overleven

Alzheimer en een huppelende man in het bos

2022-11-22T09:26:00.002+01:00

Zondagavond nog even in de bittere koude de hond er nog even uit, even een rondje Lariksbos omdat we het zo gewoon zijn en omdat het dus zo inmiddels hoort.

Een opgeschoten man met een scooter spreekt me vanaf een bankje aan, u houdt van muziek of niet? Ik versta hem niet want ik heb de koptelefoon op en luister naar een podcast. Even een kort gesprekje met hem gehad en doorgelopen.

Wanneer ik richting de uitgang afsla kom ik een persoon tegen die me wat wild bewegend in het donker tegemoet komt. Eerst de hond

maar even aan de goede kant laten lopen. De persoon blijkt een oude man te zijn die in een soort huppeldrafje zich door het donkere bos beweegt. Ik groet hem in eerste instantie en hij groet keurig terug. Ik vraag hem waar hij naar op weg is. Het antwoord is direct duidelijk voor me. Ik moet naar het hoofdgebouw toe in Delft want ik heb een sollicitatie kwam het in een mooi Haags dialect. Na iets doorvragen dacht hij nabij het station van Den Haag te zijn. Heb aangeboden om hem op weg te helpen en daar was de beste blij mee. Ja wilt u dat doen? Ja natuurlijk wil ik dat, het is toch veel te koud om hier zo in de koude te lopen zonder jas. Ja ik heb het ook hartstikke koud en nu verneem ik ook de wat rillerige stem. Hmmm loopt hier ook al een tijdje denk ik want kwam ook niet rechtstreeks vanaf de instelling vandaan waarvan ik dacht waar hij zou wonen. Toch maar goed dat er nog mensen hun hond zo laat in het donkere bos durven uit te laten.
We zijn omgedraaid en richting de Slingeborgh gelopen en na 5 meter al een boel protest achter me. Loop niet zo hard joh! Oh sorry kraamde ik uit, dat ben ik zo gewend zeg ik, ja je hebt ook van die lange benen en hij lacht een ietwat zie ik of meen ik te zien. Ik wil nog een grapje maken over die Haagse Lange Poten van me maar wist niet of de beste dit humor niveau nog aan zou kunnen.

Eenmaal op het fietspad zie ik al snel geuniformeerde hulptroepen aankomen. Heb de man overgedragen en na mijn persoonlijke goedkeuring durfde hij met de dames mee te gaan.

Tja Alzheimer en alles wat er op lijkt of mee van doen heeft, het is een persoonlijk schrikbeeld van me.

En wat een toeval dan ook weer, had net een dag van te voren de Alzheimer sokken besteld na herhaaldelijk aandringen door de Alzheimer stichting. En elk jaar doe ik al de online opfriscursus voor dementie herkennen.

Ik loop mijn ronde verder en zie de opgeschoten knaap op zijn scooter nog twee keer rijden, oh ja dat is de reden dat er zo weinig mensen in het donker het Lariksbos in durven.

Wilt u de honden bij u houden?

2022-11-16T16:26:00.002+01:00

Vanmiddag even lekker aan de wandel met de honden tot we lekker op een bankje in het Asserbos zaten al genietend van de zon. Komt een man in de verte aan met een zwart hondje. Op 10 meter afstand doet hij opeens de hond aan de lijn en onze honden huppelen op hunner kenmerkende vrolijke wijze naar de net aangelijnde hond toe.
Ik aanschouw dat nog een beetje en opeens schalt een harde stem over het veld heen.

Wilt u de honden bij u houden? Ik zet de spieren strak om op te staan terwijl ik mijn hond al roep.

Een keiharde dominerende NU vult zich nu in de open ruimte en ik kijk er van op. Nee dan niet antwoord ik en ga weer achterover zitten. Dan bel ik de politie is de repliek die ik vervolgens krijg. Dat moet je vooral doen antwoord ik. Honden mogen hier niet eens loslopen is het verwijt en nu sta ik maar wel op en loop door wat adrenaline gedreven naar de man toe. Ik vertel hem duidelijk dat hij zelf de hond ook los had lopen en dus niet moet zeuren hierover. Oh ga je dreigen balkt ie naar me toe terwijl ik tegenover hem kom staan. Let wel de man is van de zelfde leeftijd en postuur. Ik geef aan dat hij zelf dreigende taal bezigt en hier ook mee begonnen is. Ik geef hem de ruimte en zie dat onze honden al mooi uit de buurt waren.

Hij banjert bij me langs en na 5 meter is het opeens, ik vroeg het vriendelijk. Nee dat deed je niet en zeker niet met je NU ( en ik klap eens flink in de handen om de auditieve nadruk vorm te geven ).

Ik draai me weer om en loop terug naar het bankje toe met toch wel een big smile en had de komende uitsmijter van de dag niet verwacht.

Je bent een eikel........ hey het is meneer Eikel voor jou.

Houdt je bek klootzak...... ook dat is meneer Klootzak voor je en een touwtje erom en je hebt een broodzak.
Ik herken mijn zinnen die ik ook vaak op het werk bezigde wanneer cliënten me voor van alles uitmaakten.

Ik zie de man met gebogen hoofd en hangende schouders verder lopen, ik hoor ook niets meer.

Stukje dominantie bestreden en dan niet volgens de roos van Leary maar wel met het zelfde effect.

Crisisplek VG sector: in den beginne!

2021-09-28T22:16:00.002+02:00

Jan, we beginnen een crisisplek om wat extra geld binnen te halen, hoe lijkt je dat? Ja prima joh, laten we doen, wat extra reuring erbij en geld is altijd leuk.

Zo startte er ooit bij mijn werkgever een crisisplek en de eerste aanmelding was er al snel. Een dame van middelbare leeftijd wist ons een aantal weken later te verblijden. Had ongeremd gedrag en wist een heel team in haar macht te krijgen. Was overduidelijk een maatje te groot voor deze begeleiders zonder afbreuk aan hun te willen doen. Twee weken met begeleiding van haar die ons laten zien hoe ze haar begeleiden en wij daarna andersom om te laten zien hoe het volgens ons zou moeten.

Aldus geschiedde en mevr kwam bij ons. De eerste zaterdag had ik een vroege dienst en was wel benieuwd wat er allemaal zou gaan gebeuren. Even later kwam er een grote man aan lopen die de dienst zou gaan draaien. Ik zeg grote man om maar iets te duiden over groot aangezien ik zelf al groot ben en vanuit mijn eigen perspectief spreek. Na een leuk geanimeerd gesprekje over moeilijkheden op de woongroep zag ik een gordijn bewegen.

Mevr was wakker geworden en wenste duidelijk bediend te worden aangezien haar hand op een bepaalde wijze bewoog. De man naast me drukte zijn peuk uit en stond snel op en liep naar het appartement toe waar mevr tijdelijk verbleef en mij ietwat verbaast achterlatend. De redelijk zelfverzekerde persoon waar ik een peuk mee rookte en een kop koffie mee dronk acteerde opeens een onzeker persoon te zijn. Na een minuut ben ik er maar achter aan gegaan om te kijken wat er verder zou gaan gebeuren, kwam binnen en hoorde een leuk gesprek. Mevr wou niet douchen maar direct haar ontbijt hebben. Had van alles in haar kastjes staan op dat moment nog en dus werd al snel een broodje geserveerd. Het dagprogramma werd doorgesproken en om half elf op zaterdagochtend stond er dat er een visje zou worden gehaald op de markt. Dat is een leuk uitje denk ik maar kon nog niet bedenken wat er mis zou gaan allemaal. Eenmaal gedouchet en fris en fruitig was het richting half elf geworden en de begeleider van dienst wou een afspraak maken met mevr. Alleen had mevr er niet zo een zin in om actief te worden en eiste dat begeleider een visje zou gaan halen. Na enige pogingen tot activatie staakte het gesprek na wat verbale dreigementen van mevr. Heb begeleider toegeknikt dat we maar gaan en ben weggegaan en twee koppen koffie gehaald en lekker buiten gaan zitten. Hoorde mevr al flink te keer gaan. Ik ga even naar het toilet toe werd me gemeld en na 10 minuten vond ik dat begeleider toch wel lang wegbleef.

Polshoogte genomen maar nergens te bekennen. Het zal toch niet denk ik maar na een kwartier werd mijn gedachte bewaarheid. Begeleider kwam terug op locatie met een plastic tasje die afkomstig was van een visboer. Wat heb jij nou gedaan vraag ik en het antwoord was simpel en legde alles bloot. Als ik dit niet doe heb ik een complete rotdienst met haar. Dit was ik niet gewend in mijn loopbaan en wist ook niet of ik boos, verbaasd, verdietig of wat dan ook moest worden. Hoe kan dit dat iemand zo een begeleider beheerst? Maar deze haring ga je nu niet geven zei ik, dan heeft ze "gewonnen" en dat laten we niet gebeuren en ik zag een totale paniek opkomen. Heb de zak gevraagd en bij me op tafel gelegd. Mevr had doorgekregen dat de vis aangekomen was en wou deze graag hebben. Heb de zak opengemaakt en een haring gepakt en voor haar ogen naar binnen laten glijden. Mevr werd erg boos en wenste me van alles toe vanachter het raam. Ben naar binnen gelopen en mevr zou me fysiek te lijf gaan. Haar direct verwezen naar haar bank om daar te gaan zitten en ben tegenover blijven staan. Mijn vinger wees duidelijk naar de plek waar ik haar wou hebben en na een enige twijfel van haar uit is ze gaan zitten. Ben voor haar gaan hurken en de spelregels uitgelegd. Jij wilt een visje halen op zaterdagochtend en dan ga je daar zelf wat voor doen. Je doet je schoenen aan, jas aan, je pakt je fiets en je gaat samen met begeleider naar de stad toe en haalt een visje op. En dat zonder gesodemieter want als ik hoor dat je daar ..... schopt is het niet te best.

Een uur later waren ze terug en ik kreeg ook een haring van mevr omdat ik zo aardig ben en ze had het zo leuk gehad in de stad. Begeleider vertelde me later dat hij gewoon bang voor mevr is en daarom over zich heen laat lopen en het verbazingwekkend vind hoe ik dat zo snel voor elkaar krijg. Getracht te verwoorden dat ik niet zo voor dit fysiek en gedrag onder de indruk raak en daarbij erg duidelijk kan zijn in wat ik verwacht van cliënten. Dat gaat ons nooit lukken was de eindconclusie die dag.

Na een aantal weken was het pleit beslecht en bleef mevr bij ons wonen want organisatie waar ze vandaan kwam zag er geen heil meer in om haar terug te nemen. Bij ons was ze beter op haar plek.

Mevr zette een mooie opwaartse mars in naar meer welbevinden en meer geluk en wist menigeen nog te vertellen dat ze rustig moeten doen want die Jan wordt maar snel boos. Hmmmm boos bleef een bewoording maar ze bedoelde altijd duidelijk zijn. Wel in mijn voordeel of course!

Bijna een brug te ver

2021-07-23T22:04:00.000+02:00

Vrijdagochtend, mooi weer om te gaan wandelen met de hond voor voorlopig de laatste keer. Er staat een mooi mannenweekend in Amsterdam voor de deur. Dus nog even de kilometers in het grote bos maken. Bij de brug aangekomen opeens een harde fietsbel achter me. Er wil iemand langs om net voor me te komen voor het stoplicht. Alleen loopt de hond een meter naast me want bruggen is niet haar favoriete plek. Ik kijk de man en krijg gelijk misbaar. Hij nadert de hond op korte afstand en die schrikt hier wat van. Je mag hier niet op de brug zijn krijg ik te horen, jij hoort aan de andere kant. En je hond is bang. Ik blijf staan met de hond achter me en spreek de man aan. Ik mag hier rustig lopen meneer en u maakt de hond aan het schrikken, u rijdt er veel te kort op. Ik moet er langs hoor ik vervolgens. Nou het is rood dus we moeten wachten. Jij hoort aan de andere kant te lopen hoor ik wederom. Ja dat zou kunnen maar ik mag hier ook lopen zeg ik. ( er is weliswaar geen voetgangers deel op de brug ) Ondertussen staat het voorwiel van meneer zijn fiets al bijna tegen me aan. Ik geef nogmaals aan dat door zijn verbaal en attitude de hond geschrokken is en dat hij zich beter kan gaan gedragen. Nou laat me er langs en vol verbazing zie ik het voorwiel over mijn voet heen komen. Hierop besluit ik om heer zijn fiets tegen te houden en hem achteruit te sommeren. Je gaat me nu toch niet aanrijden zeg ik en maak me automatisch iets groter. Ben me nu ook bewust dat iedereen waarschijnlijk nu wel naar ons aan het kijken is. Heb verder ook geen zin in gedoe. Daarbij voel ik opeens ook dat het groen is geworden en dat de hond zich heeft ontworsteld aan de riem en richting de weg gaat. Ze duikt gelukkig de berm in. Heb het mannetje bedankt voor het bang maken van de hond waardoor deze ontsnapt is en wens hem een prettige dag toe. De hond weer aangelijnd en lekker twee uurtjes gaan sjouwen. Wat heerlijk toch om te ervaren dat zulks een agressie me helemaal niets doet in tegenstelling tot vroeger. Blijf zo rustig en houdt de controle over de situatie. Verdere bewoordingen die zich in mijn hoofd afspeelden zal ik maar niet verder publiceren. Foto bron: www.dvhn.nl

Home deliveree

2021-04-01T21:20:00.003+02:00

Vanmiddag een oproep op Facebook of er mensen zijn die dit weekend voor een horecazaak willen bezorgen. Gewoon een paar uurtjes. Ik denk gelijk aan die xboxende puber hier. Laat het hem lezen en vertel dat het in de auto moet maar dat het geld voor hem is. Jij bezorgt en ik rij. Dat leek hem een mooie deal toe.

Ondertussen even met de zaak gebeld en wat verdere informatie gekregen. Leuk bedrag per uur en gebruik van de auto van de zaak. We zullen waarschijnlijk wel opgeroepen worden dacht ze.

Weer naar binnen toe gegaan en gedaan alsof ik nog steeds aan de telefoon was, Oh je bent nu ook iemand nodig voor tot 9 uur. Nou dan moet ik eerst even aan mijn zoon vragen hoor. En het was 20 euro per uur toch zei u? Mooi ik zal hem roepen.
Ik voelde inmiddels al dat er wat beweging was boven, meneer had wat meegekregen en toen ik riep dat hij moest komen werden er al sokken bij elkaar geraapt en binnen 10 seconden zat hij op de bank en trok ze inmiddels al aan. Verdient dat zo goed zei hij en keek me verwachtingsvol aan.

