İçimdeki Yabancı

Bir bataklığa saplanmış gibi hissediyorum yine

2025-02-09T10:38:00.003-08:00

Bir bataklığa saplanmış gibi hissediyorum yine.

Bu hissi tam altı yıl önce de yaşamıştım.
Çıkamayacağımı, başaramayacağımı düşündüğüm o anlarda, bir el uzanmıştı bana.
Ve hayalini kurduğum, arzuladığım yer için bir kapı aralanmıştı.

Bugün, tam altı yıl önce başladığım odadan bakıyorum kendime.
O ilk günkü halime…
Ne kadar heyecanlıydı, ne kadar mutluydu… Çünkü yapabildiğini görmüştü.
Ama şimdiki ben… Yorgunum.

Ve bir kez daha bir bataklığa saplanıyormuş gibi hissediyorum.
Ama bu kez korkmuyorum.
Çünkü değiştirmem gerekenleri biliyorum.
Sadece cesaretimi toplamayı bekliyorum.
Yorgunluğumun geçmesini istiyorum.

Savaşmak zor. Ama bu hayatta ne kolay ki?
Yan gelip yatmak isterdim belki, ama hiç öyle biri olamadım.
Muhtemelen hiçbir zaman da olamayacağım.

Yine savaşacak bir şey bulurum.
Yine arar, sorar, başlarım.

Bulunduğum yerde insanlar bir bataklığa saplanmış.
Bense suyun kenarında, ayaklarıma doğru ağır ağır yükselen çamurlu suyu izliyorum.
Henüz çok değil… Biraz daha bekleyebilirim, diyorum.
Ama gün geçtikçe o çamurlu su beni hapsedecek, biliyorum.

Cesaretimi toplamam gerek.
Yeniden bir savaşa girmem gerek.

Bunu bilmeliydim. Anlamalıydım.
Değişim güzeldir. Ve mutlaka yaşanmalıdır.

Ben bir başka bataklıkta bir kez daha batamam. Hayır. Yapamam.
Cesaretimle birlikte gitmeliyim.

Bu çamurlu suyun daha fazla yükselmesini bekleyemem.
Artık bitireceğim.
Ve yeni bir yola başlayacağım.

Yeni yolumda kocaman bir lamba var elimde.
Ve benimle gelmek için can atan bir sürü insan…
Ne yaptığıma sonsuz inananlar, bana güvenenler var.

Bu nehrin de zamanı doldu.
O da kirlendi. Ve bitti.

Haydi, kalk!
Daha fazla kirlenmeden gitme zamanı!

Yalnızlık Değil Derdim

2024-04-28T12:40:00.000-07:00

Yalnızlık hiçbir zaman derdim olmadı.

Sizin 'yalnızlık' diye tanımladığınız şey, benim için kendimi dinlemektir.

Esas yalnızlık, kimseyle sevgi paylaşamamaktır; sizi dinleyecek, anlayacak, kahvenize eşlik edecek birinin hayatınızda olmamasıdır. Bu büyük bir yalnızlık olurdu ve inanılmaz çekilmez bir hayat olurdu.

Esas sorun, sevgisizlikten gelmektedir. İnsanların duvarlarından, buz kesmiş kalplerinden.

Herkes mi bu kadar kötü olur? Çoğunluk evet. Unutmamalıyım ki muhtemelen ben de bir başkası için "kötü" biriyim.

Burada görecelik devreye giriyor ama esas konumuza dönersek; yalnızlık değil derdim.

Sevgisizlik, en büyük korkum; sevgisiz kalmak ne büyük bir acıdır. Susuz kalmış bir ağaç gibi hissedersiniz, çaresizce yağmuru beklersiniz.

Paylaşmayı bilmemek, aslında en büyük sorun.

Birbirimizle olan iletişim, en büyük nedeni...

En büyük hediye, aşık olmaktır bu yaşamda. En derinliklerinize kadar hissettiğiniz o korkunç his, ah, ne hoştur...

Ne geldiği, ne de gittiği zaman belli değildir. Ama yaşattıkları eşsizdir.

Bir de tabii ki ikramiyesi vardır, o da seks.

Çoğu zaman seks yüzünden kirletiyoruz duygularımızı ama; modern zaman problemi. Aşkı ve seks'i karıştırmak. Oysa seks, sadece aşkın bir küçük ikramiyesidir.

Yalnızlık değil derdim. Sevgisiz susuz kalmak, acı verir bana. Kimsenin sevgisiz kalmasını istemem.

Bazen yalnızlıkla yüzleşmek, kendi içimize dönmek ve derinliklerimizdeki duygularla baş başa kalmak gereklidir. Bu sessizlikte, kendi gerçek benliğimizi bulabiliriz. Belki de yalnızlık, asıl büyüme ve keşif sürecimizin bir parçasıdır.

Ancak, insanlar olarak bağlantıya ve sevgiye ihtiyacımız olduğunu inkar edemeyiz. Birinin varlığı, hayatımıza anlam katar ve içimizdeki boşluğu doldurur. Paylaşılan bir gülümseme, bir bakış veya sadece yanınızda olan birinin varlığı, ruhumuzu besler ve güçlendirir.

Bu yüzden, yalnızlık değil sevgisizlik asıl korkumuzdur. Sevgisizlik, ruhumuzu kurutur, yüreğimizi sızlatır ve bizi eksik hissettirir.

Ancak umut var; çünkü sevgi, her zaman mevcuttur. İnsanların içindeki iyilik ve sevgi potansiyeli sonsuzdur. Tek yapmamız gereken, bu sevgiyi paylaşmaya ve yaymaya cesaret etmektir.

Belki de hayat, sevgiyi bulma ve onu paylaşma yolculuğumuzdur. Yol boyunca, bazen karanlık ve zorlu anlar yaşayabiliriz, ancak eninde sonunda sevginin ışığı bizi aydınlatacaktır.

Ve böylece, yalnızlık ve sevgisizlik karanlığın gölgesinde kaybolur, yerini sevgi dolu bir yaşama bırakır.

Yüreklerimizdeki güneş hiç batmasın, arada bulutlar kapatır belki gökyüzümüzü. Ama güneş, mutlaka yine aydınlatacaktır.

Belki dünya insan olsaydı, "Yine geldim amaçsız bir dönüş" diye fısıldayabilirdi

2023-12-26T10:09:00.000-08:00

Ne olduğunu anlamadan geçen koca bir 365 gün... Belki dünya insan olsaydı, "Yine geldim amaçsız bir dönüş" diye fısıldayabilirdi. Bizde yeni umutlarla toz pembe birkaç saat yaşayalım diye, yemeler içmeler, birkaç havalı story atmak için girdiğimiz bir savaşın içindeyiz. Hayallerimizi dövizin hızına kaptırmışız. Belki yetişebiliriz, belki ucundan yakalayabiliriz.

Geçtiğimiz yıl, çok fazla başkaları adına utandığımız, insanlığımızı sorguladığımız bir yıl oldu. Yorucu ve yıpratıcıydı, fakat aynı zamanda ışıklı dört mevsimi de hissettirdi bize. Kendi savaşımın içinde bir adım daha ileriye gittiğim bir yıldı. Çok şey değiştirebildim mi hayatımda? Bazen evet, bazen hayır. Hoşlandığım çocuğun bana yazmaması canımı yaktı, ama Lady Gaga'nın "Kariyeriniz bir sabah uyandığınızda sizi sevmediğini asla söylemeyecek" sözünü hatırlayıp, yoluma daha sıkı sıkı tutundum.

