HR Files / İK Dosyaları

19 MAYIS 1919, FRANCALA ve Ü R E T İ M

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Sat, 16 May 2020 18:09:00 +0300

Sokağa çıkma yasağının geldiği hafta sonlarında haberlerde üstüne basa basa ''Fırınlar ve eczaneler açık olacak!'' denildi. Fırınlar açık! Fırınlar açık! Hatta cümlede baş rolde, eczaneden önce söyleniyor... Fırınlar açık! Niye dersiniz? Ekmek Türk insanının katığı olmuştur ve kıtlığı çok çekilmiştir de ondan.

Ekmek önemlidir. ''eli ekmek tutuyor” deriz mesela, ''ekmeğini taştan çıkarıyor'' deriz, ''ekmek aslanın ağzında'' deriz. Şimdi bir an düşünün 3TL’ye aldığınız bir ekmeğin ansızın 30-TL olduğunu! İşte İstanbul’da o 1919’da tam da bu oldu! 1,75- kuruş olan un, ansızın 20-kuruş oldu. Neden mi? Geçen yazımda anlattığım 1. Dünya Savaşı sonlarına doğru Ruslar Zonguldak’taki kömür madenlerini bombalamıştı! Kömür olmayınca trenler, gemiler çok kısıtlı çalıştı. Un ülkede değişik şehirlerde olsa da İstanbul’a çok zor ulaşıyordu. İstanbul içi vapur seferleri durdu çünkü kömür yoktu! Değirmenler çalışamadı çünkü kömür yoktu! Trenler İstanbul'a erzak taşıyamadılar çünkü kömür yoktu! İnsanlar işe gidemedi. Gece şehir aydınlatması çok zayıftı. Bu durumdan kendine vazife çıkartan bazı tüccarlar memnundu, karaborsa vardı. Ancak ekseri çoğunluk hastalık ve kıtlık çekmekteydi. Değişik unlardan yapılmış ekmekler üretildi ve vesika ile dağıtıldı. Onlara ''Vesika ekmeği'' denirdi ve bir çok kaynakta tadının çamur gibi olduğu yazar. Has undan yapılan ekmek ise çok az bulunur ve adına francala denirdi.

Kaynak : İstanbul ve Diğer Kentlerde 500 yıllık Fiyatlar ve Üretim, Şevket PAMUK, DİE Yayınları (TÜİK)

Bir önceki yazımda H1N1'in atası olan 1918 salgının ilk ABD'de başladığını ve sonrasında Avrupa'ya Fransa limanları vasıtası ile girip yayıldığını anlatmıştım. 1918 Mart ve Ağustos ayları arasında ılımlı bir yayılma görünürken esas 2. dalga yani 1918 yılının Eylül ve Aralık aylarında gerçekleşen şiddetli yayılma ile daha da fazlalaşıyor ve İstanbul'da da ölümlerin artmasına yol açıyor. Son artık artçı diyeceğimiz dalgalanma ise 1919 yılı Ocak-Mayıs aylarında gerçekleşiyor. Yani Atatürk tam da o zamanlarda Şişli Halaslargazi Caddesi No: 140’daki evinden çıkıp Bandırma Vapuru’da biniyordu...

Hani okulda tahtanın üzerinde Gençliğe Hitabe’de yazar “Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir.” İşte İstanbul insanının 101 yıl önce içinde bulunduğu VAZİYET tam da budur. Tarihçi olmadığım için bu vaziyetin anlattıklarımdan eksiği değil ancak fazlası olur. İşte öyle bir vaziyettir ki, Fikret Mualla, okuldan eve getirdiği İspanyol Gribi ile annesinin vefat sebebi olur. Bu kayıp onu bir ömür etkileyecektir. İşte bu vaziyet sebebi ile Nazım Hikmet şu dizeleri kaleme alır:

Biz ki İstanbul şehriyiz,

Seferberliği görmüşüz:

Kafkas, Galiçya, Çanakkale, Filistin,

Vagon ticareti, tifüs ve İspanyol nezlesi

bir de İttihatçılar, bir de uzun konçlu Alman çizmesi

914’ten 918’e kadar yedi bitirdi bizi."

İşte bu şartlar altında Samsun'a çıkılır. Topyekün bir seferberlik ve yokluk ile Türkiye Cumhuriyeti kurulur. İleri gelen münevverler o nedenle ülkede cumhuriyet rejimini benimser ve üretmek gerektiğini, ülkenin kendi başına ayakta kalmasının ancak bu şekilde olabileceğinin bilincindedirler. O nedenle o kadar kısa zamanda aşağıdaki fabrikalar açılır. Kendin üreteceksin, başkasına muhtaç olmadan. Mikro ölçekte tıpkı şu anki biz İstanbullular'ın yaptığı gibi... Kendi ekmeğini, pidesini, lahmacununu, dönerini kendi mutfağında üretme yollarını araması gibi! Yatırım maliyetleri ve ucuz işçilik sebebi ile üretimler Çin gibi ucuza mal edilen coğrafyalara kaymış olsa da önümüzdeki dönemde bazı üretim faaliyetleri olası pandemi tehlikelerine karşı tekrar anavatanlarına döner mi göreceğiz. Bazı ürünlerin ülke içi üretimi, veya tarımsal bazı faaliyetlere devletler belki daha çok destek verecek. Örneğin Sümerbank açık kalsa idi, bu maske kodu geldi gelmedi sohbeti sosyal medyaya belki düşmezdi bile mesela :) Biz bize yeteriz nasıl mı üreterek, ihracat fazlası vermeyi hedefleyerek!

YÜZ YIL ÖNCE, YÜZ YIL SONRA SALGIN, DEMOGRAFİ, GELECEK

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Sat, 9 May 2020 11:03:00 +0300

Bundan yüz yıl önce insanlığın başına gelen İspanyol Gribi, salgınında da çok fazla kayıplar verildiğini, adının ise İspanya’nın savaşa katılmamasından dolayı, salgın ile ilgili en tarafsız haberlerin sadece İspanyol gazetelerinde yer almasından geldiğini duymayan kalmamıştır. Bu yazıda tarihin tekrardan ibaret olduğu söylemi ile hareket ederek önümüzdeki dönemde demografik nüfus hareketlerinin nasıl olabileceğini irdeleyeceğiz.

Düşünün tarım devriminden, sanayi devrimine adım atılmış ve 1. Dünya Savaşı patlak vermiş. Savaşa katılan tüm askerler dört yıl süren savaş bitimi ile evlerine dönerken bu salgın ortaya çıkmış. Günümüz şartları internet, zoom, whatsapp’ları geçtim, doktorların yeni salgın hastalık ile ilgili tedavi yöntemlerini hızlı paylaşma imkanları bile yok! Savaş esnasında cerrahi bilimler gelişme kaydetse de ortada antibiyotik yok! Bilinen ve halkın ulaşabildiği yegane ilaç ASPİRİN. İnsanlar savaş nedeni ile yorgun ve üstüne 2,3 gün inkübasyon süresi olan ölümcül bir salgın var.

KAYNAK: (On a demographic consequence of the First World War Guillaume Vandenbroucke’in 21 August 2012 tarihli makalesi)

Savaşın ABD ve Fransa’nın aynı safta olması sebebi ile denizci askerler vasıtası ile ABD’den veya fabrikada çalışan Çinli işçiler ile daha hızlı yayıldığına dair bir çok yazı okudum. Hatta bunu yazan bir makaleyi de hemen şuraya bırakayım.

Savaş sonrası durum o kadar dengesiz ki Fransa’da üreyebilecek yaştaki 15 kadına karşılık 1 erkek var. O da büyük olasılıkla savaş gazisi. Bu salgın en çok 20-40 yaş aralığındaki nüfusu etkilemiş. Buna şaşırmadım zira; o dönem beklenen ömür süresi 60 yaş en fazla! O zamanlar nüfus sayımları ne kadar doğru ve kusursuz bir şekilde yapılırdı bir bilgim yok, ancak, tahmini olarak Avrupa yayılımı ve oluşan dalgaları da ABD National Library of Medicine’deki yine aynı makaleden: (Kaynak : Mortality Burden of the 1918-1919 Influenza Pandemic in Europe. Author information INSERM, U 707, Paris, France)

Bu ölüm verileri sadece sivil ölüm istatistikleri kullanılarak modellenmiş. Tüm bu gelişmeler Avrupa’da yaşanırken, İstanbul’da acaba neler oluyordu? Bunu bir sonraki yazımda irdeleyeceğim. Ancak tüm bu makaleleri okurken düşünmeden de edemedim. Fransa’da hem pandemi hen savaş sebebiyle bu kadar cinsiyetler arası dengesizlik varken nüfus nasıl bu kadar hızlı toparlanmış? Yoksa Fransız yapımı kendi komedi filmlerine bile konu olan metres kavramı o yıllardan günümüze kadar gelerek mi adeta normalleşip espiri konusu olmuş? O bölüm bu blogun ilgi alanı değil! Ancak bu toparlanma 2. Dünya Savaşı'nın Baby Boom'u karışmasın burada savaş sonrası salgın var! Bizim bu yaşadığımız ve bireyselleşmenin ön planda olduğu günümüzde acaba baby boom yaşanacak mı bu birinci soru? Ya da sosyal mesafe falan derken internetin de katkısı ile tamamen bireyselleşme mi yaşanacak?

Yüz yıl öncesinin getirdiği çok eşli metres hayatından, mesafelerin metreler ile ölçüldüğü bir hayata mı insanlık belirli bir dönem evrilecek? bilmiyoruz. Ancak ikinci ve üçüncü dalgalar tedbiri elden bırakırsak çabuk gelecektir.

Not: Laptomu çocuklara kaptırdım; cep telefonundan yazıyorum; imla hatalarım affola :)

7-24,7-24, 7-24.....

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 7 May 2020 11:17:00 +0300

Türkiye'de Sağlık Bakanı Sn. Koca'nın aktardığı sayılar gerçeği yansıtmıyor deniliyor. ''Bu doğru olabilir mi?'' Velev ki öyle, diyelim... Şunu rahatlıkla söyleyebiliriz: ''Tüm dünyada açıklanan sayılar gerçek değil. Sebebi çok basit! Dünyamız global bir köy idi ve uçaklar vızır vızır işlediği son normal dönemimizde belki Aralık ayı başında bile bu virus sebebi ile özellikle bir çok yaşlı KOAH hastası v.b vefat etmiş olabilir. O nedenle İstatistik bilimi hata payı dediğimiz paylar ile güven aralıklarında çalışır. Öncelikle bu gerçeği kabul edeceğiz. Kontrol edilebilir az nüfusu olan bir kaç ülke gerçeğe yakın sayılara ulaşmış olabilir. Ama diğer ülkeler için hata payı olasıdır. Burada bizlerin bireysel olarak bakacağımız nokta ''Hastanelerde yığılma var mı?'' olmalıdır. Şükürler olsun yok!

ABD'de Depaartment of Labour böyle bir tablo hazırlamış. Mesleki Risk Puanlaması yapmış. Y ekseni Yıllık Gelir X ekseni ise Risk yüzdesi. ABD halkını sadece %29'u işini evden yapabilir durumdaymış. En ön saflardaki gruplar özellikle sağlık çalışanları büyük risk altında, onları sol alt köşedeki diğer meslek grupları takip ediyor. Aynı gemide miyiz? sorusunun cevabını bugün Facebook'ta buldum, onu da koyayım.

ABD'de hastanelerde covid teşhisli ve entübe ölen hasta sayısı arttıkça o hastaneye daha fazla ödenek tahsis edildiği yönünde bir iddia var. Hal böyle olunca New York'ta 3700 şüpheli ölümün de covid olduğunu var sayarak istatistik veri olarak işlemek "Hiçbir şey olmasa bile kesinlikle bir şeyler oldu ama fark edemedik.''kabilinde bir durumdur. Çıkan vefat istatistikleri geçmiş yılların bu aylara ait verileri ve önümüzdeki bir kaç yılın verisi ortaya çıktıkça, er ya da geç bu salgının ölüm istatistikleri daha bir netlik kazanacaktır.

Riskli olan meslekler tüm dünyada aşağı yukarı yukarıdaki listeye benzer bir durumdadır. Uzun vadede ikamesi kolay olan mesleklerde maaş artışı da olacağını sanmıyorum. Ancak hekimlik maaşları tüm dünyada gelecekteki olası başka pandemi ihtimallerine karşı farklı bir klasmanda değerlendirilebilir. (Reanimasyon, Göğüs Hastalıkları, İntaniye branşları)

Sağlık alanındaki kalifiye elemanın yanı sıra hangi ilacın ilk aşamada etkili olduğu saptandıktan sonra yerli üreticimiz Abdi İbrahim'in yandaki jesti ve tüm ülke hastanelerinde aynı protokolün uygulanması da şu an olayı kontrol altında tutuyor. Matematiksel olarak henüz başarı diyemeyiz çünkü bitmedi. ABD'de bir ilaç firmasının bırakın Sağlık Bakanlığı'na bir ilacı bila ücret vermesini, nüfusu en az olan eyalete bile bedava vermez! Sevabı geçtim ABD'de ilaç üreticileri günahını bile paylaşmaz! Taaa 50 yıl öncesinden Dr. Kimble'ı ( The Fugitive) hatırladınız mı? Bu dönem bazılarının bol vakti var izleyin... Sektör aynı...

ABD'ye bile yardım uçağı gönderdik biliyon mu? diyen sevgili dostlar ben bu satırları yazarken Dolar kuru 7,24 TL. !!!!!! Bu hiç iyi değil. Adını yukarıda zikrettiğim Facebook'un bile değeri Türkiye'nin bütçesinin 10 katı... Yardımı biliyom ve şu dönem 7/24 çalışan sağlık sektörüne şapka çıkartıyorum ancak, 1Doların 7,24 olmasını üzüntü ile karşılıyorum.