1 April riep ik triomfantelijk en zijn gezichtsuitdrukking was priceless.

De klappen die ik kreeg nam ik voor lief......... heerlijk.

Bot in Vlieland

2021-01-17T22:53:00.001+01:00

In de jaren 80 wil je als puber ook wel eens er op uit trekken zonder je ouders, een mooie mogelijkheid deed zich voor om met vriend Sander de boot in Harlingen op te stappen voor een tweeweekse reis naar het mooie Vlieland. Huisvesting was al geregeld want de oma van Sander woonde daar al jaren en had een mooie tent ter beschikking gesteld en zo hadden we een plek om het vertier op te zoeken.

En vertier hebben we gehad kan ik achteraf zeggen.

Natuurlijk vaak in de kroeg/disco geweest en veelal aan de bar gehangen. Mooie momenten naderhand om lekker op de dijk te zitten en te genieten van de lichtjes, de wind en zelfs op een avond de onweersbuien die aan de andere kant van de zee het Friese deel van het land teisterde. En we zaten heerlijk onderuit met een biertje en

een peukje te kijken. Indrukwekkend was het zeker te noemen.

In de ochtend opstaan en gelijk aan de koffie en een broodje en vooral kletsen met oma. Een vriendelijke extraverte dame die me vooraf beschreven werd als een iets vreemd. Niets van gemerkt om eerlijk te zijn, een prachtige vrouw die zeer positief in het leven stond. Opa een kalme man die zelden de voorgrond zocht als de andere kant van de weegschaal die het huwelijk heet. Bijzonder nu ik het zo opschrijf me de geuren van het huis weer binnenvallen. De eerste kamer met de boekenkast die ook naar boeken rook intrigeerde me en in die twee weken heb ik er toch wel wat gelezen. I never promised you a rosegarden was de eerste en is me bijgebleven. De tent die na een dikke regenbui last had van het weer en we de hele zooi de hele dag aan de lijn hebben moeten laten hangen. Wisselend succes en de rest van de vakantie was het slapen een muffe aangelegenheid.

Op een dag komt er nog meer familie aanwaaien voor het jaarlijkse bezoek. Een plotse drukte van belang was het en voor ik het wist zat ik in een grote kano en wist niet meer welke waarschuwingen me ten deel waren gevallen. Oh ja, niet te ver de zee op, dan kom je in de stroom terecht en kom je haast niet meer aan land terug. Ach, zal wel een beetje meevallen en zo ver ben ik ook nog niet weg. Toch? Zonder iets te doen ging de kano erg hard richting het noorden en bij het bijsturen had ik al snel door dat de kano niet richting het westen wou gaan. Maar iets harder peddelen dan, geen resultaat. Nog harder peddelen en nu dwars op het water en wat ik ook deed dichter bij de kust kwam ik niet. Lichte paniek mede veroorzaakt door de familie op de dijk deed me het plan wijzigen en ben lichtje met de stroom schuin mee gaan sturen. En zomaar merkte ik dat ik uit de stroom kwam en richting de kust kon peddelen. En machtig avontuur die ik stoer afdeed als dat het leuk was. Dat ik bijna de kano vol gescheten had heb ik nimmer verteld.

Ga je ook mee bot trappen werd me gevraagd. Natuurlijk wil ik dat en al snel op de fiets vroeg ik me af wat we gingen doen. De impulsieve geest had weer eens iets gedaan zonder over na te denken. De puber in optima forma.

Wat gaan we eigenlijk doen vroeg ik toen we met de hele club de fietsen hadden gestald? We gaan bot vangen in de zee., Oh hoe doen we dat dan? We jagen de vissen op door in het water te gaan spartelen en dan springen ze op, vluchten en komen tegen het net aan en graven zich weer in. Daar gaan wij ze vangen! Oké dacht ik, een piece of cake. Tot mijn grote schrik en compleet tegen alles wat ik gewend was zag ik opeens blote mensen die badkleding aantrokken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik als bevreesde puber had natuurlijk allang voor vertrek al de zwembroek aan gedaan.

En zo begon de jacht en vol enthousiasme deed ik mee. Gek doen in het water is een koud kunstje en zoals eerder verteld was dit juist nodig om de vissen op te jagen en na een paar minuten zag ik dat we op ongeveer 50 meter van een groot net waren aangekomen die de sterke kerels al hadden gespannen en we werden halt geroepen. Ik zag her en der wat gespetter in het water en ik verwachte dat ik elk moment een schepnetje zou krijgen. De werkelijkheid zou iets anders worden. Ik zag de andere jagers, want dat waren we inmiddels, rustig maar resoluut stampen in het water en gingen langzaam vooruit. Opeens een schreeuw... ik heb er eentje, en ik zag iemand triomfantelijk met de handen en door het bukken kopje onder gaan en na een seconde kwam er een vis boven water. De beruchte platvis genaamd bot was gevangen en het werd me duidelijk. De vis wordt opgejaagd tot aan het net, kan niet verder en graaft zich in om dekking te zoeken. Het bot trappen houdt in dat je ze door middel van in het water trappen weer gaat voelen ondergegraven in het zand en dan kan je ze zo pakken. Vol goede moed kwam ik ook in beweging niet wetende wat het me zou brengen. Na een pas of 7 of 8 werd het me duidelijk. Het leefde opeens onder mijn linkervoet en van de schrik kwam ik een meter boven het water uit. Getuigen zullen zeggen dat ze niks vreemds aan me hebben gemerkt maar mijn ervaring was zo. Wat een vreselijk gevoel, je ziet niets en toch beweegt er van alles. Ik dacht aan alles wat leuk en wat me kon gaan motiveren. Nog een stap zetten in dit troebele water was vanaf dit moment en No Go. Doodeng was het maar na enige aanmoedigingen en ik neem aan wat meewarige blikken naar deze stoere puber ging ik verder. Nog een vis onder de poot maar na de vijfde keer bleef ik staan. Het vertrouwen was er, ik stond op een vis. Een platvis weliswaar die van nature al plat is en niet door mijn gewicht. En nu? Bukken en de vis onder de voet wegpakken en uit het water halen. Een trillende vis in mijn handen wat ik nog wel gewend was( als goed geoefende zoetwatervisser zijnde ) en mijn eerste bot kwam boven water. En dan is het een koud kunstje en de een na de ander werd geslachtofferd aan mijn instinct om de beste te willen worden.

Na de grote jacht en het ritueel van omkleden en dus even naakt zijn te hebben aanschouwt werd me op de terugweg duidelijk dat een zwembroek aanhouden wel de schaamte gevoelens beperkt maar niet de eigen temperatuur. Zo'n slecht idee was dat uiteindelijk dus niet geweest.

Sketches of a Childhood: Donder en bliksem

2020-08-17T22:24:00.001+02:00

Ooit in een ver en soms grijs verleden was het donderen en bliksemen ook al geen groot feest voor me. In het geheel niet, al dat onvoorspelbare gedoe boven in de lucht en de dreiging van een inslag maakte dat mijn kinderhart nogal te keer kon gaan wanneer het in de zomer weer eens zover was.

Licht uit tijdens slapen gaan en het bijna "stel je niet zo aan" maalde dan weer door mijn hoofd heen. Of het ooit ook werkelijk zo gezegd is laat ik in het ongewisse.

Elk onweer wat er aankwam maakte me alert en mijn oren speurden naar het geluid van twee deuren in de nacht en dan wist ik dat ik naar beneden kon, ze is wakker en bang voor het onweer en dus

ben ik nodig. Tja iets met omgekeerde psychologie, gewoon twee angsthazen bij elkaar.

En dan wordt je langzaamaan puber en maak je op een nacht een dermate onweer mee dat je echt niet naar beneden durft te gaan. Boven het trapgat een raam en het weerlichtte zo erg dat ik niet naar beneden durfde, terwijl ik er heilig van overtuigd was dat de volgende klap een armageddon van je welste zou opleveren. Na rekenen op tijd, klap en flits en succeservaring calculeren toch de tocht neerwaarts gemaakt en eenmaal in de veilige keuken aanbeland zat ze daar. Het rode tipje van de peuk en daarachter het schijnsel van haar gezicht zonder gebit, de krullen, het glas van de asbak net zichtbaar. Blij dat ik er ben was ze zeker, ook al sprak ze dat nooit uit. Lekker even kletsen met de luxaflex dicht en dus de flitsen nog beter zichtbaar maar dondert niet want het is veilig zo. En dan tot het minderen gaat en het weer tijd is om naar boven te gaan om de slaap te hervatten. De bui is weer over zonder dat de aarde is opengespleten en we zijn vermorzeld door teloorgang.

Het later nog wel eens over gehad en het was mooi altijd was de conclusie.

En dan op een avond als deze weer de flitsen in de lucht en het besef dat wat vroeger was niet meer terugkomt niet zo belangrijk is maar wel het besef dat je het er met zijn beiden nooit meer over gaat hebben.

Bron foto: rtv Drenthe

Tosti

2020-07-25T22:45:00.001+02:00

Als erkend niet luster van het schimmelige melk product ook wel kaas genoemd wordt me af en toe de maat genomen. Niet begrijpende blikken zijn vaak mijn deel. Lust jij geen kaas?

Nee ik lust het niet, ik word er misselijk van zelfs. Af en toe probeer ik een stukje maar mijn lichaam weigert het direct.

Een lekker moment had het moeten worden, papa wil jij een tosti maken. Tuurlijk jongen en na 5 minuten heb ik een tost ham/kaas gemaakt en eentje met ham.

Smakelijk eten.

Na een half uurtje doe ik het zelfde recept nog een keer in het apparaat. Na een paar minuutjes zie ik dat mijn tosti uit het apparaat wordt gehaald, het mes gaat er doorheen en ik verheug me weer. Bord op schoot en er is nog een leuke scene op tv waar ik in blijf hangen. Zorgeloos neem ik een eerste hap en gelijktijdig hoor ik uit de keuken, heb je voor mij ook een tosti met alleen ham gemaakt. Ik zeg nog nee hoor en op dat moment spat er uit mijn tosti een vreselijke structuur tegen mijn kiezen en gehemelte aan wat direct een peristaltische beweging omhoog veroorzaakt. Al kokhalzend kom ik naar de keuken toe en deponeer de hap in de gootsteen.

Wat er aan de hand was had al een grote lol veroorzaakt en een big smile stond te kijken naar mijn kokhalzen. Ik zelf zag er ook al de humor van in.

Ik had de tosti open gemaakt en zag alleen ham was het verweer. Ja en kijk dan ook goed of er ook gele zooi bij zit.

Sorry papa en nogmaals werd ik uitgelachen, zijn dag was alweer goed. Je moet er als vader soms veel voor over hebben.

Lean on me

2020-04-05T22:39:00.001+02:00

Als niet al te puistig pubertje in de jaren 80 was ik belust op alles wat muziek heette te beluisteren en dan met name wat er wekelijks in de top40 voorbij kwam. De poorten naar het grote geheel waren nog niet geopend zeg maar.

In 1987 kwam er een heerlijk nummer in de top40 wat me zelfs in het weekend in de discotheek tot bewegen wist aan te zetten. Ik weet dat ik het dansen noemde maar er is vaak gekeken of er niet medische assistentie nodig was door mensen die het niet helemaal vertrouwden.

Lean on Me van Club Nouveau was het nummer
dat de benen in beweging kreeg en op mijn kamer thuis zong ik het met graagte mee. En dan vooral het gospelende begin van het nummer.

Een zoveelste discokraker, zo werd het opgeslagen in mijn lange termijn geheugen. Wist ik veel!

Jaren later komen langzaam dingen bij elkaar en vormt zich een nieuwe realiteit. Lean on me was eigenlijk een nummer van een zekere Bill Withers, en dat was een zekere soulzanger die op dat moment zijn carrière al had stopgezet.
Hij was ook de zanger van een nummer dat ain't no sunshine heette en dat wilde nog wel eens op de radio voorbijkomen. Mooi van klank maar ook een iets saai te noemen voor mijn puberbrein dat vooral drukte leek te willen aanhoren. Of het moest in de top40 staan.

Dat lovely day zich niet in mijn collectief geheugen heeft willen plaatsen is mijn fout.

En zo gaan er jaren voorbij tot we ergens in 2009/2010 een uitzending van DWDD ( de wereld draait door ) bekijken waar deze man voorbij komt. Wat een charisma, wat een stem( niet zingend ) en die avond werd hij via youtube een grote vriend van mij. Wat een eerlijke muziek kwam mijn oren binnen, soms kaal, soms vol soul maar altijd met een zeker gevoel of emotie.

En dan ga je op zoek naar de verhalen achter de muziek en dan blijkt Lean on Me een verhaal te zijn vanuit zijn geboorteplaats en hoe hij het beleefd heeft. Niks geen disco, geen geen vrolijkheid, neen de bittere werkelijkheid. Steun op mij en en het komt goed. Knalhard vanuit de roots genomen.
Ain't no sunshine blijkt geen liefdesliedje te zijn zoals gewend, absoluut niet, het gaat over verslavingen en de gevolgen er van. Allemaal mistroostigheid.

Na 8 succes albums en 3 Grammy awards en gekloot met zijn platenmaatschappij dat hem niet passende albums wou laten maken besloot hij tot het stoppen met maken van albums. Een zoveelste bewijs dat platenbonzen maar 1 ding in het oog hebben. Money en artistiek gewin zal ze een rotzorg zijn.

Maar zoals zo vaak doen zware thema's juist goede muziek maken en we mogen Bill Withers dankbaar zijn dat hij op deze aardkloot een goed leven heeft gehad en ons is ontglipt op 81 jarige leeftijd aan hartfalen.

Het nummer Lean on me is op dit moment het steunnummer aan het worden in de Corona crisis.

Wachten op en dan kan ik gaan slapen

2020-03-21T20:55:00.001+01:00

Vroeger als ventje waren er strenge naar op bed regels en dat vond ik net als ieder kind maar stom, bespottelijk en zeer onterecht. Waarom moet ik mijn dag al afsluiten terwijl het leukste en gezelligste deel van de dag bezig is. Na Pinokkio of zo was het al snel, naar bed toe en met een verjaardag wanneer de grootste lol nog moest komen moest ik al naar boven afdruipen.
Nog een tijd wakker en proberen mee te krijgen wat er onder mijn bed een verdieping lager allemaal besproken en vooral gelachen werd.

