No risk no fun... ;)

Izrael - Jerozolima, Morze Martwe, Tel Awiw

2017-07-01T23:50:00.000+02:00

Jak to często u mnie bywa, pomiędzy korporacyjnymi spotkaniami grzebiąc coś na komputerze wyskoczyło mi powiadomienie o tanich biletach to Izraela. Kiedyś obiecałem sobie, że nieprędko tam polecę z uwagi na często absurdalne kontrole na lotniskach zwłaszcza gdy popatrzeć na historiię moich podróży, że wymienię choćby: Iran, Emiraty, Indonezja byłem na czele listy potencjalnych terrorystów. Do końca nie wiem co wpłynęło na zmianę mojej decyzji, pewnie po trochę osoba towarzyszki, miłośniczki i znawczyni kultury hebrajskiej która gwarantowała ciekawe doznania a pewnie po części cena biletu, bo ja za swój zapłaciłem ok 250zł w 2 strony (+80zł za bagaż) a Iza poniżej 200zł o ile dobrze pamiętam. Cała wycieczka miała trwać krótkie 4 dni - taki przedłużony weekend i obejmować Jerozolimę, Morze Martwe i Tel Awiw.

Skąd tak niskie ceny ktoś zapyta. Otóż urząd turystyki Izraela ogłosił przetarg na przewiezienie określonej liczby turystów. Z Polski najlepszą ofertę przedstawił LOT. Warunkiem było aby przeloty odbywały się z portów regionalnych, niestety najbliżej Krakowa były Wrocław albo Lublin (były jeszcze Poznań i Gdańsk), z racji komfortu dojazdu wybraliśmy Wrocław.

Dojazd do Wrocławia (parkowałem na "Parkingu pod Żyrafą" - polecam) czy lot na trasie Wrocław - Tel Awiw bez historii. Autostrada w nocy raczej pustawa, samolot wylądował o czasie. Wbrew moim obawom kontrola i rozmowa na lotnisku trwały może z 5 minut (wcześniej co prawda odstaliśmy swoje w 45. minutowej kolejce). Kilka pytań o powód przyjazdu i plany na 4 dni, które zamierzaliśmy spędzić w Izraelu i można było ruszać po odbiór samochodu.

Tutaj jedna sugestia. Jak ktoś nie ma presji czasu polecam podjechać pociągiem do Tel Avivu i odebrać samochód w mieście. Koszt pociągu to 13,5ILS czyli ok 14zł. Opłata za odbiór samochodu na lotnisku to ok $50. Pociąg jedzie ok 10 minut.

Jako pierwszą za cel podróży obraliśmy Jerozolimę. Droga z Tel Awiwu jest dość dobra, ruch umiarkowany. Hotel 'Jerusalem Panorama Hotel' dysponuje świetną lokalizacja tuż obok Starego Miasta z widokiem wprost na nie. Natomiast standard wewnątrz przeciętny, ze śniadania nie skorzystaliśmy.

Widok na Stare Miasto z połyskującą złotem kopułę meczetu Omara (Kopuła na Skale)

Getsemani, czyli Ogród Oliwny

Jerozolima - Stare Miasto. Dla mnie chyba najbardziej fascynująca część wycieczki. Kilka kilometrów kwadratowych, na których ściśnięci do granic możliwości współżyją z sobą Chrześcijanie, Muzułmanie i Żydzi. Historia wylewa się niemal z każdego zaułka i co najważniejsze - nie ma problemu aby Chrześcijanin podszedł do Ściany Płaczu, Muzułmanin wszedł do Świątyni Chrześcijan z Żyd zjadł obiad w części muzułmańskiej. Tylko kilka godzin, ale mam nadzieję, że to nie jest mój ostatni raz w tym miejscu.

Via Dolorosa - Droga Krzyżowa

Ściana płaczu, czyli ocalały fragment muru, na którym opierał się dziedziniec zburzonej przez Rzymian drugiej Świątyni Jerozolimskiej

I jeszcze rzut oka na Jerozolimę nocą

Następnego dnia czekała nas podróż nad Morze Martwe - największe ziemskie SPA. Trasa standardowa - najpierw drogą numer 1 na wschód a następnie na południe 90.

Przy okazji kilka słów o nawigacji samochodowej. Prywatnie dysponuję Auto Mapą, dodatkowo kolega ostatnio kupił TomToma. Żadna z tych dwóch, czołowych firm nie dysponowała jednak mapą Izraela. Skończyło się na darmowej nawigacji "Here We Go" ściągniętej z Android Store. Co ważne, mapy można ściągnąć bezpośrednio na dysk przez co nie trzeba używać internetu non stop. Ostatnio posiłkowałem się tą nawigacją także na Ukrainie i sprawdziła się.

Poniżej krajobrazy towarzyszące przejazdowi nad Morze Martwe.

Nie polecam podchodzić w takich dzikich miejscach do wody - wszędzie pełno zapadlisk, dosłownie czuć momentami usuwający się grunt spod nóg, nic przyjemnego gdy się po czymś takim stepa...

...z drugiej strony możliwość bezpośredniego obcowania z takimi cudami natury wynagradza ewentualne ryzyko

Pomimo słusznej temperatury jakoś opalenizny nie udało się złapać zbyt intensywnej. Wynika to z faktu, iż ciśnienie atmosferyczne tutaj panujące jest dość niskie a jednocześnie promieniowanie słoneczne jest mocno filtrowane przez grubą warstwę ozonu.

W okolicach Morza Martwego spędziliśmy około 24 godzin, aby następnie udać się do ostatniego punktu naszej wycieczki - Tel Awiwu. Tym razem dla urozmaicenia pustynnego klimatu który towarzyszył naszej podróży z Jerozolimy tutaj, pojechaliśmy trasą południową przez.... pustynię Negew.

Tel Awiw czyli miks historii z nowoczesnością. Co się komu podoba.

Jafa - Stare Miasto

Zachodzące słońce z widokiem na wieżowce nowoczesnego centrum.

Nie obyło się bez wizyty na Bazarze Carmel. Ku naszemu zdziwieniu, przyprawy tutaj były tańsze niż w Jerozolimie.

Podsumowując.
Mimo lipcowych upałów dało się całkiem normalnie funkcjonować. Żadne z nas nie narzekało na poparzenia słoneczne. Na koniec LOT nam odwołał lot powrotny, ale skończyło się na bezproblemowej zmienia rezerwacji na najbliższy możliwy i wypłacie rekompensaty zgodnie z rozporządzeniem 261/04.

UAE - Abu Dhabi (2/2)

2017-03-19T23:53:00.003+01:00

W Abu Dhabi spędziłem tylko 1,5 dnia stąd zdjęć jeszcze mniej niż z Dubaju. Miasto sprawia wrażenie spokojniejszego niż oddalony o 100km Dubaj.

Jeśli ktoś jest zainteresowany to do zwiedzania są 3 główne atrakcje: meczet Szejka Zajida, hotel Emirates Palace oraz centrum Ferrari na wyspie Yas.

Wschód słońca na plaży z panoramą na wieżowce

Hotel Emirates Palace - jeden z najbardziej luksusowych hoteli na świecie

Główna brama wjazdowa nocą

Meczet Szejka Zajida - ku mojemu zdziwieniu nie tak przesadnie bogaty jak meczety w Iranie. Też oczywiście piękny.

Ciekawostka - katedra w Abu Dhabi graniczy z meczetem. Jakoś nie przeszkadza to ani katolikom ani muzułmanom.

UAE - Dubaj (1/2)

2017-03-19T23:38:00.004+01:00

Kilka dni marca spędziłem łapiąc słońce w Emiratach. Celem tej krótkiej bo raptem kilkudniowej wycieczki było nie tyle zaliczenie wszystkich atrakcji turystycznych co bardziej przyglądnięcie się jak funkcjonują czy to Dubaj czy Abu Dhabi oraz spotkanie ze znajomymi. Zdjęć niewiele ale jakieś są. Poniżej uporządkowane wg poszczególnych atrakcji, miejsc.

Architektura:

Burj Khalifa

Tańczące fontanny:

Dzielnica Deira (Targ rybny, Bazar złota, podróż abrą - płaską, drewnianą łodzią)

58 kg złota oraz 5 kg kamieni szlachetnych

I na koniec pobytu spontaniczny wypad na drinki pite na jednej ze sztucznych palm - Jumeirah z piękną panoramą na kolorowy, nocny Dubaj.

Cześć druga - Abu Dhabi dostępna pod tym linkiem: click

Norwegia - powrót (6/6)

2016-06-05T23:42:00.000+02:00

2016.06.05 (niedziela)

Ostatni dzień to bardziej powolne toczenie się w stronę Alesund niż jakaś przemyślana strategia na dalsze kilometry. Dlaczego wybraliśmy taką a nie inną drogę - a bo tak. Kilka spontanicznych decyzji i przejechaliśmy przez Hellesyt a nie Orsta. Wiedzieliśmy, że widoki będą piękne, pogoda nadal dopisywała - było tylko się rozkoszować.

Widok o poranku z naszego domu

Poziom piękna nadal utrzymywał się na tym samym, bardzo wysokim poziomie.

Hellesylt

Nasz Volkswagen otrzymał nową nawę, bardziej oddającą charakter miejsca gdzie się porusza :)

Nie obyło się też bez przeprawy promowej, kolejne 103NOK

Jeszcze tylko odwieźć Paulę do Alesund, gdyż ona odlatywała do Gańska po 21 a ja miałem swój lot 16:30 - szkoda było siedzieć tyle czasu na lotnisku, zwłaszcza, że w Alesund byliśmy ok 14:30.

I ostatnie dwa tunele łączące Alesund z wyspą Vigra gdzie jest lotnisko.

Podsumowanie:

Norwegia jest piękna. Polecam każdemu.

Jest też droga, ale do można w dużym wymiarze zminimalizować zabierając sporo rzeczy (np jedzenie) z Polski. Przykładowe ceny; 0,5l Coca coli 23,50 NOK, mineralna 1,5l 12,40NOK. Ceny chleba nie pamiętam, ale też tanio nie było. Paliwo ok 13-14NOK za Pb95 i jakoś 2 NOK mniej za ON.

Norwegia - Geiranger (5/6)

2016-06-04T16:29:00.000+02:00

2016.06.04 (sobota)

Kolejny dzień podróży zakładał powrót w stronę Geiranger z wdrapaniem się na szczyt Dalsnibba. Następnie odwiedzenie samego Geiranger, rejs po fiordzie a następnie znów tą samą drogą przejazd do Mindresunde.

Dlaczego tak jeździmy w tą i spowrotem - kwestia noclegów. Podróż była dość spontanicznie organizowana, Geiranger jest dość małą miejscowością i nie było opcji na nocleg w tym miasteczku. Co do samego noclegu to dzień przed wylotem zadzwonił do mnie hotel, w którym mieliśmy spać ostatniej nocy z informacją, że bardzo przepraszają ale mają wszystkie pokoje zarezerwowane i mimo, iż my też tam mieliśmy zrobioną rezerwację to nie są w stanie jej zrealizować. Szukanie nowej booking.com zajęło 24 godziny, tak że ostatecznie dopinałem formalności w biegu wychodząc na pociąg na lotnisko.

Pogoda przyzwyczaiła już, że nas rozpieszcza podczas tej wycieczki. Nie inaczej było i dziś.

Jeden z pierwszych widoków po przebudzeniu

Śniadanie zajęło nam dobrą godzinę albo półtorej :)

Gdyby ktoś potrzebował zatankować to dystrybutory na obsługują obie strony ulicy ;)

Pierwszy punkt dnia dzisiejszego to Dalsnibba - szczyt w pobliżu Geiranger, wysokość 1495m npm, z którego rozpościera się fenomenalna panorama na okolicę. Droga już znana, bo wczoraj nią już jechaliśmy, ale dziś jakby jeszcze ładniejsza. Słońce przedpołudniowe jeszcze bardziej podkreśla kontrasty pomiędzy ośnieżonymi szczytami i wiosenną zielenią w dolinach.

Dalsnibba + widok ze szczytu na fiord

Widok ze szczytu w stronę przeciwną

Droga standardowo - serpentyny i 10% nachylenia przez 5km

Tutaj już "tylko" 9% - silnik niemal tylko na zapiętym pierwszym biegu - obroty jak w bolidach F1

Ładne zdjęcia wymagają poświęcenia ...

bądź wysiłku, ale efekt poniżej wynagradza.

Zjeżdżając do Geiranger zatrzymaliśmy się na standardową dla tego miejsca fotkę. Serpentyny po prawej stronie to Droga Orłów - jedyna otwarta cały rok droga prowadząca do tej miejscowości. Średnio w sezonie trwającym ok 3 miesiące codziennie przybywa 6-8 tysięcy turystów dziennie na pokładzie promów jak widać na zdjęciu.

Główną intencją odwiedzenia Geiranger był rejs po fiordzie. Opcji jest kilka: godzinny rej szybką łodzią, 1,5 godzinny statkiem wycieczkowym (coś co my wybraliśmy, koszt 245NOK) ewentualnie 2 godzinny rejs promem pływającym pomiędzy Geiranger a Hellesyt - miejscowością będącą po drugiej stronie fiordu (koszt 330NOK).
Fiord to wysokie na ok 300 metrów skały, cudownie huczące wodospady i turkusowa woda. Pogoda dopisywała, więc i zdjęcia nienajgorsze.

