<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358</id><updated>2025-02-12T01:26:58.671+01:00</updated><title type='text'>Proteus</title><subtitle type='html'>El dios marino que podía cambiar su apariencia a voluntad</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>47</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-2835308017620479866</id><published>2013-09-03T15:12:00.001+02:00</published><updated>2013-09-03T15:13:30.771+02:00</updated><title type='text'>Outra historia da Lira</title><content type='html'>Xa o dixo Samuel Eiján na súa Historia de Ribadavia, publicada por primeira vez en 1920: &quot;A máis antiga banda de música de Galicia&quot;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Os datos din que alá polo 1840 chegou á vila un tal Veneroni, que aínda ninguén sabe moi ben de onde era, aínda que polo apelido din que era italiano. O caso é que o mestre debeuno facer de marabilla, pois non só conseguiu formar unha banda de música, senón que en 1850 o concello tomou o acordo de adquirir instrumentos para a clase pobre que non tivese cartos para mercalos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O caso é que esta historia, os nomes dos directores, as divisións, os problemas polas guerras e todos eses datos son os que sempre se contan.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O que non se conta, por exemplo, foi que en Ribadavia hai unha rúa adicada á banda. Está algo agochada, pero está. Pois o caso é que, falando de rúas, hai outra que ten o nome de Redondela. A rúa Ribeiro, porque estamos no Ribeiro; a do Carballiño, porque é a que nos leva a esa terra, a do Progreso, porque seica en tempos en Ribadavia tamén tiñamos diso, pero... e Redondela? Por que ese nome? Pois pola Lira.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hai moitísimos anos non había festa que puidese dicir &quot;Grandes festas en...&quot; sen estar a Lira no programa. Eran festas, si, pero non grandes. A Lira era, naqueles tempos, a Panorama das orquestras de hoxe. Tan ben o facían os músicos que non había comisión que non os chamase, e se a Panorama hoxe ten todo o verán sen parar, a Lira aí lle fixo pé, pois estiveron ata 40 días seguidos sen pasar pola casa. Os que estaban casados pedíanlle ás mulleres que lles enviasen prendas limpas para poder mudar de roupa. Os solteiros, pois a velas vir.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O caso é que hai moitísimos anos a Lira era o mellor do mellor, e a xente de Redondela, que quería ter o mellor, levou á Lira un ano; e outro; e outro máis; e así, ata 30 anos seguidos. As xentes de Redondela adicáronlle unha rúa a Ribadavia, e o noso concello fixo o mesmo. Alongos, Lantaño e Ribadavia, dise cando se fala das bandas populares que máis sona tiveron. O Rosal, Valladares e Silleda, din agora.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Unha banda de música infantil, unha escola de música propia, unha charanga, un conxunto de clarinetes, outro de saxofóns, o proxecto de crear un grupo de gaitas, outro de pandereteiras e cantareiras. Todo isto en menos de 5 anos. Poderá saír ben ou mal, pero sen dúbida morreremos no intento de que o nome de Ribadavia estea na boca de todos os afeccionados á música bandística, pero o que eles nunca poderán ter serán os 173 anos de historia e un público como o de aquí.&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/2835308017620479866/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/2835308017620479866' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2835308017620479866'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2835308017620479866'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2013/09/xa-o-dixo-samuel-eijan-na-sua-historia.html' title='Outra historia da Lira'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-8038521416990058964</id><published>2013-08-17T10:06:00.001+02:00</published><updated>2013-08-17T10:06:33.397+02:00</updated><title type='text'>De nós en xeral e de ti en particular</title><content type='html'>Non se pode ser eternamente paciente. Nin menosprezar o que nunca se menosprezou, nin facer aprecio do desprezo. Hai cousas que se desgastan e rompen; aínda sabendo valoralo, medindo no seu xusto peso o que foi bo e agora non é máis que merda. Falarei só por min, sen xeneralizar nin banalidades, mordéndome a lingua para evitar caer no despropósito. E non por vós, por todo o que foi. Até onde o orgullo? Onde está o límite da inmadurez coa cabezonería?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Faime falta revisar esa absurda teima de me esquecer de que as decisións que tomo son polo meu ben.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/8038521416990058964/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/8038521416990058964' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8038521416990058964'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8038521416990058964'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2013/08/de-nos-en-xeral-e-de-ti-en-particular.html' title='De nós en xeral e de ti en particular'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-4745589953451507657</id><published>2013-08-16T02:59:00.002+02:00</published><updated>2013-08-16T02:59:32.766+02:00</updated><title type='text'>Foxe ti que podes</title><content type='html'>Algún día chegará o momento de despedirnos, e entón trabaránseme as palabras preparadas e pola miña mente só pasarán imaxes. Non o poderei facer, seino; quen me dera ser quen de tal cousa. Non poderei explicar que nunca pretendín renderme, pero que non vin outra saída. Que non podes imaxinalo, de verdade que non podes, como durante ese tempo só houbo unha razón na miña mente, e vivía nas minchas, e os que me miraban non me vían e tiven que inventar mil escusas para responder aos que me preguntaban que onde estaba. E calarei, ou peor aínda, disimularei, e caerá unha parede do castelo que construín para esconderte ou me esconder (que aínda non o teño moi claro) e quedará ao descuberto unha ferida máis que sangrará o tempo suficiente para que poidas lembrarme de cando en vez. Sorriremos e deixarémonos soñar, e no adeus quedará o baleiro desa esperanza que debería morrer.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
E a min só me sae dicir &quot;ven, que te vou coidar&quot;; que te vou abrazar, que te vou pasar os dedos polo pelo e te vou notar máis preto do que realmente estás. E que logo te enfades e me deas as costas, algo que nunca me importou, porque é o mesmo de sempre, pero que chega un momento no que todo ten o seu límite e semella que é a loita entre a perfección e a imperfección, cando realmente se trata de desperfectos contra desperfectos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Esa sensación de soidade, de pechar todas as portas, de pechar os círculos, e cando te decatas, pecháchelos tanto que non sabes onde estaba a chave, e cando pasa algo así, quedas a velas vir no medio da nada, cunha mirada ausente. Rodeado de xente, si, pero se pechas os ollos seguirás estando só, sen ninguén que se preocupe por ti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Quen sabe, ao mellor esta é a forma na que todo tiña que acontecer.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/4745589953451507657/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/4745589953451507657' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4745589953451507657'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4745589953451507657'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2013/08/foxe-ti-que-podes.html' title='Foxe ti que podes'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-3298391898152499417</id><published>2013-06-28T14:59:00.000+02:00</published><updated>2013-06-28T14:59:14.492+02:00</updated><title type='text'>Ya no se insulta como antes</title><content type='html'>- &lt;b&gt;Bellaco&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Se emplea para la persona pícara, astuta y sagaz, pero también para el traidor. Miguel de Cervantes lo utiliza así a principios del siglo XVII: &quot;¡Oh hi de puta bellaco y cómo sóis desagradecido, que os véis levantado del polvo de la tierra a ser señor de título y correspondéis a tan buena obra con decir mal de quien os la hizo!&quot;.&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Berzotas&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Dícese del sujeto alocado, escandaloso, poco serio y algo bocazas. En algunas regiones se utiliza como sinónimo de ignorante o necio. El origen de esta última acepción puede residir en el refrán del siglo XVI &quot;Vos a las berzas y yo a la carne&quot;, porque el &#39;berzotas&#39; consiente en tomar la peor parte y deja a otro la mejor. Por ello, en ocasiones se llamaba así al hombre que consentía el adulterio de la mujer.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Catacaldos&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Persona irresponsable que emprende muchas cosas y no se centra en ninguna, razón por la cual no suele salir airosa de dichos asuntos. Pérez Galdós utiliza este insulto en su obra &#39;Bodas reales&#39; (1900): &quot;El liberalismo que yo traiga, que me lo claven en la frente... ¡Ja, ja! ¡Apañados están los catacaldos del Progreso! Ayer conspirabais como topos y hoy como gallos cantáis en el montón de basura más alto del gallinero...