30 yaşın verdiği zorunlu bir olgunlukla birlikte, tahammül sınırlarımız azalıyor. İnsanlara karşı daha az tahammül etmeyi başardığım bir yıl oldu. Çok fazla "bazı insanlarla 2024 giremezsin, bazıları 2023'te kalmalı" dediğim kişiler oldu. İyi ki oldular; gerçekten herkesle her yol ayrımında yürünmez, farklı yolları fark edip devam etmek gerek. Bunu öğrendiğim için çok mutlu oldum.

Bu yıl, size yalnızlığın hafifliğini öğretiyor, bir o kadar da olgunluğun değerini. Size yaklaşmak isteyen, içi boş yüreklere "Biliyordun, bu diva yorgun, sözü geçmez bir gönlüne" demeyi öğretti. Yine bolca Güzin Ablalık yapıp, kendime bir hayrımın dokunmadığı bir yılı daha devirdim.

İnsanlar neden bu kadar sevmeyi bilmiyor, diye soruyorum kendime. Belki bir başka 365 gün içinde çözerim, ya da her şeyi çözemeyeceğimi öğretecek bir yıl olurdu. Çünkü her şeyin bir çözümünü bulmak yordu beni. Göçmen kuşlar gibi bir vakitlik değil, her zaman olacak bir sevgi dolu 365 gün diliyorum. Yüreğinizin derinliklerinde ufak bir köşede biraz umut bırakın, yeşersin. Her şey her zaman istediğimiz gibi gitmez. Bazı zamanlar her şey, düşündüğümüz kadar karmaşık da değildir aslında. Duygularımız çorba eder her şeyi. Hayat çok da zor değil, sorun kesinlikle bizdedir. Macera dolu, duygu dolu, hüzünlü, huzurlu... Rüzgarlı ve bulutlu, bazen yasemin kokan geceler tadında, gökkuşağı gibi rengarenk bir 365 gün olsun

Karanlıkta Işık Aramak Boşa

2023-09-16T11:43:00.000-07:00

Çok yürüdüm ne kadar yürüdüm bilmiyorum

Ayaklarımı artık hissetmiyorum

''Oralar çok ıssız bak kaybolursun'' diyenlere aldırış etmeden

Yürüdüm,bıkmadan yorulmadan ışığı bulacağım ümidiyle

Sonra küçük bir parlaklık hissettim avcumun içinde

Aradığım ışık aslında avuclarımdaydı

Karanlıkta yürümek boşunaydı

Sonra avcumu kaldırdım başımdan yukarıya

İlk biraz korktum çünkü ne göreceğimi bilemiyordum

Ama avcumun aydınlattığı kadar göreceğim için karanlıktan korkmamaya başladım

Aydınlattığı kadardı benim dünyam

Sonra daha ileriye gittim hep ileriye

Bir ışığa ihtiyaçım yoktu karanlıkta yolumu bulmak bana kalmıştı

Sonra ışığımın yetersiz olduğunu farketmeye başladım

İşte o an büyük bir umutsuzluk kapladı yüreğimi

Ne zaman sona ermişyi bu ışığın kaynağı

Neden eskisi gibi tatmin etmiyordu yol

Benzer yerlerden geçimiyordum oysa

Sorun sadece kendi küçük bölgemi aydınlatmaktı

Oysa gidersem uzaklaşırsam kocaman bir dünya bekliyordu

Ben artık avcumun içindeki kaynağı kullanmak yerine

Dünyanın ışığını kullanmak istiyordum.

Bazen yapamadığım

Bazen yapabildiğim

Bazen yapmak için beklediğim bir günde

Dünyanın başka bir yerinde aydınlığa kavuşmaya...

Çemberin Neresindesin ?

2023-05-01T11:16:00.000-07:00

Geçen günlerde bir kişisel gelişim kitabı okudum.Daha önce kişisel gelişim kitablarına karşı bir önyargım varken bu kitab tüm önyargılarımı yıkıp geçti.Kinsun dan Ben Kendime Yeterim isimli kitab bazı şeylerin hayatımla ilgili düşünmeme neden oldu.Kitabın bir bölümünde : " yaşadığınız ve yaptıklarınız artık standart mı geliyor belkide sürekli aynı çemberde yürüyorsunuz da farkında değilsiniz yoksa çember siz misin yada çemberin dışında mısınız ? " diyor.Hayatımı sorgulamaya başlayınca bu çemberin ne olduğunu acaba gerçekten bir çember çizerek sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp tekrarlamadığımı düşündüm.İnsan ne yaparsa sıkılmaz yada ne yapmaya başlayınca çember çizmiş gibi hisseder aynı yerde yıllarca yaşamak sadece bir çember oluşturmak mıdır başka yerlere gitmek yeni yerler keşfetmek çemberin dışına çıkmak mıdır ? ve daha bir sürü soru geldi aklıma.Neyse ki kalmadı geriye cevapsız sorular cevaplarım vardı her biri için.Biraz bu çember üzerine düşünmeye başladım.Çemberim ne kadar belirgin yada gerçek bir çemberin içindemiyim.Son 3 yıldır hayalimdeki arzuladığım meslekleyim.Bunun için yıllarca savaş verdim ve sonunda bunu başarıyorum.(Başardım demek bana bitirmek gibi hissetiriyor ondan kullanmak istemiyorum.) .Şuan çok huzurluyum ama diğer yandan herkesinde en yakından hissetiği bir göç dalgası var Son yıllarda rekor sayıya ulaşmış vaziyette.Herkes daha iyi bir GELECEK için bir yerlerden gitmek istiyorlar gerçekten gidiyorlar mı yoksa sadece aynı çemberin farklı bir kısmından mı bakıyorlar orası düşünceli.Bende ne yazık ki bir çok arkadaşımı bu göç dalgasına kurban verdim.Zekalarına donanımlarına güvendiğim insanlar birer birer gittiler uzaklara daha iyisi için tabi birçok sebebleri vardı kendilerincede haklılardı.Peki gitmek çemberden çıkmak mıdır ? Gidince herşey düzelecek mi çok çok uzaklar bize tüm güzellikleri vermeye hazır mı ? Bunun cevabını uzun süre veremedim gözlemleyerek bulmak istedim giden arkadaşlarımdan dostlarımdan öğrendiklerim deneyimlerinden anladıklarım bana cevabımı bulmakda yardımcı oldular.Nereye gidersen git aslında çemberin dışına çıkmıyorsun içindede değilsin sadece farklı bir kısımdan bakıyorsun hayatına esas noktası senin ve hayatındaki tercihlerin oluyor.Daha iyi bir hayat için gitmek,çemberini daraltmak olabiliyor yada var olmayan bir çember yaratmışta olabiliyorsun.Bunu anlamanın kolay olabileceğini düşünmüyorum.Bende çözdüm diyemem ama farkındalığım arttığını söyleyebilirim.Yıllardır bir küçük ülkede yaşamıma devam ediyorum bazen çok şikayet ediyorum ama her zaman deniyorum KEŞFEDEREK ilerliyorum.Çok mutsuzsam sebeblerini bulup değiştirmeye çalışıyorum bu zaman alsada bunu için uğraşmaya deyiyor.Şimdi çemberi düşününce yaşadığım yer ve yaptıklarımı keseye koyunca çemberin parçasıyım demek haksızlık gibi geliyor.Çünkü her sıkıldım dediğimde yada kendimi tekrarladığımı hissetiğimde başka yola girmekten korkmadım.Bu 5 yıl çalıştığım şirketden bir gün içinde istifa edip gittiğimide katmalıyım.Bu yaptığım durumdan dolayı cesaret alıyorum aslında bir başka yolum için.Çemberin olmadığına emin değilim sorguluyorum fakat denediğim ve uğraştığım yolların tamamlanmak üzere olduğundan eminim.Gitme zamanı değil farklı ortamlarda kendimi keşfederek öğrenmeye devam etmem gerektiğini hissediyorum.Çemberi düşünmek istemiyorum.Bu düşünce beni geriyor ama farkındalık yaratması iyi hissettiriyor.GİTMEK çözüm mü bence değil sırf GİTMİŞ olmak için GİTMEK bence anlamsız.Kendini keşfetmeye başka denizlere açılmaya karar veridkten sonra bu yolculuk için hareket etmek daha önemli ve anlamlı.Şunu açıkca belirte bilirim ki ben artık yeni limanlara açılma zamanının geldiğinin farkındayım.Bunun için uygun rüzgar,güneş ve bulutlara ihtiyaçım yok ama doğru zamana ihtiyaçım var.Beklediğimi düşünmüyorum ama doğru zaman için çalışıyorum.Hayat artık oldukça zor insanlar pek çok konuda acımasız ve artık kalbden bişeyler hissetmek oldukça güç gün geliyor en yakın arkadaşınızı bile anlamak zorlaşıyor.Birini sevmeye çalışmanın bile yorduğu bir hayattayız.Sevgisizlik en kötüsü ve malesef sevginin olmadığı günlerimiz var.Sevgi ile ilgili herşey elimizde buna inanıyorum büyütmekte öldürmekte yeniden ekip baharın glemesini beklemekte yada sadece kışın geçmesini oturup beklemekte...Çemberin neresindesin ? sorusuna sizinde bir cevap vermenizi istiyorum yada en azından ki çok değerli aslında düşünmenizi istiyorum.Hayatınızı düşünün,sevdiğiniz o özel insanları,sevmediklerinizide,tahammül etmek zorunda kaldıklarınızıda düşünün ve bunlarla ilgili ne yapmanız gerektiğinide en zoru bu evet ama GİTMEK başlamadan bunların cevabını verip hareket etmek gerekiyor.Bir kitapda şöyle diyor .Cehennemin köklerine kadar kök salmadan, ağaç cennete ulaşamaz.Nereye ne zaman ulaşırsınız bilemiyorum ama en derin köşemden sizlere güzel günler diliyorum...