Słynny wodospad Siedmiu Sióstr - Syv Sostrene - wysokość ok 250m

W latach sześćdziesiątych ktoś w tych chatkach jeszcze mieszkał, ostatnio zostały odrestaurowane i służą jako atrakcja

Dla miłośników trekingu istnieje opcja zejścia w połowie drogi na ląd i przemierzenia szlakiem jakiejś trasy

Jeszcze trochę pokręciliśmy się po Geiranger i pojechaliśmy w kierunku Mindresunde gdzie miała na nas czekać chatka na kempingu.

Jeszcze tylko wyciągnąć chłodzący się w jeziorze szampan i można uczcić kolejny rok mojego istnienia :)

Norwegia - Droga Orłów (4/6)

2016-06-03T15:10:00.000+02:00

2016.06.03 (piątek)

Droga Trolli to tylko część atrakcji zaplanowanych na ten dzień. Po chwilowym odpoczynku, sesji zdjęciowej udaliśmy się w dalszą podróż przez jak się okazało wcale nie mniej malownicze okolice.

Centrum turystyczne na szczycie

Droga dość wymagająca technicznie

Na wysokości ok 1000m npm śniegu nie brakuje...

ale to nie przeszkadza w opalaniu się ;)

Prom pływa co 20 minut, podróż trwa ok 10-15 min. Koszt 103 NOK

Widok ze szczytu Drogi Orłów - całość nie mniej spektakularna jak Droga Trolli. 11 serpentyn i które prowadzą do pięknie położonego fiordu Geiranger. Różnica poziomów to ok 630 metrów.

Przez Geiranger tylko przejechaliśmy zatrzymując się na niewiele ponad godzinę, aby zjeść obiad. Wrócimy tutaj jutro na rejs po fiordzie. Póki co wdrapujemy się znów ok 1000 metrów w górę podziwiając piękno natury.

Dojechaliśmy do Hjelle jakoś około 21-22 wieczorem. Nadal jak widać słońce wysoko nad horyzontem. Hotel położony nad brzegiem jeziora otoczonego pięknym górami.

Norwegia - Droga Trolli (3/6)

2016-06-03T10:52:00.000+02:00

2016.06.03 (piątek)

Miesiąc przed przylotem Droga Trolli wyglądała jak na filmiku poniżej i była oczywiście oficjalnie zamknięta:

Na 1,5 tygodnia przed wylotem droga nadal była zamknięta mimo, że wyglądała już lepiej (jeden z 180. stopniowych zakrętów):

Foto: Eirik Heen

Na szczęście jakoś tydzień przed wylotem oficjalnie otworzyli przejazd i mogłem spełnić jedno ze swoich podróżniczych pragnień. Ale od początku.

Plan na dzień dzisiejszy zakładał przejazd z Alesund, przez Drogę Trolli, Geiranger do Hjelle gdzie mieliśmy zaplanowany nocleg. Niby tylko 241 km, ale trzeba brać pod uwagę, że w Norwegii jeździ się sporo poniżej 100km/h a do tego widoki bardzo często zmuszają do zatrzymania się, zrobienia kilku fotek czy poprostu... popatrzenia.

Alesund ugościło nas piękną pogodą. Może trochę wiało, ale za to niebo bezchmurne, piękne słoneczko, temperatura ok 15 stopi o 9:00. Zapowiadał się super dzień i taki w rzeczy samej był.

Będzie dużo zdjęć a mało komentarza.

Przejazd tym mostem a następnie tunelem kosztuje 165NOK. Raczej jest droga objazdowa, więc można oszczędzić.

Dzieci w wieku tego chłopaka mówią po angielsku nie gorzej niż spora część moich rówieśników. Chłopak się żalił, że brat mu zabrał rower i musi jeździć tym trupem bez hamulców

Są i trolle

Czasem warto oglądnąć się za siebie

Jedyny na świecie taki znak

Droga Trolli - najpierw serpentynami po lewej stronie wodospadu (Stigfossen), potem przez mostek na drugą i jedziemy na samą górę a później nawet jeszcze wyżej. Średnie nachylenie 9%, 11 serpentyn pod kątem 180 stopni.

Kamienne barierki muszą wystarczyć do zapewnienia bezpieczeństwa

I jeszcze kilka widoczków z samego szczytu

Dalsza część dnia w osobnym wpisie inaczej zdjęcia nie będą się ładowały odpowiednio szybko.

Norwegia - Ålesund (2/6)

2016-06-02T21:40:00.000+02:00

2016.06.02 (czwartek)

Podróż rozpocząłem w Krakowie. Najpierw około półtoragodzinny lot do Oslo, przesiadka i 50 minut w powietrzu, aby wylądować na wyspie Vigra na lotnisku "Ålesund lufthavn, Vigra"

Sam lot bardzo ciekawy z takiej racji, iż linie lotnicze oferują kilka bajerów. Jeden to samoloty wyposażone w wystrój wnętrza tzw Sky interior, charakteryzujący się kolorowymi podświetleniami sufitu w zależności od pory lotu. Detal, pewnie dla większości mało istotny ale już nie dla pasjonaty lotnictwa.

Druga sprawa to internet. Norwegian na pokładzie swoich samolotów jako jedyna linia w Europie oferuje darmowy internet. Działa to całkiem sprawnie. Korzystałem z różnych komunikatorów, portali społecznościowych czy też ogólnie portali informacyjnych. Całkiem ciekawa zabawka.

Dla zainteresowanych tym jak wyglądają procedury kontrolne w Oslo podczas przesiadek na kolejny lot po Norwegii - przechodzi się przez celników korzystając z automatycznej, otwieranej skanem kodu kreskowego karty pokładowej i tyle. Nie ma żadnych kontroli bezpieczeństwa wywalających ewentualnie zakupione jeszcze w Polsce płyny.

Czerwony do startu

Błękitny do lotu i lądowania

Lądowanie z atrakcjami w stylu smug kondensacyjnych

Ponieważ ja przyleciałem wcześniej a Paula miała przylot za ok 3 godziny, wziąłem więc samochód i zjechałem wzdłuż i w poprzek wyspę.

Wizzair z Gdańska właśnie ląduje

Na zdjęciach powyżej nadal w najlepsze trwa dzień, ale w rzeczywistości to już późne popołudnie - wczesny wieczór czasu polskiego. W czerwcu w okolicach Alesund słońce wschodzi ok 4 a zachodzi około północy. Mamy do czynienia z tzw. białymi nocami. Będzie to dobitniej widać na zdjęciach z Alesund do którego udaliśmy się na nocleg.

Samo miasteczko nie jest specjalnie duże - 45tysięcy mieszkańców, za to malowniczo położone pomiędzy wodą pięknie odbijającą okoliczne wzgórza, który gdy my byliśmy nadal były ubrane w śnieżną szatę. W promieniach czerwieni zachodzącego ok północy słońca wygląda to zjawiskowo, zresztą lepiej oddadzą to zdjęcia niż moje słowa.

Jeszcze odnośnie parkowania w Alesund. Praktycznie wszędzie trzeba za nie płacić. Przeciętnie jest to 20NOK za godzinę. Natomiast 2 ulice za hotelem RadisonBlu jest caravan parking, gdzie pomiędzy 16:00 a 8:00 można za darmo zostawić swój samochód, także osobowy. Pierwsze zdjęcia jest akurat z tego miejsca.

Norwegia - w krainie trolli (1/6)

2016-05-25T20:25:00.000+02:00

2016.05.25 (środa)

Niesiony chęcią przekonania się na własne oczy o pięknie Norwegii zdecydowałem się na krótki ale treściwy wypad w okolice Geiranger.

Norwegia słynie z wysokich kosztów, więc wycieczka potrwa tylko 4 dni. W planach pokonanie słynnej Drogi Trolli (Trollstigen), Drogi Orłów (Ornevegen), rejs promem wzdłuż fiordu Geiranger oraz zwiedzanie miasteczka Allesund, do którego i z którego lecę.

Lecimy w dwójkę, z tym że ja wylatuję z Krakowa lecąc liniami Norwegian z przesiadką w Oslo a Paula wybrała bezpośredni lot z Gdańska liniami Wizzair. Wracamy też osobno i też do Gdańska bezpośrednio i do Krakowa poprzez Oslo.

Na miejscu pożyczamy samochód - droga zapowiada się górzysta i kręta więc wybór padł na klasę compact z wypożyczalni Hertz. Cena za cały pobyt to ok 750zł z pełnym ubezpieczeniem. Cena małego samochodu klasy Fiat Panda to może 30-50zł mniej.

Plan na pierwszy dzień to przylot, zakwaterowanie i trochę zwiedzania Allesund. Pozostało mi trochę punktów z wcześniejszych wyjazdów służbowych, więc wykorzystam je tutaj. W Allesund nocleg spędzimy w pięknie położony hotel Radissonblu.

Dalsze noclegi póki co są wielką niewiadomą, jak zresztą to czy zrealizujemy zakładany program. Przyczyna jest prosta. 1,5 tygodnia przed wylotem droga trolli jest nadal nieprzejezdna z uwagi na zalegające zwały śniegu. Oby udało się je uprzątnąć do naszego przylotu.

W razie czego będziemy improwizowali i pojedziemy albo na północ zobaczyć słynną Drogę Atlantycką albo jakoś na południe.

Tajlandia - Bangkok + podsumowanie (8/8)

2015-11-30T21:02:00.000+01:00

2015.11.30 (poniedziałek)

W Bangkoku znów melduję się w fajnym hotelu z basenem na dachu i ładnym widokiem. Dodatkowo dostaję upgrade pokoju - miło acz bez znaczenia.

Widok z tarasu hotelowego

Wieczorem wybrałem się na spacer po okolicy aby coś zobaczyć i przy okazji zjeść. Zupełnie "przypadkiem" wstąpiłem też do zakładu krawieckiego. Od słowa do słowa i już jestem zmierzony i zamówione kilka par spodni. Cena wygląda dobrze, aczkolwiek Bangkok słynie z możliwości uszycia garnituru/spodni w niespotykanych w Europie pieniądzach. Jeszcze tylko się upewniam, że całość będzie jutro gotowa i że są świadomi że nie będzie czasu na przymiarki. Płatność kartą na wypadek ewentualnych problemów.

Jak się okazało przezorność się opłaciła (albo opłaci jak Alior uzna chargeback). Spodnie były źle skrojone, gdyż na prawym pośladku marszczyły się dość nieciekawie. Z przodu w kroczu też zbyt luźne przez co się źle układały. O długości czy szerokości nogawki nie wspomnę (acz to byłbym w stanie zaakceptować i poprawić w Krakowie). Konkluzja - nie zamawiać ubrań nie mając wystarczająco dużo czasu na poprawki. Ale, nieważne - kolejne doświadczenie życiowe, szkoda niepotrzebnie się tym irytować.

Plan na Bangkok był atrakcyjny (dzięki Krzysiek), ale postanowiłem go zmienić i udać się tylko na słynny targ Chatuchak, gdzie w sumie spędziłem 6 godzin oglądając ale też i kupując "conieco". Koniec końców dość mocno musiałem się napocić aby wszystko upchnąć do plecaków.

Przed dotarciem na bazar zahaczyłem jeszcze o znajdujący się w pobliżu mojego hotelu park.

Bangkok należy do miast z dużą ilością zieleni

Na targu można kupić wszystko - od jedzenia przez ubrania na ... żywych psach skończywszy

Po obfitych i udanych zakupach powrót do hotelu na szybki prysznic i podróż na lotnisko. Dojazd jest dość łatwy, zajmuje ok 15-20 minut bezpośrednią kolejką ( w Bangkoku po mieście kursuje nie tylko metro pod ziemią ale i kolejki których tory umieszczone są na wysokich, kilkupiętrowych wiaduktach).
Lotnisko z jednymi z najwyższych cen jakie kiedykolwiek spotkałem. Sugeruję nie nastawiać się na "bezcłowe" zakupy.
Lot powrotny tym razem na pokładzie Thai Airways - nieporównywalnie wygodniejszy niż dolot Lufthansą.

Podsumowanie

Jeszcze kilka słów podsumowania.
Ceny: przyzwoity pokój to ok 600-800 THB za 2 osoby, jedzenie w zależności od tego czy stołujemy się na ulicy (gdzie za 100THB można się najeść) czy w restauracji. Wypożyczenie skutera to ok 200-300 THB na dzień, cena paliwa to ok 24THB za litr. 10THB to ok 1,2zł

Masaże - polecam. Miałem kilka począwszy od zwykłego rozluźniającego przez tajski z ziołowymi kompresami, z olejami itd. Ceny od 250 THB za godzinę w górę. W sumie można codziennie chodzić i nie zbankrutować.

Podróżowanie po Azji czy konkretnie Tajlandii ogólnie jest łatwe, tanie, bezpieczne (wg mnie). Nie wymaga uprzedniego rezerwowania przelotów/noclegów. Fajny kierunek na jakiś dłuższy lub krótszy, spontaniczny wypad.

I jeszcze ja w wersji Thai - zarośniętej ostatniego dnia.

Tajlandia - Koh Mak (7/8)

2015-11-27T20:03:00.000+01:00

2015.11.27 (piątek)

Wymyśliłem sobie, że chcę w Tajlandii zanurkować. Skoro jest pomysł to trzeba go zrealizować. Jak wcześniej wspomniałem wieczorem zjawiłem się w Bangkoku a stąd już nad wodę niedaleko. Jako kolejny cel wybrałem wyspę Koh Mak. Raz, że była dość mocno na północ (im bardziej na południe tym ponoć większa szansa załapać się na deszcze monsunowe o tej porze roku), dwa że była niezbyt daleko od Bangkoku a trzy bo była niewielka, cicha i spokojna - taka jak lubię.

