Ինչպես միշտ...

Ես ու լուսինը միասին

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Mon, 08 Jun 2015 13:48:00 +0000

Մեկ մեկ գրելս գալիս է, ու երևի դրա համար էլ այստեղ եմ: Վաղուց մոռացված ու անտերության մատնված բլոգում:

Փորձեմ նորից մտքերս շարադրել, տեսնեմ ինչ կստացվի :Ճ

Որոշեցի վերադառնալ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Wed, 15 Jan 2014 21:39:00 +0000

Հաշվի առնելով որ իմ բլոգը անուշադրության է մատնվել միայն իմ կողմից :ՃՃՃՃՃՃՃՃճ քանի որ ամեն օր ավելանում է այցելուների թիվը, որոշեցի շարունակել գրառումներս:

Վաղվանից անցնում ենք գործի

Իմ նոր կայքը օնլայն խաղերի սիրահարների համար

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Wed, 02 May 2012 17:18:00 +0000

Օնլայն խաղեր սիրում են խաղալ բազմաթիվ մարդիկ, ոմանք նախընտրում են սոց. ցանցերի խաղերը, ոմանք համակարգչային խաղերը, իսկ ոմանք էլ ցանկացած օնլայն խաղ: Հենց այդպիսի մի կայք էլ ես պատրաստեցի ՀԱՄԱՑԱՆՑ ծրագրի շրջանակներում: Ի դեպ մի քանի բառ ՀԱՄԱՑԱՆՑ ծրագրի մասին. շուտով Ձեզ կներկայացնեմ որոշակի ուղղվածություն ունեցող կայքեր, որոնցում դուք կգտնեք բազմաթիվ հետաքրքիր ինֆորմացիաներ, իսկ մինչ այդ այցելեք Օնլայն խաղերի իմ նորաբաց կայքը:

Հասարակությունից մերժվածները

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Mon, 30 Apr 2012 11:21:00 +0000

Աշխատանքի բերումով շփվում եմ բազմաթիվ երեխաների հետ, որոնք մեծամասամբ անապահով ընտանիքներից են, չեն ստանում նորմալ կրթություն, դաստիարակություն, տարրական վարվելակերպի մասին էլ չեմ խոսում: Նրանք այսօրվա հեռուստատեսության, մշակույթի, հասարակության և իշխանության անտարբերության արդյունքն են: Նրանցից յուրաքանչյուրը մի յուրահատուկ կերպար է, չնայած որ ունեցած խնդիրներով շատ են նման միմյանց: Նրանց աննորմալ յուրահատկությունների մասին կլինեն իմ առաջիկա մի քանի նյութերը, որոնցում կպատմեմ նրանց մասին, ովքեր են, ինչ են ուզում, ուր են գնում և ում օգնությամբ:

Տասը տարի առաջ Թուֆենկյան Հիմնադրամի աջակցությամբ Հայաստանի երեք քաղաքներում բացվեցին Կրթադաստիարակչական կենտրոններ, որոնք հետագայում դարձան կրթական, չնայած որ դաստիարակչական բնույթ ունեին: Ծրագրի նպատակն էր աջակցել սոցիալապես անապահով ընտանիքներին, ոչ այնքան նյութապես, որքան բարոյապես և հոգեպես:

Կենտրոններից մեկը Մեծամորի Սուրբ Ղազար կրթական կենտրոնն էր, որտեղ իմ կամավորական աշխատանքը սկսեցի 2004 թվականին:

8 տարի է ինչ ես գրեթե ամեն օր տեսնում և շփվում եմ այդ երեխաների հետ, նրանցից շատ շատերի հետ ընկերացել եմ, ոմանք վաղուց չեն հաճախում կենտրոն, սակայն միշտ խոստովանում են որ նրանց կյանքում շատ բան է փոխել այդ փոքրիկ քարե շինությունը, որը հեռվից սովորական բնակելի տան տեսք ունի: Այդ երեխաներից շատերը Կենտրոնի աշխատակազմի անվերապահ աջակցության և բարոյահոգեբանական օգնության շնորհիվ, վաղուց արդեն գտել են իրենց տեղը այս կյանքում: Տղաներից մեկը մի օր խոստովանեց. «Եթե Կենտրոնը չլիներ ես վաղուց կամ բանտում կլինեի կամ մեռած»: Նա բավականին ակտիվ երիտասարդ էր, գրեթե ամեն օր տղայական կռիվների մեջ էր, բայց ամենազարմանալին այն էր, որ կենտրոնում նա լրիվ փոխվում էր: Փողոցի մեջտեղում կռիվ անելուց, մի տասը հոգու ծեծելուց հետո, նա շատ սովորական մարդու նման իջնում էր Կենտրոնի նկուղային հարկ, որտեղ գործում է «Փալանչո» տիկնիկային թատրոնը, վերցնում տիկնիկը և թատերախմբի հետ մեկտեղ մեկնում Հայաստանի որևէ հեռավոր գյուղ երեխաների համար տիկնիկային ներկայացում ցուցադրելու: Ի դեպ արժե նշել որ Հայաստանի բազմաթիվ հեռավոր գյուղերի երեխաներ առաջին անգամ տիկնիկային ներկայացում տեսել են հենց «Փալանչոյի» շնորհիվ:

Շարունակելի

Բողոքավորները, կամ երկիրը երկիր չի

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Mon, 13 Feb 2012 08:48:00 +0000

Հայաստանի երրորդ հանրապետության ամենատարածված ասույթը բոլորիս քաջ հայտնի «երկիրը երկիր չէ» արտահայտությունն է: Այս արտահայտությունը գրեթե բոլորս էլ գոնե մեկ անգամ արտահայտած կլինենք, թեկուզ կատակով:

Յուրաքանչյուր քաղաքացի անպայման գտնում է ինչ-որ դժգոհելու առիթ: Հատկապես իշխանություններից: Շարքային քաղաքացիները շատ հաճախ են դժգոհում կառավարությունից... ամեն օր ավելանում է այն մարդկանց քանակը, ովքեր բարձրաձայնում են, թե իշխանությունը թալանում է ժողովրդին... բայց այդ նույն մարդիկ մոռանում են որ այդ նույն ժողովրդին թալանում են նաև իրենք.... Երեկվա տաքսու վարորդը թունդ հայհոյում էր իշխանություններին, մոռանալով սակայն, որ օգտվելով այն հանգամանքից որ միջքաղաքային տրանսպորտը չի գործում, հետադարձ ճանապարհը կրկնակի գնով է իր ուղևորներին տեղափոխում:

Իսկ ինչ վերաբերվում է այդ չգործող միջքաղաքային տրանսպորտին, ապա նշեմ, որ խոսքը Արմավիր-Մեծամոր երթուղու մասին է, որն ի դեպ այսօր էլ չէր գործում:

Այնպես որ հաջորդ անգամ «երկիրը երկիր չի» ասելուց առաջ մտածեք, թե դուք ինչ եք անոմ ձեր երկրի համար:

P.S.

Մի մտածեք թե ինչ կարող է անել երկիրը ձեզ համար, այլ մտածեք թե դուք ի՞նչ կարող եք անել երկրի համար:
Քեննեդի

Իսկ ի՞նչ կանեիք դուք

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sat, 11 Feb 2012 13:16:00 +0000

Այսօր վաղ առավոտից արդեն ֆեյսբուքում սկսվեցին ինձ ուղղված շնորհավորանքները, բազմաթիվ մաղթանքներ, ցանկություններ, բացիկներ: Սակայն այդ ամենի միջից ինձ համար առանձնահատուկ դարձավ Կեսար Մամաթյանի ուղարկած տեսանյութը, որը կոչվում էր «Իսկ ի՞նչ կանեիր դու»:

Տեսանյութը շատ հուզիչ էր...

Ահա այն

Վերադարձ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 10 Feb 2012 11:43:00 +0000

Վաղուց, շատ վաղուց բլոգս անուշադրության էր մատնվել, պատճառը աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունն էր, իհարկե շատերը կահամաձայնվեն ինձ հետ, որ մեկ ադմինիստրատոր չորս կայքի համար դա ինքնին դժվար է, նրանցից յուրաքանչյուրը իր դժվարություններն ունի, իր պահանջները, էլ ուր մնաց իմ խեղճ ու կրակ բլոգը, բայց դե որոշեցի երբեմն գրել:

Բլոգս իմ համար մի անկյուն է ուր ես կիսվում եմ իմ մտքերով, ու դրանք միշտ բավարարում են կայքի պահանջներին, այսինքն կարևոր չէ քաղաքականությունից եմ ուզում խոսել, թե մշակույթից, իշխանություն եմ թե ընդդիմադիր... այստեղ չունեմ սահմանափակումներ, այստեղ չկան խմբագիրներ և ղեկավարներ: Այստեղ ես եմ իմ գաղտնիքներով, չնայած այս ամենը միշտ ինձ հիշեցնում է հանրահայտ խոսքը` «по секрету всему свету»:

Դե ինչ արած շարունակեմ իմ մտքերը հանձնել բլոգի էջերին, իսկ դուք էլ այցելեք և գնահատեք իմ մեկ տարվա ընթացքում կատարած աշխատանքներից մի քանիսը:

«Արմենֆարմ» դեղագործական ընկերություն

Հասարակական, մշակութային ամսագիր

Ռաբիսն ու երեխաները

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sat, 27 Aug 2011 10:55:00 +0000

Ամեն օր մեզանից շատերը կամա թե ակամա լսում են ռաբիս, ոմանք դրա երկրպագուն են, ոմանք լսում են հարևանի տանից, ոմանք երթուղայինում և կարելի է թվել այս շարքը, բայց այսօր ես հանդիպեցի մի երեխայի որ չէր ճանաչում ոչ մի հայ կոմպոզիտորի, չգիտեր ոչ մի հայկական ազգային երգ, սակայն հիանալի վարպետությամբ կրկնում էր Սպիտակցի Հայկոյին ու մյուս ռաբիս երգիչներին:

Ու դա միայն ուրախացնում է նրա խնողներին, նա հարգանք է վայելում թաղի տղերքի կողմից, քիչ չի, մարդը ընտիր ռաբիս է կլկլացնում:

Մեր դաստիարակած ճիվաղները

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 03 Jun 2011 15:14:00 +0000

Նախորդ նյութումս անդրադարձել էի երեխաների համակարգչային խաղերին և նշել հնարավոր վտանգների մասին: Ցավոք քիչ առաջ կարդացի «Հրապարակ» թերթի մի հոդված մայիսի 28-ին ինքնասպան եղած աղջկա մասին: Ուղղակի ցնցված եմ: Ահա թե ինչի է հանգեցնում ծնողների անուշադրությունը, և անպատժելիության ստեղծումը: Երբ իրենց երեխաներին դաստիարակում են որպես բռնաբարողներ, որպես մարդասպաններ... որպես բ...-ի զավակներ:

Երբեմն մտածում եմ որ արժե Հայաստանում վերականգնել մահապատիժը և այդ հոդվածով գնդակահարել բոլոր այն դուրսպրծուկներին, ովքեր փշրում են մարդկանց կյանքը:
Ուզում եմ դիմել հանցագործության հեղինակներին և նրանց հարազատներին: Ի՞ՆՉ ԿԶԳԱՅԻՔ ԵԹԵ ԴԱ ԼԻՆԵՐ ՁԵՐ ՀԱՐԱԶԱՏԻ ՀԵՏ: Միայն թե չասեք թե չի կարող լինել: Ոչ կարող է, ես չեմ ասում թե ինչ կանեք հետո, ես ասում եմ եթե ինչ որ մեկը ձեր պատճառով բռնաբարի ձեր քրոջը, ի՞նչ կզգաք: Ուղղակի փորձեք պատկերացնել այդ պահը, ուրիշ ոչինչ: Կարևոր չէ թե դուք հետո ինչ կանեք, քանի հոգու կսպանեք, քանիսին...:
Եղածը կմնա եղած:

Հաճելի է՞: Ո՞չ, իսկ դուք հաճույք չէի՞ք ստանում այդ 16-ամյա անմեղ աղջկան բռնաբարելուց: Եղբոր հետ հարցեր ունեիք, եղբորը պատժեիք, ինչ գործ ունեք անմեղ աղջկա հետ: Թե՞ ուզում եք հասկացնել որ վաղը ձեր արարքների համար ձեր քույրերն են «պատասխան» տալու:

Հասկացողները վաղուց են հասկացել, իսկ ինձ մնում է փառք տալ Աստծուն, որ իմ հարազատներին հեռու է պահել ձեր նմաններից:

Ապագա սերունդ, թե՞ ռոբոտացում

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 03 Jun 2011 10:12:00 +0000

Այսօր երեխաների մի ստվար զանգված իր օրվա մեծ մասը անցկացնում է ինտերնետ ակումբերում, խաղալով բազմատեսակ խաղեր, որոնք միայն բռնություն են քարոզում: Միթե ծնողները չեն ուզում հասկանալ, որ այսօր իրենց երեխաները խաղերի միջոցով վարժվում են բռնություն կիրառելուն, սպանություններին, և նման հազար ու մի վնասակար սովորությունների:

Ես կարծում եմ, որ մեր ազգը պահպանելու համար միայն պետք է պահպանել ընտանիքը: Քանի որ այսօր «Եվրոպական» չափանիշները կամաց-կամաց փորձում են թափանցել և քայքայել հայ ընտանիքը: Մենք խոսում ենք ժողովրդավարությունից, բայց չենք գիտակցում դրա ներսում առկա վտանգները: ԵՐբ երեխան սեփական ծնողին չի ենթարկվում, հայտարարելով, որ ինքն ազատ մարդ է, ունի իր սեփական իրավունքներն ու կարծիքը: Չեմ ասում թե պետք է երեխային զրկել նման իրավունքներից, սակայն միշտ պետք է «չափերի» մեջ պահել նրան, քանի որ երեխան դեռևս չի կարող գիտակցել թե կյանքում որն է ճիշտ, որը` սխալ:

Այնպես որ սիրելի ծնողներ, հարցրեք Ձեր երեխային թե նա բակում է խաղալու, թե՞ ինտերնետ ակումբում:

Վերադարձա

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Mon, 16 May 2011 02:16:00 +0000

Երկար, շատ երկար բացակայությունս բլոգում արդեն իմ ներսում էլ էր զգացնել տալիս, և ի վերջո որոշեցի ժամանակ տրամադրել և շարունակել գրառումներս:
Վերադարձիս հիմք հանդիսացավ նաև երեկվա միջադեպը, երբ «Եհովայի վկաները» հարձակվել էին քահանայի վրա: Ուզում էի որ դրանք գան, թակեն տանս դուռը և ես այդ ժամանակ գիտեի թե ինչ կանեի: Մի լավ բառ կա, որը այնքան էլ հարիր չէ բառապաշարիս, բայց շատ ճիշտ է մեկնաբանում իրենց պահվածքը` ՀԱԲՌԳԵԼ ԵՆ:

Զարմանում եմ, ինչքա՞ն պետք է հանդուրժենք այդ ճղճիմ քարոզիչներին, ինչքա՞ն դեռ պետք է թակեն մեր դռները: Եթե յուրաքանչյուրս մեկընդմիշտ գրողի ծոցն ուղարկի իրենց ու իրենց գրականությունը, ապա հաստատ մի օր կդադարեն այսքան շատ աճել, գոնե սեփական երեխաների հաշվին կավելացնեն իրենց քանակը: Իսկ այստեղ էլ մի ուրիշ խնդիր է առաջ գալիս` երեխաները: Նրանց ՊԱՐՏԱԴՐՎԱԾ դարձնում են եհովայի վկա, այսինքն խախտվում է երեխայի իրավունքները:

Ո՞վ է ի վերջո զբաղվելու այս խնդրով, թե այդ երեխաները մեղավոր են, որ իրենց ծնողները սխալ ուղու վրա են, որ իրենց ծնողները թքած ունեն սեփական երեխաների կարծիքի ու ցանկության վրա:

ՄՏԱԾԵՔ!!!!!!!!!!!!

Թաքցնում են աչքերը քո տխրությունը տարվա...

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Thu, 10 Feb 2011 22:05:00 +0000

Կամ աշխարհի ամենատխուր օրը:

Բառերս կանգ են առել կոկորդումս, ու նրանց փոխարեն արցունքներս են հոսում աչքերիցս: 23 տարվա մեջ առաջին անգամ կատարվեց իմ ծննդյան օրվա երազանքը, ինձ հիշեցին ծննդյանս օրվա առաջին րոպեներից, հիշեցին ծանոթ ու անծանոթ բարեկամներս, հիշեցին նրանք, ովքեր ինձ իրական կյանքում չեն էլ տեսել, ու բոլորի սրտի ջերմությունը զգացվում էր նրանց բառերում: Կյանքումս առաջին անգամ է, որ ծննդյանս օրը իմ կողքին է իմ սերը, նա ով սիրում է ինձ, սիրում այնպես, ինչպիսին կամ, սիրում անմնացորդ ու աղջնական այն պարզ սիրով, որը անհրաժեշտ է յուրաքանչյուրիս:
Շնորհակալ եմ Բոլորից, բոլոր նրանցից, ովքեր իմ այս ամենատխուր օրը դարձրին հուզիչ ու անկրկնելի:

ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՄ ՔԵԶԱՆԻՑ ԻՄ ՍԵՐ, ԻՄ ՀԱՄՈՎԻԿ ՍՈՒՍԻ, ՈՐ ԻՄ ԱՅՍ ՏԽՈՒՐ ՕՐԸ ԻՄ ԿՈՂՔԻՆ ԵՍ, ԻՆՁ ՀԵՏ: ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՄ ՀՐԱՇՔՍ:

Հիշում եմ դեռ շատ փոքր էի, դեռ այն ժամանակ չկային DVD-ներ, կամ նման թվային տեխնոլոգիա, չկար երաժշտություն միացնելու հետաքրքիր այլ տարբերակներ, չկային այսօրվա ռադիոկայանները, միակ ռադիոհաղորդումը, որի շրջանակներում կարելի էր երաժշտություն պատվիրել դա "Ստերեո Ստուդիան" էր, որը հեռարձակվում էր օրեկան մի քանի ժամ: Միշտ երազում էի որ գոնե ին ծննդյան օրը "Ստերեո Ստուդիան" աշխատեր մինչև ուշ երեկո, որ կարողանայի վայելել իմ ամենասիրելի երգը` "Ծնունդդ Շնորհավորը": Իմ մանկության երազանքը այդպես էլ անկատար մնաց և այսօր, տեխնիկապես զարգացաց դարում, իմ ծննդյան միակ երազանքն է մնում "Ստերեո Ստուդիան": Երբ Կարեն Վարդանյանը կասի` "Բոլոր նրանց, ում ծննդյան օրն է այսօր, "Ստերեո Ստուդիան" ի սրտե ասում է ԾՆՈՒՆԴԴ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ:"

Սիրո խոստովանություն

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Tue, 18 Jan 2011 16:40:00 +0000

Մեր երջանկությունը չի կորի երբեք, քանի որ մենք ենք ուզում երջանիկ լինել: Իսկ մեր ցանկությունը այնքան մեծ է, որ այս աշխարհում ոչինչ չի կարող այն խլել մեզնից:
Ու քանի դեռ դու կաս իմ սրտում ու հոգում, ես պատրաստ եմ պայքարել մեր երջանկության համար: Ու գիտեմ կգա մի օր երբ երկուսս էլ կկանգնենք իրար դիմաց , սրտից դուրս կթռչեն այն ջերմ բառերն ու խոստովանքները որ հավաքվել են ...

Ժամանակը չի կարող իշխել մեր վրա, և ես հավատում եմ որ մենք հաղթելու ենք ժամանակին: Ու կհաղթենք, քանի դեռ դու իմ կողքին կլինես:

Մենք հավերժ ենք:
Ես քեզ խոստացել եմ... և խոստմանս տերն եմ:

Սիրում եմ քեզ:

Անէականի ու ներկայի սահմանագծում

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sun, 09 Jan 2011 05:56:00 +0000

...................................................

Ձանձրալի օրերի անվերջ շարանում, փորձում եմ մի պահ կենտրոնանալ, սակայն մտքերս նորից խառնվում են իրար ու կապանքներ են դնում գործողություններիս վրա: Սպանում եմ օրերը … Սպանում եմ ժամանակը, սպասումը արգելում է ինձ շարժվել… ամեն վայրկյան փորձում եմ պոկվել այս կապանքներից, սակայն սիրտս նորից ընդունելով իր “թմրանյութի” հերթական բաժինը, անէացման է տանում բանականությանս…

Փորձում եմ “պոկվել”, շարժվել առաջ, բայց շարունակում եմ կառչած մնալ անցյալից ու ներկա սպասումից…

Կառչած եմ մնում, քանի որ ամենաթանկը սա է ինձ համար, թեկուզ տանջալի, բայց միևնույն ժամանակ հոգու գոյատևման աղբյուր:

Կյանքն ինձ համար ստոպ կադրի նման կանգ է առել, երկրագունդը շարունակում է պտտվել, բայց իմ ներսում այն կանգ է առել: Կանգ է առել առավել տանջալի մի կետում, ու ես ամեն վայրկյան տեսնում եմ այդ նույն տանջալի տեսարանը… Այս տանջանքը դադարեցնելու համար նորից եմ ընդունում հոգու “թմրանյութը” և նորից ընկնում անէական անուրջների մեջ…

Սուրբ Ծննդյան երեկոն

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Wed, 05 Jan 2011 14:19:00 +0000

Քրիստոս Ծնավ և Հայտնեցավ

Մեզ և Ձեզ Մեծ Ավետիս

Իմ տխուր, տխուր, անկատար երազանք

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Tue, 04 Jan 2011 17:24:00 +0000

Դու այդպես էլ իրականություն չդարձար, ժամանակը քեզ չբերեց իր հետ, արշալույսի հետ դու չեկար, մինչդեռ ես սպասում էի քեզ: Չեմ հուսահատվում, հավատում եմ, որ դեռ ամեն ինչ լինելու այնպես, ինչպես ես եմ երազել: Դու տալու ես այն, ինչ ես կորցրեցի, չհամբերելով անգամ մինչև դու կհասնեիր քո ավարտուն տեսքին: Ես խելագարվել էի... հիմա էլ խելագարվել եմ, բայց այս անգամ ոչ թե ունեցածից, այլ կորցրածից: Հիմա ...

