ในม่านฝัน

ตอนที่ 20

2010-05-30T11:53:00.001+07:00

“แต่ถ้าติดใจ.. แล้วจะพามาใหม่” นุเสียงอ่อน เมื่อมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น .. ใจอ่อนอีกแล้วสิ .. เธอสงสารสาวคนนี้น่ะ พวกคนแก่ที่เขาเที่ยวเตร่ตามผับตามบาร์ หรืออาบอบนวดกัน นุก็เคยได้ยินว่า เป็นพวกใจอ่อนกับสาวๆ เหมือนกัน หุหุ.. นุไม่ใช่ทอมแบบเสี่ยๆ หรือเฮียๆ หรอก แต่นุก็ใจอ่อนกับสาวบางคน..

“ใจดีจัง” ตะวันรำพึงรำพัน ดวงตาบ้องแบ้วของเธอมองนุด้วยความซาบซึ้งใจ

“อย่ายอสิ” นุว่า

“ทำไมเหรอคะ”

“เดี๋ยวเหลิง”

“แหม” ตะวันหัวเราะ

“ชีวิตฉัน เจอแต่คนใจร้าย” ตะวันระบายความคับใจ กระพริบตาปริบๆ

“ได้เจอคนใจดีเข้า .. โลกมันน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยนะ เสียดายก็แต่.. ฉันคงอยู่ได้ไม่นาน”

“อ้าว”

ใบหน้าสาวตะวันหมองเศร้า อารมณ์ช่างเปลี่ยนแปรได้ง่ายดายเหลือเกิน แต่ก็นะ ถ้า.. คือ ถ้าสมมุติว่า ณ ขณะนี้ นุรู้ชัดเจนว่าตัวเองติดเชื้อเช่นเดียวกับตะวันคนนี้ เธอก็คงมีอันเป็นไปอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหลายๆ อย่างผิดแปลกไปบ้างแหละน่า และถ้าอะไรๆ ที่ว่านั้นมันไม่ร้ายแรงหรือทำให้ใครเดือดร้อนนัก ก็น่าจะเข้าใจกันได้ เหมือนที่นุเข้าใจจิตใจของตะวันอยู่ตอนนี้

“อืม บางที คนที่เดินไปเดินมาอยู่นี่ เดินออกไปจากร้านอาจเป็นลมตาย สะดุดก้อนหินหกล้มหัวแตกตาย หรือนั่งๆ อยู่อิ่มข้าวแล้วไม้จิ้มฟันจิ้มเหงือกเลือดไหลไม่หยุด - ตาย ก็เป็นไปได้นะ”

ตะวันมองนุ ..

“ คุณนี่”

“ฉัน..หวังดี” นุทอดเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“ขอบคุณนะคะ”

“สั่งอาหารเถอะ ..” นุหันไปสั่งอาหาร และแนะนำอาหารบางอย่างให้ตะวันรู้ว่าอร่อยเด็ด

“เครื่องดื่มอะไรดีคะ” พนักงานผมเปียเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

“เอาอะไรคุณ?” นุถามต่อ

“ขอน้ำส้มคั้น” ตะวันสั่ง เธอรู้สึกรักสุขภาพขึ้นมา เมื่อพบคนหวังดีอย่างคุณนุ

“อ๊ะ น้ำนางเอก” นุสั่งต่อ บริกรสาวอมยิ้มขำๆ

“คุณล่ะคะ” เจ้าหล่อนเอ่ยถามนุเบาๆ ด้วยสีหน้ายิ้มๆ นุยิ้มล้อเลียน .. แอะ .. หวังใจจะให้สั่งน้ำพระเอกละซี๊ ไม่เอาล่ะ เมาแล้วจำไรก็ไม่ได้

“น้ำเปล่าละกัน”นุสั่งของตัวเอง

“รอซักครู่นะคะ”

“ฮื่อ” นุพยักหน้า ตะวันมองเธอแล้วอดยิ้มไม่ได้ นี่ถ้าเธอพบผู้หญิงคนนี้ก่อนหน้านี้ .. แหม แต่ถ้าเธอพบคุณคนนี้ก่อนหน้านี้ เธอคงไม่มอง และคงไม่มีเรื่องให้มารู้จักมักจี่กัน เพราะเธอคงไม่ออกไปกินเหล้าดึกดื่น และคงไม่.. เฮ้อ ไม่อะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นรู้ตัวเลยสักนิดนะ

“ลมเย็นจังนะคะ” ตะวันเขี่ยผมออกจากใบหน้า หน้าตาที่ไม่บอกว่ายากจนสักนิด

“สั่งต้มยำมาถึงต้องรีบกิน” นุบอก

“คะ?”

“ช้าแป๊บเดียวก็เป็นไขละ ลมมันแรง”

“จริงเหรอ?” ตะวันยิ้มในเกร็ดความรู้ที่ได้ยิน

“จริงสิ”

“ชำนาญจัง คุณคงมาบ่อยสิคะ”

“ไม่หรอก สังเกต เอาน่ะ”

“ละเอียดจัง”ตะวันเฝ้ามองนุเหมือนเด็กนักเรียนมองครูที่อยู่หน้ากระดาน .. ละเอียด ใจดี อบอุ่น และคำถามเดิมก็เวียนมาอีกว่า ถ้า .. แต่คงไม่หรอก ..

สองคนนั่งนิ่งๆ ให้ลมพัดผ่านอย่างสงบ .. ในท่ามกลางความสงบนั้น ตะวันรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก และในท่ามกลางความสงบนั้น นุคิดถึงการย่ำเดินในคืนนั้น .. การเดินของเธอ ช่วยปลดอะไรในใจไปทีละนิด และทำให้ได้พบเห็นอะไรเพิ่มเติมในดวงตาทีละนิด บางอย่างเป็นสิ่งที่เคยเห็นมาก่อน ตอนขับรถผ่าน แต่มันก็คนละมิติกัน การเห็นอย่างฉาบฉวยประเดี๋ยวเดียวก็เลยผ่าน กับการค่อยๆ พบค่อยๆ เจอ ค่อยๆ จาก นั้นต่างกันมากมาย

“คุณออกกำลังกายด้วยวิธีไหน?” นุเอ่ยถาม สีหน้าคนถูกโยนคำถามออกจะงงๆ นุเลยตั้งข้อเลือกให้เหมือนเด็กนักเรียน

“ว่ายน้ำ ปิงปอง เทนนิส ตีกอล์ฟ บาสฯ ต่อยมวยอะไรพวกนี้น่ะ แหะ .. สมัยนี้ผู้หญิงสวยๆ ฝึกมวยกันเยอะนะ”

ตะวันหัวเราะคิก

“ฉันไม่ชอบอะไรเลย”

“ออ” นุครางในคอ แล้วนึกในใจว่า มิน่าล่ะ ตัวบางแทบจะปลิวลม

“คุณล่ะ?”

“ส่วนใหญ่ก็เทนนิสน่ะนะ ได้เหงื่อดี แต่เดินก็ดีนะ”

“ฮื่อ ก็เคยได้ยินว่าดี”

“ฉันว่า เดินแล้วลืมทุกข์นะ” นุแนะนำ

“อะไรนะ?” ตะวันแปลกใจ คนๆ นี้ทำให้เธอแปลกใจได้เสมอสิน่า เธอคิดว่าพวกทอมจะหมกมุ่นแต่เรื่องสาวๆ เสียอีก แต่คนนี้ไม่เอ่ยถึงสาวสักคำ และไม่เกี้ยวพาราสีเธอสักคำ อ้อ เธอลืมไป ว่าเขารู้ความจริงแล้วว่าเธอ.. ป่วย..

“เรื่องนี้ฉันไม่เคยได้ยินนะ”

“ก็พูดให้ฟังอยู่นี่ไง ตอนนี้ก็เคยได้ยินแล้วไง”

“ออ” ตะวันพยักหน้า แม้นจะยังงงๆ อยู่

นุพูดแล้วทบทวนตัวเอง จริงสิ เธอก็ลืมๆ ไปแล้วนะ ว่าเธอทุกข์เรื่องไข่มุกอยู่ หรือตอนนี้เธอไม่ทุกข์เรื่องนั้นแล้ว เพราะเดินแล้วหลุดไป แต่คงไม่ใช่มั้ง มันน่าจะเป็นว่าเธอมีเรื่องทุกข์เรื่องใหม่เข้ามาต่างหากมั้ง

ตอนนี้เธอไม่สนใจเลยว่าไข่มุกจะเป็นอย่างไร เพราะไม่ว่าไข่มุกคนสวยจะเป็นอย่างไร ก็คงสุขกว่าเธอ ยิ่งพ่อแม่ไข่มุกยิ่งสุขกว่าใคร สุขที่เขี่ยเธอออกไปเสียได้**

นุขมวดคิ้วแล้วนึกได้ว่าเธอเริ่มต้นคิดถึงเรื่องที่เหมือนลืมๆ ไปขึ้นมาอีกแล้ว เฮ้อ .. เออนะ ความนึกคิดในจิตใจคนนั้นช่างเรื่องมากและควบคุมากเสียจริงเลย แต่อย่างไรก็ตาม เธอก็รู้ได้ว่าเธอไม่ทุกข์สักเท่าไหร่แล้วในเรื่องของไข่มุก

พนักงานทยอยนำเครื่องดื่ม และอาหารมาเสิร์ฟให้ นุมองหน้าสาวตะวันแล้วแล้วยิ้มให้

“ลงมือกันเถอะ”

ตะวันยิ้มน่ารัก ดูเหมือนทุกอย่างผิดแปลกไปกว่าเดิม หญิงสาวรู้สึกสนุกกับการเป็นผู้หญิงจนๆ ที่มีอาหารราคาแพงวางไว้ตรงหน้า และทุกอย่างตอนนี้ดูน่าอร่อยไปหมด แม้นในความจริง เธอจะเคยลิ้มรสมาแล้วทุกอย่าง เพียงแต่ไม่ใช่ร้านนี้เท่านั้นเอง

“เห็นไหมว่าอร่อยจริงไม่ได้โม้” นุหัวเราะอย่างเบิกบาน เธอสุขใจที่ได้เห็นแววตาตื่นเต้นแจ่มใสของสาวตะวัน การทำให้คนๆ หนึ่ง คนที่รู้ตัวว่ามีโรคร้ายอยู่กับตัว ได้ยิ้มและหัวเราะ มันช่างให้ความรู้สึกที่ดีแสนดีเหลือเกิน และสำหรับตัวเธอเองนั้น ในร่างกายอาจมีหรือไม่มีเชื้อร้ายนี้ ในตอนนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอีกต่อไป .. สิ่งที่สำคัญคือ ในนาทีนี้ เธอและผู้หญิงคนนี้มีความสุข เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

นับเป็นการเรียนรู้ใหม่เอี่ยมโดยแท้ .. ที่ทอมกับผู้หญิง สามารถรู้สึกดีงามต่อกันได้อย่างใสสะอาด ปราศจากมลทิน แต่เอ๊ะ! .. แต่ที่ผ่านมา กับรอยห้อเลือดบนตัวเธอล่ะ .. เฮ้อ เอาเป็นว่า ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม มันก็เกิดขึ้นด้วยความไม่รู้ตัว มันจึงไม่ควรถูกนำมานับว่าเป็นมลทิน ..

นุค่อยยิ้มออกมาได้อีกทีเมื่อคิดได้อย่างนี้ โอ๊โอ เดี๋ยวนี้เธอคิดอะไรแบบ++ก็เป็นด้วยนะ ฮื้อ .. (สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง) บรรยากาศและความนึกคิดในตอนนี้ ช่างดีงามใสสะอาด.. ตะวันมองนุแล้วหัวเราะคิดๆ นุรู้ตัวแล้วทำท่าเขิน

“หัวเราะอะไรเหรอ?”

“ขำคุณน่ะสิ ยิ้มไปยิ้มมาคนเดียว”

“เหมือนคนบ้าล่ะสิ” นุว่าพลางหัวเราะเขินแถมยกมือเกาต้นคออีกด้วย

“บ้าก็ดีนะ คนบ้าบางคนแฮ้ปปี้กว่าคนดีๆ ซะอีก”

“จริงด้วย” ตะวันเห็นด้วยอย่างง่ายๆ ซะอย่างนั้นเอง คนสองคนเริ่มรู้สึกเป็นพวกเป็นพ้อง และอุ่นๆ ที่ได้มองเห็นกันอย่างนี้ โดยที่นุก็ไม่เคยเอ่ยปากสัญญิงสัญญาว่าจะ เอ้อ .. จะ ไม่ทิ้งกันไปไหน แต่ตะวันรู้สึกเอาเองว่า คนใจดีคนนี้ จะไม่ทิ้งเธอไปไหนแน่

“ขอบคุณนะคุณ”

“อะไรเหรอ?”

นุกระพริบตาปริบๆ อยู่ดีๆ มาขอบคุณไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ขอบคุณที่ใจเย็นกับฉันเหลือเกิน” ตะวันเอ่ยจากใจ .. เพราะหากเป็นคนอื่น .. ป่านนี้ เขาอาจฆ่าเธอตายคามือไปแล้วก็ได้

“อืม..”นุครางเบาๆ ในลำคอ

“ช่างมันเถอะคุณ เราอาจเคยทำกรรมร่วมกันมาก็ได้” นุปลง ตะวันยิ้มแหยๆ

“ทำไมไม่คิดว่า เคยทำบุญร่วมกันมาล่ะคะคุณ”

“โอ้โห!.. สถานการณ์ทั้งหมดนี่ ยังไงก็คิดว่ามันเป็นบุญไม่ได้หรอกคุณ” นุเสียงดัง และสีหน้าของตะวันก็หงอยลงฉับพลัน

“ก็จริงของคุณ”ตะวันพึมพำ

นุวางท่าสงบ ลมทะเลพัดพาเส้นผมและเสื้อผ้าปลิวพลิ้ว นกนางนวลบินว่อนหาปลาริมฝั่ง .. ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกนะคุณ ไม่เป็นไรหรอกน่าสาวน้อย.. ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นและเป็นไปในโลกใบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและเป็นไปในโลกใบนี้ ล้วนเป็นไปตามลิขิตแห่งฟ้า นุมองดวงตาใสแจ๋วของตะวันอย่างเพลิดเพลิน .. นานแค่ไหนไม่ทราบ ที่เธอไม่เคยมองดูสาวอื่นนิ่งๆ แบบนี้ .. มองด้วยความรู้สึกอื่น ความรู้สึกเข้าอกเข้าใจกัน และไม่มีเรื่องชู้สาวเข้ามาเจือปน แม้นว่าจะเคยเกิดอะไรขึ้น ในช่วงที่เธอจำอะไรไม่ได้นั้นก็ตาม

ขากลับ นุส่งตะวันไว้ที่ปากซอยเล็กๆ แห่งหนึ่งที่บางกรวย

“ส่งถึงบ้านก็ได้นะ ฉันไม่ได้รีบไปไหน”

ตอนที่ 19

2010-05-10T10:50:00.000+07:00

“งั้นก็วันเกิดแฟน?”
นุส่ายหน้าอีก
“แล้วทำไมถึงชอบ”
“อยากรู้จริงเหรอ?” นุถาม .. ที่ผ่านมาทำไมไม่เคยมีใครถามเธอเลยว่าทำไมเธอชอบเลขเจ็ด หรือทำไมเธอถึงชอบสีครีม หรือทำไมเธอถึงชอบกินผักบุ้ง แล้วทำไมเธอไม่ชอบถั่วงอก .. หรือเรื่องเหล่านี้มันเล็กน้อยเกินไปที่คนจะใส่ใจถามไถ่เธอ
“อยากรู้” สาวหน้าอ่อนบอก
“เลขเจ็ดเป็นเลขสุดเจ๋ง ตอนที่อยู่ ม.2 วันหนึ่งเพื่อนต้องลาครูกลับบ้าน เพราะบ้านเค้าถูกไฟไหม้”
“โห” ตะวันเบิกตา
“พวกเราต่างตกใจและห่วงใย วันต่อมาเพื่อนคนนั้นมาโรงเรียน พวกเราต่างกรูเข้าไปถาม เพื่อนบอกว่าไฟไหม้แค่ชั้น 6 เค้าอยู่ชั้นเจ็ด ชั้นสูงสุดของตึก เค้าเรียกชั้นเจ็ดของเค้าว่าสวรรค์ชั้นเจ็ด ไม่รู้สิ ตั้งแต่นั้น ฉันก็ถือว่าเลขเจ็ดเป็นเลขดี”
“แค่นี้น่ะนะ”
“แค่นี้แหละ”นุหันไปยิ้มให้ และตะวันก็พยักหน้า
“จริงสิ” นุดูนาฬิกาที่ข้อมือ
“หิวไหม?”
ตะวันได้แต่ยิ้ม ความจริงเธอไม่หิวหรอก เธอไม่รู้สึกหิวมาตั้งนานแล้ว นับตั้งแต่ความกลัว และความกังวลเข้ามาคุกคามชีวิตของเธอ มันเหมือนกระเพาะและลำไส้ของเธอมันหดเกร็งไปหมด
“คุณจะเลี้ยงอะไรฉันเหรอ?” เธอยิ้มหวานให้นุ แล้วแสร้งพูดจาให้น่าสงสาร
ซึ่งมันก็ได้ผลจริงๆ ด้วย เพราะนุทอดสายตามองเธออย่างอ่อนโยนยิ่ง
“เอ้อ.. อยากกินอะไรที่สุดล่ะ?” นุถาม เธอคิดว่า ผู้หญิงคนนี้อยากกินอะไรเธอก็จะให้กิน ไม่ว่ามันจะแพงสักแค่ไหนก็เถอะ ไม่รู้สิ เธอคิดว่าเธออยากให้ตะวันมีความสุข ได้กินในสิ่งที่อยากกิน และได้เที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆ ที่จะช่วยให้ผ่อนคลายความกังวล
ตะวันนิ่งคิด เธออยากกินอะไรหนอ? เธอไม่เห็นอยากกินอะไร แต่เธอก็คิดว่า นุน่าจะอยากกินอะไร มาทะเลแบบนี้ นุจะอยากกินอาหารทะเลไหมนะ?
“ไม่รู้แพงไหมนะ” ตะวันแสร้งทำหน้าเศร้า
“อะไรเหรอ?”
“ก็..”
“คุณจะกินอะไรก็ได้นะ .. มีตัง” นุตบกระเป๋า
ตะวันมีความสุขในการเล่นละครเป็นคนจนๆ ให้คนสงสาร
“งั้นชั้นทานซีฟู๊ดนะ”
“ตกลง” นุพยักหน้าแบบผู้ใหญ่ใจดี เธอรู้สึกเหมือนเธอมากับเด็กเล็กๆ
และตะวันก็รู้สึกตัวว่าเธอกลับไปเป็นเด็กหญิงเล็กๆ ที่วิ่งบ้างกระโดดบ้าง ตามพ่อแม่ มุ่งไปร้านอาหารหรือสวนสนุกในวันหยุด
นุมองตะวันแล้วอดนึกไม่ได้ว่า รูปพรรณสัณฐานของเธอไม่เหมือนคนจนสักนิด อีกทั้งอุปนิสัยเอาแต่ใจตัวยิ่งไม่เหมือนคนจนเข้าไปใหญ่ แต่เธอก็คิดว่า มีคนรวยมากมายที่ไม่เหมือนคนรวย บางทีคนจะรวยหรือจน มองเพียงตาเปล่าไม่อาจรู้ได้เลยจริงๆ …..
“ห๊อม หอม” ตะวันสูดลมหายใจเมื่อได้กลิ่นอาหารทะเลเผาโชยมา เมื่อก้าวเข้าไปในสวนอาหารแห่งนั้น นุลูบท้องไปมาทำท่าน่าขำ
“ท้องร้องโคร่กๆ”
ตะวันหัวเราะเฮฮา
“ตลกจริง”
นุหัวเราะในอาการขบขันของอีกฝ่าย เธอนึกอยากบันทึกภาพนี้ของสาวคนนี้เอาไว้ เผื่อว่าอีกไม่นานช้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นตรงหน้านี้จะเปลี่ยนไปเป็นทรุดโทรม แต่เมื่อไม่มีกล้อง เธอก็คิดเสียว่าเธอได้บันทึกภาพทุกอย่างเอาไว้ในความทรงจำแล้ว เหมือนที่เธอบันทึกเอาไว้ว่าเลขเจ็ดเป็นเลขสุดเจ๋งตลอดมานั่นเอง
“หิวนี่” นุบอก
“น้ำลายกระจายอยู่ในปาก”
“โหคุณ”
“ร้านนี้อร่อยที่สุด”นุโฆษณาต่อหน้าบริกรสาวผมเปีย ที่เชื้อเชิญให้ไปนั่งโต๊ะหมายเลข 7
“ใครมากินแล้วติดใจทุกราย”
“ถ้าฉันติดใจคุณจะรับผิดชอบไหม?” ตะวันถามตาใสๆ
“เอ้อ.. แหม.. บางทีคุณอาจเป็นรายแรกที่ไม่ติดใจก็ได้นะ แหะๆ”

