காலடிச்சுவடுகள்

திரும்பிப் பார்க்கிறேன் 12

2011-09-10T06:17:00.001+05:30

செய் தக்க செய்யாமை யானுங் கெடும்

1960-ம் ஆண்டுகளில் செயற்கை முறை கால்நடை இன விருத்தி முறை மாநிலத்தின் எல்லா பகுதிகளுக்கும் விரிவு படுத்தப் படவில்லை. அதற்கு பதிலாக, பல அரசு கால்நடை மருத்துவமனைகளில் பொலி காளைகளை பராமரித்து, இயற்கை முறையில் இன விருத்தி செய்ய பொதுமக்களுக்கு உதவி வந்தார்கள். இப்பொலி காளைகளை பராமரிக்க, ஓரிரு பணியாளர்கள் (Bull Attendants) நியமிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் அரசு நிரந்தர பணியாளாக (permanent) கருதப் படமாட்டார்கள். அவர்களுக்கு வருடாந்திர சம்பள உயர்வோ, ஓய்வூதியமோ மற்ற பிற அரசு ஊழியர்களுக்கு கிடைக்கும் மற்ற சலுகைகளோ கிடையாது. அவர்களை Contingent Menials என்று அழைப்பார்கள்.

அன்றைய கீழ் தஞ்சை மாவட்டம் கொரடாச்சேரி கால்நடை மருத்துவமனையில் 2 பொலி காளைகள் பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்காக பராமரிக்கப் பட்டு வந்தது. அதில் ஒன்று முர்ரா எருமை இனத்தை சேர்ந்தது. அது மிகவும் முரடாக, யாருக்கும் அடங்காமல் இருந்தது. மேலும், அடிக்கடி பலரை முட்டும் குணம் கொண்டதாக இருந்தது. துரதிஷ்டவசமாக, ஒரு நாள் காலை அந்த எருமையை நடை பயிற்சிக்கு அழைத்து சென்ற பணியாளரின் வயிற்றில் அந்த எருமை முட்டியதில், அந்த பணியாளர் அந்த இடத்திலேயே இறந்துவிட்டார்.

சாலையின் நடுவில் இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்ததால், இது ஒரு சட்டம் - ஒழுங்கு பிரச்சினையாகவும் மாறிவிட்டது.

இறந்த பணியாளரின் உறவினர்களும், பொதுமக்களும் நஷ்ட ஈடு கேட்டும், இறுதி சடங்கு நடத்த பண உதவி கேட்டும், கால்நடை மருத்துவரை நெருக்கினார்கள். கால்நடை மருத்துவருக்கு, மருத்துவமனைக்கு தேவையான சிலவற்றை வாங்குவதற்காக முன்பணமாக அரசால் கொடுக்கப்பட்ட ஐந்து ரூபாயை செலவழிக்க மட்டுமே அதிகாரம் கொடுக்கப் பட்டிருந்த நிலையில், அவரால் வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

அப்போது அங்கு கால்நடை மருத்துவராக பணியாற்றியவர் என் வகுப்பு தோழர். நாகபட்டினம் மாவட்ட கால்நடை அதிகாரிக்கு, நிலைமையை விளக்கி, தந்தி அனுப்பினார்.

மாவட்ட அதிகாரியிடமிருந்து எவ்வித பதிலும் இல்லை. மாவட்ட அதிகாரி நேரிலும் வரவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கும், இது போன்ற நேரங்களில் செலவு செய்யவோ, வேறு உதவிகள் செய்யவோ எந்த அதிகாரமும் அரசால் வழங்கப் படவில்லை.

ஒரு வாரம் கழித்து மாவட்டத்திலுள்ள அனைத்து கால்நடை மருத்துவர்களுக்கும், மாவட்ட அதிகாரியிடமிருந்து ஒரு சுற்றறிக்கை வந்தது. அதில்,

“எல்லா கால்நடை மருத்துவர்களும், பணியாளர்களும், பொலி காளைகளின் நண்பர்கள் என்று அவை அறியும் வகையில் நடந்து கொள்ளவேண்டும்”

என்று அறிவுறுத்தப் பட்டிருந்தது.

அந்த மாத முடிவில் மாவட்ட அதிகாரி தலைமையில் நடந்த கால்நடை மருத்துவர்களின் கூட்டத்தில் இதுபற்றி பேச்சு வந்தது. அந்த பொலிகாளையை உடனடியாக கொரடாச்சேரியில் இருந்து திரும்பப் பெற வேண்டி இயக்குனருக்கு உடனடியாக கடிதம் எழுதுங்கள் என்று பலரும் கேட்டார்கள்.

ஆனால் இயக்குனருக்கு கடிதம் எழுத பயந்த மாவட்ட அதிகாரி, மறுத்தார். மாவட்ட கால்நடை அதிகாரியின் இந்த செய்கையை மறுத்துப் பேச யாருக்கும் துணிவில்லை.

இதைக் கண்ட எனக்கு சற்று கோபம் வந்தது. உடனே எழுந்து, கொரடாச்சேரி கால்நடை மருத்துவரை நோக்கி கீழ்கண்டவாறு கூறினேன்.

“இந்த வார இறுதியில் முதலமைச்சர் கொரடாச்சேரி வருவதாக செய்தி படித்தேன். அப்படி அவர் வரும்போது அந்த முர்ரா பொலிகாளையை, அவிழ்த்து தெருவில் விட்டுவிடுங்கள். அப்போதுதான் அது ஆட்களை கொல்லும் பொலிகாளை என்பது போலீசுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் தெரிய வரும். அதனால் ஏற்படும் சட்ட - ஒழுங்கு பிரச்சினையை சரி செய்ய, போலீசார் பொலிகாளையை சுட்டு, சரிசெய்வார்கள். பிறகு போஸ்ட்மார்டம் செய்து மாவட்ட அதிகாரிக்கு செய்தி அனுப்பிவிடுங்கள். இவ்வாறுதான் இப்பிரச்சினையை முடிக்க முடியும்” என்று கூறினேன்.

உடனே மாவட்ட அதிகாரி, எனக்கு பயிற்சி அளித்த மூத்த அதிகாரியை நோக்கி,“நீங்கள் இப்படிதான் இளைஞர்களுக்கு பயிற்சி அளித்துள்ளீர்களா?”

என்று கோபமாக கூறி, கூட்டத்தை முடித்துச் சென்றுவிட்டார்.

எனக்கு பயிற்சி அளித்த மூத்த கால்நடை மருத்துவரோ,

'இளங்கன்று பயமறியாது' என்று கூறிவிட்டு சென்றார்.

இந்நிலையில், பொலிகாளை பிரச்சினை குறித்து பொதுமக்கள் கொடுத்த மனு மீது நடவடிக்கை எடுத்து, இயக்குனர் அந்த முர்ரா பொலிகாளையை ஒரத்தநாடு கால்நடை பண்ணைக்கு திரும்ப பெறுமாறு உத்தரவு இட்டார்.

ஒரு ஆண்டு சென்ற பின், அதே முர்ரா பொலிகாளையை மேல்தஞ்சை மாவட்டம் சாலியமங்கலம் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்.

ஒரு நாள், தஞ்சாவூர் - திருவாரூர் நெடுஞ்சாலையை ஒட்டி இருந்த வாய்காலுக்கு, காளையை குளிப்பாட்டுவதற்காக கொண்டு சென்ற பொது, அந்த முர்ரா பொலிகாளை, பணியாளுக்கு அடங்காமல், கயிற்றை அறுத்துக்கொண்டு, பணியாளை முட்ட வந்துள்ளது.

இந்த பொலிகாளையின் வீர வரலாறு குறித்து தெரிந்து வைத்திருந்த பணியாள், அதனிடமிருந்து தப்பித்து, வாய்க்கால் கரையின் மீது ஓட, இந்த பொலிகாளையும் அவரை துரத்திக்கொண்டே ஓட, தப்பிக்க வழியின்றி பணியாள் வாய்க்காலில் குதித்து, நீந்தி உள்ளார்.

அவர் கரை ஏற, எந்த பக்கம் ஒதுங்கினாலும், அந்த பணியாளை கரை ஏற விடாமல், பொலிகாளை, கரையின் மீது ஓடி முட்ட முயன்றுள்ளது.

தஞ்சை - திருவாரூர் நெடுஞ்சாலையை ஒட்டி இந்த நிகழ்வு நடந்ததால், இதை பார்க்க, மக்கள் கூட்டம் அலைமோதியுள்ளது. இதனால் சாலையில் போக்குவரத்து பாதிக்கபட்டது.

அந்த சமயம் அவ்வழியே ஜீப்பில் வந்த தஞ்சையை சேர்ந்த இளம் ஐ.பி.எஸ். அதிகாரி அந்நிகழ்வைக் கண்டு,

அந்த பணியாளரின் உயிரைக் காக்க வேண்டி, தன் கைத்துப்பாக்கியால், அந்த முர்ரா பொலிகாளையை சுட்டுக் கொன்றார்.

பணியாளின் உயிரை தக்க சமயத்தில் காத்ததற்காக, அவருக்கு அவ்வாண்டுக்கான ஜனாதிபதி விருது வழங்கப்பட்டது. பின்னாளில் அந்த ஐ.பி.எஸ். அதிகாரி, தமிழகத்தின் டி.ஜி.பி. யாக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றார்.

கொரடாச்சேரி நிகழ்ச்சிக்கு நடந்த உடனேயே அரசே அந்த முர்ரா காளையை செயற்கை முறையில் கொன்றிருக்க வேண்டும். அகிம்சை மற்றும் ஜீவகாருண்யம் மீது அபார நம்பிக்கை கொண்டு, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதனையே போதித்த மகாத்மா காந்தி கூட, மக்களுக்கு தொல்லை கொடுக்கும் தெருநாய்களை சுட்டுக் கொல்வதே சிறந்தது என்று கூறினார்.

ஆனால், அப்போதைய கால்நடை துறை மேல் அதிகாரிகள் தேவையின்றி பயந்து, தங்கள் கடமையை செய்யாத காரணத்தால், அந்த முர்ரா பொலி காளை காவல் துறை அதிகாரியின் துப்பாக்கிக்கு பலியானது.

அரசும், அதிகாரிகளும் மக்களுக்காகவே. எனவே, எந்த பிரச்சினை என்றாலும், சரியான நேரத்தில், சரியான முடிவு எடுத்து பிரச்சினையை முளையிலேயே தீர்க்க வேண்டும். சுயநலம் அல்லது பயம் காரணமாக பிரச்சினைகளை தள்ளிப்போடுவது மிகவும் தவறு.

" செய்தக்க செய்யாமை யானுங் கெடும் "

என்ற வான்புகழ் வள்ளுவர் வாக்கு எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதற்கு இந்த பொலிகாளை நிகழ்ச்சி ஒரு உதாரணம்.

ஹிந்தி

2011-08-29T19:02:00.003+05:30

இந்தி தெரியாததால் ஏற்பட்ட இழப்புகள்

நான் பள்ளியில் படித்தபோது ஆறு முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரை இந்தி படித்தேன். பின்பு, அரசியல் கட்சிகளின் போராட்டங்கள் காரணமாக, பள்ளிகளில் இந்தி கற்பிப்பது நிறுத்தப்பட்டது. அரசின் கொள்கை முடிவால், இதை ஒரு பெரிய வெற்றியாக அன்று நினைத்தாலும், பிற்காலத்தில் அலுவல் காரணமாக மற்றும் சிறப்பு பயிற்சிகள் பெற வேண்டி, வட மாநிலங்களுக்கு செல்லும்போதுதான் இந்தியை கற்காததால், பல சங்கடங்களை சந்திக்க வேண்டி வந்தது. தமிழ்நாட்டை தவிர மற்ற மாநிலத்தவரும் இந்தி பேச தெரிந்திருப்பதால், அவர்களால் வட மாநிலங்களில் சுலபமாக சென்று வர முடிகிறது. இந்தி தெரியாத காரணத்தால் பல தமிழக இளைஞர்கள் திறமை இருந்தும், சென்னை சென்ட்ரல் தாண்ட முடியாமல், தமிழகத்துக்குள்ளேயே உழன்று வருகின்றனர். பல பெரிய பதவிகளையும் பெற முடியாமல் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள். இந்தி தெரியாமல் நான் அவதிப்பட்ட சம்பவம் ஒன்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்.

1980-இல் ஒரு பயிற்சிக்காக நான் பஞ்சாப் மாநிலத்திலுள்ள லூதியானா வேளாண்மை பல்கலைக் கழகத்தின் கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரிக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதுவே எனது முதல் வட இந்திய பயணம். சென்னையில் இருந்து டெல்லி சென்று, இரவு ஒன்பது மணிக்கு பழைய டெல்லியிலிருந்து கிளம்பும் புகைவண்டியில் முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்ய வேண்டும். என்னைவழியனுப்ப, டெல்லியில் பணிபுரிந்த எனது மாமன் மகன் வந்து இருந்தார். வண்டியில்ஒட்டபட்டிருந்த ரிசர்வேஷன் சார்ட் இந்தியில் கையால் எழுதி ஒட்டபட்டிருந்தது. இந்தி தெரிந்த எனது அத்தான் உடன் இருந்ததால், அவர் உதவியுடன் எனது பெட்டி மற்றும் இருக்கை எண்களை கண்டறிந்து, முதல் வகுப்பு பெட்டிக்கு சென்றோம். எனது இடத்தில வேறு ஒரு நபர் உட்கார்ந்திருந்தார். நான் ஆங்கிலத்தில் எழுந்திருக்குமாறு கூறியும், அவர் காதில் வாங்காதவர் போல, உட்கார்ந்திருந்தார். பிளாட்பாரத்தில் நின்றிருந்த எனது அத்தானை உதவிக்கு அழைத்தேன். பெட்டிக்குள் வந்து, இந்தியில் அந்த நபரை எழுந்திருக்குமாறு கூறினார். அதற்கு அவர், “டி.டி. ஆர். தான் இங்கே உட்கார சொன்னார்” என்று கூறினார். உடனே, டி.டி. ஆரை பார்த்து, “என் இடத்தில் எவ்வாறு வேறு ஒருவரை உட்கார வைத்தீர்கள்” என்று கேட்டபோது, “நீங்கள் இடத்தை கண்டுபிடித்து வந்துவிட்டீர்களா? வரமாட்டீர்கள் என்று எண்ணித்தான் அவரை உட்கார சொன்னேன்” என்று கூறி, அவரை எழுந்து வேறு இடத்துக்கு செல்லுமாறு கூறினார். உடனே, எனது அத்தான் “இந்தியில் பெயர் சார்ட் இருப்பதால், தமிழ் பெயர் கொண்ட உன்னால் இடத்தை சரியாகப் பார்த்து உட்கார முடியாது என எண்ணி, வேறு ஒருவரை டி.டி. ஆர். உட்கார வைத்துள்ளார். நான், உன்னுடன் வராதிருந்தால், உன் பாடு திண்டாட்டம்தான். இந்த வண்டி இரவு நான்கு மணிக்கு லூதியானா செல்லும். டி.டி. ஆர். அல்லது கோச் அட்டண்டன்ட் யாரும் உன்னை எழுப்ப மாட்டார்கள். நீயே அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து கொள்ளவும்” என்று கூறி சென்றார்.

அவர் கூறியது போலவே, வழியில் வண்டி நிற்கும்போது, என்ன ஸ்டேஷன் என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்டால், யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்தாலும், இரவு முழுவதும் தூங்காமலேயே பயணம் செய்தேன். நான்கு மணிக்கு புகைவண்டி லூதியானா சென்றது. அங்கு வண்டி சுமார் அரை மணி நேரம் நின்றதால், எனது பெட்டியிலிருந்து இறங்கினேன். எனது புகை வண்டி மூன்றாவது நடைமேடையில் நின்றிந்தது. அப்போது, ஜம்முவிலிருந்து வந்த புகைவண்டி இரண்டாவது நடைமேடையில் வந்து நின்றது. வானம் இருண்டு, சிறுசிறு மழை துளிகள் விழ ஆரம்பித்தது. ஒரு போர்ட்டரை அழைத்து எனது பெட்டியை எடுத்து வருமாறு கூறி நடக்கத் துவங்கினேன். திடீரென்று, நல்ல கன மழை ஆரம்பித்தது. அதற்குள், மேம்பாலத்தில் ஏறி விட்டதால் நனையாமல் தப்பித்தேன்.

புகைவண்டி நிலையத்தின் வெளி பகுதிக்கு வந்தேன். வேளாண்பல்கலை கழகத்திலிருந்து என்னை அழைத்து செல்ல வண்டி அனுப்புவதாக கூறியிருந்தார்கள். ஆனால் யாரும் வரவில்லை. சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு, ஒரு ஆட்டோவை அழைத்து வந்தார். அந்த ஆட்டோ டிரைவர் இந்தியில் ஏதோ கூறினார். போர்ட்டர் இந்தியிலும், பஞ்சாபியிலும் ஏதோ கூறி, பெட்டியை தூக்கினார். எனக்கு, எதுவும் புரியவில்லை. பெட்டியை போர்ட்டர் எடுத்து செல்லாமல், கெட்டியாக பிடித்துகொண்டேன். அப்போது, இந்த நிகழ்வை பார்த்துக்கொண்டு நின்ற ஒரு பயணி என் அருகில் வந்து, 'நீங்கள் ஞானப்பிரகாசம் தானே' என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்டார். எனக்கு தூக்கிவாரி போட்டது. இந்த விடியற்காலை நேரத்தில், முதன்முதலாக வட இந்தியா வந்துள்ள நம்மை, பெயர் சொல்லி ஒருவர் அழைக்கிறாரே? என்று ஆச்சர்யத்துடன், 'ஆம்' என்றேன்.