MEKANA SIĞMAYAN YAŞAMLAR

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Mon, 4 May 2020 17:54:00 +0300

Zamanının çoğunu ev dışında geçiren bir aile iken, dört kişi birden okulların tatili ve çocuklara sokak yasağı gelmesi sebebi ile epey bir zamandır çocuklar ile evdeyiz. Onların Zoom toplantıları, EBA ve benzeri platformlardan gelen ödevleri ile yoğun bir gündemleri var. Her şey olduğu kadar, çok zorlayıp, hırslanmaya gerek duymadan yardım isterlerse içimdeki öğretmeni çıkartıp onlara yardımcı oluyorum.

Geçen gün sohbetimiz esnasında büyük kızım Beethoven’ın Ayışığı sonatını, kör bir çocuk ile sohbetinden esinlenerek yazdığını bilip bilmediğimi sordu. Ayın gece dünyadan nasıl göründüğünü çocuğa tasvir ettikten sonra esinlenip, bestelemiş. Sonra romantik iki numaram Elise’ye de aşık olmuş Für Elise oradan geliyor dedi çokbilmiş bir tavırla! Diğeri hemen söz alıp “-O sağırmış sadece; Mozart’ı toplu mezara gömmüşler o kötü işte; korona var mıydı o zamanda anne?” demez mi ! Şaşırtıyor insanı çoğu zaman çocuklar! TV izlemeyi sevmiyorlar, ''Tüm gün ekrandan eğitim var inşallah gözlerimiz bozulmaz!'' dediler geçen gün! Değişik ruh halleriyle, ilginç bir dönemi deneyimliyoruz. Gerçekten gözler yoğun ekran radyasyonu ile yoruluyor.

Tarihinde ilk kez Amerikan petrolü eksi fiyat gördü, bedavadan ucuz! Yani yatırımcısına anaparadan zarar yazdı! Belki evde çok sıkılıyor olabilirsiniz, ancak hepimizin bir zamanlar normal dediğimiz hayatımız sürerken, mapusluk durumu hariç, seçilmiş bir çok mesleğe kıyasla konforsuz meslekleri icra eden insanları irdeliyorum bu aralar...

Denizaltı mürettebatı... Denizin yüzlerce metre altında, aylarca bir metal yığını içinde yaşayabilen sıra dışı insanlar mesela! İlk denizaltı maceramı Koç Müzesi ile yaşadım, (TCG Uluçali Reis) onlarca basamağı kuyuya iner gibi iniyorsunuz. İç mekanın çoğunu makineler kaplıyor. Herkesin istihkakı sınırlı! Yeri geliyor öyle bir sessizlik olmalı ki, düşman seni fark etmesin. En küçük hata ölüme dönüşebilir; o nedenle, denizaltında hep emir tekrarı yapılır. Duşta geçirilebilecek maksimum süre üç dakika! Yatak sayısı personel sayısından az olduğu için “Sıcak Yatak” uygulaması var. Yani vardiyası biten Ahmet, yataktaki Mehmet’e “-Hadi kalk, uyku sırası bende” diyor, sonra Ali geliyor, Ahmet yatağı ona devrediyor. Yorgan, yastık kılıfı falan değişmeden oluyor bu devir teslim, o nedenle sıcak yatak deniliyor. Yatak dediğinde ranza usulü; evdeki kütüphanenin bir rafını boşaltıp, rafa ranza diye girin açık kısımda kalan perdeyi örtün, öyle! Böyle bir düzen... Basınç ve oksijen yetersizliği de var tabii; sabah kalk pencereyi aç gibi bir opsiyonunuz yok! Bireysel olarak yalnız başınıza kaldığınız tek yer tuvalet! Öyle bir yaşam... D Vitamini eksikliği ve kısıtlı hareket! Bu sebeple karaciğer yağlanması en olası rahatsızlıklardan. Denizaltılar ülkeler için büyük stratejik önem taşıyorlar önümüzdeki dönem acaba bu önemli savaş araçları nasıl şekillenecek? Sosyal mesafenin bu ortamda uygulanması nasıl olacak? Ben bu dönemde bu ilginç meslekleri de düşünüp irdeliyorum. Denizaltı personelinin performans değerlendirme sistemleri ve motivasyon kaynakları bu bağlamda önümüzde şekillenecek bir çok iş koluna ışık tutabilir.

Astronotlar var sonra, kısıtlı bir ortam ve yer çekimsiz! Uzayda en uzun kalma rekoru Valery Polyakov'da olsa da, benim ilgimi en çok Scott Kelly çekti. Kendisinin tek yumurta ikizi ile uzaydan döndükten sonra gen dizilimleri eşleşmemiş. Yani Scott mutasyona uğramış; uzmanlar bunu yeteri kadar oksijen alamamaya bağlamışlar ve stresin de bunda etkili olabileceğini vurgulamışlar.

Tüm dünya sakinleri olarak maruz kaldığınız Covid-19’un yarattığı travmanın PTSD ( post traumatic stress disorder) etkisini henüz bilmiyoruz. Ancak genel veriler kadınların, erkeklere göre PTSD etkilerinin daha fazla olduğunu gösteriyor. Bu ileride ilişkilere nasıl yansır umalım göreceğiz.

PANDEMİ NASIL YAYILIR(DI) ?

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Sun, 3 May 2020 00:06:00 +0300

Epey uzun bir zaman oldu farkındayım; önce blogun üzeindeki tozları ve örümcek ağlarını temizleyerek yazmaya başlıyorum. Bu blogu ilk yazmaya başladığımda ikinci çocuğum yeni doğmuş ve uzadıkça uzayan emzirme saatlerinde blog yazmak bana iyi bir meşgale olmuştu. Köşe takımının tam köşesine uygun açı ile laptopu yerleştirip aynı anda iki işi halledebiliyordum! ( İlk bebekte denemeyin; ikincide daha bir deneyim kazanılıyor :)) Şu an iki çocuğum da şükür boyuma yaklaştı ve ben yine evdeyim. İK'cı şapkamın yanı sıra, lisans derecemin de İstatistik olduğunu düşünürsek ben de bu salgın konusunda en basit en anlaşılır biçimde evde kalarak neyi amaçladığımızı size anlatma gereği duydum. Gayet bilimsel bir gayret ile yazıyorum :)

İlk önce logaritmik dağılım diyerek matematik özürlü bazı basın kurumları kafamızı karıştırdı. Logaritma e tabanlı olursa e dediğimiz 2,718281828459 gibi dışı sizi içi bizi yakan güzide bir sayımız. Biz ona 2,72 diyelim daha sevimli dursun. O zaman bu e tabanlı logaritma hesap makinelerindeki LN tuşu olur. Yani hesap makinenize bir sayı yazın ve LN tuşuna basın işte o çıkan sayı logaritmik bir sonuçtur.Ama esas grafik e sayısı yani bu 2.72'nin hangi sayı ile üssünü alırsam sonuç benim makineye yazdığım sayı çıkar şeklinde olan denklemdir biz buna exponential distribution ( Üstel Dağılım) diyoruz; yani :

Kısaca iki fonksiyon akraba ama aynı değil. Şu herkesin bildiği bir hikaye vardır bizim exponential dağılım işte bu aşağıda anlatılan ailedenmiş gibi kısmen düşünebiliriz.

bu bölüm matematikcafe.com alıntıdır.

Rivayet odur ki, satranç oyununu icat eden kişi Kral’ın öyle beğenisini kazanmıştır ki “dile benden ne dilersin” gibisinden bir ödül vermek istemiştir.
Mucit ise, Kral’ın ısrarları üzerine isteğini söylemiştir: 64 kareli satranç tahtasının ilk karesine 1 buğday tanesi konulacak, sonra sırayla her kareye bir öncekinin 2 katı kadar buğday konulacaktır. Yani 1, 2, 4, 8…
Kral bu karışık hesap yerine verin bir çuval buğday da gitsin der ama mucit tam olarak istediğinde ısrarlı olunca Kral da ister istemez peki der.
Birkaç saat sonra tahıl depolarından sorumlu yetkili Kral'ın huzuruna varıp tüm depoların boşaldığını ama hala gereken sayının çok uzaklarında olduğunu söyleyince iş anlaşılır ve bir hesap yaparlar. 1. kareye 1 buğday, 2nciye 2, 3ncüye 4, 4ncüye 8, 5nciye 16, yani (n)nci kareye 2 üzeri 63. Yani 9,223,372,037,000,000,000 ya da daha kabacası 9un yanında 18 adet sıfır.
1 buğday tanesi yaklaşık 0.02 gram olduğuna göre bu sayıda buğday 20,000,000,000,000,000 gram veya 20,000,000,000,000 kilogram veya 20,000,000,000 ton veya 20 milyar ton olacaktır.

Böyle bir üretim söz konusu dahi değildir. Tarimdunyasi.net verilerine göre dünya buğday üretiminin 2019/2020 döneminde 762 milyon tona yükselmesi beklenmektedir. Halen anlayamayan varsa kırmızıya boyadığım sayılara baksın! Ulaştığımız sonucun bu üstel fonksiyonların gayet püsküllü bela olduğunda sanırım şu an bu sayfayı okuyanlar ile hemfikiriz. Yani eğer bu pandemi dediğimiz covid-19 "saldım çayıra, Mevlam kayıra"olarak bırakılsa idi, zayıf bünyelerdeki etkisi işte bu bahsettiğimiz dağılım gibi olacaktı.Grafiğimiz zamana bağlı bir grafik yani X eksenine zamanı koyuyoruz. Tedbir alınmaz ise Boris Johnson gibi sürü bağışıklığı diye başlayıp sonra ülkede keskin önlemler aldıracak kadar püsküllü bela bir fonksiyon. Peki biz mobilitemizi sınırlayarak ve hatta evde kalarak neyi hedefliyoruz?

1) Kendimizi izole ediyoruz ve fakat bu virus bu kadar yaygın iken bu ormanda aslandan kaçarken çalı arkasına saklanmak gibi bir şey olmuyor mu?

İstatistiksel cevap: Evet aynen öyle, aslan eninde sonunda bizi bulur mu? Bulur; fakat, bir yerden başlamamız lazım! İşte o çalı arkasında bacaklar titreyerek saklandığımız zamanda tıbbi eksiklikler giderilecek ventilatör sayısı vs hastanelerde arttırılacak. Ve evde izolasyon olmasa idi şu an benim de yaşadığım İstanbul'da tıpkı New York veya Bergamo'daki gibi doktorları çıldırtacak seviyede hastanelerde bir yığılma olacak idi.

2) Testler güvenilir mi?

İstatistiksel cevap : Aynı firmanın ürettiği test kitlerinde istatistiksel çalışma yapmanız için testin yaygınlaştırılması ve bu işin (hangi marka makina kimlerde kullanıldı, sonuç ne idi, hasta öldü mü, yaşıyor mu?) kayıt altına alınması gerekiyor ki bu şu an pek mümkün değil! Bilinmezlik içinde bilinmezlik de var şöyle ki testi negatif ancak BT taramasında covid pozitif olma olasılığı da var ve Relaibility Analysis diye bir ders alan biri olarak şunu söyleyebilirim şu aşamada matematiksel olarak bunu bulamayız. Hani Tom Cruise'lu Inception filminin sahnesi gibi bozuk parayı masada çevirin düşmez ise rüyadayız gibi bir sorunsal! Test yaygınlaştıkça güvenilirlik artar bu gerçek!

İkinci sorunsalda, şu ana kadar doğru yöntemi " yani testi yaygınlaştırarak" Almanya biraz daha iyi yönetiyor.

Birinci sorunsaldaki hedef ise dağılımın şeklini değiştirip daha bir dizginleri ele geçirmek Bu Binomial Dağılım olur Poission Dağılım olur yeter ki Exponential olmasın!

Benim şahsi kanaatim: bu virusun ölümcül olmasından ziyade, ölüm ivmelendirici olduğu yönünde, umarım en kısa zamanda bilimsel olarak şifreleri çözülür, tedavisi kolaylaşır. Bu benim istatistiksel bakış açımla kaleme aldığım bir yazıdır. Sağlıcakla kalın...

03/05/2020 Ayşe Öger Başer

YETENEKLER ÜZERİNE...

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Wed, 13 May 2015 00:21:00 +0300

Yandaki resimde gördüğünüz mavi renkli aracın havacılıktaki adı towcar,sarı renkli ve uçağa bağlı olan kısma ise towbar deniyor. Tonlarca ağırlktaki bir uçağı park halindeyken apronun ortasına kadar itebiliyor, yani uçağın geri geri gitmesini sağlıyor. Bu araç olmazsa uçak aslında bir hiç çünkü geri geri gidemiyor yani geri vitesi yok :) Evet o haşmetli ve havada karadakilere oranla onlarca kez daha hızlı gidebilen bu muhteşem icadın geri vitesi yok !

Biz insanlarında çok çeşitli yetenekleri var, ancak çoğumuz bu yeteneğini keşfedip onu yönlendirecek bir towcar bulamıyor bulsa parlayacak! Eğitim sistemimiz de malesef yeteneklerin bulunmasına değil ortalama, itaatkar insan yaratmaya yönelik. Önümüzdeki yıllarda "herkes bir gün üniversiteli olacağından" artık diplomalarında pek bir değerinin kalmayacağına inanıyorum. Bilginin internet ortamında paylaşıldığı ve almaya açık olan zihinlerin bunu kaptığı ve geliştirebildiği bir dünya da akademik eğitim mutlaka önemini koruyacaktır ancak yeteneğin gelişmesini tetikleyen kişisel merakın olması ve yetenekli olana imkanın sunulması ile keşiflerin ve gelişmenin sadece diplomalılar ile gerçekleşmeyeceği inancındayım. Günümüzden örnek verirsek Mennan Usta veya Bill Gates'in Harvard'tan atılması...

Ne yazık ki eğitim sistemi ve toplumsal telkinler bizleri sınırflı seçeneklere ve kimilerine göre daha prestijli mesleklere yönlendirmekte halen çok kararlı görünüyor! Ünlü piyanist İdil Biret hayatının bir döneminde kendisine şu soruyu soruyor. "Ben ne yapıyorum? Kime ne işe yarıyorum? Bir notayı şöyle veya böyle çalmak çok mu önemli? Belki de doktor olmalydım!