ตอนที่ 18

2010-05-04T19:05:00.000+07:00

“แกอย่าเป็นอย่างที่พี่คิดเลยนะ ขอร้อง..” เขารำพึงรำพันเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยของความห่วงใย
แต่คนที่ณัฐกำลังห่วงอยู่ กลับกางแขนกางขารับลมทะเลที่โบกสะบัดอยู่ริมหาด พลางสูดลมหายใจลึก
“ฮ๊า..”
มีสาวหน้าอ่อนผมสยายยืนกางแขนกางขาอยู่ใกล้ๆ
“ฮ๊า.. สดชื่นจังเลย” ตะวันรำพัน สีหน้าสดใส
“ดีจัง” ดีจัง สบายจัง ปลอดโปร่งจังคุณนุ สาวตะวันหันมองหน้านุพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า เธอชอบอยู่ใกล้คนๆ นี้จังเลย อยู่ใกล้แล้วอุ่นๆ ใจ และรู้สึกดี๊ดี หัวใจว้าเหว่ของตะวันเริ่มเต็มตื้น และน้ำตาก็พลันเอ่อ
“คุณ..” เธอโผเข้ากอดนุราวกับเด็กน้อย
นุกอดตอบ พลางคิดว่า .. ขี้แงจังวุ๊ย แต่แปลกจัง ที่นุไม่รังเกียจสาวคนนี้ แม้นรู้เต็มอกว่าผู้หญิงคนนี้ติดเชื้อ หรือระหว่างเธอกับตะวัน ไม่มีอะไรที่ต้องรังเกียจรังงอนกันอีกต่อไปแล้วก็ไม่รู้สินะ
“งอแงๆ” นุล้อเลียน แต่ก็เช็ดน้ำตาให้ด้วยมือ
“รู้ไหมว่าในโลกนี้ คนเข้มแข็งเท่านั้นที่จะอยู่ได้ เข้มแข็งหน่อยสิ”
“ฉัน..”
“ดีมาก” นุโมเม ตะวันทำหน้างง ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นบอกความฉงน
“ดีอะไร”
“อ้าว ดีมากที่จะเข้มแข็ง” นุโมเมต่อไปอย่างหน้าตาเฉย
“บ้า” ตะวันหัวเราะ
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ก็ได้..” เธอพยักหน้า
“ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะเข้มแข็งกว่าเดิมก็แล้วกัน”
“น่ารัก”
“โหย.. ไม่น่าเชื่อว่าคุณก็ยอคนเป็นเหมือนกัน” ตะวันหัวเราะ
“ไม่ได้ยอ น่ารักจริงๆ หน้าอ่อนยังกะเด็กมัธยม นิสัยเหมือนเด็กประถม”
“ห้ามบอกนะว่านม..”ตะวันถลึงตาเข้าใส่
“ร้ายกาจมากคุณนี่” ว่าแล้วเธอก็ไล่ทุบนุอยู่ริมหาด สองคนหัวเราะประสานเสียงกันสนุกสนาน .. แล้วภาพต่อมาคือ ผู้หญิงหน้าอ่อนกับทอมหน้าใสนั่งหันหลังพิงกันอยู่บนหาดทราย มีมะพร้าวอ่อนอยู่ในมือคนละลูก
“ชื่นใจที่สุด” ตะวันตะโกน
“ความสุขของฉันเลยนะเนี่ยะ”
“อะไรเหรอคุณ” นุตะโกนถาม
“ก็นั่งดูดน้ำมะพร้าวริมหาด”
“เนี่ยะนะ” นุทำหน้าว่าเหลือเชื่อ
“ก็ไม่ได้ทำอย่างนี้มานานแล้วนี่”ตะวันบอก เธอไม่ได้อธิบายว่าชีวิตเธอเต็มไปด้วยพิธีรีตอง แต่เธอกลับบอกว่า
“ฉันจน..”
“อืม” นุพยักหน้า สายตาเธอมองไปที่เส้นขอบฟ้า .. คนจนมีสิทธิ์ไหม คร้าบบบบบ เพลงนี้ดังอยู่ในสมอง ..
นุเคยอ่านหนังสืออะไรไม่รู้ เขาบอกว่า คนบางคนจนมาก จนกระทั่งไม่กล้าตาย เพราะกลัวจะไม่มีโรงศพสำหรับตัวเอง อ่านแล้วเศร้าสะเทือนใจ หลายสิ่งหลายอย่างที่คนจนไม่มีสิทธิ์ รวมทั้งการนั่งริมหาดกินน้ำมะพร้าวราคาไม่กี่บาทนี่นะ แต่เออนะ ค่ารถค่าราไปกลับก็หลายบาทอยู่
แล้วติดเชื้อไม่สบายอย่างนี้ จะรักษาตัวอย่างไรกัน?
คนจนฮัมเพลงเบาๆ เป็นเพลงสากลซะด้วย .. เอ๊ะยังไง?
“ค่ายาแพงไหม? แล้วเอาเงินที่ไหนรักษา” นุถามเบาๆ เสียงเธออ่อนโยนนักหนา
“แพงมาก” ตะวันตอบ
“มีอะไรก็ขายเหอะ ทำไงได้” ตะวันทำสุ้มเสียงจริงจัง
นุขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ หัวสมองอันแล่นเร็วของนุคิดอะไรต่ออะไรไปร้อยแปดพันประการเกี่ยวกับหญิงสาวคนนี้ จนกระทั่งความคิดของเธอมาจอดสนิทอยู่ที่ .. พี่ณัฐ!! พี่ณัฐช่วยได้ .. ช่วยได้แน่ถ้ายอมช่วยน่ะ
“ได้การละ” นุดีดนิ้ว
ตะวันตกใจหันมองหน้า
“อะไรเหรอ”
นุยิ้มให้ .. ก็ทำไงได้ เมื่อเข้าตาจน คนเราต้องช่วยกันสิ .. พี่ณัฐช่วยผู้หญิงคนนี้ได้ตามสิทธิ์ .. แต่แฟนพี่ณัฐจะว่าไงนี่สิ
“เอ้อ.. คุณแต่งงานหรือยัง?” นุถามอ้อมแอ้มเกรงใจ
“ยังค่ะ ทำไมเหรอ” ตะวันตอบด้วยเสียงหงอยๆ เธอยังไม่ได้แต่งงาน แต่เธอก็เคยมีแฟน และ..
“ถ้าแต่งงานกับข้าราชการ จะได้รับสวัสดิการ” นุบอก
ตะวันขมวดคิ้วและหัวเราะ
“ฉันจะแต่งกับใครล่ะคุณ ใครจะยอมแต่งงานกับฉัน ในเมื่อฉันเป็นโรคนี้” คนแย้งหน้ามุ่ย
“อาจมีนะ .. เขาเป็นพี่ชายฉันเอง” นุบอกไปตามตรง
“หา?” ตะวันงงหนัก
นุเริ่มหงุดหงิดรำคาญคนคิดช้า
“แต่งกับพี่ฉันไง”
“อะไรนะ”ตะวันตกใจ
“คุณนี่ พูดอะไรเป็นเล่น”
“แต่ถ้ามันเป็นจริงได้ ชีวิตคุณก็จะมีสวัสดิการนะ”
“เฮ้อ..” ตะวันถอนหายใจ
“เชื่อแล้วว่าติ๊งต๊อง” ตะวันหัวเราะ
แต่นุคิดจริงจังนะ เธอคิดถึงพี่ชาย เธอคิดว่าเธอเกลี้ยกล่อมขอร้องเขาได้ เธอขอได้ทุกอย่าง พี่ชายไม่เคยขัดเธอสักเรื่อง .. แต่เรื่องนี้อาจเป็นคำขอร้องที่มากเกินไปสักหน่อย ..
“อุตส่าห์ไม่บอกยังจะมารู้อีกว่าติ๊งต๊อง” นุหัวเราะหึๆ .. คนจนมีสิทธิ์ไหมคร้าบบบบบ มีงานให้ทำไม๊คร้าบบบบบ มีเงินให้ใช้ไม๊คร๊าบบบบบ ... คนจนไม่มีสิทธิ์ จึงต้องแสวงหาสิทธิ์ .. พี่ณัฐคนดี ช่วยผู้หญิงคนนี้หน่อยเถอะนะ ............ โปรดติดตามตอนต่อไป เดือนหน้านะคะ
นะๆๆๆ นะพี่ชายคนดีของน้อง นุวิงวอนขอร้องอยู่ในใจ .. และนึกทบทวนว่า ตั้งแต่เกิดมา พี่ชายเคยขัดใจเธอได้สักครั้งไหม ? .. ดูเหมือนว่าไม่เคยนะ เพราะฉะนั้น สาวตะวันคนนี้ ก็มีโอกาสที่จะ.. จะอะไร? จะหายงั้นรึ? เอ้อ ก็ไม่แน่ เผื่อระหว่างที่รักษาไป อาจมีใครคิดยารักษาโรคนี้ได้สำเร็จ แต่หากไม่มี ตะวันก็ยังมีโอกาสมีชีวิตได้อีกนาน เขาว่าส่วนใหญ่ คนเป็นเอดส์มักจะตายด้วยโรคฉวยโอกาส ไม่ใช่ตายด้วยตัวโรคเอดส์เอง คนที่ป่วยจึงต้องดูแลให้ร่างกายแข็งแรง ต้องได้รับอาหารดีๆ

นุมองสาวตะวัน ผู้หญิงคนนี้ผิวพรรณผ่องใส มือเท้าสะอาดเกลี้ยงเกลา ราวกับว่าเธอไม่เคยทำงานหนักมาก่อน หน้าตาก็น่ารัก แต่ต่อไป หากเธอไม่ได้รับการรักษาที่ดี สภาพเธอจะเป็นเช่นใด รอยยิ้มน่ารักจะเหี่ยวแห้ง เสียงหัวเราะของเธออาจไม่มีใครได้ยินอีกต่อไป

“คุณคิดว่าคนในโลกนี้มีกี่คน?” และดูเธอตั้งคำถามเข้าสิ .. ต่อไป หากทุกอย่างร่วงโรยทรุดโทรมไปด้วยความป่วยไข้ สาวคนนี้จะมีแก่ใจคิดตั้งคำถามแบบนี้กับใครไหมนะ
“เจ็ดสิบเจ็ดล้านๆๆๆๆๆ เจ็ดแสน.. กับอีกเจ็ดคน” นุบอก
“โห”ตะวันหันมามองหน้าพลางทำตาโต
“เล่นด้วยแฮะ” เธอหัวเราะน่ารัก นุยักไหล่แล้วยิ้มให้ เธอคิดในใจว่าเล่นเป็น แต่ไม่ได้เล่นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตก่อนหน้านี้ เป็นทุกอย่างที่จริงจังกว่านี้เยอะ และตอนนี้นึกย้อนกลับไปมองแล้ว นุมองเห็นว่าทุกอย่างเหล่านั้นมันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน
“คุณชอบเลขเจ็ด?” ตะวันถามพลางมองเวิ้งน้ำทะเลเบื้องหน้า
“ใช่”
“เกิดวันที่เจ็ดเหรอคะ?” สาวเจ้าเดาสุ่ม นุส่ายหน้า

ตอนที่ 17

2010-04-19T12:06:00.000+07:00

สีหน้านุหม่นลงนิด ถ้อยคำอย่างนี้ฟังมาบ่อยหน ไข่มุกก็เคยพูด จริงๆ แล้วอาจเพราะพรสวรรค์นี้ก็ได้ ที่ทำให้นุ “หาแฟน” ได้ ไม่ยากนัก
“ฉันเล่าอะไรอย่างคุณไม่ได้ เล่าเรื่องตลกไม่เคยมีใครขำ”
“อย่าบอกนะว่าจะให้ไปเล่นตลกคาเฟ่ต์” นุหัวเราะ
“รวยเลยนะนั่น”
สองคนนั่งรถด้วยกัน ต่างไม่รู้สึกแปลกหน้ากันอีกต่อไป ตะวันทอดตามองไปเบื้องหน้า แล้วฮัมเพลงเบาๆ ในคอ นุทำให้เธอหายกลัว ทำให้รู้สึกมีเพื่อน และรู้สึกถึงความมีน้ำใจอย่างมาก เธอเคยลองคิดกลับกัน ว่าถ้าเธอเป็นนุ อยู่ดีๆ มีอันต้องติดเชื้อ(หรือเปล่า) กับใครคนหนึ่งที่พบกันโดยบังเอิญในร้านเหล้า เธอจะยอมญาติดีด้วยไหมกับคนที่หยิบยื่นความตายมาให้โดยไม่เจตนา..
ไม่รู้สินะ ก็ไม่เจตนานี่ ผู้ไม่เจตนาย่อมไม่ผิดนะ แต่แม้นไม่ผิด ก็ใช่ว่าคนรับกรรมจะต้องอภัยให้นะ บางคนอาจถึงกับทำร้ายกันเลยทีเดียวนะ คนแต่ละคนมีการแสดงออกแตกต่างกันไป โดยไม่มีใครคาดอะไรได้ เพราะคนเรารับอะไรได้มากน้อยไม่เท่ากัน หาไม่คงไม่มีคนโดดตึก โดดสะพาน หรือผูกคอตายหนีปัญหาชีวิตที่รุมเร้า
โรงหนังมีประตูฉุกเฉิน โรงแรมมีบันไดหนีไฟ .. ปัญหามีไว้แก้ไข ใครๆ ก็ว่ากันอย่างนั้น แต่ปัญหาบางอย่าง เช่นปัญหาของตะวัน หรือของอีกหลายต่อหลายคนนับล้านๆ ในโลกใบนี้ แม้นจะแก้ไม่ได้ แต่ก็ผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ ด้วยกำลังใจด้วยความเข้าอกเข้าใจ และความเอื้ออาทรของคนใกล้ตัว..
“วันนี้ฟ้าสวยจังเลย” ตะวันยิ้มแจ่ม
“คุณรู้ไหม..”
“รู้อะไรเหรอ” นุถาม เธอยินดีในความสุขที่แสดงออกมาจากดวงตา จากน้ำเสียงและสีหน้าของสาวตะวันคนนี้ .. เห็นอย่างนี้ใครจะล่วงรู้ และใครจะเชื่อว่า ผู้หญิงหน้าอ่อนที่น่ารักสดใสไร้เดียงสาคนนี้ จะเป็นผู้ติดเชื้อ
“วันนี้เป็นวันแรก ที่ฉันอยากร้องเพลง”
“ว้าว อย่าบอกนะว่าเป็นนักร้อง” นุตื่นเต้น
“ไม่ใช่หรอก”
“นั่นน่ะสิ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”นุหัวเราะเสียงดังกังวาน
“เฮียนี่”ตะวันค้อนควั่บ นุเลยยิ่งหัวเราะยาวนาน
การหัวเราะเป็นยาดีช่วยบำบัดอาการซึมเศร้าได้ชะงัด เสียงหัวเราะสามารถแพร่ติดต่อสู่ผู้ใกล้ชิดได้ไม่ต่างจากการหาว หากในกลุ่มคนหลายคน มีคนหนึ่งอ้าปากหาว อีกไม่นานจะมีคนหาวตาม :D
ตะวันรู้สึกว่าเธออยากอยู่กับคนนี้นานๆ หรืออยู่ตลอดไปก็ได้ เพราะเธอรู้สึกสบายๆ และไม่กลัวอะไร ไม่วิตกกังวล อยู่กับคนๆ นี้ เหมือนเธอได้รับพลังบางอย่างถ่ายเทมา ช่วยบำบัดกล่อมเกลาให้เธอสงบสุข .. โอ้โห นี่เธอใช้คำว่าสงบสุขเลยหรือนี่
“ออกจากกรุงเทพฯมาได้ค่อยปลอดโปร่ง”นุว่าเมื่อสามารถเร่งความเร็วรถได้มากขึ้น
“คุณขับรถเร็วเหมือนกันนะ”
นุอมยิ้ม .. เปลี่ยนสรรพนามอีกละ .. ยายคนนี้สงสัย DNA คล้ายไอ้แป้ง เรียกใครเปลี่ยนชื่อไปเรื่อยๆ ในโลกนี้มีคนที่มีอะไรบางอย่างคล้ายๆ กันโดยบังเอิญเหมือนกัน และคนที่มีบางอย่างคล้ายกัน หรือมีประสบการณ์บางส่วนบางเสี้ยวในชีวิตคล้ายกัน ถ้าได้รู้จักกันแล้ว จะสามารถเข้ากันได้ดีกว่าคนที่ต่างกัน เพราะจะคุยกันได้รู้เรื่องเป็นวรรคเป็นเวร
“ถนนโล่งๆ เหยียบสะดวก”นุบอก
“ขับรถเป็นไหม?”นุถาม ตะวันส่ายหน้าเส้นผมกระจายเหมือนเด็กประถม คนหน้าอ่อนนี่ ดูยังไงก็เหมือนเด็กนะนี่
“อายุสามสิบกว่าจริงเหรอ”นุพึมพำไม่อยากเชื่อ ถ้าบอกว่าอายุ 19 ปี เธอยังจะเชื่อมากกว่าซะอีกสิ เฮ้อ หน้าตาน่ารักอ่อนเยาว์อย่างนี้ จะมาเป็นโรคบ้านั่นทำไมกันนะนี่ นุนึกถึงภาพผู้ติดเชื้อผอมโซนอนอยู่บนเตียง นั่นคืออนาคตของตะวันและอาจเป็นอนาคตของเธอเองด้วย หากตอนนี้ ในร่างกายของเธอได้รับเชื้อ HIV ติดต่อมาจากตะวัน
นุเริ่มรู้สึกกลัวอีกแล้ว .. เบื้องหน้าฟ้าเริ่มครึ้ม ดูสิ แดดจ้าอยู่ดีๆ ฟ้าก็เริ่มมืดลงอย่างรวดเร็ว มันช่างเหมือนชีวิตเธอเหลือเกิน วันก่อนนู้น เธอยังร้องเพลงในคออย่างมีความสุขอยู่เลย ความสุขจะอยู่กับเธอนานสักหน่อยไม่ได้หรือไงกันนะ
อารมณ์ของนุเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวปลงได้ เดี๋ยวๆ ก็ปลงไม่ได้ ตะวันมองเธออย่างเข้าใจ เธอเข้าใจอย่างดีเพราะสิ่งต่างๆ เหล่านี้เธอเองก็พบเจอมาเช่นกัน
“ฝนกำลังจะตก” ตะวันพึมพำเหม่อมองไปข้างหน้า
“มีใครชอบอากาศแบบนี้บ้างนะ”นุพึมพำบ้าง
“คงมีบ้าง”ตะวันตอบ
“จริงเหรอ?”
“คนสิบคนหรือร้อยคนอาจชอบสักคนสองคน”
“จริงของคุณ” นุเห็นด้วย และในตอนนี้ นุอยากให้รถที่ขับอยู่กลายเป็นจรวด เพื่อที่จะพุ่งไปให้ถึงชายทะเลอย่างรวดเร็ว เธออยากเห็นเส้นโค้งสีฟ้าของน้ำทะเลเบื้องหน้า อยากเห็นคลื่นทะเล อยากได้ยินเสียงคลืนๆ ของคลื่นที่ซัดสาดอยู่ตลอดเวลาไม่หยุดไม่หย่อน เธอคิดถึงภาพยนตร์ เรื่องหนึ่งที่เคยดูตอนเป็นเด็ก.. นางเอกสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง สุดท้ายก็ทอดร่างนอนริมหาด รอคลื่นทะเลสาดซัดเพื่อจบชีวิตอันแสนเศร้าลงแต่เพียงเท่านี้..
ไม่เอาน่า .. นุปลอบตัวเอง แค่คิดก็ผิดแล้ว การทำร้ายตัวเองเท่ากับเป็นการทำร้ายพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ถือเป็นบาปที่หนักหนาสาหัสกว่าบาปใดๆ ต่อไปห้ามคิดเป็นอันขาด แต่นุก็อดแย้งตัวเองไม่ได้ว่า เธอไม่ได้คิดถึงตัวเองสักหน่อยนะ เธอแค่คิดถึงหนังเรื่องหนึ่งที่เคยดูก็เท่านั้นเอง
“หิวไหม” นุหันไปถามสาวตะวัน แล้วก็พบว่าสาวเจ้าหลับไปซะแล้ว อุวะ หลับง่ายหลับดายยิ่งกว่าเด็กซะอีก แล้วยังไงล่ะนี่ ตอนนี้เธอมุ่งหน้าสู่ทะเลชลบุรี แล้วคืนนี้ .. คืนนี้เธอกับสาวหน้าอ่อนคนนี้จะค้างอ้างแรมด้วยกันอีกงั้นสิ? เฮ้อ.. นุถอนหายใจยาวยืด ส่วนสาวเจ้าสัปหงกคอพับคออ่อน นุเปิดเพลงเบาๆ ให้คนที่หลับอยู่ฟัง ว่ากันว่า คนหลับสามารถฟังเพลงได้ และได้รับความสุขจากเสียงเพลงในยามหลับใหล ช่วยให้สุขภาพจิตดี
นุรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้สุขภาพจิตไม่ดี และนุรู้แล้วว่าเพราะอะไร เพราะตอนนี้เธออยู่ในภาวะเดียวๆ กับตะวันเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตาม เธอก็คิดว่าเธอเข้มแข็งกว่าอยู่ดี ตอนนี้มันเหมือนกับว่า เธอและตะวันถูกลิขิตมาให้พบกัน เพื่อเป็นเพื่อนตาย คอยดูแลกันและกันในช่วงท้ายของชีวิต .. ชีวิตที่ยังอายุไม่มากพอที่จะปลงอะไรได้โดยง่าย
“หลับให้สบายนะ” นุพูดด้วยเสียงกระซิบอย่างอ่อนโยน
“หลับให้มีความสุข” เพราะการหลับคือหนทางหลีกหนีความทุกข์ทางหนึ่งที่ไม่บาป
เหลือบมองตะวันแล้วรู้สึกถึงความไร้เดียงสาหมดฤทธิ์เดช ต่างกับคืนที่อาละวาดฟูมฟายเหมือนหญิงบ้าในคืนนั้นลิบลับ นุถามตัวเองในตอนนี้ว่าเธอยังโกรธเคืองผู้หญิงคนนี้อีกไหม ผู้หญิงคนนี้มีเชื้อร้ายอยู่ในตัว แล้วมานอนกับเธอ.. แต่ .. แต่ทั้งเธอและตะวันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในคืนนั้น .. เธอมองตะวันตอนนี้แล้วบอกตัวเองว่าเธออโหสิกรรมให้ได้ เธออยากให้ความทุกข์ในใจของตะวันน้อยลง

“หะโหล” ณัฐทักทายไข่มุกทางโทรศัพท์ด้วยสุ้มเสียงแสดงความกังวล
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับไข่มุก”
“สวัสดีค่ะพี่ณัฐ”
“เอ้อ ไข่มุก พี่อยากถามว่า เอ้อ.. เจ้านุมันไปหาไข่มุกบ้างไหม?”
“ไม่ได้มาค่ะ .. มีอะไรหรือเปล่าคะพี่” เสียงไข่มุกเจือด้วยความห่วงใย
“คือ..”
“คืออะไรคะ? พี่ณัฐตามหานุเหรอคะ นุหายไปหรือคะ?” คราวนี้ความห่วงใยเข้มข้นขึ้น
“เอ้อ..”
“นุไม่กลับห้องหรือคะ?”
“ใช่..”
“กี่วันแล้วคะ?” คราวนี้เปลี่ยนเป็นเสียงเขียว
“เอ้อ..”
“พี่ณัฐ..”
“หลายวันแล้ว”พี่ชายของนุอ้อมแอ้ม
“อะไรนะคะ? แล้วเค้าไม่ได้บอกพี่ณัฐเลยเหรอคะว่าจะไปไหน ไปกับใคร?”“เปล่า”
“ตายละ”..
“ยังมั้ง”
“เอ้อ ขอโทษค่ะ”
“พี่คิดว่านุไปหาไข่มุกซะอีก”
“เราไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วค่ะพี่ เอ้อ นุเขาปิดมือถือเหรอคะ”
“คงงั้นนะ ติดต่อไม่ได้”
“โหยนุ”
“ถ้าหาไม่เจอพี่คงแจ้งคนหาย”
“เอางั้นเลยเหรอคะพี่”
“เอางั้นเลย”
“เดี๋ยวไข่มุกจะลองโทรตามบ้านเพื่อนนะคะ”
“พี่ว่าพี่โทรหมดแล้วนะ”
“นุเนี่ยะ”ไข่มุกทำเสียงขัดเคือง
สีหน้าชายหนุ่มยุ่งเหยิงว้าวุ่น นี่คือความผิดปรกติอย่างยิ่งของน้องสาวของเขา ที่ตามปรกติจะไปค้างอ้างแรมที่ไหน จะโทรบอกเขาเสมอ .. นับตั้งแต่วันที่มีผู้หญิงมาหาที่ห้อง และนุอาละวาดผลักไสดุดันจน ดูเหมือนนุจะมีอะไรแปลกๆ ดวงตาเหม่อลอย หน้าตาเหมือนแบกโลกไว้ทั้งโลก เจอใครก็ไม่ยอมสบตา ทำไปทำมาก็หายไปหลายวันแล้ว ทำให้พี่ชายที่แสนดีอย่างเขากระวนกระวายใจ
และคิดอะไรไปในทางที่ไม่สู้จะดีงามนัก เพราะเขาคิดว่า หรือนุอาจท้อง เลยหนีเตลิดไป แล้วก็อาจ.. อาจ .. อาจทำบาปทำกรรม..
“นุเอ๊ย..” ณัฐส่ายหน้า

ตอนที่ 16

2010-04-19T12:03:00.001+07:00

“เราต้องไปให้ถูกที่” เสียงของตะวันอ่อนโยนนักหนา ..ความจริงตะวันน่ารักนะ ใบหน้าอ่อนเยาว์ มีเขี้ยวด้วย ใบหน้าของเธอซีดเซียวไปหน่อย และแววตาก็หมองไปนิด ริ้วรอยกังวลมีอยู่เต็มสีหน้า และในร่างกายของเธอ เต็มไปด้วยเชื้อที่ติดแล้วไม่หาย.. หนทางข้างหน้าของผู้หญิงคนนี้คือความตายเท่านั้น !!

นุเอื้อมมือไปจับมือสาวตะวัน

“ขอบคุณนะ”ตะวันทำท่าเขิน

“ขอบคุณอะไรกัน ชั้นทำให้คุณเดือดร้อนแท้ๆ”

“ช่างเถอะ” นุว่า

“ไม่เจตนาย่อมไม่ผิดนะ”

“คุณนี่” ตะวันยิ้ม

“คุณมีเมตตานะ”

นุยิ้ม มาถึงตอนนี้แล้วนุรู้สึกมีเพื่อน และตะวันก็รู้สึกว่าคนนี้ยอมรับเธอได้ มือที่จับกันไว้นั้นกระชับมั่น มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นระหว่างคนสองคนที่ถ่ายเทกำลังใจให้กันอย่างบริสุทธิ์

“คุณรู้อะไรไหม”

“ไม่รู้” นุยิ้มยียวนนิดๆ

“ยังไม่ได้พูด” ตะวันหัวเราะ ดวงตาของเธอแจ่มเจิดเมื่อนึกถ้อยคำที่จะพูดกับนุ

“ฉันน่ะ ไม่คิดว่า พวกทอมจะไว้ใจได้”

“เอ๋า ไปเอาที่ไหนมาคิด”

“ไม่รู้สิคะ”ตะวันยักไหล่

“ผู้หญิงสิบคนก็สิบแบบ ผู้ชายก็เหมือนกัน” นุบอก

“ทอมก็ด้วย”

ตะวันหัวเราะเสียงใส

“คุณเข้าใจพูดนะ”

“ชมใช่ไหมนี่?”