&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Chisgarabís&lt;/b&gt;: Persona inquieta que va de un sitio para otro sin cometido claro. El término apareció por primera vez en Andalucía para describir a los entrometidos y bulliciosos.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Descocada&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Por lo general se utiliza de forma sexista para llamar a la mujer atrevida y capaz de insinuarse al hombre. Se dice asimismo de aquélla que habla con libertad de todo tipo de cosas, sin importar su conveniencia en una conversación. A mediados del siglo XVIII, Baltasar Gracián sostenía que en Madrid &quot;las calles hierven de mujeres tan descocadas cuan escotadas&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Gazmoño&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Individuo hipócrita que se presenta como una persona piadosa cuando no lo es o que finge virtudes de las que carece. En algunas zonas de Cáceres se llama así a aquella persona que selecciona de manera exagerada lo que come.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Mercachifle&lt;/b&gt;: Era la forma despectiva de referirse a los vendedores callejeros de mercancías. Por extensión, un mercachifle es una persona merodeadora y trotamundos, de quien es mejor no fiarse. En algunas zonas de Valencia se llama así a las personas muy informales.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Petimetre&lt;/b&gt;: Se usa para describir a los jóvenes presuntuosos y afectados que se preocupan en exceso por su aspecto y siguen de forma religiosa las modas y comportamientos más actuales. Podría decirse que &#39;petimetre&#39; es la forma más antigua que tiene el español para referirse a los actuales ‘modernos’.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Quedón&lt;/b&gt;: Individuo guasón y bromista. El término se utiliza también para designar a aquél que la toma con alguien (con quien ‘se queda’) y no lo deja tranquilo.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Quitahipos&lt;/b&gt;: &amp;nbsp;Persona que por su aspecto físico produce miedo, desconfianza o sorpresa. Sin embargo, el término ha experimentado un cambio semántico hacia lo positivo, calificándose de &#39;quitahipos&#39; aquello que despierta gran admiración.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Rastracueros&lt;/b&gt;: Se decía del individuo que se arrastraba desnudo, sumido en la pobreza. De ahí pasó a denominar a las personas miserables, que a las carencias materiales unen el vacío espiritual. A los &#39;rastracueros&#39; también se les puede llamar ‘rastrapies’, por el andar vacilante del que va sin rumbo fijo en la vida.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Rechiquirrititillo&lt;/b&gt;: Posiblemente, el insulto más diminutivo que pueda decirse en castellano. Con él se describe con una mezcla de desprecio y lástima a quien se considera tan minúsculo en cualquier aspecto moral o social que casi parece no existir a ojos de la mayoría.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Rezonglón&lt;/b&gt;: Dícese de la persona gruñona que muestra enfado y desgana cuando se le manda hacer alguna cosa. También llamados ‘rezongadores’, siempre han gozado de mala fama. Francisco de Rojas en &#39;La Celestina&#39; (1499) los describe así: &quot;No hay, cierto, tan mal servidor hombre como yo, manteniendo mozos adevinos rezongadores…&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Robaperas&lt;/b&gt;: Se denomina así al granuja de poca monta o a la persona de importancia social irrelevante. Es sinónimo de ‘tirillas’ y ‘donnadie’, términos de implantación más moderna.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Sacamuelas&lt;/b&gt;: Charlatán y enredador. Se dice de la persona que siempre quiere alzarse con el triunfo, sin importarle usar la mentira y demás mecanismos injustos. Tirso de Molina en el siglo XVII escribe &quot;Muertes en rosario, al cuello: parecerán sacamuelas&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Sietemachos&lt;/b&gt;: Se utiliza para hablar de personas de escasa fuerza o baja estatura que se meten en refriegas de las que no pueden salir bien paradas.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
- &lt;b&gt;Zascandil&lt;/b&gt;: Se refiere al hombre enredador y entrometido, capaz de prometer lo que no puede cumplir. Dícese también del pícaro que se mete donde no lo llaman. En el &#39;Cuento de cuentos&#39; (1626) de Francisco de Quevedo se lee: &quot;¿No más llegar y zas, candil? A osadas que lo entiendo todo&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
Estos son sólo algunos de los insultos más curiosos que esconde la lengua española. Nos dejamos otros muchos como tuercebotas, botarate, bribón, cafre, espantajo, filibustero, ganapán, gordinflón o vargante. Todos ellos pueden encontrarse en &#39;El gran libro de los insultos&#39;, del académico de la lengua española Pancracio Celdrán Gomariz.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
~ Este artículo estaba en terra.es, pero lo han eliminado y lo recupero para aquel a quien le interese :)&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/3298391898152499417/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/3298391898152499417' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/3298391898152499417'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/3298391898152499417'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2013/06/ya-no-se-insulta-como-antes.html' title='Ya no se insulta como antes'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-883673977611759075</id><published>2013-05-04T12:41:00.002+02:00</published><updated>2013-05-05T05:06:20.467+02:00</updated><title type='text'>Coitelo de carniceiro</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
Non poden imaxinar o aburrido que é ser un coitelo. Durante as longas horas de inmobilidade tratei moito tempo de buscar aspectos positivos na miña existencia, achando algún só de cando en cando. É unha vida sen emocións, traballando unhas poucas veces á semana durante algúns minutos e volta á calma máis absoluta. Sei o que están a pensar: «Peor sería ser unha culler». Pois si; de feito hai miles de obxectos aos que se lles podería atribuír unha vida aínda máis triste e monótona. É por iso que decidín non contaxiarlles o aburrimento contándolles aspectos negativos da miña vida. Eu non son un coitelo inmaturo e autocompasivo; hai tempo que deixei esa fase. Ademais, hai centos de coitelos con historias parecidas. Deixemos que eles se ocupen de transmitir o tedio da vida cotiá dun coitelo, e namentres eu contareilles unha historia excepcional: a historia de como acabei sendo o que son, un coitelo carniceiro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O certo é que non son un coitelo calquera. Son un deses privilexiados con mango de madeira, parafusos metálicos e un bo fío que se usan para cortar queixo ou embutidos con certa frecuencia. Non chego ao nivel dun xamoneiro, pero tampouco son un deses vulgares coitelos dun xogo de cubertos, feitos dunha peza, sobrios, espidos, insulsos e inútiles. Na cociña na que vivía había outros dous coma min, un moi vello de fío gastado e outro ao que cariñosamente chamaba “nervioso” debido á súa folla, demasiado solta tras o excesivo uso. Por iso poderíame considerar un privilexiado. Na miña cociña era o máis útil grazas á miña afiada folla e á miña cómoda empuñadura. Era o favorito do meu dono, diso non hai dúbida, e por iso pasaba longas noites tombado no mesado, lonxe dos botes onde descansaban os meus compañeiros. Tamén por ese motivo me vin envolto na aventura que me dispoño a lles contar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Todo empezou unha escura noite de febreiro. O meu dono estivera a usarme para cortar un pouco queixo e preparar un bocadillo. O pobre home presentaba un aspecto lamentable. As súas poboadas cellas, que afacían debuxar un harmonioso arco sobre os seus ollos verdes constituían agora un cello engurrado visible a duras penas a través do espeso floco negro. Algo preocupaba ao meu dono. Os seus constantes suspiros eran boa evidencia, pero cando deixou o bocadillo no prato foi obvio que algo lle quitaba a fame. Pouco despois puiden comprobar que tamén lle quitaba o sono. Entrou ás apalpadelas na cociña a altas horas da madrugada e serviuse un café sen sequera acender a luz. Observeino desde o mesado grazas á luz do frigorífico aberto; levaba os vaqueiros de sempre e a parte de arriba do seu pixama a raias. Na súa cara debuxábase a mesma expresión que antes. Cando se foi, volveron reinar o silencio e a penumbra dunha noite de lúa chea.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A verdade é que as súas preocupacións nunca me provocaron desvelo algún. Ao final sempre acababa por resolverse, fose o que fose, e a súa expresión volvía ser de absoluta indiferenza, polo que non desperdiciei demasiado tempo en tratar de pescudar o que lle roldaba pola cabeza. Ensimesmeime buscando formas de seres marabillosos nas sombras da parede.