Sonra içine düştüğü bu çatışmayı yine kendisi çözüyor. "Yaptığım şeyi iyi yapmak ! İşte o zaman deliler gibi repertuar hazırlamaya başladım. Haftada iki konçerto! Ancak, o yaşlarda yapılacak bir delilik! Sonra çok okudum. Okuma oburluğum vardı. Özel merakımdan dolayı tıp, hukuk kitapları ama en çok felsefe, metafizik, tüm klasikler. İnsan sünger gibi alıyor, alıyor. Ama sonra, bütün bu aldıklarına uzaktan bakabilmek, bunları düşünebilmek, yorumlamak için durmak lazım...Elbette ki bütün bu okuduklarım çalışmalarımı etkiledi etkiliyor. Müzikte hiçbir notanın kesin ifadesi yok. Şu nota nasılsın, öteki nota iyi misin demek değil. Bir Brahms çalarken Alman romantizmini bilmelisiniz. Mallarme'yi bilirsen, Debussy'yi başka türlü çalarsın... Bütün bu okuduklarım dünyamı, hayalimi genişletti. yoksa yanlız piyanoyla sınırlı kalmak acıklı olurdu..." ( O Güzel İnsanlar S: 219-220 Zeynep Oral)

İdil Biret burada ne güzel anlatmış yeteneğin adeta bir çiçek gibi sulanması ve bakım gerektirdiğini... Yeteneği önce keşfetmek sonra beslemek gerekiyor. Hepimiz eşit şartlarda doğmuyor veya çocuklarımıza aynı imkanları sunamıyoruz tıpkı doğada olduğu gibi... Ama bizi biz yapabilecek yeteneğimizi bulabilirsek yol alabiliyoruz...

Doğada ayakları olup, geri geri gidemeyen tek hayvan kangurular! Daima ileri ve öne gidip zıplayabiliyorlar... Zıplayınca 7,5m yol katedebiliyorlar ve saatte 65km hızla koşabiliyorlar. Yani zıplama ve koşma konusunda NBA yıldızlarını kıskandıracak kadar yetenekliler...

BALIK VERME BALIK TUTMAYI ÖĞRET-2

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Sun, 3 May 2015 00:05:00 +0300

Bir ülkeyi tanımak istiyorsanız o ülkede insanların nasıl öldüğüne bakın der Albert Camus. Bizim ülkede insanların nasıl öldüğünü burada açıklamama gerek yok son 4 ayda yayınlanan gazeteleri tarasanız kaç insanın bir caninin sadece "karısı olduğu" veya "potansiyel tecavüz edilebilir kadın" olarak görüldüğü veya "kartopu attığı" için öldürüldüğününe zaten tanıklık edebilirsiniz.

Bir önceki yazımda ilk belirleyici olarak aldığım"Infant Mortality Rate" denilen yani o yıl doğan 1000 bebekten kaç tanesinin 1 yaşına varmadan hayatını kaybettiğni göstereni oran üzerinde duracağım. Bu oran aslında ülkelerin gelişmişlik düzeyi ile alakalı ve malesef oranı sıfır olan ülke mevcut değil. İlk olarak aşağıdaki tabloda AB üyesi ülkelerin en başında AET iken kurucu olanlarının yıllık ortalamalarını gösteren tablo ile en son üye olan ülkelerin ve bizim ülkemizin durumunu kısaca özetledim:

Ülkeler	2011	2012	2013
HIRVATİSTAN	4	4	4
ROMANYA	12	11	11
BULGARİSTAN	11	11	10
TÜRKİYE	19	17	17

Kurucu Ülkeler	2011	2012	2013
ALMANYA	3	3	3
BELÇİKA	4	4	4
FRANSA	4	4	4
HOLLANDA	4	4	3
LÜKSEMBURG	2	2	2
İTALYA	3	3	3

Fazla söze gerek yok! Daha dün 1 Mayıs vesilesi ile verdiği mülakatta; Çatı Sanayici ve İşadamları Derneği (ÇATIDER) Başkanı M. Nazım Yavuz “Türkiye’de son 10 yılda 11 bini aşkın işçi iş kazasında vefat etti. Geçtiğimiz yıl 423 işçi inşaatlarda çalışırken, 298 işçi ise yüksekten düşme sonucu vefat etti. 2015 yılının ilk üç ayında ise 351 işçi iş kazasında vefat etti” dedi. (Kaynak : T 24)

Yaşama tutunmanın zor ölmenin kolay olduğu bir karneye sahip bir memlekette yaşıyoruz. Bu yukarıdakiler kayıtlara geçenler yani resmi olanlar, resmi olmayan daha belki de yüzlercesi var... 1 Mayıs kutlu olsun; yaptığı işe emek ve yüreğini koyan herkese !

BALIK VERME TUTMAYI ÖĞRET-1

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Fri, 13 Feb 2015 10:24:00 +0200

Boğaziçi köprüsünü geçip, Anadolu yakasında Fenerbahçe Stadyumu'na doğru seyrederken E-5 bağlantı noktasını hemen geçip sol tarafınızda Fikirtepe mahallesini gördüğünüz bölgede son bir kaç aydır Suriyeli dilenciler sizi karşılıyor. Karşılıyor diyorum çünkü tam o noktada trafik sıkışıyor ve bunu fırsat bilenler elinde pankartlarla karşınızda! Para istiyorlar! Burada dikkatinizi çekeceğim nokta para istemeleri değil bazılarının elindeki pankartlar üzerinde genelllikle "Suriye'den geldim açım!" "Suriyeliyim yardım edin!" gibi yazılar var ama ilginç olanı bu yazılar 55 punkto falan yazılmış koskocaman pankart belli ki ozalitçiden falan çıktısı alınmış ! Yani bu dilenme işi profesyonelleşmiş!

Olayın insani boyutu var ve bence de çok acıklı ama bu vicdan boyutundan bahsetmeyeceğim. Tam ben bu manzarayı yaşarken Sayın Başbakan ilk doğan çocuğa 300 ikinciye 400 ve üçüncü doğacak çocuğa 600TL verileceğini açıklıyor. Bu teklif belki bazılarına cazip geliyordur ama ben olayın gelecek ve istihdam ile ilgili tarafını da biraz deşmek istiyorum.

1) Öncelikle mevcut durum ve manzara nedir ?

Burada ilk belirleyici "Infant Mortality Rate" denilen yani o yıl doğan 1000 bebekten kaç tanesinin 1 yaşına varmadan hayatını kaybettiğni göstereni orandır. Dünya Bankası'nın derlediği verilere göre :

Otuz yıl öncesine göre, bu oranı düşürmüş olsak dahi oran gelişmiş ülkelerinki kadar parlak değil! Bir sonraki yazımı sırf bu konuya ayıracağım.

2) Devlet kendi memuruna çocukların iaşesi için ne kadar yardım yapıyor?

2015 Ocak çocuk yardımı memur maaş katsayıları belirlenerek aşağıdaki gibi olmuştur

0-6 yaş çocuk için 39.65-TL

6+ çocuk için 19.83TL

Kaynak Sabah Gazetesi (http://www.sabah.com.tr/ekonomi/2015/01/02/iste-2015-zamli-memur-maaslari)

3) Ülkedeki işsizlik oranı nedir

TÜİK verilerine göre (2014 Ekim Haber Bülteni) tarım dışı işsizlik oranı %12.5

Kaynak: http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=18632

4) Zaten ilk üçü çok parlak görünmez iken esas kaygı verecek olan durum gelecek projeksiyonudur.

ve bu üçlü senaryo sonucunda ulaşılması muhtemel sonuçlar

Kaynak : http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=15844

Toplam doğurganlık hızı Bir kadının doğurabileceği ortalama canlı çocuk sayısıdır.

Uzmanlar bir ülkede nüfusun yenilenebilmesi için 15-49 yaş grubundaki bir kadının doğuracağı ortalama çocuk sayısının 2,10'un altına inmemesi gerektiğini vurguluyorlar.

Zurnanın tam da zırt dediği nokta aslında tam burası TÜİK 3'lü senaryo yapmış. Birinci senaryo için :

"Toplam doğurganlık hızının doğal akışı içinde azalıp 2050 yılında 1,65’e düştüğü ve 2050 yılından sonra artışa geçip 2075 yılında 1,85’e ulaştığı doğurganlık senaryosu" yani doğal trend şu anda bı yönde...

Senaryo 2: Toplam doğurganlık hızının, 2020 yılında 2,11’e, 2050 yılında 2,5’e ulaşacağını ve 2075 yılına kadar sabit kalacağını varsayan kademeli artan doğurganlık senaryosu.

Senaryo 3: Toplam doğurganlık hızının 2050 yılına kadar kademeli olarak 3’e ulaşacağını ve 2075 yılına kadar sabit kalacağını varsayan artan doğurganlık senaryosu.

Senaryo 3 resmen kadına "Sen evinde otur, çocuk bak!" diyen bir senaryo veya kırsaldaki kadına "Sen kuluçka makinesine dönüş, şehirli kadın halledemedi bu işi! 10 -15 çocuk yap!" demek gibi bir senaryo! Senaryo iki de bundan hallice....

Senaryo 1 ise TÜİK kendisi doğal akışı içinde diyerek zaten eğilimin ne olduğunu söylemiş beklenen aslında bu senaryodur ve bu senaryoya göre 65+ yaşa sahip insanların 2075 yılında %27,7 olması beklenmektedir.

Bu oran halihazırda %7,7 (2013 kesin verileri projeksiyon değil) iken dahi mevcut emeklilerin maaşları ile alabilecekleri bazı ürünlerin miktarı da böyledir: (Tüketici Hakları Derneği araştırması)

Kaynak : http://www.sozcu.com.tr/2015/ekonomi/14-milyon-aclik-sinirinda-740987/

Şu an çalışmakta olanların nasıl bir emekli maaşına sahip olacağına dair bilgileri zaten bundan 3 yıl önceki yazımda (Dünya Nüfus Günü İstihdam ve Gelecek) vermiştim. Üzerine bu yukarıdakileri de ekleyin. Durum halihazırda bu ülkede çalışan ve emekli olacak bizler, bizlerin çocukları ve torunlarının sosyal güvenceleri açısından çok parlak malesef görünmüyor.

Bu konular ile ilgili araştırma yapan ve fikirleri olanların fikir ve araştırmalarını buradan seve seve yayınlarım. Zira bu konulara çözüm bulmak o kadar kolay olmuyor. Benzer durumda olan Almanya örneği var diyeceksiniz ama o da 220 MİL-YAR Euro dış ticaret FAZLASI verdi.

Uzun lafın kısası gelecek ve istihdam olarak yukarıdaki ufka sahip ve 2014 yılında 84 Milyar dolar dış ticaret açığı olan bir ülke olarak Suriyeli vatandaşlara ne çare bulunur bilemem ama 300, 400-TL için çocuk dünyaya getiren insan varsa bu ülkede sosyologların onları araştırması gerektiğine inanırım....

SAĞLIKTA PERFORMANS YÖNETİMİ NE DEĞİLDİR?

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Tue, 10 Feb 2015 10:04:00 +0200

Performans yönetimi ile ilgili binlerce kaynak var ve bazı mesleklerde uygulama hatalarının ne kadar fazla olduğunu idrak etmek için İK'cı olmanıza bile gerek yok!

İki hafta önce özel sağlık sigortamın bana yıllardır bir lütuf gibi ücretsiz sunduğu yıllık check-up taramasını yaptırmak üzere ilgili özel hastaneye gittim. "Bir izzet bir ikram, önce yanıma bir hostes verdiler, kızcağız hiç yanımdan ayrılmıyor, kanı verelim, elektronuzu çekelim kahvaltınız bizden buyrun efendim.. Tahlil sonuçları vs gibi konularda bir check-up programıyla hastaneye gittiğimde önceliklendirildiğimi de bu sayede öğrendim. Bir saat içinde sonuçlar hostes kızin elinde doğru doktora çıktık.

Doktor gayet düşünceli bir halde sonuçlarımı incelemeye başladı. Tahlil sonuçlarını hostes teslim aldığı ve bana göstermediği için sonuçlara dair hiç bir fikrim yok! Uzun uzun bakıyor arada olumsuz bir şekilde kafasını sallıyor... -"Yolundadır umarım herşey ben göremedim de sonuçları" dedim. Cevap -" Bu bizim işimiz sizin görmenize gerek yok oldu." Sonuç olarak kan ve idrar tahlilinde çok can sıkan bir şey olmadığına dair bir şeyler söyledi ardından elektroma uzun uzun ama epeyce uzun! baktıktan sonra ilginç bir pattern var bunu araştırmak lazım dedi. Sigara içip içmediğimi, alkol kullanıp kullanmadığımı, kızartma yeme sıklığımı v.s gibi rutin sorulara verdiğim "Hayır, nadiren" gibi cevaplardan sonra yine biraz düşünceli " Valla incelemek lazım daha önce çekilmiş elektronuz varsa mutlaka görmeliyim ilginç bir durum var incelenmesi lazım dedi." Hasta konumundaki ben "Ee peki bu pattern'i açıklayamazsak ne olacak?" diye sordum. "İleri tetkik lazım eforlu elektronuza bakacağız o da sonuç vermezse bakıcaz" gibi gizem dolu cümleler ile ben biraz huzursuz oldum. Doktor hiç vakit kaybetmeyin hemen eski elektronuzu bulun getirin ben buralardayım falan diyor. Sonuç olarak eski elektro bulundu getirildi aynı "pattern!" orada da varmış, doğuştan da olabilirmiş vs vs ama her ihtimale karşı bir de koşu bandı üzerinde eforlu elekrom alındı! Tabi bu check-up hizmetine dahil değil ondan da bir olumsuz sonuç çıkmadı. Doktor bey bu durumu kıvrak! zekası ile nasıl sonuca bağladı dersiniz? Bizler doktoruz Ayşe Hanım binde bir ölüm ihtimali de olsa araştırmamız lazım, genç furbolcuları görmüyor musunuz? Bir anda sahanın ortasında yığılıp kalıyorlar açıklamaları ile sonuca bağladı. Ben de kendisine teşekkür edip odasından çıktım.