உடனே அவர், ' பல்கலைக் கழகத்தில், தொழிலாளர்கள் போராட்டம் காரணமாக, மாலை ஆறு மணி முதல் காலை ஆறு மணி வரை முன் நுழைவாயில் பூட்டப்பட்டு, போலீஸ் காவல் போடப்பட்டுள்ளதால், எந்த வண்டியும் பல்கலைகழகத்துக்குள் செல்ல அனுமதி இல்லை. பயணிகள் தங்கும் அறையில் காத்திருங்கள். காலை ஆறு மணிக்கு வந்து அழைத்து செல்கிறேன் என்று ஆட்டோ ஓட்டுனர் கூறுகிறார்' என்று எனக்கு ஆங்கிலத்தில் அந்த பயணி ஆட்டோ டிரைவரின் இந்தி பேச்சை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து கூறி, என்னை முதல் வகுப்பு பயணிகள் தங்கும் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.பின்னர், நீங்கள் யார்? என்னை எப்படித் தெரியும்? என்று அவரிடம் கேட்டேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே, “நான் காஷ்மீர் அரசில் வேலை செய்கிறேன். நீங்கள் சென்னையில் கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு படிக்கும்போது, நான் முதலாம் ஆண்டு படித்தேன். காஷ்மீர் மாநில கோட்டாவில் உங்கள் வகுப்பு மற்றும் அறைத் தோழர் ஹிரால் குருட்டுவை பார்ப்பதற்காக, முதலாம் ஆண்டு மாணவனான நான் உங்கள் அறைக்கு பல முறை வந்துள்ளேன். நீங்கள் என்னை மறந்து இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு உங்களை நன்றாக நினைவுள்ளது.

நானும் இப்போதுதான் ஜம்முவிலிருந்து வரும் புகைவண்டியில் இருந்து இரண்டாம் நடைமேடையில் இறங்கி வரும்போதே, மூன்றாம் நடைமேடையில் நீங்கள் நிற்பதைப் பார்த்தேன். உங்களை நான் அங்கு எதிர்பார்க்கவில்லை. சுமார் இருபத்தோரு ஆண்டுகளுக்குப்பின் உங்களை பார்த்ததால், உடனடியாக, உங்களை அணுகி பேச தயங்கினேன். நீங்கல்தான என்று உறுதி செய்வது எப்படி என்று யோசித்துக் கொண்டே உங்கள் பின்னால் வந்தேன். நீங்கள் ஆட்டோ டிரைவர் மற்றும் போர்ட்டர் ஆகியோருடன் இந்தியில் பேச முடியாமல் தவிப்பதைப் பார்த்தவுடன், நீங்கள்தான் என்று முடிவு செய்தேன்” என்று கூறினார். தானும், தனது பி.ஹெச்டி ஆராய்ச்சி தொடர்பான சில தகவல்களை பல்கலைக் கழகத்தின் நூலகத்தில் இருந்து திரட்ட, ஜம்முவிலிருந்து வந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்.

மகிழ்வுடன் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டே காத்திருந்தோம். காலை ஆறு மணிக்கு பல்கலைகழகத்தில் இருந்து எனக்கு அனுப்பப்பட்ட ஜீப்பில் இருவரும் ஒன்றாக பல்கலைகழகத்துக்கு சென்றோம்.

இதுபோல, பின்னாளில் அலுவல் காரணமாக பலமுறை வட இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்ற போதெல்லாம், இந்தி தெரியாததால் நிறைய கஷ்டபட்டுள்ளேன். ஒவ்வொரு முறையும், வெளியே செல்லும்போதும், ஆங்கிலமும், ஹிந்தியும் தெரிந்த ஒருவரை உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

நான் கால்நடை மருத்துவ அறிவியல் பல்கலைகழகத்தின் துணைவேந்தர் பதவி முடிந்தவுடன், சில வட மாநில பல்கலைகழகங்களின் துணைவேந்தர் பதவி என்னைத் தேடி வந்த போதும் மற்றும் டெல்லியிலுள்ள மத்திய அரசின் சில உயர் பதவிகள் தேடி வந்தபோதும், இந்தி தெரியாத காரணத்தால், வேண்டாமென்று மறுத்துவிட்டேன்.

குறிப்பாக மனைவிக்கு இந்தி தெரியாததால், முதியவர்களான நாங்கள் இனி இந்தி பேச கற்றுகொள்வது இயலாத காரியம் என்பதால், பல நல்ல வாய்ப்புகளை மறுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.கூடுதலாக ஒரு மொழியை கற்றுக் கொள்வது என்பது நல்லது. அதுவும், நம் நாட்டில் சுமார் ஐம்பது கோடி பேருக்கும் மேல் பேசும் ஒரு மொழியை கற்றுகொள்வது மிகவும் நல்லது. இரண்டு மொழி தெரிந்தவன் இரண்டு பேருக்கு சமம் என்று சொல்லுவார்கள். இந்தி திணிப்பை மறுப்பதே தனது கொள்கையென்று அரசு இந்தி போதிக்கா விட்டாலும், இளைஞர்கள், தனிப்பட்ட முறையிலாவது இந்தி படித்து, பேசக் கற்று கொள்வது, அவர்களுடைய எதிர்காலத்துக்கு மிகவும் நல்லது என்பது என் கருத்து.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன்-11

2011-08-29T18:55:00.003+05:30

இந்தி தெரியாததால் ஏற்பட்ட இழப்புகள்

திரும்பிப்பார்க்கிறேன் - 11

2011-08-04T18:26:00.004+05:30

இந்தி தெரியாததால் ஏற்பட்ட இழப்புகள்

இந்தி தெரியாத காரணத்தால் பல தமிழக இளைஞர்கள் திறமை இருந்தும், சென்னை சென்ட்ரல் தாண்ட முடியாமல், தமிழகத்துக்குள்ளேயே உழன்று வருகின்றனர். பல பெரிய பதவிகளையும் பெற முடியாமல் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள். இந்தி தெரியாமல் நான் அவதிப்பட்ட சம்பவம் ஒன்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்.

சென்னையில் இருந்து டெல்லி சென்று, இரவு ஒன்பது மணிக்கு பழைய டெல்லியிலிருந்து கிளம்பும் புகைவண்டியில் முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்ய வேண்டும். என்னைவழியனுப்ப, டெல்லியில் பணிபுரிந்த எனது மாமன் மகன் வந்து இருந்தார். வண்டியில்ஒட்டபட்டிருந்த ரிசர்வேஷன் சார்ட் இந்தியில் கையால் எழுதி ஒட்டபட்டிருந்தது. இந்தி தெரிந்த எனது அத்தான் உடன் இருந்ததால், அவர் உதவியுடன் எனது பெட்டி மற்றும் இருக்கை எண்களை கண்டறிந்து, முதல் வகுப்பு பெட்டிக்கு சென்றோம்.

எனது இடத்தில வேறு ஒரு நபர் உட்கார்ந்திருந்தார். நான் ஆங்கிலத்தில் எழுந்திருக்குமாறு கூறியும், அவர் காதில் வாங்காதவர் போல, உட்கார்ந்திருந்தார்.

பிளாட்பாரத்தில் நின்றிருந்த எனது அத்தானை உதவிக்கு அழைத்தேன்.

பெட்டிக்குள் வந்து, இந்தியில் அந்த நபரை எழுந்திருக்குமாறு கூறினார்.

அதற்கு அவர், “டி.டி. ஆர். தான் இங்கே உட்கார சொன்னார்” என்று கூறினார்.

உடனே, டி.டி. ஆரை பார்த்து,

“என் இடத்தில் எவ்வாறு வேறு ஒருவரை உட்கார வைத்தீர்கள்” என்று கேட்டபோது,

“நீங்கள் இடத்தை கண்டுபிடித்து வந்துவிட்டீர்களா? வரமாட்டீர்கள் என்று எண்ணித்தான் அவரை உட்கார சொன்னேன்” என்று கூறி,

அவரை எழுந்து வேறு இடத்துக்கு செல்லுமாறு கூறினார்.

உடனே, எனது அத்தான்

“இந்தியில் பெயர் சார்ட் இருப்பதால், தமிழ் பெயர் கொண்ட உன்னால் இடத்தை சரியாகப் பார்த்து உட்கார முடியாது என எண்ணி, வேறு ஒருவரை டி.டி. ஆர். உட்கார வைத்துள்ளார். நான், உன்னுடன் வராதிருந்தால், உன் பாடு திண்டாட்டம்தான். இந்த வண்டி இரவு நான்கு மணிக்கு லூதியானா செல்லும். டி.டி. ஆர். அல்லது கோச் அட்டண்டன்ட் யாரும் உன்னை எழுப்ப மாட்டார்கள். நீயே அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து கொள்ளவும்”

என்று கூறி சென்றார்.

நான்கு மணிக்கு புகைவண்டி லூதியானா சென்றது. அங்கு வண்டி சுமார் அரை மணி நேரம் நின்றதால், எனது பெட்டியிலிருந்து இறங்கினேன். எனது புகை வண்டி மூன்றாவது நடைமேடையில் நின்றிந்தது. அப்போது, ஜம்முவிலிருந்து வந்த புகைவண்டி இரண்டாவது நடைமேடையில் வந்து நின்றது. வானம் இருண்டு, சிறுசிறு மழை துளிகள் விழ ஆரம்பித்தது. ஒரு போர்ட்டரை அழைத்து எனது பெட்டியை எடுத்து வருமாறு கூறி நடக்கத் துவங்கினேன். திடீரென்று, நல்ல கன மழை ஆரம்பித்தது. அதற்குள், மேம்பாலத்தில் ஏறி விட்டதால் நனையாமல் தப்பித்தேன்.

'நீங்கள் ஞானப்பிரகாசம் தானே' என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்டார்.

எனக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

இந்த விடியற்காலை நேரத்தில், முதன்முதலாக வட இந்தியா வந்துள்ள நம்மை, பெயர் சொல்லி ஒருவர் அழைக்கிறாரே?

என்று ஆச்சர்யத்துடன், 'ஆம்' என்றேன்.

என்று எனக்கு ஆங்கிலத்தில் அந்த பயணி ஆட்டோ டிரைவரின் இந்தி பேச்சை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து கூறி, என்னை முதல் வகுப்பு பயணிகள் தங்கும் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பின்னர், நீங்கள் யார்? என்னை எப்படித் தெரியும்? என்று அவரிடம் கேட்டேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே,

“நான் காஷ்மீர் அரசில் வேலை செய்கிறேன். நீங்கள் சென்னையில் கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு படிக்கும்போது, நான் முதலாம் ஆண்டு படித்தேன்.

காஷ்மீர் மாநில கோட்டாவில் உங்கள் வகுப்பு மற்றும் அறைத் தோழர் ஹிரால் குருட்டுவை பார்ப்பதற்காக, முதலாம் ஆண்டு மாணவனான நான் உங்கள் அறைக்கு பல முறை வந்துள்ளேன். நீங்கள் என்னை மறந்து இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு உங்களை நன்றாக நினைவுள்ளது.

தானும், தனது பி.ஹெச்டி ஆராய்ச்சி தொடர்பான சில தகவல்களை பல்கலைக் கழகத்தின் நூலகத்தில் இருந்து திரட்ட, ஜம்முவிலிருந்து வந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்.

இதுபோல, பின்னாளில் அலுவல் காரணமாக பலமுறை வட இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்ற போதெல்லாம், இந்தி தெரியாததால் நிறைய கஷ்டபட்டுள்ளேன்.

ஒவ்வொரு முறையும், வெளியே செல்லும்போதும், ஆங்கிலமும், ஹிந்தியும் தெரிந்த ஒருவரை உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

நான் கால்நடை மருத்துவ அறிவியல் பல்கலைகழகத்தின் துணைவேந்தர் பதவி முடிந்தவுடன், சில வட மாநில பல்கலைகழகங்களின் துணைவேந்தர் பதவி என்னைத் தேடி வந்த போதும் மற்றும்

டெல்லியிலுள்ள மத்திய அரசின் சில உயர் பதவிகள் தேடி வந்தபோதும், இந்தி தெரியாத காரணத்தால், வேண்டாமென்று மறுத்துவிட்டேன்.

குறிப்பாக மனைவிக்கு இந்தி தெரியாததால், முதியவர்களான நாங்கள் இனி இந்தி பேச கற்றுகொள்வது இயலாத காரியம் என்பதால், பல நல்ல வாய்ப்புகளை மறுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

கூடுதலாக ஒரு மொழியை கற்றுக் கொள்வது என்பது நல்லது. அதுவும், நம் நாட்டில் சுமார் ஐம்பது கோடி பேருக்கும் மேல் பேசும் ஒரு மொழியை கற்றுகொள்வது மிகவும் நல்லது. இரண்டு மொழி தெரிந்தவன் இரண்டு பேருக்கு சமம் என்று சொல்லுவார்கள்.

இந்தி திணிப்பை மறுப்பதே தனது கொள்கையென்று அரசு இந்தி போதிக்கா விட்டாலும், இளைஞர்கள், தனிப்பட்ட முறையிலாவது இந்தி படித்து, பேசக் கற்று கொள்வது, அவர்களுடைய எதிர்காலத்துக்கு மிகவும் நல்லது என்பது என் கருத்து.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன் – 10

2011-01-20T06:02:00.000+05:30

அனுபவமே சிறந்த ஆசான் !

சிக்கலான சூழ்நிலைகளில், அனுபவம் மற்றும் தீர்க்க சிந்தனைகள் மூலம் நல்ல முடிவுகளை எடுத்து, அதன் மூலம் பிரச்சினைகளை தீர்ப்பது, மனித மூளையின் சிறப்புகளில் ஒன்றாகும். மருத்துவம் போன்ற துறைகளில் உள்ள தொழில் வல்லுநர்கள், எந்த சூழ்நிலைகளையும் எதிர்கொள்ளும் வண்ணம் இருக்கவேண்டும். சிக்கலான சூழ்நிலைகளில், தங்கள் தொழில் நுட்ப அறிவுடன் கூட அனுபவம் மற்றும் பொது அறிவையும் உபயோகித்து, தீர்வு காண முயல வேண்டும்.

பிறருடைய அனுபவங்களில் இருந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டு, தங்கள் சொந்த அறிவை வளர்த்துக் கொள்பவனே அறிவாளி. நடப்பு சூழலில் பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ள, நமது கடந்தகால பசுமையான நினைவுகள் மற்றும் அனுபவங்கள் பெருமளவு கைகொடுக்கும். தங்கள் அனுபவ அறிவைப் பயன்படுத்தும் யாவரும் அறிவாளிகளாகவும், நம்பிக்கை உடையவர்களாகவும் மட்டுமின்றி வெற்றியாளர்களாகவும் விளங்கலாம்.

சுமார் அரை நூற்றாண்டு கால கால்நடை மருத்துவ அனுபவம் கொண்ட நான், பல சமயங்களில் என்னுடைய தொழில் சார்ந்த பல்வேறு பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டுள்ளேன். அப்போதெல்லாம் என்னுடைய கல்வி அறிவைவிட, என்னுடைய அனுபவ அறிவே, பிரிசினைகளைத் தீர்க்க பெரிதும் உதவின. அவற்றிலிருந்து, ஒரு அனுபவத்தை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

“கோயில் யானைக்கு உடல் நிலை சரியில்லை. உடனே வந்து பாருங்கள் டாக்டர்” என்று எனக்கு அழைப்பு வந்தது.

அது இரண்டு வயது யானை. கடந்த மூன்று வாரங்களாக அதற்கு உடல் நிலை சரியில்லை என்று கூறினார்கள். யானையை முழுவதும் பரிசோதித்தேன். கடந்த மூன்று நாட்களாக அது சாணம் போடவில்லை என்பது தெரிந்தது. மேலும் கடந்த மூன்று நாட்களாக யானை எதையும் சாப்பிடவில்லை என்பதையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

யானையின் பிரச்சினைக்கு தீர்வு அதை சாணம் போட வைக்கவேண்டும். எனவே அதற்கு திரவ பாரபின் மெழுகு கொடுக்க தீர்மானம் செய்தேன். ஆனால் அதைக் குடிக்க யானை விரும்பவில்லை. ஆனால் தண்ணீர் குடிக்க ஆர்வம் காட்டியது.

ஆனால் அதற்கு தண்ணீர் கொடுக்க யானைப்பாகன் முயலவில்லை. அது மட்டுமின்றி அவன் யானையின் பிரச்சினை தீர எந்த வித உதவியும் செய்ய விரும்பாதது போல ஆர்வமின்றி இருந்தான். யானைப் பாகனுடைய நடவடிக்கைகள் எனக்கு அவன் மேல் சந்தேகத்தை உண்டாக்கியது. அவன் வேண்டுமென்றே யானைக்கு தண்ணீர் தராமல் இருந்திருப்பான் என எனக்கு உள்மனம் சொன்னது. இதனால் என் மனதுக்குள் ஒரு பொறி தட்டியது. அவனின் நடவடிக்கைகளில் சந்தேகம் கொண்ட நான், கோவில் அதிகாரிகளிடம் சொல்லி, யானையின் பார்வையில் படாதவாறு யானைப்பாகனை வேறு இடத்துக்கு அனுப்பினேன்.

பிறகு, யானைப்பாகனின் மனைவியை அழைத்து வரச்செய்தேன். ஒரே மாதிரி தோற்றம் கொண்ட இரண்டு பானைகளை எடுத்துவரச் செய்தேன். ஒரு பானையில் தண்ணீரையும், மற்றொரு பானையில் திரவ பாரபின் மெழுகை நிரப்பினேன்.

யானையை தண்ணீர் குடிக்கச் சொல்லி யானைப்பாகனின் மனைவியை உத்தரவிடச் சொன்னேன். யானைப் பாகனின் மனைவியும் பாகனோடு அன்றாடம் யானையை பராமரிப்பதால், பாகனின் மனைவி உத்தரவுக்கு யானைகள் கட்டுப்படும் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும்.

பாகனின் மனைவியை அழைத்து, முதலில் தண்ணீர் குடத்தை யானை கண்ணில் படும் வண்ணம் சில அடிகள் தூரத்தில் வைக்கச்சொன்னேன். பிறகு, தண்ணீர் குடிக்குமாறு யானைக்கு உத்தரவிடச் சொன்னேன். பாகனின் மனைவியும் அவ்வாறே செய்தாள். அவள் உத்தரவுக்கு அடிபணிந்து யானை சில அடி தூரத்தில் இருந்த தண்ணீர் குடத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. ஆனால் அதன் கால் தூணில் கட்டபட்டிருந்ததால் குடத்தை அடைய முடியவில்லை. இதே போன்று சில முறை குடத்தை நகர்த்தி வைத்து, பாகனின் மனைவியை உத்தரவிடச் சொன்னேன். அவளும் அவ்வாறே செய்தாள். யானை தண்ணீர் குடிக்க துதிக்கையை குடத்துக்கு அருகில் கொண்டு வரும்போது, அவள் பானையை நகர்திவிடுவாள். இது போன்று பல முறை நடக்கவே, தொடர்ந்து தண்ணீர் குடிக்க முடியாமல் ஏமாற்றம் அடைந்த யானைக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. அதற்காகத்தான் நான் காத்திருந்தேன். உடனே பாகனின் மனைவி தண்ணீர் குடத்துக்கு பதிலாக திரவ பாரபின் மெழுகு நிரம்பிய பானையை யானைக்கு அருகில் கொண்டு வைக்கவே, கடும் கோபத்தில் இருந்த யானை ஒரே மூச்சில் பானையில் இருந்த திரவ பாரபின் மெழுகை குடித்துவிட்டது.