2023-02-15T10:17:00.003-08:00

Karanlık kördü.

Tek bir ışık kalmadı çöktü.

Adım çoğalmadan karanlıkta,Bak en derinlere bul beni.

Sesim yok oldu boşlukta,Zaman yuttu bedenimi kayboldum.

Azalırken nefesim,Çığlıklarımı duyan olmadı.

Ruhum kalamadı bedenimde.

Oysa yol almamış hayallerim,

Bilmiyordum aşkı sevdayı,geldi kopardı teker teker.

Tozu bile kalmadı,kurtulamadım.

Dualarda kurtulur muyum dersin ?

Annemin gözyaşları yol oldu hayallerime

Ben çoğaldım herkesin gözlerinde

Bir soru şimdi başucumdaki adamın dilinde

Hakkımı soruyorlar hiç alamadım oysa

Söylesene 10 yıllık mıydı hakkım dedim

Azrail bakamadı yüzüme

Aldım mı payıma düşeni ?

Döner mi karanlıklar aydınlığa

Bir avuç bulut olur mu bedenim

Yoksa bitti mi hikayem.

Merhaba 30

2023-01-22T04:07:00.001-08:00

Deli divane gibi arıyorum

ne,neye,nasıl olduğunu arıyorum

Aradığım tam olarak aşk mı bilmiyorum

Belki sadece bir huzur,

bir gecede hiçbirşey düşünmeden uyumak

Yüzlerine konuşuyorum,susmuyorum

Anlasınlar istiyorum hikayemi

Sadece bakmaları yetmez,görmeleri lazım biliyorum

O anı arıyorum huzuru bulduğumu hissettiğim o anı

Belki bir cafede bir dostla içilen kahvede,

Trafik ışıklarında beklerken radyoda çalan en sevdiğim şarkıda

Korkularımdan arınmayı arıyorum.

Özgürleşmeyi keşfetmeyi daha çok gökyüzüne ulaşmayı arıyorum.

Hiç bitmeyecek bir hevesle devam ediyorum.

Kalbin kadar sana uzağım

2022-09-27T11:19:00.000-07:00

Ne zaman bana ihtiyaçın olursa

Unutma kalbin kadar sana uzağım.

Yollarda hep tuzak,biz hep uzak,

Elini uzatır yarım kalan hayallerimiz.

Biz yarımı tam yapamayacaklarımızla yol almaya çalışırız.

Boş hayaller peşinde koşarız.

Birini bekler dururuz,gelip kurtarsın bizi diye.

Zaman beklemez çalar saatimiz bile yok

Dalar gideriz uykulara

Sonrada hayat kalır rüyalara

Hep mi yanılmak ister şu kalbin

Bir türlü neden bilmez yolunu

Nedir seni bu kadar uzaklarda bırakan

Gelmek için sebeb bulmaya çalışmak yerine

Nedir bu gitmek için seni zorlayan.

Ne zaman uyanırsan rüyalardan

Zamanı dinle tut yakala uçundan

Nereden başlarsan başla

Yeterki yakala zamanı bir yerlerden.

Unutma ne zaman bana ihtiyaçın olsa,

Kalbin kadar sana uzağım.

Sakın korkma yok hiç tuzağım.

Ben bugün öldüm

2022-06-24T12:33:00.005-07:00

Ben bir ağacım.Yorgun,yalnız ve bir gözü toprağa bakan bir ağaç.Ağaç deyip geçmek bazılarına göre çok kolaydır.İnan bana ağaç olmak hiç kolay değildir.Misafirlerim geldiğinde onlara serin gölgemi sunarım,misafir kuşlar dallarıma konar,onlara yuva olurum.Kuvvetli bir rüzgar eserde dallarım buna dayanamaz diye ödüm kopar.Bazen yanımdan geçenlerle uzaklardaki dostlarıma selamlar yolladım en çok ormanda bir arada olurum dostlarımla mevsimler gelip geçer hep biz birbirimize destek olur koruruz şiddetli rüzgarlardan,yağmurlardan,soğuklardan.Biz tek başımıza kocaman bir orman da birbirimize yetiyorken hepimizin içinde en büyük korkularımız vardır.Bir gün gelip belimize bir balta vuracaklar yada başımızdan aşağı bir teneke benzini boca edecekler...Bu korkular yetmiyormuş gibi dostlarımda zamanla kuruyup gittiğinde yalnızlığımla başbaşa kaldım.Biliyorum bu duygu siz insanlar içinde acı verici...Çok ünlüyüm ben sizin dünyanızda her mevsimde farklı güzelliklerimi fotoğraflayanlar oldu o kadar çok fotoğrafım var ki kim bilir kaç kişinin telefonlarında hikayelerinin parçalarıyım.İnsanlar,her türlünüzü gördük kollarım salıncak oldu minik yüreklerinize,sevginizi aşkınızı kazıdınız yüreğime hiç canım yanmamış gibi sakladım isimlerinizi gövdemde,yiyip içip çöplerini ayaklarıma bırakanlar arada sırada bizi düşünenlerde çıkıyorda etrafımızı temizliyorlardı.Sonra bir gün korktuğumuz başımıza geldi.En küçüklerimizden başladı kıyamet günümüz alevler hızlıca sarmaya başladı gövdelerimizi yüreğimiz yandı,dallarımız birer birer düştü kuşlar,tavşanlar çığlıklarıyla duyurmak istedi acılarımızı ama siz bizleri CANLI saymadınız.Hele o dallarımda yavrularını büyüten kuşları gözlerimin önünde dostlarımı kaybettim hiç birşey gelmiyordu elimden sonra o alevler ayaklarımdan yukarıya doğru benide sarmaya başladı nefes almakda zorluk çekiyordum.Kim suçluydu bu hikayede ben sadece toprağında kök salmış bir ağacdım.Toprağıma ihanet eden ben miydim ? Sizlere kağıt kalem olan dostlarım onlara ne olacakdı.Yüreğime yaklaşmıştı artık alevler dayanacak gücüm kalmamıştı.Artık serin gölgemi dostlarımın külleri sarmıştı.Ölüyordum hemde hiç bir neden yokken evim yurdum dostlarım hepsi birer birer gözlerimin önünde gidiyordu.Sende benim gibi kök salmış olsaydın bunun ne anlama geldiğini zorlanmadan anlardın.Ben bugün öldüm.