De drievoudige R was nog niet aan mij besteed.

Maar wat ik wel deed was wanneer ik bed lag nog even stiekem lezen en vaak wanneer mijn vader een late dienst had de slaap uitstellen tot het moment dat ik om 22.10 een kuchend geluid hoorde of het tuinhek hoorde klapperen en wist dat hij thuis gekomen was. Dan was mijn plaatje van veiligheid weer compleet en kon ik rustig gaan slapen.
Hoe mooi is het dan tegenwoordig om te ervaren dat wanneer ik thuiskom na een late dienst ik in de meeste gevallen direct naar boven kan gaan. Hoi papa is vaak wat ik al hoor wanneer ik de jas ophang. Naar boven, een zoen op het voorhoofd, hoe is het, lekker slapen gaan en een Love Ya en oarnt moan er achteraan en de ogen in het half duister vallen al dicht. Papa is thuis, het plaatje is weer compleet, ik kan veilig gaan slapen.

History is repeating en dat maakt me gelukkig en bevestigend dat het tuinpad van mijn vader ook zijn zoon is gaan gelden.

Het leven als een telecom mannetje en nog nooit zo dicht bij held Fish geweest.

2019-12-03T22:17:00.000+01:00

We schrijven het jaar 1998 en dan wel de 11 november, deze ochtend stond ik om 6.00 klaar bij de McDonalds in Assen om opgepikt te worden voor een rit naar Hilversum voor mijn nieuwe werkgever.
Mijn leven als werkloze was ten einde gekomen na 3 dagen.
Om nou te zeggen dat ik in een spraakzaam geheel beland was, nee het was een bijna oorverdovende stilte zelfs op een zacht geluid van de motor en radio na. het voorstellen was het rumoerigste tot Zwolle toe. In Zwolle weer mogen overstappen in een bedrijfswagen van de werkgever en dat werd al iets beter, er werd besproken waar we precies heen gingen en wat we er gingen doen. We gaan naar Roadrunner records toe en er wordt een data netwerk van 250 punten gemaakt. Het eerste interesseerde me, dat tweede niet. Ik zou het wel zien met dat netwerk, hoe moeilijk kan dat allemaal zijn was mijn idee. Dat dit nog zou uitdraaien op vrij lastige vraagstukken de komende jaren had ik nog niet door.
Maar het woordje records trok wel gelijk mijn interesse, ook al kende ik de club totaal niet.

Nu gaan sommigen misschien zeggen dat ik dat als wandelende pop-encyclopedie toch zou moeten weten, yeah i know, maar de maatschappijen waren mijn onderdeel niet.
Na een lange rustige rit waar ik naar mijn gevoel toch nog een dutje gedaan had stond ik opeens voor een groot vierkant pand van 4 hoog in Hilversum met mijn eigen gereedschap-setje. Eenmaal binnen en daar een kop koffie genuttigd te hebben kregen we een rondleiding bij de werkzaamheden langs. Kaarten met vage cijfers en kleurige lijnen en langzaam werd me duidelijk dat het een plattegrond was waar werkplekken en aansluitpunten op vermeld stonden en daarbij hoe de kabels via het plafond en wandgoten getrokken moesten worden. Interessant hoor!

Ik was geïnteresseerd in datgene wat er buiten de werkzaamheden in dit pand aanwezig was, zou ik popsterren of legendarische rockers te zien krijgen.
In de 3 weken dat ik hier werkzaam was heb ik geen enkele popster mogen ontmoeten en legendarische rockers waren ook niet in het blikveld te aanschouwen geweest.

Na een aantal dagen wel een goed gesprek ( eufemisme ) met de man die het daar intern begeleidde. In het groepsproces tot dan toe was ik nogal een stille. Ene Patrick W uit Assen had het hoogste woord de hele tijd en daar stoorde ik me dan de hele tijd aan. Maar gesprekken gaan soms opeens over zaken die me raken en zo kwam het dat het over Roadrunner records zelf ging en de beste man ( vanaf nu Harry ) pruttelde dat het een aard had over metal bands en dance acts die Roadrunner rijk was, en dat zijn bands die niet mijn interesse hebben.
En ik ben blij dat ik er zelf voor heb mogen zorgen dat een persoonlijke held van me vorige week bij ons een contract getekend heeft zei hij, en op mijn vraag wie dat dan wel niet mag zijn was het antwoord die me tot stilte kreeg. Fish hebben we onder contract maar die kennen jullie vast niet.
Het ratelapparaat dat in me huist sloeg op tilt en deed waar het goed in is, hoezo niet kennen..... iets met zanger van Marillion, Kayleigh, Jesters Tear, Incommunicado, Chelsea monday en nog meer feitjes braakte ik uit en Harry keek me spontaan blij aan. Nu bleek al snel dat het hele management van Roadrunner records het niet eens was met het contracteren van Fish maar het aandringen van er toch voor gezorgd had.
Mijn dochter van 13 jaar heet Kayleigh vertelde de beste man en dat vond ik dan al weer een iets te ver gaan om je kind te vernoemen, maar ach ik speelde in die tijd om Jari als mijn favo kind naam te claimen.
Prachtige gesprekken ontsponnen zich tussen ons en opeens had Jan het hoogste woord van de monteursgroep in Hilversum van het legendarische Holland Telematica B.V..

Kom eens mee was het op een ochtend en gedwee liep ik mee met vriend Harry en keek op zijn aanraden in een kast vol met cd's. Ik keek zomaar tegen een rij cd's aan van mijn held Fish en ik mocht ze allemaal hebben ook. Allemaal cd's van nieuwe persing en weet ik het wat. Gelukkiger kon je me op dat moment niet maken denk ik en glimlachend om de nieuwe voorraad in een wit markt-tasje heb ik die dag mijn taak volbracht. Kabels sleuren en kijken hoe ze afgemonteerd moeten worden, dat was mijn dagelijkse taak geworden in die tijd.
Maar dit had ik binnen.

De klus was af en nog eenmaal mocht ik samen met collega Gerard in de kasten kijken. Zoek maar wat uit jongens en mijn grijpgrage handjes gingen al door de cd's heen, wat ken ik en wat lijkt me interessant was al genoeg om weer iets in een zak te laten verdwijnen. Wat een buitenkansen al deze cd's. Heb ze alleen niet vaak beluisterd verder want of het was te hard en rommelig of van een te moderne snit.

Na drie mooie weken zat het netwerk er in en kon ik reeds uitkijken naar een tijdelijk contract want kabelstrekken leek wel een talent van me te zijn, Jan had weer werk. Wat ik precies gedaan had wist ik nog niet maar de komende 4 jaar zou me dat wel duidelijk worden.

Nog eenmaal terug moeten komen bij Roadrunner records om iets op te lossen en mijn grote vriend Harry was er ook weer. Kom eens mee en wederom gedwee liep ik mee. Kast ging weer open en hij pakte een CD en gaf me deze. Niet over praten zei hij want komt pas over 4 weken uit. Jij bent de eerste die hem heeft ......... en ik als Jan uit Assen voelde zich net als een spion die net een gigantisch staatsgeheim had ontdekt bij de vijand.

En ik had tenminste een baan wat me de komende jaren nog op vele leuke plekken zou brengen.
Maar dat zijn verhalen voor een andere keer.

Dagje blote voeten pad.....enerverend!

2019-08-15T09:27:00.000+02:00

En zo besluit je om er op uit te gaan voor een niet al te spannend uitje. Beetje over paden lopen, af en toe wat water, misschien een iets blubber gezien de laatste dagen toch wat hemelwater op het aardse was terecht gekomen.
Wat kan er gebeuren is dan de gedachte?
Het gevaar zit altijd in datgene wat je al verwacht maar waarvan je hoopt dat het niet zal gaan gebeuren.

Daarom dus lekker op weg naar het altijd mooie en rustieke Peebos, routeplanner natuurlijk aan want het gemak dient de mens nu eenmaal. Parkeerplaats liet gelijk zien
dat de middag wel eens natter dan verwacht kon gaan worden aangezien de plassen daar al welig tierden. En jawel, de hele route was al gelijk vochtig aan het begin. Touwbruggen, planken en modderpoelen moesten overwonnen worden en niet iedereen is daar even goed in getuige de vieze kleding en lijven die ik inmiddels al om me heen zag. Maar onverdroten zetten we onze tocht voort. Mijn kreet dat ik al een bloedzuiger tussen de tenen had zitten deed bij iemand al grote ogen en lichte paniek veroorzaken. Mijn lach resulteerde in een blik die we kunnen scharen onder de noemer "ik krijg je straks nog wel terug ouwe "!

Aangekomen bij wat stevig verankerde hangmatten weet ik al wat er gebeuren gaat. Dit gaat fout.
Maar wat ik ook probeerde bij de jongeman, hij viel er niet af tijdens het onnatuurlijk schommelen in de hangmat. Wel veel kreetjes van plezier met een tikkie spanning van de grote plas water onder de hangmat. Nadat de thrill-ride lang genoeg had aangehouden besloot ik zelf nog een momentje rust te nemen in een mat en na amper liggen gebeurde het al. Opstaan uit een hangmat bleek veel moeilijker te zijn dan er op gaan en bijna over de kop te vliegen. Een lichtblauw t-shirt was inmiddels al zwart geworden, het haar onder de modder want normaal op de billen landen zat er niet meer in. Nee all the way in the mud was de doelstelling geworden. Veel hilariteit bij andere mensen en mijn camera heeft het resultaat mogen vereeuwigen.

Na wat slootjes en vieze plassen van een halve meter diep kon er even lekker gezwommen worden en kon de stank er weer een iets af gaan. Maar helaas, tijgeren door modderpoelen was nu ook geen enkel probleem meer en het rieken rond de jongeman werd alsmaar erger, een echte putlucht is wat ik dat dan noem. Het zij zo, alles voor een leuke middag ook al kost het me dik geld met mijn grote waffel.

Erryn als je dit stuk in 10 seconden doet krijg je 10 euro wou ik zeggen, alleen kwam het woord er uit als 100 euro, en nog nooit heb ik hem zo lichtvoetig over het aards oppervlak zien scheren. Let op, wanneer het droog, vlak en stroef is, laat staan, kuilerig, vol water en spekglad. Zoef de Haas was op en top gemotiveerd om dit opeens te doen.

Laatste stuk van de route zou het makkelijkste zijn, geen obstakels meer, geen diepe plassen. Maar vergissen is dus weer menselijk want een "KUT" en een dreun op 15 meter achter me en het directe gekrijs ( moest nog een lach worden ) van Erryn en de pijnlijke kreet van Monika zelf die raar terecht gekomen was maakten de situatie wat absurd. Lachen inhouden lukte niet maar overeind helpen wel. De "jij stomme hufter" blik werd hier gespeeld.

Met een big smile verder richting de auto gegaan en keurig met raampjes open en rustig rijdend over de binnendoor wegen weer huiswaarts gegaan alwaar de douche ons al wachtte.

Tja wat kan er fout gaan!

Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur: Kilima Hawaiians

2019-08-12T22:59:00.001+02:00

Zit ik vanmiddag rustig wat oude foto's uit de familie albums en dozen te scannen, kom ik opeens een getypt papier tegen met een in koeienletters geschreven, HERINNERING........
Benieuwd wat er zoal belangrijk is dat het het in capslock moet begin ik te lezen.

Melodie: Er hangt een paardehoofdstel aan de muur.

En ja, dan ben je me al bijna kwijt, waar gaat dit over is gelijk de overheersende gedachte, wat doet dit tussen de foto's en andere belangrijke documenten? En de nieuwsgierigheid wint het
gelijk al van de verbazing.
De onderstaande tekst begin ik te lezen en gaat als volgt.

Er hangen voetbalschoenen aan de muur,
Met de tijd verschimmeld in de schuur,
En terwijl ik peinzend er naar tuur,
Zucht ik : Wat is jeugd toch kort van duur.....

En naast die schoenen hangt m'n voetbaltrui,
Door de motten hevig in de rui.....
En ik diepte uit in donk're hoek
Mijn tot vod vergane voetbalbroek.....

En dan komt weer voor m'n geest die gouden voetbaltijd,
Met H.Z.O gesleten
En al lijken vijf-en-twintig jaar'n eeuwigheid,
Die tijd zal ik toch nooit vergeten........

Er hangen voetbalschoenen aan de muur,
En die maken mij wat overstuur,
Want ik peins, terwijl ik er naar tuur:
Ooh, wat is de jeugd toch kort van duur.....

Google is dus altijd al mijn beste vriend de afgelopen jaren en die geeft aan dat de melodie thuis hoort bij een verschrikkelijk spannend nummer van de Kilima Hawaiians. Ik wil niet klikken maar moet dan toch want ik moet weten hoe dit ooit gezongen is. De boxen van mijn gloednieuwe Chromebook weten dan dit uit te spuien.

Een vreselijk nummer natuurlijk waar ook mensen veel plezier aan hebben mogen beleven in het verleden en dat is natuurlijk weer heel erg goed. Smaak is onbetwistbaar, wansmaak niet zeg ik er dan altijd snel achteraan.

Maar de grote vraag is gelijk waarom is van bovenstaand nummer over een paardenhoofdstelsel een nummer gemaakt en nog belangrijker waarom en waarvoor is op deze melodie een alternatieve tekst gemaakt rondom voetbalschoenen aan de muur. Wie is er gestopt met voetballen en bij welke club. Heb zelf het vermoeden vanwege de familie geschiedenis dat het bij de VV. Veenhuizen is geweest.

Wie kent bovenstaande tekst en weet ook van de hoed en de rand?

Race against cancer 2019

2019-08-07T21:35:00.000+02:00

Vanochtend om 10 uur op uitnodiging van Liedeke en Lars mee naar het TT circuit getogen om deel te nemen aan de race against cancer dag. De stichting Against Cancer is de organisator van dit evenement wat dit jaar voor de 15 maal zijn momentum kreeg.

Oriënteren is altijd het eerste wat je moet doen en zo wij ook met z'n vijfjes. Wat gaan we eerst doen, wat is spectaculair. Programma boekje uit het hoofd leren niet te doen.