ஆனால் யானை குடித்த உடனேயே, அது தண்ணீர் அல்ல, வேறு எதையோ ஏமாற்றிக் கொடுத்துவிட்டோம் என்பதைக் கண்டுகொண்டது. இதனால் கடும் சினம் கொண்ட யானை, துதிக்கையால் அந்த குடத்தை தூக்கி அடித்தது. குடம் நொறுங்கியது.

கொஞ்ச நேரம் சென்ற பிறகு, யானையின் சினம் ஓரளவு தணிந்ததும், குடத்தில் தண்ணீர் கொடுக்கச் செய்தேன். தண்ணீர் குடித்த யானை கொஞ்ச நேரம் கழித்து சாணம் போட்டது. அதன் பிறகு யானைக்கு கரும்பு மற்றும் வெள்ளம் கொடுக்கச் சொன்னேன். அதன் பிறகு யானைக்கு சிகிச்சை செய்தேன்.

மருத்துவர்களுக்கு வெறும் மருத்துவ அறிவியல் மட்டும் தெரிந்தால் போதாது. கூடவே கொஞ்சம் அனுபவ அறிவும் வேண்டும். சூழ்நிலைக்குத் தக்க முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் மற்றும் ஆற்றல் மருத்துவர்களுக்கு வேண்டும் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி உணர்த்தும்.

அனுபவத்தைவிட சிறந்த ஆசான் யார் உளர்?

தினமலரின் தவறான தகவல்

2010-07-01T19:09:00.007+05:30

27.06.2010 தினமலரில் ஒரு செய்தி வெளியாகி உள்ளது.

சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் பெயர் பலகை இன்னமும் "Madras Veterinary College” என்றே உள்ளது என்பதே அது. அத்துடன் கூடவே ஒரு புகைப்படமும் வெளியாகி உள்ளது.

இந்த செய்தியை பத்திரிகைக்கு தந்த நிருபர் ஒன்று பத்திரிகை தர்மம் என்பதை குழிதோண்டி புதைக்கும் நோக்குடையவராக இருக்கவேண்டும். அல்லது வேறு எதோ உள்நோக்கம் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்.

காரணம், கல்லூரியில் நுழைபவர் அனைவருக்கும் முதலில் கண்ணில் படும் வகையில் "சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரி" என்று அழகிய தமிழில் வைக்கப்பட்டுள்ள பெரிய பெயர் பலகையை வேண்டுமென்றே மறைத்து, இரண்டாவதாக ஆங்கிலத்தில் வைத்துள்ள பெயர்பலகையை மட்டும் பெரிதாக புகைப்படம் எடுத்து செய்தி கொடுத்திருக்கிறார்.

முழுமையான படம்

ஒரு செய்தி உண்மையா? இல்லையா? என்பதை நிரூபிப் பவருக்குதான் நிருபர் என்று பெயர். வேண்டுமென்றே உண்மையை மறைக்கும் நிருபரை என்னவென்று அழைப்பது?

அது மட்டுமல்ல. வேப்பேரி நெடுஞ்சாலையில் கல்லூரியின் நுழை வாயிலில் வைத்துள்ள பெயர் பலகையில் கல்லூரியின் பெயர் முதலில் தமிழிலும், அதன் கீழே இரண்டாவதாகத்தான் ஆங்கிலத்தில் உள்ளது. இந்த பெயர் பலகையையும் வேண்டுமென்றே மறைத்திருக்கிறார் நிருபர்.

"மெட்ராஸ் சென்னையாக மாறி பல ஆண்டுகள் ஆனது. ஆனால் கால்நடை மருத்துவக்கல்லூரியின் பெயர் பலகை இன்னமும் ஆங்கிலத்தில்தான் உள்ளது" என்று கூறியுள்ளார் நிருபர்.

இது, நிருபருக்கு போதுமான அளவு அறிவாற்றலும் இல்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

மெட்ராஸ் சென்னை ஆகிவிட்டது. ஆனால், சென்னை பல்கலைகழகம் ஆங்கிலத்தில் இன்னமும் University of Madras என்றே அழைக்கப்படுகிறது. சென்னை மருத்துவக்கல்லூரி இன்னமும் Madras Medical College என்றே அழைக்கப்படுகிறது. காரணம், இந்த பெயர்களில் இக்கல்லூரிகள் உலக அளவில் பிரபலமாகிவிட்டன. மேலும் தேசிய மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்த கல்லூரிகளை இந்த பெயரிலேயே அங்கீகரித்துள்ளன. ஆகவே, இந்த பெயரை மாற்றினால், கல்லூரியின் அங்கீகாரம் தொடர்பாக நிர்வாக ரீதியாகவும் பல பிரச்சினைகள் எழும். இது போன்ற நியாயமான காரணங்க ளால்தான் ஆங்கிலத்தில் எழுதும்போது இது போன்று எழுதுவதை அரசு அனுமதித்துள்ளது.

சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரி உலகப் புகழ் பெற்றதாகும். இங்கு இந்தியாவின் பல மாநிலங்களை சேர்ந்த வர்கள் மட்டுமின்றி, பல வெளிநாடுகளில் இருந்தும் மாணவ மாணவியர் படிக்கின்றனர். சமீப காலமாக, அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற மேரிலான்ட், மிச்சிகன், நெப்ரஸ்கா உள்ளிட்ட பல பல்கலைக்கழகங்கள் தங்கள் மாணவ மாணவியரை சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரிக்கு பயிற்சிக்காக அனுப்பு கின்றன. மலேசியா புத்ர பல்கலைகழகம், பங்களாதேசிலுள்ள சிட்டகாங் பல்கலைக்கழகம் போன்றவை கூட தங்கள் மாணவர்களை இங்கு பயிற்சிக்காக அனுப்புகின்றன. இந்நிலையில் தமிழ் தெரியாத அவர்கள் புரிந்துகொள்ள ஆங்கிலத்தில் பெயர்ப்பலகை வைக்க வேண்டியது அவசியம். இதுபோன்ற காரணங்களால்தான் ஆங்கிலத்திலும் பெயர்ப் பலகை வைத்துள்ளார்கள்.

மேற்கண்ட உண்மைகள் எதுவும் தெரியாமலோ அல்லது தெரிந்தும், வேறு ஏதோ உள்நோக்கமுடனோ, பத்திரிகை சுதந்திரத்தை முறைகேடாக பயன்படுத்தி, இதுபோன்று மக்களை திசை திருப்பும் செய்தியை இந்நிருபர் எழுதியுள்ளார்.

நிருபர்தான் இதுபோன்று ஒரு செய்தியை தருகிறார் என்றால் பாரம்பரியம் மிக்க தினமலர் நாளேடு இச்செய்தி பற்றி விசாரிக்காமல் எப்படி வெளியிட்டது என்று தெரியவில்லை.

இந்நிலையில் திடீரென 28.06.2010 தினமலரில் மீண்டும் சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியின் தமிழ் மற்றும் ஆங்கில பெயர் பலகைகளை வெளியிட்டு, மீண்டும் மெட்ராஸ் என்பதை சென்னை என்று எப்போது மாற்றுவார்களோ? என்பதாக செய்தி வெளியிட்டுள்ளார்கள்.

நூற்றாண்டு பாரம்பரியம் மிக்க, உலகப்புகழ் பெற்ற சென்னை கால்நடை மருத்துவக்கல்லூரியின் பெயர் பலகை பற்றி தேவையில்லாத, உண்மைக்கு புறம்பான தகவலுடன் கூடிய செய்தியை வெளியிட்டுள்ள தினமலரின் செய்கை, தினமலரின் நெடுநாள் வாசகனான எனக்கு மிகவும் மனவேதனை அளிக்கிறது.

ஒரு தகவல் உண்மையா என்பதை அறிந்துகொள்ள பத்திரிகையில் அது குறித்து வந்துள்ளதா என்று பார்ப்பது வழக்கம். ஆனால் பத்திரிகைகளே இதுபோன்று தவறான, உண்மைக்கு மாறான செய்திகளை வெளியிட்டால், அதன் நம்பகத் தன்மை குறைந்துவிடாதா?

பத்திரிகைகள் மக்களிடம் உள்ள செல்வாக்கை தக்கவைத்துக் கொள்ள, நிருபர்கள் தரும் செய்திகளை அப்படியே வெளியிடாமல், உரிய முறையில் விசாரித்து, உண்மையை வெளியிட வேண்டும்.

பரபரப்புக்காக தவறான செய்திகளை வெளியிடவென்றே சில பத்திரிகைகள் உள்ளன. தினமலர் போன்ற பாரம்பரியம் மிக்க பத்திரிக்கை இதுபோன்ற வேலைகளை செய்யவேண்டுமா?

திரும்பிப் பார்க்கிறேன்- 9

2010-05-06T21:38:00.004+05:30

“அதீத ஆர்வம், ஆபத்தை விளைவிக்கும்”

“யூரியா நச்சேற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பசுக்கள்”

"தீவனம் சாப்பிட்ட மாடுகள் திடீரென இறந்தன" என்ற செய்தி சமீபத்தில் தமிழ் தொலைக்காட்சி தொலைக்காட்சி செய்திகளில் வெளியாகின. இது ஒன்றும் புதிதல்ல. பல்லாண்டுகளாகவே இது போன்ற பிரச்சினைகள் உண்டு.

1959 டிசம்பர் மாதத்தில் நான் மாயவரத்தில் பணி புரிந்தபோது, ஒரு நாள் இரவு சுமார் 8 மணி அளவில் வெளியே சென்று, இரவு உணவு அருந்திவிட்டு எனது இரு சக்கர வண்டியில் மருத்துவமனைக்கு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது, மருத்துவமனை முன்பு ஒரு பியட் கார் நிற்பதை கண்டேன். யாரோ, அவசர சிகிச்சைக்கு வந்துள்ளார்கள் என்று எண்ணியபடியே மிதிவண்டியை வேகமாக ஓட்டி வந்தேன். நான் மருத்துவமனைக்கு முன் வந்து மிதிவண்டியில் இருந்து இறங்குமுன், மருத்துவமனை அலுவலக அறையில் மின் விளக்கு எரிவதை பார்த்ததோடு, எனது இரவு பணியாள் யாரோ ஒருவரோடு பேசுவதையும் கேட்க முடிந்தது. அப்போது, காரில் இருந்த காரோட்டி

"டாக்டர் அய்யா வந்தாச்சு"

என்று உரத்த குரலில் கூவினார்.

உடனே, எனது அலுவலக அறையிலிருந்து எனது பணியாளும், ஒரு இளைஞரும் என்னை நோக்கி வந்தார்கள்.

அந்த இளைஞர்

"டாக்டர் அய்யா, ரொம்ப அர்ஜென்ட். இன்னிக்கு சாயங்காலம், என்னோட பசு மாடுங்க சிலதுங்க செத்துடிச்சு. நீங்க உடனே என்னோட வந்து மத்த பசுக்களயாவது காப்பாத்துங்க" என்று கேட்டுகொண்டார்.

உடனே, நாற்பது ஆண்டுகளாக அந்த மருத்துவமனையில் பணியாற்றும் எனது பணியாளர்.

"'தேவையான எல்லாம் தயாரா எடுத்து வச்சிருக்கேன். இவரு இங்கேருந்து இருபது மைல் தூரத்துல இருக்கற ஒரு கிராமத்தோட பெருந்தனக்காரரோட மகன். இவங்களோட மாடுங்களோட வைத்தியத்துக்கு இங்கதான் வழக்கமா வருவாங்க. அதனால, உடனே இவரோட போய், வைத்தியம் செஞ்சிட்டு, ராத்திரியே திரும்பி வந்துடலாம் அய்யா"

என யோசனை கூறினார்.

அந்த இளைஞரின் பரிதாப நிலை கண்டு, உதவ மனம் எண்ணினாலும், காலை ஆறு மணியிலிருந்து மாலை ஆறு மணி வரை தொடர்ந்து பணியாற்றியதன் காரணமாக ஏற்பட்ட உடல் அசதி காரணமாகவும், அத்துடன் குளிர் இரவில் சரியான பாதையல்லாத, இருபது ௦மைல் தூரமுள்ள, மின் வசதியும் இல்லாத, அந்த குக்கிராமத்திற்கு சென்று வைத்தியம் செய்துவிட்டு, மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்குள் வரமுடியுமா? என்ற சந்தேகத்துடனும், தயக்கத்துடனும், எனது தங்கும் பகுதி நோக்கி, எந்த பதிலும் கூறாமல் நடக்கலானேன்.

எனது தயக்கத்தை புரிந்துகொண்ட எனது பணியாள் என்னை பின் தொடர்ந்து வந்து ,

"ஐயா, இவருடைய தந்தையார், ஒரு படித்த, நாகரீகம் தெரிந்த, உயர்ந்த மனிதராவார். இவரிடம், சுமார் 300௦௦ மாடுகள் உள்ளன. நமது மருத்துவமனைக்கு, பல தடவைகள், பல வகைகளில் உதவியுள்ளார். ஆகையால், நாம், சிரமம் பார்க்காமல், கட்டாயம் போய் வரணும்"

என உரிமையுடன் வேண்டுகோள் வைத்தார்.

"சரி"

என்று கூறிவிட்டு, எனது உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு, அந்த இளைஞருடன், அவருடைய காரில் பயணித்தேன்.

காரில் போகும்போதுதான், அந்த இளைஞரிடம்

"பசுக்கள் திடீரென இறக்க, என்ன காரணமாக இருக்கலாமென எண்ணுகிறீர்கள்?"

என வினவினேன்.

அதற்கு அவர்

"எனது தந்தையார் தினந்தோறும் மாலையில் கால்நடைகளுக்கு தீனி இடுவதை மேற்பார்வை இடும்போது வானொலி கேட்பது வழக்கம். இன்று மாலை நிகழ்ச்சி ஒன்றில், கால்நடைகளுக்கு தேவையான புரத சத்துள்ள புண்ணாக்கு போன்ற விலை உயர்ந்த தீவனத்துக்கு பதில், தீவனத்தோடு யூரியா கலந்து கொடுத்தால், கால்நடை வளர்க்கும் செலவு கணிசமாக குறையும்" எனக்கூறக் கேட்டுள்ளார்.

உடனடியாக விவசாய நிலங்களுக்கு போட வாங்கி வைத்திருந்த யூரியா உரமூட்டையில் இருந்து எல்லாப் பசுக்களின் தீவன தொட்டியிலும் ஒரு கைப்பிடி அளவு யூரியாவைக் கலந்துள்ளார். தீவனம் தின்ற சில நிமிடங்களில் அதிகமாக பால் தரும் மூன்று சிந்தி கலப்பின பசுக்கள் வயிறு உப்பி, வயிற்று வலியுடன் கீழே விழுந்து இறந்துவிட்டன. உடனடியாக மற்ற எல்லா மாடுகளும் தீவனம் உண்ணாமல் தடுக்க, தீவன தொட்டிகளை எடுத்து, யூரியா கலந்த தீவனங்கள் குப்பை தொட்டியில் கொட்டப்பட்டுவிட்டது. இருந்தாலும், பல மாடுகளின் வாயிலிருந்து, உமிழ் நீர் ஒழுகிக்கொண்டே இருப்பதோடு, அவை ஒரு வகை பதைபதைப்புடன் காணப்படுகின்றன. ஆகையால்தான், உங்களை அழைத்துச் செல்ல உடனடியாக இங்கு வந்தேன்"

என்று கூறிவிட்டு, காரோட்டியை வேகமாக போகுமாறு உத்திரவிட்டார்.

கார் காரிருளை கிழித்துக்கொண்டு மிக வேகமாக சென்றது.

ஆனால், எனது மனோரதமோ அதைவிட வேகமாக நோயுற்ற கால்நடைகளை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்று சிந்திக்க தொடங்கியது.

ஏனெனில், அந்த நாட்களில் யூரியாவின் நச்சுத்தன்மை பற்றி, இந்திய கால்நடை மருத்துவர்கள் யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. கல்லூரியிலும் யூரியாவின் நச்சுத்தன்மை பற்றி பயிற்றுவிக்கபடவில்லை.

எந்த கால்நடை மருத்துவ புத்தகங்களிலும் இது பற்றி எதுவும் எழுதப்படவில்லை. அப்போதுதான் அமெரிக்கா போன்ற மேலை நாடுகளில், யூரியாவை கால்நடைகளின் உணவோடு கலந்து கொடுப்பதற்கான ஆரம்பகால ஆராய்சிகள் செய்யப்பட்டு வந்தன. ஆராய்ச்சி முடிவுகளும் முற்றுப்பெறாத நிலை. ஆனாலும், நச்சுப் பொருள் என்னவென்று தெரியாத போது, எவ்வாறு மருத்துவம் செய்வது என்பது பற்றி 'பொது நியதி' (General principles) கல்லூரியில் பாடம் நடத்தப்பட்டிருந்ததால், அதன்படி மருத்துவம் செய்வதென முடிவு செய்தேன்.

சுமார் ஒரு மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு, அந்த கிராமத்தின் நடு நாயகமாக விளங்கிய வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தோம். மிகுந்த துயரத்துடன் அந்த பண்ணையார் எங்கள் வரவை எதிர்பார்த்து உட்கார்ந்திருக்க, அவரை சுற்றி பல ஆட்கள், கையில் லாந்தர் விளக்குடன் நின்றிருந்தனர்.

என்னை பார்த்தவுடன், அந்த பண்ணையார் பேச சிரமப்பட்டு, நா தழுதழுக்க பேசலானார்.