Sevmeyelimde Taşımı Dönelim.

2022-05-20T13:36:00.004-07:00

Sevmek ne zamandan itibaren sorun olmaya başladı ? Neden kimi sevdiğin bu kadar önemli.Her geçen yıl birşeylerin daha da değişmesi gerekirken (olumlu) daha da kötüye gidiyor gibi hissediyorum.Evet eskisi gibi bir ortamda yaşamıyoruz belkide eskilere göre çivisi çıktı bu dünyanın belkide o çivi doğru yerde durmuyordu ? Çiviye asılmış çerçeve eğreti durduğudan çıkartmak başka yere asmak gerekti.Evet belki de son zamanlar yaşanılan o kadar çok sorun varken bu konuda durup düşünmenin zamanı değil gibi geliyordur fakat her yıl 17 mayısda onur yürüyüşü yapmak gerekiyorsa demek ki birşeyleri için henüz daha hazır değiliz demektir.Yazmak istediğim konu cinsel yönelimler.İnanın cinsel yönelimi bazı kesimler tarafından '' farklı '' olarak tanımlanan kişiler için varolmak ve kendisini keşfedip toplumda yer alması çok ayrı bir savaşın başlaması anlamına geliyor.Bu yazıyı yazmaya geçen akşam bir röportaj dinledikten sonra karar verdim.Kendi yaşam süreçim aklıma geldi ve birşeylerde ben yazmak istedim.Çünkü konuşmazsam olmazdı....Toplumda yer almamız gerekiyor bir noktada hayatlarımıza devam etmek için ve bunu yaparken malesef belli başlı kabul görmüş kalıplarımız var ve eğer herhangi biri bu kalıbın dışına çıkar yada çıkmaya çalışırsa onu kabul etmemiz zaman alıyor hatta bazen direk dışlayabiliyoruz.Dışlananlar arasında bir kaç örnek vermek istiyorum : lezbiyenler,biseksüeller,geyler,trans-bireyler yada kısaltılmış haliyle LGBTQ (q demek interseks ve kuir anlamında kullanıyor ayrıntılı bilgi google.com :)).Dışlamak istiyoruz neden ? Çünkü buluduğumuz kalıpların dışında aykırı hareket ediyorlar.Çünkü toplumda farklı görünüyorlar.Çünkü bir erkeğin yada bir kadının erkek gibi kadın gibi davranması gerekiyor.Çünkü belkide o dışlayan kişinin içindeki sakladığı gizli duyguları heycanları ortaya çıkarıyor.Bir kişiyi dışlamanın altındaki en büyük sebeb korkudur.Korkuyla yüzleşmek istemeyenler dışlamayı,görmezden gelmeyi yada sessiz kalmayı seçerler.Neden mi çünkü bu en basit ve kısayoldur.Diğer türlü kim kabul edecek kadar özgür düşünmek ister ki bir kesim evet ama o kesim gün geçtikçe büyüyor bu da umut verici bu yazı iyiden de umutsuz bir yazı olmaycak.Dışlanmış kişiler hakkında bir kaç birşeyle devam etmek istiyorum.Kişinin kendisi keşfetmeye başlaması ortaokul ve lise yıllarına denk geliyor ve malesef o zamanda birçok aile,arkadaş zorbalığına maruz kalıyorlar neden mi işte yine aynı cevap farklı olduklarından onlara evde babalarını annelerinin dedelerinni teyzelerinin sokaktadaki teyzenin öğrettiği kalıplar dışında olduğundan.Farklı bir bireyin kendisini bulup kimliğini benimseyip toplumda yer alması belkide en iyi ihtimalle 25 yaşını buluyor belkide 30+ çok iyimser sayılar vermiş olabilir.Tabikide bu kimliğini bulunca bu durum değişmiyor çünkü birde bu dışlanmış bireylerin toplum içinde çoktan hazır bulundukları kalıplar var bunlar biraz çirkin kalıplar ama söylemezsem olmaz.Genellikle evli,60+ yaş adamların fantazi dünyaları,''gizli '' adı altında çocukları yaşlarındaki bireylerin kimlikleri keşfetme yolunda masumluklarını kirletme yolculuğu inanılmaz tehlikeli ve kötü bir yol.Bunu toplumun içindeki kalıplar belirliyor neden mi çünkü bu dışlanmış kişiler kalıpların dışında oldukları için yaşamakdan söylemekden çekinilen konuları rahat bir şekilde bahsettikleri için o konuların sebebsiz sorgusuz aranan kişileri haline geliyorlar.Tek amaçı toplum içinde yer edinmek olan birey birde bakıyor evli adamların sürekli tacizinde ve daha da zorlaşan bir kalıb ve algıyla savaşmak zorunda kalıyor.Bunları kendi kendine inşaa edilmiş kalıblar oluyor evet bunu kendilerince doğru kalıbda olan kişiler oluşturuyor ve dışlanmak zorunda olan kişiler birde bu tacizlerle savaşmak zorunda kalıyor.Tek yaptığı neydi peki kendini bulmakdı.Evet şimdi buraya kadar acındırmak gibi geliyor olabilir ama doğru yerden empati kurmayı başarırsanız tüm anlattıklarımın gerçek olduğunu anlayabilirsiniz.Böyle bir algının altında tabikide pek çok sebeb var.Ama en büyük sebeblerden birinden bahsettim.Peki nerde hata yapılıyor.Her zaman savunduğum bir düşünceden bahsetmek istiyorum.Dışlanmanın sebeblerinden biride anlaşılamıyor olmaktır.Yanlış aktarılmış yada yanlış anlatılmaktan da geçer.Peki bu nasıl oluyor.Her toplumun kendine has kültür gelenek görenek kimliği var.Avrupada (akdenize yada ortadoğuya göre) daha açık ve özgürlükçü bir kültür varken bu durum ortadoğu ve akdeniz ülkelerinde daha farklılık gösterebiliyor.Hatta daha da detaylı örnek vermem gerekirse müslüman ve hristiyan topluluklarda da pek çok farklı düşünce ve tepkiler olabiliyor.En büyük hayatı avrupadaki kültürün aynısını kendi toplumumuzda kültüre serpiştirmek yerleştirmekte yapıyoruz.Benim fikrim şöyle: bir durumu topluma katmadan önce o durumu nasıl karşılanır nasıl hareket eidlmeli ve nasıl uygulanmı gibi soruların cevapları iyi düşünülüp verilmelidir ki dışlanmanın zeminin oluşturulmasın.Açıkca bellidir ki bir avrupada ki gibi bir ortam yok bu coğrafyada ve de o kadar yakın hiçbir zaman olmaycak ve olmasnın beklemekde gereksiz çünkü kültür farklı yapıyor toplumu ve toplumu kişileştiren kültürdür.Her toplum kültürünü geleneğini korumak ister.Önemli ve kritik nokta toplumun kültürünü geleneğini çok fazla rahatsız etmeden sessizce yavaşca ilerleyip farklılığı çeşitlilğe çevirmeyi başarmaktır.Farklılık var olan durumun zıttı anlamına gelirken çeşitlilik var olan durumun sadece eş değeri gibidir.Bu iki terimin farkını bilemeden hareket etmek yapılan yanlış adımlardan diye düşünüyorum.İki adamın karşılıklı durup 6 ve 9 rakamına bakarak tartışdıklarını anlatan karikatürü herkes biliyordur.Aynı durum bu cinsel yönelim ve onur günü içinde geçerli.Bu yolda pek çok adım atıldı emek verildi savaşıldı tüm yapılanlar hatalımıydı tabikide hayır fakat çok daha farklı bir yoldan daha iyi bir noktaya gelinebilirdi diye düşnüyorum.Bu yazında herşeyi eleştirip durumla ilgili özet bilgi vermekti amaçım.Ortak merkezimiz sevmeyelim de taşamı dönemli kimi nasıl neden sevdiğimizin ne önemi var ve neden önemi varki aşk aşktır demek dururken.Birde bu konu için savaşların,gözyaşların,ayrılıkların yaşandığını duymak istemiyorum.Kalblerinizdeki sevginin yeşerdiği tüm herkesi eşit olduğu gibi koşulsuz şartsız kabul gördüğünüz günler diliyorum.