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Non ben identificara un indio salvaxe cazando cando me pareceu percibir un ruído próximo. Pronto comprobei a súa orixe:a cortina da xanela, bailando ao son da brisa nocturna, golpeaba o marco delicadamente. Con todo, eu non lembraba que o meu dono abrira a xanela. De feito, estaba seguro de que non o fixera. Entón, que a abriu? E como o fixo dunha forma tan silenciosa? Pensei en avisar ao meu dono, pero tal cousa non era posible mentres eu fose un obxecto inanimado. Inmóbil, observei o tempo pasar, impotente e con angustia, sen poder facer nada.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Transcorrido un tempo, pareceume ver unha luz laranxa acenderse na despensa, alén da cociña. Na penumbra era imposible ver moito máis. Un raio de lúa coábase pola xanela iluminando unha franxa vertical da neveira, pero fóra dese oasis de luz a escuridade era impenetrable. Ao pouco tiven a estraña sensación de que o raio de lúa se movía dun lado a outro; non tardei en decatarme de que o que provocaba ese efecto era fume. Antes de ter tempo de preguntarme pola fonte da fumareda, a luz laranxa volveu aparecer no mesmo sitio, iluminando levemente un rostro descarnado e sinistro. Había alguén a fumar na cociña! Pero era imposible que entrase sen abrir a porta, e o único sitio que quedaba era a xanela aberta. Aquel home, que apenas alcanzaba a distinguir, abrira a xanela, apartando a cortina e alcanzado o outro extremo da cociña en tan pouco tempo que non me deu ocasión de ver nin oír nada.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Demasiadas incógnitas e demasiado poucas respostas. Non sabía como entrara, nin que era, nin que pretendía. Que clase de asaltador nocturno fuma un pito nada máis entrar? O único que sacaba en claro é que por fin atopara o que seguramente tiña preocupado ao meu dono. A luz laranxa aínda se acendeu unha ducia de veces antes de desaparecer. Cando o fixo, notei unha corrente de aire e nada máis. Ao cabo duns poucos segundos ouvín un berro e unha sucesión de golpes e alaridos. O que gritaba era o meu dono; non cabía dúbida de que algo lle estaba a facer aquel ser. Despois escoitei unha detonación, seguida do berro dunha voz grave cuxo eco devolveu a rúa varias veces. Volveron os golpes, provocando que os pratos colgados da parede da cociña caesen ao chan rompéndose en mil anacos. Repentinamente fíxose o silencio, e durante un angustioso intre non puiden escoitar absolutamente nada máis.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A voz grave que antes gritara interrompeu o silencio.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
—Xa sabes quen ordenou que che fagamos isto, agora deberiamos poder esperar que te unas a nós ou te suicides —emitiu entón unha gargallada—. É un pouco tarde para resistirse, non crees? De todos os xeitos, levarémonos as túas preciosas armas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A voz fixo unha pausa, e despois interveu outra voz feminina, dotada dun ton metálico sobrenatural.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
—Sabes onde atoparnos; suxíroche que o fagas cando tomes unha decisión; poderías ser un compañeiro moi interesante —engadiu con ton sensual—.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Despois puiden oír a porta da rúa, e os berros dalgúns veciños asustados. O meu dono fixo aparición na cociña e acendeu a luz. Xa non era o mesmo. Tivera lugar nel unha terrible transformación. O seu pelo negro agora parecía tan escuro que se diría que absorbía toda a luz, e se a súa cara antes se podía considerar pálida, agora era dunha estraña cor cera. Parecía un boneco dotado dun extraordinario realismo. Na súa cara podía lerse un inmenso odio. Bufaba a través da boca entreaberta, e non deixaba de murmurar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
—As miñas armas, levaron as miñas armas —xemía como o inquilino dun hospital psiquiátrico—.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Finalmente deixouse caer no chan, sentou e afundiu a cara entre as mans. Pasou un intre nesa postura, practicamente inmóbil. Transcorrido un cuarto de hora, alguén chamou ao timbre e ouvíronse varias voces. Algún veciño chamara á policía. Ao oílo, o meu dono levantouse coma se alguén accionase un resorte; agarroume cunha man mentres e deu un salto de dous metros de altura para saír pola xanela.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Calquera persoa tería partido as dúas pernas por oito sitios ao caer desde un segundo piso daquela forma, pero el non pareceu notar molestia algunha. Saltou o enreixado e os coches aparcados tras el, percorrendo os douscentos metros de rúa nuns segundos. Facía todo aquilo sen que supuxese un gran esforzo para el, e con expresión inmutable. Con cada zancada pasaba por enrriba de catro ou cinco coches aparcados. Aínda me transportaba na súa man, aplicando no mango unha forza brutal imposible para un ser humano. Non sabía en que se convertera o meu dono, pero non fará falta que xure que aquilo non era normal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A onde se dirixía? Grazas ao seu reloxo de pulseira seguín o paso do tempo mentres el non baixaba o ritmo. Saímos da cidade en poucos minutos, e entramos no campo, saltando muros e reixas sen esforzo ningún. Podía ver cortellos con vacas, árbores e outeiros pasar a toda velocidade. A vexetación foi facéndose máis espesa e o terreo máis escarpado. Achegabámonos á serra. Pronto, os freixos e carballos dos lindes dos prados deixaron paso a un denso bosque de coníferas polo que avanzabamos máis amodo. Nese momento, o meu dono foi reducindo o paso até deterse. Quedou inmóbil como unha estatua, con mirada atenta, como un animal salvaxe. A luz da lúa reflectíase na superficie dos seus ollos, dirixidos cara a algún lugar fronte a el. Pasou así uns poucos segundos, e entón, sen que eu chegase a adiviñar que pasara, vinme afundido en carne tenra e quente, percorréndoa e cortándoa sen tregua até toparme cos ósos. Ao saír, vin que acababa de matar un corzo que debía deambular por alí. Foi a miña primeira vítima, pero non a última.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Apenas puiden saír do meu asombro cando o meu dono me arroxou ao chan, e comezou a devorar o animal morto coa ferocidade dunha besta infernal. Esgazaba tendóns e arrincaba membros coas mans mentres afundía a cabeza na carne con violencia. Cando estivo saciado, volveuse cara a min sorrindo. Mostraba unha expresión de tolemia homicida, á que contribuía en boa medida o sangue esparexido por toda a súa cara, as súas mans e a antes elegante peza de pixama. Entón recolleume do chan e gardoume nun peto. Renovou a marcha, pero eu xa non puiden ver máis detalles da paisaxe desde aquela posición tan pouco vantaxosa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Non se detivo até un bo anaco despois, cando puiden ouvir o son dunha fechadura. Cando me sacou do peto, estabamos nunha casa de campo. Polas xanelas intuíase un amplo xardín, e o interior estaba xenerosamente decorado, aínda que preservando o aspecto rústico que lle outorgaba a súa construción. As vigas de madeira entrecruzábanse aquí e alá creando espazos con distinta altura, e desde os altos teitos percibíanse estralos de caruncho, que se confundían co chascar dun lume acendido nunha cheminea de leña. Sería un ambiente encantador de poder ver avós asando castañas e netos ruidosos xogando co can, pero a escena era ben diferente. Cunha celeridade incomprensible, o meu dono percorría a casa acendendo e apagando luces, portando obxectos dun lado a outro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Despois dun intre, botou un tronco máis á estufa e sentou nun sofá. Vestiuse de campesiño, aínda que as roupas que atopara quedábanlle un pouco pequenas. Colleu un teléfono móbil, mirouno e empezou a desmontalo coidadosamente. Separou unha peza das demais e arroxouna ao lume. Despois volveu montar o móbil e marcou un número.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
—Son David. Dille ao xefe que fallei; convertéronme e non vou cumprir o protocolo —suspirou varias veces metres escoitaba o que lle dicían—. Enténdoo, pero xa fixen a miña elección. Non é que vaia contra vós, pero xa sabiades que eu non era un fanático. Podedes contar con que tampouco me una a eles, pero non tratedes de atoparme.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
E así é como o meu dono pasou oficialmente a converterse no que acabou sendo. Desde aquel día, viviu naquela casa de campo, utilizándome ocasionalmente para matar animais polos arredores e sen alimentarse doutra cousa que non fose carne crúa recentemente morta. Non podo precisar con claridade que clase de artificio era o responsable de semellante cambio, nin que tipo de criatura era agora. Verán, ninguén afai contarlle a súa vida a un simple coitelo. Non sei se se trata dun home lobo lampo ou dun virus extraterrestre; nin sei se é un experimento do goberno ou unha mutación xenética. O único que sei é que agora a miña función consiste en matar e en esgazar. E todo o que podo dicir é que me gusta a miña nova vida.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/883673977611759075/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/883673977611759075' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/883673977611759075'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/883673977611759075'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2013/05/coitelo-de-carniceiro.html' title='Coitelo de carniceiro'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-2104741245107309460</id><published>2012-08-24T14:35:00.001+02:00</published><updated>2012-08-24T14:35:17.354+02:00</updated><title type='text'>Copla al amor perdido</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