Hotel w Bangkoku miałem dość dobry, pełne 4* (za free więc czemu nie), stąd też na autobus o 6:30 nie chciało mi się wstawać. Na ten o 7:30 też zresztą nie. W końcu zebrałem się po 8 i leniwie metrem poczłapałem na dworzec autobusowy. Ciekawostka - pytam na stacji metra jedną kobietę po angielsku gdzie jest dworzec autobusowy a ona ucieka, druga też nie bardzo rozumie po angielsku. Na szczęście przejeżdżał w tym momencie autobus miejski, więc wskazałem na niego, potem na dowolny budynek i skończyło się tym, że pani przeszła się ze mną ok 100m prowadząc za rękę we właściwe miejsce :)

Jest bilet ...

... jest autobus

można więc jechać. Jedyny niepokój mógł budzić fakt, że mogę nie zdążyć na łódkę w Laem Ngob która ma mnie zabrać na wyspę. Małość wyspy niestety odbija się też na częstotliwości kursowania łódek z pasażerami - są trzy a ja przez swoje ociąganie się w Bangkoku planuję zdążyć na ostatnio. Ale nie ma co się martwić na wyrost.

Po drodze przerwa na tankowanie oraz drobne jedzenie

... lub rozprostowanie kości jak kolega poniżej

Na miejsce dojechaliśmy na 15 minut przed wypłynięciem łódki, jeszcze tylko szybki temat biletów na dalszą podróż (+ przy okazji na powrót) i można odpływać, zwłaszcza, że nasz speedboat już czeka.

Po 50 minutach docieramy na miejsce. Podróż upływa na sympatycznej rozmowie z poznanym jeszcze w autobusie Szwajcarem.
Samą wyspę byłem w stanie przejechać w poprzek w ciągu ok 20 minut. Na pewno jest bardzo zielono, jest trochę pagórkowato, nie ma natomiast ładnych plaż. Te ponoć są na otaczające Koh Mak maleńkich innych wyspach, na które można dostać się choćby wypożyczonym kajakiem.

Ciekawostka - bardzo dużo lasów w Tajlandii jest sadzonych niejako od linijki. Dziwnie to wygląda

A to efekt mojego wandalizmu - złamała się deska pomostu w jednym z lepszych kurortów. Trzeba uważać, ale mniej jeść.

Przyjechałem tutaj aby nurkować, ale jakoś rano nie chciało mi się wstać i z nurkowania dziennego wyszły nici. Potem poszedłem do baru na śniadanie, trochę czasu upłynęło na rozmowie z właścicielami miejsca w którym się zatrzymałem. W końcu zdecydowałem się trochę pojeździć po okolicy (stąd wyżej zdjęcia).

Wieczorem jednak doszedłem do wniosku, że skoro już tyle drogi tachałem sprzęt to warto go użyć. Zdecydowałem się na swoje pierwsze (nie licząc tych podczas certyfikacji) nurkowanie nocne.

Szybkie formalności i za moment jestem już na miejscu. Ku mojemu zdziwieniu nurkuję z trzema dziewczynami: Christina i Sara (siostry) z Austrii i Emmanuelle z Francji.

Z samego nurkowania nie mam zdjęć, jedynie marna próba złapania urokliwego zachodu słońca.

Pod wodą trochę inaczej, bardzo łatwo się zgubić mimo, że każdy z nas posiadał własną latarkę. Z rzeczy które utkwią w pamięci to magiczne, turkusowe iluminacje planktonu (była akurat pełnia księżyca), coś jak na przykładowym zdjęciu:

Wystarczyło ruszyć rękami i wokół ramion pojawiała się taka magiczna poświata. Czegoś takiego jeszcze nigdy nie widziałem. Fenomenalne to było. Żartowałem z Emmanuelle, która tego dnia miała urodziny, że jest jak czarodziejka z bajek Disneya. Dziewczyna nie chciała wyjść z wody, tak jej się to podobało.

Powrót z wyprawy też był ciekawy, bo z przyczyn obiektywnych zamiast 30. minut zajął 5,5 godziny. Cały ten czas spędziłem przemierzając z Emmanuelle wszerz i wzdłuż kulę ziemską (każde z nas ma już kilka ciekawych podróży na koncie). Było sympatycznie.

Kolejny dzień to ponownie leniwe wstawanie, spokojne śniadanie, kawa i przed południem powrót na kontynent. Późnym popołudniem melduję się ponownie w hotelu w Bangkoku na ostatnie 30 godzin podróży.

Tajlandia - Chiang Mai (6/8)

2015-11-26T12:56:00.000+01:00

2015.11.26 (czwartek)

W Chiang Mai spędziłem jeszcze 3/4 kolejnego dnia zanim wieczorem odleciałem na nocleg do Bangkoku. Po wczorajszym dość aktywnym dniu tym razem zdecydowałem się na coś bardziej leniwego: późne wstawanie, śniadanie na balkonie przy kawie i gazecie, niezbyt intensywny spacer po mieście.

Miasto sprawia wrażenia nastawionego mocno na turystów. Co rusz biura podróży, wypożyczalnie skuterów, restauracje pełne młodych mówiących po angielsku, niemiecku czy w jeszcze innym języku, hostele.

Miasto samo w sobie sporo oferuje. W obszarze starego miasta jest ok 40 świątyń, w całym mieście i najbliższej okolicy ok 300. Wszystkie złote, wszystkie ładne aczkolwiek to tylko świątynie w przeciwieństwie do Wat Phra That Doi Suthep, które jest jak dla mnie całym centrum kultu religijnego.

Jest "Nocny bazar" na którym można kupić dosłownie wszystko a przy okazji też rozkoszować się tutejszą kuchnią uliczną (o ile ktoś lubi tajskie jedzenie - je nie bardzo).

Nie ma jak w upale napić się świeżego, chłodnego mleka kokosowego

Na lotnisko nie ma sensu jechać wcześniej niż godzinę przed odlotem. Co prawda przed wejściem do terminala jest jakieś prześwietlanie bagażu, do odprawy też bywają kolejki ale z tego co zauważyłem przynajmniej jeśli chodzi o Lion Air nawet jak się stoi na końcu kolejki to w razie potrzeby obsługa wyciągnie takiego delikwenta na sam początek do odprawy. Jak ktoś mieszka na południu starego miasta to w sumie w ciągu 15-20 minut może dojść pieszo na lotnisko. Ja mieszkałem po drugiej strony, więc skorzystałem ponownie z trójśladowego motorka którym 2 dni wcześniej byłem podwożony do hotelu. Łapanie takiego jest proste, staje się na ulicy i macha do pierwszego lepszego wolnego. Potem jeszcze negocjacja ceny i jazda.

Sam lot bez historii. Start, drobny poczęstunek i po ok 1,5 godzinie lądowanie w Bangkoku. Tym razem ląduję na mniejszym z dwóch tutejszych lotnisk - Don Muang. Do centrum dostać się można na dwa sposoby: albo taksówką w cenie 600 albo 1000 THB (w zależności czy samochód osobowy czy van) bądź komunikacją publiczną za 30 THB (autobus linii A1 do stacji Mo Chit). O tym ostatnim sposobie panie z informacji turystycznej z pewną niechęcią poinformowały - cóż, nic na mnie nie zarobiły.

Tajlandia - okolice Chiang Mai (5/8)

2015-11-23T09:35:00.000+01:00

2015.11.23 (środa)

W Chiang Mai powróciłem do stylu podróżowania z Nowej Zelandii czyli do noclegów w hostelu (a raczej pokoju wieloosobowym) i to był strzał w dziesiątkę, dzięki któremu pobyt w tym mieście należał do tych fantastycznych doznań, które na długo pozostają w pamięci.

Fajna backpackerska atmosfera, ciekawe opowieści, wymiana podróżniczych doświadczeń to jedna sprawa, ale druga to Julia. W 4 osobowym pokoju byłem ja oraz urocza Amerykanka z San Francisco. Dla Julii to była pierwsza podróż po Azji i chyba ją to przerastało.

Julia bardzo chciała zobaczyć świątynie z których słynie miasto (ponoć jest ich ok. 300). Trochę pogrzebałem po necie i zaproponowałem, że OK, ale jedźmy do tej najładniejszej, największej, oddającej charakter wszystkich innych - do Wat Phrathat Doi Suthep. Przy okazji będzie można zwiedzić okoliczne wioski, wodospady i to na co nam jeszcze czasu i ochoty starczy.

I wszystko było OK, do czasu gdy o poranku (tzn po 9, bo to urlop i wyspać się trzeba wszakrze) padło pytanie: Gabriel, a jak my się tam chcemy dostać? Odpowiedzi nie przemyślałem chyba zbyt dobrze, bo powiedziałem, że w sumie to do zoo, które jest w połowie drogi dojedziemy jakąś zbiorową taksówką a potem też coś zapewne będzie, bo to zbyt ważne miejsce, aby nic nie jeździło. Ta odpowiedź ją chyba przeraziła, bo dziewczyna nagle stwierdziła, że musi coś w banku wpierw załatwić potem jeszcze coś zjeść itd. No dobra, skoro już mam plan, to nie widzę problemu, aby go samemu zrealizować. Akurat w zasięgu wzroku była wypożyczalnia skuterów, podszedłem do kobiety i pytam ile za 125cm3, on mówi 350, ja jej rzucam 250, chwila przekomarzania się, stanęło na moim - mam już transport. Jedziemy.

Moja "number 9" - w sumie dobrze jest zrobić swojemu skuterowi zdjęcie aby wiedzieć potem, którym się przyjechało ;)

Chyba nie wspomniałem wcześniej, ale oczywiście świątynia i inne atrakcje leżały na jednym z otaczających miasto wzgórz i oczywiście drogą była kręta przez co podróżowania sprawiało mi dziecinną frajdę. A jeśli dodamy jeszcze do tego ściganie się z takimi autkami - bawiłem się jak dziecko (oczywiście w granicach rozsądku ;) )

Duży nie zawsze może więcej ;)

Podróż górską dróżką ma jeszcze jeden plus, a mianowicie piękne panoramiczne widoki.

Tutaj do pełni szczęścia brakowało już tylko prosecco :)

Jak widać miałem rację mówiąc rano Julii, że nie będzie problemu z dojazdem. Te czerwone to taksówki zbiorowe.

Sama świątynia to w dużej mierze ociekające złotem budynki, złoci buddowie, złote posągi - ogólnie dużo złota. Zabudowania są zlokalizowane kilkanaście metrów ponad parkingiem. Dostać się można tam było wchodząc po dość długich schodach lub wjeżdżając kolejką niczym na Gubałówkę.

Aby wejść do pewnej części świątynie należało zdjąć buty - jak widać poniżej, nikt z tym nie miał problemów.

Na parkingu znalazłem taką oto mapkę pokazującą co można w okolicy znaleźć. Skoro więc jestem niedaleko pałacu królewskiego dlaczego więc do niego nie pojechać - w drogę :)

Sam pałac jako budynek nie robi wrażenia. Coś co przyciąga oko to ogromny ogród ze słynnym ogrodem róż. Posiadłość jest dostępna dla odwiedzających niemal cały rok z wyłączeniem okresu gdy dygnitarze tutaj urzędują (najczęściej grudzień - marzec).

Jak się chce to i masz telekomunikacyjny można ładnie przyozdobić

Schody też nie muszą być nudnym schodami zwłaszcza gdy jesteśmy w ogrodach królewskich

Kosze na śmieci w wersji "royal"

Będąc już tutaj, tylko kilka kilometrów od jakiejś tradycyjnej tajskiej wioski grzechem byłoby nie podjechać i nie zobaczyć co to to. Droga oczywiście nadal wiedzie w górę i po zakrętach. Przy okazji mijam panów rozwieszających przewody elektryczne na słupach.

Wszystko fajnie, ale drabiny w poprzek jezdni się nie spodziewałem. Prawdę mówiąc tak mnie zaskoczył ten widok, że omal nie staranowałem całej tej konstrukcji

Widoki dookoła nadal dopisują

A oto i wioska. Położona dość malowniczo, bo na zboczu góry. Widok (będzie później) rozpościerał się bardzo ładny. Czy było tam coś wartego zobaczenia - raczej nie. Całość nastawiona na turystów o czym świadczą stragany wzdłuż głównego traktu. Ja ruszyłem dodatkowo z obiektywem w boczne uliczki i w sumie poza biedą, którą można spotkać w innych częściach świata to niewiele więcej zobaczyłem.

Te same rzeczy można kupić w Chiang Mai choćby na "Nocnym bazarze"

Na szczycie wzgórza kawiarenka, gdzie można napić się kawy z przyjemnym widokiem na wioskę. Zabawna historia, poprosiłem jak zazwyczaj robię o cappuccino z podwójnym espresso no i dostałem - cappuccino i drugie espresso :)

To jeszcze ta mniej turystyczna część

Szkoła

Muzeum acz niewiele w nim było a jak już coś było to zakurzone lub rozsypujące się

Czas powoli wracać. Ale hola, nie przypominam sobie abym zamawiał dla siebie helikopter a tym bardziej z wojskową obstawą, hmm...