“ชมค่ะชม” ตะวันหัวเราะมากขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกับว้าท้องฟ้าที่เคยครึ้มค่อยๆ โปร่งขึ้น

“ถ้า..” นุคิดกังวล

“ถ้าเลือดในตัวฉันมีเชื้อ..” นุอดไม่ได้ที่จะยกแขนขึ้นมาดู แล้วเธอก็ถอนใจ

“อย่างน้อย เราก็มีเพื่อนนะ” เธอหันไปบอกตะวัน

“คุณ”.. ตะวันคิดไปถึงคืนนั้นที่เธอกอดนุไว้ริมถนนท่ามกลางแสงไฟจากรถราที่สาดส่องวูบวาบเหมือนดวงวิญญาณเร่ร่อนดวงแล้วดวงเล่าลอยผ่าน.. ตอนนี้เธอคิดถึงการเดินจูงมือกัน .. ระหว่างเธอกับเพื่อนคนนี้ และหนทางที่ทอดไปข้างหน้านั้น จุดหมายปลายทางคือความตาย

“คุณไม่โกรธฉันแล้วเหรอ”

“ไม่รู้สิ”นุขมวดคิ้ว

“ฉันรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเรื่องของโชคชะตานะ” อืม คนเราพอจิตตกถึงระดับหนึ่งแล้ว มักปลงตกเช่นนี้ล่ะนะ

“ช่างมันเถอะ” และคำว่าช่างมันเถอะก็เข้ามามีบทบาทในชีวิตนุอีกตามเคย อะไรบ้างนะที่นุลุกขึ้นมาประกาศได้บ้างว่าไม่ได้ ไม่ยอม อะไรๆ ก็ช่างมันเถอะ อย่างนี้เสมอเลย

“ค่ะ.. ช่างมันด้วย” ตะวันพยักหน้า เธอยอมเดินตามคนๆ นี้ด้วยเต็มใจนะ ทั้งๆ ที่เธอก็ค่อนข้างดื้อ แต่สำหรับคนนี้ .. คนดีนี่นะ เธอนับถือเขา.. เธอเริ่มทบทวนความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาที่เคยมีต่อผู้คน ..

มีไม่กี่คนหรอกนะที่ทำให้เธอรู้สึกศรัทธาได้โดยธรรมชาติ มีหลายครั้งที่เธอเลื่อมใสโดยปากคำบอกเล่ากล่าวขาน โดยสภาพแวดล้อมที่สร้างให้เกิดความรู้สึกดีๆ แต่ครั้งนี้ กับทอมคนนี้ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นด้วยตัวตนของเขาเอง และมันตรงไปตรงมาดีจัง

สองคนจูงมือกันเดิน คิดในใจว่า ไปไหนก็ไปกัน ..

ท้องฟ้าเมืองกรุงดำมืดไปด้วยเมฆฝน รถราติดเหนอะหนะอยุ่บนท้องถนนจนแทบไม่อาจกะเวล่ำเวลากันได้ถูกว่าแต่ละคนจะไปถึงจุดหมายปลายทางกันได้เมื่อไหร่ หลายครั้งหลายหนที่นุคิดว่า ถ้ามีคนป่วยใกล้ตายติดอยู่บนรถสักคัน .. หลายครั้งที่นุเห็นรถโรงพยาบาลที่เปิดไซเรนและเปิดไฟขอทางอยู่วาบๆ ไม่สามารถขยับไปไหนได้เช่นกัน เพราะหาช่องทางไม่ได้ จนนุอยากเปิดประตูรถออกมาแล้วกางแขนให้กว้าง เสกพรวดเดียวให้ทุกอย่างหายไปให้เกลี้ยง ..

ถ้าถนนในกรุงเทพฯ ไม่มีรถเลยสักคันคงจะดีนะ แต่เป็นไปไม่ได้หรอก ใครจะเป็นใครจะตาย ใครจะล้มชักกระแดกๆ อย่างไร รถก็ยังติดอยู่อย่างนี้แหละชั่วนาตาปี นอกเสียจากนุเอง จะย้ายตัวเองออกจากเมืองกรุงเสียเท่านั้น .. เอาไหม ..

“ไม่เอา”.. ตะวันบอก

“หือ?” นุตาตื่น หันไปมอง เธอคิดในใจ แม่สาวคนนี้มาได้ยินได้ยังไง?

“ไม่เลี้ยวทางนี้”ตะวันโวยวาย

“คุณมาผิดทาง”

อ้อ.. นุโล่งอก นึกว่าอยู่ดีๆ สาวตะวันเกิดมีอาการหูทิพย์ขึ้นมาซะอีก เดี๋ยวจะบ้ากันไปใหญ่ เฮ้อ..

“ออ”

“โห กว่าจะยูเทิร์นได้อีกที” เธอชะเง้อคอทอดมองไปบนถนน

“ขับรถใจลอย”ตามด้วยเสียงบ่น

“กว่าจะถึงโรงบาล กว่าจะตรวจ กว่าจะ..”

“พอ” นุโบกมือ

“แหม.. ขอโทษ แบบว่าลืมตัว”ตะวันหัวเราะเบาๆ

“ลืมไปเยอะเลย”นุบ่นบ้าง

“นั่นน่ะสิ ไม่รู้จะบ่นไปทำไมนะ”

คราวนี้นุหัวเราะบ้าง

“ไปเที่ยวกันเถอะ”นุชวน

“คะ?”

“ไหนๆ ก็ไหนๆ” นุว่า

สองคนเหมือนเด็กนักเรียนชวนกันโดดเรียน เพียงหันมองตากันก็เข้าใจ

“อยากไปทะเล” นุบอก

สาวหน้าอ่อนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า

“ตามใจเฮีย”

นุหัวเราะขำ ตะวันก็หัวเราะด้วย

“ฉันเรียกคุณว่าเฮียได้ไหม”เธอถามด้วยเสียงหัวเราะ

“เหมือนมากเหรอ”

“มั้ง อยากเรียกนะ..นะคะ”

“ตามใจ”

“ใจดีจัง”

“ก็.. ไม่รู้จะใจร้ายไปทำไมกัน ใจร้ายแล้วเหนื่อย”นุว่าพลางยิ้มกริ่ม

ตะวันหัวเราะคิกๆ

“จริงด้วยค่ะ” เธอนึกตาม เห็นคนหงุดหงิดๆ หรือโมโหหัวเสียทีไร เธอจะรู้สึกเหนื่อยแทนทุกที

“คุณนี่”

“ไม่เรียกเฮียแล้วเหรอ”นุแย้ง

ตะวันหัวเราะชอบใจ

“จริงด้วย..ลืมไป”

นุมองไปข้างหน้า .. ตอนนี้รู้สึกชีวิตเบาๆ ลอยๆ นุรู้สึกได้ว่าความจริงเธอไม่กลัวความตาย เธอเพียงแต่มีห่วง เธอไม่อยากให้คนที่รักเธอต้องเสียน้ำตา .. เธอคิดถึงไข่มุก และคิดไปว่าไข่มุกจะร้องไห้ไหม .. คงร้องนะ อย่างน้อย ไข่มุกก็เคยรักเธอ ..

“คุณ..” ตะวันเรียกเบาๆ

“หือ?” นุขาน แต่ไม่ได้หันไปมองคนเรียก

“เถลไถลแบบนี้ คุณยังจะไปตรวจเลือดอีกไหมคะ?”ตะวันแสดงความกังวลเล็กน้อย

“อืม..”นั่นสิ ตอนนี้เหมือนนุไม่ค่อยอยากรู้แล้วว่าตัวเองติดเชื้อไหม หรือเธอจะเพิกเฉยไปเลยดีนะ ติดหรือไม่ติด มันจะต่างอะไรกันมากมาย ในเมื่อเธอปลงได้แล้วต่อความเป็นความตาย

“ถ้าเป็นจะได้รักษา”ตะวันบอกด้วยเสียงเบาลงครึ่งหนึ่ง และอ่อนโยนลงมากมาย นุหันมองหน้า .. ผู้หญิงหน้าอ่อนอารมณ์ปรวนแปรคนนี้ ว่าไปก็น่ารักดีนะ ตอนนี้เธอดูแลความรู้สึกของนุเหมือนประคับประคองปุยฝ้ายในมือไม่ให้ลมพัดปลิว

“รักษาดีๆ อยู่ได้สิบยี่สิบปี”

นุเลิกคิ้ว.. นีเป็นความรู้ใหม่

“จริงๆ” ตะวันยืนยันมั่นเหมาะ

นุยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วทีตัวเองล่ะ ตัวเอง ตัวคนที่เฝ้าปลอบใจนุอยู่นี่ล่ะ ทำไมสติแตกร้องห่มร้องไห้เป็นบ้าเป็นบอ.. อาจเพราะกินเหล้ามั้งเน๊อะ กินเหล้าแล้วพาให้กระเจิง

“ตรวจสิ”นุบอกพลางยิ้มให้

“แต่ตอนนี้ไปทะเลก่อน”

ตะวันหัวเราะเบาๆ เธอทอดสายตามองไปเบื้องหน้า

“คุณเป็นปลาหรือไง ต้องหาทางออกทะเลเวลาคับขัน”

“ไม่เรียกเฮียแล้วเหรอ”นุหัวเราะ ตะวันหัวเราะตาม

“ลืมอีกแล้ว” ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มแจ่ม

“มีเพื่อนคนหนึ่งนานๆ เจอกันที ส่วนใหญ่จะเจอกันที่งานเลี้ยงรุ่น” นุเล่าด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม

“เวลาคุยกันจะเรียกชื่อคนนั้นเป็นคนนี้มั่วไปหมด”

ตะวันฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้

“แต่พวกเราก็ไม่มีใครท้วงติงอะไร”

ตะวันคิดในใจว่าพวกคุณน่ารักจัง

“พอเมาได้ที่ มีคนถามว่าเฮ้ยไอ้แป้งถามจริง” นุทำเสียงแถมทำหน้าทำตา ตะวันหัวเราะคิกๆ

“ตกลงมึงจำกูได้ไหมว่ากูชื่อไร”

ตะวันหัวเราะเหมือนเด็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนเวลาถอยกลับไปเป็นเด็กอีกหน ท้องฟ้าแจ่มใสกระจ่างตาเหมือนวันที่เธอยังเป็นเด็กหญิงตะวัน ปีนรั้วโรงเรียนอนุบาลไปนอนดูฟ้าดูน้ำในสวนสวยของรีสอร์ทติดกับโรงเรียนนั่นเอง

“ตกลงจำได้ไหมคะ?” เธอถามเสียงใส

“จำได้”นุบอกขำๆ

“มันบอกมันดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่า มันเลยลน”

“ค่ะ.. ความจริงฉันก็เคยลนแบบนั้นเหมือนกัน”

“ต่อมาเวลาเจอกันอีกในงานเลี้ยงรุ่น พวกเราเลยแซวว่าไอ้แป้ง มึงใจเย็นๆ นะ นึกชื่อกูให้ออกก่อนแล้วค่อยเรียก” นุหัวเราะเสียงดัง

“แล้วมันก็บอกว่า เออ กูจะหายใจลึกๆ”

“ตลกจัง”

แล้วนุก็เล่าอะไรขำๆ ต่อไปอีกหลายเรื่อง มันช่างเป็นวันที่ตะวันหัวเราะมากที่สุดในช่วงเวลาหลายต่อหลายปีที่ผ่านมาเลยทีเดียว

“คุณมีพรสวรรค์ในการเล่าเรื่องนะ”ตะวันเอ่ยชม

ตอนที่ 15

2010-02-02T09:43:00.001+07:00

“แต่..”ตะวันขยับปากจะบอกว่า แต่คลินิกนิรนามนั้น เชี่ยวชาญในด้านนี้ แต่ก็นั่นล่ะ เธอเข้าใจนุว่ารู้สึกอย่างไร

“ก็ตามใจ..”สาวตะวันก้มหน้างึมงำ คิดในใจว่า แค่ยอมมาก็ถือว่าดีนักหนาแล้ว เธอลอบมองนุ มองแล้วก็สงสาร ดูซิ คนนี้เขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่สักนิดอยู่ดีๆ ก็ต้องมาลำบากยากใจเพราะเธอคนเดียว และมองๆ ไปตะวันก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงจำไม่ได้เลยนะ ว่าคืนนั้น เธอและผู้หญิงคนนี้ ทำอะไรกันเกินเลยหรือเปล่าแต่คำตอบมันติดแหมะอยู่ที่ตัวเขาคนนี้ไงล่ะ .. ไม่น่าเชื่อเลย!

แต่ก่อนหน้านี้ก็มีสิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดในโลกเกิดขึ้นแล้ว ใครจะเชื่อว่าเธอติดเชื้อบ้าๆ นี่มาจากแฟนหนุ่มสุดหล่อ คิดขึ้นมาทีไรความแค้นก็พุ่งพล่านในหัวใจทุกที และคิดไปคิดมา น้ำตาก็พาลจะเอ่อในรถบ้านี่ก็เงียบแสนเงียบ ตะวันหงุดหงิดขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน

“ขับรถไม่เปิดเพลงหรือฟังวิทยุเลยเหรอ?” เธอถามออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใจ นุหันมามองหน้า

“อยากอยู่เงียบๆ” เธอบอกไปตามตรง .. เธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดิ้นเร่า เพราะมีไฟกองใหญ่แผดเผาอยู่ภายในตัวเธอเองก็มีไฟสุมทรวงอยู่ไม่ต่างกัน เพียงแต่เธอคิดว่า ยิ่งดิ้นทุรนไป ก็ยิ่งร้อนรุ่มไปด้วยความทุกข์ทรมานสู้อยู่เฉย เสียยังจะดีกว่า

ตะวันทำหน้าง้ำ .. เธอคิดว่า .. เธอเกลียดความเงียบ .. ไม่สิ .. ที่จริงเธอกลัวต่างหาก ความเงียบอย่างนี้ มันเหมือนกับกำลังเขยิบเข้าไปใกล้ชิดกับความตายเพียงแค่แนบหน้าไว้กับกระจกใสๆ ที่กางกั้นอยู่เท่านั้น

ตะวันขีดเล็บลงกับเบาะเบาๆ เอาเสียงเป็นเพื่อน หันไปมองพบคนหน้าง้ำกำลังงองุด มือข้างหนึ่งจิกเบาะ อีกข้าง ขีดเบาะเบาๆ นุเอื้อมมือไปเปิดวิทยุ ฟังข่าวสารบ้านเมืองจิปาถะ ทั้งที่รู้สึกรกหู แต่มันก็ยังดีกว่าฟังเสียงแกรกๆจากปลายเล็บของคนที่ทนอยู่ในความเงียบไม่ได้อย่างตะวัน

สองคนไม่พูดอะไรกันอีก จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าจอดใต้ถุนคลินิกเอกชนแห่งหนึ่ง ตะวันใจระทึก .. เธอกลัวว่านุจะกลัว แต่กลับพบสีหน้าที่เฉยแสนเฉยของนุ พอลงจากรถและออกเดิน ตะวันก็ฉวยมือนุมาจับไว้และเธอพบว่ามือของนุนั้น เย็นชืดเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรนะคะคุณ” เธอกระซิบ

“ฮื่อ” นุออกเสียงพอให้ว่าโต้ตอบแล้ว

“กลัวไหม?” เธอกระซิบอีกที

“ไม่” นุยืดตัวขึ้นอีกนิด เธอไม่กลัวเพราะเธอคิดว่า ความกลัวมันถึงขีดแล้ว ถ้าเป็นเข็มหน้าปัดเครื่องชั่งน้ำหนักละก็ เข็มของมันกำลังตีกลับ เพราะน้ำหนักนั้นเกินเลยไปมากมาย

ตะวันบีบมือนุเบาๆ เธออยากจะบอกเหลือเกินว่า เธออยู่ตรงนี้ อยู่ใกล้ๆ เธออยู่ให้กอดได้นะ หากผลมันออกมาเลวร้ายน่ะ เพราะเธอเคยพบเจอมาแล้ว พบและเจอตามลำพังเสียด้วย ซึ่งในตอนนั้น เธออยากให้มีใครสักคนอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน.. คอยกางแขนโอบกอด .. นาทีนี้ ตะวันคิดถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่เหลือเกิน.. แม่จ๋า ..

“คุณ นงนุช..” เสียงเจ้าหน้าที่ขานชื่อ เรียกนุเข้าไปสอบถามเพื่อทำบันทึกลงในทะเบียนผู้ป่วย

“เป็นอะไรมาคะ?”

“เอ้อ ..” นุอึกอัก

\“คะ?”

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“คะ?”เจ้าหน้าที่สาวสวย มีคำถามทั้งในดวงตาและสีหน้าทีเดียว

“คือ ฉัน.. ฉันมาตรวจเลือดน่ะค่ะ”

“อ๊อ..” คนถามลากเสียง

“จะตรวจหาอะไรคะ ไขมันในเส้นเลือด เบาหวาน? หรือกามโรค?”

“เอ้อ .. อย่าง .. อย่างหลัง” นุอ้อมแอ้ม รู้สึกตัวหดลงเรื่อยๆ จนเหลือตัวเท่ามดในขณะนี้

“อ้อ..” คนถามเขียนขยุกขยิก

“HIV ด้วยนะ”

คราวนี้ไม่รู้ว่านุรู้สึกเอาเองหรือไม่ ที่คิดว่าผู้หญิงคนนี้เริ่มพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอีกแบบหนึ่ง ..แบบที่เธอกลายเป็นผู้น้อย .. แบบที่ไม่จำเป็นต้องมีหางเสียงด้วยก็ได้

“มีเพศสัมพันธ์ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?” และคำถามนี้ยิ่งชัดยิ่งขึ้นในการไม่มีหางเสียง

“เอ้อ.. ไม่แน่ใจ” นุตอบตามจริง แต่เธอขุ่นเคืองนะ เพราะข้างหลังของเธอ มีเก้าอี้ที่มีคนนั่งรอคิวอยู่เต็มต่อการซักถามเช่นนี้ เธอคิดว่าควรทำกันในห้องในหับมิดชิด

เธอต้องเผชิญกับสีหน้า และแววตาของเจ้าหน้าที่ซักประวัติอีก ที่ทำท่าราวกับว่า เธอมั่วเสียเต็มประดาทั้งๆ ที่เธอไม่ได้มั่วสักหน่อย เพียงแต่เธอไม่แน่ใจว่า.. เอ้อ ว่าเธอจะนับครั้งล่าสุดที่เธอรู้ตัว หรือที่ไม่รู้ตัวกับผู้หญิงที่นั่งตาแป๋วจับจ้องอยู่ที่เธอด้วยความใส่ใจอย่างยิ่งคนนั้น เฮ้อ..

“โอเคค่ะ ไปนั่งรอก่อนนะคะ”

“เอ้อ.. ชั้นจะรู้ผลภายในวันนี้เลยไหมคุณ” นุถามตรงประเด็นที่สุด เจ้าหน้าที่สาวมองสบตานุเหมือนชั่งใจ นุรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“คะ?”

สีหน้าสาวสวยบอกว่ารำคาญ และบอกปัดไปว่า

“ไม่แน่ใจนะคะ เดี๋ยวลองถามหมอก็แล้วกัน”

นุขมวดคิ้ว .. เธอคิดว่าน่าจะมีคนเดินเข้ามาด้วยเจตนาเดียวกับเธอหลายต่อหลายคน.. แล้วเหตุใด เจ้าหน้าที่คนนี้จึงบอกไม่ได้ ต้องปัดไปให้หมอ ..

“ปรกติคนมาตรวจเลือดจะทราบผลภายในเวลาเท่าไหร่?” นุเสียงห้วนขึ้น และหัวคิ้วก็ขมวดด้วยความสงสัย ระคนกับความเครียด ที่มันก่อตัวขึ้น เมื่อรู้สึกได้ว่า ตนได้รับการปฏิบัติที่ต่างไปจากปรกติยามเจ็บไข้ได้ป่วยธรรมดา .. หรือว่า ที่จริงเธอจะคิดอคติไปเองกันแน่ก็ไม่ทราบ

“ก็แล้วแต่ว่าตรวจหาอะไร?” เสียงตอบที่ได้รับกระด้างเหลือเชื่อ

“เบาหวาน ไขมันในเส้นเลือด ไทรอย ไวรัสตับ ดีเอ็นเอ โรคทางเพศสัมพันธ์” ท้ายประโยค สาวเจ้าปรายหางตามอง นุมองตอบพลางหรี่ตาด้วยความรู้สึกคับแค้น

เธออยากอธิบายมากมาย ว่าเธอมาตรวจเลือดเพื่อหาว่าเธอติดโรคจากผู้หญิงบ้าบอคนนั้นหรือไม่ เธอไม่ใช่คนมั่วไปทั่ว อย่างที่สายตาของคนนี้มอง เธอกังวล เธอเป็นทุกข์มากพอแล้ว ทำไมต้องมาทุกข์กับท่าที น้ำเสียง กิริยาและคำตอบคลุมเครือจากผู้ให้บริการทางด้านนี้อีกเล่า คนพวกนี้มีหน้าที่ดูแลคนที่มีความทุกข์อย่างเธอ และผู้คนที่นั่งรอกันอยู่ข้างหลังนี้ไม่ใช่หรือ?

“ฉันมาตรวจหาเอดส์” นุบอกชัดเจนทุกถ้อยคำ เสียงเธอไม่ดังนัก แต่ไม่ใช่เสียงกระซิบ ดังนั้น คนที่นั่งรออยู่แถวหน้าจึงได้ยินกันทั่ว ต่างหันไปมองหน้ากันด้วยสายตาหวาดๆ

“ฉันอยากรู้ว่าฉันจะรู้ผลภายในวันนี้เลยหรือไม่?” ประโยคที่ตามมาดังกว่าประโยคแรก เพราะอารมณ์นุร้อนขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าหน้าที่สาวเริ่มหันมองคนนั้นคนนี้ ด้วยท่าทางของคนที่รู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม ตะวันลุกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเดินไปหานุ

“คุณ..” ตะวันจับมือนุไว้

“ไปโรงพยาบาลค่ะ”เธอบอกนุเบาๆ

เจ้าหน้าที่มองสองคน อ้อ.. เป็นแฟนกัน .. เป็นทอมดี้ ..

