Fairytales

Ο Έρωτας και η...Τρέλα

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sun, 07 Jun 2015 09:50:00 +0000

The kiss -Gustav Klimt

Μιά μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και οι αξίες του ανθρώπου.
Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: "Τί είναι το κρυφτό;"
O Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία.
Η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν όλοι μαζί.
Υπήρχαν όμως πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν.
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε πως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν.
Η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
Ενα, δύο , τρία, άρχισε να μετρά η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Βαριόταν, οπότε κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς, ενώ η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου (ο Θρίαμβος κατάφερε με την αξία του να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό βουνό).
Η Γενναιοδωρία δεν ήξερε που να κρυφτεί. Κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο για να κρυφτεί κάποιος φίλος της, οπότε το παραχωρούσε. Έτσι κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωϊσμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα. Ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο γι' αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του Ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμα μέρος να κρυφτεί. Όλες οι κρυψώνες ήταν πιασμένες. Τελικά βρήκε έναν θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
"999....1000", μέτρησε η Τρέλα κι άρχισε να ψάχνει.
Πρώτη βρήκε την Τεμπελιά που δεν είχε κρυφτεί και πολυ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το "ρυθμό" του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε τη Ζήλεια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και το Θρίαμβο. Ανακάλυψε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί, και σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαξε παντού, πάνω σε κάθε δέντρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορυφή βουνού, μα τίποτα. Ήταν έτοιμη να τα παρατήσει. Κάθισε λοιπόν δίπλα σε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι άρχισε να τον κουνάει νευρικά -Τρέλα ήταν ότι ήθελε έκανε-ώσπου άκουσε ένα βογγητό πόνου.
Ήταν ο Έρωτας. Τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα στεναχωρήθηκε πολύ. Έκλαιγε και προσπαθούσε να βρει τρόπο να επανορθώσει.
Ήταν όμως αργά. Ο Έρωτας είχε τυφλωθεί. "Άσε με να σε βοηθήσω...να γίνω οδηγός σου", εκλιπαρούσε η Τρέλα για να εξιλεωθεί.
Έτσι κι έγινε.
Από τότε ο Έρωτας είναι τυφλός και τον συνοδεύει η πάντα η Τρέλα !!!

Παραμύθι από το Περού

Παραμύθι για την τέχνη των ευχών

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Wed, 02 Jan 2013 11:37:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι παπαρούνες ήταν ακόμα πολύχρωμες και όχι μόνο κόκκινες, ζούσε στο Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών η μικρή νεράιδα Ακαταλαβίτσα. Η μικρή νεράιδα δεν είχε από την αρχή αυτό το όνομα.

Το όνομα που της έδωσαν όταν πέταξε για πρώτη της φορά ήταν Πετογελούσα. Όπως ίσως ξέρετε, οι νεράιδες έπαιρναν το όνομά τους αμέσως μετά το πρώτο τους πέταγμα.

Μόλις άρχισε λοιπόν η μικρή εκείνη νεράιδα να πετάει ψηλά, πάνω και κάτω από τα σύννεφα, είδε και θαύμασε από ψηλά όλο το Νεραϊδοχώρι. Πετούσε πάνω από τα πεντακάθαρα νερά του Στραβοδόντη Κάστορα, του νεραϊδοπόταμου που κυλούσε στη Λαμπροκουρελού, το λιβάδι με τις πολύχρωμες παπαρούνες, έκανε χαμηλές πτήσεις και απολάμβανε το ολόδροσο δάσος των Αγαπόδεντρων που περιτριγύριζε το Νεραϊδοχώρι. Τόσο πολύ χάρηκε με όσα έβλεπε που έβαλε τα γέλια. Πετούσε και γελούσε. Το γέλιο της ήταν καθαρό και κρυστάλλινο σαν να ηχούσαν ασημένιες και χρυσές καμπανούλες. Τότε η Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα, που πάντα παρακολουθούσε το πρώτο πέταγμα των μικρών νεραϊδόπουλων, έγινε νονά της και την ονόμασε «Πετογελούσα». Η Πετογελούσα, μετά τα πρώτα μαθήματα πετάγματος και κρυψίματος και μεταμορφώσεων, άρχισε να πηγαίνει στο ξακουστό «Σχολείο των Καλών Ευχών».

Εδώ πρέπει να πούμε –για όσους δεν το ξέρουν- ότι το «Σχολείο των καλών Ευχών» ήταν η καλύτερη Σχολή για νεράιδες σε όλο το Νεραϊδόκοσμο. Έρχονταν σ’αυτό νεραϊδούλες απ’όλο τον κόσμο και τα διπλώματα που έπαιρναν μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους ήταν αναγνωρισμένα και έγκυρα σε όλα τα νεραϊδοχωριά του κόσμου. Εκεί λοιπόν, οι μικρές νεράιδες διδάσκονταν από τις Πρεσβύτερες Νεράιδες του Συμβουλίου του Νεραϊδοχωριού την πολύ δύσκολη τέχνη των Ευχών.

- «Οι άνθρωποι εύχονται πολλά, μας ζητούν ακόμα περισσότερα και εμείς πρέπει κάθε φορά να διακρίνουμε τί είναι το σωστό να κάνουμε!» έλεγε στις μικρές νεράιδες η Νεράιδα Χαμομήλα, δασκάλα στο μάθημα του Ελέγχου των Ανθρώπινων Επιθυμιών.

- «Από τις ευχές μας εξαρτάται πολλές φορές η ευτυχία ή ακόμα και η καταστροφή κάποιων ανθρώπων!» τους έλεγε η Νεράιδα Κομποσκίνα, δασκάλα στο πολύ δύσκολο μάθημα των Αλυσιδωτών Αντιδράσεων των Ευχών.

- «Οι ευχές που δίνουμε δεν μπορούν να απαλλάξουν τους ανθρώπους από τις υποχρεώσεις που έχουν απέναντι τους άλλους ανθρώπους και στη φύση» έλεγε στις μαθητευόμενες Νεραϊδούλες η Νεράιδα Μελοκερασιά, δασκάλα από παλιά στο μάθημα της Ανθρωποευχολογίας.

Η μικρή Νεράιδα Πετογελούσα άκουγε προσεκτικά, κρατούσε σημειώσεις, έκανε πολλές ερωτήσεις και μέρα με τη μέρα μάθαινε τη δύσκολη τέχνη της Νεράιδας.

Την Τέχνη των καλών Ευχών.

Μετά από πολλά-πολλά μαθήματα, ήρθε η ώρα να αποδείξουν οι μικρές νεράιδες την αξία αυτών που είχαν μάθει από τις σοφές νεραϊδοδασκάλες τους.

Ήταν οι περίφημες «Εξετάσεις της Πρώτης Ευχής». Στις εξετάσεις αυτές έπρεπε να εφαρμόσουν όλα όσα είχαν μάθει στο «Σχολείο των Καλών Ευχών».

Από την επιτυχία τους θα εξαρτιόταν το αν θα συνέχιζαν τις σπουδές τους στην Ανώτερη Τάξη.

Μαζεύτηκαν λοιπόν όλες οι μαθητευόμενες μικρές Νεράιδες μπροστά στο Νεραϊδοσυμβούλιο όπου προέδρευε η βασίλισσα Πεσκετόκανα. Μερικές από τις πρεσβύτερες Νεράιδες πέρασαν μπροστά απ’όλες τις εξεταζόμενες νεραϊδούλες για να δουν και να ελέγξουν τα καινούργια μαγικά ραβδιά που τους είχαν δοθεί ειδικά για εκείνη τη μέρα.

Αφού ολοκληρώθηκαν οι έλεγχοι και βρέθηκαν όλα εντάξει, το Συμβούλιο άρχισε να αναθέτει τις πρώτες αποστολές.

Κάποια στιγμή, ήρθε επιτέλους και η σειρά της Πετογελούσας.

Η πρώτη της αποστολή ήταν να πάει σ’ένα μικρό αγοράκι που είχε εκείνη τη μέρα τα γενέθλιά του και ζητούσε χάρες από τις Νεράιδες με τον τρόπο που του είχε μάθει η γιαγιά του. Το παιδάκι εκείνο είχε ξυπνήσει πρωί-πρωί και κοιτάζοντας προς τον ήλιο που έβγαινε στην ανατολή, έλεγε:

«Νεράιδες μου καλές,

Νεράιδες μου χρυσές

Εσείς που με προσέχετε,

εσείς που μ’αγαπάτε

Δώστε μου τις ευχές σας

Ευχές για ό,τι θέλω

Ευχές για το καλό

Ευχές για τη ζωή μου

και ό,τι αγαπώ!»

Την εποχή εκείνη οι άνθρωποι, μάθαιναν από πολύ μικρά παιδιά πολλούς τρόπους για να καλούν τις Νεράιδες όταν αντιμετώπιζαν κάποια αξεπέραστη δυσκολία. Οι άνθρωποι τις πίστευαν τις Νεράιδες και τις αγαπούσαν. Οι Νεράιδες από τη μεριά τους, αγαπούσαν και φρόντιζαν πάντα και με διάφορους τρόπους τους καλούς ανθρώπους. Με συμβουλές, με βοήθειες ή με ευχές. Μόλις λοιπόν το παιδάκι είπε το κάλεσμά του για τις Νεράιδες, η Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα φώναξε τη μικρή Πετογελούσα και την έστειλε να δει τί ήθελε το παιδί.

- Πετώ αμέσως Βασίλισσα Πεσκετόκανα! Να είσαι σίγουρη ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να φανώ αντάξια της εμπιστοσύνης σου και άξια μαθήτρια του «Σχολείου των Καλών Ευχών»!

Και πέταξε αμέσως προς το παιδάκι που την είχε καλέσει.

Πριν προλάβει το μικρό αγόρι να αποσώσει το τραγούδι-πρόσκληση προς τις νεράιδες, η Πετογελούσα με τη μορφή μιας μικρής χρυσογάλανης πεταλούδας που έλαμπε και φεγγοβολούσε, έμπαινε στο δωμάτιο του παιδιού.

Στάθηκε απέναντι στο μικρό άνθρωπο που την κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα από το θαυμασμό και είπε:

«Παιδάκι μου καλό,

παιδάκι μου χρυσό,

για πες μου εσύ τί θέλεις

να δω αν το μπορώ

Αν το μπορώ και πρέπει

η ευχή μου θα το φέρει.

Αν όμως είναι για κακό

θα φύγω, θα χαθώ!»

Το παιδάκι, μ’ένα τεράστιο χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του και με την καρδιά του να χτυπά δυνατά από την απρόσμενη χαρά, άπλωσε τα χέρια του στη νεράιδα Πετογελούσα και είπε:

«Θέλω όσο μικρός είμαι εγώ, τόσο μικροί να είναι και οι φόβοι μου!

Θέλω όσο μεγάλο είναι το δάσος, τόσο μεγάλη να είναι και η αγάπη που μου δείχνουν!

Θέλω ακόμα, όσο λάμπει ο ήλιος, τόσο έξυπνος να είμαι για να μη με λένε χαζό!»

Η Πετογελούσα σκέφτηκε λίγο και αποφάσισε: «Καλές μου φαίνονται οι επιθυμίες αυτού του παιδιού. Θα του δώσω τις ευχές μου!»

Έβγαλε τότε το μικρό, ολοκαίνουργο μαγικό ραβδάκι της και είπε:

«Σου εύχομαι, για τα γενέθλιά σου, όσο μικρός είσαι εσύ τόσο μικρά να είναι και όσα σε τρομάζουν.

Σου εύχομαι, όσο μεγάλο είναι το δάσος, τόση αγάπη να σου δείχνουν.

Σου εύχομαι τέλος, όσο λάμπει ο ήλιος πάνω σου, τόσο να λάμπει η σκέψη σου!»

Και η μικρή Πετογελούσα πετά χαρούμενη για το Νεραϊδοχώρι, περήφανη που είχε ολοκληρώσει με επιτυχία την πρώτη της αποστολή.

«Σίγουρα περνάω στην Ανώτερη Τάξη!» σκέφτεται με χαρά.

Εκεί όμως, πίσω στο Νεραϊδοχώρι, την περίμενε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη.

Βρήκε τη Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα μαζί με όλες τις Πρεσβύτερες Νεράιδες του Συμβουλίου να την περιμένουν με μια σκυθρωπή έκφραση που τίποτα καλό δεν προμηνούσε.

Η Πετογελούσα τις κοίταξε με αμηχανία και το χαμόγελό της ήταν μουδιασμένο.

- Έδωσα τις ευχές μου στο παιδάκι..., είπε με τρεμάμενη φωνή. Έκανα κανένα λάθος; συμπλήρωσε αχνά, με έναν ακαθόριστο φόβο να μεγαλώνει μέσα της.

- Πετογελούσα! Είπε αυστηρά η βασίλισσα Πεσκετόκανα. Δες και μόνη σου τα αποτελέσματα των ευχών που έδωσες στο μικρό αγοράκι!

Και με τα λόγια αυτά, ύψωσε το ραβδί της και έδειξε το παιδί στην έντρομη Πετογελούσα.

Και η Πετογελούσα, είδε με φρίκη μια σειρά από εικόνες που μόνο απελπισία προκαλούσαν.

Στην Πρώτη Εικόνα είδε το παιδάκι να στριφογυρίζει στο κρεβάτι του με τρόμο καθώς το πολιορκούσαν φοβεροί εφιάλτες και οράματα με τέρατα που είχαν απαίσιες μορφές και που κανένα δεν ήταν μεγαλύτερο από το μπόι του.

Στη Δεύτερη Εικόνα είδε το παιδί να πνίγεται ανάμεσα σε ανθρώπους που το έπιαναν, το αγκάλιαζαν, του τσιμπούσαν τα μάγουλα, το φιλούσαν και δεν το άφηναν να πάρει ανάσα επειδή ― όπως έλεγαν― το αγαπούσαν υπερβολικά.

Η Τρίτη Εικόνα ήταν κι εκείνη απελπιστική. Η έκπληκτη και καταταραγμένη Πετογελούσα, είδε το παιδί να είναι έξυπνο μόνο όσην ώρα έλαμπε ο ήλιος. Μόλις όμως έπεφτε το βράδυ ή τύχαινε να έχει πυκνή συννεφιά, το κακόμοιρο αγοράκι μεταμορφωνόταν σε έναν απερίγραπτο βλάκα που δεν μπορούσε να μοιράσει δυο γαϊδουριών άχερα.

Τότε η μικρή νεράιδα Πετογελούσα, με δάκρυα να πλημμυρίζουν τα λαμπερά γαλανά ματάκια της, είπε με συντριβή προς όλο το Συμβούλιο:

- Συγγνώμη! Δεν κατάλαβα τί ακριβώς ζητούσε το παιδάκι... Ούτε κατάλαβα πόσο δυσάρεστα αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν οι ευχές που του έδωσα. Ζητάω συγνώμη από εσένα Βασίλισσα Πεσκετόκανα και από όλες τις Πρεσβύτερες Νεράιδες του Συμβουλίου μας! Την επόμενη φορά θα είμαι πολύ-πολύ προσεχτική!

Η βασίλισσα Πεσκετόκανα, παρόλο που συμπαθούσε πολύ τη μικρή Πετογελούσα όπως και οι άλλες Πρεσβύτερες Νεράιδες, της είπε αυστηρά:

- Οι Νεράιδες δεν έχουν πολλά περιθώρια για λάθη. Και είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί μια ευχή που δόθηκε από νεράιδα ―όσο μικρή κι αν είναι η νεράιδα που την έδωσε. Να είσαι πολύ-πολύ προσεκτική την επόμενη φορά. Πήγαινε τώρα να παίξεις με τις φίλες σου.

Η Πετογελούσα όμως ήταν ακόμα πολύ στενοχωρημένη.

- Και με το παιδάκι τί θα γίνει τώρα; ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον.