Panom grzecznie podziękowałem za propozycję podwózki, moja "Number 9" mi wystarcza, zwłaszcza, że moja mapka spod świątyni wspominała coś o jakichś wodospadach w okolicy a tam helikopterem bym się nie dostał.

Sam wodospad nie robił gigantycznego "łał" - ale przyjemnie było usiąść w cieniu, napić się mineralnej, lekko rozprostować kości. Dodatkowo w górę wodospadu prowadził 45. minutowy trekking - przeszedłem go, całkiem przyjemny spacer.

Dojeżdżam do Chiang Mai, zbliża się powoli wieczór. Czuję jednak pewien niedosyt. Rano przy śniadaniu rozmawiałem z jednym z Tajów o wiosce, w której mieszkają kobiety z "długimi szyjami". Ciężko było się dogadać odnośnie lokalizacji, więc suma summarum znam brzmienie nazwy tej miejscowości ale nic więcej - cóż to musi mi wystarczyć. Na kolejnym skrzyżowaniu zamiast jechać na wprost do centrum odbijam w lewo na północ. Ruch całkiem spory, na światłach próbuję się rozpytać o poszukiwane miejsce. Coś tam się dowiaduję, im bliżej celu tym mam więcej informacji. Wreszcie jakieś 20km od Chiang Mai na jednym ze skrzyżowań odbijam w lewo i widzę na dużej tablicy między innymi poszukiwaną przez siebie nazwę. Jeszcze tylko 5km i... zdziwienie.

Wjazd do wioski sam w sobie miał być darmowy a zapłatą miały być ewentualne zakupy. A tutaj pod znakiem informującym że wioska tuż tuż siedzi sobie 2 panów i mówią, że dziś już za późno (było ok 17) zwiedzanie tylko do 16:30 i żebym przyjechał jutro. Nie bardzo uśmiecha mi się przyjeżdżać kolejnego dnia zwłaszcza, że skuter musiałem rano oddać. Dodatkowo dojazd to jakaś godzina w jedną stronę - nie ma bata, muszę dziś. Dyskutujemy z panami przez kilka minut, tłumaczę, że jutro wylatuję itp ale oni pozostają nieugięci - ja zresztą też się nie poddaję. W końcu jeden nieśmiało rzuca hasło - zrobimy wyjątek jeśli zapłacisz pewną kwotę. Nie bardzo mam wyjście acz jeszcze się targuję. W końcu wjeżdżam.

W wiosce żyje 8 różnych plemion. Pan mi trochę poopowiadał o każdym. Widziałem tylko 3 w tym to gdzie kobiety mają te słynne "długie szyje". Inne plemiona charakteryzowały się oprócz kolorowych sukien np. pięknymi pasami srebrnymi pasami, bądź obręczami na nogach czy też tunelami w uszach. Zrobiłem drobne zakupy, między innym ręcznie tkane jedwabne, pięknie kolorowe szale (generalnie tym wyjazdem rządziły zakupy wybitnie kobiecych rzeczy) - będzie pod choinkę dla kilku niewiast ;)

Ludzie Ci żyją rzeczywiście albo z rolnictwa albo z tego co zarobią na turystach. Rzeczy są różnej jakości - część to produkcja masowa być może nawet w Chinach, część jest robiona ręcznie na miejscu.

Ciekawostką bym dla mnie kościół katolicki. Pytam jednego z mieszkańców jakim cudem w buddyjskiej wiosce kościół katolicki. Sprawa w sumie prosta. Kiedyś ludzie zapadli na jakąś chorobę zakaźną. Mimo, że odprawiali różne modły, składali swoim bóstwom przeróżne ofiary ludzie nadal umierali. Pomogło dopiero pojawienie się misjonarzy francuskich, którzy przy użyciu lekarstw uratowali ludzi przed śmiercią. Lud niewiele się zastanawiając zamienił swoje bóstwa na Boga katolickiego.

Dwie informacje odnośnie plemienia z długimi szyjami.

1/ W tej chwili żyje w tej wiosce 8 rodzin kultywujących tą tradycję

2/ To nie szyja się wydłuża ale te obręcze powodują obniżenie kości obojczyka. Pierwsze obręcze zakłada się u dziewczynek w wieku 5-6 lat.

Ogólnie jeszcze dodam, że te plemiona to uchodźcy z Birmy.

Popołudniowy szczyt na wyjazdówce z Chiang Mai

Wnętrze jednego z domów.

Mężczyźni w wolnych chwilach grają w siatkonogę - Tajlandia jest ponoć mistrzem świata w tą grę. Bardzo widowiskowa.

Zrobiła się noc, czas opuścić wioskę i wrócić do hotelu. Droga raczej pusta, z uwagi na widoczność trzeba było trochę zwolnić przez co jechałem kilka minut dłużej. Acz, to nie koniec przygód na dzień dzisiejszy.

Jak to się mówi: lepsze jest wrogiem dobrego - fajnie :D

Tym razem chodziło o drogę powrotną a konkretnie o to którędy wjadę do centrum, gdzie mieści się mój hotel. Z wiadomych sobie względów postanowiłem wykombinować coś nowego i zamiast w lewo na skrzyżowaniu pojechałem na wprost. Oczywiście nową drogą też bym dojechał, ale gdzie należało skręcić w prawo ja pojechałem prosto, gdzie prost ja skręciłem - suma summarum urządziłem sobie wieczorną wycieczkę krajoznawczą po przedmieściach Chiang Mai. Wszystko fajnie, ale wrócić nie było jakoś szczególnie łatwo, zwłaszcza, że z rozeznaniem się z mapki którą miałem przy sobie mieli problem i policjanci. W końcu udało się zlokalizować moje położenie, tylko problem. Dojeżdżam do drogi (albo arterii raczej, bo to z 5 pasów) w którą mam skręcić a tam policja kieruje ruchem i zablokowała mój kierunek. No to tłumaczę policjantowi że ja muszę w prawo i mnie to nie obchodzi, że on zamknął ulicę w tym kierunku, tam jak mój hotel i kropka. Chyba wystarczyło, bo na moje nieszczęście zgodził się na wjazd w ulicę. Chwilę później zrozumiałem o co chodzi. Najlepiej oddaje to filmik

Tak jak wcześniej pisałem, w tych dniach w Chiang Mai było święto światła. Jednym z jego elementów była uroczysta parada idąca akurat "moją" ulicą. Wpakowałem się pod prąd, bez szybkiej możliwości ucieczki czy to zawracając czy też zjeżdżając w boczną alejkę. Nie pozostało nic innego jak tylko czekać na dogodny moment aby nadal jechać do przodu przy okazji robiąc fotki ;)

W końcu udało się przejechać w poprzek, dotrzeć do jakiejś mniejszej uliczki i na moment odstawić skuter. Postałem tak jeszcze z 30 minut i wróciłem do hotelu.

Julia z niedowierzaniem słuchała mojej zdawkowej relacji. Ona w tym czasie odwiedziła 4 pobliskie świątynie. ;)

Tajlandia - droga Pai ->Chiang Mai skuterem (4/8)

2015-11-23T06:23:00.000+01:00

2015.11.23 (poniedziałek)

To taki pomysł z pogranicza zdrowego rozsądku.

Po pierwsze droga sama w sobie jest dość kręta, górzysta a i nawierzchnia nie wszędzie jest zbyt równa do tego co gorsza miejscami jest luźny kamień, którego nie zawsze widać przez światłocień. Dla niedoświadczonego i zbyt pewnego siebie kierowcy może to stanowić poważne zagrożenie.

Druga sprawa skuter - mój miał przejechane ponad 70000km co wg mnie jak na tej klasy motocykl jest dużo.

No i trzy - kask w którym jeździłem miał właściwości ochoronne równie dobre jak garczek na rosół mojej mamy. O jakiejkolwiek ochornie na kolana, łokcie nie ma mowy. W przypadku upadku będzie bardzo bolało i poleje się sporo krwi. No ale bądźmy dobrej myśli.

Skąd więc pomysł - prosta sprawa. Widoki. Jadąc autobusem nie ma szans się nimi nacieszyć. Do tego swobodnie można się zatrzymywać aby robić zdjęcia czy zjeżdżać z trasy gdy się tylko zauważy coś ciekawego.

Organizacyjnie sprawa wygląda prosto. Skuter pożycza się w Aya Service mieszczącym się na tej samej ulicy co dworzec autobusowy. Firma niestety nie ma zbyt nowych skuterów, ale są one nieźle utrzymane, więc nie ma też tragedii. Przyjemność pożyczenia w Pai i oddania w Chiang Mai kosztuje dodatkowe 500THB. W zamian mamy jednak transport bagażu do Chiang Mai, więc można się ograniczyć do aparatu i małego plecaczka na plecach.

Do pokonania jest ponad 130 km. Teoretcznie da się to zrobić w niewiele ponad 3 godziny, ale nie jadę tam na wyścigi a żeby coś zobaczyć, więc liczę na spokojnie 5-6h.

Pogoda tego dnia idealna. O poranku było odrobinę chłodno, poniżej 20 stopni zapewene, ale później nie było więcej niż 26-28 stopni czyli chłodno jak na ostatnie dni.

Kilkaset metrów za opisywanym wcześniej "memorial bridge" znajdują się obozowiska słoni. To dość powszechan atrakcja zarówno w okolicy Pai jak i Chiang Mai. Przejażdżka tymi ogromnymi zwierzakami nie należy do moich marzeń, chciałem raczej zobaczyć to zwierze z bliska, bez krat, niemal na wolności.

;)

Co oprócz słoni można było po drodze zobaczyć, na przykład kamienny las "Stone Forest". Jedna uwaga do tego miejsca: dla tych, którzy przyzwyczajeni są do polskich szlaków górskich dobrze oznaczonych miejcie sie na baczności. Tutaj nie tyle, że nie ma znaków co jeszcze jest kilka ścieżek przecinających się, bez wyraźnego drogowskazu która jest właściwa i bardzo łatwo się pomylić wracając a wpierw zorientować a potem odnaleźć właściwą drogę wcale nie musi być trywialnie prosto.

Droga dojazdowa dla mojego miejskiego skuterka była sama w sobie wyzwaniem

Droga główna to słynne ponad 700 zakrętów, dzięki którym pokonanie tej drogi zbytnio nie nużyło.

Zakręty, dużo zakrętów i tak przez 3/4 drogi. Super podróż.

Ni z gruszki ni z pietruszki, pośrodku niczego przy drodze była budka-sklep z.... świeżą wieprzowiną ;)

Tarasy ryżowe

Co jakiś czas można spotkać bardzo klimatyczne kawiarenki (z bardzo szybkim wifi oczywiście). Nie są to zwykłe budynki, ogródki ale coś bardziej klimatycznego, stylizowanego. Poniżej np Witch House

Droga w dużej mierze wiedzie przez góry - różnica poziomów całkiem spora, bo w najwyższym miejscu byłem ponad 1300nmp a samo Chiang Mai jest położone kilometr niżej na 310m nmp.

Na zegarku 1298 m npm a to jeszcze nie koniec podjazdu

Było do góry - jest i w dół :)

Im jednak bliżej Chiang Mai tym mniej zakrętów i bardziej płasko niestety. Ostatnie 30-40 km było już po płaskim niestety.

Jedno z ekskluzywnych osiedli na przedmieściach Chiang Mai - ochrona wpuściła mnie jakiekolwiek "ale"

Duże domy, drogie samochody, pola golfowe - tak można mieszkać.

Na koniec jeszcze jedna ważna rzecz: skuterem jeździ się poboczem.

No dobra, jestem już w Chiang Mai, jeszcze tylko znaleźć miejsce, do którego mam oddać skuter i odebrać bagaż. Nie jest to szczególnie proste, zwłaszcza, że mapa którą dysponuję jest daleka od dokładności a do tego część ulic jest jednokierunkowa co też nie ułatwia przemieszczania się we właściwym kierunku. O opieraniu się na nazwach ulic też można zapomnieć - są po tajsku.

W końcu znalazłem poszukiwane miejsce wprawiając np w policjanta w świetny nastrój, który poczuł się dumny z faktu, że rozumie angielski i potrafi w tym języku przekazać zwrotnie informację. Ogólnie z angielskim nie jest zbyt kolorowo, ale da się przeżyć.

Dojazd do hotelu zafundowałem sobie takim pojazdem. Ciekawe przeżycie.

Tajlandia - Pai (3/8)

2015-11-22T18:10:00.000+01:00

2015.11.22 (niedziela)

Trochę mnie jet lag męczy, ale jakoś muszę się ogarnąć. Zdecydowałem, aby kolejnego ranka pojechać do Pai, czyli jeszcze bardziej na północ w kierunku granicy z Birmą / Myanmar. To taka miejscowość z 3000 mieszkańców niemal pośrodku niczego. Malowniczo położona, fajna.

Dwa dni w Pai musi wystarczyć, bo od wtorku w Chiang Mai rozpoczyna się festiwal światła (będą pochody, puszczane lampiony itp) i chcę to zobaczyć.

Samo dotarcie do Pai nie było jest trudne, najpierw taksówką na dworzec autobusowy a potem po krótkim przeszukiwaniu dostępnych opcji zdecydowałem się na busa i ok czterogodzinną podróż. Busy odjeżdżają co godzinę, najlepiej (najtaniej) poszukać jednego z pomarańczowych pojazdów i tam kupić bilet. Ja płaciłem 75THB ale z tego co widziałem pośrednicy żądają nawet i dwa razy tyle.