"வாங்க டாக்டர் அய்யா. எல்லாம் என் விதி. எனது மூத்த பண்ணையாள் யூரியாவை போட வேணாம்னு தடுத்தும், என்னோட போதாத காலம். நான் அவனோட பேச்சை கேட்காமல், என் கையாலேயே யூரியாவை போட்டு, அநியாயமா மூணு நல்ல பசுக்கள கொண்ணுட்டேன். இந்த மாவட்டத்துல, விவசாயத்துலயும், கால்நடை வளர்ப்புலேயும் எந்த புது உத்தி வந்தாலும், முதல்ல அதை கடைபிடிப்பவன் அப்படிங்கிற கர்வத்துல, இந்த தவற செய்துட்டேன். நாட்டு மருத்துவ முறைப்படி, அவசர சிகிச்சையா எல்லா பசுக்களுக்கும், முட்டையின் வெள்ளை கருவை பாலில் கலந்து அடிச்சி புகட்டியிருக்கேன். மத்த மாடுகளை எப்படியாவது காப்பாத்துங்க டாக்டர்"

என வேண்டிகொண்டார்.

யூரியா உட்கொண்ட பதினோரு பசுக்களையும் பரிசோதித்தேன்.

சில பசுக்களுக்கு வயிறு சிறிது உப்பி இருந்தது. எல்லா பசுக்களுக்கும் வாயிலிருந்து உமிழ் நீர் வடிந்துகொண்டே இருந்தது. எல்லா பசுக்களும் அசாதாரணமான ஒரு பரிதவிப்போடு நிற்பது தெரிந்தது. அந்த நாட்களில் இப்போது உள்ளது போல் கால்நடை மருத்துவம் செய்ய பல வகையான ஊசி மருந்துகள் கிடையாது. கையில் இருந்த கால்சியம் (Calcium) ஊசியை எல்லா மாடுகளுக்கும் செலுத்தினேன். திரவ மாற்று சிகிச்சை (Fluid therapy) கொடுப்பதென முடிவெடுத்தேன்.

மனிதனுக்கு கொடுப்பதற்கான க்ளுகோஸ் மருந்தே, இப்போது வருவது போல் புட்டிகளில் (Bottle) வராது. இருபது மில்லி கொண்ட கண்ணாடி குமிழ்களில்தான் வெளி சந்தையில் கிடைக்கும். அந்த க்ளுகோஸ் குப்பிகளும் நகரங்களில் மட்டுமே கிடைக்கும். க்ளுகோஸ் ஊசிபோட வேறு வகையில் சிந்தித்தேன். அந்த பண்ணையாரின் வீட்டின் பின்புறம் தென்னந்தோப்பு இருந்ததால், நிறைய இளநீர் காய்களை பறித்து வரச்சொல்லி, அதில் இருந்த இளநீரை சேகரித்து, எல்லா பசுக்களுக்கும் தலா ஐநூறு மில்லி வீதம் சிறை வழியாக (i/v) இரத்தம் மூலம் செலுத்தினேன். பிறகு, யூரியாவின் காரத்தன்மையை குறைக்க, ஒவ்வொரு பசுவுக்கும் ஐம்பது எலுமிச்சை பழங்களை பிழிந்து, அந்த சாரை உள்ளுக்கு புகட்டினேன்.

காலை மருந்துக்கடை திறந்தவுடன் strnacin மாத்திரை வாங்கி அந்த பசுக்களுக்கு தலா நான்கு மாத்திரைகள் வீதம் வாய் மூலம் உள்ளுக்கு கொடுக்குமாறு கூறி சீட்டு எழுதி கொடுத்துவிட்டு, பிறகு அங்கிருந்து கிளம்பி, அதிகாலை நான்கு மணி அளவில் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

அதேபோல மாத்திரைகளை வாங்கி கொடுத்திருந்தார்கள்.

மறு நாள் மாலை நான் சென்று பார்த்தபோது, எல்லா பசுக்களும், எவ்வித நோய்குறிகளும் இன்றி, நன்றாக இருந்தன.

இதை எதற்காக சொல்லுகிறேன் என்றால், எந்த ஒரு புதிய தொழில் நுட்பமோ அல்லது மருத்துவ முறை பற்றியோ தெரிய வந்தால், தகுந்த, தகுதி வாய்ந்தவர்களின் ஆலோசனை இன்றி, உடனே தானே அதை செயல்படுத்த முயன்றால் இது போன்ற சிக்கல்கள் வரும் என்பதை உணர்த்தவே.

மேற்கண்ட நிகழ்ச்சியில் அந்த பண்ணையார் வானொலி நிகழ்ச்சியை கேட்டவுடன், அதை செயல்படுத்தவேண்டும் என்ற அதீத ஆர்வமுடன் செயல்பட்டதால்தான், விலைமதிப்பு மிகுந்த தனது பசுக்களை இழக்க நேரிட்டது. அவரே, செய்தி கேட்ட பிறகு, தகுதி வாய்ந்த கால்நடை மருத்துவர் ஒருவரை அணுகி, இது பற்றி கேட்டிருந்தால், கால்நடை மருத்துவர் அவருக்கு, தீவனத்தில் யூரியாவை எப்படி கலக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய நுணுக்கங்களை சொல்லி கொடுத்திருப்பார்.

கடந்த 1974 ஆம் ஆண்டே இதுபோன்ற ஒரு பிரச்சினை ஒன்று வெடித்தது. மாயூரத்தை சேர்ந்த ஒரு பெரிய குடும்பத்தினரின் பண்ணையில், பெரிய நிறுவனம் ஒன்று தயாரித்த யூரியா கலந்த தீவனம் உட்கொண்ட மாடுகள் சில திடீரென இறக்க, இதனால் அதிர்ச்சி அடைந்த அவர்கள், தீவனத்தை உரிய பரிசோதனைகள் செய்து பார்த்ததில், தீவனத்தில் யூரியா சரியான முறையில் கலக்கப் படவில்லை. அதன் காரணமாகவே, தீவனம் உட்கொண்ட பசுக்கள் இறந்தன என்பது அவர்களுக்கு தெரியவந்தது.

எனவே, அக்குடும்பத்தினர் அந்த தீவன தயாரிப்பு நிறுவனத்தினர் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க முயன்றனர். தீவன தயாரிப்பு நிறுவனமோ உலகப் புகழ் பெற்ற பன்னாட்டு நிறுவனம். ஆகவே, இதை பற்றி அதிகம் அலட்டிக்கொள்ள வில்லை. அந்த குடும்பத்தினர் எடுக்கும் சட்ட நடவடிக்கைகளை குறுக்கு வழிகளில் முடக்க முயன்றனர். ஆனால், அந்த குடும்பத்தினர் நல்ல படித்த, விவரம் தெரிந்தவர்கள். எனவே, சட்டபூர்வ நடவடிக்கைகளை குலைக்க நிறுவனம் எடுக்கும் தவறான முயற்சிகளை, அப்போது போலீஸ் உயரதிகர்ரியாக இருந்த காலஞ்சென்ற திரு. அருள் அவர்களிடம் எடுத்துரைத்து, நியாயம் கிடைக்கவில்லை எனில் உச்ச நீதிமன்றம் வரை போவோம் என சொல்ல, திரு.அருள் எடுத்த நடவடிக்கைகள் காரணமாக, அந்நிறுவனம் பின்வாங்கி, தனது தவறை ஒத்துகொண்டது. அவர்கள் எழுது பூர்வமான மன்னிப்பு கடிதம் எழுதி கொடுத்த பின்பே, அக்குடும்பத்தினர் அப்பிரச்சினையை முடித்தனர்.

சும்மாவா சொன்னார்கள் நம் முன்னோர்கள், “அதீத ஆர்வம், ஆபத்தை விளைவிக்கும்” என்று.

ஓட்டச்சிவிங்கியின் இரத்த அழுத்தம்

2010-03-29T17:39:00.008+05:30

சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன், இரத்த அழுத்த நோய் பற்றி சாதாரண மக்கள் அதிகம் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். அனால் இன்று அதிகம் படிப்பறிவு இல்லாத கிராம மக்கள் கூட, இரத்த அழுத்த நோய் பற்றி ஓரளவு தெரிந்து வைத்துள்ளார்கள். மனிதர்களைப் போலவே, விலங்குகளுக்கு வரும் இரத்த அழுத்த மாற்றத்தால் ஏற்படும் இடர்பாடுகளை எதிர்கொள்ள, இயற்கை அவைகளுக்கு அளித்துள்ள கொடை (Natures’ Gift) மருத்துவம் படித்தவர்களுக்குக்கூட இன்றுவரை தெரியாது.

இப்பூவுலகில் வாழும் இரண்டாவது மிகப்பெரிய மிருகமான ஒட்டச்சிவிங்கியின் இரத்த அழுத்த மாற்ற வினோதங்கள் பற்றி அறிந்த கால்நடை மருத்துவர்கள் கூட சிலர் மட்டுமே.

டார்வினின் பரிணாம வளர்ச்சி (Darwin’s Theory on Evolution) தத்துவப்படி, மர உச்சியிலுள்ள தழைகளையும், இலைக்கொழுந்து களையும் தின்பதற்கு, வசதியாக நீண்ட கழுத்தை ஒட்டச்சிவிங்கிக்கு இயற்கை அளித்திருந்தாலும், அதன் கழுத்து முள்ளெலும்பு (Cervical Vertebra) மனிதனுக்கு உள்ளது போல ஏழு மட்டுமே. ஒவ்வொரு கழுத்து முள் எலும்பும் 11” நீளமுடையவை ஆகும். இதனால், ஒட்டச்சிவிங்கிகளின் மூளை, அதன் இதயத்தில் இருந்து சுமார் 2 மீட்டர் தூரத்திற்கு அப்பால் (8 - 10 அடி) அமைந்துள்ளது. இதுபோலவே, மனிதனுக்கு அமைந்திருந்தால், மூளைக்கு போதுமான இரத்த ஓட்டமின்றி, அவனுக்கு தலைவலி வந்துவிடும். அனால், ஒட்டச்சிவிங்கிக்கு எந்த நோயுமில்லையே? ஏன்? இயற்கை அன்னை அளித்துள்ள சிறப்பு உடற்கூறு என்ன?

ஒரு மனிதனுடைய சராசரி இரத்த அழுத்தம் 120/70 என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால், ஒட்டச்சிவிங்கியின் இரத்த அழுத்தம் எவ்வளவு தெரியுமா? 300/200௦௦. உலகிலுள்ள எல்லா விலங்குகளையும் விட அதிக இரத்த அழுத்தம் ஒட்டசிவிங்கிக்கு மட்டும்தான். உலகின் மிகப்பெரிய விலங்கான யானைக்குக் கூட 178/118 தான் இரத்த அழுத்தம். இவ்வளவு அதிகமான இரத்த அழுத்தம் இருப்பதால்தான், ஒட்டச்சிவிங்கியின் மூளைக்கு தேவையான இரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது. அதிக இரத்த அழுத்தம் மூளைக்கு நன்மை செய்தாலும், இதயத்தின் கீழ் பகுதியான கால்களுக்கு தீமை செய்யும் வாய்ப்புள்ளது. ஏன்? சில சமயங்களில் மூளைக்குமே தீங்கு நேர வாய்ப்புள்ளது.

முதலில் அதிக இரத்த அழுத்தம் ஒட்டச்சிவிங்கிகளுக்கு எவ்வாறு ஏற்படுகிறது என்று பார்ப்போம்.

ஒரு மனிதனின் இதயம் இரத்தத்தை பீய்ச்சி (pumping) வெளியேற்றுவது போல, ஒரு ஒட்டச்சிவிங்கியின் இதயம் இயங்கினால், போதுமான இரத்த அழுத்தமின்றி மூளைக்கு தேவையான இரத்த அழுத்தமும், பிராண வாயுவும் போய் சேராது. ஆகையால், அதிகமான இரத்த அழுத்தம் தரக்கூடிய தன்மையுள்ள இதயம் தேவை. அவ்வளவு அதிக திறன் கொண்ட 2 அடி நீளமும், 3” இன்ச் தடிமனுள்ள 10௦ கிலோ எடையுள்ள இதயத்தை, (மனித இதயத்தைவிட 40௦ மடங்கு பெரிதான) இயற்கை ஓட்டச்சிவிங்கிக்கு அளித்துள்ளது. பொதுவாக, சிறிய விலங்குகளுக்கு ஒரு நிமிடத்துக்கு அதிக இதயத்துடிப்பும் (கன்றுகுட்டிக்கு 170/140)) பெரிய விலங்குகளுக்கு குறைவான (பசு – 40/60௦, யானை – 25/30௦) இதயத் துடிப்பும் இருப்பது நியதி. ஆனால், இரண்டாவது பெரிய விலங்கான ஒட்டச்சிவிங்கிக்கு மட்டும் ஒரு நிமிடத்துக்கு 170 இதய துடிப்பை அளித்திருப்பது இயற்கையின் வினோதமாகும். இவ்வாறு பெரிய இதயத்தையும், ஒரு நிமிடத்துக்கு அதிக இதயத்துடிப்பையும் பெற்று இருப்பதால்தான் ஒட்டச்சிவிங்கியின் மூளைக்கு தேவையான இரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது.

இயற்கையில் ஒட்டச்சிவிங்கிகளை கொல்லும் எதிரிகள் இருவர். ஒன்று மனிதன். மற்றுஒன்று சிங்கம். ஆனால், தீவனம் தின்று கொண்டோ, நின்றுகொண்டோ இருக்கும் ஒட்டச்சிவிங்கியை அவ்வளவு சுலபமாக சிங்கங்களால் கொல்ல முடியாது. ஏனெனில், ஒட்டச்சிவிங்கிகள் சுமார் 3 மைல் தூரம் பார்க்கும் திறனும், கூர்மையான கேட்கும் திறனும் உடையவை. அவை பின்னங்கால்களால் உதைத்தால், ஒரு சிங்கம் தலை சிதறி இறக்க நேரிடும். எனவே, சிங்கங்கள், ஒட்டச்சிவிங்கிகள் தண்ணீர் அருந்தும் இடங்களில்தான், பதுங்கி இருந்து தாக்கும்.

ஏனெனில், , ஒட்டச்சிவிங்கியின் முன்னங்கால்கள், பின்னங்கால்களைவிட நீளமாக இருப்பதாலும், கழுத்து நீளமாக இருப்பதாலும், பிற விலங்குகள் போல், அவற்றால், சுலபமாக தண்ணீர் குடிக்க முடியாது. எனவே, அவை குனிந்து, தண்ணீர் குடிக்க ஏதுவாக முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் 45o பாகை அகற்றி வைத்து, தலையை இதயத்தின் மட்டத்திலிருந்து 7 அடி கீழ் நோக்கி கொண்டு வந்து, குனிந்து, சிரமத்துடன்தான் தண்ணீர் குடிக்க முடியும். நன்கு வளர்ந்த ஒரு ஒட்டச்சிவிங்கியின் சராசரி உயரம் 16 அடி ஆகும். ஆண் ஒட்டச்சிவிங்கி 18 அடி உயரம்கூட வளரும். ஒட்டச்சிவிங்கி தண்ணீர் அருந்தியபின், 2 வினாடிகளில் தரைப்பகுதியில் இருந்து தலையை 15-18 அடி உயரத்திற்கு தூக்கி விடும் திறன் கொண்டவை. இது போல் ஒரு மனிதன் தனது தலையை, மிகவிரைவாக குனிந்து தூக்கினால், உடனடியாக அவன் மயக்கமடைவான். ஆனால், ஒட்டச்சிவிங்கிகளுக்கு, எந்த வித பாதிப்பும் ஏற்படாததற்கு, முக்கிய காரணம் இயற்கையாக அமைந்துள்ள அதன் கழுத்தின் உள்ளமைப்பும் (Anatomy), மற்றும் அதன் உடல் இயங்கும் திறனும்தான் (Physiological function). தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் போது, 300௦௦ இருக்கும் இரத்த அழுத்தம் அது தலையை குனிந்து தண்ணீர் குடிக்கும்போது 175 ஆக குறைந்துவிடும்.

இதயத்திலிருந்து, மூளைக்கு, இரத்தத்தை எடுத்துச் செல்லும் சிரசுத்தமானி (Carotid artery) தடிப்பாகவும், விரைப்பாகவும் (rigid) இருக்கும். அனால், மூளைக்கு அருகில் செல்லுமிடத்தில், ஒரு பகுதி, நெகிழும் தன்மையுள்ள ஒரு வலைபின்னல் (Retemirabile) போல் அமைந்திருக்கும். மறு பகுதி நேராக மூளைக்குச் செல்லும். அவ்வாறு அமைந்திருப்பதால், தலையைத் தாழ்த்தி, நீர் அருந்தும்போது, இதயத்திலிருந்து செல்லும் இரத்த ஓட்டத்தின் அழுத்தம் இந்த வலைப்பின்னல் விரிவடைவதால், குறைந்துபட்டு (175) மூளையை பாதிப்பதில்லை. அத்துடன், தலை நிமிர்ந்திருக்கும்போது, தலை மேலிருந்து, இரத்தத்தை, திரும்ப இதயத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் கழுத்துச் சிரை (jugular vein) 1" விட்டமும், நெளியும் திறனோடு (hose like) ஒரு வழித் தடுப்பு இதழோடும் (valves) அமைந்திருப்பதால், தலையைக் குனியும் போது, மூளைக்கு அதிக இரத்த அழுத்தம் ஏற்படாமல் பாதுகாக்கிறது. ஒட்டச்சிவிங்கியின் கழுத்தில் அமைந்துள்ள, சிறப்பு அமைப்பு, பிற விலங்குகளுக்குக் கிடையாது.

இந்தச் சிறப்பு அமைப்போடு, மற்றுமொறு சிறப்பு அமைப்பும் ஒட்டச்சிவிங்கிக்கு உண்டு. அவை நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, தேவையான குருதியை மூளைக்கு கொண்டுசெல்ல, அதிக அழுத்தத்துடன் இதயம், குருதியைப் பீய்ச்சுகிறது (pump). அவ்வாறு அதிக அழுத்தத்தோடு பீய்ச்சப்படும் இரத்தம், கீழ்நோக்கி, கால்களுக்கு செல்லும்போது, அந்த இரத்த அழுத்தத்தை தாங்கமுடியாமல், காலிலுள்ள இரத்தக் குழாய்கள் வெடித்து இரத்தக் கசிவு ஏற்படும். அவ்வாறு, ஒட்டச்சிவிங்கிகள் பாதிக்கப் படாமல் இருக்க, அதன் கால்களின் தோல், கால் எலும்புகளுடன் மிக இறுக்கமாக ஒட்டியிருக்கும். அதனால், அதன் கால்கள், அதிக இரத்த அழுத்தத்தால் பாதிப்பதில்லை. ஒட்டச்சிவிங்கிகளின், இந்த கால் அமைப்பைப் பார்த்தே, விண்வெளி செல்லும் வீரர்களின் கால்கள், இரத்த அழுத்த வேறுபாடால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கத்தக்க உடையான (G Suite) தயார் செய்யப்பட்டுள்ளது.