“ใจเย็นๆ”.. เธอบอกนุต่อหน้าเจ้าหน้าที่คนสวยที่สวยแต่หน้าคนนั้น เธอจูงนุออกมา แล้วบอกกับนุว่า

“ที่แบบนี้เหมาะสำหรับคนเป็นหวัดปวดหัวปวดท้องเท่านั้นล่ะนุมองหน้าคนปลอบแล้วเธอก็อ่อนโยนลงตาม มันเหมือนกับว่า สายตาคู่นั้นของตะวันบอกกับเธอว่า สิ่งที่เธอเจออยู่นี้ เป็นสิ่งที่ตะวันเคยเจอมาก่อนเช่นกัน

ตอนที่ 14

2009-12-10T21:53:00.000+07:00

“ฮื่อ” ตะวันพยักหน้า นุเข้าไปอาบน้ำ ในขณะที่ตะวันเดินมองข้าวของในห้องอย่างสนใจ นี่เป็นห้องนอนของทอมที่มีรสนิยมดีทีเดียว ข้าวของสไตล์โมเดิ้น แม้นมีน้อยชิ้นแต่สวยแปลก และที่น่ามองที่สุดก็คือภาพหญิงสาวแววตาอ่อนโยนซึ่งคงเป็น ..
“นี่แฟนคุณเหรอ?” ตะวันเอ่ยถามเมื่อนุโผล่ออกจากห้องน้ำ
“เอ้อ..” นุเหลือบมอง นึกหงุดหงิด แต่เธอก็ยับยั้งชั่งใจ เธอเหนื่อยเกินกว่าที่จะออกท่าทางอะไรให้ยิ่ง
เหนื่อยเพิ่มขึ้น หรือที่จริง เธอกำลังเข้าสู่อาการหมดอาลัยตายอยากในชีวิตก็ไม่แน่นัก
“ใช่.. เอ้อ ..” เธอยักไหล่
“ไม่ใช่แล้ว”
“หมายความว่าไง?” ตะวันขมวดคิ้ว
“เลิกกันแล้วเหรอคะ” ถามอีก แต่แล้วก็นึกเสียใจ
“เธอน่ารักดีนะ”
“น่ารัก” นุบอก
“คุณคงรักเธอมาก” ตะวันชวนคุย
นุเดินไปหยิบกุญแจห้อง กุญแจรถ และกระเป๋าเงิน
“ไปกันได้แล้ว” เสียงของเธอเฉยเมยแถมยังเคลื่อนไหวราวกับหุ่นยนต์ไร้ชีวิตจิตใจ ก็ชีวิตเธอยังเหลือ
ความหวังอะไรอีกเล่า..นุปิดประตูห้องแล้วเดินล่องลอยไปตามทาง ได้ยินเสียงรองเท้าตัวเองดังเป็นจังหวะ
เป็นครั้งแรก .. มันเหมือนเธอเข้าสู่โหมดแห่งความนิ่งสงบ ที่พร้อมรับคำตอบอันเลวร้ายที่สุดที่จะได้รับต่อ
จากนี้
มือเล็กๆ เย็นๆ ของตะวันเอื้อมมาจับมืออุ่นๆ ของนุไว้ เพื่อถ่ายเทกำลังใจ
สองคนเดินไปด้วยกันทื่อๆ เงียบๆ ด้วยความรู้สึกวังเวงและเยือกหนาวเข้าไปในหัวใจ แต่.. การเดินสองคน
การจูงมือใครสักคน ก็ยังดีกว่าการเดินคนเดียว ตะวันกระชับมือนุไว้ อย่างน้อย .. เธอก็มีเพื่อนร่วมทาง ทั้งๆ ที่
เธอไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิดเดียว ที่จะฉุดคนๆ นี้มาร่วมทางเดินเดียวกันกับเธอ
สองคนหยุดรอลิฟต์เพียงชั่วครู่ แล้วก็ก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่มีคนอยู่สองคนเพื่อร่วมทางกันลงมาสู่ชั้นล่าง
ของตึก นุอดคิดไม่ได้ว่าหากประตูลิฟต์เปิดออก แล้วพบคนแปลกหน้าสวมโจงกระเบนถือหอกยืนรออยู่ ..
แต่เมื่อประตูเปิดเธอก็ไม่พบอะไรอย่างที่คิดไปบ้าๆ บอๆ โลกยังคงเคลื่อนไปอย่างที่มันเคยเป็น ผู้คนยังมี
วิถีชีวิตเดิมๆ อย่างที่เคยเป็นมาเมื่อวานนี้ คนทำความสะอาดยังคงดูดฝุ่นขัดเงาพื้น คนสวนยังถือกรรไกรเล็ม
กิ่งไม้ที่เกะกะตาให้มีระเบียบ และรถรายังคงวิ่งไปมาน่าเวียนหัว ทุกสิ่งเหล่านี้ไม่เคยหยุดชะงัก ไม่ว่าจะมีใคร
เกิดหรือตาย
สองคนเดินเงียบๆ นุไม่ได้ก้าวเท้าแรงกว่าที่เคย แต่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าทั้งของเธอและของสาวตะวัน
อย่างชัดเจนทุกฝีก้าว
“กลัวไหม”ตะวันกระชับมือมั่น
“ไม่เป็นไรนะ”
นุหันมามองหน้า
“ไม่เป็นไรหรอก”
“ดีมาก”
“ปล่อยมือก็ได้”นุบอก แต่เธอก็ไม่ได้สลัดมือออกจากการจับกุมของตะวัน
“ขอให้ฉันจับมือคุณสักพักเถอะนะ มือคุณอุ่นดี..คุณคงไม่รังเกียจฉันนะ”
“ไม่..” นุบอก เธอไม่รังเกียจ แต่เธอไม่ชินกับการจับมือถือแขนกับผู้หญิงที่ไม่ใช่ทั้งเพื่อนและแฟน และมิ
หนำซ้ำ ผู้หญิงคนนี้ ยังเข้ามาทำให้เธอชะตาขาดอีกด้วย แต่นุก็เนือยเกินกว่าจะทำอะไร จึงได้แต่ปล่อยให้
ตะวันจับมือเธอไว้ในอุ้งมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบ
นุรู้สึกได้ว่า ชีวิตของผู้หญิงคนนี้หนาวเหน็บและขาดแคลน
“ถึงรถแล้ว” นุบอกเมื่อเดินมาถึงรถ
“รถคุณสวยจัง” รถของนุสีแดงสด สะอาดสะอ้านทั้งภายนอกภายใน เพราะนุเป็นคนรักรถ จึงดูแลอย่างดี
มีแต่คราวนั้นแหละที่เธอทิ้งรถไว้แล้วออกเดินด้วยความคลุ้มคลั่งภายใน แล้วไงล่ะ .. ผลของมันคือ วันนี้เธอ
ต้องขับรถไปตรวจเลือดอย่างที่เห็นอยู่นี่ เฮ้อ..
ตะวันปล่อยมือนุแล้วรู้สึกใจหาย .. เธอชอบความรู้สึกตอนจับมือสาวทอมคนนี้เหลือเกิน มันอุ่นละมุน
นุ่มนวลกว่าการจับมือกับหนุ่มๆ เสียอีก
“คุณจะไปที่ตรวจที่ไหนเหรอ?” ตะวันถามเมื่อก้าวเข้ามานั่งในรถ
“โรงพยาบาล..” นุตอบ
“ทำไมไม่เข้าคลินิกนิรนาม”..
“ไม่ล่ะ” นุส่ายหน้าไปมา พลางเลี้ยวรถออกสู่ท้องถนนที่พลุกพล่าน
“ทำไมคะ”
นุหันไปมองคนขี้สงสัย
“ชื่อไม่น่าเข้า” นุบอกพลางยิ้มแห้งๆ

ตอนที่ 13

2009-12-10T21:49:00.000+07:00

“ค่ะ” ตะวันหันขวับไปมอง
“เอ้อ..” แม่บ้านวัยห้าสิบเศษรูปร่างท้วมอ้าปากค้าง ไม่กล้าพูดอะไรอีกและปล่อยให้คุณหนูตะวันเดินจ้ำอ้าวออกไปแต่โดยดี แต่กระนั้นแกก็อดมองตามอย่างห่วงใยเสียไม่ได้ เฮ้อ ..เหลือตัวคนเดียวแล้วยังไม่เป็นโล้เป็นพาย จะไม่ให้ห่วงอย่างไรได้นะนี่ คุณท่านทั้งสองบนสวรรค์จะนอนตาหลับไหมนะ
.. รถแท็กซี่พาสาวตะวันซึ่งวันนี้สวมชุดแส็กกำมะหยี่สีฟ้าอ่อน ปุเลงๆ จากเมืองนนท์เข้ากรุงเทพฯ พลางชวนคุยโน่นคุยนี่ โดยไม่สนใจว่าผู้โดยสารแค่อือออ ค่ะๆ เท่านั้น หาได้โต้ตอบเป็นประโยคแต่อย่างใดตะวันไม่มีอารมณ์จะโต้ตอบนี่ เธอจดจ่ออยู่ที่คุณทอมคนนั้น ป่านนี้จะเป็นผู้เป็นคนอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ โอ๊ย ..ทำไปทำมาตอนนี้กลายเป็นว่าเธอห่วงคุณทอมคนนี้มากกว่าตัวเองเสียอีกนะ ถ้าไง หากคุณนุพอพูดจารู้เรื่องบ้าง เธอจะพาไปตรวจเลือดที่คลินิกซะเลย แต่กลัวว่าจะ...
“เฮ้ย!!” นุตวาดลั่น เมื่อเปิดประตูห้องแล้วพบสาวตะวันยืนก้มหน้าอยู่ หน้าสวยน่ารักนั้นค่อยๆ เงยขึ้นมองแล้วก็ยิ้มให้อย่างเจื่อนๆ ก่อนตะแคงตัวกั้นประตูที่นุพยายามจะงับไว้
“เราต้องคุยกันนะคะ”ตะวันว่า
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” นุยังคงเกรี้ยวกราด
“ฉันอยากรู้ว่าคุณไปตรวจเลือดหรือยัง?”สาวเจ้าถามตรงไปตรงมา ดวงตาจดจ่ออยู่ที่ดวงตาของนุ
“อย่ามายุ่งกับฉัน” นุตวาดใส่
“ฉันต้องยุ่งค่ะ มันจำเป็น” ตะวันแทรกตัวเข้ามาในห้องแล้วฉุดมือนุให้ตามเข้ามาด้วย พลางปิดประตูห้องราวกับตัวเองเป็นเจ้าของห้องก็ไม่ปาน
“คุณต้องไปตรวจจะเลือดนะคะ เพื่อตัวคุณเองนะ ฉันจะไปกับคุณด้วย”
“บอกแล้วไงว่าอย่ายุ่ง”
“ถ้าคุณเป็นฉัน..คุณคงทำอย่างที่ฉันทำ ฉันไม่ยุ่งไม่ได้หรอกค่ะ ฉันมีจิตสำนึกที่ดีนะคุณ ..คุณรู้ไหมว่าฉันห่วงคุณมากแค่ไหนน่ะ” ประโยคท้ายของตะวันอ่อนโยนน่าฟัง แต่นุก็คิดว่าจะไปเอานิยงนิยายอะไรกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หรอก เพราะคุณเธอเป็นคนผันผวนแปรปรวนง่าย ผีเข้าผีออกเพียงนี้ แต่ก็นะ .. มันอาจเป็นเพราะเธอป่วย ป่วยทั้งกาย ป่วยทั้งใจ .. ใครติดเชื้อนี้ ก็น่าควรอยู่ที่จะเป็นอย่างนี้หรือเป็นอย่างอื่นอีกหลายๆแบบ ๆ คนจิตตกนั่นเอง
“เฮ้อ..” นุถอนใจ
“แต่งตัวนะคะ ฉันจะรอ” ตะวันเจ้ากี้เจ้าการ
“เฮ้อ..” นุถอนใจอีก
“อย่ามัวแต่ถอนใจสิ”ตะวันดุเอา
“ถอนใจแล้วมันได้อะไรขึ้นมา”นี่มันเรื่องอะไรไม่ทราบ อยู่ดีๆ แม่สาวบ้าคนนี้ก็มาบงการชีวิตเธอหน้าตาเฉยแบบนี้
“ฉันขอโทษนะ”เหมือนเธอได้ยินเสียงบ่นในใจนุอย่างนั้นแหละ แต่ความจริงตะวันอาจอ่านจากสีหน้าของเธอก็ได้ .. ขอโทษ.. ฟังดูดีจัง แต่ขอโทษแล้วยังไงล่ะ สมมุติว่าเธอติดเชื้อมาเรียบร้อยแล้ว ก็แค่ให้อภัย ก็จบกันงั้นสิ ..
ชีวิตเธอทั้งชีวิตนะนี่ ถึงแม้นว่าที่ผ่านมา บางวัน เธอเคยคิดว่าตัวเองไร้ค่าไร้ความหมายสำหรับคนบางคนไปบ้างก็ตาม แต่เธอไม่อยากตายแบบนี้นี่นา ถ้าจะต้องตาย เธออยากตายดีๆ แบบ.. เฮ้อ แบบไหนก็ไม่รู้ล่ะแต่ไม่ใช่แบบนี้ก็แล้วกัน
นุมองตะวัน ก็พบว่าตะวันมองเธออยู่ด้วยสายตาที่เหมือนแมวมองเจ้าของ ผู้หญิงคนนี้นี่เปลี่ยนอารมณ์ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวอย่างนั้นเดี๋ยวอย่างนี้ ขืนคล้อยตามไปซะทุกอารมณ์มีหวังเป็นบ้าไปด้วยแน่
“ฉันห่วงคุณนะ” สุ้มเสียงนั้นบอกได้ว่าแสนสงสารเธออย่างสุดซึ้ง นุก็มองตะวันด้วยความสงสารเช่นกัน เธอสงสารคนที่สงสารเธอ เพราะความจริงตะวันนั้นน่าสงสาร ..
ตะวันเป็นผู้หญิงเอาแต่ใจตัว เฮี้ยวๆ ตะแง๊วๆ เหมือนเด็ก เหมือนแมว เหมือนอะไรอีกหลายอย่าง หน้าตาน่ารักอย่างนี้ ผิวพรรณดีอย่างนี้ ไม่น่าต้องมาติดเชื้อแบบนี้เลยสักนิด โอ.. ทำไมโลกช่างโหดร้ายอย่างนี้นะ
“ไม่ไปทำงานเหรอ”นุถาม
“ไม่อะ” ตะวันส่ายหน้าจนผมกระจาย
“ฉันไม่มีงานทำ”
“อ้าว..”
ตาแป๋วๆ ของตะวันกระพริบปริบๆ
“คุณล่ะ”
“ทำไม?” นุถาม
“ไม่ไปทำงานเหรอวันนี้”
“ก็.. ว่าจะไป..” เอ้อ .. จะบอกดีไหมนะว่า เธอลางานจะไปตรวจเลือดให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปทีว่าความจริงเธอติดหรือไม่ติด
“จะไปหาหมอน่ะ”
ตะวันยิ้มออกมาได้
“คุณก็ไม่ใช่คนดื้อนี่” เธอว่า
“ไม่ดื้อหรอก”นุเลิกคิ้วพลางถอนใจเบาๆ
“น่ารักจัง”
“ฮึ” นุเดินหนี
“น่ารักจริงนะคะ” ตะวันเดินตาม
“คุณกลัวไหม?”เพื่อถามไถ่ นุยักไหล่ .. ไม่รู้สิ รู้แต่ว่า เมื่อนึกถึงทีไร เธอก็ร้อนวูบวาบ มันเหมือนกับมีการโยนหัวโยนก้อยอยู่ในความคิดอยู่ตลอดเวลาว่า ติด ไม่ติด ติด ไม่ติด .. และเธอภาวนาขอให้ตัวเองรอด .. แต่เธอก็เผื่อใจไว้ว่าหากไม่รอด .. หากไม่รอด เธอจะบอกกับพี่ชายอย่างไร และจะทำอะไรหลังจากนั้น .. จนกระทั่งถึงวันสิ้นสุด
นุมองหน้าตะวัน และตะวันก็มองหน้านุด้วยแววตาสำนึกผิดมากมาย นี่เธอจะเอาโทษอะไรผู้หญิงคนนี้นี่ เฮ้อ ..
“นั่งก่อนสิ” นุบอก เธอสมยอมแต่โดยดี เพราะผลักไสไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ท่าทางตะวันไม่ถอยแน่ๆ และเธอก็ไม่ถึงกับชิงชังมากมาย มันอาจเป็นเรื่องของชะตากรรมก็ได้ ชะตากรรม .. ที่เธอกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้มีต่อกันแต่หนไหนไม่รู้ได้
“จะไปอาบน้ำก่อน”

ตอนที่ 12

2009-12-10T03:48:00.000+07:00

“เป็นไรน่ะพี่ณัฐ” นุถาม เพราะหน้าตาของเขาเหมือนแบกทุกข์ไว้หนัก
“แกน่ะสิ เป็นอะไร?” เขาย้อนถามเข้าบ้าง
“เปล่า” นุทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ เธอไม่ได้โกหกด้วย เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่รู้แม้นกระทั่งว่าเกิดอะไรขึ้น และต่อไปจะเป็นอย่างไร
แต่เธอรู้ว่า เธอต้องทำตามที่ผู้หญิงตัวแสบคนนั้นบอก .. ถึงอย่างไรเธอก็ต้องทำตามนั้น ไม่อาจบิดพลิ้วได้.. นั่นคือการไปตรวจเลือดซะ คิดถึงตรงนี้แล้ว นุก็เข่าอ่อน คนที่กลัวความตายเป็นอย่างนี้นี่เอง มีความหวาดหวั่นพรั่นพรึงห้อมล้อม เธอทรุดลงนั่ง แล้วถามตัวเองว่าเธอพร้อมที่จะตายหรือยัง?
“มีอะไรบอกพี่ได้นะนุ” ณัฐทำเสียงอ่อนโยนเหมือนเธอเป็นน้องเล็กๆ ที่เขาเพิ่งจูงมือไปให้ครูที่ประตูห้องอนุบาล นุเหลือบตามองเขาด้วยความซึ้งใจ
“ฮื่อ” เธอพยักหน้า
“ถ้ามีแล้วจะบอกนะ พี่ชายคนดี”
ณัฐพยักหน้าบ้าง
“เอ้อ..” ณัฐขยับจะถามเหมือนในหนังไทย ว่าอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ ไหม ในหนังไทยกี่เรื่องๆ พอนางเอกท้อง ก็ต้องอ้วกและอยากกินของเปรี้ยวๆ เฮ้ย! นี่เขาปักใจจริงจังเกินไปแล้วนะ ที่คิดว่า น้องสาวที่เป็นทอมของเขาตั้งท้อง
แต่เหมือนเหตุการณ์มันพ้องๆ กันพิกล อยู่ดีๆ มีก็มีสาวแปลกหน้าโผล่มาจากไหน มาให้เจ้านุขับไล่ผลักไสอย่างเดือดดาลอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วอยู่ดีๆ ก็อ้วกโอ้กอ้าก
“ถ้าแกเป็นไรไป พ่อแม่คงตำหนิพี่นะ” เขายกมือวางไว้บนหัวน้อง
“ไม่ร๊อก” นุยิ้มทั้งน้ำตาปริ่ม
“คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องเข้าใจสิ บางอย่างมันก็สุดวิสัยนะ”
“พูดอย่างนี้..”
“ไม่มีไรนะ ก็พูดไปตามเพลง” นุแกล้งยิ้ม
“เพลงบ้าบออะไรของแก แกเป็นอะไรบอกพี่มาไม่ต้องอาย” คราวนี้เสียงเกรี้ยวกราด แต่ถึงอย่างไร ก็ดูไม่ดุอยู่ดี ความเกรี้ยวกราดฉุนเฉียวของพี่ชายทำให้นุขำเสียด้วยซ้ำ
“ไม่ได้เป็นไรนี่ แค่เมา แฮ้งก์”
“จะไปกินมันทำไมมากมายวะ” เขาบ่น และอดคิดใจหายไม่ได้ว่า ถ้าท้องจริง กินเหล้าแบบนี้.. มันจะ.. เอ้อจะดีเหรอเจ้านุ?
“เหล้ามันช่วยอะไรได้บ้าง?” แต่เขาพูดได้แค่นี้
“ตาแก่พูดมากอีกแล้ว”นุทำปากยื่น จากนั้นล้มตัวลงนอนคุดคู้บนเตียง พลางคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งและอีกครั้งๆ ถ้าเธอมีอะไรๆ กับสาวคนนั้นจริง .. ตอนนี้เธออาจติดเชื้อมรณะนั่นเข้าให้แล้ว .. ได้ยินมาว่าใหม่ๆ อย่างนี้อาจไม่รู้ผล .. รอสักสองสามอาทิตย์ หรือ 1 เดือนก็แล้วกัน .. อีกอย่าง เธอต้องรวบรวมความกล้าด้วย ..
เธอเคยเห็นป้ายคลินิกนิรนามที่โรงพยาบาล เห็นคนเดินเข้าออก และอุปาทานหรือเปล่าไม่รู้ ที่เธอมองเห็นว่า คนพวกนั้นต่างมีใบหน้าดำคล้ำเคร่งเครียด
สองพี่น้องนั่งๆ นอนๆ กันเงียบๆ ในห้องที่เต็มไปด้วยความหงอยเหงานั้น จนกระทั่งนุอดรนทนไม่ได้
“ไม่ไปไหนเหรอ” จึงถามออกมา
“ไม่ล่ะ”
“ไปหาแฟนมาแล้วเหรอ”
“เจอกันแล้วเมื่อเช้า”เขาบอก
“ไปดูหนังสิ”
“ทำไมล่ะ?” ณัฐชักรำคาญ
“เค้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ต้องมาห่วงอะไรมาก”
เขาเริ่มรู้ว่าน้องรำคาญ
“งั้นพี่กลับก่อนก็ได้”
“ฮื่อ”
“มีอะไรโทรตามนะ”สีหน้าพี่ชายยังห่วงกังวลไม่วาย
“ฮื่อ”นุลุกไปส่งพี่ชายที่ประตู
“ดูแลตัวด้วย”
“ฮื่อ..”
“ไปละ”
นุหัวเราะเบาๆ ให้กับพี่ชาย
“พี่ณัฐ..”
“หือ”
“พี่รู้ไหม ว่าพี่ทำให้เค้ารู้สึกว่าเค้าโชคดีจังที่ได้เกิดมาเป็นน้องพี่”
สองพี่น้องมองตากัน พี่ชายทำท่าเขิน
“ไปละ” ... พี่ชายเดินไปแล้ว นุยังคงยืนเกาะประตูมอง แล้วดวงตาก็พร่ามัวด้วยม่านน้ำตา .. พี่ณัฐ ถ้าเค้าเป็นอะไรไป .. พี่ต้องอยู่ให้ได้นะ นุพบว่าที่สุดของที่สุดแล้ว คนที่เธอห่วงที่สุด คือพี่ชายนี่เอง ถ้าเธอยังมีพ่อแม่ เธอคงห่วงพ่อแม่ด้วย
เหมือนอากาศเย็นลง นุรู้สึกเย็นเยือกเข้าไปในหัวใจ และเวิ้งว้างเหมือนหลงวนอยู่ในห้วงอารมณ์บางอย่าง มีใครที่ไหนที่จะดวงจู๋เท่านุบ้างไหมนี่ ถูกผู้หญิงทิ้งยังไม่พอ ดันมาเจอผู้หญิงอย่างยายตะวันดับคนนั้นอีกอย่างนี้หรือเปล่าที่คนเขาเรียกกันว่าซวยซับซวยซ้อน ซวยไม่ได้ผุดได้โผล่ .. ฮึ..
เป็นขณะเดียวกันกับที่ตะวันนอนผมสยายขวางเตียงขนาดใหญ่ ที่ปูผ้าปูที่นอนซาตินสีขาวสะอาด ชุดนอนผ้าป่านสีชมพูอ่อนที่สวมใส่ ทำให้เธอแลดูเหมือนเด็กสาวแรกรุ่นที่ไร้เดียงสา สีหน้าของเธอครุ่นคิดตลอดเวลา
นับตั้งแต่เธอออกมาจากทอมใจดีคนนั้น เธอทำอะไรเขาหรือเปล่า? เธอจำไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าจะนึกทบทวนกี่ครั้งกี่หนก็จำไม่ได้ แต่รอยแดงบนตัวเขา เป็นรอยที่เคยเกิดกับคนรักของเธอมาก่อน มันเกิดจากความมันเขี้ยวของเธอในยามนั้น ..
คุณนุ .. ฉันเสียใจ ฉันขอโทษ .. สีหน้าตะวันปวดร้าวขมขื่น เธอฉุดคนใจดีๆ อย่างเขาให้ร่วงตกเหวเดียวกับเธอหรือนี่ แล้วทำไมเธอจำไม่ได้เลย แล้วเธอต้องทำอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้กันนะ ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หรือรับผิดชอบ แล้วเธอจะต้องรับผิดชอบอย่างไร?
ตะวันเคยดูรายการทางโทรทัศน์ ที่สัมภาษณ์ผู้ติดเชื้อ .. หลายคนคิดเคืองแค้นที่ติดเชื้อจากคนรัก จึงทำตัวเหลวแหลก ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับใครต่อใครอีกหลายคน ซึ่งมันช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายอย่างเหลือเกิน
เธอไม่โหดร้ายอย่างนั้น
เธอไม่เคยมั่ว และไม่คิดจะมั่ว เธอมีคนรัก และยุ่งเกี่ยวกับคนรักเหมือนใครต่อใครทั่วไปในโลกนี้ที่มีคู่รักและมีความสัมพันธ์กัน .. ถ้าเขาจะซื่อสัตย์เท่านั้น โรคนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้นกับเธอ และ
เธอคงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรๆ กับร่างกายคุณนุคนนั้นให้เป็นรอยแดงแบบนั้นได้ เพราะเธอคงไม่ไปนั่งกินเหล้าที่ร้านนั้น .. ทำไมคนที่รักกัน จึงทำร้ายกันได้ปานนี้นะ? ตะวันสะอึกสะอื้น เธอยังทำใจไม่ได้สักนิด เธอเสียใจที่ความรักร้าวฉาน แต่เธอก็ยังไม่อยากตาย ทั้งๆ ที่ ถ้าเธอตายจริง อาจไม่มีใครเลยที่จะร้องไห้ให้กับเธอก็เป็นได้ มิหนำซ้ำอาจดีใจเสียด้วย ถ้าเธอจะต้องตายจริง เธอก็มีอะไรอีกมากมายที่จะต้องทำให้เรียบร้อย
แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอสับสนสะเปะสะปะ จนไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไรก่อนดี และที่สุด ตะวันก็คิดถึงไออุ่นๆ จากอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความอ่อนเอื้อของผู้หญิงผมสั้นคนนั้น คนที่ยินดีอยู่เป็นเพื่อนใครก็ไม่รู้ ที่กำลังคลุ้มคลั่งหวั่นไหว ถึงแม้นว่าก่อนจากกัน ผู้หญิงคนนี้จะเกรี้ยวกราดใส่เธออย่างรุนแรง แต่เธอก็เข้าใจนะ ทั้งเข้าใจและสงสาร ..และในตอนนี้ เธอก็ห่วงใยเขาที่สุด ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่อย่างไรจะกินได้นอนหลับไหม เพียงพบเธอคืนเดียว เธอทำให้เขาต้องตกนรกทั้งเป็นทีเดียวนะ และเธอล่ะจะอยู่อย่างไรเธอจะนิ่งเฉยหาได้ไม่..
คิดแล้วตะวันก็เด้งตัวขึ้นนั่งพลางเสยผม และจากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงตะวันก็พร้อมที่จะออกจากบ้านอันกว้างใหญ่
“คุณหนูจะไปข้างนอกหรือคะ ป้าจะเรียกนายวิทย์นะคะ” แม่บ้านเอ่ยถามพลางเดินตามหลังตะวันที่เดินเร็วรี่
“ไม่ต้องค่ะ จะไปแท็กซี่”
“แท็กซี่อีกแล้วเหรอคะ”