Por ti siento un gran dolor&lt;br /&gt;
triste soledad habita&lt;br /&gt;
en mi cuerpo.&lt;br /&gt;
Yo ya no siento tu amor,&lt;br /&gt;
otro la ropa te quita&lt;br /&gt;
de tu cuerpo;&lt;br /&gt;
Yo no te culpo de nada&lt;br /&gt;
olvidarte debería,&lt;br /&gt;
¿quién lo duda?&lt;br /&gt;
Mi vida está ahorcada,&lt;br /&gt;
sin tí me suicidaría.&lt;br /&gt;
¿Tú lo dudas?&lt;br /&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/2104741245107309460/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/2104741245107309460' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2104741245107309460'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2104741245107309460'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/08/copla-al-amor-perdido.html' title='Copla al amor perdido'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-5223426716127904860</id><published>2012-08-09T15:19:00.000+02:00</published><updated>2012-08-09T15:22:35.933+02:00</updated><title type='text'>Retrincos</title><content type='html'>Din que a vida é como un libro. Unha historia que se vai a escribindo aos poucos, coas páxinas ordenadas cronoloxicamente representando os nosos momentos. Pero non é tan relativo como parece, claro: algunhas pequenas cousas son tan eternas que enchen capítulos enteiros, pero tamén pode haber longos períodos de tempo que non enchen nin unha liña, porque non son relevantes. E ti, por suposto, es un parágrafo da miña vida. Cando miro cara atrás, cara a ti, só vexo letras. E cando miro cara adiante vexo cinzas. O problema está en que esas letras non as entendo. Son como o soño que cando espertas case non lembras ter. Como imaxes borrosas, sensacións inconsistentes, unha noite de bebedeira. Antes, esas palabras eran frases. E non frases curtas e simples, senón oracións longas co seu suxeito, o seu predicado e unha chea de complementos. Pero cando te fuches, quiteilles os verbos e perderon o sentido. E agora non significan nada. Son palabras quietas, sen verbo nin movemento: estáticas. Como o estiven eu por un tempo antes de reaccionar á perda e saír correndo para ver se conseguía evitar que me alcanzase. Estraño, verdade? Que as palabras puidesen converterse en cinzas, digo. Pero é lóxico, cando dás por feito que moitas veces poden ser ardentes. Podería comparar o teu rastro coa marca dun cigarro medio apagado sobre unha folla de papel e aínda así non sería bastante para describir o maltreita que quedou esa páxina. Aínda que non cho recrimino, non todo o mundo é capaz de apreciar a beleza de algo ben escrito nin de respectalo; moitas veces, cando non se entende algo, desprézase. Chamémoslle ignorancia. Pero volvamos ao tema: as miñas palabras ardían e eu estaba orgulloso de que o fixesen. As miñas chamas eran vermellas e bonitas e eu alimentábaas cada día para que queimasen máis forte. Eran moi altas, tanto que quentaban mesmo á xente que me rodeaba, que era incapaz de verme a min separado do brillo das chamas. Eu e as miñas chamas, as miñas chamas e eu. Así, así as quería. Eramos tan todo que cando se me volveron en contra as queimaduras foron ao revés que todas as demais que tivera na miña vida: de dentro cara a fóra. Supoño que saberás que hai varios tipos de queimaduras. De primeiro, segundo, terceiro e cuarto grao. As de primeiro e segundo grao son as máis superficiais. Arróibanse, son dolorosas pero cúranse ben. Xa sabes, o típico. Pero logo están as de terceiro grao. Son máis graves e, estrañamente... non desbasten. Porque son tan profundas que esnaquizan todas as capas de pel e as terminacións nerviosas, conseguindo que non senta nada. Vas por aí sen pel, cos músculos e o óso ao aire, pero envalentonado. Porque non che doe, claro, e parece que se non doe non ten consecuencias. E que inxenuo era eu, coa miña valentía. Claro que as ten. Os nervios sempre son o primeiro en rexenerarse, sabes? Moito antes de cicatrizar a ferida, antes sequera de empezar a curar, chega a dor. Ao cuarto grao, por sorte, non cheguei. Porque foras un parágrafo demasiado curto, non tiñas suficientes palabras para esnaquizar tanto. E porque ademais, estabas moi mal escrito. Así que o bordo das túas letras mal afiadas danaban menos do que eu esperei que o farían. Como era de esperar, despois dunha dose (algo inxusta) de dor gratuíto, comezou a pecharse a ferida. Lentamente e ás veces dunha forma un tanto agónica: tiña que arrincar os anacos de pel morta que tentaban quedar tamén e desinfectala de cando en vez para que sanara limpa. E iso, por se non o imaxinas, é máis dor adicional. Mentres a miña queimadura ía empequenecendo, comezou a suceder algo aínda máis estraño: as palabras empezaron a ensombrecerse e a desintegrarse. Estraño para min, aínda que era de esperar que se non comprendera que o lume acaba queimando, non comprendese agora que o que se queima acábase convertido en cinzas. Xa me coñeces, sabes que son pouco paciente e cando me desaniman en algo no que teño empeño, abandono rápido aínda que me guste. É unha actitude derrotista. Covarde, máis ben. Pero non me gusta fallar, e cando o fago prefiro abandonar que seguir equivocándome. E bueno, probablemente non entendas ata que punto amola que che ensucien ou rompan algo que escribiches con todo o teu esforzo e as ganas de deixalo todo que che provoca que che fagan iso. Por iso é tan raro que esta vez non fose así e que eu teña continuado &amp;nbsp;escribindo o meu libro. Non che nego que non tivese ganas de deixar escribir e que moitas veces me fallasen as forzas cando o escozor da queimadura era demasiado forte para mover os dedos e continuar creando palabras. Pero non abandonei aínda que o bolígrafo pesase demasiado para levantalo e a folla se emborronara e retorcese: seguín escribindo e ao pasar a páxina e ver as que me quedan en branco deime conta que é imposible que un pequeno parágrafo marque grandes historias, que é necesario moito máis que iso para modificala. Aínda que deixaches unha marca nas miñas follas, desas que dan coraxe: as de apertar o boli tanto que ao pasar de páxina quedan os surcos das palabras anteriores marcados por baixo das letras novas e que a pesar de nin estorbar nin ter importancia para o resto da historia, molestan un pouco. Só che digo que teñas coidado. Que pode que a próxima persoa que atopes non escriba tan ben coma min e no canto de continuar co seu libro, acabe queimándoo e achicharrándote a ti tamén.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/5223426716127904860/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/5223426716127904860' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/5223426716127904860'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/5223426716127904860'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/08/retrincos.html' title='Retrincos'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-1110398643071100335</id><published>2012-07-10T22:22:00.001+02:00</published><updated>2012-07-10T22:22:54.729+02:00</updated><title type='text'>Non sempre o mellor é o máis caro</title><content type='html'>Pasou tanto tempo desde o último verán que case non lembro que te esquecera. Pasaron tantas cousas, tantas cousas teñen cambiado, que aprendín que o silencio se fai cada vez máis raro.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/1110398643071100335/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/1110398643071100335' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1110398643071100335'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1110398643071100335'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/07/non-sempre-o-mellor-e-o-mais-caro.html' title='Non sempre o mellor é o máis caro'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-1930788845090258185</id><published>2012-06-13T04:10:00.001+02:00</published><updated>2012-06-13T04:10:37.708+02:00</updated><title type='text'>If life gives you lemons, make lemonade</title><content type='html'>Neste momento son un confuso cacao de sentimentos, pensamentos e emocións que non sabe cara a onde tirar. Que rara é a miña vida agora mesmo. Empeñeime en quedar quieto e todo me está a golpear con tal forza que me fai retroceder e cambalearme e... é curioso. Si, curioso é exactamente o adxectivo que define todo isto; todos os caudais que se verten en min agora mesmo, toda a xente que me rodea e todo o que fixeron mentres eu miraba desde fóra. Pero parece que me cansei de mirar desde fóra, volvín ao meu sitio e a miña cabeza sufriu tal saturación que estou a desbordar por todas partes. Non sei se é que eu antes tiña máis aguante ou que simplemente estas cousas son demasiado para min... Cantos sentimentos en tan pouco tempo e canta incerteza... Puxéstesvos de acordo, eh? Isto é unha completa tolemia... Mira a vida como volve e te sorprende...