Monika zette als eerste voet in een echte Lotus sportwagen, Erryn in een Porsche ( nog wat ) en ik had me nog niet gezet tot een snelle ronde en wou degenen waar de dag voor was niet dwarsbomen met mijn ego in een sportscar.. En dat zijn kinderen en gezin met kanker of zoals in ons geval
als gezin die deze vreselijke ziekte van zeer nabij hebben meegemaakt en daarom mee mochten vandaag.

Erryn wou al snel gaan motorrijden en meneer kon mooi genieten van een spectaculaire rit in een zwetend pak achterop een ware buikschuiver over de baan.. Ook mooi om te zien dat het lopen in zo'n pak automatisch al zorgt voor een grappig hupje bij elke stap. Niet alleen bij hem maar bij alle kinderen die zich achterop een tweewieler durfde te wagen.

Patatje, broodje, koppie thee en goodie bags en wat al niet meer was keurig verzorgd gedurende deze dag en na de regenpauze keken we verder, wat nu! Oh laten we met de trikes gaan gaan. Lekker met je harses in de wind en hopen dat je er niet af pleurt. Of iets van die strekking en zo gezegd zo gedaan een mooie ronde op deze toch wel heftige apparaten vind ik zelf.

En toen werd het langzaam tijd voor een aaneenritsing van hoogtepunten. Bij de taxi standplaats reden allerlei grote zwarte wagens af en aan, eentje was wel interessant. Groot zwart en mysterieus en opeens werd me duidelijk wat de herkomst was. Die auto is van George Michael geweest. Yeah right was mijn eerste interne gedachte, dat zal wel weer. Maar eenmaal een blik er in was ik er in ieder geval van overtuigd dat kosten nog moeite waren gemoeid om de luxe er uit te laten springen. Ik geloofde de man op blote voeten al met zijn verhalen die in een onberispelijk stroom uit zijn mond kwamen. Auto is van George geweest en is voor 2 miljoen verbouwd. Alleen de audio koste al 2 ton. Ik wil mee zei mijn oude fan hart. Op de stoel zitten van mijn jeugd en popidool. Nadat eerst Erryn, Lars en Liedeke mee mochten rijden werd het uiteindelijk mijn tijd. Ik wist pijlsnel de juiste stoel te pakken en zat dus op de stoel waar George( voor intimi ) zijn tijd sleet tussen concerten door tijdens een Europese tour. De stoel masseerde me gelijk, een heel instrumentenpaneel naast me en wat controllers voor een Playstation. Een tv scherm wat op en neer kon, intercom, een veelheid aan kleine boxen en een spiegeltje aan het plafond. Ja ook hier vond de ijdelheid dus plaats. De kletsmajoor bleef aanstekelijk zijn info spuien over mij en de overige meerijders. Deze mensen werden op hun eindpunt gebracht en toen was alleen mijn persoon nog aanwezig. Ik neem het er van maar dit duurde niet lang. Wil jij soms een stukkie rijden dreunde opeens mijn gehoorgang binnen en in een reflex stamelde ik een Ja, dat wil ik wel. En zo zit je opeens in een auto van formaat met popgeschiedenis en voor het eerst in mijn leven trap ik een Ford Excursion XLT V10/6.8l wagen op zijn staart na een rustig begin. Dit spektakel noem ik dan weer geen zinloos geweld op het gebruik van 1 op 2 na dan. Dat kan wel iets minder, maar lijkt wel nodig om iemand van dit statuur te vervoeren en te beveiligen. Of zo dan hé!

En dan de waarheid onder ogen zien dat de emotie toch wel erg aan de oppervlakte kwam tijdens deze gehele rit. Zelf de auto rijden van mijn idool van de jaren 80. Mijn hemel.

Mooie ervaring nog was de vering die continue zorgt dat de auto recht blijft rijden, speciale constructie die ook erg veel centjes heeft gekost werd me verzekerd.

De man bedankt voor deze ervaring en de reactie was in de trant dat het zo mooi is om mensen te laten genieten.

En dan op zoek naar de volgende thrillseeker en die werd gevonden in een BMW M2 die Erryn en mij met een vaartje van rond de 200 over het circuit wist heen te jakkeren. En ja, een bocht ging ergens met 160 km per uur. Ik rechts zittend en mijn maag keurig op de linker plek door die G krachten, overdrijfmodus weer uit, en een onstpannen pratende man verder over zijn komende race met een Donkervoort. Daar zijn dus ook al races voor besefte ik me.

En zo bleven we uiteindelijk met zijn beiden over en kwamen we terecht op de Witterhaar en kregen we een ritje in het zand voorgeschoteld in een VW 4WD van de landmacht. Wist ik veel dat dit ruig ging worden. Snelheden van 60 tot 95 km heb ik tijdens deze ritten gezien door dikke en vooral diepe sporen. Ja ik ben speciaal getraind om zo te rijden was het antwoord op mijn vraag of hij dit vaker doet. Wat zou ik gedaan hebben wanneer het antwoord was geweest dat hij vandaag voor de eerste keer de autosleutels in zijn handen had gehad.

Papa gaan we ook nog in die trucks rijden. Ehhh tuurlijk jongen was mijn reactie en mijn innerlijke stem schreeuwde, nee, nee, nee, nee. Maar blij dat ik het gedaan en dit was het wachten ook weer waard. Nu weten we hoe Paris Dakar voelt in een Race truck van van Velsen Rallysport die 100 km haalde al stuiterend en schuddend.

Nog even 2 rondes met de landmacht en dit voortdurend spektakel kwam ten einde en zijn we opgehaald door Monika.

Talk Talk een klein maar enerverend oeuvre: Overlijden Mark Hollis

2019-02-27T21:57:00.003+01:00

Mark Hollis ( wie kent hem niet ) en zijn mannen waren zo rond het midden van de jaren 80 vorige eeuw Britse bestsellers in de muziekwereld. Werden in den beginne nog aan de New Wave/ new romantic sector verbonden. It's my life ( ja ja, niet door No Doubt geschreven ) Dum Dum Girl en het weergaloze Such a Shame waren indertijd top hits met een langer draagvlak dan de meeste nummers.

Het album zelf heb ik indertijd niet geluisterd maar wel de 12"versie van Such a Shame van Pet Sheppibone grijs gedraaid op cassette. En langzaam raakte de groep bij mij al op de achtergrond en het derde album ( the colour of spring ) ging ondanks het prachtige Life is what you make it geheel aan me voorbij. Gelukkig was er in de jaren 90 een kleine revival en werd op een feestje dit album tot het beste van de jaren 80 verklaard en heb ik een exemplaar gehaald uit de bieb en hem aandachtig beluisterd.

Mwoah was de gedachte toen ik de rest van de albums ook beluisterd had, en zo blijft het weer op de plank liggen.

Het solo album van het genie Mark Hollis kon me al helemaal niet beroeren en in de hoek gezet onder de noemer, "Indien noodzaak om depri te worden deze luisteren aub.".

En een kleine 20 jaar later en we schrijven al het jaar 2017 draai ik tijdens een rondje fietsen het album It's my life en het was swingen geblazen op de fiets. En al snel volgen de andere albums en werd ik gedwongen om me te verdiepen. Razendknap gemaakt met niet al te simpele keuzes en via enig leeswerk kon ik me laten meevoeren in de evolutie van de super-band zoals ik ze nu al durf te noemen.

It's my Life een album met enorm hit potentie die goed in de markt gezet is door de maatschappij. 3 grote hits op 1 album kwam toen ook al niet heel vaak voor.
The Colour of spring een album dat langzaam groeit maar het moeilijk heeft door het conflict door trouw te blijven aan de maatschappij en de eigen wil die de band begon te kenmerken.
Spirit of Eden het album waar de platen maatschappij absoluut niet blij mee was maar die muzikaal( Avant-Garde ) gezien het meest interessant is achteraf. De ene na de andere parel druipt van Spotify zo mijn koptelefoon in.

Een prachtig drieluik waarin ontwikkeling centraal stond en de heren bij de laatste al wisten dat het een soort Waterloo zou worden want totaal niet succes gericht op dat moment. Recensenten onnoemelijk blij er om natuurlijk want kwaliteit kwam boven drijven.

Het waterloo werd uiteindelijk gevonden een CD later die van mindere kwaliteit( wel enorm goed ) zou blijken te zijn. Te zeer gezocht naar nog meer een verdiepend geluid en de heren vonden elkaar niet meer en zo blies toch na 10 jaar succes de band de aftocht.

En waar niemand rekening mee kon houden is dat bandleider Mark Hollis besloot om alles en iedereen een gigantische trap na te gaan geven en is in alle rust zijn Magnum Opus gaan maken. Waar ik het eerst als deprimerend kwalificeerde durf ik het nu onder te vangen met meesterlijk. Een emotionele rondreis in een landschap van geluiden.

Mark Hollis besloot gelijk om zich terug te trekken uit de businnes en tot aan de dag van vandaag houdt hij woord en ik begin te hopen op dat zijn bloed ook daar zal gaan kruipen.........

Update 25 februari 2019. Het bloed zal nimmer meer kruipen gaan begrijp ik wanneer ik op een overlijdensbericht wordt gewezen. Mark Hollis is overleden op 64 jarige leeftijd. Een nieuw muzikaal epistel zal niet meer van zijn hand verschijnen gaan. Zoals de stilte begon op zijn solo album, zo zal de stilte van zijn verscheiden niet verstild worden.

Hieronder voor de durfallen het soloalbum van Mark Hollis.

https://open.spotify.com/album/1r8M1X0QFZw0bMMnBvwOXA?si=gmog_QbfT8q2ZKdJMqhJYA

Een dagje Schiermonnikoog ( a perfect day )

2019-02-19T11:21:00.000+01:00

Wat gaan we morgen doen was het gesprek toen ik zondag thuiskwam van een vroege dienst. Iets met zee werd het al snel en al jaren zouden we naar een van de eilanden toe dus de keuze kwam al snel op Schiermonnikoog te liggen.
Afvaartijden check leerde dat de mooiste om 6.30 in de ochtend zou zijn, dan kunnen we ook mooi de zonsopgang zien opperde ik. De korte vreugde werd al snel eentje met lichte spijt. Dan moeten we om 5 uur al in de auto zitten met een duf hoofd volgepompt met koffie.

Ruzie maken met de printer en de e-tickets is een standaard riedeltje geloof ik en de stress werd nog even opgejaagd door dat de tickets niet meer inzetbaar waren op de afvaartijden, deze functie heeft de website van Wagenborg niet. Klein tipje voor een ieder: Maak eerst wel een account aan en koop tickets via de afvaartijden methode.

Vroeg op bed ( nog steeds te laat natuurlijk ) en 4 uur ging de wekker, eenmaal beneden zat de jongeman al stuiterend tv te kijken vanaf een uur of twee. Een echte slapeloze nacht gehad bleek al snel door alle opwinding. Oh nee, dat wordt nog wat deze dag want vermoeide kids zijn niet echt de meest meewerkende personen op de aardbol.
Om 6.10 al in Lauwersoog aangekomen en genoten van de vaart in het donker en gewacht tot de zon voor deze dag zijn intrede ging doen. Al staande op het bovendek waar het niet warm te noemen was genoten van de kleuren die het boven het water liet zien. Ja daarom wou ik dus zo vroeg weg en achteraf geen spijt op dit punt.

En dan sta je om half acht in de ochtend midden in het dorp en is het uitgestorven en alles nog dicht. Toerisme half februari nog niet echt gangbaar dus en helaas voor ons.

Rondje gelopen, fietsprijzen bekeken en de keuze al gemaakt, fazanten in love bekeken, rode zon die boven het maaiveld uit komt bewonderd en uiteindelijk in een hotel plaats genomen voor openingstijd om op te kunnen warmen weer onder het genot van koffie en jawel de warme chocomel.
Aangezien er bij de fietsverhuur een tijd stond van 9 uur hield het in dat we om 9.02 op de fiets zaten en eindelijk het eiland echt konden gaan verkennen. De magneet die aan ons trok is ook bekend onder de naam bunker. Dit betonnen bouwwerk uit WO2 en destijds deel uitmakend van de Atlantikwall van de Duitsers is te bezichtigen aan de binnenkant. Veel beton en roestige overblijfselen maakten het tot een leuke happening. Gezellig hebben ze het niet gehad in de betonnen kolos in die dagen.
Jammer dat het bijbehorende museum niet open was, want dat zou toch een soort van kers zijn.

Dan maar het strand op en onder een stralende lucht ben ik gaan drentelen, beetje nadenken, tot rust komen en vooral luisteren naar alleen het water en de wind terwijl de plastic zak zich al ging vullen met mooie schelpen een stuk verderop. Schelpen zijn niet mijn ding zeg maar.

Strand noord Schiermonnikoog

Het hongergevoel dat zich langzaam opdrong noopte ons naar de volgende stop en eenmaal in de warmte weer aan een tafel zittend van een strandhotel gingen de luiken van de jongeman al snel dicht en een powernap van 15 minuten deed wonderen.

Patat en snack naar binnen gewerkt en op naar de westkant van het eiland, eerst de vuurtoren bekijken die ook dicht is maar van daaruit langzaam richting strand en dan niet zo'n strandje als in Scheveningen. Nee, dat strand waar je de waterlijn eigenlijk niet kan zien. Wel een zeehond die bij het rif in het water zwom. Af en toe een iets met de voeten in het zand wegzakkend, een megaload aan schelpen en vooral een iets desolate aanblik van de omgeving. Alleen wind en in de verte het water en vooral zand en nog eens zand. De rust die je hier dan overspoeld doet toch gelijk weer hunkeren naar vaker.
Gedachten aan vroeger die zich opdrongen van het schoolreisje vanuit Veenhuizen met de School met de Bijbel, de kwallen die hier toen waren en die grote aangespelde krab, de gloeiend hete thee over benen heen, klasgenoot die niet wakker wou worden in de ochtend, slapen op zaal, fietsen met de kudde over het ganse eiland heen. Ja, daar denk je dan wederom eens aan terug.

En dan ben je toch weer blij en vooral tevreden wanneer je ook weer op de terugweg bent. Vermoeid van de indrukken en de korte nacht en dan nog een dik uur in de auto met nog wel een tussenstop bij de McD in Drachten waar de kwaliteit achteruit holt. Smerig toilet, droog voer maakte het niet echt tot een festijn.

Home Sweet home en een ons negerende kat die zo de blijheid van onze terugkeer wenst te vieren.