- Το παιδάκι θα είναι μια χαρά, είπε η βασίλισσα. Η Ε.ΔΙ.Λ.Ε.Α.Κ., η Επιτροπή Διόρθωσης Λανθασμένων Ευχών και Ακύρωσης Καταρών, ανάλαβε ήδη να αλλάξει τις ευχές σου. Κατάλαβες τώρα μικρή μου Νεράιδα «Ακαταλαβίτσα»;

Τα τελευταία λόγια της Νεραϊδοβασίλισσας κυκλοφόρησαν αμέσως σε ολόκληρο το Νεραϊδοχώρι. Έτσι, από εκείνη τη μέρα η Μικρή Πετογελούσα έγινε για όλους η νεράιδα Ακαταλαβίτσα.

Αυτό τη στενοχωρούσε πολύ τη μικρή νεράιδα γιατί της θύμιζε συνέχεια την αποτυχία της στην πρώτη της αποστολή. Χώρια που μερικές φίλες της είχαν αρχίσει να την κοροϊδεύουν.

Η επόμενη αποστολή για την Ακαταλαβίτσα άργησε να έρθει.

Η Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα μαζί με τις δασκάλες Νεράιδα Χαμομήλα, Νεράιδα Κομποσκίνα και Νεράιδα Μελοκερασιά, ξεκίνησαν να κάνουν εντατικά μαθήματα Ευχών στην Ακαταλαβίτσα. Η μικρή νεράιδα από τη μεριά της, κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες, διαβάζοντας σκληρά, λύνοντας δύσκολες ασκήσεις και κάνοντας εξάσκηση με τις φίλες της που είχαν περάσει στην Ανώτερη Τάξη. Όλα αυτά που χρειάζονταν για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις περίεργες επιθυμίες των ανθρώπων.

Μετά από πολλές εβδομάδες διαβάσματος, ασκήσεων και εξετάσεων, η Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα κάλεσε την Ακαταλαβίτσα και της είπε:

- Καλή μου Ακαταλαβίτσα ήρθε η ώρα να μας δείξεις τί έμαθες. Ένας καλός άνθρωπος με γυναίκα και πέντε παιδιά, βρίσκεται στην ακροποταμιά και ζητάει τη βοήθειά μας. Τί λες Ακαταλαβίτσα μου; Θα καταφέρεις να καταλάβεις τί ζητάει αυτός ο άνθρωπος;

Η Ακαταλαβίτσα καταχάρηκε.

- Ναι Βασίλισσά μου! Είπε με θέρμη. Κι αυτή τη φορά θα βάλω τα δυνατά μου να τα κάνω όλα όπως πρέπει!

Και πριν προλάβει ο κούκος να πει δεύτερο «κου» ―είχε μπει η άνοιξη― η Ακαταλαβίτσα εμφανίστηκε μπροστά στο δυστυχισμένο άνθρωπο που καλούσε τις νεράιδες δίπλα στην ακροποταμιά.

Η Ακαταλαβίτσα στάθηκε μέσα στο νερό απέναντί του, με τη μορφή ενός χρυσόψαρου και είπε:

«Άνθρωπε καλέ,

άνθρωπε χρυσέ,

για πες μου εσύ τί θέλεις

να δω αν το μπορώ

Αν το μπορώ και πρέπει

η ευχή μου θα το φέρει.

Αν όμως είναι για κακό

θα φύγω, θα χαθώ»

Ο άνθρωπος, με ένα τεράστιο χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του και την καρδιά του να χτυπά δυνατά από τη χαρά του που οι νεράιδες άκουσαν τις παρακλήσεις τους, άπλωσε τα χέρια προς τη νεραϊδούλα Ακαταλαβίτσα και είπε:

«Ψαράκι μου χρυσό, Νεράιδα μου καλή!

Εγώ δεν θέλω τίποτα για μένα.

Θέλω όμως τα παιδιά μου να έχουν ό,τι θελήσουν.

Θέλω ακόμα, η γυναίκα μου να μπορεί να καμαρώνει κι εκείνη σαν μεγαλοκυρά με λούσα και στολίδια στο παζάρι, που βλέπει τις άλλες στολισμένες και ζηλεύει και μετά μου θυμώνει.»

Η Ακαταλαβίτσα σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε προσπαθώντας να θυμηθεί αυτά που είχε μάθει κοντά στις δασκάλες της και είπε μέσα της:

«Καλός άνθρωπος μου φαίνεται και αγαπάει τα παιδιά του και τη γυναίκα του. Θα του δώσω τις ευχές μου!»

Στράφηκε τότε στον άνθρωπο που στεκόταν γονατιστός στην ακροποταμιά απέναντί της και του είπε:

«Θα έχεις ό,τι μου ζήτησες.

Σου εύχομαι να μην έχεις τίποτα.

Εύχομαι τα παιδιά σου να έχουν ό,τι θέλουν.

Και τέλος, εύχομαι η γυναίκα σου να καμαρώνει σαν μεγαλοκυρά με ωραία στολίδια και ακριβά λούσα στο παζάρι.»

Και φεύγει κολυμπώντας στο ποτάμι μέχρι να απομακρυνθεί από τον άνθρωπο.

Σε λίγο πετά ζωηρά για το Νεραϊδοχώρι, χαρούμενη που έκανε με επιτυχία ―όπως νόμιζε― αυτό που έπρεπε να κάνει.

Η χαρά της όμως δεν ήταν να κρατήσει για πολύ.

Μόλις έφτασε στο Νεραϊδοχωριό της, είδε τη βασίλισσα Πεσκετόκανα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και το πόδι της να χτυπά νευρικά το χορτάρι. Δίπλα της στέκονταν οι Πρεσβύτερες Νεράιδες του Συμβουλίου και την περίμεναν. Είχαν πάλι εκείνη τη στρυφνή έκφραση στα πρόσωπά τους, που τίποτα καλό δεν προμηνούσε.

Η Ακαταλαβίτσα τις κοίταξε με αμηχανία κι ένα μουδιασμένο χαμόγελο.

- Έδωσα τις ευχές μου στον άνθρωπο, είπε με τρεμουλιαστή φωνή. Έκανα κανένα λάθος πάλι; Ψέλλισε με φωνή που μόλις ακουγόταν, καθώς ένας γνώριμος φόβος μεγάλωνε μέσα της και την κυρίευε.

- Ακαταλαβίτσα! Είπε αυστηρά η βασίλισσα Πεσκετόκανα. Τελικά καλά κάνουμε και σε φωνάζουμε Ακαταλαβίτσα! Δες και μόνη σου τα αποτελέσματα των ευχών που έδωσε στον κακόμοιρο άνθρωπο που ζήτησε τη βοήθειά σου.

Ύψωσε η βασίλισσα το μαγικό ραβδί της και έδειξε στην Ακαταλαβίτσα τον άνθρωπο της ακροποταμιάς. Η Ακαταλαβίτσα είδε τότε με απόγνωση μια σειρά από εικόνες που την έκαναν να θέλει να κρυφτεί από φόβο και ντροπή.

Στην Πρώτη Εικόνα είδε τον άνθρωπο κουρελή και ταλαίπωρο, να σέρνεται στο δρόμο κλαίγοντας απαρηγόρητος γιατί είχε χάσει όσα είχε και δεν είχε. Μετά την ευχή της Ακαταλαβίτσας δεν είχε πια τίποτα.

Στη Δεύτερη Εικόνα είδε τα πέντε παιδιά του να έχουν μεταμορφωθεί σε άθλια και άπληστα παλιόπαιδα που μπορούσαν κάθε στιγμή να έχουν ό,τι θέλουν. Τα παιδιά εκείνα δεν ήταν ευχαριστημένα με τίποτα και συνέχεια ζητούσαν κάτι καινούργιο που δεν τους έκανε καμία εντύπωση ούτε τους έδινε καμιά χαρά.

Στην Τρίτη Εικόνα τέλος, είδε τη γυναίκα του ανθρώπου να κυκλοφορεί στο παζάρι στολισμένη σαν παγόνι. Περπατούσε περήφανη στους δρόμους, με τη μύτη της έναν πήχη ψηλά, καμαρώνοντας για τα πολυτελή ρούχα που φορούσε και τα πανάκριβα κοσμήματά της. Ψωροπερήφανη, ανόητη και ματαιόδοξη όσο δεν παίρνει άλλο.

Τα πέντε παιδιά περιφρονούσαν τον άνθρωπο που πριν λίγο ήταν ο αγαπημένος τους πατέρας.

Το ίδιο και η γυναίκα του. Γιατί τώρα, εκείνος που δεν είχε τίποτα δεν μπορούσε να βρίσκεται μαζί με αυτούς που τα είχαν όλα και να τους ντροπιάζει με το χάλι του!

Η Ακαταλαβίτσα, βλέποντας τα αποτελέσματα των ευχών της, έβαλε τα κλάματα.

Η καλή νεραϊδένια της καρδιά δεν άντεχε να βλέπει το κακό που άθελά της είχε προκαλέσει.

- Βασίλισσα Πεσκετόκανα κι εσείς καλές Πρεσβύτερες Νεράιδες σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη.

Πάλι δεν κατάλαβα τί ακριβώς ήθελε αυτός ο άνθρωπος και ποιές ευχές του έπρεπε να ικανοποιήσω... Πώς μπορώ να επανορθώσω το κακό που του έκανα; Τί πρέπει να κάνω;

- Εσύ τίποτα τώρα. Αρκετά έκανες! της είπε αυστηρά μια από τις Πρεσβύτερες Νεράιδες. Για μια ακόμα φορά το θέμα το ενέλαβε η Ε.ΔΙ.Λ.Ε.Α.Κ., η Επιτροπή Διόρθωσης Λανθασμένων Ευχών και Ακύρωσης Καταρών που σε ξελάσπωσε και την προηγούμενη φορά. Ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρει να αλλάξει τις ευχές σου χωρίς μεγάλη ζημιά για την οικογένεια αυτή.

Η Ακαταλαβίτσα άκουγε αμίλητη και με σκυμμένο το κεφάλι τα λόγια της Πρεσβύτερης Νεράιδας.

- Τελικά είσαι μια Ακαταλαβίτσα! της είπε τρυφερά και με πειραχτική διάθεση η βασίλισσα Πεσκετόκανα χαϊδεύοντάς της τα φτεράκια. Την αγαπούσε πολύ τη μικρή γκαφατζού νεράιδα. Ίσως γιατί της θύμιζε τα δικά της λάθη όταν ξεκινούσε την καριέρα της στο νεραϊδόκοσμο.

Η Ακαταλαβίτσα σήκωσε τα δακρυσμένα μάτια της στη νονά της και είπε:

- Καλή μου Βασίλισσα κι εσείς Πρεσβύτερες Νεράιδες! Δώστε μου άλλη μια ευκαιρία. Ελπίζω τα παθήματά μου να μου γίνουν μαθήματα και να καταφέρω να βοηθήσω πραγματικά τον επόμενο άνθρωπο που θα ζητήσει τη βοήθειά μου.

Οι Νεράιδες του Συμβουλίου κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, χαμογελώντας κρυφά.

Μίλησε τότε η Νεραϊδοβασίλισσα:

- Ακαταλαβίτσα! Πρώτα θα κάνεις κι άλλα μαθήματα Ευχών. Μετά θα δούμε. Μέχρι τότε προσπάθησε να καταλάβεις τί ήταν αυτό που έκανε λάθος στις πρώτες σου προσπάθειες.

Η Ακαταλαβίτσα έφυγε από το Συμβούλιο με μια βαθιά θλίψη στην καρδιά της.

Δεν της έφταναν όμως οι στεναχώριες για τις αποτυχίες της• είχε και τα πειράγματα από τις φιλενάδες της που όποτε την έβλεπαν έλεγαν γελώντας μεταξύ τους:

- Προσοχή! Έρχεται η Ακαταλαβίτσα! Μην τυχόν και της ζητήσετε να σας δώσει την ευχή της! Χαθήκατε!

Ακόμα και τα ξωτικά που τριγυρνούσαν μέσα στο Νεραϊδοχώρι κάνοντας θελήματα και σκανταλιές, την πείραζαν όποτε την έβλεπαν. Είχαν φτιάξει μάλιστα και ένα κοροϊδευτικό τραγούδι και δεν έχαναν ευκαιρία να της το τραγουδούν:

«Η Ακαταλαβίτσα μας

δίνει ευχές καλές!

Ελίτσες της ζητάς,

Σου δίνει κουτσουλιές!»

Μέχρι και οι Νάνοι που δούλευαν στις σπηλιές του Παστελόβουνου και πολύ τις αγαπούσαν τις Νεράιδες, φυλαγόντουσαν από την Ακαταλαβίτσα και για χάρη της μικρής και απερίσκεπτης ―όπως τη θεωρούσαν― νεραϊδούλας είχαν βγάλει κι εκείνοι ένα τραγουδάκι:

«Οι Νάνοι κάθε πρωινό , πριν πάνε για δουλίτσα

μίαν ευχούλα κάνουνε, μικρή σαν πασχαλίτσα:

Στο δρόμο τους να μη βρεθεί η Ακαταλαβίτσα!»

Όλα αυτά πίκραιναν κατάκαρδα την Ακαταλαβίτσα που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των φίλων της σ’ολόκληρο το Νεραϊδοχώρι.

Από το πολύ διάβασμα και τα εντατικά μαθήματα από τις Πρεσβύτερες Νεράιδες, η Ακαταλαβίτσα δεν είχε πια χρόνο για ανέμελα παιχνίδια στο ποτάμι, τον Στραβοδόντη Κάστορα, ή στη Λαμπροκουρελού, το λιβάδι με τις πολύχρωμε παπαρούνες. Την ώρα που όλες οι φίλες της έπαιζαν ξένοιαστες με τα ξωτικά, βάφοντας λουλούδια, μαθαίνοντας κοτσυφοτράγουδα και αηδονομουσικές, στρίβοντας μουστάκια χρυσομπαρμπουνιών ή χτενίζοντας την ουρά καμιάς αλεπούς και κάνοντας ένα σωρό παρόμοια δημιουργικά και ευχάριστα πράγματα, η κακομοίρα η Ακαταλαβίτσα βρισκόταν βυθισμένη στη μελέτη βαριών και δύσκολων βιβλίων όπως «Η Ανθρώπινη Ματαιοδοξία και Πώς Να την Αντιμετωπίζετε», το «Γιατί τα Παιδιά των Ανθρώπων Δεν Ξέρουν Τί Θέλουν» ή το περίφημο νεραϊδοβιβλίο «Οι Άνθρωποι Γεννιούνται Βλάκες ή τους Κάνουν Βλάκες τα Σχολεία τους;». Εκτός από αυτά τα βιβλία που ενδεικτικά αναφέραμε, έπρεπε να μελετά και πολλά ακόμη στρυφνά και δυσνόητα συγγράμματα με νεραϊδοθεωρίες και νεραϊδομελέτες για τον παράξενο και πολύπλοκο κόσμο των ανθρώπων.

Τα νεραϊδοβιβλία μπορεί να ήταν μεγάλα και δύσκολα, είχαν όμως και μερικά σημαντικά πλεονεκτήματα. Είχαν όμορφες κινούμενες εικόνες που επεξηγούσαν ευχάριστα το κείμενο. Όταν η Ακαταλαβίτσα δυσκολευόταν να καταλάβει κάποιες λέξεις ή έννοιες, το ίδιο το βιβλίο της έδινε την κατάλληλη εξήγηση με τρόπο απλό και κατανοητό. Επίσης τα Σχολικά Νεραϊδοβιβλία ―για όσους δεν το ξέρουν― μαλώνουνε τον μαθητή ή μαθήτρια που προσπαθεί να διαβάσει παρακάτω πηδώντας σελίδες. Κάποια μάλιστα, μπατσίζουν ελαφρά με τις σελίδες τους τον αναγνώστη, επιστρέφοντας μόνα τους στη σωστή σελίδα. Όταν η Ακαταλαβίτσα καμιά φορά, κουρασμένη από την πολλή μελέτη, άφηνε το βιβλίο στην άκρη πριν φτάσει η ώρα για διάλειμμα, το βιβλίο σηκωνόταν όρθιο και χτυπώντας τα χοντρά εξώφυλλά του με δύναμη, της φώναζε με στριγκλιές:

- «Διάβαζε! Διάβαζε! Το διάλειμμα είναι σε δώδεκα λεπτά ακριβώς!»