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/1930788845090258185/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/1930788845090258185' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1930788845090258185'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1930788845090258185'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/06/if-life-gives-you-lemons-make-lemonade.html' title='If life gives you lemons, make lemonade'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-855031824565789119</id><published>2012-05-26T04:54:00.003+02:00</published><updated>2012-05-26T04:54:59.900+02:00</updated><title type='text'>Thinkin&#39; &#39;bout you</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/TWXC6Tz49OE?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Verse 1]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;A tornado flew around my room before you came&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Excuse the mess it made, it usually doesn&#39;t rain&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;In Southern California, much like Arizona&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;My eyes don&#39;t shed tears, but, boy, they pour when I&#39;m thinkin&#39; &#39;bout you&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Bridge]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;(Ooh, no, no, no)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;I&#39;ve been thinkin&#39; &#39;bout you (You know, know, know)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;I&#39;ve been thinkin&#39; &#39;bout you&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Do you think about me still? Do ya, do ya?&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Hook]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Or do you not think so far ahead?&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&#39;Cause I been thinking &#39;bout forever (Oooh, oooh)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Or do you not think so far ahead?&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&#39;Cause I been thinking &#39;bout forever (Oooh, oooh)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Verse 2]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;No, I don&#39;t like you, I just thought you were cool enough to kick it&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Got a beach house I could sell you in Idaho&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Since you think I don&#39;t love you, I just thought you were cute&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;That&#39;s why I kissed you&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Got a fighter jet, I don&#39;t get to fly it, though&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;I&#39;m lyin&#39; down thinkin&#39; &#39;bout you&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Bridge &amp;amp; Hook]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Verse 3]&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Yes, of course&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;I remember, how could I forget?&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;How you feel&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;And though you were my first time&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;A new feel&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;It won&#39;t ever get old, not in my soul&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Not in my spirit, keep it alive&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;We&#39;ll go down this road&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&#39;Til it turns from color to black and white&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;[Hook]&lt;/i&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/855031824565789119/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/855031824565789119' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/855031824565789119'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/855031824565789119'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/05/verse-1-tornado-flew-around-my-room.html' title='Thinkin&#39; &#39;bout you'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-5830511582266787740</id><published>2012-05-19T04:31:00.001+02:00</published><updated>2012-05-19T04:33:28.093+02:00</updated><title type='text'>Happines</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
Fantasies have to be unrealistic&amp;nbsp;because the moment... the second&amp;nbsp;that you get what you seek&amp;nbsp;you don&#39;t...&amp;nbsp;you can&#39;t want it anymore.&amp;nbsp;In order to continue to exist,&amp;nbsp;desire must have its objects&amp;nbsp;perpetually absent.&amp;nbsp;It&#39;s not the &quot;it&quot; that you want, it&#39;s the fantasy of &quot;it.&quot;&amp;nbsp;So, desire supports crazy fantasies.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
This is what Pascal means when he says&amp;nbsp;that we are only truly happy&amp;nbsp;when daydreaming&amp;nbsp;about future happiness.&amp;nbsp;Or why we say&amp;nbsp;the hunt is sweeter&amp;nbsp;than the kill.&amp;nbsp;Or be careful what you wish for,&amp;nbsp;not because you&#39;ll get it,&amp;nbsp;but because you&#39;re doomed&amp;nbsp;not to want it once you do.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
So the lesson of Lacan is:&amp;nbsp;living by your wants&amp;nbsp;will never make you happy.&amp;nbsp;What it means to be fully human is&amp;nbsp;to strive to live by ideas and ideals&amp;nbsp;and not to measure your life&amp;nbsp;by what you&#39;ve attained&amp;nbsp;in terms of your desires,&amp;nbsp;but those small moments&amp;nbsp;of integrity, compassion,&amp;nbsp;rationality, even self-sacrifice.&amp;nbsp;Because in the end, the only way&amp;nbsp;that we can measure the&amp;nbsp;significance of our own lives&amp;nbsp;is by valuing the lives of others.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;i&gt;The Life of David Gale&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/5830511582266787740/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/5830511582266787740' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/5830511582266787740'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/5830511582266787740'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/05/happines.html' title='Happines'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-6704036982182462935</id><published>2012-05-17T19:45:00.002+02:00</published><updated>2012-05-17T19:46:27.866+02:00</updated><title type='text'>Possibility</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/-SSApYvnTUQ?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
There&#39;s a Possibility,&lt;br /&gt;
There&#39;s a Possibility,&lt;br /&gt;
All that I had was all I&#39;m gonna get&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hmmm....&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
There&#39;s a Possibility,&lt;br /&gt;
There&#39;s a Possibility,&lt;br /&gt;
All I&#39;m gonna get is gonna be yours then&lt;br /&gt;
All I&#39;m gonna get is gonna be yours then&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
So tell me when you hear my heart stop&lt;br /&gt;
You&#39;re the only one that knows&lt;br /&gt;
Tell me when you hear my silence&lt;br /&gt;
There&#39;s a possibility I wouldn&#39;t know&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hmmm.....&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
know that when you leave,&lt;br /&gt;
Know that when you leave,&lt;br /&gt;
By blood and by me, you walk like a thief,&lt;br /&gt;
By blood and by me, and I fall when you leave.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
So tell me when you hear my heart stop,&lt;br /&gt;
You&#39;re the only one that knows&lt;br /&gt;
Tell me when you hear my silence&lt;br /&gt;
There&#39;s a possibility I wouldn&#39;t know&lt;br /&gt;
So tell me when my silence&#39;s over&lt;br /&gt;
You&#39;re the reason why I&#39;m closed&lt;br /&gt;
Tell me when you hear me falling&lt;br /&gt;
There&#39;s a possibility it wouldn&#39;t show&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
By blood and by me, and I&#39;ll fall when you leave&lt;br /&gt;
By blood and by me, I follow your lead&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
Hmmm...&lt;br /&gt;