Vuurtoren Schiermonnikoog Noord

panorama foto strand west schiermonnikoog

Schaatsen op het Alma Ata van het Noorden.

2019-02-12T22:12:00.000+01:00

Steeds zie ik in gedachten weer mijn Mary, vloekend en vechtend gelijk een man.

Overal waar ze kwam schopte ze herrie, ze kon zeilen, zoals nu nog niemand kan.

In winterse perioden van goede vorst met een mooie laag ijs op het Alma Ata van het Noorden kon het gebeuren dat je in de avond getrakteerd werd op de klanken van Tom&Dick met hun nummer 1 hit uit begin jaren zeventig. Veel mensen wisten dan gelijk dat mijn vader de platenspeler had bediend en aanwezig was als baancommissaris van de ijsclub.
Ik wist dan ook gelijk dat ik me enigszins moest gaan gedragen want de directe controle was dan alom aanwezig.

Ik wist dan ook wat de volgende nummers zouden worden terwijl ik mijn rondjes schaatste en de ene keer verheugde ik me er op en de andere keer kon ik het niet aan. De schaamte die soms opspeelde naar anderen toe, ja mijn vader zijn muzieksmaak was natuurlijk niet de mijne.

Maar het schaatsen was niet altijd een feest als snotventje op houtjes met gekleurde veters die nooit wouden vast blijven zitten achter de stoel aan. Bozig omdat ik direct op grote schaatsen wilde. Het ongeduld groot. Maar het moest eerst goed geleerd worden op die stomme dingen die het hele jaar op zolder lagen. Het liefst had ik die doos eens gepakt en er iets mee gedaan hebben wat me op zeker een forse straf had opgeleverd.

Schoolschaatsen in de Triantha hal een voortdurende zoektocht naar hoe krijg ik toch weer die ijshockey schaatsen aan. Ben mijn schaatsen vergeten de ene, mijn veter is kapot jammerde ik de andere keer en wederom had ik het voor elkaar. Tot meester het doorhad en vooraf mijn schaatsen controleerde. Geen smoezerij meer mogelijk.

Ijsbaan Veenhuizen 2007

En dan eindelijk was het zover, ik kreeg mijn grote schaatsen. Zwarte lage Noren met een wit enkelstuk. Prachtige dingen en ze gaven me de spreekwoordelijke vleugels en ontdekte ik hoe fijn het kan zijn om lang op snelheid te je rondjes te gaan draaien op de ijsbaan onder het genot van de muziek die niet de mijne was maar er wel gewoon bij hoorde in die dagen.
De koude deerde me bijna nimmer want die hoorde er bij, het was tenslotte winter en je wou schaatsen tot de baan ging sluiten. De 400 meter baan toch wel mijn favoriet, af en toe een gesprekje of een lolletje maken en dan weer door. De bochten scherp inzetten was de mooie kunst want de lantaarnpalen markeerden de bocht en soms kwam mijn koppie er toch wel ernstig dicht langs. Eenmaal tikte mijn schaatspet de paal aan en de gewoonte om zo kort mogelijk door de bocht heen te komen kwam daar tot een welverdiend einde.

Te veel mensen op de baan en hinderlijk in de weg schaatsend deden me dan weer uitwijken naar de buitenbaan. Langs de bosrand, beetje uit het licht maar wel heerlijk in de rust. Elke ronde leek hier weer anders en elke ronde werd ook zwaarder in je eentje maar wat een genot om daar de elementen te trotseren. Eenmaal zo koud en zo veel wind dat ik met een hand aan het oor moest schaatsen om deze zo mogelijk warm te houden. En toch doorgaan en mezelf hierop aansprekend in mijn hoofd rustig doorploeteren. En juist dan kon de muziek op de baan je toch op de been houden, dan was het toch weer genieten, ik en Bloody Mary konden dan de hele wereld in Veenhuizen aan.

En warm worden deed je wel weer in de kantine met een kwast van Annie.

Sketches of a Childhood: De dodelijke sneeuwstorm van 1979

2019-02-03T10:08:00.002+01:00

Wat een weertje Buur. Godeverdommen en meer van dit soort krachttermen vlogen in de rondte op een mooie ochtend in een ondergesneeuwd dorp. Buurman Jack was zijn huis aan het uitgraven vanuit een metershoog dak van sneeuw. Wij als familie stonden te kijken naar een palet van wit met een mooi dak en op de achtergrond een prachtig blauw in de lucht.

Wat een vreselijke wind ging er tekeer een dag van te voren en wat een vreselijke hoeveelheid sneeuw lag er in de tuin en wat kwam er nog bij. 10cm lag er maar liefst en wat wou ik daar graag in spelen. Al snel de boodschap dat het koud was en het was beter om niet buiten te gaan. Er werd via Radio Friesland gesproken over meters sneeuw en die zag ik uit het keukenraam niet. Helaas. Al snel en hoe en wat weet ik niet werd me duidelijk dat er toch een bijzonder iets aan de hand was. Het waaide, het vroor, het sneeuwde en dat is voor niemand goed. Kortom het land was in paniek en de familie was in lichtelijke onbalans.

Boodschappen doen: Met de slee met zus Grietje naar de Spar winkel in het dorp aan de Oude Gracht. De familie Leeuwerik bestierde deze winkel in het voormalige werkgesticht op het Tweede. Langs de zesde Wijk liepen we met de slee en een ijzige zeer vervelende wind blaasde in mijn gezicht. Klachten der herkenning gingen over en weer. Snijdende wind doet mensen verbinden bleek maar eens. Een Rotwind toen zou nu een Kutwind zijn. Aangekomen in de winkel konden we krijgen wat we wouden door het tijdstip en met een slede vol proviand ging de reis weer huiswaarts. De wind deed de overmatige sneeuwval recht in mijn gezicht een poging tot geselen doen toekomen. Het niet zeiken en niet janken credo vanuit opvoeding deed me dit weerstaan.

De gehele dag een prachtige wind met koude waar ik naar kijken kon en verder niets. tot na het eten. Een magisch moment openbaarde zich. We gaan buiten kijken en Janneman had de kleding en laarzen al aan. We gaan op pad, JieHoe. Aan de hand van Heit en Cor op naar het Tweede toe. beschermt door de bomen viel het allemaal wel mee. Uiteindelijk valt aan deze schijnwerkelijkheid ook een einde te bespeuren en kreeg de wind op de rand van het bos vat op mijn persoon en dreigde ik al glijdend richting het kanaal te gaan. De hand der handen greep me in mijn nek en zorgden er voor dat mijn groene laarzen contact maakten met het asfalt. Een onvermijdelijke schuif in de kolonievaart werd me hierdoor bespaart. Deze gebeurtenis hoe klein dan ook is me tot nu toe zo vaak verteld in geuren en kleuren door mijn vader die het nu niet meer kan. Voor allebeide een hoogtepunt in ons leven. Ik het lijdend voorwerp die een windkracht > 8 niet kan weerstaan. Voor mijn vader op dat moment de trots van het beschermen van zijn kleine man voor een ongeval en gevaar. Vaak verteld op feestjes en het ondergaan van mijn persoon met graagte. Op de terugweg een soort wedstrijd wie het snelste kon asfaltschaatsen en die vermadelijde Cor won dat. Tja die speelde ook Eric Heiden en ik Hilbert van der Duim. Dan verlies je gewoon.

Maar wat ik niet begreep indertijd was waarom wij zo weinig sneeuw hadden. 10cm lag er in de tuin en bij buurman Jack lagen er meters sneeuw. Een natuurkundig principe werd me uitgelegd en ik begreep het tot zover ene snotventje het kan begrijpen.

Sneeuw waait niet door bomen heen maar blijft er tegen aan liggen.

Sneeuwpret en onderkoeling

2019-01-26T08:49:00.001+01:00

Wat een sneeuwpret in het land en vooral paniek onder vervoerders en aanverwante bedrijven. Recordfiles omdat we zo in de paniek worden geschoten door de ANWB, KNMI en alle media die zo op de paniek gaan zitten dat de file een logisch vervolg is.

Ook ik ben in paniek wanneer de sneeuw zich gaat melden maar dan juist om er volop van te gaan genieten. Lekker het bos in in de avond en genieten van het ruime zicht wat je dan hebt door het terugkaatsende licht op de sneeuw. Ja blij-panisch mag je het wel noemen.

Dinsdagavond toen er al nog geen 1 cm sneeuw lag zijn big boy en ik al op pad gegaan met de moderne sleetjes. Vriend Lars zou ook gaan komen sleeën.
Een kleine domper toch wel, toen de bult in het Lariksbos toch groen was gebleven maar naast me klonk een enthousiasme en het rennen en glijden nam een aanvang. De sneeuw liet zich toch mooi gebruiken.

Eenmaal weer op de terugweg nog mooie herinneringen opgehaald over eerdere sneeuwbelevenissen. Papa weet je nog wel dat je me op de slee meenam naar de dokter toe? Ja jongen, die spierpijn herinner ik me nog wel. En alle andere avonturen kwamen langs uit zijn geheugen. Weet je nog wel dat je met opa op de bult bent geweest met veel sleepret. Nee, die is weg, maar gelukkig hebben we daar de foto's( see the pic, same moutain ) nog van.

Big boy vanmiddag al snel weer weg want de groeps-app van school liet merken dat er veel enthousiasme was om met elkaar te gaan sleetje rijden in de Lariks. Papa heeft soms goede ideeën.

Ik ben wat aan het werk en studie gegaan wat niet lukte, beetje aangerommeld wat altijd wel goed lukt. Kopje koffie om kwart voor vier en de telefoon gaat, ik neem op en hoor amper iets. Ik bel terug en hetzelfde. Stom gedoe met die telefoon verbinding tussen big boy en mij ook steeds, het gebeurt vaker dat de verbinding helemaal ruk is.
Ik besluit even te wachten en wil via de app al een berichtje sturen als de telefoon weer gaat. Moeders belt en al snel staan alle seinen op rood bij me. Erryn is in de sloot gevallen en is onderkoeld. Schoenen en jas tegelijk aan doen is dan een goede kwaliteit van me en binnen de minuut zat ik al op de fiets. Over het ijzige wegdek met een flinke vaart richting het bos gegaan en onderwijl de meest verschrikkelijke scenario's laten afspelen in mijn hoofd deed de adrenaline aanjagen en mijn rijwielkunsten aanwakkeren.
Eenmaal bij de bult in het bos zie ik verderop bekende koppies en wordt tegelijk van achteren aangeroepen. Erryn is hier vader van Erryn! Ik kijk en observeer gelijk, zie een gestalte tegen de bult aanliggen die niet beweegt. Zijn ogen vallen ook steeds dicht hoor ik iemand zeggen. Ik kom dichtbij en zie een bleek koppie tussen de hoeveelheid kleding vandaan komen. Ze hebben keurig hun jassen over de ongelukkige heen gedaan in een poging om hem warm te houden.

Het eerste wat ik zeg is dat hij me moet aan kijken. Tweede vraag is om op te gaan staan en trek hem overeind. Derde vraag om te gaan trappelen met zijn voeten terwijl ik hem voel waar hij nat is en waar vooral erg koud aanvoelt. Tot aan zijn middel nat maar de rest droog en dus zijn de benen erg koud geworden. Dat scheelt alweer denk ik, hij rilt ook niet zo erg. We gaan aan de wandel richting de straat want moeders is al onderweg met de auto en die moet hem zo snel mogelijk naar huis brengen. hier lekker de warmte gaan krijgen in het lijf onder het genot van een kop warme choco met slagroom.
Het is me al duidelijk geworden dat het een echt ongelukje geweest is. Het ging de hele tijd goed maar dan opeens met 2 man op een kleine slee en nog eens extra vaart krijgen omdat de tweede persoon zich er afgooit en daardoor een extra zetje geeft deed de walkant bereiken en dus een nieuwe piste.

Nadat het 'vervoersbedrijf' aan het vervoer begonnen is loop ik terug naar de bult om de fietsen te halen. Ik bedank de kinderen nog voor de geboden hulp en het inroepen van ons als ouders. En omdat ik het niet laten kan vertel ik ook nog even wat je beter kan doen wanneer iemand onderkoeld is geraakt. De jassen hadden beter ook onder hem gelegd kunnen worden want nu is het net of hij met de rug in de diepvries is gelegd. Een klasgenoot begint gelijk te knikken. Daardoor is zijn temperatuur en door te gaan liggen extra gezakt. Dat alles ontzettend goed bedoeld en vanuit kind zijn zo geregeld is heb ik gecomplimenteerd aan de kids en dat leverde me dankbare blikken op en ik zag de lach weer doorbreken.

Ben met beide fietsen aan de terugreis begonnen en het viel me nu pas op dat ik geen handschoenen mee had en inmiddels een stuk ijskoud ijzer in mijn rechterhand had. De combinatie met glad wegdek en een plastic tas aan het stuur maakten het een iets hachelijk avontuur.

Thuis gekomen hoor ik al snel de douche stromen en denk direct 'oh nee' dat is niet goed. Leg dit ook direct uit dat iemand die mogelijk onderkoeld is uit zichzelf weer opwarmen moet vanuit zijn lichaamskern. Dat is het beste, heet water er op is juist slechter. Tenminste dat heb ik ooit zo geleerd en ik lees ook wel andere richtlijnen maar vaar toch eigen koers en inzichten.
Lekker in droge kleren onder een warme deken op de bank en een beker warme chocolademelk ( troost ) en warmen maar weer.

En zo geschiedde en stopte ik een jongen met hele koude voeten in de rust met de mededeling dat wanneer hij slaperiger gaat worden mij direct waarschuwt. Dan moeten we volgende actie ondernemen. Al gauw merk ik dat de gedachten in in Wonderland Youtube aanbeland zijn en ik ga op de andere bank liggen ont-stressen.

Donderdagochtend meldt hij mij dat hij vreselijk beroerd heeft geslapen. Het avontuur is in de nacht nog vaak langs gekomen. Logisch gevolg maar ook hier het advies gegeven wanneer het vaker gaat gebeuren dat een melding handig is zonder het al een dingetje( pre-trauma) te laten worden.

En als ouders vinden we dat stiekem een goed avontuur geweest is want hij zal het echt uit zijn hoofd laten om echt domme en vooral gevaarlijke ijs avonturen uit te gaan halen. Tenminste dat hopen we.