Έτσι, με σκληρό καθημερινό διάβασμα και επίμονη μελέτη περνούσαν οι μέρες.

Ένα μεσημέρι η βασίλισσα Πεσκετόκανα κάλεσε κοντά της την Ακαταλαβίτσα και της είπε με γλυκειά φωνή και χαμογελαστό ύφος:

- Οι Πρεσβύτερες Νεράιδες μου λένε ότι τα πας πολύ καλά με τα μαθήματά σου Ακαταλαβίτσα. Τί λες; Νιώθεις έτοιμη να βοηθήσεις έναν άνθρωπο; Να σου δώσουμε άλλη μία ευκαιρία;

Η Ακαταλαβίτσα κοίταξε τη βασίλισσα και νονά της με τα μάτια της να λάμπουν από ελπίδα και προσμονή.

- Ναι Βασίλισσσά μου! Θέλω να βοηθήσω έναν άνθρωπο. Θέλω να βοηθήσω όλους τους ανθρώπους! Είναι τόσο αδύναμοι οι κακόμοιροι! είπε ζωηρά η μικρή, φιλότιμη νεράιδα.

- Ωραία! Είπε η βασίλισσα. Μια καλή γυναίκα ζητάει τη βοήθειά μας. Θα την αναλάβεις;

Τα μάτια της Ακαταλαβίτσας έβγαλαν αστραπές από τον ενθουσιασμό της.

- Ναι Βασίλισσα Πεσκετόκανα! Νομίζω ότι μπορώ! Πιστεύω ότι μπορώ!

- Τότε μη χάνεις χρόνο! Πέτα αμέσως! Και πρόσεχε! Σκέψου πολύ καλά πριν δώσεις τις ευχές σου. Σπάνια οι άνθρωποι ξέρουν ακριβώς τί θέλουν. Και τις περισσότερες φορές δεν ξέρουν ούτε πώς να το ζητήσουν αυτό που θέλουν.

Η Ακαταλαβίτσα πετούσε κιόλας και πριν ανοιγοκλείσει τα μάτια της, βρισκόταν κοντά στην ταλαιπωρημένη γυναίκα που είχε ζητήσει τη βοήθεια. Την βρήκε καθισμένη στη ρίζα μια γέρικης βελανιδιάς.

Η γυναίκα εκείνη είχε μόλις τελειώσει το κάλεσμα προς τις νεράιδες. Είδε τότε με χαρούμενη έκπληξη να στέκει μπροστά της μια μικρή αλεπουδίτσα που μιλούσε με ανθρώπινη φωνή, να της λέει:

«Γυναίκα μου καλή,

γυναίκα μου χρυσή,

για πες μου εσύ τί θέλεις

να δω αν το μπορώ

Αν το μπορώ και πρέπει

η ευχή μου θα το φέρει.

Αν όμως είναι για κακό

θα φύγω, θα χαθώ»

Η γυναίκα, μ’ένα τεράστιο χαμόγελο να της φωτίζει το πρόσωπο και με την καρδιά της να χτυπά δυνατά απ’την απρόσμενη χαρά, άπλωσε τα χέρια στη νεραϊδούλα Ακαταλαβίτσα και είπε:

«Αλεπουδίτσα μου χρυσή, Νεράιδα μου καλή!

Άκου τί σου ζητώ και κάνε ό,τι μπορείς:

Έχω δύο κόρες. Η μεγάλη είναι πολύ όμορφη αλλά όχι πολύ έξυπνη.

Η μικρή είναι πολύ έξυπνη αλλά ασκημούλα.

Και οι δυό τους ζηλεύουν πάρα πολύ η μία την άλλη

Για ό,τι λείπει από την καθεμιά τους και τσακώνονται συνέχεια.

Αυτό θέλω να αλλάξει.

Η πεθερά μου επίσης, με ζηλεύει γιατί μαγειρεύω καλύτερα από εκείνην.

Κι αυτό θέλω να αλλάξει.

Ακόμη, κι αυτό είναι το τελευταίο, ο άντρας μου είναι κοντός και άσκημος.

Κι αυτό θέλω να αλλάξει.»

Η Ακαταλαβίτσα την άκουσε προσεκτικά και σκεφτόταν πάρα πολύ πριν αποφασίσει τί να κάνει για την καλή εκείνη γυναίκα. Τα αιτήματά της, της φάνηκαν λογικά και σωστά.

Τελικά αποφάσισε να δώσει στη γυναίκα τρεις ευχές και της είπε:

«Εύχομαι οι κόρες σου από τώρα και στο εξής

να μην έχουν τίποτα να ζηλέψουν η μια από την άλλη.

Εύχομαι η πεθερά σου να μην έχει κανέναν λόγο να σε ζηλεύει.

Εύχομαι τέλος, ο άντρας σου να γίνει όπως τον θέλεις.

Είσαι ευχαριστημένη;»

Ρώτησε η Ακαταλαβίτσα με αλεπουδίσιο χαμόγελο τη γυναίκα που άκουγε προσεκτικά.

- Νά ‘σαι καλά αλεπουδίτσα μου, Νεράιδα μου καλή! Είπε με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση η αγαθή αλλά αρκετά ανόητη γυναίκα.

Η Ακαταλαβίτσα τρέχει τότε με τα αλεπουδοπόδαρά της γρήγορα μακριά από εκεί και σε λίγο φτάνει πετώντας στο Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών. Νιώθοντας χαρούμενη στη σκέψη ότι επιτέλους κατάφερε να βοηθήσει με σωστές ευχές έναν άνθρωπο.

Περήφανη για το κατόρθωμά της, θέλησε να παρουσιαστεί αμέσως μπροστά στη Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα και το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων.

Στη μέση ενός σκυθρωπού Συμβουλίου, η Ακαταλαβίτσα είδε με τρόμο να την περιμένει μια ακόμα πιο σκυθρωπή βασίλισσα. Βλέποντας εκείνα τα σκοτεινιασμένα πρόσωπα, η Ακαταλαβίτσα παρέλυσε.

«Φτού! Πάλι πατάτα έκανα!» σκέφτηκε με απόγνωση.

Και μαζεύοντας όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει, ρώτησε έτοιμη να βάλει τα κλάματα:

- Τί έκανα πάλι;

Οι καλές Νεράιδες του Συμβουλίου, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους κουνώντας τα κεφάλια τους με θλίψη και συμπόνια.

- Μούσκεμα τα έκανες πάλι Ακαταλαβίτσα μου! είπε με σφιγμένο στόμα η νεραϊδοβασίλισσα. Δες και μόνη σου...

Η Ακαταλαβίτσα είδε τότε τις εικόνες που έφερε μπροστά της το μαγικό ραβδί της νονάς της.

Στην Πρώτη Εικόνα είδε τις δύο κόρες της γυναίκας. Τώρα πια δεν ζήλευαν η μία την άλλη. Και πώς να ζηλέψουν; Αφού είχαν γίνει και άσκημες και βλάκες! Και οι δύο!

Στη Δεύτερη Εικόνα είδε την πεθερά της γυναίκας να την παρηγορεί που δεν μπορούσε να φτιάξει ένα φαΐ της προκοπής. Εννοείται ότι τώρα η πεθερά κάθε άλλο παρά τη ζήλευε τη νύφη της!

Στην Τρίτη Εικόνα είδε τον άντρα της γυναίκας, ψηλό και όμορφο, να τριγυρνάει κορδωτός όλη μέρα στην πόλη κάνοντας παρέα με νέες και όμορφες κοπέλες. Μένοντας όσο περισσότερο μπορούσε μακριά από την ασκημούλα γυναίκα του με τα κακόφαγα που έφτιαχνε και τις δύο άσκημες και χαζές κόρες του.

- Πω-πω! Τί είναι αυτά τα χάλια που βλέπω! Εγώ τα έκανα όλα αυτά; Ρώτησε τρομαγμένη η Ακαταλαβίτσα. Συγγνώμη, αλλά φαίνεται ότι πάλι δεν κατάλαβα τί ακριβώς ήθελε εκείνη η γυναίκα και τί ευχές έπρεπε να της δώσω... Μου φαίνεται ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ να γίνω μια σωστή Νεράιδα! φώναξε φανερά θυμωμένη με τον εαυτό της και πέταξε με οργή το μαγικό ραβδί της κάτω στο χορτάρι.

Όλα τα μέλη του Νεραϊδοσυμβουλίου την παρακολουθούσαν σιωπηλά.

- Όπως καταλαβαίνεις Ακαταλαβίτσα, τώρα τα πράγματα είναι σοβαρά, είπε επίσημα η βασίλισσα Πεσκετόκανα. Η Ε.ΔΙ.Λ.Ε.Α.Κ. ―η Επιτροπή Διόρθωσης Λανθασμένων Ευχών και Ακύρωσης Καταρών, που την έχουμε μάθει καλά τώρα πια― έχει πάλι πολύ δουλειά να κάνει. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το πιο σημαντικό και δυσάρεστο για σένα, είναι το ότι δεν μπορείς πλέον να μένεις στο Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών. Πρέπει να το εγκαταλείψεις αμέσως. Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Οι νόμοι μας είναι πολύ αυστηροί και χωρίς εξαιρέσεις. Έχεις αποτύχει τρεις φορές να βοηθήσεις τους ανθρώπους που μας χρειάζονται και πιστεύουν σε μας. Κινδυνεύουμε να γίνουμε αναξιόπιστες. Υπάρχει φόβος να πάψουν οι άνθρωποι να πιστεύουν σε μας. Και αυτό θα σήμαινε την καταστροφή μας. Γιατί αυτό που μας δίνει τη δύναμη να κάνουμε το καλό, είναι η πίστη των ανθρώπων. Χωρίς αυτήν θα καταντήσουμε μικρά και αδύναμα πλάσματα δίχως την ελπίδα να μπορούμε να κάνουμε κάτι για τη Φύση και τους Ανθρώπους.

- Και πού θα πάω; Τί θα απογίνω; ρώτησε με απελπισία η Ακαταλαβίτσα.

- Θα πας στο βουνό Κρυφόσκεπο. Εκεί ζει ένας πολύ γέρος και πολύ σοφός άνθρωπος. Ο Καλογείτονας. Μόνο αυτό μπορεί να σε βοηθήσει. Το έχει κάνει και παλιότερα, είπε η Νεραϊδοβασίλισσα.

- Ένας άνθρωπος: Θα με βοηθήσει εμένα ένας άνθρωπος; Ρώτησε με έκπληξη η Ακαταλαβίτσα.

Η βασίλισσα την κοίταξε με θλιμμένο χαμόγελο.

- Ναι Ακαταλαβίτσα μου. Ένας άνθρωπος και μη σου φαίνεται παράξενο. Όπως σου είπα και πιο πριν, το έχει ξανακάνει παλιότερα και με επιτυχία. Θα πας λοιπόν στο βουνό Κρυφόσκεπο προς την Ανατολή. Θα περάσεις το Παστελόβουνο, μετά το λιβάδι με τα Γαλάζια Χαμομήλια, θα διαβείς το ποτάμι του Φτερωτού Μέρμηγκα και μετά το δάσος με τις Γελαστές Ιτιές θα το δεις μπροστά σου. Κοντά στην κορυφή, από την ανατολική πλαγιά του Κρυφόσκεπου, κοντά στο δασάκι του Αχτένιστου Σκίουρου βρίσκεται η σπηλιά του Καλογείτονα. Αν χαθείς στο δρόμο...

- Δεν θα χαθώ! Κατάλαβα πολύ καλά πού είναι, είπε μουτρωμένη, διακόπτοντας με απότομο τρόπο τη βασίλισσα.

Εκείνη, που ήταν σοφή και καλόκαρδη, δεν θύμωσε με το ύφος και τους τρόπους της Ακαταλαβίτσας και συνέχισε.

- Αν τυχόν ―λέω αν...― χάσεις το δρόμο, ζήτα βοήθεια από τα κοτσύφια. Εκείνα ξέρουν να σε οδηγήσουν στον Καλογείτονα.

Η Ακαταλαβίτσα ένιωσε αμέσως πολύ άσκημα για το φέρσιμό της και κοκκίνισε σαν κατακόκκινη παπαρούνα. Η βασίλισσα της χαμογέλασε και έσκυψε μπροστά της.

- Ακαταλαβίτσα μου γλυκειά, της είπε με τρυφεράδα. Όταν ο Καλογείτονας αποφασίσει ότι μπορείς να ξαναγυρίσεις στο χωριό μας, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα για όλους μας. Και πιο πολύ για σένα.

Τα λόγια και το φέρσιμο της βασίλισσας και νεραϊδονονάς της, ζέσταναν την καρδιά της Ακαταλαβίτσας.

Μόλις τελείωσε το Συμβούλιο, η Ακαταλαβίτσα μάζεψε από κάτω το μαγικό ραβδί της, χαιρέτισε τις Νεράιδες και ξεκίνησε να φύγει.

Η βασίλισσα την έπιασε, την αγκάλιασε και της είπε σιγανά στο αυτί:

- Ακαταλαβίτσα μου, να μη στενοχωριέσαι. Να ακούς τον Καλογείτονα και να κάνεις ό,τι σου λέει. Πολύ σύντομα θα ξανασυναντηθούμε και τότε θα έχουμε πολλά να πούμε εμείς οι δύο...

Η Ακαταλαβίτσα δεν πολυκατάλαβε τα λόγια της βασίλισσας. Ένιωσε όμως τέτοια ανακούφιση που αυτό της έφτανε.

Μάζεψε όλα της τα υπάρχοντα σ’ένα μαγικό τσαντάκι στο μέγεθος και τη μορφή μιας πεταλούδας, αγκαλιαστήκανε με τις φίλες της, χαιρέτισε τα ξωτικά και τους νάνους ― ξεχνώντας τα κοροϊδευτικά τραγουδάκια που της είχαν βγάλει― και εκείνοι την αποχαιρέτισαν με συγκίνηση και ευχές πραγματικής φιλίας.

Λυπημένη βαθιά η Ακαταλαβίτσα, πέταξε γρήγορα μακριά από το Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών. Καθώς πετούσε μακριά από το χωριό της αναρωτιόταν τί να την περίμενε στη μακρινή Ανατολή.

«Γειά σου Λαμπροκουρελού! Γεια σας κι εσάς πολύχρωμες παπαρούνες! Γεια σου Στραβοδόντη Κάστορα! Γεια σας Αγαπόδεντρα! Γεια σου Παστελόβουνο! Πότε άραγε θα σας ξαναδώ;» σκεφτόταν με θλίψη καθώς περνούσε πάνω από τους αγαπημένους της τόπους.

Πλησίαζε το δειλινό όταν η Ακαταλαβίτσα πέρασε πάνω από το ποτάμι του Φτερωτού Μέρμηγκα. Πετούσε τώρα πάνω από το δάσος με τις Γελαστές Ιτιές όταν είδε στον ορίζοντα να υψώνεται μέχρι τον ουρανό το πανύψηλο βουνό, το Κρυφόσκεπο. Το Κρυφόσκεπο χρωστούσε το όνομά του στο μεγάλο του ύψος, γιατί τον περισσότερο καιρό η κορυφή του ήταν κρυμμένη στα σύννεφα.