Bemim gittiğim özel bir hastane ve tahminim o ki: doktorlara yılda şu kadar kişiyi ileri tetkik için yönlendireceksin, şu kadar ciroluk laboratuvar hedefin var gibi İNSAN sağlığı üzerinden yürüyen hedefler koymuşlar! Aslında bu sadece tahmin de değil bunlarla ilgili doktor bir arkadaşımızın performans hedeflerini tutturamamasına şahit de oldum. Diyeceksiniz ki özellerin hepsi böyle ya devlette bu işler nasıl yürüyor?

İnternette biraz araştırdım Çok yakın bir zamanda iki beyin cerrahı döner sermayeden daha fazla pay almak için, yapılmayan ameliyatları yapmış gibi göstermekle suçlanıyor mesela, beyin tümörü alınan ameliyatta, beynin de bir kısmı alındı gibi gösteriliyor. Yine, boyun fıtığı ameliyatında, fıtığın dışında kemik de alınmış gibi sisteme farklı bir kod numarası giriliyor. Yapılmayan tedaviler ise SGK’ya fatura ediliyor. Durum nasıl mı ortaya çıkıyor? Aynı ameliyatlara girmelerine rağmen bazı doktorların tabiki daha fazla performans puanı alması üzerine !!!

Performans bir yönetim değil aslında denetim işi bana sorarsanız yönetemediğiniz bir işi de denetleyemezsiniz sonra işte bu çarpık hedefleri birileri alır etik dışı bir güzel kullanır !

AVRUPA BİRİNCİSİYİZ....

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Tue, 1 Jul 2014 16:11:00 +0300

Jeopolitik konumundan mı havasından mı suyundan mı bilinmez ama çok ilginç olayların olduğu bir ülkede yaşıyoruz. Olaylar bazen bir o kadar olağan dışı olabiliyor ama esas daha alışılmadık ve ilginç olan toplumsal olarak olaylara bakışımızdaki tutarsızlık ve de belirsizlik... Ama hepsinden daha da önemlisi toplumsal hafızamız çok kötü..

Bebeklerin 2 yaşına doğru girdikleri ilk ergenlik döneminde doktorların anne ve babalara genellikle şu tavsiyesi olur : '' Aman çok inatlaşmayın, çocuk ısrarcı davranmaya, krizlere girmeye başlarsa hemen gündemi değiştirin, dikkati dağılıverir, kızdığı konuyu unutuverir!'' Bu tavsiye aslında hayatın her dönemi için geçerlidir; önemli olan çocuğu bulunduğu tepki verdiği olayı ona çabuk unutturacak sansasyonel bir gündem yaratmakta! Yemek yemekte mi zorlanıyor ''-Aaaa bak pencereye kuş kondu!'' dersiniz bir anda dikkatler oraya yönelir. ''-Ama pencerede kuş yok ki!'' der biraz büyümüşse, ''-Aaaa uçuvermiş demek ki; hadi sen yemeğini ye; bak birazdan gelecek!'' vaatleri sunulur vs .... Ve bu zincirleme reaksiyonlar ''Bak karnen iyi olursa bisiklet alacağız!'' şeklinde şartlı koşıllarla devam eder. Büyüyünce durum çok mu farklı oluyor dersiniz aslında fark pek olmaz ama sizi kandırma yöntemleri de eskiye göre daha profesyonel bir hal alır....

Geçen sene Beyrut'ta kaçırılan THY pilotlarını hatırlayanınız var mı mesela? Ağustos ayında kaçırılmış ve ikibuçuk ay sonra serbest bırakılmışlardı. IŞİD denen örgüt mesela 48 vatandaşımızı kaçıralı kaç gün oldu hatırlayan var mı? Bugün tam 21 gün oldu! Haberlerde artık bahsedilmiyor bile ! Ya SOMA'da olanlar?

Hatırlatayım, SOMA faciası, 13 Mayıs 2014'de oldu üzerinden neredeyse 2 ay geçti 15 işçi adına açılmış 14 dava var ve bunlardan bir tanesi de rahmetli İsmail Değirmen'in eşi Gamze Hanımın kendi ve 2 evladı adına açtığı dava ve dün DHA’nın haberine göre, Soma Kömür İşletmeleri A.Ş.’nin avukatları, faciada ölen İsmail Değirmen’in eşi ile iki çocuğu adına Soma Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açılan davada, istenen 393 bin lira tazminat için “Felaketi özlenir hale getirecek kadar çok (para)” diye savunma yaptı. Gerekçe olarak: suikast olup olmadığının henüz belirlenmediği paralel durumlar var mı yok mu anlaşılamadığı vs gibi gerekçeler sunulmuş....

Tabi dava esnasında kanuni sınırlar içinde kalmak şartı ile her türlü yıpratıcı bel altı vurumlar karşı tarafça yapılır bu en basit davalarda bile maalesef böyle oluyor.(Etik olmayan bir durum olduğunu belirtmeye gerek yok sanırım!) Ama bir İK'cı olarak benim burada üzerinde durduğum resmi olarak 301 kayıp var ama sadece 15 işçi hakkını arıyor yani sadece % 5.... bu ülke olarak Sivil Toplum Örgütlerinin kifayetsizliğinin kanıtıdır devletin bu maden ocaklarını niye iyi denetlemediğine dair açılamayan davalar kitlelerde yaratılan korkunun bir ürünüdür. ''Ya bana dul ve yetim maaşı bağlanmaz ise!'' korkusudur bu! İşte bu nedenledir ki Makina Mühendisleri Odası'nın hazırladığı İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği raporuna göre ölümlü iş kazalarında Avrupa birincisi ve dünya üçüncüsüyüz... Ben Türk filmlerini pek izlememekle beraber bu yazıya ithafen, Altın Portakallı Zerre'yi izleyebilirsiniz. Dünya kupasıydı, R.Tayyip, Ekmelettin, Selahattin diye bu arada biz oyalanırken asgari ücrete 4 kuruş zam geldi! DİSK Araştırma Enstitüsü, Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İstatistikleri üzerinden yaptığı hesaplamaya göre eşi çalışmayan 2 çocuklu bir asgari ücretlinin üç öğün için kişi başına ayırabildiği tutar 2.25 TL olurken öğün başına sadece 75 kuruş ayırabiliyor. Simitin bile 1,4 TL olduğu düşünüldüğünde bizi baya güzel gündemlerle oyaladıkları kesin :)

SOKRATES (M.Ö 469 - M.Ö 399)

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 3 Apr 2014 16:39:00 +0300

Sokrates'in suçlu mu yoksa suçsuz mu olduğu oylanırken suçlu olduğunu savunan, Meletos yandaşları 281 oy kullanmışlardı. Sokrates'in suçsuz olduğunu savunanların oy oranı ise 220 idi.Yargılamanın daha sonraki bölümünde ise Ceza Tevkifi vardı ve davacılar yani Meletos yanlıları, ölüm cezası istiyorlardı.Sokrates meydan okudu Ölümü ödül olarak gördüğünü söyledi, yakın dostları ona para cazası ödemeyi kabul etmesini öneriyorlardı.sonuçta Meletos'u destekleyenlerin oy oranı 361'e çıktı.

Sayısal destek önemlidir hayatta, ama bazen de Sokrates gibi hayatınıza mal olur. Sokrates'in kendisinin bizzat kaleme aldığı bir tanecik bile eseri yokken, Sokrates ismi aradan bin yıllar geçmesine rağmen halen biliniyorsa şayet, bu onun düşüncelerinin ve bu düşünceleri kaleme alan öğrencilerinin zaferidir.

Sokrates'in ölümüne neden olan olayları burada uzunca anlatacak değilim. Ama gençleri fikirleri ile zehirlemek, onları yoldan çıkarmak ve de dinsizlikle suçlanan Sokrates'in taa Milattan önce yani bırakınız Hz. Muhammed'i daha Hz. İsa yokken tek tanrı inancına sahip olduğunu okumak benim için pek şaşırtıcı olmamıştı. Zira o zamanki Yunan inanışında neredeyse her bir işin oluşun tanrısı varken Sokrates'in demek ki bu tanrıları da yöneten onlara hükmeden bir Tanrı olmalı diye düşünmesi onun perspektifinin ne kadar engin olduğunun göstergesidir.

Bakınız bu ülkede seçimler daha geçen Pazar günü yapıldı, ama kesin sonuçların açıklanması bir çok il ve ilçede yapılamıyor şaibeli durumlar var. Balıkesir'in Manyas ilçesinde sandıktan MHP çıkıyor, AK Parti buna itiraz ediyor oylar tekrar sayılıyor ve sandıktan bu sefer CHP çıkıyor. Traji komik ! Yabancı haber sitelerinde seçimlerde öldürülen 9 seçilmiş insanın haberi var bugün! Çok acı ... Ülkemin geri kalmışlığının ispatı gibi adeta....

Ama bu seçimlerin bir de tesellisi var elbette bir gecede örgütlenmeden kendilerine ayni nakdi hiç bir yardım yapılmadan gönüllü olarak koşan sandıklarda usulsüzlük varsa ortaya çıksın bize görev verin diyen genç İnsan Kaynağıdır. Biz onları Twitter'da, Facebook'da lak lak yapıyor, bu yeni y,z,ğ kuşakları da çok lakayıt şekerim diye sohbet çevirirken bu gençlerin vakti geldiğinde taşın altına elini koyabiliyor olması teselli kaynağıdır.

Son söz olarak bu yazı bir siyasi düşünce yazısı değildir sadece genç insan kaynağına güvenin bir yazısıdır eğer bu yazıyı okuyup bana küfretmek isteyen sevgili okurlarım olursa kendilerine tavsiyem :

Türkiye'de Geri Kalmışlığın Tarihi (Yazarı: İsmail Cem) ve Türkiye'deki Seçmen Davranışı ve önceki kırılmalar ve 2002 Seçimi (Yazan: Ali Eşref Turan) isimli kitapları okuyup tekrar düşünmeleridir.

BİR MOBBING HİKAYESİ....

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 6 Feb 2014 22:14:00 +0200

Bir arama motorunda arama yaparken rastlantı sonucu okuduğum bir haberi sizlerle paylaşıp yorumlamak isterim...

Milliyet Cadde'den Ali Eyüboğlu'nun haberini noktasına virgülüne dokunmadan aşağıya kopyaladım okuyun....

*****

Yıllık cirosu 1 milyar euro olan dünya jet setinin gözde markası firmanın İstanbul’daki bir mağazasında müdürlük yapan kadının açtığı mobbing davası, bir sahtekârlığı da ortaya çıkardı. Çünkü kadının iddiası şu:
“Paris’e her gittiğimde kaldığım otele içinde kumaşlar, elbiseler ve çantalar olan bavullar bırakıldı ve bunları Türkiye’ye getirmem istendi. 5 yıl içinde ayda iki kez bu işi mecburen yaptım. Ne zaman ki, artık bu işe alet olmak istemiyorum dedim, mobbing başladı.”
Mahkemenin talebi üzerine olayı inceleyen maliye ve gümrük müfettişleri, “kayıt dışı, kaçak ve faturasız” birçok kıyafet, ayakkabı ve çantanın Paris’ten İstanbul’a getirilip satıldığını saptadı.
Peki, şimdi ne olacak?
Devlet, kaçak olarak Türkiye’ye getirilen ve ünlülere satılan bu çantalarla elbiselere el koyacak.
Şimdiye kadar sahte evraklarla düşük fiyata ithal edilip satılan lüks otomobillere devletin el koyup emniyet ve maliyenin garajına çekmesine alışık Türkiye... Ancak söz konusu insanların üstündeki ayakkabı, çanta ve kıyafet olunca iş başka...
Trafikte bir ünlünün kullandığı “kaçak otomobil”e el koyduğunda devlet, o kişi bir taksi ya da başka bir otomobile binip gider.
Ancak o mağazadan çanta alanları bekleyen ciddi bir tehlike yok, ama ayakkabı ve kıyafet alanları var.
Devlet görevlileri yarın öbür gün, o mağazadan giyinen kadınlara İstinye Park’ta ya da Nişantaşı’nda, “Kıyafetiniz ve ayakkabılarınızı çıkarın ve teslim edin” diyebilir.
Mağazanın muhasebe kayıtlarını inceleyen devlet görevlilerini şaşırtan şöyle bulgular da var.
Kadının biri 10 ayda 62, bir başkası 8 ayda 54 çanta almış.
Maliyeciler için aslında bu “çanta manyağı” kadınların her biri bir “maden”.
Çantalarının pahalılığıyla ünlü bir firmadan 8 ayda 54, 10 ayda 62 çanta almak ne demek?
Maliyecilerin bunların da kapısını çalıp, bu değirmenin suyunun nereden geldiğini sorması gerekmez mi?

*****

Şimdi satır aralarını birlikte irdeleyelim:

...5 yıl içinde ayda iki kez bu işi mecburen yaptım.....

Ayda 2 kez, yılda 24 kez; beş yılda 120 kez yapar! Yani tam 120 kez ülkeye kaçak yoldan mal sokması ve buna "mecburen" demesi açıkçası bana mobbingten daha ilginç geldi. Zira 1,2,3,5 değil tam 120 kez...

Bu kşinin mağaza müdürü olmasından yola çıkarak stok yönetimi, çalışan yönetimi, genel olarak muhasebe'den anlaması gerektiği sonucunu yani büyük ihtimallle işletme mezunu tahsilli biri olabileceği ve Paris'tekilerle anlaşabildiğine göre en az bir yabancı dili Fransızca ve/ya İngilizce rahat konuşabildiği sonucunu çıkartıyorum. Hadi bu tahminimde yanıldım diyelim ama tam 120 kez... 121.sinde "Bu işe alet olmak istemiyorum" diyor.