Droga Chiang Mai - Pai jest słynna ze swoich 726 zakręców rozłożonych na długości ok 130km. Kto ma słaby żołądek powinien zażyć aviomarin lub coś podobnego. Czytając opinie w przewodnikch spodziewałem się jednak gorszych doznań niż to miało miejsce.

Bus po ok 2,5 godzinach jazdy zatrzymuje się na 15 minutową przerwę. Można skorzystać z toalety, napić się kawy, coś zjeść.

Za klimatyzację służyły otwart zarówno z przodu jak i z tyłu drzwi wspomagane trzema wiatrakami jak ten nad głową kierowcy - norma w tych rejonach.

A jakie w rzeczywistości jest samo Pai? Jak dla mnie: spokojne, przyjazne o nieskrępowanej atmosferze, z dodatkowo pięknymi widokami gdy wyjedziemy poza centrum. Do tego mieszanka ciekawych ludzi z różnych stron świata - takie jest Pai.

Miasto samo w sobie jest niewielkie, z grubsza dwie główne, równoległe ulice poprzecinane prostopadle mniejszymi. W centrum królują jadłodajnie, turystyczne restauracje, guesthousy, salony masażu, agencje turystyczne i wypożyczalnie motocykli bądź rowerów. Jest też i coś imitującego dworzec autobusowy no i świątynie.

Dość powszechny środek transportu - skuter z doczepionym wózkiem

A jak nie doczepiany wózek to doczepiane kosze.

Wieczorem tą ulicą praktycznie nie da się przejechać/przejść

Dworzec autobusowy

Świątynie

Codziennie wieczorem działa "walking street" gdzie można przede wszystkim zjeść coś dobrego ale też i kupić jakieś rękodzieła.

To co jednak najpiękniejsze i najbardziej warte zobaczenia znajduje się wg mnie poza rogatkami miasta. Dlatego warto wypożyczyć skuter (100-140 batów /dzień) i ruszyć na podbój okolic.

Wodospady
Jest ich kilka, ja odwiedziłem Mor Paeng. Bardzo przyjemne miejsce aby posiedzieć i troche odpocząć od zgiełku codzinności.

W ogóle samo dojazd jaj i okolica są bardzo przyjemne

Chińska wioska
Nie wiem co o niej sądzić, zrobiona jako typowa pokazówka pod turystów. Była po drodze do wodospadów więc zaglądnąłem. Plusem jest też niesamowity widok na dolinę, który rozprzestrzenia się ze wzgórza na samą wioską

Coffee in Love

Fajnym miejscem na wypicie kawy jest położona na przedmieściach kawiarenka Coffee in Love. Kawa niezła a i popatrzeć jest na co.

Taki widok się ma pijąc na tarasie kawę :)

Pai Canyon

Wielki Kanion Colorado to to nie jest, ale wg mnie warto i tutaj zaglądnąć

Pozostałe

Byłem jeszcze np. w wiejskiej wiosce w której liczyłem, że z racji choćby upraw winogron i innych roślin będzie można podegustować wyrobów lub coś kupić - nic z tego, były tylko zwierzątka (owce, barany, alpaki, króliki). Na wjeździe do Pai jest np stalowy most z II wojny światowej. Byłem też u wielkiego buddy na jednym ze wzgórz otaczających Pai, oraz zahaczyłem o tutejsze mini lotnisko na, którym w szczycie ląduje 2 razy dziennie 12 miejscowa Cesna z pobliskiego Chiang Mai.

Nie zaliczyłem wizyty w żadnym z gorących źródeł - za gorąco mi było (ponad 30 stopni) aby dodatkowo cieszyć się z jeszcze wyższej temperatury.

Na wejściu dostaliśmy torebkę z karmą - owce/barany jadły nam z ręki :)

Alpaków chyba jeszcze nigdy na żywo nie widziałem

Posąg buddy na wzgórzu

Wszystkie te miejsca oczywiście do osiągnięcia skuterem. Ruch co prawda lewostronny, ale samochodów prawie nie ma, drogi dobre więc jeździ się nietrudno.

Tajlandia - dolot (2/8)

2015-11-20T10:54:00.000+01:00

2015.11.20 (piątek)

To był intensywny dzień ale jestem już na miejscu.
Z pozytywnych rzeczy:

dojazd na Balice (pociągiem z centrum w 18 minut w komfortowych warunach wprost do terminala);
czas dolotu do Bangkoku ( w sumie ok 14h od wylotu z Krakowa, ogromny plus dla Lufthansy);
Bangkok Airways - niewielkie linie, ze świetnym produktem pokładowym (darowy bagaż, darmowe jedzenie, odlatują z głównego lotniska Bangkoku BKK a nie DMK).

Te mniej pozytywne:

nowy terminal w Balicach mocno rozczarowuje, jest bardzo ciasny - stracona szansa na zbudowanie czegoś na poziomie;
Lufthansa i komfort podróżowania - linia jak zresztą chyba wszystkie europejskie linie, konsekwentnie stacza się na dno. Jedzenie podłe, konfiguracja foteli bardzo ciasna, kiepsko, bardzo kiepsko.

Patrząc jednak ogólnie na cały dzień, który zaczął się bladym świtem bardzo owocną rozmową HR, potem w pracy też było pozytywnie, na koniec jeszcze odrobine maskarady na parkingu ;) no i podróż, która przebiegła bez większych historii (3h na przesiadke w BKK mimo 30min opóźnienia LH wystarczył) to jest dobrze a nawet fantastycznie ;)

Po kolei jednak. Na Balice dostałem się na nowo otwartym połączeniem kolejnowym. Po dołożeniu dodatkowego toru, zelektryfikowaniu całości oraz poprowadzeniu torów wprost pod terminal jest to najlepszy w chwili obecnej sposób dotarcia na lotnisko w Krakowie szczególnie w godzinach szczytu (z pracy wyszedłem 16:30, odlot miałem 18:45 - czasu wystarczyło na swobodny dojazd na PKP, dojazd na lotnisko, odprawę i zakupy - Basia dzięki ;) )

Następnie dolot Lufthansą. Bezproblemowa przesiadka we Frankfurcie (tylko błyskawiczna kontrola paszportowa bez kontroli bezpieczeństwa) i po niewiele ponad godzinie oczekiwania startowałem B747 do Bangkoku. No niestety, w zamian za krótki czas podróży musiałem poświęcić komfort a ten był bardzo słaby.

W Bangkoku wylądowaliśmy ok 30 minut po czasie, kolejne ok 30-40 minut spędziłem w kolejce na granicy czekając na pieczątkę i miesięczną wizę a potem biegiem na czwarte piętro, aby się odprawić na kolejny lot. Był lekki stres ale zdążyłem. Lot sam w sobie bez historii, nie licząć miłych wrażeń związanych z produktem pokładowym jaki oferuje linia Bangkok Airways.

Tym oto sposobem doleciałem do Chiang Mai. Jeszcze transport z lotniska do hotelu za 160 THB i na chwilę przerwa w lataniu. Tutaj jeden szybki nocleg i rano wyjazd dalej na północ, tym razem raczej busem lub autobusem.

W tak zwanym międzyczasie rozprostowując kości na hotelowym łóżku kupiłem bilety z Chiang Mai do Bangkoku (zapłaciłem niewielę ponad 200zł na lot za 4 dni, podobne połączenie kupowane z wyprzedzeniem miesięcznym było w porównywalnych pieniądzach - tym razem linia LionAir Thai, pierwszy raz polecę B737-900) i mniej więcej podzieliłem czas który mi został na 2 dodatkowe miejsca, które chcę zobaczyć.

Jeszcze ilustracyjnie kilka zdjęć zrobionych z wysokości przelotowej pokazujących jak świat w różnych zakątkach jest inny od tego co mamy w Polsce i przez to piękny

PS. W międzyczasie uszkodziłem obiektyw, może być problem z jakością zdjęć - lustrzanka idzie w odstawkę.

Tajlandia - prolog (1/8)

2015-11-19T18:35:00.000+01:00

2015.11.19 (czwartek)

I znów w samolocie chciałoby się powiedzieć. Wytrzymałem ledwo 5 miesięcy bez latania. Co ciekawsze, bilet kupiłem tylko na niecałe trzy tygodnie przed odlotem - niewiele. Nie będzie czasu na planowania, ale w sumie nie ma to sensu. Raz, że po Azji podróżuje się łatwo i tanio a dwa to nie mam ciśnienia na zaliczenie miliona miejsc, wolę się podelektować tamtejszą codziennością (starzeję się? ).

Sama podróż dość wygodna. Dolatuję Lufthansą przez Frankfurt a wracam Thai/Swiss przez Zurych. Loty celowo tak wybrane aby jak najdłużej być w Azji (stąd wylot około północy) ale też i aby przelecieć się w jak najlepszych warunkach a te w azjatyckich liniach uznawane są za wzorowe. Cenowo - akceptowalnie.
Dodatkową dla mnie nowością będzie nowy terminal na Balicach. Ostatni lot w sierpniu odbywałem jeszcze ze starego budynku.

Tak prezentuje się mapka z lotami:

Tak jak pisałem wcześniej - nie mam sprecyzowane tego co na miejscu będę robił. Przymierzaliśmy się z wielu stron jak ugryźć tą podróż, gdzie i kiedy pojechać/polecieć ale nic z tych przymiarek nie wyszło. Z której strony patrzyliśmy - zawsze kołdra była za krótka. Dlatego ostało się na kupnie biletu Bangkok - Chiang Mai a dalej to się zobaczy. Może uda się poleżeć na plaży, ponurkować a może cały wyjazd spędzę gdzieś na północy. Czas pokaże. W drogę więc...

Podsumowanie + sesja (6/6)

2015-06-10T21:15:00.000+02:00

2015.06.10 (środa)

Dominikana - kraina pięknych plaż, krystalicznej wody, rumu, salsy i uśmiechu. Zachęcam do odwiedzenia i najlepiej do zrobienia tego tak jak my - na własną rękę. Nie potrzeba do tego specjalnych przygotowań, infrastruktura jest dobra, można dopinać sprawy na bieżąco.

Największe wrażenie robi Saona. Dla mnie to taka niemal nowokaledońska Ouvea tylko, że jeden długi lot bliżej. Super miejsce na totalny reset.

Na koniec, z racji iż obiecałem, że ponieważ w podróż wziąłem trochę nowego sprzętu fotograficznego, dorzucam kilka innych niż publikuję zazwyczaj fotek. Miłego oglądania zatem i do następnej podróży.

Wyspa Saona (5/6)

2015-06-06T20:48:00.000+02:00

2015.06.06 (sobota)

Plan na sobotę zakładał wycieczkę na tropikalną wyspę Saona słynąca z pudrowo-białego piasku, turkusowej wody oraz ... reklamy Bounty (ponoć tutaj ją kręcono).Wyspa jest częścią parku narodowego czemu zawdzięcza swój naturalny charakter. W chwili obecnej wyspa ma ok 300 mieszkańców, od czasu gdy wcielono wyspę w obszar parku narodowego nie można stawiać tam nowych domów. Na wyspie jest też jeden hotel.

Ponieważ mieliśmy samochód do dyspozycji postanowiliśmy zorganizować coś na własną rękę porzucając oferty z kurortu (koszt ok $90-100/os).

Wpierw 60km do miejscowości Bayahibe skąd wiedzieliśmy, że odpływają łódki w interesującym nas kierunku. Niestety przybyliśmy trochę późno (ok 9:30) przez co musieliśmy się zdać na zorganizowane wycieczki. Plusem własnego dojazdu do Bayahibe był koszt naszej wycieczki - $35/os.

Plan wycieczki to 15 min rejsu, następnie postój na pływanie z fajką i oglądanie kolorowych rybek, kolejne 30-40 minut rejsu, postój na sesję z rozgwiazdami i po kolejnych 10 minutach rejsu jesteśmy na miejscu. Ta część wycieczki odbywa się na szybkiej łodzi.

Droga powrotna już nie obejmuje postojów. Na pewno pewnego rodzaju atrakcją jest to, iż płynie się katamaranem (w naszym wypadku trimaranem).

Są zapewne wersje z odwróconą kolejnością, ale patrząc na program wg mnie lepiej jest płynąć tam szybką łodzią a wracać w rytmach salsy rozbijającym fale katamaranem.

Chwila przerwy w skakaniu łódką po falach równa się ... salsa ;)

Stanowcza mina Pauliny mówi jedno - muszę i ja wejść do wody

W nagrodę dostałem koronę z wodorostów

Znalazłem "prywatną" rozgwiazdę. Zasada jest taka, że można ją trzymać na powierzchni nie więcej niż 5 sekund

Jest i nasz raj

Dobre szybko się skończyło, czas stawiać żagle i wracać

Na statku króluje salsa - a jak :)

Drogę powrotną wybraliśmy celowo z dala od autostrady, aby choć przez moment zobaczyć jak wygląda prawdziwa Dominikana

Santo Domingo samochodem (4/6)

2015-06-05T01:34:00.000+02:00

2015.06.05 (piątek)

Jak oszczędzić kolejne kilkadziesiąt dolarów pomimo załatwiania wszystkiego w ostatniej chwili (dzień - dwa wcześniej)pokazuje przykład wypożyczenia samochodu.