Η Ακαταλαβίτσα πετούσε πάνω από τη νότια πλευρά του βουνού για να φτάσει στην ανατολικές πλαγιές. Η νύχτα έπεφτε και η Ακαταλαβίτσα ένιωσε ότι θα της ήταν πολύ δύσκολο να βρει τη σπηλιά του σοφού Καλογείτονα μέσα στο σκοτάδι καθώς πήγαινε εκεί ακάλεστη. Αποφάσισε τότε να ζητήσει βοήθεια από τα κοτσύφια. Κατέβηκε στο δάσος, κοντά σε μια ρεματιά και μιλώντας κοτσυφικά είπε το Κάλεσμα των Κοτσυφιών:

«Φίλος σου είμαι κότσυφα

και θέλω μία χάρη.

Να χαίρεσαι το ράμφος σου

Κι όλα σου τα παιδιά.»

Κανείς όμως δεν της απαντούσε. Η Ακαταλαβίτσα ξαναείπε:

«Φίλος σου είμαι κότσυφα

Και θέλω μία χάρη.

Να χαίρεσαι το ράμφος σου

Κι όλα σου τα παιδιά.

Πολλά νερά στο δρόμο σου

Φαγάκι όσο θες!»

Άκουσε τότε μια ψιλή φωνούλα ανάμεσα από τα κλαδιά ενός δέντρου στη ρεματιά:

«Ποιός μας ξυπνά αχάραγα;

Ποιός είσαι και τί θες;»

Η Ακαταλαβίτσα είπε τότε ευγενικά:

«Καλά μου κοτσύφια! Χρυσά μου κοτσύφια!

Είμαι η νεράιδα Ακαταλαβίτσα και ζητώ τη συμβουλή σας.

Έρχομαι από το Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών

και πηγαίνω στη σπηλιά του Καλογείτονα.

Μπερδεύτηκα όμως στο δρόμο και ζητώ τη βοήθειά σας.»

Τότε η ίδια φωνή ξαναείπε:

«Τί ακριβώς θέλεις;

Βοήθεια ή συμβουλή;»

Η Ακαταλαβίτσα είπε ευγενικά:

«Θέλω να μου πείτε πού είναι η σπηλιά του Καλογείτονα.»

Το κοτσύφι απάντησε:

«Στην ανατολική πλευρά του Κρυφόσκεπου.»

Η Ακαταλαβίτσα άρχισε να νευριάζει.

«Αυτό το ξέρω» είπε με έντονη φωνή,

«Θέλω να μου πείτε πού α κ ρ ι β ώ ς είναι η σπηλιά του σοφού Καλογείτονα!»

Πάλι ακούστηκε το ίδιο κοτσύφι:

«Η σπηλιά του Καλογείτονα βρίσκεται ανατολικά, λίγο νοτιο-ανατολικά στο Κρυφοβούνι,

σε υψόμετρο 2.869 μέτρα και 72 εκατοστά, στη θέση Μελιντζανόβραχος, πάνω από το Δάσος του Αχτένιστου Σκίουρου, κοντά στο

Δασάκι των Πουρναριών Με Την Πιτυρίδα. Δίπλα από την Καθιστή Βελανιδιά και αριστερά

όπως την κοιτάς, βρίσκεται η είσοδος της σπηλιάς ανάμεσα σε δύο σχίνα.

Το μονοπάτι που οδηγεί στη σπηλιά είναι στρωμένο με χαλίκια.

Η Ακαταλαβίτσα τώρα είχε θυμώσει για τα καλά. «Μου σπάει τα νεύρα αυτός ο ανόητος κότσυφας!» σκέφτηκε έτοιμη να μπήξει τις στριγκλιές και να ξυπνήσει όλη τη ρεματιά. Συγκρατήθηκε όμως και προσπάθησε να φανεί πιο ευγενικιά:

«Αγαπημένε μου, γλυκειέ μου κότσυφα! Συγγνώμη που σε κουράζω τέτοιαν ώρα.

Μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις πώς ακριβώς θα πάω από εδώ

μέχρι τη σπηλιά του σοφού Καλογείτονα;»

Το κοτσύφι από το δέντρο ακούστηκε να τσιρίζει θυμωμένα:

«Ά! Για να σου πω νεράϊδα Ακαταλαβίτσα!

Δεν μας φτάνει που μας ξυπνάς μέσα στα μαύρα σκοτάδια και μας ενοχλείς!

Δεν μπορείς τουλάχιστον να μας πεις απ’την αρχή τί ακριβώς ζητάς;

Τόσο δύσκολο είναι να ξέρεις τί θέλεις;»

Τότε μόνο άρχισε επιτέλους να της περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη διαδρομή για τη σπηλιά του Καλογείτονα.

Η Ακαταλαβίτσα χάρηκε πολύ. Αφού ευχαρίστησε θερμά τον κότσυφα, του ευχήθηκε καλό ξημέρωμα, και συνέχισε πιο σίγουρη το πέταγμα για τον προορισμό της.

Σε λίγο, ακολουθώντας τις ιδιαίτερα ακριβείς οδηγίες του κότσυφα, πέρασε το Δάσος του Αχτένιστου Σκίουρου, συνάντησε το Δασάκι Των Πουρναριών Με Την Πιτυρίδα, έφτασε μπροστά στη σπηλιά και είδε την Καθιστή Βελανιδιά που έμοιαζε με μεγάλη γυναίκα που είχε καθίσει να ξεκουραστεί στην άκρη του δρόμου.

Η Ακαταλαβίτσα μπήκε λίγα μέτρα μέσα στη σπηλιά νεραϊδοπατώντας. Κοίταξε γύρω της. Βαθύ σκοτάδι και απόλυτη σιωπή.

«Τί να κάνω τώρα; Να ξυπνήσω τον γέροντα; Ή να περιμένω να ξημερώσει;» σκεφτόταν.

Αποφάσισε να κοιμηθεί σ’ένα κλαδάκι της Καθιστής Βελανιδιάς και με το φως του ήλιου να μπει στη σπηλιά.

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου έπεσαν πάνω στα χρυσορόδινα φτερά της και η Ακαταλαβίτσα ξύπνησε χαρούμενη και αναζωογοννημένη. Μάζεψε λίγη δροσιά από τα φύλλα της Βελανιδιάς ―αφού την καλημέρισε ευγενικά― και δροσίστηκε.

Έριξε μια ματιά στο άνοιγμα της σπηλιάς και είδε έναν ψηλό ασπρομάλλη γέροντα να κοιτά προς το μέρος της με λαμπερό βλέμμα και ζεστό χαμόγελο.

- Καλημέρα, της είπε. Ποιά είσαι και τί θέλεις; Τη ρώτησε με τη βαθιά, λίγο βραχνή φωνή του.

Η Ακαταλαβίτσα πέταξε αμέσως προς το μέρος του ―δίχως να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα, πουλί ή αλεπού― και είπε στον συμπαθητικό γέροντα:

- Είμαι η νεράιδα Ακαταλαβίτσα και με στέλνει σε σένα ―αν εσύ είσαι ο Καλογείτονας― η Νεραϊδοβασίλισσα Πεσκετόκανα!

Ο γέροντας έβαλε τα γέλια.

- Εγώ είμαι ο Καλογείτονας! Εσύ όμως δεν μου είπες τί θέλεις από μένα.

Η Ακαταλαβίτσα ξαφνιάστηκε. Δεν ήξερε τί να πει.

- Αφού σου λέω ότι με έστειλε η βασίλισσα Πεσκετόκανα! Τί θα πει «τί θέλω»;

Ο Καλογείτονας γελούσε ακόμα πιο δυνατά τώρα.

- Αυτό μου το ξαναείπες νεράιδα Ακαταλαβίτσα. Αυτό που δεν μου είπες, είναι τί θέλεις εσύ! Τί είναι αυτό που ζητάς από μένα;

Η νεραϊδούλα κατάλαβε και ντράπηκε.

- Να με μάθεις να καταλαβαίνω... Να καταλαβαίνω τί ζητούν οι άνθρωποι από μένα και να τους το δίνω, είπε αποφασιστικά και με θάρρος.

- Τώρα μου τα λες καλά! Μήπως όμως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από σένα; Εσύ ξέρεις τί θέλεις; Κι αυτό που θέλεις, ξέρεις πώς να το ζητάς;

Η Ακαταλαβίτσα θυμήθηκε το διάλογο που είχε με τον κότσυφα το περασμένο βράδυ. Καταλάβαινε τώρα ότι ο κότσυφας είχε δίκιο. Εκείνη έφταιγε που δεν έπαιρνε την απάντηση που ήθελε από τον κότσυφα. Όταν του εξήγησε τί ακριβώς ζητούσε, αμέσως ο κότσυφας ανταποκρίθηκε και τη βοήθησε όσο μπορούσε.

- Λοιπόν, έχεις δίκιο. Πραγματικά, πολλές φορές περιμένω από τους άλλους να καταλάβουν τί ακριβώς θέλω. Και όταν δεν το καταλαβαίνουν, θυμώνω.

Ο γέρο Καλογείτονας κοίταζε την Ακαταλαβίτσα με θαυμασμό.

- Μπράβο Ακαταλαβίτσα! Συγχαρητήρια! Ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο θα έλεγαν με τόσο θάρρος αυτό που μόλις είπες εσύ τώρα. Πολύ λίγοι άνθρωποι, νεράιδες, ξωτικά ή νάνοι καταφέρνουν αυτό που κατάφερες εσύ: Να αναγνωρίζουν και να παραδέχονται τα λάθη τους.

Η Ακαταλαβίτσα χαμήλωσε το κεφάλι.

- Από τη στιγμή που κατάλαβες πώς πρέπει να ζητάς αυτό που πραγματικά θέλεις, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα και για σένα και για μένα, συνέχισε ο Καλογείτονας. Πες μου τώρα τί έγινε και γιατί σε έδιωξαν από το Νεραϊδοχώρι. Γιατί, για να σε στέλνει σε μένα η Πεσκετόκανα, μάλλον σε διώξανε. Έτσι δεν είναι; Πες μου λοιπόν τί ακριβώς συνέβη...

Η Ακαταλαβίτσα διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια στον γέροντα του Κρυφόβουνου και τις τρεις περιπτώσεις που είχε αντιμετωπίσει. Χωρίς να κρύψει τίποτα του είπε τί είχαν ζητήσει οι άνθρωποι και πώς η ίδια τα είχε θαλασσώσει με τις λανθασμένες ευχές που τους είχε δώσει.

Ο αγαθός γέροντας κρατούσε την κοιλιά του από τα γέλια καθώς άκουγε τις ιστορίες της Ακαταλαβίτσας.

- Τί ανόητοι άνθρωποι! Οι κακόμοιροι. Αλλά, τί να κάνεις... Έτσι είναι όμως τα πράγματα Ακαταλαβίτσα μου. Κατά βάθος οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται την ευχή μιας νεράιδας για να καταφέρουν κάτι σημαντικό. Αν πραγματικά ήξεραν τί θέλουν και το ζητούσαν από τον ίδιο τους τον εαυτό με αλήθεια και απλότητα, τότε θα καταφέρνανε να κάνουν θαύματα! Πιστεύουν όμως περισσότερο στην αδυναμία τους παρά στις ικανότητές τους. Και όταν πιστεύεις ότι είσαι αδύναμος, τότε γίνεσαι πραγματικά αδύναμος. Αυτό είναι το σημείο που εσύ, σαν καλή Νεράιδα πρέπει να διορθώσεις. Όχι να κάνεις εσύ για λογαριασμό των ανθρώπων ό,τι μπορούν να κάνουν μόνοι τους. Το μυστικό είναι να βρεις την αδυναμία τους και με την κατάλληλη ευχή να τους βοηθήσεις να την ξεπεράσουν. Να τους δώσεις δύναμη και αυτοπεποίθηση. Είναι δύσκολο, το ξέρω... Ξέρω όμως ότι γίνεται.

Η Ακαταλαβίτσα άκουγε μαγεμένη τον Καλογείτονα.

- Τί θα μπορούσα να κάνω με το παιδάκι και τους φόβους του; ρώτησε με απορία.

Ο καλογείτονας έξυσε σκεφτικός το κεφάλι του.

- Αν σου πω τί θα έκανα εγώ, δεν σε βοηθάω. Δεν θα είμαι συνέχεια δίπλα σου να σε συμβουλεύω. Το θέμα είναι να μπορείς μόνη σου να βρίσκεις κάθε φορά την κατάλληλη ευχή.

Το πρόσωπο της Ακαταλαβίτσας φωτίστηκε.

- Το βρήκα! φώναξε. Αυτό που είπες είναι! Να ξεπερνά κανείς μόνος του τα προβλήματά του. Αυτό είναι το μυστικό. Τώρα που το κατάλαβα αυτό, η ευχή που θα έδινα στο παιδί δεν θα ήταν να έχει μικρούς φόβους. Θα του ευχόμουν όποιους φόβους και να έχει, όσο μεγάλοι κι αν είναι, να μπορεί να τους αντιμετωπίζει μόνος του με θάρρος, ελπίδα και πίστη στις δυνάμεις του!

Η Ακαταλαβίτσα είχε ενθουσιαστεί και κοίταζε στα μάτια τον Καλογείτονα περιμένοντας την αντίδρασή του. Εκείνος της χαμογελούσε γλυκά σαν να ήταν ο παππούς της.

- Ναι! Ναι Ακαταλαβίτσα μου. Αυτό είναι. Όλα τα πλάσματα στον κόσμο μας μπορούν να αντιμετωπίσουν κάθε κίνδυνο και κάθε φόβο. Αρκεί να πιστεύουν στις δυνάμεις τους.

Και χαμογελώντας ακόμα, συμπλήρωσε:

- Και να έχουν αρκετή αγάπη γύρω τους...

- Δηλαδή; ρώτησε η Ακαταλαβίτσα.

- Αν δεν έχεις αγάπη μέσα σου και γύρω σου, τότε είσαι πραγματικά αδύναμος.

Η Ακαταλαβίτσα έσκυψε το κεφάλι. Μεγάλη αλήθεια φανέρωναν τα λόγια του Καλογείτονα.

Γιατί και η ίδια όταν άκουγε τις κοροϊδίες των φίλων της και τα κοροϊδευτικά τους τραγούδια έχανε κάθε κουράγιο και δύναμη πιστεύοντας ότι δεν την αγαπούν. Αρκούσε όμως ένα τρυφερό βλέμμα αγάπης από τη Βασίλισσα Πεσκετόκανα ή μια γλυκειά και ενθαρρυντική κουβέντα από τις δασκάλες της για να αποκτήσει ξανά αυτοπεποίθηση και νέες δυνάμεις.

Ο καιρός περνούσε και η Ακαταλαβίτσα, ζώντας μαζί με τον Καλογείτονα, καταλάβαινε όλο και περισσότερο τη σκέψη, τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες, τη ματαιοδοξία και τους φόβους των ανθρώπων. Μάθαινε και για τον εαυτό της πράγματα πρωτόγνωρα. Θύμωνε πολύ πιο δύσκολα τώρα. Μέρα με την ημέρα μάθαινε να αγαπά περισσότερο τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον εαυτό της.

Η σκέψη της γινόταν πιο γρήγορη και πιο λαμπερή.

Είχε περάσει κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος από την ημέρα που πρωτοσυνάντησε τον Καλογείτονα. Είχαν γίνει πολύ καλοί φίλοι οι δυό τους.

Ένα πρωινό, ο σοφός γέροντας είπε στη νεραϊδούλα:

- Ακαταλαβίτσα μου καλή, πέρασε πάνω από ένας χρόνος που είμαστε μαζί. Ό,τι ήταν να σου διδάξω σου το δίδαξα. Ήρθε η ώρα να γυρίσεις πίσω στο Νεραϊδοχώρι και είμαι σίγουρος ότι θα ξαναγίνεις πολύ σύντομα η Καλή και Σοφή Νεράϊδα Πετογελούσα.

Η Ακαταλαβίτσα χαμογέλασε. Θυμήθηκε τα λόγια του μεγάλου φίλου της όταν του είχε πει την ιστορία για την αλλαγή του ονόματός της μετά την πρώτη της αποτυχία. Χάρηκε με τη σκέψη ότι θα γύριζε στο Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών και στους φίλους της που είχε επιθυμήσει. Λυπήθηκε όμως που θα έχανε τη συντροφιά ενός τόσο αγαπημένου και τόσο σοφού Φίλου.