ตอนที่ 11

2009-10-23T11:50:00.001+07:00

“พอเถอะ” นุตะโกนออกมาอย่างเหลือทน ตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป
“พอเสียที ออกไปได้แล้ว!! .. ฉันบอกว่าออกไปได้ยินไหม?”
ตุ๊งติ่ง ๆ .. เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น...เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ชายหนุ่มหน้าตี๋พี่ชายของนุก็ต้องตกใจที่เห็นน้องสาวผลักผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งออกมาจากห้องจนผมเผ้าเป็นกระเซิง เขาถอยหลังกรูดเพื่อหลีกทางให้หญิงสาวชุดแดง แต่ตัวเขาก็ถูกนุฉุดมือให้เข้าไปในห้อง แล้วนุก็ปิดประตูดังปังก่อนที่จะยืนเหนื่อยหอบหน้าตาแดงก่ำ
“เอ้อ..” พี่ชายอ้าปาก
“อย่านะพี่นัฐ” นุปิดปากเขาไว้
“อย่าเพิ่งถาม ยังคิดไม่ออกว่าจะบอกยังไง”
“อ้าว” พี่ชายขมวดคิ้ว เมื่อคืนนุไม่กลับห้อง แถมไม่เปิดมือถือ เขาห่วงแทบตายแต่ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน
“เอ้อ...” เขาชี้ออกไปที่ประตู
คิดอะไรน่ะ” นุโมโหโทโส เตะลมต่อยแล้งหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่แล้วเธอก็รีบกุมคอเสื้อไว้ ใจเต้นแรงด้วยความพลุ่งพล่าน
นัฐกราดตามองสภาพห้องที่กระจุยกระจายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเหลือบมองน้องแล้วค่อยๆ นั่งลงบนเตียงยับๆ นุมองเขาแล้วกางมือกว้าง เธออยากอธิบายให้เข้าใจ แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรว่ามันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดตอนนี้หรอกน่า
“เก็บห้องก่อนไหม” เขาอ้อมแอ้มถามพลางก้มลงเก็บหมอน และผ้าห่ม จากนั้นก็เก็บอะไรต่อมิอะไรที่ตกหล่นเละเทะอยู่ที่พื้น
นุไม่รู้จะทำอย่างไร รู้สึกจนใจและอ่อนล้าโรยแรง รู้สึกว่าแขนขามันเกะกะเก้งก้างไปหมด และที่สุด นุก็ก้มลงนั่งกลางห้อง มองพี่ชายเก็บข้าวของเข้าที่อย่างช้าๆ โดยไม่บ่นสักคำ
นุคิดถึงภาพวัยเด็กของตัวเองและพี่ สองพี่น้องเดินไปโรงเรียนด้วยกันเพียงครึ่งทาง อีกครึ่งทางที่เหลือ นุจะอยู่บนหลังแล้วชี้ชวนให้มองดูนก ดูก้อนเมฆ และมีหลายครั้งที่พี่ชายเดินสะดุดหกล้มเพราะเหม่อมองไปตามมือน้องจนไม่ได้มองทาง เมื่อหกล้มพี่จะดูน้องก่อน จะปลอบน้องก่อน ทั้งที่ตัวเองหัวเข่าถลอกเลือดไหล
นุก้มหน้าร้องไห้ หัวไหล่ของเธอสั่นคลอนน้ำตาร่วงตกลงบนหน้าตักเหมือนหยดน้ำที่รั่วออกจากท่อ นุกำลังคิดว่า ถ้าเธอตายพี่ชายจะอยู่อย่างไร
“นุ” พี่เรียกเบาๆ ก่อนวางไม้กวาดแล้วนั่งลงตรงหน้า นุไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา เพราะเธอร้องไห้น้ำตากลบหน้าไปหมด เธอไม่อยากให้พี่เห็นเธองอแง เธอไม่อยากอ่อนแอ ทั้งๆ ที่เธอกำลังอ่อนแออย่างเหลือเกินแล้วในตอนนี้
มือขาวๆ ของนัฐเอื้อมมาวางแปะไว้บนหัวน้อง ห้องทั้งห้องเงียบเชียบ และเหมือนกับว่าอุณหภูมิลดลงเพราะนุรู้สึกหนาวเยือกเข้าไปในหัวใจ ตอนนี้เธอคิดอย่างเดียวว่า ถ้าเธอตาย พี่ชายจะเสียใจสักเพียงไหน
“ขอโทษนะ” เธอเอ่ยแผ่วเบา
“ที่ทำให้พี่ห่วง”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก พี่ไม่ห่วงนุก็ไม่รู้จะห่วงใคร”
นุฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้ เธอปาดน้ำตาแล้วตอบไปว่า
“ก็ห่วงพี่ดาวไง”
“พี่ดาวเขาไม่มีอะไรให้ห่วงหรอก”
นุเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มให้เขา
“แกจะบอกได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขี้น?” เขาพยักหน้าให้นุขยับปาก แต่แล้วก็ทำหน้ายุ่งยาก เธอจะบอกอะไรกับเขาล่ะ มันเหมือนน้ำท่วมปาก ยิ่งพูดมากไป ก็ยิ่งไม่ดีไม่งาม นอกจากนี้ ..
ตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจ ว่าที่ปริวิตกไปนั้น ความจริงแล้ว มันเป็นอย่างไร เธอรู้แน่แต่เพียงว่า ผู้หญิงที่เธออุ้มมานอนที่ห้องเมื่อคืน ติดเชื้อ HIV และตัวเธอเองก็มีรอยห้อเลือดที่จุดที่คนเราซุกไซ้กันยามพิศวาส โอ๊ย คิดขึ้นมาทีไรก็อยากจะบ้า
“ช่างมันเถอะพี่นัฐ” นุปลงง่ายๆ ยกมือเสยผม แล้วยันตัวลุกขึ้นยืนพลางยื่นมือขอไม้กวาดจากเขาไปกวาดห้องที่เลอะเทอะเละเทะ ยังกะแมวหมาฟัดกันสักฝูงสองฝูงในห้องนี้
สองพี่น้องช่วยกันเก็บกวาดห้องหับอย่างเงียบๆ นุอดลอบมองพี่ชายไม่ได้ มองแล้วใจเธอก็หมองเศร้าเพราะคิดอยู่แต่ว่า ถ้าเธอเป็นอะไรไป เนื่องจากไปยุ่งไปเกี่ยวเข้ากับสาวตะวันคนนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัวสักนิดพี่ชายคนนี้จะเสียใจสักเพียงไหน
เธอจำได้ดี ตอนที่เธออกหักครั้งแรกในชีวิต มีขวดเหล้าวางตั้งไว้ตรงหน้า พี่ของเธอมาถึงก็มานั่งแหมะ แล้วยกขวดเหล้ากรอกเข้าปากจนหมด นุได้แต่อ้าปากค้าง
นัฐวางขวดเปล่าคืนไว้บนโต๊ะ
“เอาความเจ็บปวดของแกมาให้พี่” เขาบอก
“พี่ไม่รู้ว่าแกพบเจออะไรมาบ้าง พี่อาจไม่เข้าใจในรายละเอียด แต่ถ้าพี่เจ็บปวดเสียใจแทนแกได้ พี่จะทำ”
“พี่นัฐ”นุอยากจะโผกอดด้วยความซาบซึ้ง แต่ก็โก่งคออ้วกเสียก่อน.. เฮ้อ ..
“อาบน้ำเสียหน่อยสิ เดี๋ยวพี่จะไปซื้ออะไรมาให้กิน” เขาบอกเมื่อห้องเรียบร้อยเหมือนเก่าแล้ว นุพยักหน้า
เธอยืนหงอยๆ มองพี่ชายเดินออกจากห้องไป ประตูเปิด แล้วก็ปิดลง ร่างยืนตรงของนุก็ห่อเหี่ยวเหมือนผักเฉา ความเครียดแล่นเป็นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย นุรับวิ่งเข้าห้องน้ำ ไปนั่งโก่งคอที่ชักโครก
“โอ้ก..” นุรู้สึกปวดมวนในท้องจนต้องงอตัวและกุมท้องไว้
“โอ้ก..” มันเหมือนเธอกำลังลงแดง อะไรๆ ในไส้ในพุง มันพร้อมใจกันพุ่งพรวดออกมาจากปากอย่างรุนแรง มันมีรสและกลิ่นที่ไม่เข้าท่าเอามากๆ แหวะ..
“โอ้ก..” นุขย้อนติดต่อกันสามสี่หน ปวดมวนในท้องและเหนื่อยแทบขาดใจ
“โอ๊ย เป็นอะไรกันวะ?” เธอบ่นพึมพำอย่างเคืองขุ่น
“จะตายก็ตายไปเสียเลย ไม่อยากจะอยู่แล้วเหมือนกันโว๊ย”นุบ่นไปอ้วกไป แล้วนอนงอกลิ้งอยู่กับพื้นห้องน้ำเธอคิดว่า คนลงแดงคงเป็นอย่างนี้ .. ใจมันจะขาด ทุกสิ่งทุกอย่างมันเละเทะบูดเปรี้ยวสกปรกโสโครก
ที่สุด นุก็ลงมานอนอยู่ในอ่างน้ำอุ่น นอนนิ่งๆ เพราะหมดแรงไปกับการอ้วกเมื่อครู่นี้ เสียงไขกุญแจห้องกุกกัก แว่วได้ยินเสียงร้องถามว่ายังอาบน้ำไม่เสร็จอีกเหรอ ทำให้เธอรู้ว่าเธออยู่ในห้องน้ำนี้นานมากแล้ว เดี่ยวก็ต้องล้างห้องน้ำอีกที เพราะกลิ่นที่คลุ้งอยู่มันไม่โสภาเอาซะเลยเฮ้อ
แล้วนี่ หากเธอติดเชื้อจากตะวันจริงๆ อะไรจะเป็นยังไงก็ไม่รู้นะนี่ คิดแล้วก็สะท้านใจลึกๆ จากนั้นก็ใจหายวูบวาบ ทีนี้เธอรู้แล้ว ว่าทำไมตะวันจึงออกอาการผีเข้าผีออกอย่างนั้น เธอจดจำดวงตาของตะวันได้ เหมือนเพิ่งจ้องมองมาเมื่อกี้นี้ มันเป็นดวงตาที่น่าสงสารที่สุด .. แต่.. นี่เธอยังสงสารผู้หญิงคนนั้นอีกหรือนี่?
“โจ๊กเห็ดหอม”พี่ชายที่แสนดีบอกเมื่อนุออกจากห้องน้ำ พอบอกนุก็ได้กลิ่นหอมๆ ของโจ๊กเลยเทียว
“หอมใช่ไหมล่ะ”นัฐถามพลางยิ้มเผล่ แต่เขาก็ยิ้มเก้อ เพราะนุวิ่งกลับไปโก่งคอโอ้กอ้ากในห้องน้ำอีกครั้ง
“เฮ้ย.. อย่างนี้ถ้าเป็นหนังไทยก็..”ชายหนุ่มพึมพำขมุบขมิบ
“เฮ้ยไอ้นุ.. แกคงไม่..”เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและหงุดหงิด เดินไปชะโงกดูอยู่ที่ประตู เห็นนุนั่งกอดโถส้วมอยู่อย่างอ่อนแรง
“เป็นไงบ้างอะ”เขาร้องถาม
“ไม่เป็นไรหรอก”นุตะโกนบอก
“อย่าเข้ามานะ เหม็นอ้วก”
“เออๆ .. “ เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกอย่างประหลาดเมื่อนึกว่าบางที ที่น้องมีอาการทางอารมณ์และอาการทางกายแปลกๆ แบบนี้ เป็นเพราะ... ท้ อ ง
นุเดินออกจากห้องน้ำมา เห็นนัฐนั่งตาเหม่ออยู่บนโซฟา เธอเดินวนอยู่สองรอบ พี่ชายจึงช้อนตาขึ้นมองเธออย่างสงสัย

ตอนที่ 10

2009-10-23T11:49:00.001+07:00

“คุณ” นุเรียกเบาๆ
“ฉันจำไม่ได้จริงๆ นะ เอ้อ ถ้ายังไง .. ยังไง เอาเป็นว่า ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ฉันขอโทษก็แล้วกันนะ”
ตะวันส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลพรู อะไรกันนี่ ตอนนี้นอกจากเธอจะสงสารตัวเองแล้ว เธอต้องสงสารผู้หญิงทอมคนนี้เสียยิ่งกว่าอีก
“หรือจะให้ทำไง?” นุเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อยๆ ก็นะ .. คิดยังไงก็จำไม่ได้ว่า หลังจากล้มตัวลงนอนแล้ว เกิดอะไรขึ้น แต่ เมื่อมันเป็นแบบนี้ เธอก็รับผิดแหละ แต่จะรับอย่างไรล่ะ10 ถ้าเธอเป็นผู้ชาย การรับผิดชอบคงเป็น.. เอ้อ .. เป็น .. เป็นการแต่งงานมั้ง คิดแล้วนุก็อดทำหน้ายู่ยี่ไม่ได้
เธอมองตะวันที่กำลังร้องไห้เหมือนก๊อกแตกอยู่ข้างๆ แล้วถามตัวเองว่า แต่งกับคนนี้น่ะนะ? ท่าทางตะวันคนนี้ขาดๆ เกินๆ พิลึก อย่างตอนนี้ก็ร้องไห้ราวกับว่า ตัวเองเป็นกุหลาบแรกแย้มที่ไม่เคยต้องมือใครมาก่อนเลย
“ฉันเองต่างหากที่ควรขอโทษคุณ” ตะวันตะโกนใส่หน้านุ
อ้าว! เป็นงั้นไป
“ฉันทำอะไรคุณบ้างก็ไม่รู้”
นุเกาหัวแกรก เธอพยายามนึกเท่าไหร่ๆ ก็นึกไม่ออก
“ช่างมันดีไหม?” นุอ้อมแอ้มเสียงอ่อย แล้วก็ก้มดูรอยแดงๆ ที่ปรากฏอยู่เหนือเนินอก เห็นแล้วก็อยากบ้า
“ช่างมันไม่ได้หรอก” ตะวันขุ่นเคืองกระฟัดกระเฟียด
“อ้าว” สีหน้านุลำบากยากใจ
“แล้ว จะยังไง?”
“โธ่คุณ” ตะวันทุบถองผ้าห่มอย่างโมโห เธออยากอาละวาดให้ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้กระจุยกระจาย แต่ที่เธอทำได้คือทุบผ้าห่ม ฟัดหมอนจนเหนื่อยหอบ โดยมีนุนั่งมองอยู่อย่างงุนงง
“เอ้อ” นุพยายามอธิบายตะกุกตะกัก
“คือ จากรูปการ มัน เอ้อ ฉันว่า มันน่าจะเป็นฉันต่างหากที่ถูก เอ้อ ถูก .. ถูกทำเนี่ยะ” เมื่อไม่รู้จะพูดยังไงนุก็เลือกที่จะชี้มาที่รอยแดงๆ ที่ปรากฏอยู่บนตัวเธอแทน
“เอาเป็นว่า ฉันไม่ติดใจเอาความอะไรดีไหม ไหนๆ ก็จำอะไรไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วก็แล้วกันไปเถอะคุณ นะ”
ตะวันเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองนุนิ่งๆ เธอสงสารทอมคนนี้จัง เธอไม่อยากเห็นสีหน้าตกใจของคุณนุคนนี้เลย แต่เธอก็จำเป็นจะต้องบอกให้รู้
“คุณ” ตะวันหยุดฟัดหมอน แล้วหันมาพูดดี ดวงตาคู่นั้นละห้อยน่าสงสาร
“หือ” นุขานด้วยการครางเบาๆ อย่างไม่ไว้เนื้อเชื่อใจเลยสักนิดเดียว
“คุณจะฆ่าฉันก็ได้นะ” เสียงตะวันเหมือนคนสำนึกผิด
“เอ้อ” นุอึกอัก
“อะไรจะต้องขนาดนั้น” เธอว่า
“ชั้นยอมจริงๆ นะ” ตะวันบอก สีหน้าและดวงตาเธอเต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างจริงใจ
“แหม” นุรู้สึกเขิน เอามือคลำที่รอยเหนือเนินอกไปมา
“ช่างมันเถอะ เราต่างคนต่างเมา .. จนจำอะไรไม่ได้ เฮ้อ”
แต่นุก็คิดแย้งในถ้อยคำของตนเองว่า ที่จริงเธอไม่ได้เมามากมาย แต่ทำไมเธอถึงจำอะไรไม่ได้นะ
“เอาเป็นว่า แล้วก็แล้วกันไป” เธอสรุป
ตะวันทำตาละห้อย น้ำตาเปื้อนเปรอะไปทั่วหน้า
“คุณ”
“หือ”
“ฉัน”
คราวนี้นุรู้สึกได้ถึงภาวะวุ่นวายสับสนในตัวสาวหน้าอ่อน
“ฉันอยากให้คุณไปตรวจเลือด” ตะวันโพล่งออกมาได้ซะที
“หา?” นุขมวดคิ้วอีก
แม่สาวคนนี้กำลังจะทำให้คุณนุของเราแก่เร็วกว่าที่ควร เพราะสีหน้าต้องแสดงอารมณ์ยุ่งเหยิงอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน
“ไป.. ไปทำไมเหรอ เอ้อ ไม่ใช่สิ จะถามยังไงดีเนี่ยะ?”
“ฉันมีเลือดบวก” ตะวันบอกด้วยเสียงเบาแผ่ว บอกแล้วเธอก็นั่งนิ่งก้มหน้าจนเกือบจรดคาง
“หา?” นุอุทานเสียงดัง และเมื่อจ้องตากับตะวัน ฝ่ายนั้นก็พยักหน้าช้าๆอะไรกันนี่ นุมองตะวันอีกครั้ง รำพึงในใจว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าตาน่ารัก ท่าทางไม่ใช่คนเล่นหูเล่นตาใคร นุฟังผิดไปหรือเปล่า
“ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่นะ แต่ที่ฉันเป็นน่ะ มันเลวร้ายกว่าการมีเลือดบวกธรรมดาเยอะเลย”
“อะไรนะ?” นุขมวดคิ้วเข้าหากันอีกแล้ว
“เพราะฉะนั้นฉันอยากให้คุณไปตรวจเลือดซะ”
นุคิดตามคำบอกของตะวันอย่างช้าๆ .. อะไรล่ะ ที่เลวร้ายกว่าการมีเลือดบวกธรรมดา หรือว่า ... คิดแล้วนุก็ขนลุก..
นุขมวดคิ้วมองหน้าตะวัน รู้สึกถึงเค้าลางแห่งความวิบัติในชีวิต โอ นี่เธอเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่เรียกตามภาษาชาวบ้านก็ต้องเรียกว่าซวยซ้ำซวยซ้อนกันล่ะ
“จะบอกฉันว่าเป็น..” นุเอ่ยถามได้แค่นั้น คำต่อจากนั้นไม่กล้าให้มันหลุดจากปาก แต่สีหน้าและแววตาของนุเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
สาวหน้าอ่อนก้มหน้านิ่ง
“ที่บอกว่ากำลังจะตาย?” นุเอ่ยเบา
“ใช่”.. ตะวันพยักหน้านิดเดียว
คนสองคนต่างนั่งนิ่งเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน
“คุณจะทำอะไรชั้นก็ได้นะ” ตะวันพึมพำผ่านริมฝีปากเบาแสนเบา
“จะตบตี หรือจับฉันโยนลงไปข้างล่างก็ได้”
นุนั่งนิ่ง .. รู้สึกเวิ้งว้างเหมือนกำลังลอยคออยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่
“ฉันขอโทษ” ตะวันเอ่ยพึมพำ
“ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไปตอนไหน”
นุยกมืออย่างอ่อนแรง..
“บางที” ตะวันเหลือบตามองนุอย่างมีความหวัง เพราะบางที นุอาจไม่ติดเชื้อจากเธอก็ได้นี่ เธอจำอะไรไม่ได้เลย เธอไม่รู้ว่าทำอะไรกับนุอย่างไร แต่รอยที่เธอเห็น มันต้องเป็นฝีมือเธอแน่ๆ
“บางทีคุณอาจโชคดีก็ได้นะ”
นุหันมองสาวตะวันแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียน ผู้หญิงคนนี้หน้าตาอ่อนวัย แลดูสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลาดี แต่ แท้จริงชีวิตเธอจะโชกโชนจัดเจนมาอย่างไรสุดจะเดาได้ และนี่มันเป็นความจริงหรือ ที่เธออะไรๆ กับผู้หญิงคนนี้ตอนเมา โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด แต่ .. ริ้วรอยหลักฐานการกระทำก็เกิดขึ้นบนตัวเธอเห็นๆ
“คุณ”
“เอ้อ” นุแหงนหน้ามองเพดาน เธอพยายามรวบรวมสติเท่าที่จะทำได้
“นี่ก็เช้าแล้ว ฉันว่า คุณควรกลับบ้านได้แล้วนะ” นุบอกด้วยเสียงและสีหน้าเนือยๆ
“ฉันยังไม่กลับได้ไหม” ตะวันต่อรองด้วยสีหน้าละห้อย นุขมวดคิ้วแทนคำถามว่าทำไมล่ะ
“ฉันห่วงคุณ” สาวตะวันบอกจากใจจริง
“ฉันจะพาคุณไปตรวจเลือด”
“...” นุรู้สึกเหมือนสะอึก
“ฉันทำให้คุณโชคร้าย ฉันขอโทษนะคะคุณนุ ขอโทษจริงๆ” ว่าแล้วตะวันก็ร้องห่มร้องไห้อีกยก ใช่แล้ว และในตอนนี้ ตะวันแทบจะไม่ได้คิดถึงชีวิตของตัวเองเลย เธอกลับคิดถึงและห่วงใยชีวิตของผู้หญิงผมสั้นตรงหน้านี้แทน