DOĞRU PENCEREDEN BAKMAK

2022-05-02T09:50:00.001-07:00

Doğrusu nerde ? kimine göre günah kimine göre sevap kimine göre büyük cesaret...

Peki pencere nerde ? nereye bakarsak güzeli iyi olanı bulacağız ?

Son zamanlarda başıma gelen bir çok olumsuzluk yüzünden, oturup düşünmeye başladım.Acaba ben doğru yerden bakmıyor muyum ? Başıma gelen tüm olumsuzlukların sebebi yine benim düşüncelerim mi ? Nasıl ve niçin bunu yapıyorum insan kendi kendine acıyı yaşatır mı ? evet düşününce bu sorunun cevabına tabikide hayır diyor insan ama kendi düşüncelerimizin hayatımızın penceresi olduğunu fark etmeye başladım.Tüm olumsuzluklardan sonra sonunda uyanış diye adlandırabileceğim bir döneme girdim.Tabikide iki günde uyanmadım bu bir süreç ve yaşayarak öğrenmem gerekiyor ki doğru pencereden bakabilmeyi öğrenmeli, hayatıma katmalıyım.Yoksa bu doğru pencereden bak durumu ve benim düşüncelerimin hapsinde çok iyi bir hayatımda olmaycak.Son zamanlarda hepimiz inanılmaz zor bir süreçden geçiyoruz.Herşey çok pahalı sosyal yaşantımız kısıtlanmış durumda ve nasıl kurtulacağımızı bilen yok ve sanırım bunun için bir çözüm yolu bulmaya çalışan bir sistemde yok.National geographic izlediğim belgesellerdeki ceylanlar yada kaplanlara dönüştürülmüş bir sistemde yaşamaya çalışıyoruz.Bu şekilde bir benzetme yapmak benim içinde üzücü ama kafamdaki diğer benzetmeleri yazsam daha kötü hissedeceğim en yumuşak benzetme bu.Bir olayın olumsuz sonuçlanacağı korkusu, her zaman içimde olmuştur.Bunu ben farkına varmadan her defasında büyütüyorum su veriyorum, bir fidana su verirmiş gibi ve günün sonunda o istediğim gün gelince o tüm olumsuz düşüncelerim gerçekleşiyor.Esas istediğim hayalini kurduğum savaşını verdiğim hedefim olamıyor.Evet bunu bir çok sebebi var geleneksel başlarsak; NAZARa geldim,göz vardı ondan,birde en büyük avutma cümlesi; ''Her olmayan bir işte bir hayır vardır.''Tüm bunlar kendimizi daha iyi hissetmek için söylenen cümleler.Bunlara boş yada işe yaramaz diyemem çünkü bir noktada yine bir pencereden baktığımız zaman bu cümleler hayat kurtara biliyor.Ama başımıza gelen her olumsuz bir durumu buna sebep göstermek sinir bozucu oluyor.Hal böyleyken yine olumsuz sonuçlanan ve tüm dünyanın başıma yıkıldığı bir günün akşamında şöyle dedim kendime '' kendine gel bu durumu çözmemiz gerek ve hemen, kökünden. '' hayatımın geri kalanında birde bu durumla daha fazla savaşmak istemediğime karar verdim.Kendimi motive edecek şeyler bulmak için Tedx konuşmaları,makaleler,psikologların ve felsefecilerin kitaplarını karıştırdım. Bir kitapda şöyle bir cümle geçiyordu;'' Sen hangisine konsantre olursan onu fazla algılar,diğerlerini görmezden gelirsin. '' Bu cümleyi defalarca okuyup birkaç gün kafamda gezdirdim ve bir ışık belirdi,sanırım aradığım şeyi bulmuştum.Tamda her defasında yaptığım şey kaygılarıma,korkularıma daha fazla konsantre olup esas yapmam gerekeni unutuyordum ve haliyle odaklandığım şey başıma geliyordu.Bu duruma kesin çözüm bulduğumu, düşündüğüm gün kendimi dövmek istedim çünkü durumun asıl nedeni benim korkularıma ve kaygılarıma daha fazla konsantre olmamdan kaynaklanıyordu.İnsan kendine bilmeden bunu nasıl yapabilirdi ki işte korkularımızı yenmeye çalıştığımızı düşündüğümüz noktada aslında daha çok onları büyütüyoruz ve yolun sonuna gelince: '' neden ben bu kadar şanssızım '' diye isyan ediyoruz.Bu durum için astrolojiye,enerjiye bakıp araştırdım hatta bir ara yıldız haritama baktırdım o alanlar cidden bir kör kuyu gibi kendini kaptırınca gidiyor.Fazla kendimi rahat hissetmediğimi düşündüğümden, o alanlarla ilgilenmeyi bırakdım çünkü o alanlarla hayatı düşünmeye başladığınızda herşeyi yine bir bütüne bağlayıp düşüncenizi odaklamaya çalışıyorsunuz ve bu odaklama enerjiyi büyütme işi bir süre sonra yine korku ve endişelerin farklı boyutlarda yine karşıma çıkma riskinin olabileceğini düşündürdüğünden,bunu yapmakdan vazgeçtim ve sadece arada bir burç yorumuma bakarak, yetinmeye karar verdim.Aslında yaptığım durum doğru pencereden baktığımı düşünürken, pencereden dışarı baktığımda sadece kara bulutları görmekti.Sonrasında güneşin olduğunu, bulutların geçici olacağını ve güneşin orda durduğunu unutmaktı.Esas güneşin varlığına, sevinmem gerekirken bulutlar çok kara ve yağmur yağacak nasıl dışarı çıkacağım, korkusuyla yağmurun yağmasını ve tüm planların ertelenmesini sağlıyormuşum.Doğru pencereden bakmanın önemi görmekden geçiyor, neyi görüyoruz, neyi düşünüp büyütüyoruz. Hayatlarımızda o büyüttüklerimiz şeyleri yaşatıyoruz kendimize, bir nevi kader oyunu gibi.Bir başka örnek eskiden bir kez aldatılmışsanız sevdiğiniz kişi tarafından,karşılaştığınız her insanda bu korkuyla yaklaşıp güzelliklerini görmezden geliyoruz ve günün sonunda yine kadere suç bulup bak yine aldatıldım diyoruz.Karşılaştığımız kişinin gözleri güzelken, biz gözlerinin kör olma durumunu düşünüp onu içimizde büyütüp kör ediyoruz.Sonrada korktuğumuz başımıza geldi nazara geldik diyerek kendimizi avutacak birşeyler bulmaya çalışıyoruz.Bu durumdan çıkardığım nokta şöyle:konsantre olacağım düşüncelerimi artık değerlendirip, odaklanıp,karar veridikten sonra yola çıkacağım korkular ve endişeler her zaman hayatımızda olacak ama bu korku ve endişelerimizi merkezimize alarak yaşamak kendi hayatımızı zindana çevirmekden başka birşey olmayacak.Doğru pencereden bakmaya çalışmak merkezimizde olursa,korkular ve endişelerimiz sadece günün belirli saatlerinde geçen bir bulut olacak.Çimenleri ıslatan yağmurlara dönüşecek,tüm endişelerimiz ve güneş bir o kadar daha çok ısıtacak yüreklerimizi ve tabikide hayatlarımızı.