Klein rijtje tips voor bij onderkoeling van schoolmeester Janneman.

Bij mogelijke onderkoeling letten op:

Blauwe lippen en huid
Rillen ( met en zonder onderbrekingen )
langzame oog knipperingen en andere bewegingen.
Licht bewustzijn verlies of slaperigheid
Langzame ademhaling
Verminderde aanspreekbaarheid of verwardheid.
Verlaagde lichaamstemperatuur ( < 36 C )

Zijn deze allen zichtbaar en nog meer kenmerken die je opmerkt dan is 112 bellen de volgende actie, dan is iemand echt onderkoeld en is medische zorg noodzakelijk.

Met de handen in het haar

2018-12-24T22:23:00.000+01:00

Zelden zal ik me zo handelingsverlegen gevoeld hebben tijdens een crisisopvang van een jongedame als ergens in 2005. De afdeling waar ik werkte transformeerde net naar een crisisplek van "formaat".
Een jongedame genaamd Ingrid ( gefingeerd natuurlijk ) kwam voor een crisisperiode van 6 weken bij ons. Op andere plekken konden ze niets met haar beginnen dus dat beloofde wat.
Diagnose buiten de verstandelijke beperking op dat moment een psychose.

Vanaf minuut 1 dat ze in haar tijdelijke kamer was is ze begonnen met gillen, schreeuwen en vooral panisch reageren op iedereen die bij haar binnenkwam. Eten werd naar begeleiding gegooid, kleren werden niet aangehouden en plas en ontlasting kwam daar waar het niet hoorde en dan vaak op haar eigen lijf.
Een letterlijke helpende of zelfs dwingende hand aanbieden maakte continue de situatie erger.

Het enige wat hielp bij haar was een zeer goede les voor mij in alle jaren tot nu toe.
Stil zitten en niets zeggen.

Na alle pogingen van mij en collega's bleek opeens dat dit enigszins hielp. In koppeltjes werkten we de dienst door, de een voor een uur naar binnen toe en dan de ander weer ter aflossing. Dit om het mentaal dragelijk voor ons zelf maken.
Tijdens een dienst zat ik mijn tijd uit en merkte dat dat Ingrid langzaam rustiger werd, ze lag rustig op de grond maar hield me nauwlettend in de gaten. Elke kleine beweging veroorzaakte wel weer een schrikreactie bij haar.
Rustig tegen haar praten mocht en zo kon het lukken dat ze na langzaam aansporen onder de douche ging. Aankleden lukte niet en heb dat maar gelaten. Ze sprak ook een iets tegen me maar echt houvast kreeg ik niet.
Dit was na de derde dag.

De volgende dag bij de overdracht vernam ik dat ze in de ochtend ook weer onder de douche geweest was en nu had ze een nachtjapon aangedaan. Ouders kwamen langs volgens afspraak en na veel boosheid en nog veel meer verdriet van deze mensen over ons heen te laten gaan konden we in een mooi gesprek komen. Al snel werd ons duidelijk dat we helemaal op het verkeerde spoor zaten met Ingrid. Er was kortgeleden sprake geweest van ernstig misbruik bij haar en na een neerwaartse spiraal was ze in deze psychose verzeild geraakt. Deze informatie had ons helaas niet bereikt vanuit haar vorige instelling.
En dan kom je op een plek terecht waar een aantal grote kerels werken, logisch is dan dat je in nog grotere mate panische fenomenen laat zien. Het medelijden werd wel groter vanuit mij herinner ik me. Wat hebben we je al dagen bang gemaakt door er alleen maar te zijn.

Ben de dienst ingegaan en Ingrid lag op bed, schrok op toen ze mij zag en wou al de douche invluchten. Maar toch bleef ze liggen en ik ben op de grond gaan zitten in de hoek. Wat was ik blij dat er toch net gedweild was. Heb naar de grond gestaard, na een half uur gevochten met Klaas Vaak want dit wou me lelijk te pakken nemen. Na twee uur dromen, denken, peinzen heb ik gevraagd of ze wou eten. Wil Ingrid een broodje en het antwoord was een angstig ja. ben rustig opgestaan en heb eten voor haar gehaald. Heb het bord op tafel gezet en ben wederom gaan zitten op dezelfde plek. Met mijn collega afgesproken dat ik dit deze dienst zolang als mogelijk ging doen. Na het eten lukte het zowaar om haar weer te laten douchen en zelfs kleding aantrekken lukte, wel moest ik elke handeling gaan benoemen.
Succesje behaald en totaal uitgeput heb ik me af laten lossen en ben wat actievere dingen gaan doen.

De dagen erna met goede wetenschap onze kant, groeiend vertrouwen van Ingrid in ons "enge mannen zijnde " gaf een licht werkbare situatie weer. Aankleden ging beter, we mochten zelfs actief meehelpen, bij haar aan tafel zitten en hele simpele gesprekjes.

Na twee weken draaide ik een vroege dienst en Ingrid was prima te spreken, we hadden een klein stukje gewandeld en ze had zowaar zin om een kleur activiteit te doen. Heb haar papier gegeven en wat kleurstiften en ben er uitgestapt. Ben op de gang gaan zitten en heb zitten wachten tot ik weer rumoer ging horen. Eenmaal zover ben ik weer naar binnen gegaan en ik zag direct een tekening liggen.

Ik zag veel zwart en rood en een felle gele vlek. Heb aan Ingrid gevraagd wat ze getekend had en het antwoord overrompelde me.
Alles is zwart en rood geweest maar de zon begint al weer een beetje te schijnen en daar wil ik heen. Heb haar een dik compliment gegeven maar toch gevraagd naar het hoe en waarom.
Heb een verhaaltje te horen gekregen omdat het wel heel duister voor haar was geweest maar ze merkte dat het dieptepunt geweest was. De zon, daar wil ik weer heen!

Ben de kamer uitgelopen en eenmaal op de groep zag een collega de emoties bij mij en vroeg wat er was. Op mijn eigen warrige manier vertelde ik het verhaal wat me overkomen was zojuist en heb mijn eveneens geëmotioneerde collega een high five gegeven. Tjakka dit hebben we weer geflikt. De week er op zijn we gaan verder bouwen en na een verblijf van 5 weken is Ingrid weer naar haar oude woning gegaan.

De kerst erop kwam ik op het werk en zie een kerstkaartje op het roosterbord hangen in de keuken.

Prettige kerst en bedankt voor alle goede zorgen, we zijn jullie dankbaar.

Groeten Ingrid en ouders.

Etnisch profileren

2018-11-22T22:58:00.000+01:00

Op een namiddag in het najaar van begin deze eeuw ging opeens de deurbel, ik sta op en loop naar de voordeur. Zie 2 witte blouse en wat donkerblauw schijnsel. Potverjanhinnekont Politie denk ik. Ik doe de deur open en jawel, 2 agenten staren me aan. Heren wat kan ik voor U doen vraag ik.

Bent u de eigenaar van de auto met kenteken XX-00-XX wordt me gevraagd. MIjn antwoord hadden ze niet verwacht. Geen idee! Dat is mijn auto verwijs ik en een van de agenten loopt een stukje terug om het kenteken te bekijken. . Het zal geen verrassing zijn dat mijn hoofd op dat moment al ernstig in de drukte verzeild was geraakt. Ongeluk gehad zonder iets door te hebben, moeders die wat om handen heeft gehad en me niet verteld heeft. What's going on!

Ik besluit om de heren maar gelijk binnen te laten want de buurt gaat natuurlijk al snel meekijken om te achterhalen wat voor crimineel er toch in hun midden woont.
Een van de agenten vraagt me in de woonkamer of ik op een bepaalde datum op die en die plek ben geweest met de auto? Na een korte pijniging van de hersenen moest ik dit beamen. Ja daar ben ik geweest inderdaad, hoezo?

Deze auto is daar gesignaleerd en aangegeven vanwege
het aanbrengen van Graffiti op tuinmuren die dagen meneer, weet u daar meer van?
Ik schiet in de lach en begin onomwonden te vertellen waarom ik daar was.
Een collega van mij wil verhuizen naar Assen vanuit Groningen en ik heb hem deze ochtend na de vroege dienst Assen een beetje laten zien. Vervolgens zijn we hierheen gereden omdat er een huis te koop stond. Daarna hebben we een tijd staan praten nog over het werk en ons beider gameverslaving dat Hattrick heet. Dat is een online voetbal strategie game om te verduidelijken.

Maar hoezo graffiti vraag ik?

Open spel van de agenten leert me dat er in die nacht de muren van het hofje zijn besmeurd met onwelluidende teksten. En daar wordt ik van verdacht vraag ik? Uw kenteken is aan ons doorgegeven naderhand en wegens onderzoek komen we bij U uit.
Weer begin ik te lachen, en hoe kan ik laten zien dat ik dat niet geweest ben vraag ik. Nou meneer wat mij betreft hoeft dat al niet meer is het antwoord. Nu begreep ik het al niet meer en vraag waarom dat dan zo is.

Mijn ervaring zegt dat U geen graffiti artiest bent en dit ook niet gedaan heeft. Hoe kan je nou weten dat ik zulke dingen niet doe. U als persoon voldoet niet aan het profiel en de aankleding van het huis doet ons ook niet in die richting denken.
Vanuit dit punt een melig gesprekje over dit soort dingen doen,d at ik het niet snap om openbare of juist private eigendommen zo te on-fatsoeneren.

Maar hoe komen jullie aan mijn kenteken vraag ik en het beeld word me al duidelijk. Er stonden aan de andere kant van het hofje 3 gepensioneerde mannen met hark en kruiwagen met elkaar te praten. Die hebben ons in de gaten gehouden natuurlijk. De glimlach van de agent spreekt boekdelen voor me. Die waren het dus.

Wat hadden ze gezegd vraag ik en het antwoord was redelijk ontnuchterend te noemen.

Een auto van deze kleur met dit kenteken was gesignaleerd en de mannen werden omschreven als twee onverzorgde types.
Een onvervalste lach knalde door de kamer heen en met een verontschuldiging ( lees Big Smile ) gingen de agenten richting de voordeur.
Heb nog iets toegevoegd dat zulke gepensioneerde mannen ook iets te doen moeten hebben en met een zoveelste lach namen we afscheid.

En dan jaren later is het werkwoord Etnisch Profileren opeens populair geworden en denk ik wel eens terug aan deze levenservaring waar je heel veel over kan denken en vinden. Maar laten we blij zijn dat we elkaar via sociale controle in de gaten houden en dat agenten er zijn om deze controle te rechtvaardigen ook al ben je totaal onschuldig.

Maar zo zie je maar dat je als twee onverzorgde types met een hatrrick verslaving zomaar in de nesten kan komen.

En dan een beetje reclame voor wie nog geen strategische online gameverslaving heeft.

hattrick.org

Kinderen en google accounts

2018-11-15T22:40:00.000+01:00

Ik zou gisteren even een app installeren op de jongeman van bijna 12 zijn gsm. Wordt er nog even tussendoor een geboortedatum gevraagd en na het invoeren krijg ik binnen een seconde te lezen dat het account geblokkeerd is.
Direct ga ik checken en al snel kom ik er achter wat het probleem is.

Door de huidige regelgeving vanuit Den Haag en Brussel ( EU ) is Google zelf streng gaan controleren of kinderen onder de 13 illegaal een account voeren. Nu is het leuke dat 99% van de bevolking niet weet dat een kind van onder de 13 niet zelfstandig een account mag voeren en zelfs bijvoorbeeld derhalve geen youtube kanaal mag hebben. Dit zijn allemaal illegale online activiteiten volgens de wet.

Na enig zoekwerk werd me duidelijk dat ik 2 opties heb om het geblokkeerde account weer te openen., Let wel, ik ben de ouder en zeer wel volwassen te noemen. Bij problemen met het account krijgt mijn gmail account en die van moeders direct een signaal dat er iets loos is.
Zoonlief moet aantonen met zijn ID kaart dat hij gerechtigd is om een google account te hebben.
Of hij moet zijn creditcard gegevens laten zien want deze krijg je pas wanneer je 18+ bent.

Ik kies voor geen enkele optie. ID kaart niet haalbaar want hij is bijna 12 jaar. Creditcard is van mij en gekoppeld aan mijn account.

Zie voorts dat er sprake is van een Family link app van Google en dat je vanuit deze wanneer je kind er onder valt rechten kan verlenen zodat hij als onder 13 wel kan genieten van de WWW voorzieningen die Google biedt.

Deze aangemaakt maar helaas dit gaat niet lukken. Een geblokkeerd account is niet benaderbaar en is niet te koppelen aan de Family Link.

Vanochtend gebeld door Google op aanvraag ( super optie naar mijn mening ) en middels een gedegen en luchtig gesprek werd me duidelijk dat het vrij simpel is.

Blokkering van account kind kan je opheffen door simpelweg een creditcard aan te bieden. maakt niet uit of deze voor andere accounts gebruikt wordt. Daar lag een stukje angst van mij dat Google zou zien dat de creditcard vaker gebruikt zou zijn en mijn eigen account geblokkeerd zou worden.
ID kaart gaat in dit soort gevallen absoluut niet werken, dit is alleen wanneer je als volwassene per ongeluk een verkeerd jaartal ingevoerd hebt.

De handelingen uitgevoerd vanmiddag en na de OK van juiste creditcardgegevens werd het account weer opengesteld.

nu kon ik direct de family Link app voor kinderen installeren gaan en deze koppelen gaan aan de mijne als hoofdgebruiker zijnde.

Korte conclusie is dat wanneer je kind( -13) een geblokkeerd account heeft dat deze alleen te herstellen is met creditcard gegevens en is de tip om kinderen te laten vallen onder de Family Link voorziening van Google. Deze is natuurlijk te vinden in de Play store van Google.

Nadelen nu na activering Family Link is bijvoorbeeld dat Youtube niet meer werkt als voorheen. Kijkt je kind van 11 naar ik noem maar Enzo Knol zijn vlogs dan is dat niet meer mogelijk via het account. Open je de chrome browser en open je daar youtube zonder in te loggen dan kan je het wel weer zien. Alleen kanalen en abonnementen zijn dan lastig te volgen.