Ο Καλογείτονας, σαν να κατάλαβε τη σκέψη της, τη χάιδεψε στο κεφάλι και της είπε:

- Καλή μου νεραϊδούλα. Όποτε θέλεις, θα πετάγεσαι να με βλέπεις. Εσύ άλλωστε, είσαι μια Πετογελούσα! Ενώ για μένα, το ταξίδι μέχρι το μακρινό Νεραϊδοχωριό σου είναι αδιανόητο.

Ήρθε η ώρα του αποχωρισμού.

Ο σοφός και η νεράιδα αποχωρίστηκαν απλά και σύντομα χωρίς πολλά-πολλά λόγια.

- Καλήν αντάμωση Καλογείτονα, ακριβέ και σοφέ μου Δάσκαλε, είπε η Ακαταλαβίτσα.

- Καλήν αντάμωση Ακαταλαβίτσα, μικρή, καλή και σοφή μου Φίλη, είπε ο Καλογείτονας. Να δώσεις τους πιο θερμούς μου χαιρετισμούς και την αγάπη μου στη βασίλισσα Πεσκετόκανα!

Τα τελευταία αυτά λόγια, ο Καλογείτονας τα είπε με ξεχωριστή συγκίνηση.

- Γνωριζόσαστε καλά με τη βασίλισσα; ρώτησε διακριτικά η Ακαταλαβίτσα.

Ο Καλογείτων χαμογέλασε.

- Θα σου πει η ίδια, είπε αινιγματικά και μπήκε στη σπηλιά του.

Ήταν νωρίς το πρωί.

Η Ακαταλαβίτσα πέρασε γρήγορα πετώντας το Δασάκι των Πουρναριών Με Την Πιτυρίδα και το Δάσος του Αχτένιστου Σκίουρου. Πήρε τη νότια πλευρά του Κρυφόσκεπου ταξιδεύοντας δυτικά. Πέρασε το δάσος με τις Γελαστές Ιτιές και το ποτάμι του Φτερωτού Μέρμηγκα. Μπροστά της φάνηκε το λιβάδι με τα Γαλάζια Χαμομήλια και στο βάθος το Παστελόβουνο. Η νοσταλγία για το αγαπημένο της Νεραϊδοχώρι την έκανε να πετά όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Σε λίγο η Ακαταλαβίτσα παρουσιαζόταν συγκινημένη μπροστά στη βασίλισσα Πεσκετόκανα και το Συμβούλιο του Νεραϊδοχωριού της.

Η βασίλισσα την αγκάλιασε και τη φίλησε με αγάπη.

- Καλώς μας όρισες νεράιδα Ακαταλαβίτσα! είπαν όλες μαζί οι Νεράιδες του Συμβουλίου με μια φωνή.

- Καλώς όρισες καλή μου! είπε και η βασίλισσα.

Η Ακαταλαβίτσα δάκρυσε.

Σε λίγο, όταν είχαν μείνει μόνες, η Ακαταλαβίτσα μετέφερε στη βασίλισσα τους θερμούς χαιρετισμούς του σοφού Καλογείτονα.

- Έδειξε να σε ξέρει και να σε αγαπάει πολύ Βασίλισσά μου, είπε με ερωτηματικό ύφος η Ακαταλαβίτσα.

Η Πεσκετόκανα κούνησε το κεφάλι χαμογελώντας σκεφτική. Κι αμέσως άλλαξε θέμα ρωτώντας την Ακαταλαβίτσα πώς πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο στη σπηλιά του Καλογείτονα.

- Για να δούμε τώρα τί έμαθες ένα χρόνο μακριά μας, είπε με ζωηρή φωνή η Βασίλισσα μετά από τη σύντομη αφήγηση της Ακαταλαβίτσας για το χρόνο που πέρασε.

Η Ακαταλαβίτσα ένιωσε τρακ.

«Τώρα θα μου αναθέσει μια αποστολή» σκέφτηκε.

Η βασίλισσα που είχε διαβάσει τη σκέψη της, είπε:

- Σωστά κατάλαβες καλή μου. Ένας ψαράς βρίσκεται στην ακροθαλασσιά και ζητάει τη βοήθειά μας. Θα πας να τον βοηθήσεις;

- Θα πάω! Είπε αποφασιστικά η Ακαταλαβίτσα.

Κι αμέσως, με τη μορφή ενός κατάλευκου γλάρου, βρέθηκε στο πλάι ενός γκριζομάλλη ψαρά.

Ο γλάρος είπε στον ψαρά:

«Άνθρωπε καλέ,

άνθρωπε χρυσέ,

για πες μου εσύ τί θέλεις

να δω αν το μπορώ

Αν το μπορώ και πρέπει

η ευχή μου θα το φέρει.

Αν όμως είναι για κακό

θα φύγω, θα χαθώ!»

Ο άνθρωπος, με ένα τεράστιο χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του και την καρδιά του να χτυπά δυνατά από τη χαρά του, που οι νεράιδες άκουσαν τις παρακλήσεις τους, άπλωσε τα χέρια προς τη νεραϊδούλα Ακαταλαβίτσα και είπε:

«Γλάρε μου χρυσέ, Νεράιδα μου καλή!

Η γυναίκα μου με βρίζει: Ακαμάτη με ανεβάζει

Ανεπρόκοπο με κατεβάζει!

Τίποτα δεν της αρέσει και δείχνει να μη με αγαπάει!

Κάνε κάτι να αλλάξει όλο αυτό!»

Ο γλάρος τότε ρώτησε τον άνθρωπο:

«Την αγαπάς τη γυναίκα σου;»

και ο άνθρωπος απάντησε:

«Έτσι όπως είναι σήμερα, όχι και πολύ... Αλλά την αγαπάω...»

Ο γλάρος τον ρώτησε:

«Όταν παντρευτήκατε ήταν διαφορετική;»

και ο άνθρωπος είπε:

«Όχι και πολύ διαφορετική. Είμασταν όμως νέοι, ερωτευμένοι και...»

Ο γλάρος ξαναρώτησε:

«Ψαρεύεις κάθε μέρα;»

Ο άνθρωπος δίστασε για λίγο:

«Έ, σχεδόν... Όταν έχει κακοκαιρία δεν ψαρεύω. Είναι και μερικές μέρες

που προτιμάω να μείνω στο σπίτι και να χουζουρεύω στο κρεβάτι μου...»

Τότε ο γλάρος, δηλαδή η Ακαταλαβίτσα, είπε με αυστηρό ύφος στον ψαρά:

«Αν θέλεις να αλλάξει όλο αυτό που λες, φρόντισε να αλλάξετε και εσύ και η γυναίκα σου!

Εσύ φρόντισε να δουλεύεις περισσότερο και να τεμπελιάζεις λιγότερο.

Σήμερα θα πιάσεις πολλά ψάρια. Πήγαινε στο παζάρι και πούλα τα.

Μετά μάζεψε πολλά όμορφα λουλούδια απ’το λιβάδι και μόλις πας στο σπίτι σου

χάρισέ τα στη γυναίκα σου μαζί με όλα τα λεφτά από τα ψάρια.

Αγκάλιασέ την και φίλησέ την.

Να την αγαπάς τη γυναίκα σου!

Να της το δείχνεις και να της το λες όσο πιο συχνά μπορείς!

Θα δεις ότι αν κάνεις ό,τι σου λέω, όλα θα πάνε πολύ καλύτερα.

Γιατί σου το εύχομαι ολόψυχα!

Και να μην με ξανακαλέσεις αν δεν κάνεις ό,τι σου λέω.

Με τα λόγια αυτά, άφησε σύξυλο τον ψαρά και πέταξε μακριά.

Όταν γύρισε στο Νεραϊδοχώρι των Καλών Ευχών, η Ακαταλαβίτσα ήξερε ότι είχε κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει.

Σίγουρη για τον εαυτό της, παρουσιάστηκε μπροστά στο Συμβούλιο και κοίταξε κατάματα με θάρρος τη βασίλισσα Πεσκετόκανα.

Η Νεραϊδοβασίλισσα πλησίασε την Ακαταλαβίτσα και την αγκάλιασε. Την ίδια στιγμή όλο το Συμούλιο είχε σηκωθεί όρθιο και χειροκροτούσε τη μικρή νεράιδα.

- Τώρα, πραγματικά σε καλωσορίζω στο Νεραϊδοχωριό των Καλών Ευχών, αγαπημένη μου Νεράιδα Πετογελούσα! είπε συγκινημένη η βασίλισσα στην Ακαταλαβίτσα που πια δεν ήταν Ακαταλαβίτσα αλλά μια δακρυσμένη και περήφανη Σοφή Νεράιδα Πετογελούσα.

Μετά τα συγχαρητήρια και τα χειροκροτήματα, η βασίλισσα είπε με σιγανή φωνή στην Πετογελούσα:

- Ο Καλογείτονας ήταν και δικός μου δάσκαλος. Όταν με είχαν διώξει κάποτε και μένα από το χωριό μας... Όπως και σένα.

Η Πετογελούσα κοίταζε με γουρλωμένα μάτια τη βασίλισσα Πεσκετόκανα που είχε σκάσει στα γέλια.

Η Πετογελούσα αποδείχτηκε με τα χρόνια μια σοφή, καλόκαρδη και ανοιχτόμυαλη Νεράιδα που άφησε εποχή με τις καταπληκτικές ευχές και τις πολύτιμες συμβουλές που έδινε.

Και μετά από πολλά-πολλά χρόνια έγινε και Νεραϊδοβασίλισσα. Αυτό όμως είναι ένα άλλο παραμύθι.

Πάντως όλοι, Νεράιδες, σοφοί γέροντες, άνθρωποι, ξωτικά, νάνοι, ζώα, πουλιά και ψάρια έζησαν καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Ο Άγγελος και η Νεράιδα

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sat, 08 Sep 2012 06:41:00 +0000

Μια φορά και έναν καιρό μια μικρή νεράιδα αποφάσισε να αλλάξει την οπτική της για τον κόσμο. Ο σκοπός της ζωής της ήταν πια να ανακαλύψει τι σημαίνει πραγματικά να ζεις.

Ξεκίνησε λοιπόν ένα ταξίδι μακρινό και πολλά υποσχόμενο, προχωρώντας σε δρόμους επικίνδυνους. Μα δεν την ένοιαζε ήταν αποφασισμένη να τα καταφέρει. Πέρασε από βουνά και μίλησε με δέντρα, σταμάτησε σε πεδιάδες και συνομίλησε με ρυάκια, λουλούδια, μέλισσες , διέσχισε θάλασσες και ρώτησε τα ψάρια όμως κανείς δεν της έδινε μια απάντηση που να την κάλυπτε.

Στα αλήθεια δεν ξέρω αν ήταν το θέμα ότι οι απαντήσεις δεν την κάλυπταν ή ότι απογοητευόταν σιγά – σιγά γιατί δεν έβρισκε αυτό που ζητούσε. Όπως και να έχει κάθε φορά που έσκυβε το κεφάλι σε μια απάντηση, έλεγε ξανά μέσα της την ερώτηση, σήκωνε το κεφάλι και προχώραγε γιατί δεν θα την σταμάταγε τίποτα από το να μάθει στα αλήθεια τι σημαίνει να ζεις.

Η Νεράιδα με τον καιρό μεγάλωνε. Άλλαζε εξωτερικά και εσωτερικά μα πάντα ένα πράγμα ήταν ίδιο. Η ανάγκη της να μάθει το νόημα της ζωής. Το θέμα είναι ότι αυτό το ταξίδι το έκανε μόνη της. Ήθελε αυτή την μάχη να την δώσει και να την κερδίσει μόνη. Κι όσο να ‘ναι υπήρξαν στιγμές που ήθελε κάποιος να καταλάβει αυτό που ένιωθε και να σταθεί δίπλα της σε αυτό το δρόμο που διάλεξε να πάρει. Πόσες φορές όμως αποκτάς εύκολα αυτό που θες; Συγκεντρώθηκε λοιπόν στον σκοπό της.

Μια μέρα ο φύλακας άγγελος της που την κοιτούσε όλη την ώρα από εκεί ψηλά και παρατηρούσε κάθε της κίνηση, άκουσε πόσο θλιμμένα τραγουδούσε και κατέβηκε στην Γη, δεν άντεξε άλλο να την παρακολουθεί μη κάνοντας τίποτα. «Γεια σου, γιατί τραγουδάς τόσο θλιμμένα μικρή Νεράιδα;» την ρώτησε . Εκείνη δεν αποκρίθηκε, κοίταξε τον άγγελο με ένα βλέμμα που ουσιαστικά του έλεγε «Δεν θα καταλάβεις φύγε».

Ο Άγγελος έκατσε δίπλα της για πολύ ώρα χωρίς να της μιλά. Κοίταζαν και οι δυο μπροστά, τον ορίζοντα που ανοίγονταν μπροστά τους. Η Νεράιδα αναρωτιόταν αν εκεί, τόσο μακριά μπορεί επιτέλους να βρει αυτό που ζητάει και ο άγγελος προσπαθούσε να σκεφτεί τι να της πει. « Ξέρεις…» της είπε ο άγγελος με στόμφο, «η σιωπή ενθαρρύνει τις σκέψεις όμως δεν δίνει λύσεις». Αυτό ήταν, η Νεράιδα δεν είχε διάθεση να μιλήσει σε κάποιον που δεν ήξερε οπότε σηκώθηκε και άρχισε να περπατά.

«Περίεργο, μια Νεράιδα να περπατά και να μην πετά. Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι ένα φίδι να περπατά και να μην σέρνεται ;» είπε ο άγγελος πολύ ειρωνικά. «Άτοπο το επιχείρημα σου» αποκρίθηκε εκείνη, «εκτός από φτερά έχω και πόδια. Αυτό που δεν έχω είναι διάθεση να μιλήσω μαζί σου. Πρέπει να συνεχίσω το ταξίδι μου. Καλή σου τύχη.»

Ο Άγγελος την ακολούθησε ήταν αποφασισμένος να μην την αφήσει μόνη. Σε κάθε στάση της μιλούσε και προσπαθούσε να την κάνει να καταλάβει. Εκείνη όμως ήταν πολύ πληγωμένη για να δεχτεί πράγματα που δεν μπορούσε να κατανοήσει. Ήθελε ξεκάθαρες καταστάσεις πλέον και ήταν προετοιμασμένη να μην συμβιβαστεί όποιο κόστος και αν έπαιρνε με αυτή της η απόφαση.

Αποφάσισε πως ήθελε να συνεχίσει μόνη το ταξίδι της δεν είχε ανάγκη της υποδείξεις κανενός, ήθελε να ανακαλύψει η ίδια τα μυστικά της ύπαρξης της. Έτσι έδιωξε τον άγγελο λέγοντας του «θέλω να φύγεις, θα συνεχίσω μόνη μου. Εμένα μου αρέσει η μοναξιά, είναι για δυνατούς. Και είναι όμορφη γι αυτούς που την αντέχουν» και συνέχισε να περπατά σε αυτούς τους δρόμους που την τρόμαζαν μα έπρεπε να ακολουθήσει για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της.

Έτσι και έγινε ο άγγελος ανέβηκε ξανά στον παράδεισο του φοβούμενος για το τι θα γίνει η μικρή νεράιδα. Όμως δεν είχε άλλη επιλογή. Αποφάσισε αυτή και για τους δύο.

Ένα βράδυ εκείνη κοίταζε το Φεγγάρι και του ζητούσε με παράπονο να της πει τι είναι στα αλήθεια η ζωή. Γιατί δεν άντεχε άλλο να βαδίζει στο σκοτάδι αναζητώντας κάτι που δεν ήξερε πως μοιάζει. Κουράστηκε του φώναζε δυνατά και δεν άντεχε αλήθεια, δεν άντεχε άλλο. Κοίταζε τα φτερά της που δεν ήταν πλέον όμορφα και χρωματιστά. Ήταν ξεφτισμένα και τρύπια και δεν άντεχε να τα βλέπει έτσι. Της θύμιζαν τα όνειρα της. Της θύμιζαν πολλά που ήθελε να ξεχάσει.