Doğru pencereden bakmak bir süreç ''öğrendim herşey değişti yaşasın'' diye bir durum söz konusu değil.Bu bir süreç ve yaşadıkça değişip şekillenecek,şekillendikçe baktığınız pencerenizin önünde de bir sürü güzellikler görebileceğiz.

2022-04-07T07:51:00.000-07:00

kar beyazı zannettiğimiz kalpler de

yalandan sevgilere umut bağlamış ruhlarımız

yorgunuz

Kendin Olmakdan Vazgeçmek

2022-02-26T12:06:00.002-08:00

En son ne zaman aynaya baktın ve sadece göründüğün gibi olduğun için sadece gözlerinin içine baktın?

Yoksa aynaya bakarken hemen gözün kalçana göbeğindeki fazlalığa bir türlü istediğin gibi görünmeyen saçının nasıl göründüğünü kontrol etmek için bakarken mi buldun.Başkaları beğensin diye kalıplaşmış kıyafetlerden,saç modellerinden,mekanlardan kaçını takip ettin ve kopyaladın.En son nezaman kendin oldun ?

Hayattaki en son zamanlarda yaşadığımız en büyük yanılgı ve çelişki kendin olmak istediğin hissetiğin gibi yaşayabilmek.Ailenin toplumun bizlere dayattığı yada sunduğu kalıba uymamak yada sığamamak özellikle bunu farkına varacak kadar gözünün açık olduğunu görünce esas savaş başlıyor aslında.Hepimizin mutlaka başkaları hakkında harika kararları,planları,yargıları vardır.Sokakda iki erkekle yalnız başına yürüğen bır kız hakkında yada sırf fazla kibar diye bir erkeğin başkaları için '' farklı '' olması.Bu fark nerden geliyor kimin kuralı bu ? kimin neyin normali başkasının farkı oluyor ki

Herkes hayatın da kendini bulma yolculuğuna çıkar ve bence bu yaşam boyu devam eder çevremiz değiştikce bizler yaşamda yol aldıkca kimliğimizle ilgili yolculukdaki duraklardan aldıklarımız verdiklerimizde değişiyor ve devamlı değişicek.Fakat sürekli birileri kendi düşüncelerin değiştirmek istemedikleri için karşısındakileri değiştirmek istiyor.Aile kuralları,annenin babanın senden bekledği,toplumun okuldaki öğretmenin iş yerindeki müdürün ve daha bir çok kişi...

Kendin olmakdan vazgeçip onların olmalarını istediğin kişi olmak için savaş açıyorlar.Sevmek için bile onların istedikleri olmalı kalbinin kim için atacağını kime yaklaşacağına onlar karar vermeli tersini yaparsan işte o zaman ötekeleştirme başlıyor. '' Aşk aşktır '' sloganı mecburi çıkıyor ağızdan duvarlara pankartlara yazılıyor.Bir düşününce ne kadar komik geliyor bir erkek başka bir erkeği sevdiği için ve toplumda bir kısım tarafından bu durum '' farklı '' görüldüğü için yürüyüş yapıp hak aramak zorunda kalmak,çünkü neden onların düşüncelerine kalıplarına uymamak karşı çıkmak kendin olmakdan vazgeçip onların istediği gibi olunca herşey çözülüyor çünkü onların düşünceleri en doğrusu.

Bu akşam Dualar booby için filmini izledim ve etkilendim filmi anlatmak istemiyorum izlemek isteyenler olursa diye ama filmden sonra kendin olmakla ilgili sorular beliriyor insanın kafasında ve böyle bir post yazarken buldum kendimi.

Düşündüm ki kendim olmak için ilk sustum cok sustum kendim olmakla ilgili utandım neden kimden utandığımı bilemiyorum dedim ya kendini bulmak bir yolculuk ve o dönem böyle bir yolculukdan geçmişim sonra neden ben susuyorum ki onlar sussun ben konuşacağım dedim ve konutşum Kendim olmak için istediğim gibi yaşamak için konuştum ve bir daha da hiç susmadım.İyi ki kendim olmakdan vazgeçmedim iyiki konuşmaya karar verip hep konuştum.

Kendin olmakdan vazgeçme hayatı böyle harçama kendin ol kendini sev ve sakın susma hep konuş...

22.2.22

2022-02-22T11:20:00.005-08:00

22.2.22 tüm iki rakamları bir arada ister ters ister düz bak ordalar duruyorlar.

Bugün farklı bir enerji hissedebilmek için keyifli olmaya çalıştım her zaman bunun için uğraşırım fakat bugün biraz daha fazla özenmek istedim ve başardım.

Daha şık giyindim sevdiğim saati taktım herkese selam verdim paylaştıkça çoğalmasını istedim enerjimin ve başardım.

Ne gönderdiysem yüreğimden onu buldum karşımda içten gülümseyen insanlar,kahve yaptım gel içelim diyen dostlar,öğle arasında beni arayıp sesimi duymak isteyen uzakdaki dost ve sevdiğimi sandığım kişiyle karşılaşmak istedim bugün çünkü kalbimin kapılarını kapattığımı görmesini hissetmesini istedim ve karşılaştım bakışlarımla sessizliğimle duvarlarımı hissettirdim kapılarımın artık kapalı olduğunu...

iyi geldi tüm bunlar.

Bazen o kadar çok düşünüyorum ki beynimde kocaman bir balon gibi şişiyor bir türlü durduramıyorum düşüncelerimi düşünmeyi kaygılanmayı bugün tüm bunları durdura bildiğimi farkedince çok mutlu hissettim.Sanki bugün farklı birşey olacakmış gibi uyanmak güzeldi bugünü diğerlerinden ayıran farklı bir yanı yoktu aslında değişimi sağlayan aslında benim enerjimdi burdaki kilit nokta şu ne göderirsen onu alırsın bu hayatta.Tüm kaygılarımdan endişelimden uzaklaştım bugün ne diye bir çift sayı yanyana geldi diye bir mucize olmasını bekledim ama mucize yerine daha önemli bir farkındalık oldu.Hayatta ne göderirsen onun cevabını alırsın bazen kullandığımız GIF ler gibi olsun hayat, duygu ve düşüncelerimi daha çoşkulu anlatmak özetlemek isterdim aslında ama bir GIF göderirmiş gibi enerjimi gönderebilmeyi ve cevabını almayı öğrendim bugün.

2022-02-05T09:52:00.000-08:00

Kim ve ne olmak istiyorsam olabildim mi

Sevebildim mi o olduğum kişiyi

Yapabileceğimin en iyisini yapıp onunla mutlu olabildim mi

Kendime dürüst olup,aynı dürüstlükle başka birinin yanında durabildim mi

Başkaları ne derse desin,o sese kulak verip,o sesin götürdüğü yere kadar gidebildim mi

Gittiğim yer neresiyse o yerden daha ileriye götürebilecek hayaller kurabildim mi

Korkusuz,inançlı,inatçı olablidim mi

Peki ya kalbimin sesini sonuna kadar açabildim mi

Peki ya bu sorulara cevap verebildim mi

Hiç gelmemiş biri için sanki hep varmış gibi üzülmek

2022-01-06T12:19:00.001-08:00

Hiç gelmemiş biri için sanki hep varmış gibi üzülmek bu duygu neden yaşanır ?

sebebi nedir ne zaman geçer yada geçer mi yoksa hep bir köşede kalır mı

beklentilermiydi üzen yoksa hayalimdekiler mi tam olarak karar veremiyorum.