Najpierw ogólne rozeznanie w cenach i możliwościach poprzez porównanie cen w kilku pośredników. Najtańszy okazał się sprawdzony kiedyś w NZ Rhinocarhire. Niecałe $80 za samochód wielkości Focusa. Do tego trzeba było jeszcze dopłacić za ubezpieczenie - czyli całość jakieś $110. Wszystko fajnie, tylko że samochód do odbioru na lotnisku co w konsekwencji podnosi wydatek o 2x$30 (taxi odbiór/oddanie).

W kurorcie pan z rozbrajającym uśmiechem rzuca cenę niemal 2 razy większą za Hyundai Accent - odpada. Z ciekawości wszedłem na stronę firmy, które ma przedstawicielstwo w kurorcie i dla której tenże pan pracował - Prestige Car Rentals. Szybki wniosek o wycenę tegoż samego Hyundaia (dziwne, że nie dorobili się wyceny online :( ), telefon aby Pani z firmy lekko pospieszyć i... $127 z pełnym ubezpieczeniem. Już nie pytam jak to możliwe, biorę auto z kurortu, które wydaje ten sam pan od ceny x2, jeszcze tylko skasować rezerwację z Rhino (to nie takie proste zwłaszcza, gdy nie chce się płacić kar) i jestem na 48h posiadaczem niemal rocznego, niewiele jeżdżonego, białego koreańczyka.

Na pierwszy dzień zupełnie spontanicznie wybraliśmy stolicę Dominikany - Santo Domingo. Miasto założone 4 sierpnia 1496 roku z wartą zwiedzenia, wpisaną na listę światowego dziedzictwa UNESCO dzielnicą kolonialną.

Drogi na Dominikanie dość dobre, równe, nieźle oznakowane, ogólnie puste aczkolwiek im bliżej Santo Domingo tym tłok jednak gęstniał. Trzeba uważać tylko na pobocza gęsto usłane gumą od rozwalonych opon aby po najechaniu na jakiś większy kawałek nie przeciąć opony w swoim samochodzie.

Ulice miasta dość wąskie, sporo jednokierunkowych aczkolwiek nie było większych problemów z poruszaniem się po mieście. Trzeba tylko uważać na motocyklistów oraz na ogólną niechęć do używania kierunkowskazów.

Z miejscem do parkowania nie było większych problemów. Pewien policjant nas bardzo ładnie ustawił za "opłatę parkingową" w wysokości 100 DOP (ok 2,2 USD). Do tego mieliśmy prywatnego dozorcę naszego białego koreańczyka też za jakąś podobną cenę. Cóż - takie tu miewają obyczaje.

Samochód zaparkowaliśmy nieopodal Plaza de Espana - najbardziej reprezentacyjnego miejsca w Santo Domingo.

Sporo restauracji kusiło, aby usiąść na chwilkę i napić się dobrej kawy - skusiliśmy się i my. I w sumie wszystko odbywało się zwyczajnie do czasu, gdy kelnerzy nie zaczęli iść w moim kierunku z czymś co wyglądało na ciasto urodzinowe. Nawet zażartowałem, że mam i ja urodziny i mogą mi go zostawić. No i ... zostawili przy okazji śpiewając po hiszpańsku ichniejsze "Sto lat" - bardzo miły gest moich Dziewczyn. Super sprawa. Nie ważne gdzie się jest ale z kim. Raz jeszcze pięknie dziękuję :)

Pokrzepieni solidną porcją brownie ale też i lodów (jako urodzinowy gratis od restauracji) ruszyliśmy zwiedzać stolicę.

Alcazar de Colón

Dominikańczycy bardzo przyjaźni, uśmiechnięci

Kable chaotycznie sobie zwisają - obrazek wypisz wymaluj z Meksyku

Catedral Basilica Menor de Santa Maria

Parque Colon (Park Kolumba)

Powyżej Park Kolumba - gwarny i tętniący życiem skwer pełen tubylców, turystów, rodzin z dziećmi, młodych par, sprzedawców słodyczy i pamiątek.

Okolice Parku Kolumba to także mała fabryka ręcznie skręcanych cygar. Pozwoliliśmy sobie na jej zwiedzenie a nawet Paula miała okazję skręcić jedno cygaro (dostałem je później jako prezent urodzinowy).

Po kilkunastominutowej zabawie wracamy do dalszego zwiedzania miasta.

Paseo El Conde - reprezentacyjny deptak Santo Domingo

Wielokrotnie można było zauważyć mężczyzn grających czy to w szachy czy w domino

Niczym w Krakowie na Pijarskiej

W każdej chwili z takich obwoźnych straganów można było kupić czy to banany czy kokosy czy inne owoce

To białe na plaży to niestety śmieci

Obelisco Macho

Transport miejski to oprócz jednej linii metra przede wszystkim tego typu pojazdy

Akurat trafiliśmy na opuszczenie flagi państwowej - żołnierze z wielkim pietyzmem ja w tym momencie zwijają

Chętnych pozowania do zdjęć nie brakowało.

Wracając wieczorem już w stronę samochodu w jednej z bocznych uliczek natknąłem się na tą trójkę ludzi - pan w czerwonej koszulce uczył dziewczynę salsy "na raz"

Droga do kurortu była trochę większym wyzwaniem niż dotarcie do Santo Domingo. Wiązało się ono z niechęcią do używania przez tutejszych kierowców świateł co było dla mnie pewnym problemem jeśli weźmie się pod uwagę iż wracaliśmy nocą. O ile jeszcze samochody są jako tako widoczne to już motory bardzo minimalnie. Cóż - taki urok miejsca.

Gdy opuściliśmy granicę miasta sytuacja z światłami zmieniła się o 180 stopni. Kierowcy jeździli niemal wszyscy na długich. :) Podróż powrotna do łatwych nie należała ale w sumie groźnie też nie było - raczej ciekawie i momentami zabawnie.

Dominikana - nurkowanie (3/6)

2015-06-04T17:56:00.000+02:00

2015.06.04 (czwartek)

Nurkowania jak i cały wyjazd były organizowane bardzo spontanicznie. Co prawda koleżanka (Hypne - dzięki) podesłała mi swoje doświadczenia z nurkowania a kolega (Kml, również dzięki) dał namiary na swojego teścia pracującego w jednym z centrów nurkowych, ale że ja potrzebowałem coś na "już" a jedno czy drugie polecane centrum nie było w stanie wystarczająco szybko odpowiedzieć na mojego maila więc skorzystałem z dobrodziejstw kurortu.

Jak pisałem wcześniej w kurorcie jest biuro centrum nurkowe - Scuba Quatic Co do sprzętu, którym dysponuje centrum - widać, że jest już trochę zużyty ale wciąż nadający się do bezpiecznego użycia. Pierwotnie wykupiłem pakiet 6 nurkowań, z których po pewnych zdarzeniach zrobiłem 5 w tym dwa na wrakach i dwa na cudnej wyspie Catalina.

Bavaro
Ale od początku. Pierwsze nurkowanie miało miejsce nieopodal naszego kurortu - jakieś 10 min łódką w morze i można podziwiać bogactwo tutejszej rafy. Głębokość ok 13-18m

Po powrocie z pierwszego nurkowania zdecydowałem się już nie nurkować tego dnia.

Catalina

Kolejne nurkowania miały miejsce w okolicach wyspy Catalina - odkrytej i ochrzczonej przez Krzysztof Kolumba w maju 1494r. Wyspa niewielka, piękna. Turkusowo-lazurowa woda
w kontraście z biały piaskiem robi wrażenie.

Tego dnia miałem dwa nurkowania. Głębokość też w okolicy kilkunastu metrów - poniżej filmik
z całej wyprawy. Same nurkowania może tym razem mało profesjonalne a bardziej zabawowe - ale wszystko było w zakresie bezpieczeństwa.

I jeszcze kilka fotek:

Wraki
St. George - pierwsze nurkowanie i tutaj już nie było miejsca na wygłupy. Wrak spoczywa na ok 40m a to już naprawdę dużo jak na nurkowanie rekreacyjne. Jeśli ktoś będąc pod wodą nie czuje powagi wystarczy spojrzeć na wskazanie komputera pokazujące jednocyfrową liczbę minut czasu nurkowania bezdekompresyjnego (na głębokości np 15 m to 72 minuty).
Pomimo znacznej głębokości temperatura wody to przyjemne 25 stopni, widoczność kilkanaście metrów - można swobodnie podziwiać tego 73. metrowego kolosa.

Na 31 metrach mogę przebywać jeszcze tylko 9 minut

Atlantic Princess

Drugie nurkowanie zawsze jest płytsze. Tym razem zwiedzaliśmy wrak promu pasażerskiego Atlantic Princess leżący na głębokości ok 12 metrów. Nurkowanie całkowicie rekreacyjne, sporo czasu zajęły nam zabawy z żyjątkami wodnymi

Catalonia Bavaro Beach, Golf & Casino Resort (2/6)

2015-06-01T22:13:00.000+02:00

2015.06.01 (poniedziałek)

Rzeczony w tytule kurort był pierwszym typem spośród przeglądanych ofert z uwagi na bardzo dobry stosunek jakości (komentarze na booking.com czy na tripadvisor) do ceny. Finalnie zresztą okazał się ostatecznym wyborem - a jak się później okazało ten stosunek był jeszcze korzystniejszy.

Ale po kolei. Z lotniska do hotelu dostaliśmy się taksówką. Cena $30 nie była może super konkurencyjna, ale do zaakceptowania.

Przy rejestracji okazało się, że moje nazwisko (ja robiłem rezerwacje poprzez booking.com) widnieje na liście "Privileged". W związku z tym z ogólnego budynku recepcji (zresztą bardzo przyjemnego) zabrano nas "meleksem" do bardziej kameralnego budynku, gdzie popijając schłodzony welcome drink (ok, ja piłem piwo, więc średnio to można nazwać drinkiem) dopełniliśmy stosownych formalności. Dodatkowo okazało się, że dostaliśmy upgrade pokoju.

Co daje taki status - sporo udogodnień:

plaża - mieliśmy do dyspozycji oprócz standardowej także i wydzieloną plażę
z wygodniejszymi leżakami, specjalnymi łóżkami z baldachimem itp;
restauracje - mieliśmy specjalnie wydzielone sekcje gdzie siadaliśmy, do tego goście posiadający ten status mieli wstęp do hiszpańskiej, kameralnej restauracji;
zniżki - zniżki na tenisa, golfa i jeszcze kilka innych bajerów;
możliwość późniejszego wymeldowania się co nam się przydało, bo wylot był po 17 a my wyszliśmy z pokoju przed 15;

Pewnie było coś jeszcze, ale nie pamiętam bo nie zwracaliśmy uwagi na te opcje. Najlepsze były te dodatki "plażowe" bo w sumie najczęściej wykorzystywane.

Sam kurort jak nazwa wskazuje ma także 18 dołkowe pole golfowe. Jest kasyno, 5 restauracji tematycznych (japońska, hiszpańska, steakhouse, włoska oraz karaibska), na plaży pełno barów serwujących drinki, basen ze słodką wodą (fajny na schłodzenie się po nadmiernym opalaniu), disco, boisko do siatkówki, boisko do koszykówki, boisko do piłki nożnej, można postrzelać z łuku, popływać katamaranem (my za darmo codziennie godzinę), wypożyczalnia samochodów, rowery (darmowe), bilard, piłkarzyki, centrum nurkowe, kilka stoisk z różnymi wycieczkami - ogólnie dużo różnych możliwości spędzania czasu. Do tego kilka sklepów z niezbyt wygórowanymi cenami, siłownia, przychodnia lekarska itd. Jak ktoś nie chce się nigdzie ruszać to nie musi - jest wszystko.

Jeszcze kilka słów o restauracjach: to chyba najsłabszy z punktów kurortu. O ile "lunch bary" były całkiem ok, z szerokim wyborem śniadań czy lunchy to już kolacje były bardzo przeciętne. Najlepsze z tego wszystkiego były chyba steaki, we włoskiej restauracji przygoda z jedzeniem skończyła się na ... jednym kęsie mięsa.
Poniżej kilka zdjęć kurortu

Brama wjazdowa

Klimatyczny budynek "naszej" recepcji

Ogród - oczywiście głównie to palmy ale też i fikuśnie poprzycinane inne drzewa, trawka równiutko wystrzyżona, jak trzeba nawadniana - wszystko naprawdę ładnie wyglądało.

Pole golfowe

Iguany w specjalnie do tego przystosowanym wybiegu

Stadko żółwików w jednym z jeziorek

Podczas naszego pobytu w kurorcie swoje zgrupowanie miały finalistki konkursu Miss Puerto Rico

Plaża co rano była zamiatana z glonów naniesionych podczas nocnych opadów deszczu

Plaża posprzątana - czas aby goście się zjawili

Jeden z koktail barów plażowych

Jakieś 200m od "granic" kurortu znajdował się sklep z rękodziełami

Popularne zjawisko - sesje na plaży. Tym razem mama zafundowała takową swoim córeczkom

Swoją sesje miałem i ja ;)

Jeśli komuś nie wygodne wydawały się leżaki plażowe lub przeszkadzał szmer fal, mógł wypoczywać wewnątrz kurortu

... ewentualnie zahaczyć o jeden z dobrze wyposażonych barów

PUJ czyli Dominikana (1/6)

2015-05-30T06:00:00.000+02:00

2015.05.30 (sobota)

W dobie internetu podróżowanie po świecie staje się bardzo proste. Wystarczy mieć pomysł, wygospodarować czas i można lecieć. Potrzeba co prawda jeszcze pieniędzy, ale po doświadczeniach z kilku wyjazdów w naprawdę ciekawe bądź odległe miejsca uważam, że do przeżycia super przygody bądź zobaczenia odległego zakątka świata nie potrzeba ich mitycznie dużo. Ilość pieniędzy jest wprost proporcjonalna do - poświęconego czasu, włożonego wysiłku i rezygnacji z wygód ponad stan. Proste, prawda? ;)

Nigdy nie byłem fanem latania z biurem podróży nawet do czysto wakacyjnych lokalizacji (Meksyk, Fiji, Bali) i jak pokazuje ten wyjazd podróżując na własną rękę można sporo samemu zaoszczędzić.