Een dagje Aviodrome en vliegangst perikelen

2018-10-07T22:54:00.000+02:00

Sedert jaar en dag ben ik de trotse eigenaar van een welbekend fenomeen luisterend naar de naam aviofobie. Deze staat beter bekend als vliegangst. Nog nooit de aandrang gehad om een vliegtuig in te stappen of de eerste gedachten leidden al tot een oplopende reactie vanuit mijn lijf die me weldra deed besluiten om alles maar weer te parkeren en kijken welke mooie autoroutes er wel niet zijn in de wereld.

Tot een aantal jaren geleden toen ik zwichtte voor de kreet om eens in het reuzenrad te gaan op de TT kermis. Papa werd toen erg stoer bevonden. Tijdens de treinreizen die Erryn en ik maken is er vaak een tussenstop op Schiphol en even zovaak de opmerking dat hij ook graag vliegen wil. Tot begin dit jaar deze genegeerd maar in het diepste van mijn brein is er iets gaan broeden.
In mei dit jaar vatte ik het plan op om naar het Aviodrome te gaan en een tochtje te gaan maken om een grote wens uit te laten komen en ik mezelf te verlossen van een angst. Tot een dag van te voren was ik vol
goede moed om de lucht in te gaan maar de spanning en stress werd bij voorbaat al te hoog. We zijn niet gegaan, dit zonder zijn medeweten gelukkig. Niemand gefaald en niemand iets gemist maar wel een mooie dag in Rotterdam gehad. Scheepvaartmuseum, wel zo veilig.

Tot eergisteren kwam het af en toe in mijn hoofd langs en ik bemerkte dat het meer rust had. De soort en met zelf cognitieve therapie zet zoden aan de dijk. En het vooruitzicht van mooi weer, een vrij weekend, en een naderende operatie deed me besluiten om de prijs van de Postcode loterij in te gaan wisselen. Tickets Aviodrome besteld en alle angstbeelden geparkeerd. Ga niet kijken, ga niet reserveren, ga niet mailen allemaal stress. We gaan lekker vliegtuiggeschiedenis bewonderen. Ook mooi toch?

Vanochtend om half tien in de auto gestapt en iets voor elven stonden we in het Aviodrome voor een leuke en wat naar later bleek een zeer spannende dag. Beginnend met de gebroeders Wright en hun plane for one day fame naar Fokker, het ontstaan van Schiphol en alle oorlogen belanden we uiteindelijk buiten bij de grote vliegtuigen. Kijk zegt Erryn, er stijgen ook vliegtuigen op. Ik kijk en alsof mijn innerlijke barrière geslecht wordt maak ik ruimte voor het plan van eerder dit jaar. Ik bedenk me dat de stress tijd nu een stuk korter is en ik deze mogelijk kan pareren. Ik zie in de verte ( nah ja een meter of 150 ) een hangaar met daarvoor een kantoorunit. Ik besluit via een omweg hier heen te gaan. Zie op de kaart dat de hangaar te bezoeken is en er staan vliegtuigen naast. Genoeg smoezen dus. En ja hoor er staat "Rondvluchten" op het bord en wanneer we langslopen komt net een vrouw naar buiten toe die tegen haar reisgezelschap zegt dat het duur is maar er is wel plek voor vandaag nog. Mooi, weten we dat ook weer en ik negeer de eerste druppels zweet onder de oksels. De hangaar in en op de terugweg drentel ik precies voor de rondvluchtenkeet. Sta wat dom te lullen en maak ondertussen de beslissing. Yes or No!
En opeens wijs ik naar het bord en spreek de voor mij legendarische woorden uit. Of wil je dat doen?
Dat is duur zegt Erryn. Wil je dat doen? Zie opeens verbazing, twijfel, ongeloof en hoor "Papa ik begrijp je niet!".
Ik maak duidelijk dat ik voornemens ben om een vliegtuig in te stappen en de ogen worden groot en vooral blij en enthousiast. En hoppa naar binnen en snel de afspraak gemaakt dat we een uur later hier weer zijn om voor het eerst in ons leven met een vliegtuig Nederland vanuit een ander perspectief te gaan bekijken.

Eerst een plaspauze ingelast en gaan wachten op de 4D film Sky Mania. Toch nog even vragen hoe lang die film duurt want te lang is ook niet goed want er is iets belangrijks gaande. Dus bij de balie gaan wachten tot er tijd voor me was en het leuke gesprek naast me met een medewerker en een piloot gaan afluisteren. Iets over formulierendruk en opeens een legendarische zin. Joh ik heb toch geen zin in al die formulieren, onzin, veel te moeilijk, ik kan alleen maar zo'n stom ding besturen. Mijn ogen worden groot, ik leg een gevoelsplasje neer en reageer ik hierop, dit zijn bemoedigende woorden voor me. Ik sta op het punt om straks voor het eerst in mijn leven te gaan vliegen en dan hoor ik een stom ding besturen. Ik lach er direct bij om het drama af te vlakken maar het effect is er wel direct. Een excuus en of ik wel naar de film durf. Meneer zo is het niet bedoeld, ik vlieg al 15 jaar met dit toestel enzovoort. De vraag werd beantwoord met 20 minuten en na de film die ernstig tegenviel naar beider mening zijn we rustig naar de opstijgbaan gewandeld en ons weer gemeld bij de rondvluchtendesk.
Na het betalen van de prijs van 137 euro voor 2 personen een zucht vanuit me, een soort Point of no return was bereikt. Nu ook doorzetten. Het thuisfront ingelicht verder die me via de app al aan het ondersteunen was.
Vliegtuig landt en tijdens taxiën merk ik al op dat de piloot ook de man is die het maar een stom ding om te besturen vindt. Belangrijk voor me eigenlijk want herken het stukje cynisme er in. Al zolang dit kunstje doen maakt het voor het gevoel ook simpel en dus veilig.

Handje schudden en naar het vliegtuig toe. Nogmaals aangegeven wat mijn niet ervaringen zijn en welke domme angst er onder ligt. We krijgen een uitleg over hoe vliegen werkt en ondanks dat ik aangeef het principe te kennen, want de MAVO vroeger was niet voor domme kindertjes besteed, praat de beste man rustig door. Zijn manier om een dramaturg zoals ik op het gemak te stellen. Dit vliegtuig kan op 1 vleugel vliegen werd me wel verteld en dus de enige manier om neer te storten is zonder vleugels te komen. De remweg is 175 meter in nood en elk weiland in de omgeving is een landingsplek. Eenmaal op de achterbank nog eenmaal een besef dat het gebeuren gaat. Kramp in linkerbeen, ongemakkelijk lachend en mezelf prijzend om deze dappere stap. De baan op en dan opeens het volle gas er op en voor ik het wist verloor ik voor het eerst contact met moeder Aarde. De stijl ( niet naast me ) gegrepen, billen op slot, naar beneden kijken, de trillingen controleren, deze niet leuk vinden, GVD we zitten al hoog, oh nee nog maar 30 meter of zo, nog meer trillingen die eigenlijk zijn overgegaan in bonken, doorzetten maar Janneman, piloot doet het best goed, je hoeft hem niet aan te raken, Dit is vast al 500 meter en we gaan een iets rustiger vliegen, Ik wil eruit maar ik weet niet hoe( oké oké ander nummer ), een zware bonk en ik denk dat vliegtuig stuk is, de zon schijnt nog, een geel akker, een boerderij met kleine paardjes die in werkelijk groter dan mijn persoon zijn en plots valt me op dat ik redelijk rustig om me heen aan het kijken ben en foto's neem van de omgeving. Ik vlieg en het is niet erg meer dat ik geen controle heb over dit stuk verkeersdeelneming. En dan een bocht en een vleug paniek schiet door me heen, nee dit is een bocht dit is normaal en de kalmte keert terug. Op dat moment vond ik het zelf mooi hoe ik mezelf in cognitieve zin aan het rustig houden was wat uiteindelijk zorgde voor kalmte, dat weer opening bood voor het genieten. Hoe hoog zitten we nu? 300 meter was het antwoord en dat vond ik verbazingwekkend. Het leek allemaal zo dichtbij op dat moment wat ik zag. het werd een genieten wanneer het maar vooral rechtdoor ging
Biddinghuizen, Veluwemeer en de draai terug( die wel eng is ) en richting Lelystad airport.

Valt het mee is de vraag en ik geef aan het opstijgen niet leuk te hebben gevonden en al opzie tegen de landing. Keurig wordt me verteld hoe de landing gaat. Ik ga straks links en dan tweemaal rechts en we zakken ondertussen rustig tot we de baan weer raken. En zo geschiedde. Maar de bochten waren niet leuk en heb dit ook aangegeven. Dit werd beaamd dat de meeste mensen de bochten niet leuk vinden. Owh oké denk ik, geruststelling alom. En ja het landen is een schok maar niet eng.

William de piloot een hand gegeven en vanuit mijn diepste bedankt zijn we richting de restauratie gegaan. Even een broodje en vooral koffie. De evaluatie gaf aan dat we beiden het opstijgen als vervelend hebben ervaren en dat ik de bochten als vervelender heb ervaren. Maar mooi was het. Wat een ervaring!

En dan is daar de stormbaan en deze werd maar liefst twee keer gedaan. Vaker kon ook niet want bij laatste hindernis zag ik vanuit een ooghoek een vreemde manoeuvre. Een sprong van de ene naar de andere balk en zie een linkervoet wegkletsen van de bank wat resulteerde in een klap van jewelste tussen rug en balk. Een kermen, een onderdrukte vloek, herstellend vermogen, controlerende vragen en hatseflatse we gaan weer door. Maar de pijn toch groot en om 16:30 besloten om huiswaarts te gaan.

Een mooie dag, een mooi museum, mooie vlucht, mooie ervaring en een domme angst minder. I hope!

Mooiste herinnering aan deze dag: Dat jij zoveel voor me doet papa!

En dan op bed in de avond, een kus, een knuffel en nogmaals een dank je wel en ik zie een piepklein traantje. Daar hebben we het voor gedaan allemaal.

Blackbird

2018-09-30T22:00:00.003+02:00

Sommige nummers zijn mooi en draai je met enige regelmaat omdat ze ergens op CD staan of je draait het hele album, maar een bijzondere lading hebben ze dan niet.
Blackbird singing in the dead of night, en elke muziekliefhebber weet welk nummer dit is. Toch?

Toen de kleine man in december 2006 ter wereld kwam waren er logischerwijs momenten van huilen, onrust en andere tekenen van ongenoegen. Als vader kon ik dan tijden met hem in de armen door het huis heen drentelen. Op en neer, heen en weer en rustig toezingen en spreken. Alles om de ontspanning er in te krijgen.
Op een vrijdagochtend tijdens dit drentelen kwam opeens Blackbird voorbij en zing zachtjes mee en de spreekwoordelijke oren werden gespitst. Ik bemerk aandacht die vervolgens ook weer wegebt. Zet even later nog een keer Blackbird op en gelijk was de interesse er weer en nu met langere aandacht gelijktijdig gevolgd door rust in het kleine lijfje. Een volgende keer het zelfde gedaan met zelfde resultaten. Een "ons liedje" is geboren en dat maakt me blij en trots.
Heel vaak en zolang ik hem lang kon tillen in mijn armen dit nummer mogen draaien of alleen al neuriën om hem te plezieren.

Tijdens de eerste jaren een bekend repertoire in muziek opgebouwd en dan langzaam door andere interesses in muziek verdwijnt dit nummer uit de jukebox van het leven. Maar dan op een ochtend

in 2018 is er opeens Blackbird via Spotify en mijn gedachten schieten gelijk terug naar al die momenten en vanuit mijn ooghoek zie ik een hoofd omhoog gaan want er wordt iets herkend. Gelijktijdig gaat deze ook weer naar beneden toe want de herkenning was er wel maar het hoe en waarom niet. Maar ik weet genoeg.

Dit nummer heeft verschillende bewegingen gemaakt. In den beginne als leuk nummer op een goed album. Daarna een emotioneel betoog als rustbrenger want ik ondervindt zelf de effecten van rust ook. Ten derde het zien dat het nummer zich daadwerkelijk in de jongeman genesteld heeft en geeft dan weer voldoening want je wilt toch wat muziek overbrengen.

Blackbird van de Beatles origineel

En nog een mooie live cover uitvoering van Eddie Vedder ( Pearl Jam )

De oorsprong van Blackbird om er vooral maar niet te dom over te komen voor een jonge Harrison en McCartney.

Badr een Kosovaarse illusie

2018-09-28T22:42:00.003+02:00

Badr is een jongen uit Kosovo die op een dag er op uit gestuurd werd om iets op te halen uit de grote stad. Vanwege de oorlog en het niet breed hebben was het gebruiken van de benenwagen het meest gangbare vervoersmiddel voor hem. Daarom toog hij op die dag ook te voet naar de grote stad toe. Badr leefde al in een wonderlijke wereld want een goed begrip had hij er niet van ook al kon hij soms verbluffende inzichten tentoonspreiden. Maar deze dag zou heel anders aflopen dan hij was begonnen. Bij huiswaarts keren zag Badr van een afstandje al rookpluimen en eenmaal in het dal aangekomen zag hij dat het dorp waar hij woonde volledig in brand stond. Overal lagen bebloede lichamen en de meesten gaven al geen blijk meer van leven. Zijn ouderlijk huis stond in lichterlaaie en er lagen bij het huis menselijke verbrande overblijfselen die naar hij aannam van zijn familie waren. Hier waren de Servische monsters geweest om een genocide te plegen op de moslimgemeenschap in dit van oudsher Albanese dorp. Naar wat Fatma kon handelen was hier niets meer te doen voor hem en hij is weggerend uit angst voor de Servische milities die nog terug zouden kunnen komen. Het op een rennen zetten net als Forrest Gump was zijn reactie en hij is die nacht doorgelopen naar een Rode Kruis post bij de Albanese grens.

Totaal ontredderd en ontdaan en zich niet heel bewust kunnen worden wat er nu precies gebeurt was is hij een drie maanden in het kamp verbleven. Er zijn pogingen ondernomen om contacten te zoeken met familie in andere kampen maar langzaam leek het toch erg zeker te worden dat hij de enige van zijn gehele familie was inclusief ooms en tantes en verder, die nog in leven was. En dan krijg je een kans om op een boot te stappen naar Bari toe. Wederom een ongewis avontuur zonder eindbestemming aan de horizon doet zijn intrede in het roerige leven van een lvg jongere uit Kosovo.