இயற்கைதான் எத்தனை ஆச்சரியங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது !

ஷெர்லக் ஹோம்ஸ்

2009-12-05T17:15:00.004+05:30

ஒரு தவறான தகவலுக்கு மறுப்பு

சமீபத்தில் கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் துப்பறிகிறார் - ஒரு மோதிரம், இரு கொலைகள் என்ற புத்தகத்தை படிக்க நேர்ந்தது. அப்புத்தகம் ஆங்கிலத்தில் Arthur Conan Doyle என்ற மருத்துவர் எழுதியது. அதை பத்ரி சேஷாத்ரி என்பவர் தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். அப்புத்தக அறிமுக பகுதியில் (பக்கம் 8-9) கீழ்கண்டவாறு எழுதியுள்ளார்.

"ஆர்தர் கோனன் டாயில் என்ற ஸ்காட்லாந்துகாரர், மருத்துவம் படித்தவர். மருத்துவராக பணியாற்றவும் செய்தார். ஆனால், அதில் அவருக்கு பெரிய திறமை இருந்திருக்க முடியாது. பெரிதாக சம்பதிக்கவுமில்லை. ஓய்வு நேரத்தில் அவர் இந்தக் கதைகளை எழுத ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும்".

இந்த கருத்து Arthur Conan Doyle வாழ்க்கை வரலாறு பற்றி சரியாக தெரியாமல் எழுதபட்டிருக்கவேண்டும். ஒரு திறமையான மருத்துவருக்கு மிகவும் தேவையான நுட்பமாக கூர்ந்து கவனிக்கும் திறன் மிக அதிகமாக இருந்ததால்தான், Arthur Conan Doyle -யால் சிறந்த துப்பறியும் நாவல் எழுத முடிந்தது.

அவர் எடின்பர்க் மருத்துவ கல்லூரியில் படித்துகொண்டிருந்த போது, ஒரு நாள் டாக்டர் ஜோசப் பெல் (Dr. Joseph Bell) என்ற பேராசிரியர் மருத்துவமனையில் மாணவர்களுக்கு பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்தார்.

டாக்டர் ஜோசப் பெல், நோயாளிகள் உள்ளே வரும்போதே அவர்களை கூர்ந்து நோக்கி, அவர்களுடைய தொழில், முந்தைய கால வரலாறு போன்றவற்றை அவர்களை கேட்டறியாமலே, மிக சரியாக சொல்லும் திறன் பெற்றவர்.

அப்போது ஒரு நோயாளி, மருத்துவரை பார்க்க வந்தார். டாக்டர் ஜோசப் பெல், அந்நோயாளியை நோக்கி கேட்டார்
.
நீங்கள் ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளிதானே?

ஆம்.

உங்களுக்கு இடது கை பழக்கம் உள்ளதல்லவா?

ஆம்

சிறிது நேரம் காத்திருங்கள். மாணவர்களுக்கு பாடத்தை முடித்துவிட்டு வருகிறேன்.

என்றார்.

நோயாளி சென்று அமர்ந்தார்.

ஒரு மாணவனாக அங்கிருந்த Arthur Conan Doyle தமது ஆசிரியரான ஜோசப் பெல்லை பார்த்து,

இவரை உங்களுக்கு முன்பே தெரியுமா? என்று கேட்டார்.

நான் இவரை இதற்கு முன் பார்த்தது கூட இல்லை என்றார் பெல்.

இதை கேட்டு ஆச்சர்யம் அடைந்த Arthur Conan Doyle ,

பின் எப்படி அவர் ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளி என்பதையும், அவருக்கு இடது கை பழக்கம் உண்டு என்பதையும் சொன்னீர்கள்

என்று கேட்டார்.

அதற்கு,

எந்த ஒரு நோயாளியையும் மருத்துவர் கூர்மையாக கவனித்தால், நோயாளி பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் கூற முடியும்

என்று சொன்ன ஜோசப் பெல்

'Keen observation is the prime importance in Clinical Medicine' என்பது உனக்கு தெரியுமா?

என்று கேட்டுவிட்டு, தன்னால் எவ்வாறு கூற முடிந்தது என்று விளக்கினார்.

அந்நோயாளி, அணிந்துள்ள அரைக்கால் சட்டையில் இடது பக்க தொடை பகுதி மட்டும் தேய்மானத்தால் கிழிந்துள்ளது. ஆனால், சாதாரணமாக ஒரு மனிதனின் அரைக்கால் சட்டையில் உட்காரும் (புட்டம்) பகுதியில்தான் இரு பக்கமும் தேய்மானம் காரணமாக நைந்து, கிழிந்து இருக்கும். இவருக்கு ஒரு தொடையில் மட்டும் நைந்து கிழிந்து இருப்பதால், இவர் ஒரு தொடையை மட்டும் கீழே வைத்து, மற்றொரு காலை மடக்கி நிறுத்தி வைத்து வேலை செய்யும் செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியாக இருக்கவேண்டும். எல்லா செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளிகளும் வலது தொடையை தரையில் வைத்து, இடது காலை மடக்கி நிறுத்தியும், வலது கையில் தோலை அடித்தும் தைப்பார்கள். இவர் இடது கை பழக்கம் உடையவராக இருப்பதால், இடது தொடையை மட்டும் தரையில் வைத்து வேலை செய்வதால், அவருடைய அரைக்கால் சட்டையில் இடது பக்கம் மட்டும் தேய்மானத்தால் கிழிந்துள்ளது. இதை கண்டறிந்து சொல்வதில் என்ன கடினம் இருக்கிறது?

என்றார் ஜோசப் பெல்.

அப்போது ஒரு மாணவன், தன்னுடைய பாக்கெட் வாட்சை (கை கடிகாரம் அல்ல) ஆசிரியரான ஜோசப் பெல் வசம் கொடுத்து,

இதை வைத்து ஏதாவது சொல்ல முடியுமா சார்?

என்றான்.

ஆசிரியரான ஜோசப் பெல் அந்த பாக்கெட் வாட்சை கூர்ந்து கவனித்தார். பிறகு அந்த மாணவனை நோக்கி

இந்த கடிகாரம் உன் தந்தையுடையது. நீ அவருக்கு இரண்டாவது மகனாக இருக்க வேண்டும். உனது மூத்த சகோதரர், சமீபத்தில் குடி பழக்கம் காரணமாக, மூப்பு எய்தும் முன்பே இறந்திருக்க வேண்டும்

என்றார்.

அந்த மாணவன் தொடங்கி, வகுப்பில் இருந்த அனைவருமே, ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்.

காரணம், ஆசிரியரான ஜோசப் பெல் கூறியது, முற்றிலும் நூற்றுக்கு நூறு உண்மை.

உடனே, Arthur Conan Doyle

எப்படி உங்களால் இவ்வளவு சரியாக கூற முடிந்தது என்று கேட்க,

அதற்கு டாக்டர் பெல்

அதுதான் ஒரு சிறந்த மருத்துவனுடைய திறமை

என்று கூறி, தன்னால் எப்படி மேற்கண்ட விவரங்களை சொல்ல முடிந்தது என்று விவரிக்க ஆரம்பித்தார்.

இக்கடிகாரத்தில், கடிகாரம் உற்பத்தி செய்த வருடம் சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்பது உள்ளது. ஆகையால் இது புதிதாக வாங்கபட்டதல்ல. இது அவனுடைய தந்தை வாங்கியதாக இருக்கவேண்டும். இந்த மாணவன் தந்தை இல்லாதவன் என்பது இவனது கல்லூரி ரெக்கார்டுகளை நான் முன்பே பார்த்ததால் எனக்கு தெரியும். கடந்த வாரம் வரை, இவன் இந்த பாக்கெட் வாட்ச்சை அணிந்து வரவில்லை. கடந்த வாரம் இவன் சிறப்பு விடுப்பில் சென்று திரும்பினான். அதன் பிறகே இவன் சட்டையில் இந்த வாட்ச் இருந்தது. நம் நாட்டு சட்டப்படி, தந்தையின் பொருட்கள் மூத்த மகனுக்கு மட்டுமே சொந்தமாகும். முதல் மகன் இறந்தால்தான், இரண்டாம் மகன் அவற்றை பெற முடியும். ஆகையால்தான், போன வாரம் இவன் அண்ணன் இறந்திருக்க வேண்டும் என்பதை ஊகித்தேன். இந்த வாட்ச்சை உன்னிப்பாக பார்த்தபோது, அதில், பல வட்டி கடைகளின் குறியீடுகள் இருந்தன. மருத்துவ கல்லூரியில் மகனை படிக்க வைக்கும் குடும்பத்தினர், இது போல வாட்ச்சை அடகு வைக்கும் அளவுக்கு ஏழையாக இருக்க முடியாது. ஏதோ ஒரு அவசர தேவைக்கு மட்டுமே இது போல வாட்ச்சை அடகு வைக்க வாய்ப்புண்டு. ஆனால் இந்த வாட்ச் பல முறை அடகு வைக்கப்பட்டுள்ளது. மது அருந்துவது போன்ற கெட்ட பழக்க வழக்கம் உள்ளவர்கள் மட்டுமே இது போன்று வாட்ச்சை அடகு வைப்பார்கள். இந்த கடிகாரத்தின் சாவி கொடுக்கும் பகுதியை கவனித்த போது, அது முறையற்ற வகையில் அடிக்கடி சாவி கொடுக்க பட்டதன் காரணமாக சரியான தேய்மானம் இல்லை. குடி போதையில் உள்ளவர்கள்தான் இது போன்று சாவி கொடுப்பார்கள். ஆகவே, இந்த வாட்ச்சை அணிந்தவன் ஒரு மொடா குடியனாக இருந்து, அதன் காரணமாக இளம் வயதிலேயே இறந்திருக்க வேண்டும் என்பதை ஊகித்தேன்.

என்று கூறி முடித்தார்.

இதை கேட்ட Arthur Conan Doyle உட்பட அவ்வகுப்பில் இருந்த அனைத்து மாணவர்களும், கூர்ந்து நோக்கும் திறன் மருத்துவ தொழிலுக்கு எந்த அளவுக்கு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தனர். இதன் பிறகு, டாக்டர் பெல்லை தன ஆதர்ஷ புருஷனாக பாவித்த Arthur Conan Doyle, எதையும் நுட்பமுடன் கூர்ந்து நோக்கும் திறனை வளர்த்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்

தனது மருத்துவ படிப்பை முடித்த பிறகு ஒரு மருத்துவராக பணியாற்றினார் Arthur Conan Doyle.தன்னிடம் வரும் நோயாளிகளை கூர்ந்து கவனித்து, அவர்களை பற்றிய பல ரகஸ்யங்களை அறிந்து, சிறப்பான முறையில் மருத்துவம் செய்ததோடு, சில குற்றவாளிகளான நோயாளிகளை பற்றி போலீசுக்கு துப்பும் கொடுத்தார். இதன் காரணமாக அவருக்கு மருத்துவ தொழிலில் சிறிது தொய்வும் ஏற்பட்டது. அவருக்கு உலகம் சுற்றும் ஆர்வம் காரணமாக, அவரால் ஒரே இடத்தில் நிலையாக இருந்து மருத்துவம் செய்ய இயலவில்லை.

ஆரம்பத்தில் தன்னுடைய நண்பரான மருத்துவர் ஒருவருடன் இணைந்து மருத்துவ தொழில் செய்தார். ஆனால் அவருடைய நண்பர் மருத்துவ தொழில் தர்மத்தை மீறி, பல தவறான காரியங்களை ஈடு பட்டதால், அவருடன் கருத்துவேறுபாடு கொண்ட Arthur Conan Doyle அதன் பிறகு சுமார் பத்தாண்டுகள் தனியாகவே ஒரு மருத்துவராகவே தொழில் புரிந்தார்.

ஆயினும், Arthur Conan Doyle அடிப்படையில் ஒரு நல்ல எழுத்தாளராக இருந்த காரணத்தால், மருத்துவ தொழிலைவிட எழுத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.

அதற்கு காரணம் அவருடைய அம்மா.

அப்பெண்மணி நிறைய புத்தகங்கள் படிப்பதோடு, நன்றாக கதை சொல்லும் திறன் பெற்றவர். தன்னுடைய மகனான Arthur Conan Doyle -க்கு சிறு வயதிலிருந்தே நிறைய கதைகளை சொல்லி, கதை சொல்லும் ஆற்றலை தன் மகனுக்கும் ஊட்டி வளர்த்தார்.

Arthur Conan Doyle தன் பள்ளி வயதிலேயே, சிறு கதைகள் எழுதி, பல பத்திரிக்கைகளில் பிரசுரம் ஆயின. அவர் மருத்துவ கல்லூரியில் படித்தபோதும், தன் சம கால புகழ் பெற்ற பல எழுத்தாளர்களை சந்தித்து, தன் எழுத்து ஆர்வத்தை வளர்த்துகொண்டார்.

ஒரு திறமையான மருத்துவராக இருந்த போதும், தனது ஓய்வு நேரங்களில் கதைகளை எழுதிய அவர், எழுத்தில் கொண்ட ஆர்வம் காரணமாகவே, முழு நேர எழுத்தாளராக மாறினார். இடையில் சில காலம் அரசியல் மற்றும் பொது வாழ்விலும் ஈடுபட்டார். அவர் மருத்துவராக பணி புரிந்த காலத்திலும், பல பிரபல கொலை வழக்குகளில் துப்பறிவதற்காக அழைக்கப்பட்டு, வெற்றிகரமாக துப்பு துலக்கினார்.

மருத்துவ துறைக்கு தேவைப்படும் கூர்ந்து நோக்கும் திறன் பெற்றிருந்த காரணத்தால்தான் Arthur Conan Doyle அவர்களால் ஒரு சிறந்த துப்பறியும் நாவலாசிரியராக முடிந்தது. உண்மையில் மருத்துவ துறை Arthur Conan Doyle என்ற ஒரு சிறந்த மருத்துவரை இழந்தது என்றாலும், ஒரு உலகப்புகழ் பெற்ற துப்பறியும் நாவலாசிரியர் நமக்குக் கிடைத்தார்.

தன் கல்லூரி நாட்களில் தன்னை மிகவும் கவர்ந்த டாக்டர் பெல்லை நினைவில் வைத்தே அவர் ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் என்ற துப்பறியும் நிபுணர் கதா பாத்திரத்தை படைத்தார். இதை அவர் டாக்டர் பெல்லுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் பின்வருமாறு கூறியிருக்கிறார்.

"You are yourself Sherlock Holmes and well you know it,"

இவ்வளவு விஷயங்களை நான் எழுத காரணம், கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் துப்பறிகிறார் - ஒரு மோதிரம், இரு கொலைகள் என்ற புத்தகத்தின் அறிமுக பகுதியில் Arthur Conan Doyle ஒரு திறமையான மருத்துவராக இருந்திருக்க முடியாது என்று எழுதி இருப்பது சரியான மதிப்பீடு அல்ல என்பதை உணர்த்தவே.

ஒரு மருத்துவருக்கு கூர்ந்து நோக்கும் திறன் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை, விகடன் வெளியிட்டுள்ள போ ஸ்ட்மார்டம் என்ற டாக்டர் சேதுராமன் அவர்கள் எழுதிய புத்தகத்தை படித்தாலே விளங்கும்.

உலக புகழ் பெற்ற மனிதர்களை பற்றி எழுதும்போது, தவறான தகவல்கள் இடம்பெறாது பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியம் என்பதை எழுத்தாளர்களும், பதிப்பாளர்களும் உணரவேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.

தொலைக்காட்சி நேர்காணல்

2009-11-15T10:57:00.002+05:30

வரும் திங்கள் கிழமை அன்று (16.11.2009) கலைஞர் தொலைக்காட்சியில் காலை 8.00 மணி முதல் 8.50 மணி வரை ஒளிபரப்பாகும் சந்தித்த வேளையில் நிகழ்ச்சியில் என்னுடைய நேர்காணல் ஒளிபரப்பாகிறது. திரு ரமேஷ் பிரபா அவர்கள் நேர்காணல் செய்கிறார்கள். இத்தகவல் நமது வலை தள நண்பர்களுக்காக.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன்-8

2009-11-05T18:33:00.013+05:30

புத்தக அறிவு எவ்வளவு இருந்தாலும், அனுபவ அறிவும் தேவை
-------------------------------------------------------------------------------------
அந்த மத்தின் தலையை தட்டி எடுத்துவிட்டு, தினந்தோறும் வெண்ணையில் பட்டு, நனைந்து கடினமான கைப்பிடியை மட்டும் தனியே எடுத்து, ஒரு முனையை கொடுவாளால் கூராக செதுக்கினார் (படம் -1).

படம் -1
அது கூர் சீவப்பட்ட பென்சில் போல ஆயிற்று. பின், வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்த முன்னங்கால்களின் கணுக்காலில் குளம்பை சுற்றி ஒட்டி இருந்த தோல் பகுதியை Embryotomy knife (படம்.-2) மூலம் வெட்டி எடுக்குமாறு கூறினார். அவ்வாறு தோலை வெட்டிய உடன், அந்த வெட்டிய பகுதியில் கூராக்க பட்ட கைப்பிடியின் கூர்முனையை 45 டிகிரி சாய்வாக உள்நோக்கி வைத்து, ஒரு கட்டையில் தனது பலம் கொண்டமட்டும் அந்த கைப்பிடியின் மறுமுனையில் அடித்தார்.