Βασικά δεν άντεχε άλλο να υπάρχει μόνη της σε έναν κόσμο που δεν ήξερε κανείς τι σημαίνει ζωή. Ήθελε να φωνάξει να τους πει « Ε, εσύ ξέρεις τι σημαίνει ζωή; Κι αν όχι γιατί δεν ρώτησες ποτέ να μάθεις;». Δεν καταλάβαινε , όχι όσο κι αν προσπαθούσε δεν καταλάβαινε τι είχαν οι άλλοι που τους αρκούσε. Έτσι λοιπόν θυμήθηκε πως είχε έναν φίλο εκεί ψηλά και έτσι δεν ήταν πλέον υποχρεωμένη να ανεχτεί αυτήν την άγνοια του κόσμου. Έκοψε τα φτερά της και έπεσε για ύπνο…

Όταν άνοιξε τα μάτια της ξανά, ήταν σε ένα κρεβάτι. Σηκώθηκε και κοίταξε από το παράθυρο για να καταλάβει που βρίσκεται. Όλα ήταν όμορφα και γαλήνια, μα ακόμα και το πιο ωραίο δάσος που είχε δει δεν συγκρίνονταν με αυτή την ομορφιά. Σε μια γωνιά ο φύλακας άγγελος της την κοίταζε και προσπαθούσε να καταλάβει τα συναισθήματα του. Ένιωθε ανακούφιση που πλέον εκείνη δεν θα υπέφερε ή ένιωθε απογοήτευση που δεν κατάφερε να την βοηθήσει; Τελικά της έκανε απλά μια ερώτηση. «Νόμιζα πως σου αρέσει η μοναξιά τι κάνεις εδώ;». «Σου είπα πως η μοναξιά είναι για τους δυνατούς, για εκείνους που μπορούν να την αντέξουν. Δεν άντεξα άλλο» αυτά είπε η Νεράιδα και έσκυψε το κεφάλι νιώθοντας ντροπή.

«Τώρα θα είσαι καλά» της είπε ο άγγελος και τα λόγια του την γέμισαν με ηρεμία, ένιωσε την παρηγοριά που δεν ζήτησε όμως είχε τόσο ανάγκη. «Ξέρεις είναι ειρωνικό» του είπε εκείνη με το βλέμμα κολλημένο συνέχεια έξω από το παράθυρο και έχοντας ένα μειδίαμα στα χείλη. «Είναι ειρωνικό που ενώ έμαθα τι είναι ο θάνατος ποτέ δεν κατάλαβα ουσιαστικά τι είναι η ζωή. Κατάλαβα μόνο πως το να υπάρχεις δεν είναι αρκετό». «Κι αν είχες μια δεύτερη ευκαιρία» της είπε ο άγγελος, «τότε τι θα έκανες; Θα αγαπούσες την ζωή;». « Θα αγαπούσα την ανάγκη μου για ζωή» είπε η Νεράιδα χαμογελώντας.

Το επόμενο πρωί η μέρα είχε ξημερώσει με έναν υπέροχο λαμπερό ήλιο να φωτίζει τα πάντα. Σαν να φωνάζε η ζωή «ξυπνήστε, μοιράζονται ευκαιρίες». Η Νεράιδα ξύπνησε και καμάρωσε τα υπέροχα, λαμπερά, πολύχρωμα φτερά της. Ήταν έκπληκτη μα δεν κάθισε να σκεφτεί τι συνέβη. Όλα ήταν ένα κακό όνειρο σκέφτηκε. Χαμογέλασε. Στηρίχθηκε στα χέρια της και σηκώθηκε. Ξεκίνησε να προχωρά, ήρθε η ώρα να ζήσει…

"Ένα δέντρο μια φορά"

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Thu, 29 Mar 2012 08:43:00 +0000

Το "Ένα δέντρο μια φορά" είναι μια εκπληκτική ιστορία για όλη την οικογένεια που στέλνει στα παιδιά οικολογικά μηνύματα με τον πιο ευχάριστο τρόπο. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ τον Ιούλιο του 2007 (μετὰ τις μεγάλες πυρκαϊές σε Πάρθνηθα και Υμηττό).

Το παραμύθι εκτυλίσσεται ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, όταν στο ζοφερό πεζοδρόμιο μιας πόλης, συναντιούνται ένα παραμελημένο δέντρο και ένα φτωχό αγόρι. Κανείς δεν το πρόσεχε το δέντρο. Κανεὶς δὲν το φρόντιζε. Κανεὶς δεν του έδινε την παραμικρὴ σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει απὸ καιρὸ κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτὲ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτὲ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε που και που κάποια πονετικὴ ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφὰ ανάμεσα στις μουντὲς και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.

Οι περαστικοὶ διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροὶ και βιαστικοί, χωρὶς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοὶ μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια απὸ κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω απὸ τη ρίζα του.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε απὸ κάτι μηχανικοὺς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστὰ μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θὰ πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τί τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια;

Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινὸ το δέντρο αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο απὸ ποτέ. Στα ολόφωτα παράθυρα γύρω του διέκρινε ανάμεσα απὸ τις κουρτίνες χριστουγεννιάτικα έλατα, που χαρωπὰ παιδιὰ τα στόλιζαν με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινὲς γιρλάντες και ζήλευε. Ζήλευε πολύ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Χριστουγεννιάτικο έλατο στη θαλπωρὴ ενὸς σπιτιού. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν...Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειὲς του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενὸς κρύου πλυσταριού στην αυλὴ ενὸς εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανεὶς δεν το πρόσεχε. Κανεὶς δεν το φρόντιζε. Κανεὶς δεν του έδινε την παραμικρὴ σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη.

Ποτὲ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιὰ μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρὴ ενὸς αληθινού σπιτιού.

Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγόρι αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο απὸ ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι μετὰ τις γιορτὲς θα κατεδάφιζαν το μιζεροκτίριο με το πλυσταριὸ και δεν θα ῾χε πού να μείνει.

Τυλιγμένο στο τριμμένο του παλτό, κοιτούσε απ᾿ τα φωτισμένα παράθυρα τα λαμπερὰ σαλόνια με τα γκι και τα μπαλόνια, τις φρουτιέρες με τα ρόδια και τα χρυσωμένα κουκουνάρια, έβλεπε γελαστὰ αγόρια και κορίτσια να κρεμούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα πλουμίδια αστραφτερὰ και ζήλευε. Ζήλευε πολύ, πόσο θα ῾θελε να στόλιζε κι αυτὸ ένα έλατο σε κάποιου τζακιού το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικὲς ολόγυρά του...

Πώς το ῾φερε η τύχη έτσι κι εκείνο το χριστουγεννιάτικο βράδυ και συναντήθηκαν κάποια στιγμὴ το δέντρο εκείνο κι εκείνο το παιδί...Εκείνο το δειλινὸ το παιδὶ γυρνούσε άσκοπα στους δρόμους της πολύβουης πολιτείας. Κάθε τόσο σταματούσε σε κάποια βιτρίνα. Κόλλαγε τη μύτη του στο τζάμι και κοιτούσε με μάτια εκστατικὰ όλα εκείνα τα λαχταριστά, σε μια βιτρίνα λόφοι απὸ μελομακάρονα, κουραμπιέδες και πολύχρωμα τρενάκια φορτωμένα με σοκολατάκια, σε μια άλλη ζαχαρένιοι Άγιο-Βασίληδες με μύτες απὸ κερασάκια και μία παραμυθένια πριγκίπισσα απὸ πορσελάνη να κοιτάζει απὸ το αψιδωτὸ παράθυρο ενὸς φιλντισένιου κάστρου και λίγο παρακάτω, σε μια άλλη βιτρίνα, μια ονειρεμένη τρόικα με έναν πρόσχαρο αμαξά, μολυβένια στρατιωτάκια με κόκκινες στολὲς καβάλα σε άλογα πιτσιλωτὰ να καλπάζουν στοιχισμένα στη σειρὰ και στο βάθος ένα οπάλινο παλάτι σε μία χιονισμένη στέπα.

Έτσι όπως περπατούσε με τα μάτια στραμμένα στις καταστόλιστες βιτρίνες, έπεσε άθελά του πάνω σ᾿ έναν περαστικὸ με καμηλὸ παλτὸ και γκρενὰ κασκὸλ που γύριζε στο σπίτι του φορτωμένος με σακούλες και πακέτα που φύγανε απὸ τα χέρια του, σκόρπισαν στο δρόμο εδώ και κει. Το παιδὶ έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε, το κεφάλι του χτύπησε με φόρα στο πεζοδρόμιο, ένιωσε μία σκοτοδίνη. Ο περαστικός του ῾βαλε οργισμένος τις φωνές, το κατσάδιασε για τα καλά.

Το αλητάκι σηκώθηκε, το ῾βαλε στα πόδια, κατηφόρισε παραπατώντας ένα σοκάκι με μία υπαίθρια αγορά, έστριψε ένα δυο στενὰ και βρέθηκε στο δρόμο με το παραμελημένο δέντρο. Σταμάτησε λαχανιασμένο να πάρει ανάσα, απὸ τα φωτισμένα παράθυρα, τα χνωτισμένα, αχνοφαίνονταν τα γιορτινὰ σαλόνια με τα έλατα τα στολισμένα.

- Όμορφα δεν είναι; Ακούει τότε μια φωνή.

Ήταν το δέντρο του δρόμου.

- Πολύ. Αποκρίθηκε το παιδί, χωρὶς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε να του μιλάει κάποιος χωρὶς να το σπρώχνει, χωρὶς να το κατσαδιάζει, χωρὶς να το αποπαίρνει.

- Στόλισέ με! - ψιθύρισε το δέντρο - Στόλισέ με και εμένα έτσι!

- Μακάρι να μπορούσα! Πικρογέλασε το παιδί.

- Προσπάθησε, σε παρακαλώ. Ίσως αυτά, ξέρεις, να ῾ναι τα στερνά μου Χριστούγεννα, να μην δω άλλα.

- Γιατί το λες αυτό;

- Άκουσα ότι θα πλατύνουν το δρόμο, πελέκι ή ξεριζωμὸς με περιμένει, ένα απὸ τα δυο... Δεν είμαι σίγουρο ακόμα.

Το παιδὶ σκέφτηκε ότι θα κατεδάφιζαν το ετοιμόρροπο κτίριο με το ξεχαρβαλωμένο πλυσταριό, το καταφύγιό του. Σε λίγο δεν θα ῾χε ούτε ῾κείνο πού να μείνει. Σε κάποιο χαρτόκουτο ίσως;

- Στόλισέ με! Παρακάλεσε άλλη μια φορὰ το δέντρο. Το παιδὶ κοίταξε ολόγυρά του.

- Με τί; Απόρησε.

- Ό,τι να ῾ναι... κάτι θα βρεις εσύ!! Δεν μπορεί.

- Καλά... Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρω να σε στολίσω...

Συμφώνησε το παιδὶ κι άρχισε να ψάχνει.

Εκείνη τη στιγμή, λες και κάτι ψυχανεμίστηκε ο ουρανός, έπιασε να χιονίζει, το χιόνι έπεφτε πυκνό... Χάδι απαλὸ σκέπαζε ανάλαφρα με πάλλευκες νιφάδες στα ολόγυμνα κλωνιὰ του παραμελημένου δέντρου.

Πήρε τότε το μάτι του παιδιού κάτι να αστράφτει λίγο παραπέρα. Μια παρέα πλουσιόπαιδα, που είχαν περάσει απὸ το δρόμο λίγο νωρίτερα, είχαν πετάξει χρωματιστὰ χρυσόχαρτα απὸ τις καραμέλες που έτρωγαν με λαιμαργία τη μία μετὰ τὴν άλλη. Το αγόρι μάζεψε ένα ένα τα πεταμένα χρυσόχαρτα, τα μάλαξε με τα δάχτυλά του και έπλασε αστραφτερὲς πράσινες μπλε και βυσσινόχρωμες μπαλίτσες, μετὰ ξήλωσε τα κουμπιὰ του φθαρμένου παλτού και με τις κλωστὲς κρέμασε τις φανταχτερὲς μπαλίτσες στὰ χιονοσκέπαστα κλωνιὰ του δέντρου.

- Ευχαριστώ! Είπε το δέντρο, ανατριχιάζοντας απ᾿ τη χαρά του.

- Με τι άλλο άραγε να το στολίσω; Μονολόγησε το παιδί.

Λες κι είχε ακούσει τα λόγια του, μια νοικοκυρὰ τρεις δρόμους παρακάτω άδειασε με φόρα απ᾿ το παράθυρο μιας κουζίνας μία λεκάνη με σαπουνάδα σε μία πλακόστρωτη αυλή. Ο άνεμος πήρε ένα πανάλαφρο σύννεφο απὸ σαπουνόφουσκες και τις ταξίδεψε παιχνιδίζοντας μαζί τους, το αγόρι τις είδε να πλησιάζουν στραφταλίζοντας στο φεγγαρόφωτο, τις κοίταξε με τέτοια λαχτάρα που εκείνες, λες και κατάλαβαν την επιθυμία του, άφησαν τον άνεμο να τις φέρει ένα - δυο γύρους και να τις κρεμάσει στα κλωνιὰ του δέντρου.

- Όσο πάω κι ομορφαίνω! Καμάρωσε το δέντρο.

- Σίγουρα ομορφαίνεις! Συμφώνησε το αγόρι σφίγγοντας γύρω του το παλτὸ γιατὶ έκανε πολύ, πάρα πολὺ κρύο...

- Κοίτα! Έρχονται!

Ένα φωτεινὸ σύννεφο πλησίαζε τρεμοπαίζοντας στο σκοτάδι.

- Ελάτε! Τις κάλεσε με το βλέμμα το παιδί.

Και οι πυγολαμπίδες, λάμψεις αλλόκοσμες, τρεμοσβήνοντας ονειρικά, κάθισαν νεραϊδένιες γιρλάντες στα κλωνιὰ του δέντρου.

Το κρύο γινόταν όσο πήγαινε πιο τσουχτερό. Το χιόνι έπεφτε ολοένα πιο πυκνό. Το αγόρι σήκωσε τα μάτια του στον ουρανὸ και τότε το είδε! Είδε το πεφταστέρι κι εκείνο, λες και συνάντησε το βλέμμα του, διέγραψε στο σκοτάδι μία φαντασμαγορικὴ χρυσαφένια τροχιὰ και ακούμπησε απαλὰ στην κορφὴ του δέντρου.

Και ήταν τώρα πράγματι όμορφο το δέντρο λουσμένο στο φεγγαρόφωτο με τα χρυσαφένια μπαλάκια να στραφταλίζουν, τις σαπουνόφουσκες να σιγοτρέμουν, τις πυγολαμπίδες να αναβοσβήνουν κέντημα δαντελένιο στα χιονισμένα του κλωνιὰ και το πεφταστέρι ν᾿ ανασαίνει χρυσαφένιο φως στην κορφή του.

- M᾿ έκανες τόσο, μα τόσο όμορφο - είπε το δέντρο στο παιδὶ - Σ᾿ ευχαριστώ πολύ. Σ᾿ ευχαριστώ αληθινά... Πόσο θα ῾θελα να μπορούσα να σου χάριζα κι εγὼ ένα δώρο...

- Μπορείς! Αποκρίθηκε το παιδὶ χουχουλίζοντας τα χέρια - Άσε με, σε παρακαλώ, να καθίσω στη ρίζα σου για λίγο. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένο, πονάω... και δεν έχω πού να πάω...

- Αμέ! Έλα, κάθισε. Κάθισε στη ρίζα μου όσο θέλεις. Είπε το δέντρο.