Bir küçük tebessüm mutlu edebiliyorken kocaman hayallerde kaybolmak neden ?

İnsan bunu neden ister bilebilseydim şuan üzülmezdim muhtemel

Kendime bir cevabım yok ama bir sürü sorum var

İstediğim sorudan da cevap vermeye başlayabilirim

ama sorular çoktan seçmeli değil hepsi klasik sorular...

cevapları uzun anlamsız bir sürü nedenler sebebler

yani anlayacağınız çoktan seçmeli olsaydı atıp tutardım belki ama o şansımda yok

peki ne olacak ? bu duygu tabikide geçecek

neyse ki zaman var herşeye ilaç olan

bitmeycek gibi dediğimiz anda gelen nolur hep kal dediğimizde giden

sonra yeni bir gün olacak

başka bir kalp bulup orda yeşillenmeye çalışacağım

baharı beklemek gerek bu kış sanırım bana göre değil...

Kime Yorgunuz biz

2021-07-21T02:04:00.001-07:00

Son zamanların trendi ''Yorulduk'' kime yorulduk ne zaman neden ne için ne yaşamış olabiliriz ki yorulduk.!

Aşk sandığımız sağa kaydırdıklarımızdan ibaretken biz kime nasıl bu kadar kısa sürede bir romeo juliet etkisi yaratıp tükenmişlik sendromunun zirvesinde, depresyonda amy winehouse dinliyoruz ki neden bu kadar dram ve gözyaşı seviyoruz.1 sınıf türk dizilerine olan tutkumuz niye ?

Herkesin bir acısı var tamam buna saygı duymam gerekiyor ama acını gözüme sokarak yaşamamalısın özlü sözlerle adrese teslim paylaşımlar acını azaltmıyor bir olgunlaş bi sakinleş kendine gel.Modern zamanlardayız; '' galiba benden hoşlanıyor ?'' sorusuna hikayeme alev emojisi attı ordan anladım diyen biri için ne bu ağır abi tavırları.! Evet fazla atarlı giderli cümlelerim.Çünkü artık bir sakinleşmeli kendimize bir bakma zamanı geldi de geçiyor bile. Bende çok isterdim sağa kaydırdıklarımızdan boş hayallere kapılmamayı,birben bire karşımıza çıksın kitaplar falan yerlere düşşsün ve ah işte alev alev yanma başlasın arka fonda duman beni yak kendini yak herşeyi yak söylesin.Ama olmuyor olur mu bilmiyorum ama aşk konusunu iyicve bir düşünmemiz gerek modern zamanlarda aşk virüs etkisylede çok değişti yoruldu kırıldı param parça oldu ve evet bunu biz yaptık.

Bugün bir şarkıya takıldım

2021-01-06T14:07:00.002-08:00

Bugün yorgunluğumun tüm suçlusu olan hayata tutunma ve hayallerime kızgınken radyoda çalan bir şarkı uzun bir zamandır hissetmediğim bir huzur hissettirdi bana.Öyle sade,sıradan basit melodileri vardı solo bir gitar arada bir piyano sesi....sade bir o kadar anlamlı sözleri; ''karanlıkda gölgeler avlıyorum'' diyordu şarkı.O kadar anlamlı geldi ki hayatla karşılaştırınca hergün birşeyler yakalamaya çalışıyoruz hayatla ilgili zamanı mesela işe vaktinde gitmek,yemeği zamanında hazırlamak,spora 1 saat ayırmak,hayallerin için doğru yer ve kişiyi bulmak,çalışmak ilerlemek yürümek...Tüm bunlar aslında bir avlanmak gibi hissettim.Şarkıda bahsettiği gibi karanlıktayız ne olacağını bilmeden sadece ilerlemeye çalışıyoruz.Aynı zamanda şarkı huzuru verirken diğer yandan bir hüzün hissettiriyordu bana,nereye gidiyor olduğumla ilgili,nasıl nerede devam etmem gerektiğini kimlerle yolda yürümek istediğimi yada istemediğimi etrafımdakileri sorgulamaya başladım yaşadıklarımı ne kadar sahteyim onlar bana ne kadar gerçekci ?yeteri kadar sevgi paylaşabiliyor muyum bunu hissedebiliyor muyum bu soruyu sorabildim fakat cevabından emin olamadım boş bırakamadım kafamdaki soruyu geçiştiremedim sevgiyi paylaşmaya hazır mıyım yada paylaşa biliyor muyum peki ya sevgiyi yaşıyor muyum bilemiyorum.Dengesiz umutsuz gelebilir yazdıklarım aslında sadece sorguluyor,eleştiriyorum.En önemli özelliğimizi kullanıyorum düşünüyorum.Şarkının hiç bir sevgi kaygısı yok ama sadece karanlıkda gölge avlıyor ve kaybettiği yolunu bulmaya çalışıyor sevgiden bahsedemiyor,aşkdan yalnızlıkdan sadece umutsuzca gölge avlıyor...Peki ben ? sen ? O ? biz ne avlıyoruz ne yaşıyor yaşatıyoruz ? neyse yine fazla soru sordum neyse ben şimdilik susayım.

Kaçıyorum

2019-09-15T12:46:00.000-07:00

Son zamanlarda kaçıyorum herşeyden görmezden gelmeye çalışıyorum tüm olanları unutmaya çalışıyorum hergün bir başka bedende kendimi arıyorum ilginçdir eksilmiyorum....Çoğalıyorum daha çok kalabalıklaşıyorum neden bunu yapmak istiyorum içimdeki diğer ben kaçmak istiyor görmezden gelmek istiyor ama yapamıyorum.Tüm herşey yine bekliyor beni olduğu gibi kaldığı yerden devam etmesi gerektiği gibi.Öyle bir andayım ki yolun neresindeyim bilemiyorum artık önümü görmek istiyorum ilerde miyim geride miyim bilmek anlamak istiyorum ama yapamıyorum.Yoruluyorum hemde çok tüm çabalarımı göremiyor hiç biri, insanlar fazlasıyla midemi bulandırıyor artık bakamıyorum anlayamıyorum bu kadar olmamalı diyorum ama bir o kadar daha yapıyorlar...Boğulmamak için sürekli yeniliyorum umutlarımı arzularımı isteklerimi ama nereye kadar gider bilemiyorum.Hep mi umutsuz melonkolik haldeyim aslında değilim sadece içimdeki yabancı bazen karanlık gizli yüzünü çıkartmak istiyor gün yüzüne bende yazıyorum döküyorum kelimelere.Artık birşeyler değişmeli artık ışığı görmeliyim artık anlamalılar beni....

