை வந்தது இல்லை.அவளோடு வருவதற்குத் தான் தனுவிற்கு விருப்பம்.ஆனால்,முடி உதிர்ந்ததில் இருந்து அவள் வைத்தியசாலை தவிர்த்து பொதுஇடங்களுக்குச் செல்வதை அறவே நிறுத்தி விட்டாள்.

வந்து மணலிலே அமர்ந்தவன்,ஓயாமல்,சலிக்காமல் மணலை முத்தமிட்டுச் செல்லும் அலைகளின் மண் மீதான காதலை ரசிக்கத் தொடங்கினான்.அலைகளின் காதல்,அவன் கடந்த கால நினைவுகளிற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றது.கல்லூரியில் படிக்கும் நாட்களில் காவியா கடற்கரைக்கு வர சரியாய்ப் பயப்படுவாள்.அவளை அழைத்துப்போக அவன் ஒரு உள்நாட்டுப் போரே செய்ய வேண்டியிருக்கும்.அப்படிக் கூட்டிக் கொண்டுவந்து உட்கார்ந்தால்,துப்பட்டாவை பர்தாவாய் தலையை மூடிக் கொண்டு சுற்றிவர கண்ணை உருட்ட ஆரம்பத்து விடுவாள்.

“அடியே காவி,யாரவது முஸ்லிம் சகோதரர் பார்த்தால் எனக்குத் தாண்டி ஆபத்து,தயவு செய்து உண்ட பர்தாவை எடுடி” என்று கேஞ்சுக் கூத்தாடி பர்தாவை நீக்க வேண்டி இருக்கும் தனுவிற்கு.”காவி,உன்னை எதுக்கு இங்கே கூட்டி வந்தேன் தெரியுமா?,எனக்கு நீண்ட நாளாய் ஒரு ஆசைடி.உன்னுடைய மடியில் நித்திரை கொள்ளவேண்டும் என்று.இன்றைக்குத் தான் என்னுடைய ஆசை நிறைவேறப் போகுது”என்றவாறு அவளது மடியை நோக்கித் தலையைக் கொண்டு போக,”அடப்பாவிப் பயலே,என்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்தத் தான் வழி பண்ணுகிறாய் என்ன?”,என்றவாறு தலையைப் பிடித்துத் தள்ளி விட மணலில் விழுந்த தனுவிற்கு முகத்தில் மண் ஒட்டிக் கொண்டது.வேறு யாராவது என்றால்,இந்த நேரம் கன்னம் சிவக்க வைத்திருப்பான்.செய்தது,காவி யாச்சே,அப்பொழுதும் கோவத்துக்கு முன்னாடி காதல்தான் வந்து நின்றது.முகத்தில் உள்ள மண்ணைத்தட்டாமல் தலையைக்குனிந்து கொண்டு இருந்தான்.”ஐயோ செல்லம்,மன்னிச்சு கொள்ளுடா,என்றவாறு அவளது பூப்போட்ட கைக் குட்டையினால் முகத்தைத் தட்ட நினைத்தவள்,”தட்டினால் மண் முகத்தைக் கீறும் என்னடா?”,என்றவாறு மண்ணைப் பொறுக்கத் தொடங்கினாள்.”போடி இவளே,மண்ணைப் பொறுக்கி எப்படி முடிகிறது?” என்றவாறே நாலு தட்டில் மண்ணைத் தட்டி விட்டான்.அவளது கண்ணைப் பார்த்த வாறே “என்னை நீ,அவமானப் படுத்திட்டா என்ன?என்று அவன் ஏக்கமாய்க்கேட்க அவள் அவனது தலையை மெதுவாய் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள் காவி.நெஞ்சு நிறைத்த சிரிப்புடன்,கண்ணை இறுக்க மூடிக்கொண்டான் தனு.

”தனு,....தனு.....”காவியா கூப்பிட்டுப் பார்த்தாள் எந்தப் பதிலும் இல்லை.தலை குனிந்தவள் அவனது காதை செல்லமாய் கவ்வினாள்.”ஐயோ அம்மா,வலிக்குது ......”என்றான் போலியாய்.”ஐயோ,இன்றைக்கு நான் உன்னைச் சரியாய் வதைக்கிறேன் என்னடா???என்று அவன் வலியை நம்புவது போல் நடித்தாள்.

அவள் தோளின் முன்னாள் விட்டிருந்த பின்னலில் நுனியை தன் முகத்தில் தடவிக் கொண்டவன்,”காவி,உன் முடி மயில் இறகு போல இருக்கிடி,நீ தரவேண்டிய சீதனத்தில் அரைவாசியை உன் கூந்தலுக்கு கழிச்சுக்கிறேன்”என்றான் சீரியசாய்.”ஓகோ ,இந்த உதவாக்கரை மாப்பிளைக்கு சீதனம் வேண்டுமாம்டி,என்னை விட்டால் உனக்கு பொண்ணே கிடைக்காதுடா,அநியாயத்துக்கு மிஸ் பண்ணிராதடா ”என்று கூறி விட்டு நெஞ்சு குலுங்கச் சிரித்தாள்.மேலே அண்ணாந்து பார்த்தவன்,”பயமாய் இருக்கிறதடி,ப்ளீஸ் என்றான் குறும்பாய்.சற்று வலிக்க உச்சியிலே ஒரு கொட்டுக்கிடைத்து.முடிகள் குடியிருக்க விருப்பம் இல்லாமல் ஒவ்வொரு நாளும் கூட்டம் கூட்டமாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்த தலையில் அந்தக் கொட்டு சற்றே வலித்து விட்டது.அவன்,பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு வலியைப் பொறுத்த போதிலும்,கண்ணில் திரண்டு வந்த அந்தத் பனித்துளியைக் கண்டவள் பதறியே விட்டாள்.விசுக் விசுக்க்கென்று கேட்ட சத்தம் பின் விம்மலாய் வெளிக் கிளம்பியது அவளிடம் இருந்து.திடீர் எனத் தலை குனிந்தவள்,நச் என்ற முத்தத்தை அவன் நெற்றியில் பதித்தாள்.தூக்கிய அவன் தலையாய் தன் நெஞ்சோடு அணைத்த படி,அவன் உச்சித் தலையிலே சூடாக ஊதினாள்.அந்தச் சூடு,தலையைக் கடந்து இதயம் வரைக்காதல் தீயைப் பாய்ச்சியது.

புற்றுநோய் தொடரும்.........