Hmmm...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/6704036982182462935/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/6704036982182462935' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/6704036982182462935'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/6704036982182462935'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/05/possibility.html' title='Possibility'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-6072447472541052251</id><published>2012-05-08T02:48:00.001+02:00</published><updated>2012-05-08T02:48:34.115+02:00</updated><title type='text'>A ti non te merquei; por iso non te vendo</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Calquera diría que tiven que caer en picado para que aparezas ti na miña vida e que así o meu golpe sexa menos brusco. Parece imposible de crer que sexas a única persoa que me entende, que é capaz de razoar comigo no canto de... simplemente estar aí; que sabe do que falo e que me atura durante horas nos meus malos momentos sen ter anos de amizade que o xustifique ou unha chea de historias boas que fagan balance coas que non o son tanto... Supoño que é o único que me fai sentir mellor, que me acouga, que me equilibra e non podo facer máis que darche as grazas por apareceres xusto a tempo&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Es o meu parachoques favorito :)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/6072447472541052251/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/6072447472541052251' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/6072447472541052251'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/6072447472541052251'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/05/ti-non-te-merquei-por-iso-non-te-vendo.html' title='A ti non te merquei; por iso non te vendo'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-8572898229436323593</id><published>2012-04-29T02:41:00.000+02:00</published><updated>2012-05-08T02:42:20.224+02:00</updated><title type='text'>That night...</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/L3zzWmhhvDU?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
I was always right&lt;br /&gt;
About the morning&lt;br /&gt;
Ok, I’m an old shoe&lt;br /&gt;
Danced above the blades&lt;br /&gt;
Never stopped crawling&lt;br /&gt;
Over the black dunes&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
And I’m waiting&lt;br /&gt;
For you&lt;br /&gt;
Waiting forever&lt;br /&gt;
Are you awake now too?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
I am always one&lt;br /&gt;
Without a warning&lt;br /&gt;
Whole days&lt;br /&gt;
Reappear&lt;br /&gt;
Lift away&lt;br /&gt;
Past the gate&lt;br /&gt;
Desert keeps forming&lt;br /&gt;
Underneath the black moon&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
And I’m waiting&lt;br /&gt;
For you&lt;br /&gt;
Waiting forever&lt;br /&gt;
Are you awake now too?</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/8572898229436323593/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/8572898229436323593' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8572898229436323593'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8572898229436323593'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/04/i-was-always-right-about-morning-ok-im.html' title='That night...'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-4628375453223320740</id><published>2012-03-29T01:00:00.000+02:00</published><updated>2012-05-08T02:54:18.353+02:00</updated><title type='text'>Formando un charco de area, fuxindo do camiño</title><content type='html'>Onte á noite pensei en ti ata saírme das miñas costuras e esta mañá tiven que pagar as consecuencias. Se me excedo, cando volvo ao meu envoltorio dóeme adaptarme aos bordos, porque me estirei demasiado. Cando os recordos saen, cando o subconsciente é o que toma o mando nin sequera eu podo esquivar as balas que me atravesan con palabras, con imaxes e todas esas cousas que están ben escondidas, atadas e con chave.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Basta. Estou fóra. Dos recordos; do pasado. Pero tamén estou perdido. Antes ou despois as cousas que deixaches atrás alcánzante. E as cousas máis estúpidas lémbralas como as máis bonitas. Porque a súa simplicidade non ten comparación. E danme ganas de berrar; neste silencio que fai dano. Basta; déixame. Pono de novo todo no seu sitio. Así. Pecha. Dobre volta de chave. No fondo do corazón, alí, naquela esquina. Naquel xardín. Algunhas flores, un pouco de sombra e despois dor. Ponos alí, ben escondidos, rógocho, onde non doian, onde ninguén poida velos. Onde ti non os poidas ver.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eu quérome e si, xa sei o que é vivir sen que ti o fagas.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/4628375453223320740/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/4628375453223320740' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4628375453223320740'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4628375453223320740'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/03/formando-un-charco-de-area-fuxindo-do.html' title='Formando un charco de area, fuxindo do camiño'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-8401232145851282191</id><published>2012-03-25T03:43:00.000+02:00</published><updated>2012-05-08T02:43:20.416+02:00</updated><title type='text'>How does it sound if we spend the night out?</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot; class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://2.gvt0.com/vi/5n-_9ZjwRC4/0.jpg&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/5n-_9ZjwRC4&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;
&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;
&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/5n-_9ZjwRC4&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hey baby, what&#39;s that sound?&lt;br /&gt;
I make a few steps and I fall to the ground.&lt;br /&gt;
It&#39;s a long shot but darling couldn&#39;t love any more,&lt;br /&gt;
Come on come on&lt;br /&gt;
Hey baby, give it a try.&lt;br /&gt;
I can find an answer if you wanna know why&lt;br /&gt;
I want the nerve to give another play to the song&lt;br /&gt;
Come on, come on&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hey baby, what&#39;s that sound?&lt;br /&gt;
I make a few steps and I fall to the ground.&lt;br /&gt;
It&#39;s a long shot but darling couldn&#39;t love any more,&lt;br /&gt;
Come on come on&lt;br /&gt;
Hey baby, give it a try.&lt;br /&gt;
I can find an answer if you wanna know why&lt;br /&gt;
I want the nerve to give another play to the song&lt;br /&gt;
Come on, come on&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
Come on, come on&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hey baby, what&#39;s that sound?&lt;br /&gt;
I make a few steps and I fall to the ground.&lt;br /&gt;
It&#39;s a long shot but darling couldn&#39;t love any more,&lt;br /&gt;
Come on come on&lt;br /&gt;
Hey baby, give it a try.&lt;br /&gt;
I can find an answer if you wanna know why&lt;br /&gt;
I want the nerve to give another play to the song&lt;br /&gt;
Come on, come on&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;
How does it sound if we spend the night out?&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/8401232145851282191/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/8401232145851282191' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8401232145851282191'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8401232145851282191'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/03/how-does-it-sound-if-we-spend-night-out.html' title='How does it sound if we spend the night out?'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-4137976738648947264</id><published>2012-02-15T02:45:00.000+01:00</published><updated>2012-05-08T02:45:42.511+02:00</updated><title type='text'>Vambora</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/B9pn0L1Qghg?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Entre por essa porta agora&lt;br /&gt;
E diga que me adora&lt;br /&gt;
Você tem meia hora&lt;br /&gt;
Prá mudar a minha vida&lt;br /&gt;
Vem, vambora&lt;br /&gt;
Que o que você demora&lt;br /&gt;
É o que o tempo leva...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ainda tem o seu perfume&lt;br /&gt;
Pela casa&lt;br /&gt;
Ainda tem você na sala&lt;br /&gt;
Porque meu coração dispara?&lt;br /&gt;
Quando tem o seu cheiro&lt;br /&gt;
Dentro de um livro&lt;br /&gt;
Dentro da noite veloz...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ainda tem o seu perfume&lt;br /&gt;
Pela casa&lt;br /&gt;
Ainda tem você na sala&lt;br /&gt;
Porque meu coração dispara?&lt;br /&gt;
Quando tem o seu cheiro&lt;br /&gt;
Dentro de um livro&lt;br /&gt;
Na cinza das horas...&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/4137976738648947264/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/4137976738648947264' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4137976738648947264'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4137976738648947264'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/02/vambora.html' title='Vambora'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-8435913502091701401</id><published>2012-02-13T02:44:00.000+01:00</published><updated>2012-05-08T02:44:57.048+02:00</updated><title type='text'>A million mile from home, I&#39;m walking away</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/vSkb0kDacjs?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Deep in the ocean, dead and cast away,&lt;br /&gt;
where innocence is burned... in flames.&lt;br /&gt;
A million mile from home, I&#39;m walking ahead.&lt;br /&gt;
I&#39;m frozen to the bones, I am.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A soldier on my own, I don&#39;t know the way.&lt;br /&gt;