- Και να δεις... Θα κάνω εγὼ μία ευχὴ για σένα.

Το παιδὶ σήκωσε το γιακά, τυλίχτηκε στο παλιό του πανωφόρι, κάθισε στο χιονοσκέπαστο πεζοδρόμιο, αγκάλιασε το κορμὶ του δέντρου και σφίχτηκε όσο μπορούσε πιο κοντά του.

Το χιόνι έπεφτε γύρω του. Πάνω του πυκνό. Όλο του το σώμα έτρεμε, τα χέρια του είχαν μουδιάσει, τα δόντια του χτυπούσαν. Έκλεισε τα μάτια για να τα προστατέψει απὸ τις ριπὲς του χιονιού, όταν ξαφνικὰ - τί παράξενο - άκουσε εκείνον τον ήχο... Τον ήχο τον χαρμόσυνο! Κουδουνάκια τρόικας! Ένα μαστίγιο ακούστηκε να κροταλίζει, άλογα να καλπάζουν ρυθμικά.

Άνοιξε τα μάτια. Απίστευτο! Στα μελανιασμένα χείλη του άνθισε ένα χαμόγελο. Απὸ το βάθος του δρόμου, θαμπὰ στην αρχή, αλλὰ όλο και πιο ξεκάθαρα, την είδε. Είδε την παραμυθένια τρόικα με τα ασημένια κουδουνάκια να πλησιάζει φορτωμένη δώρα διαλεχτά. Την οδηγούσε ένας ροδομάγουλος αμαξάς με γούνινο σκούφο, κόκκινη μύτη και πυκνὴ κυματιστὴ γενειάδα. Πίσω απὸ την τρόικα κάλπαζαν στρατιώτες με πορφυρὲς στολές, καβάλα σε περήφανα άλογα στολισμένα με χρυσαφένιες φούντες...

Παραξενεύτηκε το παιδί. Πώς βρέθηκε εδώ αυτὴ η τρόικα φορτωμένη τόσα δώρα; Και οι καβαλάρηδες; Κάπου τους ήξερε. Κάπου τους είχε ξαναδεί!

Η τρόικα σταμάτησε μπροστά του, τα άλογα χρεμέτισαν, ο αμαξὰς χαμογέλασε, απὸ το παράθυρο της άμαξας πρόβαλε το πρόσωπο της πριγκιποπούλας.

- Τι όμορφο δέντρο! - Χαμογέλασε - Ποιος να το στόλισε άραγε;

- Εγώ! Αποκρίθηκε το παιδί.

- Αλήθεια;

- Ναι.

- Έλα μαζί μου τότε. Έλα να στολίσεις έτσι όμορφα και το έλατο του βασιλιᾶ, να ζήσεις στο παλάτι μας παντοτινά.

- Δεν πάω πουθενὰ χωρὶς το δέντρο μου! Απάντησε το αγόρι.

Η πριγκιποπούλα έδωσε τότε εντολὴ και οι στρατιώτες του βασιλιὰ έσκαψαν βαθιά, πήρανε το δέντρο μαζὶ με τις ρίζες του και το φύτεψαν σε μία πορσελάνινη γλάστρα, μετὰ το φόρτωσαν στην τρόικα.

Γελώντας πρόσχαρα, ο αμαξάς άπλωσε το χέρι του, βοήθησε το παιδὶ να ανέβει στην άμαξα να κάτσει πλάι του, τα άλογα στράφηκαν, τον κοίταξαν με τα μεγάλα τους μάτια και ρουθούνισαν ανυπόμονα.

Όλα τα κτίρια, όλα τα φανάρια, όλες οι βιτρίνες, τα πάντα, είχαν τώρα εξαφανιστεί. Μπροστά τους ανοιγόταν μία απέραντη στέπα κι εκεί στο βάθος μέσα απὸ τα διάφανα πέπλα του χιονιού αχνοφαίνονταν μαγευτικοὶ οι μεγαλόπρεποι τρούλοι κι οι αψιδωτὲς πύλες του οπάλινου παλατιού!

Ο ροδομάγουλος αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Κροτάλισε το μαστίγιο, τα άλογα χύθηκαν χλιμιντρίζοντας μπροστά, καλπάζοντας όλο και πιο γοργά... λες κι είχανε φτερά... Σε λίγο η τρόικα κι η ακολουθία της είχαν χαθεί στο βάθος της χιονισμένης στέπας.

Το χιόνι που συνέχισε ολοένα πιο πυκνὸ το σιωπηλὸ χορό του έσβησε σχεδὸν αμέσως τα ίχνη από τις ρόδες και τα πέταλα των αλόγων..

Λένε οι παλιοὶ ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.

Διηγούνται επίσης οι παλιοὶ ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωὶ βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδὶ σκεπασμένο απὸ το χιόνι, τυλιγμένο σ᾿ ένα τριμμένο παλτὸ χωρὶς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Λένε ακόμα ότι απὸ τότε κάθε παραμονὴ Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανεὶς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει απὸ που, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμὴ ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανὸ μία φαντασμαγορικὴ τροχιὰ και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.

Έτσι λένε...

Ποιος ξέρει;

Του Ευγένιου Τριβιζά

Oι νεράιδες που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο...

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sat, 18 Feb 2012 11:51:00 +0000

Υπάρχει ένας τόπος παράξενος μαγικός, που η ζωή μπλέκει με το παραμύθι, τ’ όνειρο γίνεται αληθινό και η φαντασία δημιουργεί όμορφα παιχνίδια. Σ’ αυτό το μαγευτικό μέρος ζούσαν εφτά γλυκές νεράιδες. Δεν κατοικούσαν πάντα εκεί, αλλά έμεναν στη γη ανάμεσα στους ανθρώπους και τους βοηθούσαν να ζουν ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, φιλιωμένοι σ’ ένα κόσμο ειρηνικό, γεμάτο καλοσύνη. Μαζί τους ήταν άλλες τρεις νεράιδες κι όλες μαζί αγαπημένες γεμάτες αισιοδοξία πίστευαν ότι τα’ όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Όμως όσο περνούσε ο καιρός έβλεπαν ότι οι άνθρωποι αδιαφορούσαν γι’ αυτές και συχνά τις λησμονούσαν.

Έτσι λοιπόν απογοητευμένες αποφάσισαν να φύγουν ξεκινώντας ένα ταξίδι μακρινό. Δεν έφυγαν όλες. Έμειναν πίσω οι τρεις νομίζοντας ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τους ανθρώπους, ότι μπορούν να νικήσουν το μίσος, το συμφέρον, τη φιλοδοξία και την αδικία. Έτσι χώρισαν οι νεράιδες και οι εφτά έφτασαν σ’ αυτό τον πανέμορφο τόπο. Μόλις τον αντίκρισαν ενθουσιάστηκαν. Ήταν γεμάτος λουλούδια πολύχρωμα, παιδικές χαρές, γαλάζιες λιμνούλες και σε μια άκρη πρόβαλε ένα τεράστιο σοκολατόδεντρο. Οι νεράιδες από κείνη την μέρα δεν έφυγαν ποτέ μακριά ελπίζοντας ότι κάποτε θα ανακαλύψουν τα παιδιά της γης το δρόμο που οδηγεί σ’ αυτή τη μαγική πολιτεία κι όλοι μαζί συντροφιά θα περνούν όμορφες ώρες χαράς και παιχνιδιού. Όμως αυτή η ώρα δεν ερχόταν κι όπως είχαν επιθυμήσει τις τρεις αδελφές τους πήραν την απόφαση να επιστρέψουν πίσω. Ξεκίνησαν έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο, ότι κάτι θα έχουν καταφέρει οι αδελφές τους.

Μόλις έφτασαν στη γη είδαν τον ήλιο να έχει εξαφανιστεί σε πολλούς τόπους και ένα γκρίζο σύννεφο να τους σκεπάζει. Αλλού αντίκρισαν παιδικά μάτια, λυπημένα, γεμάτα απογοήτευση ενώ γύρω αντηχούσαν όπλα. Όταν συνάντησαν μερικά παιδιά τα ρώτησαν τι συμβαίνει.

- Πόλεμος, απάντησε ένα μικροκαμωμένο παιδάκι.

- Βλέπετε οι μεγάλοι αδιαφορούν, κοιτάζουν μόνο το συμφέρον τους και ορίστε τα αποτελέσματα. Φόβος, καταστροφή, θάνατος, συμπλήρωσε ένα άλλο.

- Κι εσείς τι κάνετε; ρώτησε μια νεράιδα.

- Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε, μικρά παιδιά, απάντησε ένα αδύναμο κοριτσάκι, με μελαγχολικά μάτια.

- Κι η αγάπη, η ειρήνη, η καλοσύνη. Πού είναι, τις ξεχάσατε; ρώτησε γεμάτη ανησυχία μια άλλη νεράιδα.

- Αχ! Μη ρωτάτε, αποκρίθηκε το πιο μεγάλο παιδί, που άρχισε να ξεθαρρεύει.

- Όχι! Θέλουμε να μάθουμε, φώναξαν όλες μαζί οι νεράιδες.

- Ακούστε λοιπόν και μη με διακόψετε, αντήχησε μια φωνή.

- Ποια είσαι; από πού ήρθες, ρώτησε η πιο μικρή νεράιδα.

- Είμαι η μοίρα που ορίζει τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων και πραγματικά θέλω να είναι μια όμορφη ειρηνική ζωή. Όμως αυτοί άφησαν τον πόλεμο να κυβερνά. Κι ο πόλεμος είναι ένας γέρος κακός που χαίρεται όταν βλέπει δυστυχισμένα παιδιά. Μια μέρα λοιπόν φυλάκισε την ειρήνη σ’ ένα σκοτεινό κάστρο. Την έδεσε με αλυσίδες για να μην μπορεί κανείς να την ελευθερώσει κι έβαλε την φιλονικία και την διχόνοια να την προσέχουν.

- Μα καλά η αγάπη και η καλοσύνη τι απέγιναν; ρώτησε μια νεραϊδούλα με φωνή που έτρεμε.
Αχ κι αυτές δε στάθηκαν πιο τυχερές. Την αγάπη την κρατά φυλακισμένη το μίσος, ένα ξωτικό που δε θέλει να βλέπει αγαπημένους τους ανθρώπους. Χαρά του ναβλέπει τους ανθρώπους να τσακώνονται, να μιλά άσχημα ο ένας στον άλλον και να χαίρονται όταν ο διπλανός τους πονά και είναι δυστυχισμένος, συνέχισε η μοίρα.

- Κι η καλοσύνη! Που είναι; ρώτησε μια ξανθιά νεράιδα αν και μάντευε την απάντηση.

- Αχ! Αυτή είναι φυλακισμένη σε μια σκοτεινή σπηλιά που την είσοδο την κλείνει ένας τεράστιος βράχος. Η κακία και η έχθρα, δύο κακές μάγισσες στέκονται απ’ έξω και διώχνουν όποιον πλησιάσει, είπε αναστενάζοντας η μοίρα.

- Αχ δεν υπάρχει ελπίδα να ελευθερωθούν, ψιθύρισε ένα παιδάκι κι αναστέναξε δυνατά.

- Ποιος με φώναξε; ρώτησε μια όμορφη νεράιδα.

- Εσένα; κανένας, είπε το παιδάκι.

- Μα πως είπες ελπίδα, το άκουσα καθαρά, συνέχισε αυτή.

- Μα ποιες είστε εσείς τελικά, αναφώνησαν όλα τα παιδιά.

- Ποιες είμαστε; Ακούστε λοιπόν!

Και τότε, κάνοντας μια στροφή η κάθε νεράιδα παρουσιαζόταν στα παιδιά που είχαν μείνει άφωνα.

Και ξεκίνησε η πρώτη:

Τ’ όνομά μου είναι ελπίδα

της ζωής η ηλιαχτίδα

για ένα κόσμο φωτεινό

όμορφο ειρηνικό.

Και μετά με τη σειρά παρουσιάστηκαν όλες.

Θαρρώ όλες με γνωρίζετε
και με υπολογίζετε
η φιλία είμαι η ονομαστή
που ομορφαίνει κάθε στιγμή

Σίγουρα μ’ έχετε ακουστά
πρόσωπα θέλω γελαστά
χαρά το όνομά μου
το τραγούδι συντροφιά μου.

Ευτυχία με φωνάζουν
κι όλοι με αγκαλιάζουν
τη ζωή με λουλούδια τη γεμίζω

χαμόγελα απλόχερα χαρίζω.

Η γνώση είμαι εγώ
που πάντα σας οδηγώ
σε αποφάσεις συνετές
δίκαιες και γνωστικές.

Ομόνοια ονομάζομαι
τον πόλεμο απεχθάνομαι
τη διχόνοια πολεμώ
μακριά την κυνηγώ.

Στη ζωή χαμογελώ
τις αρρώστιες πολεμώ
Τα όνειρα να γίνουν αληθινά
υγεία να ’χετε παντοτινά.

Και μόλις συστήθηκαν στα παιδιά τους είπαν να μην απογοητεύονται και ότι θα τα βοηθήσουν να γίνουν χαρούμενα και ευτυχισμένα.

- Αλήθεια θα μας βοηθήσετε να διώξουμε τον πόλεμο, το μίσος, την κακία, ρώτησε ένα όμορφο κοριτσάκι που το χαμόγελο έλαμψε πάλι στο πρόσωπό του.

- Εμπρός μη χάνουμε καιρό, ελάτε να οργανωθούμε, έχουμε πολλή δουλειά! φώναξε η ελπίδα.

Κι έχετε περιέργεια να μάθετε τι έγινε μετά; Για ακούστε λοιπόν τη συνέχεια, χωρίς να χάνετε λεπτό, γιατί συνέβησαν γεγονότα φοβερά που τον κόσμο άλλαξαν για τα καλά.

Το δρόμο τον έδειξε η μοίρα, που ήθελε το καλό των ανθρώπων.

Πρώτος σταθμός λοιπόν το κάστρο του πολέμου. Δεν πήγαν όμως μόνοι τους, γιατί τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα και μαζεύτηκαν πολλά παιδιά. Όπλα δεν είχαν, βόμβες και κανόνια, αλλά είχαν μια καρδιά γεμάτη θάρρος και δύναμη. Κύκλωσαν το κάστρο κι άρχισαν ένα όμορφο τραγούδι. Από τα χέρια τους έφυγαν λευκά περιστέρια και λουλούδια γέμισαν τον τόπο. Ο πόλεμος, η διχόνοια και η φιλονικία δεν άντεξαν το τραγούδι κι έκλεισαν τα αυτιά τους. Με το τραγούδι των παιδιών ήταν τόσο δυνατό, τόσο γλυκό που αντηχούσε ψηλά ως τον ουρανό.

Τα περιστέρια μπήκαν στο κάστρο και ελευθέρωσαν την ειρήνη. Το άρωμα των λουλουδιών πλημμύρισε το μέρος. Ο πόλεμος έπεσε κάτω μην αντέχοντας, το ίδιο και η παρέα του και τότε τον έπιασαν και τον φυλάκισαν στα πιο βαθιά και σκοτεινά υπόγεια του κάστρου.

Η ειρήνη ήταν ελεύθερη πια κι αγκάλιασε όλες τις νεράιδες που την βοήθησαν να δει το φως του ήλιου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ, φώναξε σ’ όλα τα παιδιά που την έσωσαν απ’ τον πόλεμο.

Έτσι αγκαλιασμένοι έφυγαν από κει για να πάνε να ελευθερώσουν την καλοσύνη. Πως θα ξεγελούσαν όμως την κακία, πως θα παρέσερναν την έχθρα μακριά;

Πάλι η μοίρα τους οδήγησε στη σπηλιά που ήταν φυλακισμένη η καλοσύνη. Για να δούμε λοιπόν τι έκαναν μόλις έφτασαν εκεί.

Πλησίασαν κοντά δυο παιδιά.

- Τι θέλετε; ρώτησε η κακία με άγρια φωνή.