படம் -2
அடித்த வேகத்தில் கணுக்காலில் இருந்து தோள் பட்டை வரை தோல் கிழிந்தது. மத்தின் கைப்பிடி எடுத்து, அதை கூர் சீவியதன் அர்த்தத்தை என்னால் அப்போதுதான் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அறுவை மருத்துவ முறைப்படி, இறந்த கன்றை வெட்டி எடுக்க உபயோகப்படும் உளியின் (Deburis Chisel)முனை ஒரு தலை கீழாக எழுதப்பட்ட 'ப' போல் கூராக இருக்கும். அடுத்த முனையில் கைப்பிடி இருக்கும். குளம்பை சுற்றி உள்ள தோலை சிறிது வெட்டி விட்டு அந்த உளியின் கூரான பகுதியை வெட்டி எடுத்த பகுதியில் வைத்து, கைப்பிடியை பிடித்து வேகமாக உள்நோக்கி அழுத்தினால் தோள்பட்டை வரை தோல் வெட்டப்படும்.(படம்-3)

அதற்குப்பின் அந்த காலை பிடித்து திருகினால், தோள்பட்டை வரை, உடலிலிருந்து பிரித்து சுலபமாக வெளியில் எடுத்து விடலாம். பின் அதுபோல் மறு முன்னங்காலையும் வெட்டி எடுத்து விடலாம். அவ்வாறு இரு முன்னங்கால்களையும் வெட்டி எடுத்து விட்டால், கையை கர்பப்பையில் விட்டு, இறந்த கன்றின் தலையை சுலபமாக நேர் செய்து வெளியே எடுத்துவிட முடியும்.

இந்த முறையில் இரு கால்களையும் வெட்டி எடுக்க அந்த கடினமான மர மத்தின் கை பிடியை கத்தியாக உபயோகித்து, இரண்டு கால்களையும் வெட்டி வெளியே எடுத்தேன். பிறகு சுலபமாக கர்ப்ப பையினுள் கையை விட்டு பார்த்த போதுதான், அந்த இறந்த கன்றின் தலை இடுப்பு எலும்புக்கு கீழே (Pelvic Bone) சென்று சிக்கி இருந்தது (படம்-4 & 4A) தெரிந்தது.

படம்-4

அப்பசு கன்று போட முடியாமல் தவிக்கும் போது, பிரசவ முறை பற்றி எந்த அறிவும் இல்லாத சில ஆட்கள், தலையை நேராக்காமல், வெளியே தெரிந்த இரண்டு கால்களை மட்டும் பிடித்து இழுத்ததால் தலை இடுப்பு எலும்புக்கு கீழ் சென்று சிக்கிக் கொண்டது.
அது தெரியாமல் இரண்டு நாட்களாக பலரும் காலை மட்டும் திரும்ப திரும்ப பிடித்து இழுத்ததால், கன்று மூச்சு திணறி கர்ப்ப பையினுள்ளேயே இறந்து, உப்பி விட்டது. அதனால் தான் கர்ப்ப பையில் கை விட்டு பரிசோதனை செய்ய கூட இடமில்லாத நிலை ஏற்பட்டு விட்டது.

படம்-4A

கன்றின் கால்களை வெட்டி எடுத்த உடன், தலையை நேர் செய்து, இடுப்பு எலும்புக்கு மேலே கொண்டு வந்து, கயிற்றை கட்டி மெதுவாக வெளியே எடுத்து, இறந்த கன்றை தாயிடமிருந்து பிரித்தேன். பிறகு, தேவையான மருத்துவம் செய்துவிட்டு, காலை ஆறு மணிக்குள் மறுபடியும் மாயவரம் வந்து சேர்ந்தேன்.

கிராமங்களில் கன்று போட முடியாமல், பிரசவ அவஸ்தை படும் கால்நடைகளுக்கு எல்லா கால்நடை மருத்துவர்களாலும், கன்றை வெளியே எடுத்து மருத்துவம் செய்ய முடியாது. நல்ல திடகாத்திரமான உடலும், எந்த நிலையிலும் தளராது நின்று வேலை செய்யும் திறமையும், நல்ல மனோ திடமும், சுற்றுப்புற சூழலை அனுசரித்து வேலை செய்யும் திறனும், ஆழ்ந்த மருத்துவ அறிவும் உள்ளவரால் மட்டுமே பிரசவ கேஸ்களை வெற்றிகரமாக மருத்துவம் செய்ய முடியும். அத்துடன், நல்ல திடகாத்திரமான, வலிமையுள்ள இரு உதவியாளர்களும், தக்க உபகரணங்களும் தேவை.

இந்த நிகழ்வு, எனக்கு இரண்டு முக்கிய பழமொழிகளை நினைவூட்டியது.

1. "சிறு துரும்பும் பல் குத்த உதவும்"
2. "வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம்"

அத்துடன், எலும்பு கூடும், சதையும் இணைந்தால்தான், ஒரு முழு உருவம் தோன்றுவது போல, கல்லூரி புத்தக அறிவும், அனுபவ அறிவும், சேர்ந்தால்தான் ஒரு தகுதி வாய்ந்த கால்நடை மருத்துவராக திகழ முடியும் (Bony theoretical knowledge must be covered with flesh of practice to become a full-fledged veterinarian) என்று உலக புகழ் பெற்ற கால்நடை மருத்துவரான ஜேம்ஸ் ஹேரியட் எழுதி உள்ளது என் நினைவிற்கு வந்தது.

என்னுடைய பணியாள் ஏழு வயது பையனாக வேலையில் சேர்ந்து, பல ஆண்டுகளாக பல கால்நடை மருத்துவர்களின் கீழ் வேலை செய்தபோது, ஒவ்வொரு கால்நடை மருத்துவரும் கடைபிடித்த பல புதிய உத்திகளை கூர்ந்து கவனித்து வந்ததால், அவரால் அன்று எனக்கும் உதவ முடிந்தது.

இந்நிகழ்வு, பின்னாட்களில் பல கடினமான பிரசவ கேசுகளை வெறறிகரமாக கையாள உதவியாக இருந்தது.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன் - 7

2009-10-07T10:28:00.006+05:30

அங்கு சென்றபின்தான், அந்த விவசாயி கூறியது போல, அந்த பசு அன்று மாலையிலிருந்துதான் கன்று ஈன முடியாமல் தவிக்கிறது என்பது பொய் என்று தெரிய வந்தது. அந்த பசு கடந்த இரண்டு நாட்களாக கன்று ஈன முடியாமல் தவிப்பதோடு, அருகிலுள்ள கிராமங்களில் இருந்து சில நாட்டு வைத்தியர்கள் வந்து கன்றை வெளியே எடுக்க முயற்சித்து, அது முடியாமல் திரும்பி விட்டனர் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டேன். அந்த கடுங்குளிர் இரவில், சட்டையை கழற்றிவிட்டு சுடுநீர் கிடைக்கததால், குளிர்ந்த நீரிலேயே கையை கழுவி, சோப்பு போட்டு, சிறிய லாந்தர் விளக்கு வெளிச்சத்தில் பரிசோதனை செய்தபோது, திடுக்கிட்டேன். பசுவின் பிறப்பு உறுப்பினுள் என் சுண்டு விரல் நுழைய கூட இடமில்லை. கன்று இறந்து, அதன் கால்கள் உப்பி, பெருத்து இருந்தன. நாட்டு வைத்தியர்கள் முரட்டுத்தனமாக இழுத்ததால், இரண்டு முன்னங்கால்களும் கணுக்கால் வரை வெளியே நீட்டி கொண்டிருந்தன. தலை எங்கே இருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. .

இது போன்ற கேஸ்களில், கால்களை வெட்டி எடுத்தால்தான், கை உள்ளே நுழைய இடம் கிடைக்கும் என்று படித்துள்ளேன். அவ்வாறு வெட்டி எடுப்பதற்கு Subcutaneous fetotomy என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்கள். இவ்வாறு வெட்டி எடுக்க தேவையான உபகரணமான உளி (Deburis Chisel) மற்றும் பிற உபகரணங்கள் கொண்ட பெட்டி (Thygesen embryotome) தேவைப்பட்டது. நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது, இந்த உபகரணம், கல்லுரியிலேயே கிடையாது. எனது கல்லூரி காலம் முடியும் தறுவாயில்தான், டென்மார்க் நாட்டுக்கு சென்று ஈனியல் மருத்துவத்தில் பயிற்சி பெற்று வந்த ஒரு விரிவுரையாளர், இந்த கருவிகளை உபயோகிப்பது எப்படி என்று கரும்பலகையில் படம் வரைந்து விளக்கியிருந்தார். அவருடைய முயற்சியால், இந்த கருவி மேலைநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, சில முக்கிய மருத்துவமனைகளுக்கு மட்டும், அரசால் வழங்கப்பட்டிருந்தது. அவ்வாறு வழங்கப்பட்ட கால்நடை மருத்துவமனைகளில் மாயூரம் கால்நடை மருத்துவமனையும் ஒன்றாகும்.

நான் பொறுப்பேற்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்குள் முன்தான், அந்த கருவி பெறப்பட்டு, பார்சல் வந்த சிப்பம் கூட உடைக்கப்படாமல் வைக்கபட்டிருந்தது. நான் பொறுப்பேற்கும்போது, மருத்துவமனை சாமான்களை சரி பார்க்கும்போதுதான், அந்த பெட்டியை பார்த்தேன். அதை அதுவரை யாரும் பிரித்துக்கூட பார்க்கவில்லை. மருத்துவமனையில் உள்ள பணியாளர்களுக்கும் அதை பயன்படுத்தும் முறை தெரியாது. இந்த பெட்டியின் உபயோகம் தெரியாததால், எனது பணியாள் அந்த பெட்டியை எடுத்து வரவில்லை. இப்போது என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பினேன். திரும்பவும் மாயூரம் சென்று அந்த கருவியை எடுத்து வரவேண்டுமானால், அதற்குள் பொழுது விடிந்துவிடும். காலை பணிக்கு செல்ல முடியாது.

என்ன நீ இவ்வாறு செய்துவிட்டாய்? நீ எல்லா உபகரணங்களையும் எடுத்து வந்திருப்பாய் என நம்பி வந்தது எவ்வளவு தவறாக போய்விட்டது பார்? என்று எனது பணியாளை கடிந்துகொண்டேன்.

அதற்கு அந்த பணியாள் 'இல்லை அய்யா, நம்மிடமிருக்கும் கருவிகளை கொண்டே, கன்றை வெளியே எடுத்துவிடலாம்' என்று துணிவுடன் கூறினார். என்னுடைய புத்தக அறிவு, அந்த கருவியின்றி கன்றை வெளியே எடுக்க முடியாதே, என்ன செய்வது என்று யோசிக்க வைத்து.

ஆனால் எனது பணியாள் அந்த மாட்டின் சொந்த காரரை பார்த்து, 'மரத்தால் ஆன தயிர் கடையும் மத்தும் கூடவே ஒரு கொடுவாளும் உடனே வேணும். போய் எடுத்து வா' என்றார். மாட்டின் சொந்தகாரர் உடனே ஊருக்குள் சென்று, தயிர் கடையும் மர மத்து மற்றும் கொடுவாளுடன் வந்தார். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. மத்தையும் கொடுவாளையும் வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்ற சிந்தனையில் இருந்தேன்.

- தொடரும்

திரும்பிப்பார்க்கிறேன் - 6

2009-09-21T18:38:00.006+05:30

ஏழை விவசாயியின் தவிப்பையும், பணியாளரின் விருப்பையும் அறிந்த நான், தொலை தூரத்தில் உள்ள அக் கிராமத்துக்கு செல்ல முடிவெடுத்தேன். அவ்விவசாயியிடம் விசாரித்தபோது, மாலையில் மேய சென்ற பசு வயல் வெளியிலேயே கன்று போட முடியாமல் தவித்து, படுத்து கிடப்பதாகவும், கன்றின் இரண்டு கால்கள் மட்டும் வெளியே வந்துள்ளதாகவும் கூறினார். மேலும், இதுதான் அப்பசுவுக்கு தலை பிரசவம் (முதல் பிரசவம்) என்றும் கூறினார்.

மேற்கண்ட விவரங்களை கேட்டறிந்த நான், அந்த கடுங்குளிர் இரவில், எனது பணியாளருடன், பதற்றத்துடன் மகிழ்வுந்தில் (காரில்) பயணித்தேன். எனது பதற்றத்துக்கு முக்கிய காரணம், எனது பணியில் நான் பார்க்கபோகும் முதல் பிரசவ கேஸ் இதுதான் என்பதே.

அது மட்டுமின்றி, எனது கல்லூரி பயிற்சி காலத்தில், சென்னை கால்நடை மருத்துவ கல்லூரியில், பிரசவ வேதனையோடு மருத்துவ உதவி கேட்டு ஒரு பசு கூட கொண்டுவரப்படவில்லை.

சென்னை கால்நடை மருத்துவ கல்லூரியில் நான் பயின்ற காலத்தில் நோயுற்ற குதிரைகளும், நாய்களுமே அதிகம் வரும். பார வண்டி இழுக்கும் ஒரு சில காளை மாடுகள் மட்டுமே கழுத்து புண், வயிறு உப்புசம் மற்றும் கொம்பு முறிவு போன்றவற்றுக்காக சிகிச்சைக்கு கொண்டு வரப்படும். பசுக்கள் மற்றும் எருமை மாடுகளின் வருகை மிகக் குறைவே. ஆகவே, அந்நாட்களில் பயின்ற கால்நடை மருத்துவ மாணவர்கள் பட்டம் பெற்று, கால்நடை துறையில் பணியில் சேர்ந்த பிறகுதான் மாட்டின சிகிச்சையில் (Bovine practice) அனுபவம் பெற முடியும்.

சென்னை கால்நடை மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனையிலும், இப்போது இருப்பது போல, பெரிய பிராணிகள் மற்றும் சிறிய பிராணிகள் மருத்துவ பிரிவு, அறுவை சிகிச்சை பிரிவு, ஈனியல் பிரிவு என்று பல சிறப்பு மருத்துவ பிரிவுகள் கிடையாது. அதற்கு பதிலாக குதிரை பிரிவு, நாய்கள் பிரிவு, மாடுகள் பிரிவு என்று மூன்று பிரிவுகள் மட்டுமே இருந்தன.

தேவையான அறுவை மருத்துவம், பிரசவ இடர்பாடுகள் யாவும் ஒன்றாகவே, அந்தந்த பிராணிகள் பிரிவுகளிலேயே மருத்துவம் செய்யப்படும். இப்போது இருப்பது போல, பல பிரிவுகளிலும் சிறப்பு தேர்ச்சி (Specialist) பெற்ற மருத்துவர்கள் கிடையாது. அறுவை சிகிச்சை துறை தவிர, மற்ற அனைத்து சிகிச்சைகளையும் பொது மருத்துவர்களே செய்தனர்.

நான் படிக்கும்போது பாட திட்டங்களும் இன்றிருப்பது போல அறுவை மருத்துவமும் ஈனியல் மருத்துவமும் தனித்தனி பாடங்களாக இல்லை. அறுவை சிகிச்சையும், பிரசவ சிகிச்சை முறைகளும், அறுவை சிகிச்சை பிரிவிலேயே ஒன்றாக பாடம் நடத்தப்பட்டு, தேர்வும் நடத்தப்படும். அப்போது ஈனியல் மருத்துவத்தில் செய்முறை பயிற்சிகளைவிட (practical) ஏட்டு படிப்புக்கே (Theory) முக்கியத்துவம் இருந்தது.

1959-க்குப் பின் தான் அறுவை சிகிச்சை துறையும், ஈனியல் துறையும் தனித்தனியாக பிரிக்கப்பட்டு, பயிற்சியும், தேர்வும், தனித்தனியாக நடத்தப்பட்டன. ஈனியல் துறை என்ற தனி துறை இல்லாததால், பிரசவ கேஸ்களின் வருகையும் மிகக்குறைவே. மாணவர்களுக்கு பிரசவ இடர்பாடுகளை நீக்கும் மருத்துவ முறை பற்றி புத்தக அறிவு (Theoretical) உண்டே தவிர, செயல்முறை அனுபவ அறிவு அதிகமில்லை. இன்றிப்பது போல, கல்லூரியிலும் பிரசவ இடர்பாடுகளை நீக்கும் முறைகளை பயிற்றுவிக்கும் பாந்தம் (Phantom) பெட்டிகள் கிடையாது.

இந்த நினைவுகளோடு, அந்த குளிர் இரவில், எப்படி அந்த பசுவின் இடர் நீக்கி, மருத்துவம் செய்வது என்றெண்ணியே பதட்டத்துடன் பயணித்தேன்.

சுமார் 30 நிமிட பயணத்துக்குப்பின் வைத்தீஸ்வரன்கோவிலை அடைவதற்கு முன், இருண்ட வயல்வெளிக்கு அருகில் நாங்கள் சென்ற மகிழ்வுந்து நின்றது. அங்கு நின்றிருந்த ஒருவர் கையிலிருந்த லாந்தர் விளக்கை ஆட்டினார். அதோ அங்குதான் அந்த பசுமாடு படுத்திருக்கிறது என்றார் .

மகிழ்வுந்தில் இருந்துஇறங்கிய நானும், என்பணியாளரும், 3 - 4 வரப்புகளை தாண்டி, பசுவிடம் சென்றோம். அங்கு கையில் லாந்தர்விளக்குடன்மேலும் இரண்டு பேர் காவலுக்கு நின்றிந்தனர்.

திரும்பிபார்க்கிறேன்- 5

2009-09-02T11:07:00.002+05:30

அந்நாட்களில் அரசு சட்ட திட்டங்கள் மிக கடுமையானவை. அரை நாள் தற்செயல் விடுப்பு எடுக்க வேண்டுமானாலும், மாவட்ட அதிகாரிக்கு மனு செய்து, அவர் மாற்று ஏற்பாடாக வேறு ஒருவரை அனுப்பி, அவர் வந்து பதவி ஏற்றபின் தான் விடுப்பில் செல்ல முடியும். அது போல மருத்துவமனைக்கும் வேலை நேரததில் ( திங்கள் முதல் சனி வரை - காலை 8 மணி முதல் 12 மணி மணி வரை, மாலை 3 முதல் 5 வரை, ஞாயிறு, காலை 8 முதல் 12 வரை) எக்காரணம் கொண்டும் தாமதமாக வரவோ, அல்லது மருத்துவமனை மூட வேண்டிய நேரத்திற்கு முன்னதாகவோ செல்ல முடியாது. எவ்வளவு அவசரமானாலும், மருத்துவமனை நேரத்தில், மருத்துவமனையை விட்டு சொந்த வேலைக்காகவோ, வெளியில் மருத்துவம் செய்யவோ போகமுடியாது. அவ்வாறு யாராவது வெளியே சென்றிருக்கும் போது, மேலதிகாரிகள் வந்துவிட்டால் கால்நடை மருத்துவரின் பாடு திண்டாட்டமே. எங்கள் மாவட்டத்திலேயே ஒரு கால்நடை மருத்துவர் பஞ்சாயத்து போர்டு மாட்டிற்கு (Conservancy Bullock ) வைத்தியம் செய்துவிட்டு பிற்பகல் பணிக்கு மதியம் 3.05 க்கு வந்ததற்காக தண்டிக்கப்பட்டார்.