Platon; Sokrates'in Savunması kitabında aynen şöyle diyor:
"Müşterek tehlike karşısında düşmanlıklarını unutan sınıflar, tehlike ortadan kalkınca menfaatlerinin birbirine ne kadar zıt olduğunu görürler."

Bu yukarıdaki vakada düşmanlık yok ama sonradan safındakini düşmana dönüştürme ve psikolojik savaşa girme hali var.

On ayda 62 çanta alma veya sekiz ayda 54 çanta alan müşteri profili de hayli ilginç ; ama o benim değil psikologların konusu :)))

5 N BİR İK

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Tue, 4 Feb 2014 23:26:00 +0200

Geçen hafta TCMB faiz oranlarını arttırdı; her ne kadar bu artış piyasa yapıcı ankaların faiz oranlarını neredeyse pek etkilemese de, dolarda beklenen düşüş beklendiği gibi gerçekleşmedi. Dolarının TL karşısındaki artışı mı yoksa faizlerin mi artışı daha bir hayırlıdır tartışmaları ekonomi kanallarındaki yorumcuların kehanetlerine bırakırsak, ortada 2014 için bir gerçek var ki; her iki halde de ülkenin büyümesinde bir azalma olacak!

2013 verilerine bakarsak FED'in 10 milyar Dolarlık tahvil alımlarındaki azaltımının gelişen ekonomilere etkisini de kenara koyuyorum (ki Mayıs 2013'de sinyali verildi) , İthalatımız 251.7 milyar Dolar, İhracatımız 151.9 milyar dolar amiral gemilerinden turizm gelirleri ise 32.3 milyar Dolar... yani Türkçesi "Borç yiğidin kamçısıdır" borca battık, büyüdük ama bu büyümeyi sanayiye yani üretime yine yeterince aktaramadık! Yani yabancı sermayeye hasret yaşam devam edecek...

Yerel de olsa seçimler önümüzde, sonuçları genel seçim tarihlerini erkene mi aldırır bilinmez ancak istihdam piyasası açısından durağanlık, sermaye kaçışları sebebiyle belki artan işsizlik, Doların aşırı artmasıyla oluşabilecek iflaslar ve bunun istihdama etkileri malesef İK'cının gündeminden teğet mi geçer bilinmez ama umarm gündemi delip geçmez.....

FARKINDALIK VE İKNA

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 16 Jan 2014 23:41:00 +0200

Yeni yıla yeni umut ve beklentiler ile başladık, hepimize kutlu olsun. Ben yeni yılda geçmiş yılı değerlendirdim! Özel hayatımda ev taşımam, büyük çocuğumun resmi olarak okula başlaması, ufaklığın da anaokuluna başlaması benim için en önemli olan gelişmelerdendi!

Blogumla pek ilgilenememişim, umarım bu sene telafisi olur. Tam da bir önceki yazımda insanın ''Daemonik'' tarafından bahsetmiş iken, önceki yıllarda yazdığım yazılarda bahsettiğim kişilerin de geçtiğimiz yıl malesef olumsuz gelişmeleri olduğunu farkettim. Örneğin milli atlet Nevin Yanıt'ın hırsından bahsetmişim, 2013yılında dopingli çıkmış, yine ampute atlet Oscar Pistorius'un azminden bahsetmişim 2013 yılında sevgilisini öldürmek suçuyla halen yargılanıyor... Gerçi bu gelişmeler onların işlerini yaparken azimli ve hırslı olmamalarından kaynaklanmıyor. Ama dopingli madde kullanımı eğer bilinçli yapıldı ise çok amatörce bir hırsa örnek olabilir, bir insanı öldürmek ise zaten kelimelere gerek yok dehşetengiz ama insanın daemonik yönlerine de güzel örnekler... Kariyeri başarılarla dolu IMF eski başkanı ekonomi profesörü aynı zamanda siyaset bilimci ve avukat olan Dominique Strauss Kahn'dan neyse ki bahsetmemişim zira o da taciz ve tecavüz suçlaması ile geçen sene yargılanıyordu.

Bu aralar Budizm ile ilgili Sogyal Rinpoche'nin yazdığı Tibet'in Yaşam ve Ölüm Kitabı'nı

okuyorum Kitapta beni etkileyen paragraflardan birini sizinle paylaşmak isterim:

Farkındalığın kaynağı hepimizin derinliklerindedir,görevimiz hiçbir şart altında inançlarımızı insanlara kabul ettirmeye çalışmak değil, onların bunu kendi içlerinde bulmalarını sağlamaktır.

Yukarıda verdiğim profesyoneller bu yapılan yanlışların (şayet yaptılarsa tabii, davalar sonuçlanmadı) farkında değiller miydi? veya bu hataları yapan insanlar biizim yakın çevremizden, eş dost belki de ailemizden çıkamaz mıydı? Olabilirdi ve pek ala halen olabilir....

İnsanlara inandığınız bir savı ancak objektif yaklaşım, sorgulatma, olayla ilgili doğru soruları sorma yöntemiyle kabul ettirebiliriz. "-Sen yanlışsın ben haklıyım," -"Ben yaptım oldu!"," Ben senin üstünüm haddini bil!" tarzı tehditsel ifadeler bizi doğruluk, doğru bilgiye ulaşma hakkı, olumlu çalışma ortamı, sevgi ve iyilikten uzaklaştıracaktır.Farkında olduğumuz konuyu ancak karşımızdakinin de farkında olabileceği bir seviyeden ona ulaşarak ikna edebiliriz.

Bununla ilgili eski 1957 yapımı bir filmi var adı " 12 Kızgın Adam" Babasını öldürmekle suçlanan genç bir çocuğun suçlu olduğuna inanan 11 jüri ve inanmayan tek jüri Henry Fonda! Neredeyse tüm film aynı odada ve masa başında geçiyor ama Fonda'ın canlandırdığı karakterin (Deivid) diğerlerine olayları yeniden değerlendirtmeye çalışma yöntemi, doğru bilgi ve çalışma yöntemi ile sonuca ulaştırma çabası çok güzel işlenmiş, zira çocuk tüm jürilerin idam istemesiyle idam edilecek veya tümünün suçsuz bulması ile hayatı kurtulacak. Deivid burada 11 kişiyi tek başına ikna ediyor, kolaya kaçmadan yoksa çoğunluk böyle yapıyor ben de evet diyeyim idam edilsini seçmek en kolay yol olurdu...

İNSANIN KENDİSİ İLE YÜZLEŞMESİ ÜZERİNE-3 DEĞERLERİMİZ VE ALGILARIMIZ

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Wed, 20 Nov 2013 23:40:00 +0200

İnsanların yaşamını, kendi algılayış biçimi ile kabullenip karar verme mekanizmalarını buna göre şekillendirdiğinden biraz da olsa bahsetmiştim.
Algı dediğimiz işlenmiş veri girdisinin temelinde en fazla değerler yatıyor ve bu değerler ailemizde başlayan sonra kendi merakımız ve ilgi alanlarımızla fikir ve bilgi sahibi olmaya bizi iten konularda ilerledikçe genişliyor.
Aslında beynimize gelen veri girdileri önce bizim bu "değerler" süzgecimizden geçiyor sonrada biz bu veriyi algılıyoruz ve aksiyona geçiyoruz:
Elle tutulur bir örnek verirsek: hayatı şantiyede geçen bir inşaat mühendisi belki proje aşamasında bile o inşaatta kullanılacak çimento, demir vs miktarını kafasında canlandırabiliyor. Veri girdisi geçmiş deneyimleri ve teknik bilgisiyle birleşince reel bir girdi olarak kafasında denklemlere dönüştürebiliyor. Burada:

Girdi: Kağıt üzerindeki proje,
Süzgeç-Değerler aşaması: Geçmiş deneyimler, teknik bilgi
Algı : Şu kadar adam lazım şu kadar demir, şu kadar çimento lazım vs vs.....
Aksiyon öncesi düşünce: Ben kafamda bir taslak bütçe oluşturayım üst yönetimin takdir ettiği bütçenin altında kalmamak için şimdiden kulis yapmaya başlıyayım vs vs.....

Bu örnek tabii ''İŞ'' bazında bir ALGI &AKSİYON örneğidir. Bir de olayın İNSAN bazında DEĞERlendirilip algılanma boyutu var k;i işte o biraz karmaşık!

Kullanılacak çimento miktarı veya işe yeni alınacak usta, kalfa sayısı nümerik veriler! Oysa bir insanı değerlendirirken durumlara bakarsınız bakmanızda yetmez süzgecinizi şekillendiren DEĞER yargılarınız kadar onu anlayabilirsiniz. Şansınız var neokorteks ağır basıyorsa biraz daha objektif olabilirsiniz! Ama tabi değerlendirdiğiniz anda karar verme mekanızmanızı o anki ruh haliniz, duygularınız, iç güdüleriniz, beklentileriniz kısacası onlarca değişken etkiliyor siz farkında olmadan!

Bir de işin içinde Daemonik* tarafımız var.Daemonik insan şahsiyetinin tümünü bir dalga gibi kaplama potansiyeli taşıyan herhangi bir tabii eğilimdir. Cinsiyetin kudreti, yaratıcının inadı, kızgınlığın yakıcılığı,iktidar hırsı insanın daemonik uzantılarının örnekleridir. (1)

Yani kısaca şeytanı orada burada değil bizzati içinizde arayınız diyor. Yine aynı kitapta Daeomun'un bir insani davranış olarak kabul edilmediği maskeli gezdiği toplumlarda kötülüğün hep dışarıda yani hep dış mihraklarda aranacağı vurgulanıyor.

Tabii insan zihni tembelliği sevdiğinden, biz insanoğlu lineer denklemlerdeki gibi sebep sonuç ilişkisi olan düz mantığı kullanmaya daha yatkınız. Çalışırsam sınıfımı geçerim! Polis, hırsızı mutlaka yakalar! Dindar gençlik ülkenin geleceği olmalıdır vs gibi düşünceler zihnimizin bize birer oyunu da olabilir. Bu Daemonik taraf ile ilgili olarak ünlü İslam düşünürü Farabi'nin yazdığı Eflatun Kanunlarının Özeti isimli eserde de, her insanın ruhunda aralarında karşılıklı olarak cazibe özelliği bulunan iki kuvvetin mevcudiyeti kabul görmüş ve birine temyiz (iyiyi kötüden ayıran kuvvet) diğerine hayvani kuvvet denilmiştir.(2)

Eğer algılaarınızı dogmatik esaslarla şekillendiriyorsanız algı boyutunuzdaki değerler süzgecinizin delikleri toplumun diğer bireyleri ile aynılaşacaktır. İşte o zaman şirketinizde veya içinde bulunduğunuz toplulukta yavaş yavaş ''dört köşe delikte yuvarlak bir çivi olma serbestisi''** durumunu bir özgürlük zannetmeye başlayacaksınızdır...

----------------------------
*Daemon: Tanrısal bir güç anlamında kullanılır. Yunan mitolojisinde ikin ci derecede tanrılarıda ifade eder. Daha çok insanı idare eden kişileştirilmiş kaderdir ve her varlığın ayrı bir kader kuvveti vardır.
(1) Türkiye'de Din ve Siyaset, Prof.Dr. Şerif Mardin
(2) Eflatun Kanunlarının Özeti, Ebu Nasr Farabi Hazırlayan: Fahrettin Olguner
** Aldous Huxley Cesur Yeni Dünya kitabından

ÇALIŞANI İŞ Mİ YOKSA DİĞER İNSANLAR MI YORAR?

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Mon, 11 Nov 2013 22:47:00 +0200

Yandaki resimde gördüğünüz el bendenize ait! Neyse ki, 3 gün önce yanardağın içi lav dolu krateri gibi görünen delik kapanmaya başladı...Nasıl oldu derseniz ızgaranın sımsıcak teli elime yapıştı; daha doğrusu bizzat ben kendi dikkatsizliğim sonucunda sımsıcak ızgara telini elimin üzerine düşürdüm! Yani faili benim...

'' Mutfakların Efendisi'' gibi bir ünvanım hiç olmadı, ama 23 yıllık aktif mutfak hayatımın en acı veren kazasıydı.Bunca yıllık deneyime karşın, böyle amatör bir hatayı nasıl yaptığıma gelince : İşime değil sohbete odaklanmıştım sanırım...

O akşam eşimle tiyatroya gidecektik ve maksadım çocukların karnını doyurup, uykuya gitme saatlerinde bize gelecek olan babaanneye onları emanet edip evden çıkmaktı. Çocuklarıma da durumu anlatmıştım ancak 5 yaşındaki büyük canavarım sitemkar ve de yargılayan bir tavırla benim onlarla çocuk tiyatrosuna hep birlikte girdiğimi, kendisinin de bizimle tiyatroya gelme hakkının olduğunu savunuyor ve beni ikna etmek için hiç susmuyordu. Tamam itiraf ediyorum'' Pamuk Prenses, Çizmeli Kedi vb'' bir çok oyuna gitmişliğim var! Ancak, bu onları seyirci kitlesi erişkinler olan bir piyese götüreceğim anlamına gelmiyor ve bunu onların anlayacağı '' didaktik'' bir dille anlatmaya çalışıyordum ki -O zaman sende artık bizim tiyatromuza gelemezsin isyanı başgösterdi. Sonuç şekildeki gibi Fight Club'ta ele asit dökme sahnesindeki inleme namelerini andıran benim bağırışımla taçlandı...