I&#39;m riding up the heights... of shame.&lt;br /&gt;
I&#39;m waiting for the call, the hand on the chest.&lt;br /&gt;
I&#39;m ready for the fight... and fate.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
The sound of iron shots is stuck in my head.&lt;br /&gt;
The thunder of the drums dictates&lt;br /&gt;
the rhythm of the falls, the number of deaths,&lt;br /&gt;
the rising of the horns... ahead.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
From the dawn of time to the end of days,&lt;br /&gt;
I will have to run... away.&lt;br /&gt;
I want to feel the pain and the bitter taste...&lt;br /&gt;
of the blood on my lips... again.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
This steady burst of snow is burning my hands.&lt;br /&gt;
I&#39;m frozen to the bones, I am.&lt;br /&gt;
A million mile from home, I&#39;m walking away.&lt;br /&gt;
I can&#39;t remind your eyes, your face.&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/8435913502091701401/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/8435913502091701401' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8435913502091701401'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/8435913502091701401'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/02/million-mile-from-home-im-walking-away.html' title='A million mile from home, I&#39;m walking away'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-1694345124268217582</id><published>2012-02-08T03:28:00.000+01:00</published><updated>2012-05-08T02:56:08.465+02:00</updated><title type='text'>How to write good, by Frank L. Visco</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
My several years in the word game have learnt me several rules:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. Avoid Alliteration. Always.&lt;br /&gt;
2. Prepositions are not words to end sentences with.&lt;br /&gt;
3. Avoid cliches like the plague. (They’re old hat.)&lt;br /&gt;
4. Employ the vernacular.&lt;br /&gt;
5. Eschew ampersands &amp;amp; abbreviations, etc.&lt;br /&gt;
6. Parenthetical remarks (however relevant) are unnecessary.&lt;br /&gt;
7. It is wrong to ever split an infinitive.&lt;br /&gt;
8. Contractions aren’t necessary.&lt;br /&gt;
9. Foreign words and phrases are not apropos.&lt;br /&gt;
10. One should never generalize.&lt;br /&gt;
11. Eliminate quotations. As Ralph Waldo Emerson once said, “I hate quotations. Tell me what you know.”&lt;br /&gt;
12. Comparisons are as bad as cliches.&lt;br /&gt;
13. Don’t be redundant; don’t use more words than necessary; it’s highly superfluous.&lt;br /&gt;
14. Profanity sucks.&lt;br /&gt;
15. Be more or less specific.&lt;br /&gt;
16. Understatement is always best.&lt;br /&gt;
17. Exaggeration is a billion times worse than understatement.&lt;br /&gt;
18. One word sentences? Eliminate.&lt;br /&gt;
19. Analogies in writing are like feathers on a snake.&lt;br /&gt;
20. The passive voice is to be avoided.&lt;br /&gt;
21. Go around the barn at high noon to avoid colloquialisms.&lt;br /&gt;
22. Even if a mixed metaphor sings, it should be derailed.&lt;br /&gt;
23. Who needs rhetorical questions?&lt;br /&gt;
24. Parenthetical words however must be enclosed in commas.&lt;br /&gt;
25. It behooves you to avoid archaic expressions.&lt;br /&gt;
26. Avoid archaeic spellings too.&lt;br /&gt;
27. Don&#39;t repeat yourself, or say again what you have said before.&lt;br /&gt;
28. Don&#39;t use commas, that, are not, necessary.&lt;br /&gt;
29. Do not use hyperbole; not one in a million can do it effectively.&lt;br /&gt;
30. Never use a big word when a diminutive alternative would suffice.&lt;br /&gt;
31. Subject and verb always has to agree.&lt;br /&gt;
32. Placing a comma between subject and predicate, is not correct.&lt;br /&gt;
33. Use youre spell chekker to avoid mispeling and to catch typograhpical errers.&lt;br /&gt;
34. Don&#39;t repeat yourself, or say again what you have said before.&lt;br /&gt;
35. Use the apostrophe in it&#39;s proper place and omit it when its not needed.&lt;br /&gt;
36. Don&#39;t never use no double negatives.&lt;br /&gt;
37. Poofread carefully to see if you any words out.&lt;br /&gt;
38. Hopefully, you will use words correctly, irregardless of how others use them.&lt;br /&gt;
39. Eschew obfuscation.&lt;br /&gt;
40. No sentence fragments.&lt;br /&gt;
41. Don&#39;t indulge in sesquipedalian lexicological constructions.&lt;br /&gt;
42. A writer must not shift your point of view.&lt;br /&gt;
43. Don&#39;t overuse exclamation marks!!&lt;br /&gt;
44. Place pronouns as close as possible, especially in long sentences, as of 10 or more words, to their antecedents.&lt;br /&gt;
45. Writing carefully, dangling participles must be avoided.&lt;br /&gt;
46. If any word is improper at the end of a sentence, a linking verb is.&lt;br /&gt;
47. Avoid trendy locutions that sound flaky.&lt;br /&gt;
48. Everyone should be careful to use a singular pronoun with singular nouns in their writing.&lt;br /&gt;
49. Always pick on the correct idiom.&lt;br /&gt;
50. The adverb always follows the verb.&lt;br /&gt;
51. Take the bull by the hand and avoid mixing metaphors.&lt;br /&gt;
52. If you reread your work, you can find on rereading a great deal of repetition can be by rereading and editing.&lt;br /&gt;
53. And always be sure to finish what&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/1694345124268217582/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/1694345124268217582' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1694345124268217582'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1694345124268217582'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/02/how-to-write-good-by-frank-l-visco.html' title='How to write good, by Frank L. Visco'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-7865179695441559002</id><published>2012-02-02T03:28:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T03:28:27.794+01:00</updated><title type='text'>Pause</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot; class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://3.gvt0.com/vi/Dt4R_n8ZWQM/0.jpg&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/Dt4R_n8ZWQM&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;
&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;
&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/Dt4R_n8ZWQM&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-image: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: left; vertical-align: baseline; word-wrap: break-word;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Who am I now without your love?&lt;br /&gt;Who am I alone in a day that has gone?&lt;br /&gt;Without your love to return upon,&lt;br /&gt;I&#39;m a featherless bird in a sky so absurd&lt;br /&gt;Why oh why&#39;s there so much movement&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-image: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: left; vertical-align: baseline; word-wrap: break-word;&quot;&gt;
&lt;i&gt;When all I long for﻿ is to lay down in love&#39;s pause&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-image: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: left; vertical-align: baseline; word-wrap: break-word;&quot;&gt;
&lt;i&gt;And dream I know something of truth&lt;br /&gt;Oh hide me deeper in your peace further&lt;br /&gt;And lose me in this greed I&#39;ve found in your need&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/7865179695441559002/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/7865179695441559002' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/7865179695441559002'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/7865179695441559002'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/02/pause.html' title='Pause'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-1904865741840336247</id><published>2012-01-24T03:30:00.000+01:00</published><updated>2012-05-08T02:55:30.854+02:00</updated><title type='text'>Adeus</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