ตอนที่9

2009-10-13T15:31:00.002+07:00

มีแสงไฟหน้ารถสาดส่องจนจ้าตา มันเหมือนวิญญาณเธอหลุดออกจากร่าง แล้วล่องลอยไปไกลแสนไกล ท่ามกลางความเคว้งคว้างเดียวดาย
และเธอได้ยินเสียงปลอบเบาๆ .. “ไม่เป็นไรนะ .. ไม่เป็นไร”..
เสียงนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนเธออยากร้องไห้ และน้ำตาก็รื้อออกมาจริงๆ ด้วย นี่มันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่ ที่เธอ.. คนที่นั่งอยู่กลางเตียงของคนอื่น ในห้องนอนของคนอื่นขณะนี้ กำลังจะตายเหมือนต้นไม้ที่ถูกกัดกินลำต้นจนกลวง ทั้งที่ภายนอกยังดูแข็งแรงเขียวขจีดีอยู่ แต่แท้จริง ต้นไม้ต้นนี้จะโค่นล้มเมื่อใดก็ได้ทุกเมื่อ ..
“ภูมิคุ้มกันบกพร่อง?”ตะวันทวนคำของหมอด้วยความรู้สึกอื้ออึงสมองของเธอมึนชาหนักอึ้งดวงตาแสดงความฉงนสนเท่ห์ และหัวคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน
“คุณบอกว่าฉันเป็นเอดส์? .. เหรอคะหมอ” เธอยื่นหน้าเข้าไปหาหมอหนุ่ม ผู้มีใบหน้านิ่งสงบเหมือนรูปปั้นแลดูไร้ชีวิตชีวา เหมือนเขาปั้นหน้าเช่นนั้นไว้รับปฏิกิริยาล่วงหน้า
“ คุณได้รับเชื้อ H I V แต่อย่าเพิ่งตกใจ” เสียงหมออ่อนโยนดี แต่ความอ่อนโยนดีมันไม่พอที่จะปลอบประโลมให้ใครหายตกใจจากข่าวร้ายที่ได้รับได้หรอกน่า
“ โรคนี้ ถ้าดูแลดีๆ คุณก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปรกติ”
“ ไม่”.. ตะวันส่ายหน้า
มันจะปรกติได้อย่างไร มันปรกติไม่ได้หรอก ตะวันคิดถึงโทนี่แฟนหนุ่มที่เลิกกันไปตั้งสองเดือนแล้ว
โอย.. เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนสะอาดสะอ้านอย่างโทนี่จะเป็นคนเอาโรคบ้านี่มาติดเธอ เธอเดินออกจากห้องตรวจอย่างเลื่อนลอย ได้ยินเสียงหมอและพยาบาลตะโกนเรียกแว่วๆ น้ำตาของเธอไหลเป็นทาง เธอมองไม่เห็นสีหน้าและแววตาของใครอีกแล้ว เธอมองเห็นแต่ตัวเธอลอยเคว้งคว้างอยู่ในม่านหมอกที่หม่นมัว ท่ามกลางเสียงลั่นครืน และห่าฝนที่โหมกระหน่ำ ..
นี่คือมรสุมชีวิตหรือไร เป็นมรสุมที่ไม่ให้สิทธิ์เธอให้ฝ่าฝันไปเลยใช่ไหม เบื้องหน้าของเธอคือหุบเหวแห่งความตายสถานเดียว ..
ตะวันรู้ตัวอีกทีเมื่อสะอื้นอึกอักอยู่กลางเตียงของคนแปลกหน้าที่เป็นทอม เมื่อคืนนี้ เกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับทอมคนนี้หรือเปล่า? หากเกิด ..
ตะวันลูบคลำเสื้อผ้าอีกครั้ง ไม่รู้สิ เธอไม่แน่ใจนัก เธอจำได้แต่ว่าเธอกอดเขา เธอร้องห่มร้องไห้ แล้วเธอก็แว่วได้ยินเสียงที่แสนอ่อนโยนจากเขาว่า ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรหรอก
ตะวันชะโงกหน้ามองดูเขาอีกที ..เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่เธอต้องมีกับคนๆ นี้ หากเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นจริงๆ
“คุณ..” ตะวันลุกจากเตียง เดินมานั่งข้างๆ นุ ที่นอนคว่ำหน้าอยู่อย่างไร้สภาพ เธอสะกิดตัวนุ นุก็พลิกหงาย และตะวันต้องผงะ เมื่อเห็นรอยห้อเลือดเหมือนรอยดูดที่เนินอกของนุ
“ คุณๆๆๆๆ” คราวนี้เธอเขย่าตัวนุเป็นการใหญ่
“ตื่นซี่ .. ตื่นๆๆๆๆ”
นุกำลังฝันว่าแผ่นดินไหว เธอหลบลงใต้โต๊ะ มีข้าวของหล่นลงมามากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างสั่นไหวจนตัวคลอนไปมา
แท้จริงแล้วเธอถูกตะวันจับหัวไหล่ทั้งสองข้างแล้วเขย่าไปมาอย่างรุนแรง เพื่อปลุกให้เธอตื่นขึ้นมา
“ตื่นสิคุณ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ตื่นสิโว๊ย..”
“หือ..” นุลืมตางัวเงีย
“แผ่นดินไหว”
“แผ่นดงแผ่นดินอะไร”ตะวันตวาดแหว
“บอกมานะ ว่าเมื่อคืนคุณทำอะไรชั้นหรือเปล่า”
“ทำอะไรเหรอ?” นุงุนงง
“ก็..”
“ชั้นแบกเธอขึ้นมาบนนี้”นุทบทวนความจำ
“คนมองกันใหญ่”
“ไม่ใช่แบบนั้น” ตะวันเดือดดาล
“ อะไรๆ ของฉันหมายถึง..”
นุนิ่งฟัง มองดวงตาหวาดวิตกที่ไหวระริกของตะวันอย่างงงๆ
“หมายถึงเซ็กซ์น่ะ คุณกับชั้น.. เรามีอะไรกันหรือเปล่า”
“โอ๋” นุทำตาโตด้วยรู้สึกอึ้งๆ นุเป็นคนยุคใหม่ก็จริง แต่เรื่องอย่างว่า สำหรับเธอ มันไม่ง่ายเท่าไหร่นักหรอกนะ ถึงแม้นว่า ผู้หญิงคนนี้
จะสวย น่ารัก น่าทำอะไรๆ .. แต่.. แต่เธอก็อ้างแต่ว่าเธอกำลังจะตาย ผมเฝ้ารุ่ยร่ายและไม่รู้สติขนาดนั้น นุจะทำอะไรกับเธอได้หรือนั่น
“คง.. ไม่มั้ง” นุก้มลงมองตัวเอง คิดพินิจพิจารณา .. เธออาบน้ำแล้วนอน เธอแบกผู้หญิงคนนี้มาถึงห้อง ปล่อยไว้ที่เตียง แล้วตัวเธอไปอาบน้ำ แล้วก็นอนหน้าเตียงจนถึงเช้า นั่นคือสิ่งที่เธอรู้ .. ซึ่งก็แปลว่าเธอไม่ได้ปีนขึ้นเตียงไปมีอะไรๆ กับสาวคนนี้
“ ฉันเป็นทอม ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยากนอนกับผู้หญิงทุกคนนะคุณ” คราวนี้เริ่มโกรธ
“แล้ว รอยที่หน้าอกนี่.. มาจากไหน” ตะวันถามด้วยน้ำเสียงหวาดวิตกอย่างชัดเจน .. เวลาอย่างนั้น .. หลายครั้งที่เธอมันเขี้ยวคู่รัก .. แล้วนี่ .. ฝีมือเธอ หรือฝีมือใคร?นุก้มลงมองแล้วสะดุ้ง
“เฮ้ย!!”
รอยห้อเลือด.. ยังใหม่อยู่เลย เงยหน้ามองตะวันที่ขมวดคิ้วนั่งจ้องอยู่เช่นกัน หน้าสวยๆ ที่อ่อนเยาว์ของหญิงสาวซีดเผือด
“ไม่มั้ง” เสียงนุลังเล สีหน้ายิ่งลังเลยิ่งกว่าอีก
“ฉันไม่เคยทำอะไรยังไงกับใครโดยไม่รู้ตัว”..
ตะวันตาละห้อยด้วยความรู้สึกผิดบาป เธอมองนุด้วยความสงสาร และเธอรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง .. นี่เธอทำอะไรลงไป

ตอนที่ 8

2009-10-11T12:25:00.002+07:00

นุสะดุ้งเฮือก!! เรื่องเศร้าๆ ของหนังของละคร ล้วนแต่ถูกเขียนขึ้นจากสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงอันโหดร้าย และนี่.. ผู้หญิงเนื้อตัวอุ่นๆ ที่กำลังหลับสนิท หายใจสม่ำเสมออิงเอนอยู่กับบ่ากับไหล่ของนุคนนี้ กำลังตกเป็นเหยื่อของความโหดร้ายงั้นล่ะสิ

นุลูบแขนสาวตะวันเบาๆ .. หัวใจเธอคิดปลอบโยน .. ไม่เป็นนะคุณ หากคุณกำลังมองเห็นความตายอยู่ข้างหน้าจริงๆ มันก็แค่อยู่ข้างหน้า .. มันก็แค่ “จะ” กำลังจะตาย ไม่ใช่ตายแล้วเสียหน่อยนะ .. ในความจริง คุณยังหายใจอยู่ใกล้ๆ ฉัน.. และพรุ่งนี้ เราจะคุยกันให้รู้ความ ถ้า.. ถ้าคุณไม่ตายเสียก่อน ..

คำถามเดิมเหมือนดังขึ้นในหัวของนุอีกครั้งหนึ่ง .. “ถ้าฉันตายใส่คุณ?” .. นุบอกจุดหมายปลายทางแก่คนขับรถแท็กซี่อย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วทอดถอนใจใส่ร่างที่หลับใหลไม่สมประดีของตะวัน

พอถึงคอนโดฯ ก็จ่ายเงินค่าโดยสาร แล้ววานคนขับรถช่วยประคองร่างของตะวันขึ้นขี่หลังเธอเฮ้อ! ผู้คนต่างมองด้วยสายตาแปลกใจ นี่ไม่ใช่การ “หิ้ว” แต่เป็นการแบกผู้หญิงมานอนด้วยเลยทีเดียวนะตรู แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคย นี่ถ้า ถ้า ..เฮ้อ! นุนึกด่าตัวเองว่าจะกลัวไปทำไม กับคนที่เลิกกันไปแล้วอย่างไข่มุก .. เลิกกันแล้วนุย่อมมีสิทธิ์ที่จะแบกจะหิ้ว หรือหามใครมานอนด้วยก็ย่อมได้ แหม แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นอะไรแบบนี้นี่นะการแบกผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งขึ้นลิฟต์ ทำให้ใครต่อใครที่ยืนรออยู่ก่อน ยอมให้ผ่านโดยไม่ร่วมโดยสารไปด้วย พร้อมมีคำถามอยู่ในสีหน้าและแววตาที่เหลือบมอง แต่ไม่เอ่ยปากออกมาด้วยเพราะกลัวจะกลายเป็นคนเขาจะหาม เอาคานเข้าไปสอด คอนตอบจะอีหลักอีเหลื่อเสียเปล่า สู้ปล่อยไปตามเวรตามกรรมจะดีกว่า

นุเปิดห้องอย่างลำบากยากเย็น เมื่อผ่านเข้ามาในห้องได้ก็ถอนใจโฮกใหญ่ และเมื่อปล่อยสาวตะวันลงเตียงได้อย่างนุ่มนวลดี ก็ถอนหายใจอีกโฮก

“โฮ๊ย..”แถมร้องออกมาดังๆ ระหว่างเดินดุ่มไปปิดประตูล่ามโซ่เพื่อความปลอดภัย จากนั้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ปลดปล่อยทุกข์เบาที่อั้นมานาน ก่อนจะเดินมายืนกางขาอยู่หน้ากระจกเงา และมองตัวเองด้วยแววตาท้อแท้

“แล้วนี่จะทำไงต่อไปวะเนี่ยะ”

แล้วก็นึกโทษตัวเองที่เดินเรื่อยเปื่อยสะเปะสะปะตามประสาคนอกหักรักสลาย เพราะถูกคนรักตีจาก จนพบผู้หญิงคนนี้เข้าในที่ อโคจร

“แม่เตือนกี่หนแล้ว ว่าที่แบบนั้นมันอัปมงคล มันเป็นที่อโคจร” เสียงแม่ลอยแว่ว

“โธ่แม่จ๋า” นุครวญครางในอก

“อย่าเพิ่งซ้ำเติมนุตอนนี้ได้ไหม” เธอขมวดคิ้วนิ่วหน้า แล้วสลัดหัวอย่างแรงจนผมเผ้าเป็นกระเซิง

“อาบน้ำดีกว่า”

นุเปิดน้ำลงอ่างดังซู่ซ่า แก้ผ้ากองไว้กับพื้นแล้วรวบเก็บใส่ตะกร้า จากนั้นลงนั่งเกยคางมองน้ำไหลจากก๊อกอยู่ที่ขอบอ่างด้วยสีหน้าละห้อย นุรู้สึกว่า น้ำที่ไหลแรงๆ ออกมาจากก๊อก มันคือน้ำตาของเธอที่ไหลแรงอยู่ข้างใน

แต่เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงของเธอตอนนี้ .. อาการกอดเกี่ยว และสายตาของผู้หญิงคนนั้น มันปั่นป่วนเหมือนมีพายุบ้างคลั่งอยู่ข้างใน มันคืออาการของคนกลัวตาย และนั่นเป็นข้อเปรียบเทียบถึงปัญหาที่นุเองยังไม่รู้ว่าปัญหาของตะวันคืออะไร แต่เธอรู้สึกได้ว่ามันใหญ่กว่าของเธอมากมาย

เธอก็แค่คนอกหัก..แค่ทอมที่ถูกผู้หญิงทิ้ง ถูกทิ้งอย่างง่ายๆ เหมือนหนังไทยน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง ด้วยเหตุผลว่า .. เขาเหมาะสมกว่า ..และนั่น ทำให้นุรู้สึกเล็กลีบและต่ำต้อยด้อยค่ะราวธุลีดินนุกระพริบตา น้ำตาไหลเอ่อออกมา พร้อมกับน้ำที่เต็มอ่างไหลล้นทะลัก

“ยังรักอยู่เลย” นุรำพึงรำพันน่าสงสาร

“ทำไมไม่ให้เวลากันบ้าง” จากนั้นกลายเป็นคร่ำครวญ และน้ำตาก็ไหลพราก แต่ในใจคิดแย้งว่า ถ้าไข่มุกให้เวลา แล้วมันจะดีกว่านี้ตรงไหน .. ในที่สุด ก็ต้องมีวันนี้อยู่ดี

“ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย”

มันเป็นเรื่องของโชคชะตาด้วยกระมัง คิดถามเอง แล้วก็ตอบเองเสร็จสรรพ

เธอลุกขึ้นปิดน้ำอย่างหงอยเหงาแล้วก้าวลงอ่างอย่างซึมเซา นุจุ่มหน้าลงในน้ำแล้วแหงนหน้ามองเพดาน ถ้าน้ำสามารถดับความเร่าร้อนในใจได้เธอจะอยู่ในน้ำทั้งวันทั้งคืนถ้าน้ำลบความทรงจำส่วนที่มีไข่มุกเกี่ยวข้องได้ เธอก็จะอยู่ในน้ำทั้งวันทั้งคืนอีก

น้ำเป็นสิ่งที่อ่อนนุ่มและให้สัมผัสที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง นุเคยรู้สึกว่าไข่มุกเหมือนน้ำ ที่ลูบไล้หัวใจเธออย่างอ่อนโยนเหลือเกิน แต่ตอนนี้ไข่มุกกลายเป็นน้ำกรดซะแล้วนุถอนหายใจยาวยืด นึกรำคาญตัวเองที่รำพึงรำพันในใจมากมาย กับคนที่ไม่รักกันแล้วอย่างสาวไข่มุก ซึ่งแท้จริงแล้ว ก็แค่ผู้หญิงโลเลคนหนึ่ง ไม่วิเศษณ์วิโสไปกว่าใครอย่างใดเลยสักนิด

นุเชื่อนะว่าคนอย่างนุจะหาผู้หญิงที่เจ๋งกว่าไข่มุกได้อีกหลายคนที่เดียว เช๊อะ ..

นุมุดหน้าลงน้ำ แล้วสลัดหัวไปมาจนน้ำกระจายไปทั่วทิศ ใจอยากตะโกนร้องให้ดังๆ หากนี่คือกลางทะเลกว้างไกล ที่จะไม่มีใครมาเดือดร้อนตกใจด้วยคนเราทำไมต้องมีข้อจำกัดมากมายถึงเพียงนี้ก็ไม่รู้ แต่ก็นะ

หากนุได้ยินเสียงใครแหกปากกรีดร้องอะไรบ้าบอตอนดึกดื่น คงตกใจไม่น้อยเหมือนกัน เฮ้อ ข้อจำกัดมากมายเหล่านั้น มีไว้เพื่อควบคุมความเป็นระเบียบเรียบร้อยในสังคมนั่นเองล่ะนุเอ๊ยนุนอนนิ่งๆ อยู่ในอ่างเนิ่นนาน อดคิดถึงศพสาวตัวซีดๆ ที่นอนตายอยู่ในห้องน้ำ ที่ข้อมือมีรอยกรีดด้วยมีดโกน มีเลือดไหลเจิ่งอยู่ที่พื้น ที่มือยื่นห้อยออกไปจากอ่าง .. เป็นภาพที่เคยเห็นในหนังฝรั่งบ้าง หนังจีนบ้าง จนมีคำถามว่า มันเป็นที่นิยมกันหรือไง กับการฆ่าตัวตายแบบนี้ ทั้งเจ็บทั้งโป๊

คิดโน่นคิดนี่ไปจนเหนื่อยอ่อน ที่สุดนุก็ลุกขึ้นฟอกสบู่ถูตัวสระผมจนเอี่ยมอ่อง แล้วออกจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคลุมยูกะตะลายใบไม้ที่ไข่มุกซื้อให้เป็นของฝากจากญี่ปุ่น

ตอนแรกนุลังเลที่จะใส่ แต่แล้วก็ตัดสินใจใส่ เพราะข้าวของเหล่านี้ไม่ได้ทำอะไรให้นุสักหน่อยนี่ มันไม่มีชีวิตจิตใจเหมือนเจ้าของและคนให้ มันเป็นได้มากที่สุดก็แค่ตัวแทนของไข่มุก .. ซึ่ง .. ยังไงก็ เป็นคนที่เคยรัก เคยดีต่อกันมามากมาย และอีกอย่าง นุไม่มีเสื้อผ้าที่ซื้อเองสักชุด ถึงไม่ใส่ชุดนี้ ชุดอื่นๆ ที่มีในตู้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเสื้อผ้าที่ไข่มุกซื้อให้อยู่นั่นเอง

ตอนนี้ในใจนุมีเพลงๆ หนึ่งดังอยู่ ... ความรักเอย งดงามอย่างนี้ตราบชั่วชีวี โหยหาความรักไม่เคยพอ .. ฮื้อ ..

อาบน้ำเสร็จ เนื้อตัวเบาโหวงเหวง เปิดลิ้นชักใต้เตียง ลากผ้าห่มออกมาปูหน้าเตียง ข้างบนถูกยึดเสียแล้วนี่ ตอนนี้คิดอ่านทำอะไรไม่ออกแล้ว ขอนอนก่อนก็แล้วกัน เพราะหัวใจและสมองมันเหนื่อยล้าเต็มที

ตะวันลืมตาตื่นด้วยความงงๆ เพราะภาพที่เธอมองเห็น เป็นห้องนอนที่เธอไม่คุ้นชินสักนิด ห้องสีขาวๆเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น และมีหนังสือเล่มโตๆ วางซ้อนเป็นแท่งสี่เหลี่ยมหลายต่อหลายแท่ง จะว่ารกก็ไม่เชิงแต่ไม่เรียบร้อยนัก .. เหมือนห้องผู้ชาย!!

แต่มีน้ำหอมผู้หญิงวางอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็มีรูปถ่ายขนาดใหญ่ เป็นรูปหญิงสาวผมยาวน่ารักติดอยู่ที่ผนัง

ที่พรมหน้าเตียง ใครคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่กับผ้าห่มนวมสีขาวสะอาด .. ตายหรือเปล่า? ตะวันนึกสงสัยอยู่ในใจ แต่เมื่อเพ่งดู ก็พบว่าร่างนั้นหายใจเบาๆ จึงค่อยโล่งอก เธอนึกทบทวนความทรงจำ ..

เมื่อคืนนี้เธอริอ่านเข้าร้านเหล้า .. เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้าร้านเหล้าตามลำพัง แต่เธอเจอทอมคนหนึ่ง เหลือบตามองร่างที่คว่ำอยู่กับผ้าห่มอีกครั้ง .. มองข้างหลังเหมือนผู้ชายรูปร่างผอมเพรียว .. นี่เธอมานอนกับทอมคนนี้หรือนี่?

นึกแล้วตะวันก็ตกใจ รีบเอามือกุมอกเสื้อด้วยสัญชาติญาณ มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า? เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วสำรวจร่างกาย เสื้อชั้นใน กางเกงในยังใส่อยู่ครบ และทอมที่ชื่อนุคนนั้นก็นอนแน่นิ่งอยู่หน้าเตียง

เอ้อ.. มันคง .. คง .. ไม่มีอะไรละมั้ง..เพราะถ้ามี เขาคงไม่ลงไปนอนอยู่อย่างนั้นหรอกน่าเธอจำไม่ได้ว่ามากับเขาอย่างไร จำได้แต่ว่า เธอร้องไห้ฟูมฟายอยู่ริมถนน