Kıssadan hisseye olayı hemen iş dünyasına uyarlarsak: Hedefinize ulaşmak için üstesinden gelmeniz gereken işlerde istediğiniz kadar usta olun(teknik bilgi beceri tam olsun) ısrarcı ve yeni yetme birisi (özellikle 90 sonrası doğan kuşak çok iddialı) sizin hedefinize ortak olma konusunda ısrarcı ve tehditkar olabilir :) Bu durumda patronun veya ustanın siz olduğunuzu ona kibarca hatırlatmalı, ( benim örneğimde : -Tabii kendi yemeğini kendin hazırlayıp yiyebildiğin gün bana tiyatroda eşlik edebilirsin! mesajı) ve onu değişik işlere yönlendirebilirsiniz. Benim kendi örneğimdeki hatam onu konuşarak ikna etmeye çalışmak oldu! Gideceğim piyesin niye çocuklara yönelik olmadığını belki yaşları 3, 5 yerine 13, 15 olsa daha net görebileceklerdi ve sohbetimiz sonuca yönelik olacaktı.

Ben bir anne olarak öğrendim ki,
1) Acil durumlarda yemek tabağa konulduğunda çocuklarımı mutfağa çağırmalıyım. (Her hedefi anlatmaya gerek olmayabilir bazen sonucu çalışana sunmak sürece dahil etmekten daha hayırlı olabilir)
2) Onları odalarında oynamaya teşvik edebilirdim. (Yönetsel bir görevi yoksa, bazen bazı çalışanları sırf yapmaları gereken kendilerini geliştirecek olan işlere yönlendirmek işi hızlandırır)
3)Belki de bazen hedefin ne olduğunu açıklamamak gerekebilir.( Babanızla kaçıyoruz bu akşam!mesajı bile çocukların huzurlarını kaçırabiliyor)

Olaya daha da geniş perspektiften bakarsak, bu gün iitibariyle sosyal medyamız kızlı erkekli mi olsun yoksa kız kıza mı erkek erkeğe mi evde konaklansın muhabbetleriyle yıkılıyor ! Malesef o sohbetlerin aktörleri yukarıdaki 2 numaralı maddenin kendilerine uygulanmasını kabul etmişler gibi geliyor... Kim bilir bu sıralarda meclisten ne yasalar gelip geçiyor; örnek mi? Kıdem tazminatı meselesi gibi :))))

ODTÜ AÇILIMI...

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 27 Dec 2012 01:18:00 +0200

Bir okuyucum ''-Ayşe hanım yazılarınızda filmlerden örnek veriyorsunuz gerçek hayattan niye vermiyor sunuz ?''diye sormuş. Cevabı çok basit: ''-Gerçek yaşamdan örnek verebilmem için benim ve beni okuyanın tanıdığımız huyunu suyunu bildiğimiz insanları yani ortak dostlarımızı seçmem lazım, bunu yapmam çok zor ve de durum herkesin farklı olan algısıyla da alakalı olduğundan dedikodu olur, bunu sevmem, Siyasetçileri eleştiremem veya övemem çünkü kişisel olarak tanıyor olmam lazım. Ama bu yazımda mezunu olduğum üniversiteden ve bana verdiği perspektiften bahsetmeyi borç biliyorum.

Londra'da Hyde Park var ve bu parkta Speakers Corner (konuşmacının köşesi) veya serbest kürsü diyeceğimiz bir alan var burada dileyen dilediğini haykırıyor. ODTÜ, Türkiye'nin Speakers Corner'ıdır. Bir çok şeyi dile getirebilirsiniz
Yıl 1993 MM (Mühendislik Merkez Bina) veya ODTÜlünün deyimiyle Avarel'in önünde arkadaşımla ders saatini beklerken bir gösteri olur. Dağcılık Klübünden bir öğrenci ''-Hocam spor salonundan yapay tırmanma duvarını kaldırmak istiyorlar karşıyız imza verin kalkmasın! der , yanımdaki arkadaşım kendisini tersler ''- Ben geçen hafta terkedildim, 2 dersten FF almak üzereyim benim derdim senden fazla, ben gösteri yapıp imza topluyor muyum?'' diye çıkışır. Dağcı güler, -Peki Hocam" der.

Konya milletvekilliği yapmış o zamanın Refah Partili milletvekilinin isimdaşı yeğeni benim hazırlıktan sınıf arkadaşım yine ODTÜ'lü ve türbanlı bir kıza abayı yakar ; abayı yakmasında bir sorun yoktur amma velakin kızla kendisini tanıştırmam için bana baskı yapmaktadır. Fakat asıl sorun kızı her gün görmeme rağmen, benim de tanmıyor olmamdır. Kendisine ''- Senin bizzat gidip tanışman daha doğru olur. dediğimde ''-Ya Ayşe bu olmaz kız başı kapalı ve ahlaklı demiştir ve bu cevabın üstüne ''- Biz başımız açık olduğundan ahlaksız mıyız? bakış açını bu vesileyle öğrendiğim iyi oldu ! diye kendisine bağırdığımda; ''-Özür dilerim onu demek istemedim anla işte ben küçük bir kasabada büyüdüm bizim orada öyle düşünülür!'' demiştir. (yerleşik fikirler buna bir yazımda değineceğim). Bizim aşık oğlan bu arada benim verdiğim gazla kızın karşısına çıkmış kendisini beğendiğini ve niyetinin ciddi olduğunu söyleyerek türbanlı kızımızla tanışmış okul bitmeden nşanlanmışdır.

ODTÜ'de sol görüşlü ve de coşkun arkadaşlarımızın azıp arnavut kaldırımlı yolda kortej oluşturduğu bir gün, ilk özel TV kanalımız o zamanki adıyla İnterstar'dan ünlü bir habercinin yemekhane arkasında çimlerde kameramanına: '' - Sen yere yat biraz debelen ben kameranın açısına girecek şekilde taş toprak atacağım! Bu arada arka fonda şu kortej görünsün!'' dediğini bizzat kulaklarımla duymasam halen TV kanallarında ana haber bültenlerini tarafsız sanarak izleyebilirdim! ( Tarafsız olanı da vardır elbet ama ben artık temkinliyim.)

Ve Mikhail Gorbachev'un ODTÜ konferansından 4 saat önce aşırı solcu bir arkadaşım '' Bana bak züppe al arabanı kampusten git ortalık karışabilir:'' demişti sonra aynı zat-ı muhteremin Gorbi'nin kafasına yumurta fırlattığını arkadaşlardan duyduk. O gün gerçekten kampus karışmıştı, çünkü okulu olağan şartlarda koruyan jandarma asayişi polise devretmişti. Polis de acımamış copuna kuvvet bizimkilere saldırmıştı... Jandarm komutanı ''-Durun vurmayın cop kullanmayın!'' diye baya yalvarmış ama sesini duyuramamış....

Bakın bizimkiler diyorum aşıırı solcu bana züppe diyene de bizimkiler derim türbanlı kıza aşık sağcı ve başı açık her kadını ahlaksız zanneden de bizdendir çünkü hepimiz ODTÜlüyüz. aynı kampus içinde birbirimize sataştık laf dalaşına giriştik hatta bazen protesto gösterisi bile yaptık ama hiç fiziksel şiddet uygulamadık.

Yukarıda verdiğim örneklerin hepsi gerçektir ne kadar uçlarda olan siyasi fikirleri birbirinden apayrı insanlar bugün ODTÜ mezunu olmanın gururunu yaşıyorlar ve fikirleri tartışmaya her zaman açıklar.Eğer mutlak gerçeklere ulaşmak istiyorsanız, fikirleri tartışmaktan korkmayınız Ama işin içine şiddet, saldırı, darp ve de yerleşik fikirlere dayalı hakaret girmemeli! Zaten radikalleşenler ve işi şiddet boyutuna taşıyanlar çoğu zaman girdikleri Üniversiteden mezun olamıyorlar çünkü esas işleri olan diploma almak, mezun olmak hedefinden başka hedeflere doğru kayıyorlar. Ama eğer şiddeti yaratan polis ise durum devletin sorunudur demek ki polisin sorunları vardır.

F. Nietzsche der ki: '' Bir gencin ahlakını bozmak için ona kendisinden farklı düşünenlere değil, kendisi gibi düşünenlere değer vermesini söyleyn!'' Bu sözü pekiştirecek bir film de tavsiye edeyim American History X. Irkçı bir gencin kendi yandaşları ve düşmanı olduğu zencilerle olan maceralarını konu alan bir film. Derek Vinyard ( Edward Norton) erkek kardeşi Danny'nin kendisi gib, radikalleşmemesi için çabalar sonu çok acı biten bir filmdir ve kendisi gibi ırkçı olan dostlarının değişen Derek'e karşı değişen tutumları çok dikkat çekicidir.

Kendiniz gibi düşünen insanlar çevrenizde çoğunluktaysa, bu büyük bir tehlikedir. Benim düşüncelerime ters beni çürütecek insanlar ancak beni geliştirebilir. Kimse ODTÜ'lüyü Ötekileştirmeye çalışmasın biz zaten kendi içimizde tüm ötekileri barındıran bir topluluğuz, tıpkı Türkiye mozaiği gibi... Ama bazen de sesimizi duyurmak isteriz; beklenen sadece kulak vermenizdir.

GALİP GELMEK, KAZANMAK, YENİLMEK

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 29 Nov 2012 22:45:00 +0200

Birkaç gündür sosyal medyada dolaşan bir iddia var. İddiaya göre Tibetli bir din adamı NASA'ya gönderdiği mektupta: " Bu yıl 21 Aralık 2012 tarihinden itibaren dünyanın, Galaksinin Sıfır hattından geçeceğini ve bunun sonucu olarak 7 Şubat 2013 tarihine kadar dünyamızda tam karanlık, tam sessisliğin hakim olacağını bildirmiş. Mayaların takviminden de aynı tarihi bir dönemin sonu olacağını çıkartıyoruz, yani bazı şeyler değişebilir gibi görünüyor. Kimine göre kıyamet alameti kimine göre ise iletişimin boyutunun farklılaşacağı "Altın bir çağın" başlangıcı olabilirmiş... Bir aydan az bir zaman kaldı, hep beraber göreceğiz...

Özellikle metropollerde yaşayan bir çok insanın hayatı zaten The Truman Show'da (1998 yapımı güzel bir filmdir) Jim Carrey'den hallice geçiyor. Aynı saatte, aynı saatin aynı alarm sesiyle uyanıp, aynı malzemelerden oluşan kahvaltıyı yapıp, aynı araba veya işyerinizin servisine binerek ( İnsanlar serviste bile aynı koltuklarda oturmayı tercih eder!) işinize gitmek aynı işleri tekrarlayarak geçirmekle sürer... Bu aynılıklar içinde işin en güzel yanı her gün herhalde aynı eş/sevgiliyi öpüp günün nasıl geçtiğine aldırmaksızın vakit geçirmektir; bilikte paylaşılan şeyler genelde aynı olsalar bile...Eşim/sevgilim yok diyenler de: "Allahım bu aynı kader ne kadar daha aynen devam eder? şeklinde aynı isyanlarda ve belki Fazıl Say'a inat arabesk dineleyerek belki de aynı gün ve saatte Muhteşem Yüzyıl izleyerek aynen Jim Carrey'in Truman Burbank'ı olarak geçirmektedir. Hal böyleyken 21 Aralık'tan niye korkalım ki! Tibetli eğer haklıysa belki de Tanrı bize değişim için fırsat sunacak! Düşünsenize Şubat ayına kadar zifiri karanlıktayız iletişim araçları çalışmıyor! Ne oldu biraz ürktünüz değil mi? Niye ürktünüz? Ürktünüz çünkü böyle bir döneme girersek kaybetmekten korkuyoruz Tüm aynılıklar bizim için adeta bir güvenli liman ve beyinleriimiz bizleri bu güvenli limanlar içinde galip gelmek için çabalamaya alıştırmış. Bizim gibi aynılıklar içinde yaşayanlarla hep beraber nasıl kazanabilirizi pek düşündürtmüyor egolarımız... Ancak, deprem gibi mesela, doğal felaketler karşısında beynimiz egolarımızı devre dışı bırakmaya progranlamış...

Eşinin seçimi olan kötü bir restorana davet edilen diğer eşin bütün gece "dırdır" etmesi galip gelmeye odaklı egomuzun eseri (yemek berbat!, servis rezalet!, garson felaket!) oysa, kazanmaya odaklı akıllı davet edilen eş yorum yapmıyor hatta tüm olumsuzluklara rağmen iyi gidenlere odaklanarak durumu övüyor. ABD'de araştırması yapılmış bu durumda sadece 20%lik bir azınlık kazanmaktan yana diğer 80% egosuna yenik kazanma hırsı ile tepki veriyor.

Tibetli haklı mı değil mi bir aya kadar öğreneceğiz ama dünyanın çeşitli sikluslar ile bazı evrelerden geçeceği de ve geçtiği de biliniyor yenilme korkumuzu bırakıp ama galip gelme tutkumuzdan da biraz feragat edersek belki de herkesin kazanacağı algılarımızın açılacağı muhteşem bir döneme gireriz kim bilir...

İK ALANINDA YÖNERGE VE YÖNETMELİK NASIL HAZIRLANIR?

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 15 Nov 2012 21:34:00 +0200

İK departmanı olarak yapılanmaya başlamış ve yönerge ve yönetmeliklerinizi hazırlamak üzere yola çıktıysanız ve bu alanda profesyonel bir destek almadan bu işe soyunduysanız işte size bir kaç ipucu:

Kavramları ve iş akışlarını yazılı hale getirmek ''sözün uçtuğu, yazının ise kaldığı'' bir dünyada ilk adım olarak güzeldir, ancak yazıya döktüklerinizin güncel belge olarak yaşatılmaları gerekir. Buna hazır mısınız?

Kavram olarak yönerge, yönetmeliklerin ne anlama geldiği ile başlayalım:

Yönergeler kurum içerisinde uygulanan yöntem ve süreçlere yönelik ve bunlarla alakalı ilke ve kuralları tanımlarlar.
Yönetmelikler ise dış dünyanın da kurumla ilgili bilmesi gereken uygulamaların ilke ve kurallarını tanımlarlar.
Prosedürler ise bu yukarıdakileri detaylanması yani çıktıları, uygulayıcıları, uygulama adımlarını vs anlatırlar.

Bu yukarıdaki 3 dökümanlarda da sahip olması gereken ortak bilgiler aşağıdakilerden oluşturulabilir.