மாயவரத்தில் நான் பணியில் இருந்தபோது தினமும் காலை 6 மணி முதல் 8 மணி வரை முனிசிபல் ஆட்டு இறைச்சி அறுவை கூடத்தை (Slaughter House) மேற்பார்வை இடவேண்டும். பிறகு காலை 8 மணி முதல் 12 மணி வரை மற்றும் மாலை 3 மணி முதல் 5 மணி வரை மருத்துவ பணிகளை கவனிக்க வேண்டும். காலை 6 மணிக்கு சென்று, இறைச்சிக்காக கசாப்பு கடைக்காரர்கள் கொண்டு வரும் ஆடுகளை சோதனை செய்து, இறைச்சிக்கு தகுதியான ஆடுகளின் வாலில் அரக்கு முத்திரை வைக்கவேண்டும். அவ்வாறு அரக்கு முத்திரை வைக்கப்பட்ட ஆடுகளை மட்டுமே அறுவை கூடத்திற்குள் அனுமதிப்பார்கள். தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் சில நிமிடங்கள் தாமதமாக போனால்கூட, கசாப்பு கடைக்காரர்கள் அதை பெரிது படுத்திவிடுவார்கள். காரணம் அவர்கள் வியாபாரம் பாதிக்கப்படும்.

அது மட்டுமின்றி மருத்துவமனையில் பணி புரியும் கால்நடை மருத்துவர், வீடுகளுக்கு சென்று வைத்தியம் செய்வது என்பது அவர்கள் சொந்த விருப்பை பொருத்தது. அது சட்டப்படி அவர்களின் கடமை அல்ல. ஆகையால் மருத்துவ
பணி நேரங்களில் எக்காரணம் கொண்டும் வெளியே சென்று வைத்தியம் செய்யக்கூடாது. மருத்துவமனை பணி நேரம் தவிர, பிற நேரங்களில் கால்நடை மருத்துவர் எங்கு வேண்டுமானாலும் சென்று வைத்தியம் செய்யலாம். அதற்காக அவர் கேட்கும் கட்டணத்தை கால்நடைகளின் உரிமையாளர்கள் கால்நடை மருத்துவருக்கு கொடுக்க வேண்டும். அரசு கால்நடை மருத்துவமனைகளில் கூட முற்றிலும் இலவச சேவை கிடையாது. மாதம் 100ரூபாய்க்கு குறைவான வருமானம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே இலவச சேவை. அவர்கள் கூட சினை பார்க்க 50 பைசா கட்ட வேண்டும். மற்றவர்களுக்கு கட்டண சேவைதான்.

கன்று போட முடியாமல் தவிக்கும் பிராணிகளுக்கு வைத்தியம் செய்யும்போது யாரலும் எவ்வளவு நேரத்திறககுள செய்து முடிக்க முடியும் என்று கூறமுடியது. ஆகையால், காலை 6 மணிக்குள் வைத்தியம் செய்து திரும்பி வேலைக்கு திரும்பமுடியுமா என்று யோசித்தேன். இது போன்ற காரணங்களால்தான் நான் அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் தொலை தூரத்தில் உள்ள கிராமத்துக்கு வைத்தியம் செய்ய செல்வதற்கு தயங்கினேன்.
.

திரும்பிபர்ர்க்கிறேன்-4

2009-07-17T11:40:00.001+05:30

சமீபத்தில் மத்திய பிரதேசத்தில் ஒரு மருத்துவ மனையில் துப்புரவு தொழிலாளி ஒருவர் ஒரு குழந்தையின் கழுத்திலிருந்த கட்டியை அறுவை சிகிச்சை மூலம் வெற்றிகரமாக நீக்கியதாக செய்தி தாள்களில் வந்த செய்தியை படித்திருப்பீர்கள். இது தவறானாலும், அந்த தொழிலாளியின் துணிவையும், திறமையையும் யாராலும் மறுக்க முடியாது. அவர் முறையாக மருத்துவம் பயிலா விட்டாலும், பல மருத்துவர்கள் அறுவை மருத்துவம் செய்யும் பொது உடன் இருந்து பார்த்து பழகியதால், அந்த தொழிலை துணிவுடன் அறுவை மருத்துவம் செய்துள்ளார். அதற்கும் ஒரு தனி திறமை தேவை. என்னுடைய பணிகாலத்திலும் இது போன்று நடந்த ஒரு நிகழ்வு பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

திருவெண்காட்டில் என் நான்கு மாத பணிக்குப்பின் டிசம்பர் மாத மத்தியில் மாயவரம் (இன்றைய மயிலாடுதுறை) கால்நடை மருத்துவமனைக்கு மாற்றபட்டேன். அப்போது மாயவரம் கால்நடை மருத்துவமனை ஒரு வாடகை வீட்டில் இயங்கி வந்தது. வீட்டின் முன் பகுதி மருத்துவமனையாகவும், பின் பகுதி மருத்துவரின் வீடாகவும் இருந்தது. இரவில் அவசர மருத்துவத்திற்கு வரும் கால்நடைகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும்போது மருத்துவருக்கு உதவ ஒரு பணியாளர், மருத்துவமனையில் பணியில் இருப்பது உண்டு.

நான் மாயவரத்தில் பணியில் சேர்ந்த மறுநாள் இரவு இரண்டு மணிக்கு, இரவு பணியில் இருந்த பணியாள், என்னை எழுப்பி, 'வைதீஸ்வரன் கோயிலுக்கு அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் ஒரு பசு கன்று ஈன முடியாமல் தவிப்பதாகவும், உடனடியாக வந்து உதவுமாறும் வேண்டி ஒரு விவசாயி வந்துள்ளார்' என்று கூறினார்.

அப்போது கடும் குளிர். ஒரே இருட்டு வேறு. ஆகவே, வெகு தொலைவில் இருந்த அந்த கிராமத்துக்கு சென்று, திரும்புவது சிரமம் என்பதால், அந்த பசுவை ஒரு வண்டில் ஏற்றி உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வருமாறு கூறவும் என்று சொன்னேன்.

அதற்கு, என் பணியாளர், அன்றைய என் வயதின் அளவை போல் இரு மடங்கு அனுபவம் கொண்டவர், 'உங்களை அழைத்து போக வாடகை காருடன் வந்துள்ளார். நானும் தேவையான எல்ல மருந்துகள் மற்றும் உபகரணங்களை தயாராக எடுத்து வைத்துள்ளேன். உடனடியாக சென்று வந்துவிடலாம் அய்யா' என்று பணிவுடன் கேட்டுக்கொண்டார்.

முதலில் தயங்கிய நான், பிறகு அந்த கடுங்குளிர் இரவில் அந்த கிராமத்துக்கு சென்று மருத்துவம் செய்ய முடிவெடுத்து, உடை மாற்ற தயார் ஆனேன். ஆனாலும் பலவித என்ன அலைகள் மனதில் தோன்றி என்னை குழப்பமடைய செய்தன.

மருத்துவர் என்றால் எங்கு வேண்டுமானாலும் சென்று சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்தானே? அதுதானே மருத்துவர் கடமை. அதில் குழம்ப என்ன இருக்கிறது? என்றுதான் பொதுவாக யாருமே நினைப்பார்கள்.

ஆனால், மருத்துவம் செய்ய வெளியூர் செல்ல நான் தயங்கியதற்கு என்ன காரணம்? அன்றைய அரசு சட்ட திட்டங்கள் என்ன?
இவை குறித்து நான் அடுத்த இடுகையில் விளக்குகிறேன்.

மீண்டும் சந்திப்போம்.

ஒட்டகம்

2009-07-01T20:43:00.002+05:30

"எலும்பு தின்னும் ஒட்டகம்"

பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களில் விலங்குகளை பற்றிய பல செய்திகள் விரிவாக கூறப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும், அவை பற்றி நம்மில் பலருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

பல தமிழ் அறிஞர்கள், பண்டைய இலக்கியத்தில் விலங்குகள் குறித்து பாடப்பட்டுள்ள பாடல்களை ஆய்வு செய்து, அவை குறித்து விரிவாக எழுதி உள்ளனர். அவர்களின் முயற்சி பாராட்டதக்கதாக இருந்தாலும், அவர்கள் தொழிலால் வேறுபட்டதினால், அவர்களுடைய விளக்கங்கள் கால்நடை மருத்துவ அறிவியல் உண்மைகளுக்கு மாறுபட்டவையாக உள்ளன.

உதாரணமாக, அகநானூறில் வரும் ஒரு பாடலில்

பாறைகளில் உலர்ந்து கொண்டிருக்கும் செம்மறி ஆட்டின் வெள்ளை எலும்புகளை தின்று ஒட்டகம் தன் பசியை தீர்த்து கொள்ளும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

"குறும்பொறை உணங்கும் தகர் வெள்ளென்பு
கடுங்கால் ஒட்டகத்து அல்கு பசி தீர்க்கும்
கல் நடுங் கவலைய கானம் நீந்தி "(அகம் 345, 17-19)

இது பற்றி விளக்கம் அளித்த ஆசிரியர், ஒட்டகம் எலும்பை தின்பதாக புலவர் கூறி இருப்பது செவி வழி செய்தியாக தோன்றுகிறது. ஒட்டகம் எலும்பை தின்பது உண்மையன்று என்று எழுதி உள்ளார்.

அனால், கால்நடை மருத்துவ நோய் தீர்ப்பியல்படி, ஒட்டகம் எலும்பை தின்னும் என்பது உண்மையே. தனது உணவின் மூலம் போதுமான அளவு பாஸ்பரஸ் தாது சத்து கிடைக்காவிட்டால், ஒட்டகம் எலும்பை தின்று இக்குறையை போக்கி கொள்ளும் என்பது உண்மையே. இந்நோய் இன்றும் இந்தியாவில் ஒட்டகம் அதிகமுள்ள ராஜஸ்தான், பஞ்சாப், ஹரியானா மாநிலங்களில் காணப்படுகிறது.

ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் , பிகானீரில் உள்ள இந்திய வேளாண்மை ஆராய்ச்சி கழகத்தின் (ICAR) கீழ் இயங்கும் ஒட்டக ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் இந்நோய் பற்றிய பல ஆராய்ச்சிகள் செய்ய பட்டுள்ளன.

ஆகவே, பண்டைய தமிழ் புலவர்கள் ஒட்டகம் பற்றி பாடியுள்ள பாடல் அறிவியல் பூர்வமாக சரியானதே.

Image courtesy of
Answers in Genesis and the Creation Museum and reference
(http://www.answersingenesis.org/assets/images/articles/zoo/Camel.jpg)

திரும்பிப் பார்க்கிறேன்-3

2009-05-29T17:30:00.004+05:30

"இயற்கை தாய் அளித்துள்ள தற்காப்புத் திறன் "

எல்லா உயிரினங்களுக்கும், தங்கள் உடலில் நோய்களை தோற்றுவிக்கும் நுண்ணுயிர்கள் (Bacteria) மற்றும் நச்சுயிரிகளுக்கு (Virus) எதிராக மட்டுமே நோய் எதிர்ப்பு புரதத்தை (Antibodies) உடலில் உற்பத்தி செய்து தங்களை காத்து கொள்ள முடியும்.

ஆனால், தாவரங்களின் நஞ்சுகளுக்கு எதிராக, எந்த உயிரினத்தாலும் நோய் எதிர்ப்பு புரதத்தை உடலில் உற்பத்தி செய்து, சாவிலிருந்து தன்னை காத்து கொள்ள முடியாது. இந்த நியதிக்கு, விதி விலக்காக, மூன்று தாவரங்களின் நஞ்சுகளுக்கு எதிராக மட்டுமே மனிதன் மற்றும் விலங்குகளின் உடலில் நோய் எதிர்ப்பு புரதத்தை உற்பத்தி செய்ய, இயற்கை வழி வகுத்துள்ளது.

அந்த மூன்று தாவரங்களில் ஆமணக்கும் ஒன்றாகும்.

மற்ற மாவட்ட விவசாயிகள் போல, காவிரியின் கடை மடை பகுதியிலுள்ள விவசாயிகள் ஆமணக்கை பணப் பயிராக பயிரிடுவதில்லை. அனால், சிலர் ஓரிரு செடிகளை மட்டும் தங்கள் தோட்டங்களில் வளர்ப்பது அல்லது வளர விடுவது உண்டு.

புஞ்சை பயிர் அதிகம் பயிராகும் வானம் பார்த்த பூமியை கொண்டுள்ள மாவட்டத்தில் உள்ள விவசாயிகள், தெரிந்தோ அல்லது தெரியாமலோ, ஆமணக்கு செடிகளை தங்கள் நிலத்தை சுற்றி, வரப்பு ஓரங்களில், இலாப நோக்கோடு பயிரிடுவார்கள். ஆமணக்கு இலைகளில் ரெசின் என்ற நஞ்சு அதிக அளவில் இருக்கும் என்பதை நாம் முன்பே கண்டோம். ஆகவே, நிலத்தில் உள்ள பயிர்களை அழிக்க வரும் பூச்சிகள், வரப்பு ஓரம் உள்ள ஆமணக்கு இலைகளை முதலில் தின்று, இறந்துவிடுவதால், நிலத்தில் பயிரிடப்படும் மற்ற பயிர்கள், பூச்சிகளின் தாக்கத்தில் இருந்து காப்பாற்றப்படுகின்றன. இந்த இயற்கை முறை விவசாயத்தால், உயிர்கொல்லி (Pesticide) மருந்துக்கு செலவு செய்யாமலே, விவசாயிகள் அதிக இலாபம் ஈட்ட முடியும்.

எங்கள் மாவட்டத்தில் (தென்னார்க்காடு) இந்த இயற்கை முறை விவசாயத்தை அப்போது எல்லோரும் கடை பிடித்தார்கள். இந்த நிலங்களில் மேய வரும் ஆடுகள் முதலில் வரப்பு ஓரங்களில் ஓரிரு ஆமணக்கு இலைகளை தின்ற உடனேயே, காவலில் இருப்போரால் விரட்டி அடிக்கப்படும். அதனால், அவை அதிக அளவு இலைகளை உண்ணும் வாய்ப்பை இழப்பதால், அவை இறந்து விடாமல் தப்பித்துவிடும். அதே நேரத்தில் சிறிது அளவு இலைகளை தின்ற ஆட்டின் உடலில் ரெசின் நஞ்சுக்கு எதிரான நோய் எதிர்ப்பு புரதம் உற்பத்தியாகிறது. இது போன்ற நிகழ்வுகள் அடிக்கடி நேர்வதால், எண்கள் பகுதியில் உள்ள ஆடுகளின் உடலில் தேவையான அளவு ரெசின் நஞ்சை முறிக்கும் எதிர் புரதம் உற்பத்தி ஆவதால், அதிக இலைகளை தின்ன நேர்ந்தாலும், ஆடுகள் இறந்து விடாமல் இயற்கை காப்பாற்றுகிறது.

ஆமணக்கை பயிரிடாத, காவிரி கடைமடை பகுதியில் வாழும் ஆடுகளுக்கு, ஆமணக்கு இலையை தின்னும் வாய்ப்பு இருப்பதில்லை. ஆகையால், அவற்றின் உடலில் ரெசின் நஞ்சை முறிக்கும் நோய் எதிர்ப்பு புரதம் இயற்கையில் இருப்பதில்லை. சில விவசாயிகள் தங்கள் தோட்டங்களில் அடர்த்தியாக வளர்ந்துள்ள ஆமணக்கின் கிளைகளை வெட்டி பாதை ஓரங்களில் எறிவதுண்டு. அவ்வாறு எறியப்படும் கிளைகளில் உள்ள இலைகளை அப்பாதை வழியே செல்லும் அப்பகுதி வாழ் ஆடுகள் வயிறு நிறைய தின்றால், அவை இறந்துவிடும்.

இந்த நஞ்சை முறிக்க, மனிதனின் ரத்த ஜன்னி நோயை (Tetanus) குணப்படுத்த, குதிரையில் இருந்து ஊனீர் (Serum) தயார் செய்வது போல, ஆமணக்கு இலைகளை சிறிது அளவில், பல நாட்கள் ஆட்டுக்கு கொடுத்து, போதுமான அளவு நோய் எதிர்ப்பு புரதம் அதன் உடலில் உற்பத்தி ஆனா பின், அதன் ஊநீரை எடுத்து, பாதிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்கு கொடுத்தால்தான், அதை காப்பாற்ற முடியும். இந்த மருந்தின் தேவை மிக குறைவு என்பதாலும், இதை தயாரிக்க அதிக செலவு செய்ய வேண்டும் என்பதாலும், இலாப நோக்கு கொண்ட எந்த மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனமும் நம் நாட்டில் இதை தயார் செய்ய முன்வராது. இந்த மருந்து இல்லாமல் ஆமணக்கு இலையை தின்னும் தஞ்சை மாவட்ட ஆடுகளை இன்றும் யாராலும் காப்பற்ற முடியாது.

ஆனாலும், இலையை உண்ட உடனேயே, வேறு சில மருத்துவ முறைகளை கடை பிடித்து, தீவிர சிகிச்சை அளித்தால், ஆட்டை காப்பற்ற முடியும். அனால், அதற்கு, அனுபவம் நிறைந்த கால்நடை மருத்துவரும், எல்லா வசதிகளும் கொண்ட கால்நடை மருத்துவ மனையும், மருத்துவரோடு முழு மனதோடு ஒத்துழைக்கும் ஆட்டு உரிமையாளரும் தேவை.

சென்னை பல்கலைகழகத்தில் கால்நடை மருத்துவ பட்டம் பெற்ற எனக்கு,

(1) ஏன் அன்று இந்த விபரங்கள் தெரியாமல் போயிற்று?
(2) ஏன் இன்றும் எல்லா கால்நடை மருத்துவமனைகளிலும், இதற்கு மருத்துவம் செய்ய முடியவில்லை?

இதற்கான விளக்கத்தை எனது அடுத்த இடுகைகளில் எழுதுகிறேன்.