ตอนที่ 7

2009-10-09T10:30:00.001+07:00

“กลับบ้านเถอะคุณตะวัน เดี๋ยวเรียกแท็กซี่นะ คุณบอกทางเขาด้วยก็แล้วกัน”
“ฉันกลัว” เสียงนั้นสั่นสะท้าน และมันเข้าไปสั่นอารมณ์ของนุจนรู้สึกเข่าอ่อน
“ฉันรู้”
“อย่าทิ้งฉันได้ไหม” เสียงเว้าวอนที่แสนจะน่าสงสาร และลำแขนเรียวเล็กที่เหนี่ยวรั้งนุไว้นั้น .. ถ้าเป็นไข่มุกนุคงหลอมละลายอยู่ปลายเท้าแน่ๆ
นุวางเมือลงบนเส้นผมยุ่งเหยิงแต่อ่อนนุ่มของสาวแปลกหน้า รู้สึกเหมือนตอนกำลังจะพาเจ้าถ้วยฟู แมวเปอร์เซียสีขาวที่กำลังป่วยหนักไปหาหมอ .. คิดถึงแล้วก็ใจหาย .. เพราะหลังจากนั้น เจ้าถ้วยฟูก็ ..
“ตาย!!!..” เสียงตะวันแผดแปร๋นออกมา นุสะดุ้งสุดตัว
“ถ้าฉันตายใส่คุณ..”
นุชะงัก ความกลัวโฉบผ่านไปมา..
“คุณจะเดือนร้อนนะ”
“แล้วจะให้ทำยังไงเหรอ” นุถาม จิตใจนุยุ่งเหยิงสับสนและเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและความหวาดกลัว แต่ สภาพของผู้หญิงคนนี้ในตอนนี้ยิ่งแย่หนักกว่าเธออีก ซึ่งเธอจะละทิ้งไปอย่างไรได้
“จะไปส่งให้ถึงบ้านก็แล้วกันนะ” นุว่า เพราะคิดว่าอย่างน้อยเมื่อถึงบ้านแล้วก็คงปลอดภัย บ้านเธอคงพอมีใครที่จะช่วยดูแลเธอได้บ้างหรอกน่า ท่าทางออกจะเป็นคุณหนูอย่างนี้
โบกมือเรียกแท็กซี่ แล้วพาสาวชุดแดงขึ้นไปนั่งตัวอ่อนเหม่อลอยนิ่งอยู่
“จะไปไหนครับ” แท็กซี่วัยดึกเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงห้าวๆ
“คุณตะวัน” นุสะกิด
ตะวันเหม่อมองออกไปด้านนอกไม่สนใจใยดีต่ออะไรใดๆ เหมือนอยู่ๆ ก็เสียสติไปฉับพลัน
“เอ้อ คุณตะวัน” นุสะกิดซ้ำ แล้วหันไปบอกแท็กซี่ว่า
“ไปเมืองนนท์ฮะลุง”
“คุณ ช่วยตั้งสติบอกลุงเขาหน่อยนะว่าบ้านคุณอยู่แถวไหน?”
สาวชุดแดงแหงนมองหน้านุ ยิ้มให้ และพิงหัวซุกไหล่ของนุแล้วนิ่งไป
“คุณ..”
นุได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ
“อ้าว..” นุร้องเบาๆ ทำหน้านิ่ว อ้าวน่ะสิ เพราะเธอหลับไปเสียแล้ว นุตีสีหน้าไม่ถูกเอาเสียเลยกับผู้หญิงคนนี้ อะไรกันล่ะนี่ อยู่ดีๆ ก็หลับไปหน้าตาเฉย ก่อนหลับมีการยิ้มให้เสียอีก แต่มันก็เป็นรอยยิ้มไร้เดียงสาที่น่ารักน่ามองดีนะ
“เอ้อ..”
สมองของนุคิดอะไรต่อมิอะไรอย่างรวดเร็ว เธอจะไปเมืองนนท์ แล้วจะส่งยายคนนี้ไปลงตรงไหนกันล่ะเนี่ยะ นุก้มลงเหลือบตามองผู้หญิงที่หลับสนิทอยู่กับตัวเธอ เหมือนสนิทแสนสนิทกันมาแต่หนไหนก็ไม่ทราบ สนิทและวางใจเสียยิ่งกว่าไข่มุก ผู้หญิงที่เป็นคนรักของเธอเสียอีก เอ้อ .. นาทีนี้ เธอจะยังเรียกไข่มุกว่าคนรักได้อีกต่อไปไหมนะ
แต่เธอยังรักไข่มุกคนนี้อยู่นะ ยังรักอยู่ ยังกระเทือนใจและเจ็บปวดกับความเปลี่ยนแปลง แต่ไข่มุกคงไม่รักแล้วเธอต้องยอมรับความจริงเสียทีกระมัง ว่าวันนี้เธอและไข่มุกเป็นเพียงอดีตของกันและกันเท่านั้นแล้วดูผู้หญิงหน้าอ่อนคนนี้สิ อยู่ดีๆ ก็มานอนเอนอิงหลับสนิทอยู่แนบข้าง เนื้อตัวอุ่นๆ นุ่มๆ ผมเผ้ารุ่ยร่ายระเกะระกะ เธอและตะวันเป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกันในค่ำคืนแปลกประหลาด ที่เธอรู้สึกเหมือนกรุงเทพฯ เป็นเมืองที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน หรือเหมือนกับว่า ตัวเธอและผู้หญิงชุดแดงคนนี้ เป็นวิญญาณสองดวงที่ล่องลอยมาพบเจอกันท่ามกลางหมอกควันแห่งความพิศวง
“เอ้อ.. คุณละฮะ..” นุออกเสียงอ้อมแอ้ม
“ครับคุณ” แท็กซี่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลังด้วยท่าทางไม่ค่อยไว้วางใจเหมือนกัน
“คือ.. ขอเปลี่ยนจุดหมายได้ไหมฮะ พอดีคุณคนนี้แกหลับไปแล้ว คงไปถามแกไม่รู้เรื่องแล้วล่ะฮะ”
“ครับ..” ลุงแท็กซี่ผงกหัว ไม่รู้ผงกไปงั้นๆ หรือเข้าใจจริงกันแน่
“เปลี่ยนที่ลงนะฮะ”
“จะลงไหนละครับ”
“ลาดพร้าว”
“โอ้โห..”
“จ่ายเต็มที่นะฮะ”นุรีบบอกพลางทอดถอนใจ เฮ้อ อ้อยเข้าปากช้างแล้วนี่ ยังไงก็ต้องยอม เธอเหลือบตาลงมองสาวตะวันอีกที เฮ้อออออ ผู้หญิงจอมวุ่นวาย แต่เธอก็รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวเดียวดายของผู้หญิงวุ่นวายคนนี้ ..
ไม่รู้สิ ความจริงผู้หญิงคนนี้อาจไม่เดียวดายอย่างที่เธอรู้สึกตอนนี้ก็ได้ แต่ดูตอนนี้สิ คนสองคน ต่างคนต่างมาคนเดียว แต่คนๆ นี้ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย ยอมลอยล่องไปสุดแท้แต่ว่าตอนนี้นุจะพาเธอไปแห่งไหน
ระวังตัวไว้บ้างก็ดีนะ ข้อนี้หากตื่นมานุต้องอบรมเสียหน่อย เพราะหากตอนนี้นุเป็นคนอื่น อาจเป็นชายหนุ่มสักคน หรือจะเป็นทอมก็ได้ แต่ไม่ใช่นุไง แล้วเราจะเดาไม่ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงที่วางใจคนคนนี้บ้าง หน้าตาตะวันนั้นอ่อนเยาว์ ใสๆ น่ารัก น่า... และความไม่ระวังตัวของเธอก็น่าอันตราย จนทำให้อดห่วงไม่ได้
นุบอกสถานที่แก่แท็กซี่แล้วเอนตัวกับเบาะหลัง คิดในใจว่าเอาไปนอนด้วยสักคืน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ แต่ถ้าพรุ่งนี้ ไข่มุกโผล่มาแต่เช้า?
คิดแล้วนุก็หลับตาปี๋!! แต่คิดอีกทีก็แบะปาก ช่างปะไรเล่า เย้ยเสียเลยก็คงดี .. แต่แล้วก็ได้แต่ถอนใจ เย้ยแล้วยังไงล่ะนุ มันไม่ใช่ความจริงเสียหน่อยนึงนี่ แต่คิดไปคิดมา อย่างไข่มุกน่ะหรือจะกลับมาหานุ หลังจากทำร้ายนุจนยับเยินอย่างนี้ ไข่มุกจะรู้ไหมนะ ว่าหัวใจของนุแหลกสลายคามือน้อยๆ ของไข่มุกน่ะ
เฮ๊อะ! มือน้อยๆ ที่เคยใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดเหงื่อให้นุอย่างอ่อนโยน จนนุต้องเอื้อมมือไปกุมมือนั้นมาจูบ
“ไม่.. ไม่จริง ไม่จริงๆ”.. สาวตะวันละเมอเบาๆ พลางขยับตัวไปมาเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในความฝันนุเอื้อมมือไปโอบด้วยสัญชาติญาณแห่งผู้ปกป้อง
“ไม่จริง.. ฮือๆ” สาวหน้าอ่อนสะอื้นเบาๆ แล้วน้ำตาก็ไหลริน นุรู้สึกตกใจอีกแล้ว
อะไรกันอีกล่ะนี่ ผู้หญิงคนนี้ช่างสร้างความรู้สึกต่างๆ ให้นุได้มากมายจริงๆ แต่.. แต่เธอก็ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำนี่นะ
ตอนนี้นุรู้สึกว่า มีบางอย่างที่แสนทุกข์ระทม ซ่อนอยู่ในตัวในตนของตะวัน คงเป็นความทุกข์สาหัส ที่ตามหลอกหลอนแม้นกระทั่งยามหลับ นุคิดถึงลำแขนที่กอดเธอไว้แน่นด้วยความรู้สึกหวาดกลัว ประหวั่นพรั่นพรึง ด้วยสัมผัสที่ปรารถนาจะยึดเธอไว้เป็นเพื่อนอยู่ตรงนั้นด้วยกัน
“คุณกลัวอะไร?” นุพึมพำออกมาเบาๆอย่างสงสัย นึกทบทวนคำพูดของตะวันที่พูดกับเธอกระท่อนกระแท่นตอนที่สติกระเจิดกระเจิง มันเหมือนคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย.. นุใจหายวาบ!!
หัวคิ้วของนุมีเครื่องหมายคำถามอันใหญ่ติดอยู่ในตอนนี้ .. ความคิดทำงานอย่างหนัก เสียงสั่นสะท้านของตะวันยังดังอยู่ในหู .. “ฉันกลัว”.. เสียงนั้นนุจำได้ ว่ามันทำให้เธอเข่าอ่อน “อย่าทิ้งฉันได้ไหม” เสียงเว้าวอนนั่นก็อีก และลำแขนที่เหนี่ยวรั้งนุไว้นั้นด้วย ..
“ถ้าฉันตายใส่คุณ?” ..
ตายเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังเผชิญหน้ากับความตาย?ตอนนี้นุคิดถึงหนังรักโรแมนติคของเกาหลี ที่กี่เรื่องๆ นางเอกหรือไม่ก็พระเอกต้องตายตอนท้ายเรื่อง .. เรื่องแรกๆ ที่นุดูแล้วตรึงใจ นางเอกเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด
นุเหลือบตาลงมองสาวชุดแดงอีกครั้ง.. ทบทวนทุกอย่างอีกหน .. “ดาวดับทุกวัน” .. “ ฉันก็เหมือนกัน” เสียงสั่นเครือนั้น สีหน้าของคนที่ขวัญกระเจิงตอนนั้น .. น่าสงสารเหลือเกิน .. “ฉันกำลังจะตาย”

ตอนที่ 6

2009-10-09T10:29:00.004+07:00

“ชั้นเลี้ยงคุณเอง” เสียงเข้มและวางอำนานจอย่างนี้ยิ่งไม่น่ารักยิ่งขึ้นไปอีก เจ้าหล่อนยัดเงิน 1000 บาท ไว้ในมือของนุอีกด้วย นุถอนหายใจ
“ต้องขอบคุณไหมนี่?” นุมองเงินในมือ
“ไม่ต้องหรอก”เธอบอก
“ไปกันเถอะ” เจ้าหล่อนชักชวน
“แล้วเงินทอน”..
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้ทิปน้องเขาไป” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืน นุทำปากยื่นเล็กน้อย นึกค่อนในใจว่าช่างสมบูรณ์แบบดีแท้ เป็นผู้หญิงฟุ่มเฟือยเอาแต่ใจ และสติแตก!!สองคนเดินออกมาด้วยกันอย่างช้าๆ
“ฉันนั่งแท็กซี่มา” สาวชุดแดงบอกแล้วหันมามองหน้า
“.. เดินมา..” นุบอก
ฝ่ายนั้นแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
“ดีเหมือนกัน .. ไม่มีรถก็เดิน” .. แล้วสองคนก็ออกเดิน
“บ้านคุณอยู่ไหน?” นุถาม
“นนท์” เธอตอบแล้วหัวเราะเบาๆ
“เราจะเดินไปถึงไหมคุณ”
“ไม่รู้สิ” นุส่ายหน้ายิ้มๆ

อากาศยามราตรีในกรุงเทพมหานครเย็นลง แต่ยังคงเหนียวหนืด สองคนเดินไปเรื่อยๆ นุได้ยินเสียงฝีเท้าของสาวแปลกหน้าดังเป็นจังหวะ..
“ขอบคุณนะคะ”
อยู่ดีๆ หลังจากเดินฟังเสียงรองเท้ากันมาพักใหญ่ สาวชุดแดงก็เอ่ยคำนี้ขึ้นมาอย่างอ่อนโยน
“อะไรเหรอ?” นุเอ่ยถามอย่างงงๆ
“ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อน”
“อ๋อ” นุยกมือลูบผมอย่างเขินๆ
“ไม่เป็นไรหรอก” ไม่เป็นไรหรอก เพราะนุเองก็ไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกันในวันเวลาแบบนี้ มันเป็นเวลาที่นุรู้สึกไม่ปรกติเหมือนกัน
“คุณจะกลัวไหม ถ้าคุณรู้ว่าฉัน ..” เสียงนั้นเบาลง และฝีเท้าของเธอก็ช้าลง นุหันมองหน้า
“เอ้อ ไม่มีอะไรหรอก”
“อ้าว”
“ขอโทษด้วย” เธอค้อมศีรษะช้าๆ เหมือนสาวญี่ปุ่น
นุเลิกคิ้วเล็กน้อย คิดในใจว่า .. มีหลายบุคลิกเหลือเกินนะ เดี๋ยวเกรี้ยวกราด เดี๋ยวอ่อนหวานนุ่มนวล เฮ๊อะ..
“ไม่เห็นมีอะไรต้องขอโทษ” นุพึมพำเบาๆ
“ฉันกำลังสับสน”เธอบอก
“และกลัวแสนกลัว” คราวนี้ฟังดูน่าสงสาร
“เอ้อ.. คุณตะวัน” นุเรียก
“คะ?”
“ดูเหมือนว่า คุณอยากบอกอะไรกับใครบางคน .. เอ้อ ตามหลักจิตวิทยา ว่ากันว่า บางที การระบายอะไรออกมาบ้าง มันอาจช่วยให้อะไรๆ ข้างใน มันดีขึ้นบ้าง”
นุรู้ตัว ว่าไม่ใช่ที่ปรึกษาที่ดี อีกทั้งอาจไม่ใช่แม้นแต่การเป็นนักฟังที่ดีหรอก แต่นุก็รู้สึกได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ต้องการคนรับฟัง
“ค่ะ” เธอเอ่ยออกมาคำเดียว แล้วก็เงียบกันไปอีกพักใหญ่ ต่างคนต่างเดินมองบรรยากาศเมืองกรุง แสงไฟจากรถราบนถนนฉายผ่านวูบวาบตลอดเวลาและบางครามันก็สาดเข้าตาทำให้ต้องยกมือขึ้นป้องตา
นุรู้สึกว่า เหมือนเธอกำลังเดินอยู่ที่ใดที่หนึ่งในความฝัน .. ความฝันที่เต็มไปด้วยความเหงาและเวิ้งว้าง ตอนนี้เหมือนเธอเป็นดวงวิญญาณที่ลอยวูบอยู่กับดวงวิญญาณสีแดงฉานอีกดวง ที่เคลื่อนไหวไปมาอยู่เบื้องหน้า
นุเผลอกอดอกด้วยความรู้สึกเย็นเยือกในจิตใจ ทั้งๆ ที่อากาศที่แท้จริงไม่ได้เย็นถึงเพียงนั้น
“ฉันทนเก็บมันเอาไว้คนเดียวไม่ได้แน่” เสียงหญิงสาวผู้มีนามว่าตะวันเอ่ยขึ้นอย่างแห้งผาก
“คุณช่างมีเมตตา” เธอหยุดเดิน แล้วค่อยๆ หันมามองสบตานุอย่างละห้อย แล้วเธอก็แหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“คุณดุดวงดาวพวกนั้นสิ”
นุแหงนหน้ามองตาม นึกแปลกใจที่มองเห็นดวงดาวมากมายบนผืนฟ้าสีเข้ม อาจด้วยเป็นคืนพระจันทร์ดับ และ ท้องฟ้าค่อนข้างโปร่งกว่าปรกติ แม้นจะมองเห็นหมอกควันจากมลพิษที่ลอยเอื่อยอยู่บ้าง
“ดาวดับทุกวัน” สาวเจ้าเอ่ยเบาๆ
“ฉันก็เหมือนมัน” เสียงเธอสั่นเครือ
นุค่อยๆ ดึงสายตากลับมายังพื้นโลก หันกลับมามองสบตากับสาวหน้าอ่อนอย่างเชื่องช้า ผู้หญิงคนนี้จะมี อะไรแปลกเปลี่ยนไปอีกหรือนี่ นุพบสายตาหวาดหวั่นพรั่นพรึง และพบสีหน้าของคนๆ หนึ่ง ซึ่งขวัญกระเจิงด้วยความหวาดกลัว และนี่คือสายตาที่น่าสงสารที่สุดที่นุเคยสบตาด้วย
“ฉันกำลังจะตาย” .. เสียงนั้นแหบพร่า และเนื้อตัวของตะวันก็สั่นเทิ้ม
นุตะลึงมองผู้หญิงตรงหน้า อาการสติแตกกำลังก่อนตัวขึ้นริมฟุตบาทของถนนที่มีรถราวิ่งไปมา
“ฉันกำลังจะตาย คุณรู้ไหมว่าฉันกำลังจะตาย” ตะวันเปล่งเสียงจนเส้นเอ็นที่คอปูดโปนออกมา เส้นผมรุ่ยร่ายของเธอสะบัดไปมาและเกาะติดใบหน้าที่กำลังนองไปด้วยน้ำตา
“ฮือๆๆๆๆ..”
“คุณ” นุค่อยๆ เอื้อมมือสองข้างไปจับต้นแขนบอบบางนั้นไว้
“ฉันไม่มีใครเลยซักคน”
คราวนี้ร่างทั้งร่างของสาวตะวันก็โผเข้าหานุ และกอดนุไว้แน่นเหมือนคนตกน้ำที่โผหาหลักยึด
นุต้องแยกขาออกจากกันเล็กน้อยเพื่อตั้งตัวให้มั่น หาไม่คงต้องหงายล้มลงไปเพราะแรงอารมณ์ของสาวตะวันนั้นดั่งพายุ
“ฉันกลัวเหลือกเกิน ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย”
“ใจเย็นๆ นะคุณ”
“ถ้าคุณเป็นฉัน”..
“ใช่ ถ้าฉันเป็นคุณ บางทีฉันอาจคลุ้มคลั่งเป็นบ้าเป็นบอยิ่งกว่านี้ก็ได้ แต่สำหรับคุณตอนนี้ สงบสติอารมณ์สักนิดได้ไหม บอกเล่าเก้าสิบกันให้รู้เรื่อง ฉันจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณไง ทำไมอยู่ดีๆ คุณถึง ...เป็นแบบนี้”
นุเว้นเสียที่จะไม่หลุดปากออกมาว่า อยู่ดีๆ ทำไมถึงจะตาย
“ฮือ” สาวตะวันกลับร้องห่มร้องไห้อย่างรุนแรง นุรู้สึกได้ว่าเหมือนมีพายุลูกใหญ่ถาโถมระลอกแล้วระลอกเล่าอยู่บนอกของเธอที่ฝ่ายนั้นยึดไว้เกลือกกลิ้งฟูมฟายอย่างไม่ระงับยับยั้ง และตัวนุก็สั่นคลอนไปมา
มือของนุค่อยๆ ลูบไปบนหัวของผู้หญิงแปลกหน้าที่มีแต่ความแปลกคนนั้น หรือนี่คือปีศาจสาวสวย ที่คอยหลอกหลอนคนจิตตกอย่างนุ ที่พลัดหลงเข้ามาแถวนี้ .. นุไม่ได้สวมพระด้วยสิ..
แต่นุรู้สึกถึงน้ำหูน้ำตา และความร้อนผะผ่าวของเนื้อหนังมังสาของสาวตะวัน อีกทั้งได้กลิ่นน้ำหอมชั้นดีกรุ่นกลิ่นอายออกมาจากเนื้อตัวของสาวตะวัน .. ผีที่ไหนจะใช้น้ำหอมฝรั่งเศสที่ให้ความหอมหรูหราขนาดนี้ หากเป็นกลิ่นน้ำอบน้ำปรุงละก็ ค่อยว่ากัน ว่าจะหนีดีไหม
“ไปโอ๋กันที่บ้านดีกว่าม้างงพี่ทอมเจ้ดี้” วัยรุ่นคะนองปาก ร้องแซวเมื่อบิดมอเตอร์ไซต์โฉบผ่าน
นุรู้สึกเดือดปุด ถ้ามีท่อนไม้ในมือคงเขวี้ยงเข้าให้เต็มแรง ใครจะเป็นดี้เป็นทอม ไม่รู้ไปหนักส่วนไหนของพวกมัน

ตอนที่ 5

2009-10-09T10:29:00.003+07:00

“มันไม่ดีสำหรับผู้หญิง” ท่าทางนุเหม่อลอย
“มันไม่น่ารัก” นุว่าไปเรื่อยๆ
“เข้าใจนะ”
“คุณคะ” สาวเจ้าเริ่มมีอาการดีขึ้น
“เป็นอะไรไปหรือเปล่า?” เจ้าหล่อนเช็ดน้ำตาครั้งสุดท้าย แล้วเลยยื่นมือที่มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวของนุซับน้ำตาให้นุด้วย
“ฉันขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณหมดความสุขในคืนนี้”
นุมองหน้า แสยะยิ้มนิดๆ .. แหม.. ความสุขของคืนนี้ คืนพรุ่งนี้ และคืนต่อๆ ไป ต่อจากนี้ มันถูกทำลายลงก่อนหน้านี้แล้วล่ะคุณ แต่การพบกับผู้หญิงคนนี้ ทำให้นุรู้สึกได้ว่าความทุกข์ของเธอไม่ใช่ที่สุดของความทุกข์ถ้านับว่าเป็นอาการเจ็บป่วยได้ไข้ ผู้หญิงคนนี้ก็อาการแย่กว่าเธอล่ะ
“คุณรู้ไหม ว่าฉันไม่เคยกอดทอมมาก่อนเลย”
นุสะดุ้งนิดๆ จากนั้นจึงคลายวงแขนออกจากร่างอุ่นๆ ของเธอ
“แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่า .. มันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นเหลือเกิน”
เอาล่ะสิ นุเริ่มรู้สึกอึดอัดกระอักกระอ่วน แปลกๆ นุคิดว่ามันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับความรู้สึกของผู้หญิงที่ถูกผู้ชายลวนลามไหม หรือเป็นความรู้สึกของผู้ชายที่ถูกหญิงสาวลวนลาม? เอ้อ .. แล้วจะคิดไปทำไมล่ะนี่?
“เอ้อ” นุขยับตัวออกช้าๆ เกรงอกเกรงใจคนที่กำลังอยากอิงอยากซุก และอยากซบ แต่สาวหน้าอ่อนในชุดสีแดงแช๊ดคนนี้ไม่ยักกะเกรงใจนุแฮะ เพราะเธอกลับขยับเนื้อขยับตัวอิงแอบเหมือนจะซับเอาความอุ่นในตัวของนุเอาไว้กับตัว นุคิดว่า ชีวิตเธอคงหนาว .. เธอบอกว่าเธอไม่มีใคร โตป่านนี้ ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ก็ต้องมีเพื่อนมีฝูงกันบ้าง หน้าตาดีอย่างนี้ ก็ควรมีแฟนและขี้อ้อนอย่างนี้หรือที่ไม่มีใคร เฮ้อ...
“เอ้อ คุณๆ” นุสะกิด เพราะกิริยาอิงแอบแนบซบ กอดเกิดกันอย่างที่เป็นๆ อยู่นี่ มันน่าจะเป็นที่ๆ เป็นส่วนตั๊วส่วนตัวมากกว่านี้น่ะ
“ให้ฉันกอดอีกสักเดี๋ยวได้ไหมคะ?” เสียงนั้นเว้าวอน.. เป็นเสียงเว้าวอนที่นุคิดว่า ไม่ว่าทอมคนไหน หรือแม้นแต่ผู้ชายด้วยเอ้า หรืออาจไม่ว่าใครๆ ด้วยก็ได้ ไม่ว่าชายหรือหญิง ก็คงยินยอมนั่งนิ่งให้กอดด้วยความเต็มใจ ชีวิตเธอคงหนาว .. นุคิดอย่างนี้อีกแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นุคิด นุคิดอย่างนี้กับผู้หญิงตั้งหลายต่อหลายคนที่ผ่านเข้ามา แล้วก็จากไป แล้วทิ้งให้นุหนาวแทน
“คุณคงมีแฟนแล้ว” สาวหน้าอ่อนพึมพำ เกลือกหน้าไปมากับซอกคอนุ
“เอ้อ” นุขยับตัวไปมา กึ่งกระเจิง กึ่งกลัวพิลึกพิลั่น
“ถ้าเธอมาเห็นเข้า คุณจะทำยังไง” เธอเริ่มลูบคล่ำกระดุมเสื้อของนุ ทำให้นุหายใจไม่ทั่วท้อง แต่นุก็รู้สึกได้ว่าเธอเริ่มผ่อนคลายลงมาก
“เอ ตอนนี้ ใครเห็นเข้าก็ เอ้อ ก็ .. คง .. คงไม่ดี” นุบอกอ้อมๆ แอ้มๆ พยายามรักษาน้ำใจอย่างเต็มที่ตามประสานุ
“คุณชอบผู้หญิงแบบไหนคะ?” สาวเจ้าถามเรื่อยๆ เหมือนไม่รู้สึกรู้สมกับความอิหลักอิเหลื่อของนุ อีกทั้งไม่สนใจสายตาใครๆ ใดๆ ทั้งสิ้นอีกด้วย ตอนนี้นุคิดว่า ผู้หญิงคนนี้คิดว่ามีแต่เธอกับนุสองคนเท่านั้นกระมังบนโลกใบนี้ ทั้งที่ เมื่อนุเหลือบตาไปทางซ้าย และทางขวา นุก็มองเห็นสายตาของคนอื่นชำเลืองเพ่งมองอยู่ปริบๆ
“เอ้อ คุณ ไป.. ไป คุยกันต่อที่บ้านไหม?” นุชวนตะกุกตะกักคราวนี้สาวชุดแดงดึงตัวออกจากนุอย่างรวดเร็ว
“หมายความว่าไง? นี่คุณคิดว่า ที่ชั้น เอ้อ .. คุณกำลังคิดอะไรกับชั้นอยู่ ชั้นไม่ได้ เอ้อ .. ชั้นหมายความว่าชั้นไม่ได้ต้องการอะไรแบบที่คุณคิดนะ” ท่าทางของเจ้าหล่อนโกรธเคืองเป็นฟืนเป็นไฟ
“เอ้อ เดี๋ยวก่อนนะคุณ .. เดี๋ยวๆๆๆ” นุโบกมือเป็นพัลวัน
“ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ คือ.. เอ้อ คือว่า ที่นี่มันไม่สะดวกที่จะ เอ้อ.. ที่จะ .. เอ้อ .. คุณเล่นร้องไห้ร้องห่มแล้วมากอดฉันแบบนี้ ใครต่อใครเขามอง... มันดูไม่ดีต่อตัวคุณเองนะ เอ้อ ที่จริง มันดูไม่ดีทั้งต่อฉันด้วยนะ ฉันเลยคิดว่า ถ้าคุณยังอยากคุยต่อ .. เราควรไปจากที่นี่ ..”
นุมองตาใสๆ ของผู้หญิงตรงหน้าที่จ้องมองมาแล้วใจหาย มันเป็นดวงตาที่บอกความว้าเหว่ และเหงาจับใจ เวลานี้ผู้หญิงคนนี้คงอยากบอกเล่าอะไรมากมายแก่ใครสักคนหนึ่ง อย่างนุ .. คนที่เดินผ่านเข้ามา ..
“ถ้าคุณอยากคุยต่อ ฉันยินดีรับฟังนะ”
สาวชุดแดงเริ่มหันซ้ายแลขวาช้า ๆ แล้วหันกลับมามองหน้านุอย่างชั่งใจ
“ฉันเป็นทอมก็จริงนะ แต่ทอมอย่างฉัน เป็นสุภาพชนพอสมควรนะ” นุอธิบาย
สาวเจ้าเริ่มยิ้มนิดๆ ท่าทางเคอะเขินของเธอคือการเอานิ้วชี้ไชไปมาที่หางคิ้ว
“ฉันคงดูแย่มาก”เธอว่า
นุยักไหล่
“ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะ” นุยิ้มให้ เธอรู้สึกว่าการได้ให้กำลังใจใครสักคนหนึ่งตอนที่ตัวเองก็แย่ ทำให้รู้สึกได้ว่าเข้มแข็งขึ้น ..
นุเรียกพนักงานมาคิดเงิน สาวหน้าอ่อนค้นหากระเป๋าเงินในกระเป๋าถืออย่างขลุกขลักจนนุต้องบอกว่า
“ไม่ต้องหรอกคุณ”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่อยากเอาเปรียบคุณ รอก่อนนะน้อง” ท้ายประโยคหันไปบอกพนักงานที่ยืนรออยู่อย่างสงบ นุวางแบ้งค์พันลงไปใบหนึ่ง แล้วพยักหน้าให้ พนักงานก้มศีรษะแล้วเดินกลับไป
สาวชุดแดงหยุดควานมือในกระเป๋าแล้วจ้องหน้า
“อย่าทำแบบนี้”
“ค่อยแชร์กันเถอะ เกรงใจน้องเค้าน่ะคุณ กว่าคุณจะหาเงินในกระเป๋าได้คงนาน”
“ไม่นาน”.. เจ้าหล่อนดื้อรั้น แล้วควานต่อไป จนกระทั่งหยิบกระเป๋าเงินออกมาได้
“ทั้งหมดเท่าไหร่?” คำถามไม่มีหางเสียงฟังดูไม่น่ารักสักนิด นุรู้สึกเซ็ง