Ne olmak üzere

2019-06-13T11:29:00.001-07:00

Ne olmak üzere olduğumu bir görsen,
Hecele bir kere anlarsın daha iyi ,
Delirdim bir kere bir tanısan bu halimi

Bir zamanlar Hande Yenerin (kendisinin bile şaşırdığı) kaliteli bir albümü vardı Nasıl Delirdim halen o albümü her fırsatta dinlemekteyim.Bence türk pop müziğinin en iyi albümleri arasındadır (sadece ayda yılda bir türkçe müzik dinleyen bir dinleyici yorumu).Bu şarkıyı her dinlediğimde neden böyleyim diye soruyorum ve yine kendimi tatmin edebilecek bir kaç cevap buldukdan sonra devam ediyorum kaldığım yerden.Son zamanlarda şunu farkettim insanlarla başa çıkmak için biraz deli olmak gereikiyor Herkesi herşeyi görmemek ve fazla ciddiye almamak lazım.İnsanlar fazla tuaf
sizinle arkadaş gibi davrandıktan 1 dakika sonra size hakkında kötü şeyler söylediği kişiyle gidip sarmaş dolaş gezebiliyor.Nasıl bu kadar çift kişilikli olabiliyorlar anlayamıyorum sanırım tam bu noktada deli olmam gerekiyor çünkü diğer türlü anlamya çalıştıkca daha da çıkılmaz bir karadelik oluşuyor zihnimde ve şu soruyu sormadan edemiyorum kendime ; '' ben neden bu iki yüzlü insanlarla arkadaş olmak istedim ki ?'' Belkide anlamak zaman alıyor şu zaman herşeyin içinde var bazen sinir ediyor insanı ama her zaman işe yarıyor (arada zamana da atarlandım).Aslında bu duruma farkında olmuş olmam beni onlardan daha iyi yada daha kötü bir insan yapmaz sadece farkındalık kazanmış bir insan olurumn ki bu benim için iyi diye nitelendirdiğim birşey.Tüm yaşananlardan sonra;
kural 1 : sınırlar aslında güzeldir.Kendinizi bir ülke gibi düşünün ve vize uygulasmasına gidin cidden herkes arkadaşlığınızı hak etmiyor kolay kolay kalbinizi evinizi kapılarınızı açmayın sonra göçmen olamıyorlar birden bire atamıyosunuz.Vize uygulaması şart yani..
Kural 2 : kabullenin kimseyle gereğinbden fazla uğraşmayın insanlar istedikleri sürece değişmezler bir faydaları varsa değişirler ve o insanlarla asla yol alınmaz, bırakın onları yol verin gitsinler.
Kural 3 : deliyi oynayın aldırmayın görmezden gelin (denedim inanılmaz sinir bozucu bir durum oluyor karşınızdaki için) karşınızdaki sinir oldukça içinde gereksiz bir rahatsızlık hissedecek ve işte ona hafif vicdan ve yaptıkları için suçluluk duygusu hissetmek deniliyor.Bu hissi kazanması zaman alabilir ama inanın o şekilde görmek size iyi gelecek.
Son Kural yukardaki kuralları uygulamayın uğraşmamak en iyiside diye bilirsiniz fakat yaşamak bir deneyimdir karşınıza çıkan her insan bir ders verir sizden ders alır öğrenmeden öğretmeden hiçbir yere gitmeyin.İnsanlar böyledir kabul etmemiz gerekiyor Ama vazgeçmeden yola devam etmek gerekiyor.Hadi birde şarkıyla bitireyim '' Tutmayın yol verin gidene cevapda vermem artık gücüme gidene.Yoldur bitmez gidene...'' (Fikri Karayel-Yol)

Gel Dokun Yüreğime

2019-06-08T14:15:00.001-07:00

Dağıldım son zamanlarda
Saklandım herkesden herşeyden
Kurtulmaya çalışırken daha çok çamura battım.
Çırpındım didindim kurtulamadım.
Gel kurtar beni...
Cevap veremedim gidenlere
Yaramı hatırlatanlara bir söz edemedim
Sustum hep sustum
Sonunda sesimi unuttum
Kendimi unuttum
Bir tek sen hatırlatabilirsin yine
Gel hatırlat beni bana...
Kendime ihanet ettim
Yalan söyledim kandırdım
Hiç acımadan aldattım
Üzüldüm çok üzüldüm
Başka bedenlerde kaybettim
Bulamadım bulamıyorum
Gel bul beni...
Kaldı yüreğimde bir avuç hayal
Sönmüyor ateşim dinmiyor
Gel dokun yüreğime
Dinsin acısı yine ümitlensin hayallere...

İnsanlar....

2019-03-01T12:44:00.001-08:00

İnsanlar;
Sadece sevmeği öğrenebilselerdi eğer,herşey çok farklı olabilirdi.
Herkes birbirini olduğu gibi kabul etseydi,bir kalıba sokmaya çalışmasaydı,kimse bu kadar yorgunluk,bu kadar keşke biriktirmeyecekti.

İnsanlar:
Harcamak,zarar vermek yerine sadece biraz düşünselerdi hiç bir durumun geri dönüşü için çağresizce beklemeyecekti.

İnsanlar:
.Zamanın bir parçası olduk olalı herşeyi daha hızlı yaşıyor,yaşatıyor ve bitiriyoruz.Fazlasıyla yoruyor ve zaman ilerledikçe sabırsızlaşıyoruz.En kısa ve kolay yol olarakda her zaman karşımızdakini suçluyoruz.Neden kendimize bir suç bulalım ki esas suçlu her zaman karşımızdakidir.

İnsanlar:

İstediklerini alamadıklarında sizin farklı olduğunuzu söylerler,küserler,öfkelenirler sizin üzerinizde kontrol kurmak isterler ve siz eğer farkına varabiliyorsanız sonunda dur diye biliyorsunuz fakat farkında değilseniz zaten bu saatten sonrada bişey değiştirmeye çalışmanız boşa zaman kaybı olacaktır.Devam edin ne olmasa bir yere varır elbet gittiğiniz gemi.

İnsanlar:
Herşeyin farkında olanları fazlasıyla sevmezler onları hep yargılayıcı gözlerle takip ederler kıskanırlar,yok saymaya çalışırlar çünkü onlar hayallerindeki insanlardır sahip oldukları için içten içe kıskançlık duygusuyla kendi kendini yiyenlerdir.Acı vericidir ama çoğu insan kıskançlıkla besleniyor...

İnsanlar:

Keşke sadece sevmeyi bilebilselerdi olduğu gibi kabul edip gökkuşağının sonundaki altın dolu küpü bulmak yerine gökkuşağın tam altından göğe bakarak renklerin çeşitliliğini kutlasalardı herşey çok farklı olabilirdi...

2018-10-21T10:48:00.000-07:00

Koştu yakalar diye peşinden
Bakmadı bile ardına düşünemedi kaybettiğini
Yürüdü hep hep yürüdü
Düşünmedi ardında bıraktığı kırık kalbi
Daha önce kim bilir kaç kalp kırdı
Yine vazgeçti korkusunuda aldı gitti
Koştu peşinden bağırdı aşk ''yapma'' dedi
Dinletemedi,gitti ve bitti...

2018-07-15T06:24:00.004-07:00

Hiç bilmediğim bir şehirde,
Sokak lambalarının aydınlattığı kadarıyla,
Yeni yollarda kaybolmak istiyorum.
Aslında en büyük amaçım, korkularımla yüzleşmek .
Teker teker karşıma çıksınlar istiyorum.
Sevebilme ihtimalleriyle yarı yolda bıraktığım insaların yüzleriyle karşılaşmak ,
Utanmadan yüzlerine bakmak ve bir kez daha söylemek istiyorum,
Ne kadar kalpsiz yaşamayı başarabildiklerini....
Hiç bilmediğim bir barda sarhoş olmak istiyorum.
O kadar çok içmeliyim ki,
Hoşçakal diyemediklerime hayalimde kavuşayım
Uzun uzun konuşalım sonra herkesin hak ettiği gibi güzel bir hoşçakal diyebileyim.
Yeni bir ağaç bulmak istiyorum,
Başımı koyabileceğim sıcak omuzlar bulmak,
Zamanla yine unutmak,unutulmak ama yinede bulmak istiyorum.

Sadece deli değilim aslında

2018-07-06T12:37:00.001-07:00

Öte yandan bir hayatım vardı,normalimsi bir hayattı ve devam ediyordu.Düşünceler beni saatlerce veya günlerce kendi halime bırakıyordu.Her saniye kendi içimde veya kendilerimin içinde tutsak kalmıyordum.Sadece deli değildim aslında. .