Միշտ էլ ավելի հեշտ է հետո հասկանալ ու վերլուծել իրադարձությունները, սակայն մենք միշտ չէ, որ ճիշտ պահին ճիշտ որոշում ենք կայացնում:

Հիմա ծիծաղելի կհնչեն իմ խոսքերը, բայց ... բայց ես մեծացել եմ... նորից:
Քանի դու դեռ չկայիր, իմ կյանքը աշնան նման թաց էր:
Քո գալով դու բերեցիր իմ գարունը, իմ երջանկությունն ինձ կուրացրեց, սերը մթագնեց իմ բանականությունը: Ու իմ աչքերը փակվեցին կյանքի դեմ:
Միայն հիմա եմ հասկանում....
Հիմա շատ բան եմ հասկանում. ու գիտակցում.
Գիտակցում որ աշնան հետ գնացիր իմ երջանկություն և գարնան հետ հազիվ թե գաս, քանի որ կյանքում մեզ տրվում է ընդամենը մեկ երջանկությունը, և եթե մենք այն կորցնում ենք, ապա ուրիշ ոչինչ մեզ չի կարող տալ այն ...

Բազմակետեր ... ասելիքս այնքան շատ է, որ չգիտեմ թե որ բառը դնեմ բազմակետի փոխարեն:
Բառերս այդպես էլ չկարողացան այնժամ ասել այն ինչ սիրտս էր թելադրում, ու ես կորցրեցի քո տված, թեկուզև դեռևս անկատար երազանքը:
Ներիր ինձ իմ երջանկություն, և վերադարձրու ինձ այն հրաշքը, որը ես այդպես փշրեցի...

Շնորհավոր Ամանոր

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 31 Dec 2010 19:38:00 +0000

Ահա և վերջացավ ևս մեկ տարի, իր հետ տանելով իր բերած և երջանկությունը և տխրությունը: Տանելով իր հետ ջերմ հուշեր, որոնք երբեք էլ չեն կրկնվի: Տարեմուտին մնացել են հաշված րոպեներ և այդ մի քանի րոպեն էլ ուզում եմ օգտագործել որպեսզի հայտնեմ իմ շնորհակալությունը այն բոլոր մարդկանց ովքեր իմ կողքին են եղել այս տարվա ընթացքում, իմ երջանկության ու դժվարության ժամանակ: Շնորհակալ եմ այն մարդուն, ով եղավ իմ ՄԵԾ սերը: Շնորհակալ եմ այն մարդկանց, ովքեր հավատացին իմ ուժերին, ովքեր վստահեցին ինձ, որոնց ես հուսով եմ հուսախաբ չարեցի այս անցնող տարվա ընթացքում: Եվ իհարկե շնորհակալ եմ Աստծուն որ ինձ այս ամենը տվեց:

ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ԱՄԱՆՈՐ ԻՄ ՍԻՐԵԼԻ ԲԱՐԵԿԱՄՆԵՐ

Շնորհավոր ծնունդդ Մամ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sat, 25 Dec 2010 04:22:00 +0000

Այսօր, երբ մարդկության մի մասը նշում է Սուրբ ծնունդը, իմ համար ևս տոն է, քանզի այսօր Քո ծննդյան օրն է: Տարիները քեզ չեն փոխել, միայն մի քիչ ծերացել ես: Բայց քո պայքարը մեր ապագայի համար չի թուլացել: Մազերիդ մեջ վաղուց կան ճերմակ եզրեր, բայց դու շարունակում ես ապրել ի՛նձ համար: Մամ դու այդպես էլ չապրեցիր քեզ համար, քո ամբողջ կյանքը նվիրեցիր մարդկանց ու քո երեխաներին: Մամ դու ապրեցիր բոլորի հոգսերով, օգնության հասար նեղության մեջ ընկածներին, դեպի լավը փոխեցիր շատ շատերի կյանքը, աջակից եղար բոլոր նրանց, ովքեր գեթ մի ակնթարթ զգացին աջակցության կարիք:
Երբեմն մեր ընտանեկան շրջապատում քեզ անվանում էինք 21-րդ դարի Մայր Թերեզա, ու ծիծաղում: Բայց հիմա երբ դու դեռ քնած ես, ես վերլուծում եմ քո ապրած կյանքը ու ուզում եմ արտասվել: Մամ դու չես ապրել....

Հասկանում եմ որ քո ամեն մի ճերմակ մազի մեջ ես իմ "վաստակը" ունեմ, բայց չգիտեմ ինչպես փոխհատուցեմ դրանց համար, չէ որ նրանք այնքան շատ են..
Չգիտեմ ինչ գրեմ.. ինչ բառերով խոսեմ, որ արտահայտեն այն ինչ զգում եմ...