Een gratis reis naar het mooie Bari over de zee, geen rustig water om he heen vanwege de storm, geen vriendelijke mensen om je heen, want allemaal op de vlucht of geld verdienden aan deze mensen. Misdadig de signatuur van de ene helft want anders ben je niet zwaarbewapend. Badr heeft een grote mond en krijgt een loop van een geweer op zijn hoofd gedrukt. Hij moet zijn bek houden anders houdt zijn reis hier terstond op is het dwingende advies. Ook dat heeft natuurlijk veel indruk op hem gemaakt en het is hem nooit duidelijk geworden waarom hij niets mocht zeggen want ze zaten tenslotte op open zee. Sanitaire omstandigheden waren er niet. Tijd en ruimte om te plassen of te poepen waren er niet, maar de natuur laat zich niet dwingen en na verloop van tijd was de lucht in de leefruimte niet meer te harden. Niet het vervuilende door niet binnnen te houden ontlasting en urine alleen maar ook de zweetluchten van mensen die op elkander gepakt zijn in een kleine benauwde ruimte doet zijn werk.

Uiteindelijk verandert de hele stemming toch en beginnen er mensen toch grote monden en vijandelijkheden te kweken naar de reisleiders toe. Maar wie durft er echt op te staan want eigenlijk is een ieder blij om uit de echte hel vandaan te zijn aangericht door de Serven en andere partijen. Eer er echt muiterij ontstaat raakt een ieder toch blij want er is land in zicht en ongeveer 40km van Bari worden ze uiteindelijk kniehoog in water afgezet en eer ze het doorhebben is de boot al op weg om de volgende lading mensenvlees op te halen. Time = Money principe.

En zo sta je als beginnend adolescent opeens in het prachtige Italië en hoop je dat de reis hier al tot stilstand komt. Vriendelijk mensen die zich om je bekommeren en de eerste maaltijd sinds dagen schuif je uitzinnig naar binnen toe. Een feestmaal ook al was het een simpel bord pasta in de haast klaargemaakt. Op zulke momenten ben je dankbaar voor alles wat je toegeschoven krijgt van onbekende welwillende mensen.
Lang duurde het verblijf in Italië want voor de jongeman het doorhad was hij op transport gezet en kwam via een tussenstation in Duitsland uiteindelijk in Nederland terecht.
En zo begint er een groots avontuur in het mooie Drenthe en om precies te zijn. AZC Geeuwenbrug nabij de Drentse Hoofdvaart zou de komende tijd zijn woonlocatie worden. Wat moet je als ventje allemaal in een ver vreemd land waar hij nog nimmer van gehoord had, waar hij de taal niet van verstaat, waar hij de normen en waarden niet kent, waar ze geen verstand van mensen zoals hij hebben. Omgaan met asielzoekers hebben ze maar mensen met een verstandelijke beperking en toch wel moeilijk gedrag vanuit hemzelf en door zijn afkomst, neen daar hadden ze geen kaas van gegeten. En dan kan je natuurlijk wachten op de problemen en die dienden zich heel snel aan.
Nederlandse les was een succes want binnen drie maanden kon Badr zich reeds goed verstaanbaar maken in het Nederlands. Chapeau. Ook net als bij alle anderen waren scheldwoorden en vooral de vloekwoorden het eerst in het vocabulaire gezet. Maar om te zeggen dat het goed ging met Badr, nee dat niet. Normen en waarden werden al snel een probleem. In Kosovo was hij het buitenbeentje en werd zijn bijzondere gedrag toch wel getolereerd. Hij zal wel de Dorpsgek genoemd zijn zoals dat vroeger in Nederland ook ging. Maar hier werd zijn bijzondere gedrag niet passend gevonden. Incidenten in de C1000 van Diever waar hij al snel een pandverbod kreeg en toen deze niet passend bleek te zijn zelfs een omgevingsverbod. Uitschelden en intimideren van kassameisjes waren hier ten grondslag. Fatmir snapte het allemaal niet of zoals later wel eens bleek, “hij wou het niet snappen om er gebruik van te kunnen maken”, excuses werden altijd geaccepteerd want het mensen in het AZC te lastig maken was niet de bedoeling binnen de AZC begin deze eeuw. Badrwerd ondertussen wel de tafeltenniskampioen van het AZC en was hier supertrots op. Motorisch was er dan ook niets aan de hand met hem. En toch ging het bergafwaarts met hem en wat hij buiten het terrein altijd liet zien gebeurde ook binnen de hekken van het AZC en de problemen stapelden zich op. Tot iemand bedacht dat Badr sommige dingen echt niet leek te snappen en dat zijn handelen een voortvloeisel was van juist dat feit. En dan ben je al snel overgeleverd aan mensen die er voor hebben gestudeerd en heb je binnen no-time een label om je nek hangen dat verteld dat je verstandelijk beperkt bent. En dan hoor je opeens niet meer binnen het AZC thuis maar wordt er naar een geschikte woonplek gekeken voor jou.

En zo kwam op een dag een jongen met een zwarte sporttas met in zijn kielzog iemand van de IND en het AZC Geeuwenbrug het terrein van Vanboeijen oplopen en had Badr een eigen plek gekregen waar hij zich zelf kon zijn en waar hij beter begrepen zou worden. Tenminste dat was de bedoeling.
Een klein dossier van 10 bladzijden was alles wat we in handen kregen gedrukt. Geen officiële diagnose maar een vermoeden van bleek het uiteindelijk te zijn. Diagnosestelling bleek geen taak van de IND of wat dan te zijn maar wel van ons als stichting. Tja de bureaucratie tierde welig.
Al snel bleek Badr uit te testen uit welk hout we allemaal waren gesneden, en het bleek zo te zijn dat wij niet erg onder de indruk waren van zijn intimidatie en taalgebruik. Dit was Badr niet gewend en hij transformeerde heel snel in een jongeman die voornamelijk hulp nodig had in het richting geven van zijn dagelijkse invulling. Werken ging hij onbetaald doen en dat was natuurlijk gedoemd om te mislukken. Die 25 euro zakgeld was toch geen loon vond hij zelf. Daar kon hij niet van rondkomen in het weekend wanneer hij in het centrum van Assen te vinden was. Dat hij eigenlijk gelijk had konden we niet zeggen maar zo waren de spelregels nu eenmaal. Badr wou heel graag kleine dingen doen zoals een kleine boodschap in het winkelcentrum. Dat ging altijd goed want er was hem goed ingepeperd dat gedrag wat hij eerder had laten zien hier niet werd getolereerd. In het weekend was hij steevast te vinden in een plaatselijk danstheater waar hij zijn tijd voornamelijk spendeerde aan het kijken naar al die mooie meisjes. Aanspreken deed hij ze ook maar al snel bleken meisjes die hij mooi vond zich niet in hem te interesseren. Niet zijn asielzoeker zijn was het probleem maar juist zijn onkunde vanuit zijn beperking leverde de afwijzingen op. Dit frustreerde Badr vaak en liet hij vaak op zondagmiddag ons weten. Duidelijk was dat Badr zichzelf heel erg normaal vond en liet zich niet duidelijk maken dat hij anders was dan andere mensen. Bijzonder was dan ook om te merken dat hij de mensen die om hem heen woonden nog aparter gedrag lieten zien maar hij dit niet als abnormaal opmerkte. Nee dat begreep hij vaak wel juist.

Mooie momenten hebben we heel veel meegemaakt en een paar zijn me heel erg bijgebleven.
Nieuwjaarsdag 2005 zit ik rond een uur of 2 bij hem want hij is net wakker geworden. Ik wens hem een gelukkig nieuwjaar en hij doet dit mij ook.Wanneer ik hem bevraag of hij nog van het vuurwerk heeft genoten afgelopen dagen wordt Badr zomaar een beetje boos. “Hoe kan ik feest vieren Jan wanneer ik de hele week dode lichamen op een strand heb zien liggen, hoe kan ik dan blij zijn! “. Bingo en daar was ik helemaal stil van. Een stijlvolle reprimande op mijn onnadenkendheid. De Tsunami van kerst 2004 had hem al een week lang somber gemaakt en opeens was duidelijk waar zijn gemoedstoestand vandaan kwam waar we het al een week over hadden als begeleidingsteam. Ja daar zit je dan met je bek vol tanden met een jongen die het op dat moment te kwaad kreeg en zomaar in huilen uitbarstte.

Badr dacht ook dat hij een topspits zou kunnen worden bij een voetbalclub als AC Milan waar hij een fan van was. Af en toe een balletje trappen liet wel een technisch vaardig mannetje zien maar van teamwerk had hij geen kaas gegeten. Neen, een laag team bij de plaatselijke FC zou zijn niveau zijn.

Badr handhaafde zich maar zou toch langzaam wegzinken in het moeras van zijn Utopische gedachtes van het hebben van een bestaan zoals alle mensen buiten de instelling. Voor mensen als Badr blijkt de wet in Nederland dan juist heel veel hiaten te hebben waardoor je als begeleider machteloos wordt in het bij de les houden van zo’n jongen. En dan neemt probleemgedrag hand over hand toe. De wijkagent meld zich rondom een incident bij de supermarkt. Hij wil niet meer werken voor dat beetje zakgeld en spendeert zijn tijd in het centrum van Assen en wat vooral opvalt dat hij met geen geld toch spullen weet te kopen op zijn manier. Ook veel contacten met Albanezen maakten dat hij zich vervreemde van zijn woonsetting. En in alle vroegte op een zondagochtend worden we gebeld door de politie in Assen. Ze hadden Badr opgepakt vanwege het slopen van een bushokje. En zo toog ik later naar het bureau om een bedremmeld mannetje op te halen. Zijn grote bek had hem niet echt geholpen en hij had een 12 uur mogen vertoeven achter een gesloten deur met een piepklein raampje.
En het was niet het enige wat hem ten laste was gelegd bleek later.

Op een dinsdagochtend zat ik zomaar in de rechtbank van Assen te kijken naar het proces wat tegen hem was aangespannen vanwege een ruzie dat met vuisten was opgelost. Dit was ons niet bekend geworden tot dat moment want Badrr bleek zoals ik al eerder zei een meester in het verdraaien van de feiten zonder dat hij daar mogelijk iets aan kon doen misschien gezien zijn achtergrond.. Bijzonder was wel dat het totaal niet bekend was dat hij een beperking had bij de instanties. Respect had ik indertijd voor mijn collega die inbrak op het proces en de rechter duidelijk wist te maken dat hij hier te maken had met een verstandelijk beperkte jongeman. Waarom staat dit niet in het dossier vroeg de rechter want dit verandert de gehele zaak. Binnen no-time stonden we weer buiten ondanks de bureaucratie. Een succes vonden we het maar al snel bleek de waarheid toch weer een andere wending te geven. De IND had besloten dat Badr beter een tijdje kon verhuizen naar Hoeve Boschoord. En dan zit je zomaar in de auto met hem en twee mannen van de IND. Deze wisten al te vertellen dat Badr zijn kansen op een permanent verblijf aardig aan het slinken waren. Ook zagen ze in dat het vooral de wetgeving was die de kansen vergalden. Duidelijk was ook dat ze verwachten dat hij binnen een jaar het land zou moeten gaan verlaten. Puur door een ontbrekende wetgeving.
Eenmaal binnen de poorten van Hoeve Boschoord zag ik alleen maar een bang mannetje die er helemaal niets meer van snapte en dit ook uitsprak.

Na 6 weken crises kwam Badr weer terug bij ons op de woning met een mooi behandelplan voor ons. Een strak dagritme stond vermeld en deze zijn we gaan volgen. Badr was geweldig, hij gedroeg zich rustig, was beleefd, had geen vluchtgedrag enzovoort. Ging zelfs weer werken en belde en melde zich indien nodig.
En dan voltrekt zich de grote ramp: De inspectie was geweest en hadden op donderdagochtend bepaald dat hoe wij de begeleiding voort hadden gezet per direct moesten stoppen. Dit tegen onze uitdrukkelijk bezwaren in. We voorzagen dat het snel fout zou gaan met Badr wanneer hij weer in zijn oude stramien zou komen.

Dat het zo snel zou fout gaan hadden we niet kunnen voorzien want 3 dagen later kwam al het bericht( en het stond in de kranten reeds) dat Badr weer was opgepakt. Nu had hij nabij het station iemand die hem lastig viel met een kapot geslagen bierflesje in de hals gestoken. Badr was als vanouds uit gegaan en was vervelende figuren tegen gekomen. Die bewuste avond hadden begeleiders hem nog proberen te weerhouden van het naar de stad gaan. De reactie van Badr was kenmerkend geweest. Ik ben vrij om te doen en te laten, jullie mogen niet meer de baas over me spelen.

Opgepakt en ingesloten en inmiddels al vervoerd naar de Marwei in Leeuwarden. Geen contact mogelijk gezien proces en voorgeleiding. Na 3 weken in de auto met de teamleider en een bezoek gebracht aan de Marwei. Mooi pand van buiten, mooie entree en dat was het.
U staat niet op de lijst van gasten voor vandaag. Nee we komen hier ook zo heen want dat wisten we niet. Hoe kunnen we op de lijst komen? Dan moet de desbetreffende gedetineerde u bellen en uitnodigen, en dan een verzoek bij ons indienen. Dan volgt er in de meeste gevallen een goedkeuring. Schriftelijk kon ook geloof ik. Maar weet hij dat ook vroegen we. Ze dachten van niet, was ook niet echt hun zaak! Jullie weten dat hij verstandelijk beperkt is? Nee dat wisten ze niet en het was daarom dan ook vreemd dat hij op een afdeling zat die in dit geval niet echt goed voor hem zou zijn. Het stond ook niet in zijn dossier maar verklaarde wel zijn vreemde typische gedrag binnen de gevangenismuren. Iemand met een hogere functie kwam er ook bij maar liet zich ook niet vermurwen tot een toestemming om ons bij Badr te laten komen. Neen, de muren laten je ook niet binnen komen was voor mij een wijze les. Toch wel in een desillusie weer de terugreis aanvaard. Onze rol als begeleiders was uitgespeeld.

Na een paar maanden tijd kregen we nog wel een brief van de IND dat Badr een dag daarvoor een uitje naar Schiphol had gekregen en daar op een vliegtuig richting Kosovo was gezet. Uitgeprocedeerd en uitgezet noemen ze dat.

Ik noemde het indertijd het failliet van de zorgstaat Nederland. Nu relativeer ik het meer maar de emotie is hetzelfde.

Toch wel iets om over na te denken in deze tijd van Vrijheid.