Tajemnicze PUJ to nic innego jak kod lotniska Punta Cana na Dominikanie. To właśnie tutaj, trochę przypadkowo a trochę nie postanowiliśmy przez kilka dni podładować styrane akumulatory.

Wybór przypadkowy z tego względu, że wcześniej było już kilka opcji rozważanych: począwszy od Malediwów (zła pogoda), Mauritiusa (jakoś nie było humoru na ten kierunek) przez Emiraty Arabskie i Egipt (odpadły ze względu na tamtejsze zwyczaje) a skończywszy na niemal kupionych Portugalii albo Sycylii.

Dominikana pojawiła się spontanicznie, gdy któreś z nas przeglądało aktualne promocję linii lotniczych. Szybkie sprawdzenie pogody - nie powinno być tragedii i bilety kupione. Wylot za około 2 tygodnie. Cena biletu niespecjalnie promocyjna ale nadal dobra bo ~2200zł z wylotem z Warszawy. Do tego hotel: zdecydowaliśmy się wziąć all inclusive, 5*. Całość jakby nie liczyć ok 2500zł tańsza niż gdyby kupować z biurem podróży. Do tego mamy optymalnie dopasowane pod nas terminy podróży oraz jej długość.

Ubezpieczenie - tradycyjnie pełny pakiet bez ograniczeń od World Nomads

Na miejscu nie ma zbyt dużych oczekiwań. Plaża + książka (hotel jest przy uważanej z jedną
z dwóch najładniejszych: Bavaro), trochę nurkowania (kolegi znajomy prowadzi bazę nurkową), kilka wycieczek w głąb kraju (samochodem, organizowane na własną rękę) - w sumie tyle. Do tego wieczorna zabawa no i świeże owoce morza.

Walizki spakowane, samolot już czeka - ruszamy :)

Nowa Zelandia (7/7) - wyspa północna

2014-04-15T14:26:00.000+02:00

2014.04.15 (wtorek)

Podróż na północ do Rotorua zaczyna się od falstartu. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych zostaje odwołany mój poranny lot. Gdy widzę informację o anulowaniu jestem już na lotnisku i piję poranną kawę. No cóż - taki urok lotniska w Queenstown, że operować da się z niego przy określonych warunkach pogodowych a i nie każdy pilot może tutaj lądować - potrzebne są specjalne uprawnienia do nawigowania w chmurach pomiędzy zboczami gór. Widok z kokpitu podczas podejścia musi jest niesamowity, zresztą zobaczcie sami.

Dopiłem spokojnie wcześniej zamówione cappuccino, skończyłem niespiesznie ciastko czekoladowe i z firmowym uśmiechem na twarzy udałem się do stanowiska Air New Zealand, aby zobaczyć co mają zamiar ze mną zrobić.
Pani była już przygotowana na moje przybycie, moment wcześniej przerzucila mnie na lot przez Auckland. Teraz szybkie sprawdzenia i pojawia się jeszcze większy uśmiech: zamiast dwóch lotów turbośmigłowymi ATRami, którymi już sporo się nalatałem będę leciał nowiuteńkim A320 oraz rzadko spotykanym B1900D. Nie ma jak dobry początek dnia :)
Same loty bardzo miłe. Przy zajmowaniu miejsca w A320 zamieniłem ze stewardesa kilka słów na temat zmian we flocie Air New Zealand, Anne przytomnie stwierdziła, że jestem pewnie plane spotterem i gdy tylko nadarzyła się okazja ona bądź szefowa pokładu zajmowały mi czas opowiadając o Nowej Zelandii bądź ogólnie o sobie. Nawet nie wiem kiedy zleciały te niemal dwie godziny dość turbulentnego lotu.

Niemal jak prywatny bizjet

Rotorua
Niemal siedemdziesięciotysięczne miasteczko w centralnej części wyspy północnej słynie ze swoich źródeł termalnych (zapach siarkowodoru unosi się jeszcze dobre kilka km poza miastem). Oprócz tego jest też ważnym ośrodkiem kultury Maorysów (ok 35% mieszkańców, liczne wioski dookoła miasta).
Stąd także organizowane są wycieczki do znajdującego się ok 60km na północ Hobbitonu - miejsca gdzie nagrywano Władcę Pierścieni.

Brama wejściowa Goverment Gardens

Muzeum Rotorua

Na idealnie równym trawniku można grać m.inn. w "Bowls"

Inny rodzaj zabawy kulami

Miasto położone jest nad jeziorem Rotorua

Tak jak wspomniałem, Rotorua słynie ze źródeł termalnych - park Kuirau

Bulgoczące błotko też jest - a jak

Do końca nie byłem pewien czy wybrać się do Hobbitonu, w końcu jedna zdecydowałem się pojechać - nie wiem kiedy przyjadę ponownie do Nowej Zelandii.

Hobbiton powstał na części pastwisk należących do rodziny Alexander (nadal na terenie posiadłości wypasa się owce)

Ian Alexander (po prawej) we własnej osobie - głowa rodziny Alexander będącej współwłaścicielami Hobbitonu (syn Russell jest dyrektorem zarządzającym), od 1999 rodzina zarabia już nie tylko na hodowli owiec ale i na turystyce

Jak widać wypas owiec odbywa się w najlepsze na otaczających Hobbiton pagórkach

Kolejnego dnia odbieram rano samochód z wypożyczalni (ponownie mam upgrade) i ruszam najpierw do leżącej na obrzeżach Rotorura wioski Maorysów (Whakarewarewa) a następnie na południe w stronę jeziora Taupo.

Brama wejściowa do wioski

Tapuna Whare, czyli dom spotkań. W środku znajduje się drzewo rodzinne wodza Wahiao, który niegdyś przewodził plemieniu z którego wywodzą się mieszkańcy wioski.

Chce ktoś coś ugotować - proszę bardzo, woda już czeka.

Łaźnia publiczna z darmową wodą termalną

Zwiedzanie wioski tak sobie zaplanowałem, aby na konieć wstrzlić się w organizowany 2 razy dziennie pokaz śpiewów i tańców maoryskich w tym haki

Haka to taniec wojenny Maorysów wykonywany przed bitwą. Wykorzystywany w nim jest każdy mięsień ciała i ma za zadanie obniżyć morale przeciwnika, a najlepiej go odstraszy

Jezioro Taupo
Plan na dalszą część dnia zakładał okrążenie jeziora Taupo z postojem w miasteczku Turangi i dalszą podróż na północ mijając tym razem z zachodniej strony jezioro Rotorua. Niestety, plan musiałęm lekko zmodyfikować z uwagi na zamkniętą całkowici drogę pomiędzy Taupo a Turangi.

Miasteczko Taupo i za nim jezioro o tej samej nazwie

Nie pozostało nic innego jak wypić kawę, pospacerować trochę po plaży

Skoro nadarzyła się okazja to był i planespotting

Po wizycie na plaży czas na spacer po tutejszym, pięknym parku.

Środkowe wybrzeże (Tauranga, Whitianga, Coromandel)

Podróż na północ bezproblemowa, pogoda trochę pochmurna, ale nadal jest 22-24 stopnie i bez opadów.

W oddali góra Maunganui, na którą wejdę kolejnego dnia

Widać wyraźną różnicę w klimacie pomiędzy wyspą południową a północną. Tutaj mamy niemal tropik (palmy)

Nadmorska promenada obwieszona jest takimi koszami kwiatów. Widząc je przypomniało mi się, jak kiedyś mamie w domu taki kosz ugotowałem przy 35stopniowym upale ;)

"Bobby's Fresh Fish Market" - nie ma to jak świeżutka ryba

Oczywiście podana w papierze - a jak

Następny dzień to jak wspomniałem wspinaczka na "The Mount" jak tu często nazywana jest Maunganui, spacer po plaży oraz podróż. Pogoda nadal całkiem dobra, co prawda nie praży słoneczko (zdjęcia wyjdą trochę słabsze) ale nadal jest 22-24 stopnie ciepełka, powiewa delikatny wiaterek - słowem warunki idealne na moje podróżowanie.

Podstawa chmur tego dnia było rzeczywiście bardzo nisko

Na samym szczycie niewiele było widać

Na szczęście z minuty na minutę widosczność się poprawiała i zdjęcia wyglądają już dużo lepiej

Muszle - dużo muszli.

Lekcja surfowania:

Nabieramy prędkości

Wstajemy

A potem robimy tak...

albo tak

ewentualnie tak.

Całość przeważnie kończymy spektakularnym plusknięciem do wody :)

Dalsza trasa obejmowała objazd wybrzeża pomiędzy Tauranga a Thames (przez Whitianga oraz Coromandel) i dalej do Auckland, gdzie mialem oddać samochód, spędzić noc i następnego ranka wyjechać autobusem w dalszą podróż w kierunku Bay of Islands - Paihia.

Szkoda, że nie da się oddać zapachu unoszącego się nad tą okolicą - las tropikalny, który znam raczej ma ciężki zapach a tutaj z racji niższej temperatury (ok 24stopni) było to bardzo orzeźwiające doznanie.

Ulice Whitianga

Poranek na plaży, którą miałem przez drogę z hotelu - kawa w takich warunkach smakuje wyjątkowo dobrze

Niedocenienie drutu kolczastego podczas robienia tego zdjęcia spektakularnie zakończyło żywot ulubionych czerwonych spodenek :(. Mimo tego uważam że warto było skakać ;)

Dojeżdżam do lotniska w Auckland, gdzie mam oddać samochód i widzę fajne miejsce na planespotting. Takiej okazji nie mogłem przepuścić czego efektem są między innymi poniższe zdjęcia.

B777-300ER Singapore Airlines

B737-800 Fiji Pacific

B777-200ER Air NewZealand

A340-300 Cathay Pacific

A340-300 Air Taihiti Nui

Bay of Islands (Paihia) / Cape Reinga
Kolejny etap podróży to północna część wyspy północnej. Rankiem wyjazd autokarem z Auckland i dalsza podróż na północ do miasteczka Paihia. Tam leniwie spędzam popołudnie a następnego ranka całodniowa wycieczka do Cape Reinga.

Paihia to raptem 2 ulice na krzyż i 1500 mieszkańców

Widać, że tutejsi mają jednak trochę fantazji.

Niebieskie pianino to żadna ściema - każdy może usiąść i zagrać choćby tak jak ten mężczyzna

Publiczna toaleta dodatkowo w nocy kolorowo podświetlana

W miasteczku trudno o jakieś atrakcję stąd nie dziwi widok młodego człowieka spędzającego czas na grę na gitarze.

Niebo czy to na Fiji czy w Nowej Zelandii pozbawione jest zaśmiecenia światłem stąd bardzo dobrze widoczne są gwiazdy czy też księżyc.

Tak jak wcześniej wspomniałem, kolejny dzień miałem wykupioną całodniową wycieczkę na daleką północ do Cape Reinga

Coś podejrzany ten autobus? Zgadza się, bo to ciężarówka przerobiona a autobus. Standardowy by nie dał rady przy jeździe po plaży stąd potrzeba tworzenia takich wynalazków.

Podróż na daleką północ podzielona była kilkoma przystankami. Pierwszy wypadał w Manginangina. Jako atrakcją była 500 metrowa ścieżka wewnątrz lasu w którym rosną najgrubsze w NZ drzewa - Kauri. Są to też najstarsze drzewa rosnące na świecie, których historia sięga jury (190 do 135 mln lat p.n.e.). Drzewo to rośnie bardzo powoli i zanim osiągnie swój docelowy rozmiar może zejść nawet 2000 lat.

Kolejny etap to przejazd słynną Ninety Mile Beach. Plaża jest oficjalną drogą, równoległą do asfaltowej drogi numer 1 (którą wracaliśmy z Cape Reinga). Z ciekawostek drogą ma nie 90 a 55 mil. Różnicę tłumaczy się na dwa sposoby: albo przy okazji zmiany jednostek miary ktoś zapomniał podstawić "km" zamiast "miles" bądź też kiedyś gdy podróżowano się konno przyjmowano, że koń dziennie pokonuje przeciętnie 30 mil. Na pokonanie całej trasy potrzeba było 3 dni stąd prosto licząc droga ma 90 mil. Nikt nie wziął pod uwagę, że po piasku koń idzie wolniej stąd rozbieżność.

Zasady jazdy są proste: szybko i jak najbliżej ale jednak nie w wodzie. Jadąc dalej od wody i powoli można się zakopać w piachu natomiast nieuwaga przy wjeżdżaniu w wodę (szczególnie na płaskie, idące daleko w ląd fale) może skończyć się porwaniem i przeniesieniem bądź obróceniem przez wodę autobusu.

Na drodze obowiązuje standardowe w NZ ograniczenie prędkości - 100km/h i z taką prędkością podróżowaliśmy

"Pobocza" dość szerokie więc było się gdzie zatrzymać.