ตอนที่ 4

2009-10-09T10:17:00.002+07:00

“ความรู้สึกของคนเรา ถ้ามันเหมือนข้อมูลในคอมพิวเตอร์ก็ดีนะ” เธอว่า
“มันลบทิ้งได้” เธอดื่มเหล้าเข้าไปอีกอึก และนุเองก็จิบเบียร์ตามไปติดๆ
“คนเป็นสิ่งมีชีวิต ย่อมมีความละเอียดอ่อนกว่ากันมาก อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับสิ่งของเลยคุณ”
“สิ่งมีชีวิตนั่นแหละที่สกปรกโสมมและเลวร้ายยิ่งกว่าอะไร” น้ำตาสาวเจ้าไหลหยดลงไปในแก้วเหล่าที่จ่ออยู่ที่คาง เออ มันช่างเป็นภาพที่งดงามนะ ถ้านุมีกล้องอยู่ในมือ จะถ่ายรูปนี้เก็บไว้ แต่นี่ไม่มี นุบันทึกไว้ในความทรงจำของนุก็แล้วกัน
“คุณ”
“ฉันอยากร้องไห้ ขออนุญาตนะ”..
ใจนุอ่อนยวบ นุได้แต่นั่งนิ่งมองเธอยกมือปิดปาก ขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น สะอึกสะอื้นเหมือนมีริ้วคลื่นสาดซัดอยู่ภายในอย่างรุนแรงตอนนี้ดูเหมือนกับว่านุลืมไปเสียแล้วว่าตัวเองก็อกหักรักสลายอยู่ นุรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้อยากกอดใครสักคนในตอนนี้ และ.. นุจะเป็นใครคนนั้นให้
“เอ้อ” นุค่อยๆ ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วลังเลว่าจะยื่นให้ดีหรือไม่ สาวชุดแดงมองนุด้วย
ดวงตาที่มีน้ำตาเอ่อออ
“เอ้อ”
“ส่งมาสิ” สาวเจ้าบอก เฮ้อ! นุรู้สึกห่อเหี่ยวในความเป็นตัวเองจริงๆ ความเป็นตัวเองที่ไม่รู้จะทำอะไรดีในบางสถานการณ์แบบนี้น่ะ
“ถ้ากลัวผ้าเปื้อน ก็ไม่ต้องหรอกนะ” สาวกระฟัดกระเฟียด แล้วยกมือป้ายน้ำตาเหมือนเด็กอนุบาล
“เอ้อ ไม่กลัวหรอก ไม่กลัว” นุยื่นผ้าให้อย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ไม่ได้เช็ดให้
“ผ้าของคุณขาวสะอาด แน่ใจนะว่าไม่กลัวเปื้อน” สาวหน้าอ่อนช้อนตามอง และยังสะสะอึกสะอื้นน่ามอง
มองแล้วรู้สึกถึงความไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อย
“ผ้าเปื้อนมันซักได้”นุว่า
“ไหนว่าอายุ 32 คนอายุเท่านี้เขาไม่เที่ยวนั่งร้องไห้ต่อหน้าผู้คนแบบนี้หรอกนะ”
“ฮือ” สาว 32 รับผ้าไปเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากมายจนนุรู้สึกกลัวว่าน้ำในร่างกายของผู้หญิงคนนี้จะหมดไป อาจเป็นลมเป็นแล้วหรือหมดสติไปตรงนี้ แล้วเธอคงต้องประคับประคองพาไปส่งโรงพยาบาลอย่างทุลักทุเล เพราะรถราก็ไม่ได้เอามาด้วย ..ก็เธอเดินร้องห่มร้องไห้ กระเซอะกระเซิงมาเหมือนกัน
“สงบอกสงบใจหน่อยดีไหมคุณ” นุเอ่ยออกมาเบาๆ อย่างถนอมน้ำใจ อย่างพยายามที่จะประคับประคองผู้หญิงชุดแดงแจ๊ด หน้าอ่อนเหมือนเด็กมัธยมซึ่งมีท่าทางสติแตกอยู่ขณะนี้
“นะ”นุเหลียวซ้ายแลขวา ไม่พบใครค่อยสบายใจขึ้นนิด
“ฉันอยากตาย” ..โพล่งออกมาแล้ว สาวก็สะอื้นจนน้ำตาเปียกชุ่ม
“ไม่ดีหรอก” สุ้มเสียงนุปลอบประโลมเต็มที่
“ดีสิ ชีวิตฉันสิ้นหวัง ไม่ตายวันนี้ วันหน้าก็ต้องตาอยู่ดี ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ไปทำไมกัน”
“ก็อยู่เพื่อพ่อแม่ เพื่อคนที่เรารักไง”
นุหนักใจจนอยากเป็นบ้าเป็นบอ เออนะ ที่จริงเธอควรเป็นคนตรงหน้านี้เสียเอง แล้วใครคนหนึ่งควรเป็นเธอตอนนี้ คนที่จะเฝ้าปลอบโยนเธอให้มีกำลังใจต่อสู้กับความแหลกลาญภายใน ตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่า ผู้ปลอบโยนนั้นน่าคลุ้มคลั่งมากกว่าเพราะต้องพยายามรวบรวมสติกอบกู้อะไรแตกๆ ให้เสียหายน้อยที่สุด
“ถ้าไม่มีพ่อแม่ ไม่มีคนรักล่ะ ฉันจะตายได้ไหม” สาวเจ้าย้อนถาม
“ฉันไม่มีใครเลยคุณรู้ไหม” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็โผเข้ากอดนุไว้ แรงสะอื้นทำให้ตัวนุโยกไปมา ผมเผ้าอันยาวยุ่งเหยิงของหล่อนก็รกรุงรังอยู่บนใบหน้าของนุ นุเลยกอดเอาไว้และลูบหัวไปมาด้วยความเมตตา นุกอดผู้หญิงคนนี้ไว้แน่นพอๆ กับที่เธอกอดนุไว้แน่น ราวกับว่า ต่างฝ่ายต่างถ่ายเทความทุกข์ความสุขให้แก่กันและกันบริกรสาวแอบมองคนคู่นี้อยู่ห่างๆ ถึงกับเบือนหน้าหนี แล้วเดินไปยื่นหน้าบอกเล่าจุ๊บจิ๊บให้เพื่อนร่วมงานฟัง
ต่อมา ภาพความเคลื่อนไหวของทอมกับสาวชุดแดงที่กอดกันอยู่นี้ กลายเป็นจุดสนใจของสายตาหลายคู่ที่เฝ้ามองอยู่อย่างเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มแหยๆ
“ฉันไม่มีใคร” สาวเจ้ายังคงคร่ำครวญซ้ำซาก
“เราเป็นเพื่อนกันได้นะ”นุบอก
“พอเราเป็นเพื่อนกัน คุณก็มีใครแล้วไง” นุว่า .. นุรู้สึกเคืองตัวเองเล็กน้อยที่พูดอะไรไม่ค่อยเข้าท่านัก แต่เอก็ถกเถียงกับตัวเองในใจว่า ก็จะให้พูดอย่างไร จะให้พูดว่า ไม่มีใครได้ไง ก็กอดแน่นไม่ยอมปล่อยอยู่นี่ไง หรือเอ้อ ไม่หรอกนะ อย่างน้อยคุณก็ยังมีฉัน มันจะฟังเป็นเพลงไปเลยไหมนั่น ทั้งที่จริงๆ แล้วนุก็รู้สึกเหมือนเพลงนั่นแหละ
“เอ้อ นะ”
“ฉันอยากตาย”
“ไม่เอานะ” นุปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน
“ฉันอยากตาย”
“ไม่”
“ถึงยังไงฉันก็ต้องตาย”
“ขอร้องเถอะ” นุวิงวอน ตอนนี้นุของเราน้ำตาคลอเบ้า
“อย่าทำแบบนี้เลย” คราวนี้ น้ำตานุก็หยาดออกมา สองคนยังกอดกันแน่น นุลูบหัวที่ยุ่งเหยิงของสาวหน้าอ่อนราวกับลูบหัวแมวตัวน้อย
“ห้ามทำแบบนี้อีก” นุเริ่มสติแตก

ตอนที่ 3

2009-03-05T12:12:00.002+07:00

น่าขัน ตอนที่นุอกหักคราวไหนจำไม่ได้ นุเคยคิดจะลักพาตัวคนรักของนุ พากันเข้าป่าเข้าดง แล้วจะใช้ชีวิตกันในนั้นไม่กลับออกมาให้ใครพบเห็นอีกเลยตลอดไป .. แต่นุก็ไม่ได้ทำเพราะคิดไปคิดมา ไม่อยากขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ชื่อดัง ..
ทอมลักพาผู้หญิงไม่ใช่เรื่องเล็กเรื่องน้อยเลยนะนั่น นักอะไรต่อมิอะไรคงพากันออกมาวิพากษ์วิจารณ์ วินิจวิเคราะห์เพศทอมกันใหญ่โต คงเสียหายเป็นหมู่เป็นเหล่ากันล่ะทีนี้ .. นุเลยคิดเสียว่าผู้หญิงที่ทิ้งนุไปทำบุญมาน้อย.. มีคนกล่อมนุว่า การที่ต้องพลัดพรากจากคนหนึ่งในตอนนี้ แสดงว่ามีคนที่ใช่(กว่า)รออยู่ข้างหน้าขอเพียงเราผ่านตรงนี้ไปได้ เราก็จะเจอคนที่ใช่เลย .. คนของเรา ซึ่งไม่ว่าจะอย่างไรย่อมต้องเป็นของเราอยู่ดี แต่เวลาแห่งความทุกข์อย่างเวลานี้ ทำไมมันช่างเดินทางเชื่องช้าเหลือเกิน กว่าจะได้พบคนใหม่มายาใจ นุก็ร่อแร่ทุกครั้งทุกคราวไป
“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ”
นุเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงกำมะหยี่สีแดงหลวมสบาย ที่เกาะโต๊ะทักทายเธอด้วยน้ำเสียงเคอะเขินน่ารัก แต่มีความพยายามที่จะแต่งจริตให้ดูก๋ากั่น
นุมองอย่างงงๆ
“คะ?” ผู้หญิงชุดแดงต้องการคำตอบ
นุพยักหน้าตามารยาท แต่ก็ยังงงๆ อยู่นั่นเอง ผู้หญิงคนนี้หน้าอ่อนเหมือนเด็กมัธยม ปล่อยผมหยิกสีน้ำตาลอ่อนยาวสยาย สวมชุดแส่กสีแดงเพลิงสะดุดตา ท่าทางเหมือนมึนมาบ้าง นุไม่กล้าใช้คำว่าเมาเมื่อไม่แน่ใจ
“รอใครหรือเปล่า?” แม่สาวหน้าอ่อนเอ่ยถามด้วยท่าทางเก๋ๆ
“เปล่า” นุตอบ
“ดีแล้วล่ะ” สาวแปลกหน้ายิ้ม ทำให้นุมองเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นดูเด่นจากที่เด่นอยู่แล้วด้วยสีแดงของชุดที่สวมอยู่
“จะได้ดื่มเป็นเพื่อนกัน”
อืม.. ดีก็ดี.. ยังไงก็ได้ นุคิดขำๆ พลางหัวเราะในลำคอหึๆ สาวชุดแดงเรียงสั่งบรั่นดี นุอดเลิกคิ้วไม่ได้ เธออยากถามว่าแรงไปไหมนั่น แต่เบียร์ก็น่าจะพอ เป็นสาวเป็นแส้ หน้ายังอ่อนๆ
ดวงตาของสาวหน้าอ่อนนั้นหม่นหมอง จนเมื่อมองสบตาแล้วอดใจหายไม่ได้
“ฉันจะดื่มเพื่อลืมทุกอย่าง” สาวเจ้าว่าอย่างนั้น เสียงนั้นน่ารัก แต่สั่นสะท้าน
นุเริ่มปลงกับตัวเอง เพราะเริ่มรู้สึกว่ามีคนมาเกทับ เฮ้อ นุกก็เคยคิดจะดื่มเพื่อลืมเอนะ แต่นั่นมันนานมาแล้ว แต่ในนาทีนี้นุรู้แล้วว่ายิ่งดื่มยิ่งไม่ลืม สาวคนนี้ไม่ดื่มเพื่อลืมเธออย่างเดียว แต่ดื่มเพื่อลืมทุกอย่างเลยทีเดียว
“ลืมด้วยว่าตัวเองเป็นใคร” สาวเจ้าคร่ำครวญ ก่อนกระดกเหล้าเข้าปาก ทำให้นุดอลูบท้องไม่ได้ มันคงร้อนวาบไปทั่วท้องเลยนะ ดื่มแบบนี้
“เหล้าไม่ใช่น้ำยาลบคำผิดนะคุณ”นุปราม
“ดื่มแบบนี้เดี๋ยวก็คอพับหรอก”
“ฉันไม่ใช่คนคออ่อนขนาดนั้นหรอก” แม่สาวพยายามทำท่าก๋ากั่น
“หน้าตายังเด็กๆ” นุเริ่มห่วง
“ฉันฟังคำนี้มาจนเบื่อ” สาวหน้าอ่อนแค่นยิ้ม
“ดูบัตรประชนไหม? แต่อย่าเลยเดี๋ยวหาย” พูดเองแย้งเองเสร็จสรรพ
“อย่าห่วงเลยค่ะ ฉันอายุ 32 แล้ว”
นุเบิกตากว้าง ..อย่านึกว่าจะเชื่อเลยนังหนู นุเริ่มกอดอกนิ่ง มองแม่สาวยักไหล่เก๋ไก๋ ซึ่งเป็นกิริยาที่ขัดตาเหลือเกิน นุอยากจะเชื่อว่า นี่มันไม่ใช่นิสัยของเด็กคนนี้ แต่เป็นสิ่งที่แสร้งทำเพื่อให้ตัวเองดูเป็นสาวสมัยมากกว่า
เจ้าหล่อนกระดกเหล้าแก้วที่สอง ..
“ฉันไม่เคยดื่มเหล้าคนเดียวนอกบ้าน”
นุนิ่งฟัง
“คุณช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ” คราวนี้ทั้งเสียงและสีหน้าท่าทางดูเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เพราะดูเว้าวอน ซื่อๆ น่าสงสาร
“แล้วนึกยังไงถึงออกมาดื่มข้างนอก” นุถาม
“ทั้งๆ ที่ไม่เคย”.. เสียงเริ่มเข้มงวดเหมือนผู้ปรกครอง
“ฉัน” สีหน้านั้นเหมือนเด็กทำความผิดบางอย่าง
“เอ้อ คุณอย่าซักไซ้ฉันเลยได้ไหม ฉันกำลังมีความทุกข์ใหญ่หลวง”สีหน้าคนพูดบอกว่าเป็นทุกข์ใหญ่หลวง
จริงๆ เสียด้วย นุคิดในใจ สงสัยจะท้อง .. เฮ้ยยยย ถ้าท้องแล้วมานั่งกระดกเหล้าอย่างนี้? ป่านนี้เด็กในท้องมิแย่เร๊อะ
“คนเรามีความทุกข์ด้วยกันทุกคน ค่อยปรึกษาหารือ ค่อยแก้ไขกันไปเถอะนะ” นุค่อยตะล่อม
“มันแก้ไม่ได้แล้ว” เธอว่า
“ทำไมล่ะ?โรงหนังยังมีทางออกฉุกเฉิน” นุว่าไปตามประสา
สาวหน้าอ่อนชำเลืองมองแล้วหัวเราะเบาๆ
“คุณนี่”..
“จริงๆ นะ” นุเสียงอ่อนลง
“แม่มันไม่มีทางออกไหนๆ สำหรับฉัน” เสียงสาวน้อยอ่อนลงเช่นกัน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ของเธอดูน่าสงสารกึ่งน่าหมั่นไส้
นุคิดไปว่า ท่าทางจะเป็นลูกคนมีกะตัว พวกคุณหนูเอาแต่ใจทั้งหลาย
“ฉันดูน่าสงสารใช่ไหม?” เธอถามเมื่อมองเข้าไปในดวงตาของนุ ทำให้นุรู้สึกเขิน
“เอ้อ”
“คุณคิดว่า ชีวิตหลังความตายมันจะเป็นยังไง?”
นุเริ่มรู้สึกอึดอัดในคำถามแปลกๆ และหน้าตาของผู้หญิงตรงหน้าที่โยกหัวไปมาช้าๆ ก็แลดูคล้ายหลอนๆ พิกล
“เอ้อ”
“ทุกคนจะแต่งชุดขาวบริสุทธิ์และมีปีกสีขาวหรือเปล่านะ ฉันเคยเห็นในหนังน่ะ”
นุคิดในใจ ฉันก็เคย ท่าจะหนังเรื่องเดียวกันซะก็ไม่รู้ แต่มาพูดทำไมนะ พูดเหมือนกับว่า เหมือนกับว่า ..เธอมีความคิดจะฆ่าตัวตายอยู่ในหัว โอ .. ความคิดแบบนี้ช่างน่ากลัว
“มีบางคนมีทุกข์ใหญ่หลวง” นุเริ่มกล่อม
“ถูกไล่ออกจากงาน ถูกแฟนทิ้งในวันเดียวกัน”
แววตาสาวเจ้าเริ่มแสดงความสนใจ
“มีเรื่องจะถูกยึดทรัพย์อยู่อีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วย”
“แย่จัง”
“นั่นสิ.. เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย ทุกสิ่งทุกอย่างดูมืดมัว มองไม่เห็นหนทางจะก้าวเดินไปทางไหน?”
“เธอฆ่าตัวตายยังไง” สาวชุดแดงยิงคำถาม
นุมองเข้าไปในตาของเธอ คนที่มีแนวโน้มจะฆ่าตัวตายมักเป็นอย่างนี้ใช่ไหมนะ มักมุ่งประเด็นนี้ประเด็น
เดียวว่าตายอย่างไร มักไม่คิดว่าแก้ปัญหาอย่างไร
“บอกแล้วไง ทุกคนมีประตูฉุกเฉิน” นุว่า
“เธอนั่งคิดในห้องจนเช้า คิดถึงตัวเองตั้งแต่เกิดและเติบโตมาจนถึงวันที่ย่ำแย่นี้”
“เธอไม่ฆ่าตัวตายแล้วทำยังไงกับปัญหา?” เจ้าหล่อนอยากรู้จริงจัง
“ตลอดทั้งคืนในความมืด กับความคิดของตัวเอง หลายครั้งที่รู้สึกอยากจบทุกอย่างลงด้วยการจบชีวิตอย่างที่คุณคิด”
“แล้วไง” คราวนี้เสียงไม่ค่อยเชื่อถือนัก
“แต่เธอก็ไม่ทำอะไร นอกจากนิ่ง เธอเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเธอไม่เคยนิ่งแบบคืนนี้มาก่อน
“ไม่เข้าใจ”
“ความนิ่งคือหนทางแห่งความสุขอย่างหนึ่ง”
สาวเจ้ายุกไหล่
“แล้วไงต่อ”
“เธอเริ่มรู้สึกว่ามีตัวเองเป็นเพื่อน”
สาวชุดแดงยิ้มให้นุ
“เมื่อแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาถึงห้องในตอนเช้า ทุกอย่างก็ผ่านไป แต่เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้น คนเราเกิดมามีสอง
มือสองเท้าเท่ากัน ใครต่อใครเขาอยู่ได้ เธอก็ต้องอยู่ได้เช่นกัน”
สาวหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า เส้นผมหยิกๆ รุ่ยร่ายรกตาแต่ก็ดูน่ารักดี
“ฉันชื่อตะวัน” เธอแนะนำตัวเอง
“คุณล่าชื่ออะไร ทอมบอยผู้กรุณา..”
นุรู้สึกแปล๊บๆ เมื่อโดนเรียกทอมบอย ปรกติผู้คนมักจะเว้นเสียที่จะไม่เรียกเพศของนุตรงๆ เต็มคำเช่นนี้ แต่ช่างเถอะ มันก็น่าจะเหมือนกับหนุ่มน้อยผู้กรุณา หรือสาวน้อยผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาหรืออะไรประมาณนั้นตามประสาของคนที่นิยมพูดจาประสายี่เกประยุกต์แบบนี้
“นุ” นุบอก
“คุณนุ เพื่อนแปลกหน้าในคืนที่แสนเดียวดาย” รอยยิ้มของสาวชุดแดงดูว่างเปล่า
นุแสร้งหัวเราะหึๆ ในลำคอ
“บางคนบอกว่า บางทีความเดียวดายก็งดงาม” เอาเหอะ พูดจายี่เกๆ กันซักวันหนึ่ง .. เอาบุญ นุคิดในใจพลางยิ้มมากกว่าเดิม
“คนบางคนมีความสุขจริงได้ไม่นาน แต่มีความสุขดื่มด่ำกับการได้คิดถึงอดีตที่ไม่มีวันหวนกลับมาแล้วได้นานเท่านาน ..บางที นั่นอาจเป็นความสุขที่แท้จริงของคนๆ นั้นก็ได้” นุว่า ไม่รู้ว่าออกมาได้ยังไง นี่ถ้าให้พูดซ้ำอีกหนคงไม่เหมือนเก่าแน่สาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้านุน้ำตาคลอ