Dökümanın (Yönerge, yönetmelik, prosedür) Adı: Konusuyla alakalı kısa özlü bir isimi olmalıdır.
Dökümanın numarası: bu numara kitaplardaki malum ISBN numarası gibi adeta bir referans kodudur ve kodlamaların nasıl yapılacağı diğer birimlerin yönerge yönetmeliklerden hangi tanımlamalarla ayrıştırılacağı önceden belirlenmelidir.
Dökümanın Sahibi Birim: Dökümanda anlatılan süreçlerin sahibi /uygulayıcısının hangi birim ve hangi müdür olduğunu gösterir.
Dağıtım: Kullanım veya bilgi edinme amaçlı bu dökümana erişecek diğer birimleri gösterir.
Onaylayan: Dökümanı onaylayacak olan üst makamı tanımlar. (Yönetim Kurulu, Mütevelli Heyeti, Başkanlık Divanı vb...)
Yürürlük Tarihi: Onaydan sonra dökümanın ilk kez yayınlandığı yani geçerlilik kazandığı tarihtir.
Güncelleme Tarihi: Önceden yürürlükte olan bir dokümanın gözden geçirilip gerekli değişiklikler yapıldıktan sonra onaylanarak, tekrar yayınlandığı en son tarihtir.

Çalışanların özellikle parasal yardım içeren yönergelerde açık kapı bulup en fazla nasıl nemalanırımı sorgulayıp İK'ya ulaştıkları kalemdir. -Efenim Mehmet Bey 5000TL yardım almış bana niye 3500TL verildi vs gibi sorgu sual içeren serzenişlerde acar İK'cının Bakayım o hangi zaman diliminde bunu almış sen ne zaman almışsın diye durması gereken olay anıdır. :)

Yönergelerin sahibi genel olarak İK birimi olarak görünebilir ama yönetmelikler ve prosedürler mutlaka o işi gören uzman veya memura atanmalıdır ki değişikliklerin farkına hemen varılıp güncelleme yapılsın.

Çok ayrıntıya girmek istemiyorum ancak yönerge ve yönetmelik hazırlamak ilk kez bu işi yapacak kişi için yazarken içinde kaybolacağı bir hale de gelebilir.Eğer ilk kez yukarıda bahsettiğimiz dökümanları yaratacaksanız;

önerim ilk olarak klasik usulle Türk kahvesi yapma veya çay yapma gibi gündelik hayattan bir süreci yazmaya başlayarak ilk deneyiminizi edinin :)

PERYÖN İNSAN YÖNETİMİ KONGRESİ 2. GÜN

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Mon, 8 Oct 2012 17:22:00 +0300

Kongrenin ikinci günü Sn. Kemal Kılıçdaroğlu'nun açılış konuşması ile başlayacaktı, ancak kendisi Suriye ile aramızda gelişen sıcak olaylar üzerine Ankara'da kalmayı tercih etmiş. Kendisini temsilen gönderdiği CHP Ankara milletvekili Sn. Aylin Coşkunoğlu Nazlıaka her ne kadar Kılıçdaroğlu'nun konu başlığından bağımsız bir konuşma yaptıysa da dinlemeye değerdi.

İkinci açılış konuşmacısı Prof. Dr. Remzi Sanver ise "Hür Masonluktan Yönetim Dersleri, Kurum Kültürü ve Liderliğe Bakış" isimli ilginç konu başlığı ile gayet dikkat çekiciydi. Zira Masonik örgütlenmenin de kendini son zamanlarda kısmen şeffaflaştırıyor olması benim dikkatimi çekti. Prof.Sanver'de 1961 yılında Fortune 500 sıralamasında olan şirketlerden çok azının günümüze kadar yaşayabildiğinden ve bu yaşam savaşında oyuncular, strateji ve davranışların yanı sıra yazılı kurallar ve enformal geleneklerin de büyük rol oynadığını anlattı. Müstakil bireysel amaçlar ve kurumsal amaçların her zaman örtüşmeyeceğini, amaçları denkleştirmek için kuralların iyi belirlenmesi gerektiğini vurguladı. Bir oyun teoricisi olarak daha sonra Mahkumlar Açmazı'ndan bahsetti ve burada en fazla yarar sağlamak için güven ve gelenek gibi enformel oluşumların kurumlar ve paydaşları arasındaki engelleri kaldırdığından bahsetti. Oyun teorisi de nedir yahu diyenler için başlangıç olarak Russell Crowe'un başrol oynadığı A Beatiful Mind (Türkçesi Akıl Oyunları ismiyle vizyona girmiş, 2001 yılı yapımı) filmi tavsiye ederim. Filmde barda oturan güzel sarışın kızımızı gören Russell Crowe ve arkadaşları kıza kilitlenir. Bunun üzerine Crowe "If we all go for the blonde, we block each other and not a single one of us is going to get her. So then we go for her friends, but they will all give us the cold shoulder because nobody likes to be second choice. But what if no one goes to the blonde? We don't get in each other's way and we don't insult the other girls. That's the only way we win." düşüncesiyle kendine gelir işte oyun teorisinin de en özlü mantığı budur. Filme baktıktan sonra Sanver hocanın Mahkumlar açmazını (Prisonners' Dilemma) googlelarsanız size çok şey ifade edecektir. :))

Prof. Sanver hoca daha sonra gelenek, aidiyet, güven, pozitif motivasyon, usta çırak ilişkisi, birlikte inşa etme, ritüel sembol ve metaforların bu enformal uygulamaların kurum kültürünü pekiştirdiğini ve ancak ''Yetiştirdiğiniz sizi aşan bir usta olursa siz de gerçek bir usta olursunuz." anlayışının hakim olması gerektiğini vurguladı. Karar verme mekanizması (agregasyon), meritokrasi ve eski yöneticilerin yönetim görevini bıraktıktan sonra topluluk içerisinde tekrar konumlanarak devam etme geleneğinin yerleştirilmesinin önemini dile getirerek sözlerine son verdi.

İkinci günün paralel oturumlarında en önemli ve bence zaman olarak malesef sınırlandırıldığından sonlara doğru çıkan kurumlara biraz haksızlık ettiğimiz ve izleyenlerin acıkmasıyla homurdanmalara sebep olan İnsan Yönetimi Ödülleri almış firmaların sunumlarıydı. Keşke zaman daha uzun olsaydı ve katılımcılar sorular sorabilselerdi.

İşe Alım- DeFacto

Performans Yönetimi-Viko

Eğitim ve Geliştirme- Akbank ve Ford Otosan

Yetenek Yönetimi- Garanti Bankası

İşveren Markası- Turkcell

Takdir Ödüllendirme-PepsiCo

Yenilikçilik Innovasyon-DeFacto

zamana karşı yarışarak, uygulamalarını anlatmaya çalıştılar. Ben sonrasında Maria Gardner'ın Yetenek Yönetimi sunumuna ve "Erkek Egemen Sektörde Kadın Yönetici Olmak" konulu panlede Ahu Özyurt moderatörlüğünde Ahu Büyükkuşoğlu ve Sena Kaleli'yi dinledim. İtiraf edeyim, CHP-Bursa milletvekili Sn. Sena Kaleli'nin dobralığı ve sempatik yorumlarından çok etkilendim.

Son söz olarak Peryön alnının akıyla bir kongreyi daha başarı ile tamamladı, beni davet eden Başkan Yiğit Oğuz Duman ve Genel Sekreter Özlem Helvacı Kılıç'a teşekkür ederim.

PERYÖN iNSAN YÖNETİMİ KONGRESİ 1. GÜN

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Sat, 6 Oct 2012 00:31:00 +0300

Peryön tarafından düzenlenen ve bu sene 20.si gerçekleşen ''İnsan Yönetimi Kongresi,'' 4-5 Ekim tarihleri arasında, İstanbul Lütfi Kırdar Kongre Merkezinde başarılı bir organizasyon ile gerçekleşti.

İlk günün açılış konuşmacısı Avrupa Birliği Bakanımız, Sn. Egemen Bağış idi. Kendisi The Baruch College of the City University of New York, İşletme fakültesinden İK alanında lisans derecesine sahip olması sebebi ile, katılımcılara kendisini yakın

hissettiğini belirterek sözlerine başladı. Katılımcıların sorunları hakkında fikir sahibi olduğunu Bakanlığında %58 katılımla hanım çalışanlara pozitif ayrımcılık yaparak istihdam olanağı sağlandığını belirtti.

Avrupalı'nın önyargılarından kurtulduğunda AB sürecinde başarı sağlanacağını ve bu başarıyı görmek için kendisinin ve ekibinin sabrı ve kararlılığı olduğunu belirtti. İnsan Yönetiminin Gündem ve Geleceğinin tartışıldığı Avrupa'nın en büyük İK kongresinin yapıldığı İstanbul şehrinin bile Avrupalı tarafından Avrupa'nın en doğulu şehri olarak algılandığını, ve fakat Doğu açısından ise doğunun en batılı, en Avrupai şehri olarak betimlenmesinin bile tezat yaratmaması gerektiğine değindi.

Diğer açılış konuşmacısı TAV'ın CEO'su Sn.Sani Şener ise "Bilgi işçileri" olarak nitelendirdiği güünümüz İK'cılarına Sanayi devriminden başlayarak girişimci kuşakların neler yaptığını örneklendirdi ve TAV'ın ilk olarak AHL ihalesi ile başlayan serüvenindeki önemli kararlarla zamanı nasıl yakalamaya çalıştığını samimiyetle anlattı.

Başarılı olan insanların hayata esnek bakan, çalışkan ve kendisini yenileyen insanlar olduğunu vurgularken, bunun tam tersinin de başarılı olmak için yetmediğini dile getirdi.

Galip gelmek ve kazanmak arasındaki farklara da değinen Şener,

"Kariyerin her sabah yeniden başlayan bir olgu" olduğunun unutulmaması gerektiğinini ve lüks arttıkça mutluluğun azalacağına örneklerle değindi ve sürdürülebilir bir başarı için mutlu olmanın gerekli olduğunu vurguladı. Ayrıca kendi çalışanlarını da A takımı, Altın yakalılar ve Apaçiler olarak gruplandırması gayet ilginçti.

İlk gün içerisinde devam eden paralel oturumlarda, konuşmacılar ve İK profesyonelleri birbirinden ilginç konuları masaya yatırdılar.

Ben sadece 3 tanesine katılabildim, notlarımı ve fikirleriimi ileriki zamanda paylaşacağım.

HEDEFLER KOYMAK ÜZERİNE BİR YAZI...

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 30 Aug 2012 21:52:00 +0300

Bu hafta büyük çocuğum 4 yaşına bastı...

Ona benden ne istediğini sorduğumda:

- Beni uçağa bindirecek kadar paran var mı? diye sordu.

Bende birlikte uçağa binecek kadar param olduğunu ama onun uçağa

binmeyi hak edecek kadar uçaklarla ilgisi olup olmadığını önce

anlamamız gerektiğini söyledim.

-Anlat bakalım uçaklar hakkında neler bilyorsun?

-Uçakların evi, havaalanlarıdır. Uçaklar yerdeyken buna

park pozisyonu denir.Uçağa binince kemer bağlarız. Uçak uçmadan

önce pist başına gelir, sonra çok hızlanır ve uçar.

-Peki uçaklar hakkında bilgin var, bir gün de internetten uçak

ve havaalanı resimlerine bakarız. Tamam mı?

-Uçağa bindiricek misin beni?

-Evet ama, zamanı ve nereye gideceğimizi babanla konuşmalıyız!

-Peki uzay gemisine beni bindirecek kadar paran var mı?

Bakışıyoruz :))))

..............

İçimden "Yok artık!" diyorum ve uzay gemileri hakkında bilgisinin

olup olmadığını sorgulamaya kalkışmıyorum benden çok daha bilgili çıkabilir!

İtiraf etmeliyim, "pist başı", "park pozisyonu" gibi teknik kelime-

lerin arasında o malum anonsu da : ("cabin crew slide arm and

crosscheck please!) söyler mi diye zaten diken diken oldum!

Bazı davranışlarıyla beni gerçekten çileden çıkartan miniğim bazen

bazı söylemleriyle de "büyüyor herhalde" dedirtiyor.

Okuma yazma bilmiyor, yani tüm öğrenimeleri diğer yaşıtları gibi

görsel ve duyarak...

Okulda meğer bu hafta uçaklardan konuşmuşlar..

Bizimki de uçağa binme hedefini koymuş onu tutturursa, hedef büyütecek uzay gemisi....

Düşündürücü.. Bilgi kaynağına ulaşma konusunda elinin altında onca kaynak varken hazırlıksız gerekçesiz müdürüne çıkıp taleplerde

bulunan memurları düşündürdü bana...

Talepleri dayanaksız olanve sadece yıllandım diye kendisini değer-

lenmiş sanan insanları düşündürdü bu diyalog nedense...

İnsan büyüdükçe herhalde çocukluğun verdiği o araştırma ve merak içgüdüsü kayboluyor sanırım...

VE NEVİN "YANIT" VERDİ 12 :58....

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Thu, 9 Aug 2012 11:04:00 +0300

Haziran ayı sonunda, "Hedefe Kilitlen" başlığı ile milli atlet Nevin Yanıt"a ve hedefine inandığımı ve desteklediğimi yazmıştım. Nevin yanıltmadı önce Helsinki'de Avrupa Şampiyonluğu ardından Londra'da inandı, çaba gösterdi ve olimpiyatlarda 12: 58 lik derecesi ile yeni Türkiye rekorunun sahibi olurken Kadınlar 100 metre engelli finalini 5. sırada tamamladı. NTV Spor'a verdiği demeçte Çabalayıp, istedim ve yüreğimi koydum diyerek hedefine ulaşacağına dair inancını anlattı. Olimpiyata katılan diğer sporcuların, "Üzerimizde baskı olmasa daha iyi performans gösterirdik!" söylemleri içinde ben bunları duymuyorum baskı beyinde oluşan bir şey ben bunları duymuyorum dedi.