Podería escribir moitas cousas e, con todo, supoño que non terminei de asumilo. Parece unha bobada, pero é coma se mañá me fose levantar e ver un privado, para contarme calquera cousa. E váiseme facer raro. Non sei se me afarei pronto e... non quero afacerme. Non quero pensar que vas estar aí mañá como calquera outro día e á vez quero darme conta de que faltas, aínda que desbasta ata o fondo, aínda que todo vaia a cambiar sen ti.&amp;nbsp;Poucas persoas aparecen na vida que marquen e ás veces nin sequera te dás conta; non ata que xa non están contigo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En fin, outra vez pensei que era forte, equilibrabo. Que me necesitaban máis do que necesitaba eu. Pero outra vez é mentira.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Necesítote e doe. Doe que me deixara só, aínda que todos sabemos que é mellor para ti. Doe que despois de todo o que me dixeches non fose capaz de corresponderche e só chore e chore, ata quedarme sen bágoas. Ti vales moito e se as derramo é porque paga a pena, aínda que non che goste. Porque te vou botar de menos cada día, porque non vai ser o mesmo digas o que digas e iso os dous o sabemos. Es especial como pouca xente e non hai cousa que poida agradecer máis que que te puxeran no meu camiño aínda que fose só por un tempo que, aínda que non souben valoralo correctamente no seu momento, queda gravado aquí e dubido que nada poida borralo nunca.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Non é un adeus nin un ata logo, é un ata sempre.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Que saibas que te quero moito, por se aínda non te deches conta. E que vou estar aquí, pase o que pase, haxa o que haxa por medio. Porque as cousas importantes de verdade non se acaban. Nunca.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Botareite de menos, pequeno.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/1904865741840336247/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/1904865741840336247' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1904865741840336247'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/1904865741840336247'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/01/adeus.html' title='Adeus'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-101362412044257548</id><published>2012-01-14T03:26:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T03:27:35.513+01:00</updated><title type='text'>Dance</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;You&#39;ve gotta&#39; dance like there&#39;s nobody watching,&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;Love like you&#39;ll never be hurt,&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;Sing like there&#39;s nobody listening,&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;And live like it&#39;s heaven on earth.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;(And speak from the heart to be heard.)&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;&lt;i&gt;William W. Purkey&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/iPtD1t66c5I?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/101362412044257548/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/101362412044257548' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/101362412044257548'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/101362412044257548'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2012/02/dance.html' title='Dance'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-4947380809647331426</id><published>2011-11-29T03:24:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T03:25:09.450+01:00</updated><title type='text'>Novembro que nos di que importa máis sentir que comprender</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;É o que parece, un novembro sen nada que ver cos anteriores, de cousas asombrosas que, a pesares de ser rutinas, non perden a esencia, con frío ás veces e calor por momentos, cun chis de cariño e situacións divertidas... e outras non tanto. Un novembro distinto, un novembro para lembrar.&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/4947380809647331426/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/4947380809647331426' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4947380809647331426'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/4947380809647331426'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2011/11/novembro-que-nos-di-que-importa-mais.html' title='Novembro que nos di que importa máis sentir que comprender'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-2975064877950933694</id><published>2011-11-28T03:24:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T03:24:26.796+01:00</updated><title type='text'>O que máis...</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; text-align: left;&quot;&gt;Nunca, nunca pedín isto. De feito nunca o imaxinei. É como cando queres unha barca de madeira e de súpeto regálanche un iate; así, de golpe, sen explicación. Incrible. Algo que a ti nunca che pasa, desas cousas que ves na tele como aos que lle toca a lotaría, algo afastado. Pero un día pásache e non terminas de crer que si, que é para ti, teu, teu, teu. E aínda cando o usas, cando o coidas, cando pasa o tempo e segue aí con todas as súas cousas boas, contra todas as inclemencias climatolóxicas e os males da vida e non marcha, segue habendo momentos de dúbida, de incredulidade nos que te preguntas: &quot;Que fixen para merecer isto?&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/2975064877950933694/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/2975064877950933694' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2975064877950933694'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/2975064877950933694'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2011/11/o-que-mais.html' title='O que máis...'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3204432022671844358.post-3077305748287565821</id><published>2011-11-25T23:59:00.001+01:00</published><updated>2025-02-11T19:35:40.340+01:00</updated><title type='text'>Unha hora... e campións</title><content type='html'>Remataba a banda de música Santiago de Arteixo a súa interpretación de Pórtico e comezaba nese momento a conta atrás. O xurado, composto por Juan Durán, Pilar Vañó, José Rodríguez Ramos, Mercedes Padilla e Xosé Carlos Seráns Olveira retiraríase para chegar a un veredicto. Os nervios dos participantes das cinco bandas que se deran cita no Auditorio de Galicia eran algo perfectamente visible: cada aparición de algún membro no palco do xurado provocaba un murmullo en todo o auditorio, seguido dun silencio espectante. Pasaban os minutos e a tensión acumulábase. A xente comentaba as interpretacións das bandas, pero claro, moitos deles eran pais e coñecidos, polo que cada un ía cos seus.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tivo que pasar unha hora, chegar as 12 da noite, cando comezou. Premio do xurado á mellor interpretación da obra libre de temática ou autoría galega para a banda de música de Lousame. Terceiro premio, con 233 puntos, para a Agrupación Musical de Belesar. Segundo premio, con 298 puntos, para a banda de música de Lousame. E chegou o momento: &lt;b&gt;Primeiro premio, con 316 puntos, para a banda de música A Lira de Ribadavia. Imposible explicalo.&lt;/b&gt; A alegría, a emoción, a sensación de que non pode ser certo, que o nome estaba mal e se confundiron, que... eramos campións! A primeira vez que participabamos no Certame Galego, e para todos os compoñentes actuais da banda, a estrea nun certame da terra. Lonxe en tempo e quilómetros quedaba o cuarto posto acadado en Aranda. Si, aquel tamén era un certame, pero non é o mesmo. A sensación, a tensión que provoca defender o nome na terra é moito maior. Estrea e vitoria. Que máis se pode pedir?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Agora toca gozar desta vitoria, seguir traballando e procurando que ninguén se intente apropiar dunha vitoria que é de todos nós, dos que traballan arreo para conseguir cousas como a de onte. E aínda máis importante, unha vitoria de todos aqueles que, sen ser da banda, nos veñen botar unha man cando é necesario.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Grazas a todos eles. Grazas a todos aqueles veciños que, sen ter familiares na banda, están sempre aí, apoiando en todo o que poden.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Para aqueles que procuran, directamente ou por omisión, que a banda non chegue a situacións como estas, simplemente dicirlles que a súa oposición ou a súa falta de axuda é o que nos fai dar un extra e nos motiva para demostrar que non somos nós quen estamos equivocados e que é unha sorte ter xuntado un grupo de músicos como o que hai agora. A Arnoia, Beade, Barcia, Castrelo de Miño, A Cañiza, Ourense, Sela, Quins, Carballedo, Oia, Chantada, Vigo, Vilalba, Baiona, O Carballiño... xente que non é de Ribadavia, pero que loitan para levar o nome da Lira de Ribadavia ata o máis alto.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un desexo? Que o que este grupo conseguiu en tan pouco tempo, con moito esforzo, non sexa cousa dun día. Que o día de mañá, cando os que están agora teñan que deixar paso ós máis novos, teñan a quen. Que 171 anos de historia non morran.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Xa para rematar, felicitar á banda de música popular Airiños do Morrazo de Moaña e á banda de música Santiago de Arteixo, que aínda que non acadasen ningún premio, fixeron unhas actuacións de enorme calidade. A elas, e a todos os que asistiron onte, moitísimas grazas por todo!</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://mskina.blogspot.com/feeds/3077305748287565821/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/3204432022671844358/3077305748287565821' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/3077305748287565821'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3204432022671844358/posts/default/3077305748287565821'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://mskina.blogspot.com/2011/11/unha-hora-e-campions.html' title='Unha hora... e campións'/><author><name>howdoyouturnthison</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08155678517710228259</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>