... Մամ Ծնունդդ Շնորհավոր

Ես սպասում եմ քեզ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sun, 12 Dec 2010 13:40:00 +0000

Կարոտի իմ երգը

Սպասում եմ քեզ ձյուն

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 10 Dec 2010 17:26:00 +0000

Ու տխրության անվերջ շավիղներով քայլելով, փնտրելով սերն իմ, հիշեցի քո խոստումը, որ կգաս ու քեզ հետ հետ կբերես իմ երջանկությունը...
Դու ուշանում ես ձյուն: Ուշանում է երջանկությունն իմ, որ խոստացել ես բերել...
Ձյուն մի ուշացիր, արի՛, արի՛ ու բեր այն երջանկությունը որ խոստացել ես:
Բեր ինձ քո սառը ջերմությունը: Դու խոստացե՛լ ես ձյուն:

Ձյու՜ն, արի, ու քո փաթիլների հետ հետ բեր իմ անցյալը, ուր կար սե՜ր, ուր կար երջանկությո՜ւն...
Ձյուն, ես հավատում եմ քեզ, հուսախաբ չանես...

Կատարիր քո խոստումը ձյուն, որ իմ ներսում ավելի ուժեղանա հավատը ... թո՛ղ վերադառնա իմ սերը...
Ձյուն ես հավատում եմ, որ քո փաթիլների տակ է թաքնված իմ երջանկությունը...

Ձյուն դու ինձ երգիր քո երգը...

Եհովայի վկաները գրոհում են:

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Tue, 30 Nov 2010 15:44:00 +0000

Այսօր "Եհովայի Վկաներ" կազմակերպության անդամները գրոհ են կազմակերպել Արթիկի գյուղերից մեկում: Ըստ ականատեսների, նրանք երեք մեքենաներով մտել են գյուղ և սկսել են համընդհանուր քարոզ իրականացնել: Գյուղի երիտասարդները հավաքվելով ծեծել են բոլորին և քշել գյուղից: "Վկաները" հեռանալով գյուղից, ըստ երևույթին բողոքել են ոստիկանությանը, քանի որ գյուղ են ժամանել ոստիկանները: Երիտասարդները, ովքեր մասնակցել էին միջադեպին հեռացել են գյուղից:

Մանրամասների դեպքում կգրեմ լրացուցիչ:

Լուրջ թե կատակ???

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Fri, 19 Nov 2010 06:03:00 +0000

Այ թե ինչ հայտարարություն տեսա ներքաղաքային ավտոբուսում: Ցավոք չկարողացա ավելի բարձր որակով ստանալ ֆոտոն, բայց կարևորը որ հնարավոր է կարդալ թե ովքեր իրավունք ունեն անվճար երթևեկելու: Ամենացնցողը երրորդ տողն է: Տեսնես ով է նստելու ավտոբուս????

Նորօրյա տեռորիստներ, կամ վանյանացավ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Thu, 18 Nov 2010 06:13:00 +0000

Երեկ "Կենտրոն" հեռուստատեսության եթերում "Ուրվագիծ" հաղորդման հյուրն էր տխրահռչակ Գեորգի Վանյանը: Ափսոս, որ ուշ միացրեցի հեռուստացույցը և չհասցրեցի սկզբից ևեթ ունկնդրել վանյանի բարբաջանքները:

Վերջինս նույնիսկ գերազանցեց ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, իշխանություններին և պետությանը մեղադրանքներ առաջադրելով: Չեմ խոսում այն մասին, որ հասարակության մի ստվար զանգվածին նա անվանեց տականքներ, տեռորիստներ, և բանդիտներ:
Ամենասարսափելին այն էր, որ վանյանը հայտարարեց, որ Հայաստանը օկուպացրել է
տարածքներ, այնուհետև հայտարարեց որ սպասվում է ստատուս քվոյի փոփոխություն, այն է Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմում, և հայկական այլ տարածքների գրավում: Այսինքն նա մեղադրեց իշխանություններին այն բանում, որ վերջիններս պատրաստվում են "Ծախել" Ղարաբաղը:

Ես ինքս շատ հիացել էի Պետրոսի հարցերով ու առարկություններով: Վերջինս "մեռավ" բացատրելով վանյանին, որ մեր պետությունները գտնվում են պատերազմական իրավիճակում, որ մեր հովվի սպանությունից օրեր անց պետք չէր նման ակցիա սկսել: Երբ սահմանին գտնվող մեր յուրաքանչյուր զինվոր ամեն վայրկյան ադրբեջանական դիպուկահարների զոհ գնալու վտանգի տակ գտնվելով պաշտպանում է հասարակության անվտանգությունը, ուղղակի հայրենիքի դավաճանություն կարելի է համարել թշնամու ֆիլմերի փառատոնի կազմակերպումը: Երբ ադրբեջանցիները ոչնչացնում են մեր հուշարձանները, մեզ անվանում են բարբարոսներ, լուսնից իջած աբորիգեններ, Երևանը հայտարարում են բուն ադրբեջանական տարածք, երբ սպանում են մեր քնած սպային, երբ հայտարարում են որ Ղարաբաղը ադրբեջանական հող է, երբ մոտ 10.000 զոհված ազատամարտիկների հարազատներ դեռ սգում են իրենց հայրերի, եղբայրների, որդիների կորուստը, ուղղակի պետք է թուրք լինել, նման փառատոն կազմակերպելու համար:

Ուզում եմ հայտարարել վանյան կոչեցյալ դավաճան շանը, որ հազարավոր ազատամարտիկների նման ին հայրը ևս զոհվել է, որ Արցախը ազատագրված լինի, որ հայը ապրի իր հայրենիքում, որ հայ կնոջը չխոշտանգեն ու բռնաբարեն, որ մեր եղբայրներն ու քույրերը այլևս չապրեն այն, ինչ ապրեցին Սումգայիթում ու Բաքվում: Ու այսօր երբ մեր յուրաքանչյուր զինվոր սպանվելու վտանգի տակ է, ես թույլ չեմ տա նման փառատոնի իրականացումը:

Ի դեպ նա դեռ պատասխան է տալու ինձ բանդիտ, տեռորիստ, տականք անվանելու համար, պատասխան է տալու այն բոլոր մարդկանց առաջ, որոնց նա անվանեց կեղծ հայրենասերներ: Եթե, ըստ իրեն, հայրենասիրությունը կայանում է նրանում որ ընդունենք ու ցուցադրենք ադրբեջանական մշակույթը, որը ես համարում եմ ադրբեջանցիների տակ պառկել, ապա թող չքվի իր սիրելի ադրբեջան, որտեղ շատ շատերը դեմ չեն լինի նրա հետ գիշեր անցկացնելու: Իսկ Հայաստանը առանց նման հայրենասերների մի կերպ յոլա կգնա:

Երկրագունդ պտտվիր ...

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Mon, 01 Nov 2010 06:40:00 +0000

Երկրագունդ, պտտվիր քո երջանկության առանցքի շուրջը:

Երբևէ մտածել եք.... այ արդեն հերիք է, ես ինքս մի կաթիլ ավելացրի այն մտքերի քաոսին, որ կա այս փոքրիկ մոլորակի վրա: Միայն պատկերացրեք, վեց միլիարդ մարդ ամեն վայրկյան մտածում է: Յուրաքանչյուրիս մտքով անցնում են հազար ու մի բաներ:
Եվ երբեք հնարավոր չի լինի դասավորել մարդկանց մտքերը, քանի որ մարդիկ մտածում են բառացիորեն ամեն ինչ մասին, ու հնարավոր է մեկ րոպեում մարդը մտածի մի քանի բաների մասին:
Եկեք պատկերացնենք որ մեկ մարդը մեկ րոպեում մտածում է միջինը երկու բանի մասին: Ինչ կստացվի:
Մեկ րոպեում 720.000.000.000 մտքեր: անգամ google-ը չի կարողանա այս բոլորը դասավորել: :)
Իսկական քաոս....

Իսկ երկրագունդը շարունակում է պտտվել:

Հիմա կմտածեք, թե ինչու եմ գրում այս հիմարությունը: Դե մտքովս անցավ մի քիչ ավելացնեմ քաոսո: Եվ վստահ եմ որ դա ինձ հաջողվեց, քանի որ դուք կարդալու ընթացում հասցրեցիք մտածել մինիմումը 5 բաների մասին:

Դե հուսով եմ ստացվեց

18 ՏԱՐԵԿԱՆՈՒՄ

noreply@blogger.com (Վան Սեդրակյան) — Sat, 23 Oct 2010 05:04:00 +0000

Կա մի տարիք, երբ քեզ թվում է` երջանիկ ես դու...
Երբ անցնում է ձմեռը կողքով ու դու չես մրսում,
Երբ աշունը անձրև է մաղում հենց քո սրտի մեջ...
Երբ գիշերը Տերյան ես կարդում... ուզում ես սիրել...

Կա մի տարիք, երբ քեզ թվում է` երջանիկ ես դու...

Երբ խոսքերը երգ են դառնում, շուրթերիդ հալչում.
Երբ հանկարծ ծիծաղը վարար լացի է փոխվում,
Կա մի տարիք, երբ դու սիրում ես, բայց քեզ չեն սիրում...

Կա մի տարիք, երբ քեզ ասում են` խենթ ես, խելագար,
Երբ զարմանում են արածիդ վրա ու չեն զարմանում...
Բայց մեծանում ես, ու այդ տարիքդ դառնում է անցյալ...
Երջանիկ էիր, -հասկանում ես դու,- հենց այդ տարիքում...