Bakın burada anahtar kelime DUY-MU-YO-RUM'dur. Aynı olimpiyatlarda yüzme milli takımından genç bir kızımız (ismini vermemeyi tercih ettim.) TRT Spor'da muhabire "Daha bu sabah twitter'a baktım, Niye insanlar Olimpik yüzme takımındaki sporcularla uğraşıyorlar!" diyordu, gözleri yaşararak...

Bakın burada önemli 2 nokta var! Birincisi sporcu olan bir insan yarışmasının olduğu gün twitter'la facebook'la, internetle,TV ile vesaireyle uğraşmaz! Uğraşmamalıdır, eğer uğraşmaya eğilimi varsa; onu birilerinin bu uğraşıdan vazgeçirmesi gerekir! Artık antrenörü mü dersiniz, yaşam koçu mu dersiniz veya olimpiyatlarda kıdemli başka bir sporcu mu bu misyonu üstleniyor bilmiyorum ama birisi 'Bugün herşeyi boş vereceksin yapacağın işle transa geçeceksin o kadar!' mottosunu sporcuya uygulatması gerekir... Bu da bir günde olmaz süreç işidir bedeni ve zihni eğitmeyle olur...

İkincisi velevki yarışma öncesi bir olumsuz eleştri aldınız, siz bunu eleştri olarak algılamadığınız sürece o şey sadece laftır. Atatürk'ün cumhuriyetin ilanından sonraki yaşamına dair kitapları inceleyin, hepsi hitabet savaşlarıyla doludur. Hem de twitter cehennemindeki gibi ne idüğü belirsiz tiplerin değil cephede sağ kolu olmuş insanlarla gün gelmiş fikir ayrılıkları olmuştur. Veya yine spordan örnek vereyim Oscar Pistorius adında iki bacağı dizden aşağı olmayan Güney Afrikalı atletin Atletizm Federasyonu IAAF'in 'Avantaj sağlayan herhangi bir ekipmana sahip bir sporcu olimpiyat oyunları'nda yarışamaz.' şeklinde uygulamaya koyduğu kurala CAS'daki (Court of Arbitration for Sport ) yaptığı savunma ve tekrar kendisine uygulanan yasağı kaldırtması örneği çok taze... ve Pistorius Londra'da finale kalamasada yarı finale kadar gelmeyi başardı.

Evet temelde yatan duy-ma-mak! Eleştirileri yapan işin ehli ise tabi durum farklı! Zaten işin ehli olanda eleştirmek için değil, karşısındakini geliştirmek için çabalar. Ama sanırım biz Türklerin artık genetiğine kadar işlemiş bir eleştirme huyu var Derya Büyükuncu'ya kafayı taktılar... Neymiş hiç olimpiyat derecesi olmamış peki bu düşünce yerine niye biz başka Derya'lar yetiştiremedik diye sormuyoruz?İbrahim Tatlıses'in ' Urfa'da Oxford vardı da biz mi okumadık! çıkışı gibi Yüzücü yetiştirmek için gerekli altyapı teknik, yönetsel destek vardı da mı başka yüzücü çıkartamadık? Hem de 3 tarafı sularla çevrili 2 yarımada olan bir ülkeden başka yüzücü mü çıkartamıyoruz ne hazin... Dopingli çıkan ama sonra cezasını çekip sporuna dönen onlarca insan varken Süreyya Ayhan'ı niye unuttuk niye onu da tekrar kazanıp faydalanmıyoruz?

Neyse sonuç olarak haksız olan eleştirilere kulak asmadan disiplinli olmak işin özü!ve Nevin Yanıt şu ana kadar bunu çok iyi başardı. Akdeniz Oyunları'nda da bu rekoru tazeleyeceğine bu sistemli çalışmayla ve mütevazilikle giderse başarıcağına ben inanıyorum Türk atletizminde güzel bir ivme var 1500m'de yarın Aslı Çakır ve Gamze Bulut ile ümitliyiz. Olimipiyatlar daha bitmedi işini disiplinle ve gönülden yapan tüm sporculara başarılar diliyorum.

DÜNYA NÜFUS GÜNÜ, İSTİHDAM VE GELECEK

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Fri, 27 Jul 2012 12:49:00 +0300

Her yıl Temmuz ayının 11. Günü “Dünya Nüfus Günü” olarak kutlanıyor. TÜİK’de Türkiye’nin Demografik yapısı ve Geleceği 2010-2050 raporunu kendi sitesinde yayınladı. Raporu merak edenler buradan okuyabilirler.

Ben yakın geçmişimize bir göz atıp, mevcut durum ve projeksiyonları kendi perspektifimden değerlendireceğim. Bunu yapmadan önce bahsedeceklerimin daha iyi anlaşılabilmesi için Demografik Geçiş modelinden bahsetmekte fayda var.

Demografik Geçiş modeli, ülkelerin yüksek ölüm ve doğum hızından, düşük ölüm ve doğum hızına tarım toplumundan endüstriyelleşme evresine geçişleri anlamak üzere, Amerikalı nüfus bilimci Warren Thompson’un, sanayileşmiş ülkelerdeki doğum ve ölüm oranlarındaki değişimi yorumlamasıyla ortaya çıkmış bir modeldir. Aşağıdaki gibi özetlenebilir:

Birincil safhada endüstrileşme öncesi dönemdeki toplumlara özgü dağılımı görürsünüz; yani: ölüm oranları ve doğum oranları yüksektir. Yüksek doğum oranı, aile planlaması yöntemlerinin pek benimsenmemesi, kalabalık aile kavramının toplumda değer olarak pozitif olumlanması, doğacak her çocuğun ailenin finansal geleceği açısından bir umut kaynağı olarak görülmesi gibi sebeplerle açıklanırken yüksek ölüm oranları ise uygun olmayan sağlık koşulları, tıbbi yardıma erişememe, kıtlık v.b sebeplerle açıklanır.

Türkiye’nin birinci safhasına örnek Kurtuluş Savaşını takip eden ilk Cumhuriyet yıllarıdır. “10. Yıl Marşı’nda” da dile geldiği üzere “On yılda, onbeş milyon genç yarattık, her yaştan!” mısrası dikkat çekicidir. Yüksek ölüm oranında yukarıda saydığım yaşamı etkileyen olumsuz sebepler ve erkek nüfusunda savaşa katılmış olmanın getirdiği yıpranma payı göz ardı edilemez. Bu birinci dönem tek partili dönemin sonra ermesine kadar sürmüştür. Toplam doğurganlık hızı (yani bir kadının doğurabileceği ortalama canlı çocuk sayısı) 1950’li yıllarda azalmaya başlayıncaya kadar sürekli olarak 6,5 ile 7,0 çocuk arasında seyretmiştir. Bunu 1950lerde sürekli bir azalma takip edecektir bunda büyük kentlere göçün etkisi ve tarım toplumundan sanayileşmeye atılan adımlar etkili olabilir.

İkinci aşamada, sıhhileşme ve yeme-içmeye erişimde gelişme sonucu ölüm oranlarında düşme, yüksek doğum hızıyla birlikte, yeni doğan (0-1 yaş) ölümlerinde azalma ve beklenen ortalama ömürde artış gerçekleşir. Bu dönem 1950’li yılların ortasında başlayıp 1980’li yılların ortasına kadar sürer. Her ne kadar darbe ve muhtıralarla zaman zaman sekteye uğrasa da tek partiden, çok partili döneme geçilmiştir.

Üçüncü safhada, doğum artış hızı süratle düşer; ölüm artış hızı da düşmektedir. Yaşam süresi de artınca yaşlı ve devletin sunduğu sağlık hizmetlerine bağımlı kitle hızla büyümeye başlar. Nüfus artış hızı da azalır. Kentleşmenin artması ile kadın nüfusun iş gücü piyasasında yer alması adeta elzemleşir ve eski Türk filmlerinde: “Evinin kadını, çocuklarının anası olacaksın!” vaadiyle evlenilmeye ikna edilmeye çalışan kadın artık işe başlamıştır ama beşe, ona bölünerek evinin kadını ve çocuğunun anası olmaya da devam etmektedir. Kırsaldan kente göçmüş kadın içinse çocuk bakıcılığı ve gündelik temizlikçilik gibi yeni iş kolları doğmuştur.

Şu an Türkiye nüfusu üçüncü evreyi yaşıyor. Yani genç nüfusun toplam nüfus içindeki payı giderek düşerken, yaşlanan nüfusun payı giderek artacak: Yaşlanan nüfusun da beklenen yaşam süresi uzamakta olduğundan gevelemeden söyleyeyim. Bizim nesil belki çok hissetmeyecektir fakat, sonrakiler bunun sonucunu olumsuz yönde hissedeceklerdir.

Gelecek dönemde ne tür gelişmeler neler olabilir?

1. Başbakanımızın 3 çocuk söylemi ışığında, TBMM’de evlenme ve çocuk yapmayı teşvik etmek için Bekarlık Vergisi kanun teklifi gündeme gelir mi?

Şaşılacak bir durum yok! 1920’lerden başlayarak 1944 yılına kadar defalarca bunun gerçekleşmesi için kanun teklifi zaten sunulmuş (nüfus artmasına rağmen! ) ve hatta teklifi sunanlardan, Yozgat milletvekili Süleyman Sırrı Bey ‘Çok çocuklu fakir ailelere yardımda bulunmak için bekârlardan vergi alınmasını teklif ettim. Teklifim bekârları evlenmeğe mecbur etmek değil Sadece onları evlenmeye teşvik ve çok çocuklu ailelere belli ölçülerde de olsa destek olmaktır.” demiştir. Bu yasa tasarısı kanunlaşmasa da 1949 yılında Gelirler Vergisi kanununun 90. Maddesine “bekarlık zammı” adıyla güzelce eklenmiştir.

2. Bireysel Emeklilik sistemini teşvik veya zorunlu kılmak çözüm olabilir mi?

Zorunlu kılmak biraz sert bir tedbir ama belki minimum katkı payı oranları arttırılarak veya kaçakları önlemek adına toplu halde biriken parayı çekmek veya sistemden erken çıkma opsiyonlarına sınırlama getirme şeklinde mi cereyan edecektir bilemiyoruz.

Bunlar benim aklıma ilk gelenler… Zaten hatırladığım kadarıyla Sosyal Güvenlik müşaviri Ali Tezel Bey açıklamıştı 2008’den sonra işe başlayanların (SGKlı) emekli aylıkları 150-YTL civarı olacakmış…

TÜİK’in verileri ışığında yapılan tahminlere göre “15-64 yaş arası grubun” 2041 yılında en yüksek değere ulaşıp düşme trendine gireceğidir. Ve İstihdamdaki fırsatların devamı için dış göç imkanlarının mı sunulacağı henüz belli değildir.

İNSANIN KENDİSİYLE YÜZLEŞMESİ ÜZERİNE-2 (KARMAŞA İLE TANIŞMA)

noreply@blogger.com (İK Dosyaları /HR Files) — Tue, 17 Jul 2012 13:48:00 +0300

Kevin Spacey’in, “Olağan Şüpheliler” filminde canlandırdığı "Verbal" karakteri, polis sorgusunda son altı haftasını anlatır. Filmin son beş dakikasını izlemezseniz, gerçekten Verbal’ın savunmasına inanabilirsiniz bile… Ama sonuç karakterin polise oynadığı bir akıl oyunundan ibarettir; yani neokorteks film boyunca profesyonelce konuşmuştur.

İnsanın birbiri ile etkileşim halinde iki zihni var: biri düşünen akılcı olan zihnimiz (neokorteks), diğeri ise hisseden yani duygusal olan zihnimiz (limbik sistem)… Korku ve tehlike anında, neokorteksi devre dışı da bırakabiliyoruz. Açlık, öfkelenme, haz duyulan faaliyetler, cinsel istek ve tutkuları besleyen duyguların hepsi limbik sistemimizle alakalı… Neokorteks ve limbik sistemin etkileşimi evrim açısından da önemli; çünkü anne çocuk arasındaki bağın sebebini ve aile birliğinin ve çocuk sahibi olma kararının temelini oluşturuyor. Limbik sistemi olan ama neokorteksi olmayan sürüngenlerde mesela anne şefkati yok! Oysa 30 yaşındaki oğlunun iş mülakatı için ona eşlik etmekte ısrarcı olan ve bunu başaran anne modeli ile eğer İK’cı henüz tanışmadıysa, bir gün mutlaka tanışacaktır. Şaşırmamak, olayı limbik sisteme bağlamak yerinde olacaktır… Çünkü duygusal beyin akılcı beyinden önce varolmuştur ve kadınların limbik sistemi erkeklere göre daha gelişkindir.

Limbik sistem öğrenir ve hatırlar. Mesela, İstiklal’de burnunuza bir kahve kokusu gelir kendinizi bir an 10 yıl önce gittiğiniz Viyana’da Kaertner Caddesinde hissedersiniz. Radyoda 30 yıl öncesinden bir Sezen Aksu şarkısı çalar, bir anda orta okul yıllarına dönersiniz…

Bazen de limbik sisteme kendini tamamen teslim etmek tehlikelidir… İşyerinizin en karizmatik adamına, barda sarhoşken rastlarsınız dans ediş tarzı ve insanlara asılmasına inanamazsınız… Bazen neokorteksi konuşturursunuz limbik sistemi boşvererek :

-Nasılsınız Hüseyin Bey?

-İyiyim siz?

Dün gazetede bir haber vardı üniversite sınavına giren her iki kişiden biri üniversiteli olacakmış çünkü, kontenjanlar 20% arttırılmış! Ne fayda? İsterse herkes üniversiteli olsun: insan mantığı ile, duyguları ile, yüzleşmedikten yeteneklerini ve özelliklerini keşfedip hayata atılmadıktan sonra ancak olsa olsa ortalama bir hayat yaşar ve teselliyi emekli olayım da Ege’de bir sahil kasabasına yerleşeyim gibisinden sığ bir hedefle sürdürür…