திரும்பிபார்க்கிறேன்- 2

2009-05-26T22:54:00.020+05:30

“அழகு இருக்கும் இடத்திலே, ஆபத்து இருக்கும் மறைவுலே”

ஆமணக்கு செடி பற்றியும், அதன் நச்சுத்தன்மை பற்றியும் தெளிவாக அறிந்தால்தான் ஆமணக்கு இலைகளை தின்ற தஞ்சை மாவட்ட ஆட்டுக்குட்டி மட்டும் ஏன் இறந்தது என்பது விளங்கும்.

பொதுவாக, கிராமங்களில் ஆமணக்கு விதையிலிருந்து எண்ணெய் எடுத்து (Castor Oil), அதை குழந்தைகளுக்கு மலமிளக்கியாக (laxative) கொடுப்பார்கள். பண்டைய காலத்தில் இந்த எண்ணெய் விளக்கு எரிக்க பயன்படுத்தப் பட்டதால், இதை விளக்கெண்ணை என்றே அழைப்பார்கள். ஆனால், இன்று பல தொழிற்சாலைகள் இதை மூல பொருளாக வைத்து பல வித தொழில்கள் இயங்க தேவையான பொருள்களை தயார் செய்கிறார்கள். ஆனால் எண்ணெய் எடுத்தபின் மிச்சமிருக்கும் கழிவு பொருளிலுள்ள நச்சு தன்மை பற்றி பலரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.

[Photo]ஆமணக்கு செடி வெப்ப மற்றும் மித தட்ப வெப்ப பகுதிகளில் வளரும், பூக்கும் வகை சேர்ந்த தாவரமாகும். இதன் பிறப்பிடம் ஆப்பிரிக்க கண்டத்திலுள்ள எத்தியோப்பியா (Ethiopia) பகுதி என்று சில குறிப்புகள் கூறினாலும், கி மு 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எகிப்திய கல்லறைகளில் ஆமணக்கு விதைகள் கண்டெடுக்க பட்டதாக வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் எழுதியுள்ளனர். கி மு 1552 ஆம் ஆண்டு எழுதப் பட்டதாக கருதப்படும் ஈபர்ஸ் பேபிரஸ் (Eber's Papyrus) என்ற மருத்துவ சுவடியில், ஆமணக்கின் மலமிளக்கும் மருத்துவ குணம் பற்றி விரிவாக விளக்கப் பட்டுள்ளது. உலக பேரழகி கிளியோபாட்ரா (Cleopatra) தன் கண் அழகை கூட்ட ஆமணக்கு எண்ணையை பயன்படுத்தியதாக வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர்.

ஆமணக்கு செடி யாரும் பயிர் செய்யாமலே, பயனற்ற நில[Photo]ங்களிலும், தண்ணீர் தேங்காத ஆற்று படுகைகளிலும் அதிகம் காணப்படும் தாவரமாகும். இதன் பூக்கள் பற்பல வண்ணங்களில் உள்ளதால், கனடா போன்ற நாடுகளில், பூங்கா மற்றும் பங்களா போன்ற இடங்களில் அலங்கார செடிகளாக வளர்க்க படுகின்றன. ஆனால், இந்தியா, சீனா, பிரேசில் போன்ற நாடுகளில் இதை வர்த்தக நோக்கோடு பணப் பயிராக பயிர் செய்கிறார்கள். உலக நாடுகளில் ஆமணக்கு விதைகளை மிக அதிக அளவில், அதாவது ஆண்டுக்கு சுமார் 8,30,000 டன் உற்பத்தி செய்யும் நாடு இந்தியாதான்.

ஆமணக்கு செடியின் இலை, அதன் விதை மற்றும் எல்லா பாகங்களிலும் ரெசின் (Ricin) என்ற நச்சுப் புரத வகையை (Toxalbumin) சேர்ந்த மிக கொடிய நஞ்சு உள்ளது. இந்த நஞ்சு, எல்லா உயிரினங்களையும் கொல்லும் நஞ்சு[Photo]களின் வரிசையில் முதல் இரண்டு நஞ்சுகளில் ஒன்றாகும்.
இந்த நஞ்சு, நல்ல பாம்பின் நஞ்சைவிட இரு மடங்கும், சயனைடைவிட (Cyanide) 6000 மடங்கும் கொடியதாகும். ஒரு மனிதனை கொல்ல 0.035 கிராம் ரெசின் போதும். ஒரு ஆமணக்கு விதை ஒரு குழந்தையை கொல்ல போதுமானதாகும். ஆனால் அதிஷ்ட வசமாக இந்த நஞ்சு எண்ணையில் கரையும் தன்மை இல்லாததாலும், நம் கிராமங்களில் ஆமணக்கு எண்ணெய் அடுப்பில் காய்ச்சி தயாரிக்கப் படுவதாலும், விளக்கெண்ணையில் இந்த நஞ்சு இருப்பதில்லை.

தற்போது இந்த நஞ்சு மருத்துவ ஆராய்ச்சிகளுக்கும், புற்று நோய் மற்றும் நரம்பு சம்மந்தமான நோய்களை குணப்படுத்தவும் உபயோகப் படுகிறது. ஆனால், துரதிஷ்ட வசமாக, முதலாம் உலகப் போரில் உபயோகிக்க இந்த நஞ்சு நிரம்பிய ரசாயன குண்டுகளை தயார் செய்தார்கள். இதன் மிக கொடிய அழிவு திறனை எண்ணி, நல்ல காலமாக அவைகளை உபயோகப் படுத்தவில்லை.

பயங்கரவாதமும், குடை குண்டும்

ரெசின் என்ற இந்த நஞ்சை, ஆமணக்கு செடி மற்றும் விதையிலிருந்து பிரித்து எடுத்து பொடியாக்கி (powder) காற்றில் தூவியோ, குடி தண்ணிரில் கலந்தோ அல்லது ஊசி மூலமாகவோ செலுத்தியோ மனித உயிர்களையும் மற்ற உயிரினங்களையும் சுலபமாக அழிக்க முடியும். இந்த நஞ்சுக்கு, முறிவு மருந்து (antidote) ஏதும் இல்லாததால், இந்த நஞ்சால் பாதிக்கபடுகின்றவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்றுவது மிகக் கடினம். இப்போது இந்த நஞ்சை, பல தீவிரவாத இயக்கங்கள், உயிரியல் தீவிரவாத (Bioterrorism) நடவடிக்கைகளுக்கு பயன் படுத்துகிறார்கள்.

இதற்கு ஒரு உதாரணம் ஜியார்ஜி மார்கோவ் என்பவரின் கொலை. அரசின் கொள்கைகளுக்கு மாற்று கருத்து கொண்ட பல்கேரிய நாட்டின் பத்திரிக்கையாளர் ஜியார்ஜி மார்கோவ் (Georgi Markov) என்பவர். அவர் அந்நாட்டைவிட்டு வெளியேறி லண்டனில் வாழ்ந்து வந்தார். ரெசின் நஞ்சை கண்ணுக்கு தெரியாத சிறு குண்டுகளாக செய்து, குடை முனையில் அவற்றை வைத்து, பேருந்துக்காக காத்து நின்ற மார்கோவை, தற்செயலாக குடையால் இடிப்பது போல், காலில் குத்தி கொலை செய்தார்கள். இது நடந்தது 1978 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் ஒன்பதாம் நாள். இந்நிகழ்வு பற்றி மேலும் அறிய கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள வலைப்பகுதிகளுக்கு செல்லவும்.

http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk/2636459.stm
http://www.portfolio.mvm.ed.ac.uk/studentwebs/session2/group12/georgie.htm

இதே போல 1980 ஆம் ஆண்டு, ஈரான், ஈராக் சண்டையில் இதை பயன்படுத்தியதாகவும், ஆப்கானிஸ்தானில் அல் குவைதாவினர் இருந்த குகைகளில் இருந்து இந்த நஞ்சு கண்டெடுக்கப் பட்டதாகவும் செய்திகள் வந்துள்ளன. ஆனாலும், மற்ற தாவரங்களுக்கு இல்லாத ஒரு தனித்தன்மை ஆமணக்கு செடிக்கு இருப்பதால், இந்த நஞ்சை முறிக்கவோ, இந்த நஞ்சால் பாதிப்பு வராமல் காக்கவோ, அல்லது வாழ்வு முறை மாற்றம் மூலம், இயற்கையிலேயே, உடலில் எதிர்ப்பாற்றலை நம்மால் உண்டாக்கவோ முடியும்.

அது பற்றி அடுத்த இடுகையில் விளக்குகிறேன்.

2009-05-20T21:36:00.003+05:30

எனது எண்ணங்கள்

வலைப்பதிவில் எனது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும் எழுதுமாறு பல நண்பர்கள் கூறிவந்தனர். தொடர்ந்து எழுத நேரமின்மையலும், என்னுடைய அனுபவங்கள் ஒரு குறுகிய வட்டத்திலுள்ள ஒரு சிலரே ஆர்வத்துடன் படிப்பார்கள் என்பதாலும் எழுத தயங்கினேன். எனது "கால்நடைமருத்துவனின் காலடிச்சுவடு " என்ற புத்தகத்தை படித்த பல நண்பர்கள் எனது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும் கட்டாயம் பதிவு செய்யுமாறு வேண்டினர். தஞ்சை மாவட்டத்தில் கால்நடைமருத்துவனாக வாழ்க்கையைத்துடங்கி பல்கலைகழக துணைவேந்தராக ஓய்வு பெற்ற நான் எனது வாழ்வில் சந்தித்த பல நிகழ்வுகள் பற்றியும் அதனுடன்

சம்பந்தபட்ட பல விதமான மனிதர்கள் பற்றியும் எனது எண்ண ஓட்டங்களை எனது இ

டுகையில் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணி யுள்ளேன்.

எனது

தொழில்துறையின் வளர்ச்சிக்காக எனது ஆக்கபூர்வமான மாற்று கருத்துக்களையும், கால்நடைகள் பற்றிய சில அறிவியல் உண்மைகளையும் தெரிவிப்பதே எனது நோக்கம்.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன்-1

2009-05-05T10:45:00.000+05:30

அன்றைய தஞ்சை மாவட்டத்திலிருந்த திருவெண்காட்டில் அரசு கால்நடை மருத்துவமனையை முதன் முதலாக தொடங்கியதோடு, எனது அரசு பணியையும் தொடங்கிய முதல் நாளன்று என்னிடம் சிகிச்சைப்பெற கொண்டுவரப்பட ஆட்டுக்குட்டியையும் , அதையொட்டி நடந்த நிகழ்வுகளையையும் என்னால் இன்றும் மறக்கமுடியவில்லை. அந்நிகழ்வே பின்னாளில், பலரும் படிக்க தயங்கிய நோய்த்தீர்ப்பியலை (Clinical Medicine and Therapeutics) எனது மேற்படிப்புக்கு தேர்வு செய்ய துண்டுகோலாக அமைந்தது.

அன்றைய திருவெண்காடு, சிறிய உணவகம் மற்றும் மின்சாரம் கூட இல்லாத ஒரு சிற்றூர் ஆகும். சீர்காழியில் பயிற்சிக்குச் சேர்ந்த ஒரு வாரத்துக்குள்ளேயே திருவெண்காட்டில் திறக்கவிருந்த மருத்துவமனைக்கு என்னை மாற்றி உத்தரவு வந்தது. அத்துடன், சீர்காழி மருத்துவமனையிலிருந்து திருவெண்காடு மருத்துவமனைக்கு முதலுதவிக்கு தேவையான சில மருத்துகளை பெற்றுக்கொள்ளு மாறும் உத்தரவில் கூறப்பட்டிருந்தது.

அன்று , திருவெண்காட்டில் கால்நடை மருத்துவமனைக்கென்று தனி கட்டடம் இல்லாததால், ஊராட்சி மன்றத்தலைவரின் வீட்டின் எதிர்புறமிருந்த ஒரு கடையில், தற்காலிகமாக மாவட்ட அதிகாரியால் 1959, ஆகஸ்ட் மாதம், 3 ம் தேதி, கால்நடை மருத்துவமனை திறந்துவைக்கப்பட்டது. ஒரு வாரமே பயிற்சிபெற்ற நான் எந்தவித மருத்துவக்கருவிகளுமின்றி, சீர்காழி மருத்துவர் கொடுத்த ஓரிரு மருந்துகளுடன் எனது முதல் நாள் பணியைத்தொடங்கினேன்.

திறப்பு விழா முடிந்து, மாவட்ட அதிகாரியும், மற்றவர்களும் சென்றபின், எனது எண்ணம் முழுதும், இந்த வசதியில்லா ஊரில், எங்கு தங்குவது? எங்கு சாப்பிடுவது? என்பதாகவே இருந்தது அப்பொழுது, பக்கத்துக்கு கிராமத்திலிருந்து ஒருவர் , ஒரு வெள்ளாட்டுக்குட்டியை சைக்கிளில் வைத்து , மருத்துவம் செய்ய கொண்டுவந்தார். "டாக்டர் அய்யா, இந்த ஆட்டுக்குட்டி, பக்கத்துக்கு தோட்டத்திலிருந்து வெட்டி எறியப்பட்ட ஆமணக்கு இலைகளை தின்றுவிட்டது. உடனடியாக ஏதாவது வைத்தியம் செய்யுங்கள்." என்று வேண்டினார்.

நான் பழைய தென்னாற்காடு மாவட்டதைச்சேர்ந்தவன். எங்கள் கிராமத்தில், புஞ்சை நிலங்களில், கடலைப்பயிருடன் ஊடு பயிராக கம்பு, துவரை மற்றும் ஆமணக்கு பயிர் இடுவதுண்டு. அவ்வாறு பயிர் இடப்பட்ட நிலங்களில், மேய்ச்சலுக்கு செல்லும் ஆடுகள், ஆமணக்கு இலைகளை தின்பதை, சிறு பையனாக பார்த்திருக்கி்றேன். அவ்வாறு தின்னும் ஆடுகளை விரட்டியோ அல்லது பிடித்து பட்டியில் அடைத்தோ விடுவார்கள். எனக்கு தெரிந்து எந்த ஒரு ஆடும் இறந்ததில்லை.

நான் கல்லூரியில் படித்தபோது ஆமணக்கு இலையை கால்நடைகள் உண்டால் கேடுவருமென்று யாரும் கூறவில்லை. ஆகையால், "ஆமணக்கு இலையை தின்றதால் ஆபத்து ஒன்றுமில்லை. அதற்கு எந்த வைத்தியமும் தேவையில்லை" என்று கூறினேன்.

ஆனால், அந்த விவசாயியோ, " இல்லை அய்யா, ஆட்டுக்குட்டி இறந்துவிடும். ஏதாவது வைத்தியம் செய்யுங்கள்." என்று திரும்ப, திரும்ப வலியுறுத்தினார். நான் எனது கிராமத்தில் கண்ட அனுபவத்தை கூறி , "ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒன்றும் ஆகாது " எனக்கூறி எந்த வைத்தியமும் செய்யாமல் அனுப்பிவைத்தேன்

காலை அலுவல் நேரம் முடிந்தவுடன், உள்ளூர் கோவிலிலிருந்து அனுப்பட்ட பிரசாதத்தை மதிய உணவாக உண்டபின், இரவு எங்கு தங்குவது எண்ணதிலேயே மூழ்கி,மருத்துவமனையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். காலையில் வந்த விவசாயி சைக்கிளின் பின் ஒரு கூடையை வைத்துக்கொண்டு மறுபடியும் வந்து நின்றார். அந்த கூடையிலிருந்து இறந்த ஆட்டுக்குட்டி ஒன்றை எடுத்து வந்து " டாக்டர் அய்யா, காலையில் பலமுறை கேட்டும், வைத்தியம் செய்யாமல் ,
ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒன்றும் ஆகாது என்று கூறி அனுப்பி வைத்தீர்கள் . இப்பொழுது பாருங்கள் ஆட்டுக்குட்டி இறந்து விட்டது." என்று கூறி விட்டு எனது பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் விரைந்து சென்று விட்டார்.

எங்களூரில் ஆமணக்கு இலையைத்தின்ற பல ஆடுகளில் ஒன்று கூட இறக்காதபோது ஏன் இந்த ஆட்டுக்குட்டி மட்டும் இறந்தது என்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றேன்.அந்த மாவட்டத்தில் வேலை செய்த பல மூத்த கால்நடை மருத்துவர்களிடம் கலந்து ஆலோசித்த போதும் சரியான விளக்கத்தை யாரிடமிருந்தும் என்னால் பெறமுடிய வில்லை. பின்னாளில், சிறப்புப் பயிற்சி பெற (Specialization) படிக்கும் போது தான் , மேலைநாட்டு வல்லுனர்களின் கட்டுரைகளிலிருந்து, அந்த ஆட்டுக்குட்டி இறந்த காரணத்தை அறிந்தேன். அது பற்றி அடுத்த இடுகையில்

எனது எண்ணங்கள்

2009-04-29T17:09:00.000+05:30

வலைப்பதிவில் எனது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும் எழுதுமாறு பல நண்பர்கள் கூறிவந்தனர். தொடர்ந்து எழுத நேரமின்மையலும், என்னுடைய அனுபவங்கள் ஒரு குறுகிய வட்டத்திலுள்ள ஒரு சிலரே ஆர்வத்துடன் படிப்பார்கள் என்பதாலும், எழுத தயங்கினேன். எனது "கால்நடைமருத்துவனின் காலடிச்சுவடு " என்ற புத்தகத்தை படித்த பல நண்பர்கள் எனது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும், கட்டாயம் பதிவு செய்யுமாறு வேண்டினர். தஞ்சை மாவட்டத்தில் கால்நடைமருத்துவனாக வாழ்க்கையை தொடங்கி, பல்கலைகழக துணைவேந்தராக ஓய்வு பெற்ற, நான் எனது வாழ்வில் சந்தித்த பல நிகழ்வுகள் பற்றியும், அதனுடன் சம்பந்தபட்ட பல விதமான மனிதர்கள் பற்றியும், எனது எண்ண ஓட்டங்களை எனது இடுகையில் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணி யுள்ளேன்.

எனது தொழில்துறையின் வளர்ச்சிக்காக எனது ஆக்கபூர்வமான மாற்று கருத்துக்களையும், கால்நடைகள் பற்றிய சில அறிவியல் உண்மைகளையும், தெரிவிப்பதே எனது நோக்கம்.