Skoro to droga publiczna to znaczy, że jeżdżą także normalne samochody.

Kolejnym punktem wycieczki były leżące na północnym końcu Ninety Mile Beach wydmy. Jeśli są wydmy i mamy kawałek deski można z nich zjechać.
Zasady jazdy są proste:
- jedziemy na brzuchu;
- im ciężar ciała jest bardzie z tyłu deski tym jedziemy szybciej;
- sterujemy nogami wbijając stopy w piasek, im szerzej rozstawimy stopy tym reakcje na kierowanie będą mocniejsze;
- głowa wysoko mimo temu co podpowiada nam instynkt, trzymanie jej nisko kończy się zjedzeniem sporej ilości piachu.
Zabawa przy tym była naprawdę przednia.

Przydał by się wyciąg, bo taki spacer po kopnym piachu jest męczący

No i w końcu punkt docelowy naszej wycieczki - przylądek Reinga. Przepiękne miejsce, w którym Morze Tasmana łączy się z wodami Pacyfiku. Maorysi wierzą, że w tym miejscu spotyka się morze męskie (Te Maona Tapokopoko a Tawhaki) i żeńskie (Te Tai o Whitirela), a wiry na wodzie symbolizują wspólny taniec i celebrację życia.

Jest to też najbardziej na północ wysunięty punkt Nowej Zelandii. Na przylądku znajduje się wzniesiona w 1941 roku latarnia morska, będąca jednym ze znaków rozpoznawczych Nowej Zelandii.

Do Europy niemal 20000 km.

W drodze powrotnej wstępujemy na wg mniej najlepsze jakie jadłem w Nowej Zelandii Fish&Chips. Zostaliśmy oczywiście uprzedzeni, że jedzenie ryby z frytkami w Nowej Zelandii za pomocą sztućców jest przestępstwem karalnym. Ryba delikatnie rozpływała się w ustach, frytki świeżutkie, odpowiednio kruche - poezja za cenę 8NZD.

Knajpa położona w malowniczej zatoczce - polecam tutejsze ryby z frytkami.

W sobotę rano zastanawiałem się co zrobić z sobą następnego dnia. Jedno było pewne - wieczorem pasuje być już w Auckland. Wstępnie zarezerwowany miałem autobus o 16:30, ale flexipass umożliwia mi darmową zmianę planów, więc poważnie rozważałem opcję wcześniejszego opuszczenia miasteczka i spędzenia popłudnia w Auckalnd. Nie jestem co prawda fanem wielkich metropolii (z wyjątkiem NYC) ale w Paihia też nie ma co robić.
No dobra, może jednak nie do końca nie ma co robić. Przechodząc się główną handlową uliczką trafiłem ... do centrum nurkowego. Co prawda nie miałem w planach kolejnych nurkowań ale po upewnieniu się, że zdążymy wrócić zanim mój autobus odjedzie, oraz że będzie mozliwośc wzięcia prysznica wyciągnąłem kawałek plastiku i już miałem problem kolejnego dnia z głowy.
Nurkowanie zupełnie inne niż do tej pory. Nie ma tutaj tak kolorowej rafy jak choćby na Fiji czy w Nowej Kaledonii są za to wraki (pierwsze nurkowanie - Rainbow Warrior ) oraz np. kaniony, które podziwiałem podczas drugiego nurkowania.

Pomiędzy nurkowaniami lunch na jednej z bezludnych wysp, których tutaj sporo.

Czas wejść do wody na drugie nurkowanie

Auckland
Na zwiedzanie Auckland przeznaczyłem jeden dzień a w sumie nie cały, gdyż przedpołudnie spędziłem na wyspie Devonport znanej z wielu sklepów ze sztuką, z plaży i domów w charakterystycznym stylu.

Port w Auckland

Panorama Auckalnd z Devonport

Po lewej budynek dworca kolejowego

Clock Tower

Kościół św. Pawła

Przed budynkiem do dyspozycji są wygodne pufy na których można posiedzieć/poleżeć i się relaksować (jest darmowe wifi)

Katedra św. Patryka

Najwyższy budynek na półkuli południowej - Sky Tower (328m)

Nowa Zelandia nie ma jakiejś charakterystycznej kuchni za to np. w Auckland można skosztować szerokiego zakresu kuchni azjatyckich - tutaj świetne racuchy wg kuchni koreańskiej

I na tym koniec mojej przygody z Fiji oraz Nową Zelandią. Pewnie należy się jeszcze jakieś podsumowanie - coś napiszę w kolejnym poście.

Nowa Zelandia (6/7) - wyspa południowa

2014-04-04T09:10:00.000+02:00

2014.04.04 (piątek)

Nowa Zelandia wita mnie trochę nerwowo. Co prawda przyleciałem kilka minut przed czasem, ale po kolejce do immigration widzę, że ciężko będzie zdążyć na przesiadkę na kolejny lot do Christchurch. Dodatkowym problemem jest fakt, że muszę odebrać główny bagaż i raz jeszcze nadać go na kolejny lot. Mogę to zrobić na dwa sposoby: jeśli uda się przejść przez wszystkie kontrole do 60min przed wylotem, mogę zrobić to w terminalu międzynarodowym lub jeśli się nie uda to muszę przejść się 680m do terminala krajowego i dopiero tam oddać go do odprawy. Całość do 30 minut przed odlotem.
Formalności jednak się przeciągają. Najpierw wstępne odpytywanie o cel podróży. Pokazuję moją 2,5 stronicową rozpiskę co, gdzie i kiedy mam porezerwowane(warto było jednak zarwać 2h nocy przed samym wylotem), do tego jeszcze bilet na lot powrotny - 7 minut z cennych 75, które pozostały na przesiadkę z głowy.
Całkiem sprawnie udało się odebrać bagaż, ale czeka mnie znów kolejka do jego prześwietlania. Pan, który kwalifikuje, do której grupy ryzyka się zaliczam znów odsyła mnie do długaśnej kolejki, gdzie przede wszystkim ponownie jestem wypytywany o powód podróży oraz o wcześniejszy pobyt na Fiji. Wszystko trwa dość długo i pewnie jeszcze chwile by potrwało, gdybym nie zwrócił uwagi, że za 45 minut odlatuje mój kolejny samolot. Sympatyczna pani lekko się speszyła i w ciąguj kolejnych 15 sekund zakończyła swoje formalności. Dodatkowo niejako w ramach zadośćuczynienia odprowadziła mnie do ekspresowej kolejki do prześwietlenia bagażu.
Teraz jeszcze sprint na krajówkę, oddaję bagaż, mina obsługującej taśmę kobiety, gdy słyszy, że mam dosłownie 30 minut do odlotu nie zwiastuje pozytywnego zakończenia, ale zobaczymy. Jeszcze tylko kontrola osobista i na 20 minut przed odlotem melduję się przy bramce numer 32.

Sam lot bez historii. Po 80 minutach ląduję w Christchurch. Ku mojemu zdziwieniu na taśmie, jako jedna z pierwszych pojawia się ciemnozielona walizka - uff to moja, szczęście ponownie dopisuje. Jeszcze tylko zakup karty SIM w lotniskowym Vodafone, odbiór samochodu z Jucy i można jechać do hotelu.
Tutaj też nie odbyło się bez drobnych komplikacji. Recepcja czynna jest do godziny 18 a ja oczywiście byłem później. Nie miałem wcześniej też jak zadzwonić, aby uprzedzić o spóźnieniu. Na szczęście przy drzwiach wejściowych widzę kilka kopert w tym jedną z moim imieniem i nazwiskiem. W środku są klucze do pokoju oraz informacje organizacyjne. Teraz już śmiało i na spokojnie mogę powiedzieć: Kia Ora!

Christchurch
Samo Christchurch po trzęsieniu ziemi z 2010 r. wiele straciło. Miasto jest w budowie, troche to przykre, ale w chwili obecnej najwięcej w mieście jest parkingów - efekt zburzenia wielu budynków. Wieczorem zrobiłem sobie mały spacer przy okazji poszukiwania jakiegoś supermarketu. Zdjęcia tylko dwa.

Kolejnego dnia przed wyjazdem odwiedziłem jeszcze tutejszy ogród botaniczny. W Nowej Zelandii jest w tej chwili wczesna jesień, więc powoli drzewa robią się kolorowe.

Młode mamy wspólnie doskonalące swoje kształty

Akaroa
Po niewiele ponad godzinny spacerze wsiadam w samochód i zmykam na wschód do Akaroa.

Ryba z frytkami - bardzo smaczna

Dla urozmaicenia drogi powrotne wybrałem trasę widokową #1 - piękna, kręta i wymagająca górska droga odwdzięczyła się ponadstandardowymi, malowniczymi widokami

Kaikoura
Wieczorem przez Christchurch jadę na północ do Kaikoura, gdzie następnego dnia na rano mam zarezerwowaną wycieczkę statkiem w poszukiwaniu wielorybów.

Do poszukiwań nie używa się sonarów a tylko hydrofonów (?) - tutaj akurat kapitan próbuje usłyszeć charakterystyczne dźwięki wydawane przez żerujące wieloryby

Dopiero w trzecim, ostatnim z planowanych miejsc udało się wypatrzeć wieloryba który nosi nazwę Tiaki (nie chwaląc się bylem pierwszy który go dostrzegł)

W drodze powrotnej towarzyszyły nam radośnie skaczące delfinki

Franz Jozef

Po udanej wycieczke opuszczam Kaikoura i kieruję się na zachodnie wybrzeże do miasta Hokitika, gdzie mam nocleg. Kolejnego dnia znów pobudka przed 7, aby zdążyć na zaplanowaną wycieczkę na lodowiec Franz Jozef. Do przejechania 135km co na spokojnie zajęło 2h. Przy okazji znów podziwiam piękne widoki tutejszej przyrody. Czy pisałem już, że mi się tutaj bardzo podoba? Nie? To właśnie to robię. Tutaj jest pięknie!

Malowniczy wschód słońca

Krótki hop helikopterem na górę - widok na lodowiec

I już stoimy na lodowcu

Klimat się jednak ociepla - lodowiec cały czas topnieje

Dla tych, którzy marudzą, że mnie nie ma na zdjęciach

Miejscami było naprawdę ciasno

Lodowiec cały czas "żyje", konieczna jest więc ciągła praca przy wytyczaniu szlaków aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo

Chodzenie w rakach czasem bywa zdradliwe, jeden fałszywy ruch i człowiek w najlepszym przypadku ląduje na kolanach (tak, wiem coś na ten temat ;) )

Helikopter przyleciał, wracamy

Popołudniem kieruję się w stronę Wanaka. Udało mi się rzutem na taśmę przejechać przez przełęcz Haast i spokojnie dojechać na nocle do Lake Hawea. Po drodze znów piękne widoki.

Mt Cook / Aoraki
Na kolejne dwie nocy zatrzymałem się w okolicach góry Mt Cook bądź Aoraki (z maoryskiego). W planach mam jakiś spacer. W recepcji Sarah poleca jedną z dwóch tras: ładną widokowo, w miarę płaską w stronę lodowca bądź jeszcze ładniejszą widokowo ale pod warunkiem jeśli pokona się ją w całości tzn 600m w pionie głównie po schodach i dodatkowe 400m w pionie po luźnych skałach rozrzuconych po całkiem stromym zboczu. Plan pierwotny zakładał przejście 600m drugiej i powrót na pierwszą. Plany są jednak po to aby je zmieniać zwłaszcza jeśli podróżuje się w towarzystwie dwóch sympatycznych i urodziwych Amerykanek. Kolana dały rady, mięśnie też wytrzymały - gorzej z głową bo nadal jest pełna zachwytu nad tym co tam widziała :)

Najpierw dojazd

I już wspinamy się po piekielnych 2500 stopniach

Cała trójka z uśmiechem na twarzy (a może to był grymas bólu) doszła do chatki Muellera

I jeszcze góry z poziomu drogi

Queenstown
Queenstown - miasto, które nie śpi, ale jeśli śpi to zaczyna późno w nocy i kończy około południa. Wstępny plan zakładał jeden dzień na wycieczkę do fiordów w Milford Sound a drugi na spokojny relaks.
Wycieczka całodniowa, transport odbywał się na pokładzie wygodnego autokaru z przeszklonym dachem. Grupa mała bo 13. osobowa, więc całkiem sprawnie się poruszaliśmy. Drugim etapem wycieczki był dwugodzinny rejs statkiem po zatoce a trzecim powrót samolotem z lotem widokowym. Niestety, ostatnia część musiała ulec zmianie ze względu na warunki pogodowe. Historia lotnictwa pisana jest krwią, dlatego safety first - nie ma miejsca na zbędne ryzyko. Jak później się okazało, odbiłem sobie to wielokrotnie przez następne 2 dni :)

Widoki podczas podróży niczego sobie

Pogoda po drugiej stronie tunelu prowadzącego do zatoki już nie rozpieszcza. Źle nie jest, ale już wtedy wiedziałem, że z lotem powrotnym mogą być problemy.

Nasz katamaran

W oddali Morze Tasmana

Są i foczki, których wcześniej nie widziałem

Drugiego dnia część zaoszczędzonej dzień wcześniej kasy postanowiłem przeznaczyć także na latanie tylko trochę inne ;)
Wraz z Ianem wskoczyliśmy na skrzydło i ... I belive I can fly, I belive I can touch the sky...

Odrobina akrobacji

I już na ziemi. Uśmiech nie schodził z ust do wieczora