- Να μάθαμε ότι μένετε εδώ και ήρθαμε να σας ρωτήσουμε ποια είναι η ποιο έξυπνη και πιο δυνατή.

- Μα και βέβαια εγώ, είπε η κακία.

- Τι λες; Αντέδρασε η έχθρα. Εγώ είμαι η πιο όμορφη, η πιο έξυπνη και η πιο δυνατή.

Ο καβγάς δεν άργησε ν’ ανάψει. Φωνές γέμισαν την ατμόσφαιρα και τότε βρήκαν την ευκαιρία τα άλλα παιδιά να σπρώξουν το βράχο και να βγει έξω η καλοσύνη. Και τότε μια λάμψη σκέπασε τον ουρανό και τυφλώθηκαν η έχθρα και η κακία. Αμέσως τις άρπαξαν και τις έκλεισαν στη σπηλιά, έβαλαν και το βράχο κι έμειναν για πάντα εκεί κλεισμένες.

Η καλοσύνη δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν ελεύθερη. Άρχισε να ρωτά τι συνέβη και πως την βρήκαν. Όμως η γνώση της είπε ότι δεν είχαν καιρό για λόγια γιατί έπρεπε να ελευθερώσουν την αγάπη.

Για άλλη μια φορά η μοίρα, τους βοήθησε να βρουν το σπίτι του μίσους, του κακού ξωτικού που τρύπωνε παντού και ξεγελούσε τους ανθρώπους. Δεν είχε όπλα, όπως ο πόλεμος, αλλά είχε ένα ραβδάκι που έκανε τους ανθρώπους κακούς, εγωιστές, σκληρούς και άδικους μόλις τους άγγιζε. Το σπίτι του ήταν στην άκρη ενός δάσους. Ήλιος δεν το φώτιζε, ήταν πάντα σκοτεινό και παγωμένο.

Πώς μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν οι νεράιδες και τα παιδιά. Πώς να το νικήσουν;

- Μη σας νοιάζει, λέει η ευτυχία. Θα αναλάβω εγώ.

- Θα σε βοηθήσω κι εγώ, φώναξε η φιλία, γιατί πολύ μας έχει ταλαιπωρήσει αυτό το πλάσμα. Πρέπει να τελειώνουμε μαζί του.

Για να δούμε λοιπόν τι έγινε στη συνέχεια.

Προχώρησαν όλοι μαζί. Μπροστά πήγαινε η ευτυχία και η φιλία. Πίσω όλα τα παιδιά κρατώντας μεγάλες κόκκινες καρδιές από χαρτόνι που έγραφαν «ΑΓΑΠΗ». Όταν τους είδε το μίσος τους είπε άγρια να φύγουν, γιατί το ενοχλούσαν.

Τότε η φιλία άρχισε να μιλά με τη γλυκιά φωνή της και όλες οι νεράιδες άρχισαν να τραγουδούν.

- Σταματήστε, φώναξε θυμωμένο το μίσος.

Όμως η φωνή του σκεπάστηκε από το τραγούδι που έλεγε για την αγάπη και για το πόσο όμορφη είναι η ζωή όταν είναι όλοι συμφιλιωμένοι. Μιλούσε για την γλυκιά αγκαλιά της μάνας, για το τρυφερό χάδι του πατέρα για τη χαρά της συνεργασίας, για την αξία του να μοιράζεσαι χαρές και λύπες με φίλους. Όλοι άκουγαν αμίλητοι, συγκινημένοι.

Γιατί βλέπετε τα όπλα που μπορούσαν να νικήσουν το μίσος ήταν τα λόγια της αλήθειας, της χαράς, της αισιοδοξίας. Τα παιδιά κρατούσαν σφιχτά τις χάρτινες καρδιές στο στήθος τους όταν ξαφνικά το μίσος μη αντέχοντας άλλο αυτή τη γλυκιά μελωδία άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει ώσπου εξαφανίστηκε και τα μόνα που έμειναν στο έδαφος ήταν τα κλειδιά του σπιτιού.

Ένα ουράνιο τόξο εμφανίστηκε τότε στον ουρανό και το μέρος γέμισε πολύχρωμα λουλούδια. Αμέσως η φιλία άρπαξε τα κλειδιά και ελευθέρωσε την αγάπη. Βγαίνοντας η αγάπη το σπίτι σκεπάστηκε από ένα σύννεφο και εξαφανίστηκε. Στη θέση του εμφανίστηκε ένα πανέμορφο περιβόλι. Όλα έμοιαζαν μαγικά.

Η αγάπη έτρεξε στην αγκαλιά της ειρήνης και της καλοσύνης. Είχαν τόσα πολλά να πουν.

Οι νεράιδες τότε θέλησαν να ευχαριστήσουν τα παιδιά, που βρήκαν τη δύναμη ν’ αγωνιστούν για να διώξουν τον πόλεμο, την κακία, την έχθρα και το μίσος και να ελευθερώσουν τις αδελφές τους.

- Ευχαριστούμε πολύ παιδιά, φώναξαν χαρούμενες και συγκινημένες.

- Εμείς ευχαριστούμε, αποκρίθηκαν όλα μαζί, γιατί μας δείξατε το δρόμο της αγάπης, της ειρήνης και της καλοσύνης. Μας δώσατε την ευκαιρία να ονειρευτούμε έναν κόσμο καλύτερο και να αγωνιστούμε γι’ αυτόν.

Τώρα πρέπει να προσπαθήσουμε να πείσουμε και τους μεγάλους ότι υπάρχει ελπίδα, χαρά, ευτυχία, φιλία, ομόνοια, υγεία και γνώση και δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Αν παλέψουμε όλοι μαζί ενωμένοι θα ακούγονται μόνο τραγούδια και γέλια, θα σβήσουν τα δάκρια και η μελαγχολία. Μπορούμε όλοι μαζί να φτιάξουμε έναν κόσμο όπως τον αξίζουμε εμείς τα παιδιά και πρέπει όλοι να φροντίσουμε να γίνει πραγματικότητα.

Πηγή : http://sofiasmyblog.blogspot.com

Νεραϊδόπαρμα

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Wed, 25 Jan 2012 11:26:00 +0000

Τύλιξα στον κόρφο μου , μανουσάκια του βουνού να στα ρίξω στα μαλλιά

Έκρυψα τον πόνο μου στο τραγούδι του αηδονιού , να σου αγγίξει την καρδιά

Πνίγηκαν τα λόγια μου, τα μάτια μου στην γη, χαμηλώνουνε δειλά

Πέρασες τα δάχτυλα, να χτενίσεις τα μαλλιά και τα τίναξες ψηλά

Λούστηκες με φως , αλήθεια δεν ξανάδα τόση ομορφιά

Καλημέρα σου νεράιδα

Στην ποδιά σου κόκκινο, ένα ρόδι ακουμπώ,

σαν τα χείλη σου μικρή Αυγουστιάτικο πρωινό ,

να θυμάσαι θα ‘μαι δω, αν σε φέρει η βροχή.....

ΑΝΟΙΞΗ.........ΣΤΗΝ ΣΤΑΧΤΗ

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sat, 14 Jan 2012 11:03:00 +0000

Γλυκιά μου νεράιδα της άνοιξης

Ένα απέραντο λιβάδι απ’ ανεμώνες ο κόσμος σου

Τα μαλλιά σου κατάξανθα.

Λες και του ήλιου όλη η λάμψη μέσα τους κρύφτηκε
Κάνεις ταξίδια μέσα στις λίμνες του Έρωτα
που είναι γεμάτες με μέλι και κρασί
φτιαγμένο απ’ τον Διόνυσο
Με κάθε γέλιο σου ο ουρανός γεμίζει χρώματα
Κόρη θνητή της Αφροδίτης, μούσα του Απόλλωνα
Πάνω σε πορφυρή άμαξα στον δρόμο μου βρέθηκες ...........
...............
ΣΤΑΧΤΗ..... ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Εγώ, θνητός γιος της Εκάτης. Ο πατέρας μου ένας ποιητής...νεκρός τώρα πια.
Ο δικός μου κόσμος ένα απέραντο ποτάμι δακρύων
γεμάτο αποκαΐδια τυραννισμένων ψυχών .
Αμέτρητες νύχτες παρακαλούσα την μητέρα μου να πείσει
τον Άδη να μ' αφήσει να βρεθώ ξανά στον κόσμο της νεράιδας μου
“Δεν έπρεπε να σε πάρω μαζί μου εκεί πάνω. Ήταν λάθος μου. Η θέση σου είναι εδώ με τους καταραμένους. Είσαι αγγελιοφόρος του Άδη. Όταν θα αφήσεις το θνητό σου σώμα θα γίνεις ένας απ' τους θεριστές του”
Αυτά ήταν τα λόγια της κάθε φορά που της μιλούσα για εκείνη.
Μέσα της όμως έλειωνε η μητέρα μου κάθε φορά που μ' έβλεπε να κλαίω σαν μικρό παιδί στις όχθες του Αχέροντα.
Δεν τα πίστευε αυτά που έλεγε.
Απλά δεν αποφάσιζε εκείνη.
Ώσπου μια νύχτα ήρθε όλο χαρά και με ξύπνησε απ' τους εφιάλτες μου.
“Του μίλησα αγόρι μου. Τον έπεισα”
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη απ' την χαρά μου. Μέχρι να καταλάβω
ότι δεν ονειρευόμουν και να συνέλθω ο Άδης στεκόταν ήδη δίπλα μου.
Έκανε νόημα στην Εκάτη να φύγει και να περιμένει έξω απ' το δωμάτιο.
Εκείνη έφυγε χωρίς να φέρει αντίρρηση.
Μόλις μείναμε οι δυο μας έβγαλε απ' το ζωνάρι του ένα κοφτερό μαχαίρι και με μια γρήγορη κίνηση έκανε μια σχισμή στην παλάμη του.
Πηχτό βαθυκόκκινο αίμα άρχισε να ρέει.
Έφερε το χέρι του κοντά στο πρόσωπό μου και με κοίταξε με στοργικό βλέμμα βαθιά μες τα μάτια μου.
“Πιες απ΄ το αίμα μου και θα είσαι ελεύθερος να μείνεις στον κόσμο της νεράιδας σου για πάντα”.
Χωρίς να σκεφτώ και ακόμα ζαλισμένος από την απρόσμενη χαρά που με βρήκε δοκίμασα απ' το αίμα του σαν υπνωτισμένος.
Ιχώρ κύλισε στις φλέβες μου. Ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα.
Τράβηξε απότομα το χέρι του και εξαφανίστηκε.....έτσι όπως είχε εμφανιστεί.
Η Εκάτη μπήκε γρήγορα μέσα στο δωμάτιο και μ' αγκάλιασε.
Μου χάιδεψε τα μαλλιά και δάκρυα χαράς κύλισαν απ' τα μάτια της
“Σήμερα ξαναγεννήθηκες αγόρι μου” μου είπε.
Δεν απάντησα. Την φίλησα στο μέτωπο και έτρεξα προς την έξοδο αυτής της αβύσσου που είχα τόσα χρόνια για σπίτι.
Θα συναντούσα επιτέλους την νεράιδα μου....
Η μητέρα μου φώναξε. “Σ' έκανε αθάνατο”
“Με αντάλλαγμα ένα θάνατο” ακούστηκε εκείνος

Κι ο θάνατος νεράιδα μου.... ήταν για σένα

Chris Kariotis.

Νυχτανθοί και Νεράιδες

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Fri, 06 Jan 2012 19:24:00 +0000

Ο καλύτερος από τους καβαλάρηδες, ο Αλέξανδρος, ήταν μαγεμένος από την ομορφιά μιας νεράιδας. Εκείνοι, είχαν ακροβολιστεί και κοίταζαν κλεφτά, κρυμμένοι μέσα στις καλαμιές και τα βούρλα της όχθης. Οι νεράιδες, ανέμιζαν τα μαντήλια τους, και τα κορμιά τους λικνίζονταν,σπαρταρούσαν, κάτω από τα αραχνοκεντημένα πέπλα, που ήταν καμωμένα όχι για να κρύβουν την ομορφιά, αλλά να την αναδεικνύουν και να τρελαίνουν τους άμυαλους θνητούς που θα τολμούσαν να κοιτάξουν, χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, πλάσματα αιθέρια, αλλόκοσμα, Θεϊκά. Να κοιτάξουν τον ήλιο κατάματα στο μεσουράνημά του, χωρίς να χαμηλώσουν τα βλέφαρα. Αδιάντροπα, απερίσκεπτα, επικίνδυνα, τιμωρητέα.“Να έχετε μαζί σας ένα μυριστικό χορτάρι, χαμορίγανο, μαζεμένο με την πανσέληνο του μήνα θεριστή, που τις μεθάει, ή, αγιασμό από την εκκλησία που σε κάνει άτρωτο απ’ τις ξωθιές. Μα το πιο δυνατό, είναι η αγάπη. Να σ’ αγαπάει η νεράιδα για να μην μπορεί να σου κάνει κακό, να σε τρελάνει. Ή, να την αγαπάς εσύ,οπότε είσαι τρελός έτσι κι αλλιώς και δεν φοβάσαι”, τους συμβούλεψαν οι γέροντες που ήξεραν.Μύριζαν νυχτολούλουδο τα κορμιά τους.

Η Διαμαντώ η ομορφότερη από τις νεράιδες αγάπαγε τον Αλέξανδρο. Τον έβλεπε που την παραφύλαγε στο χορό τις νύχτες. Δεν έλειψε ούτε μια φορά τον τελευταίο μήνα. Κάθε φορά, όταν οι κουκουβάγιες σήμαιναν μεσάνυχτα, έβγαινε από την κρυψώνα του και την πλησίαζε. Άπλωνε τα χέρια του να την πιάσει, κι εκείνη, αέρας, ξέφευγε μέσα από την αγκαλιά του. Προσπαθούσε να της μιλήσει κι απ’ το στόμα του έβγαιναν άναρθρες κραυγές, μουγκανητά. Εκείνο το βράδυ, η νεράιδα, το είχε κι αυτή αποφασίσει. Θ’ άφηνε το μαντήλι της στην άκρη, για να το πάρει ο Αλέξανδρος. Τότε θα ήταν για πάντα δική του. Δεν θα μπορούσε να φύγει. Και η νεράιδα του ψηλογέφυρου το ‘χε αποφασισμένο, πως αυτό ήτανε το γραμμένο της. Ήξερε πως,ξημερώματα, έφευγε μαζί με τ’ αδέρφια του για τον πόλεμο.“ Ή τώρα ή ποτέ”, είπε στη μάνα της.“Ποτέ κόρη μου”, διάταξε εκείνη παρακλητικά.“Τώρα”, αποφάσισε η κόρη. Κι όταν αποφασίζουν οι ερωτευμένες οι κόρες, δεν οπισθοχωρούν.“Ο δρόμος που τραβάς κόρη μου, δεν έχει γυρισμό”, της είπε εκείνη και της έδωκε την ευχή της.

Ήξερε πως είναι ανώφελο να προσπαθείς να μεταπείσεις μια ερωτευμένη γυναίκα. Είναι σα να προσπαθείς να σταματήσεις ένα χείμαρρο με το σώμα σου. Σε παρασέρνει και χάνεσαι.“Απ’ αυτή τη στιγμή, θα έχεις τρεις ευκαιρίες να γυρίσεις. Μην χάσεις την τελευταία”,πρόσθεσε, γνωρίζοντας όμως πως η κόρη της την άκουγε με κλειστό το μυαλό της σε φόβους κι επιρροές.Οι ενισχύσεις, τ’ αδέρφια του, που έφερνε ο Αλέξανδρος μαζί του για να την πιάσει,δεν χρειάστηκαν και θα ήταν ανίσχυρες μπροστά στο ανεξήγητο. Μάταια θα έβαζαν σε αμφισβήτηση τον ανδρισμό τους μετέχοντας σε μάχη χαμένη, που η ρώμη και η ανδρεία δεν θα είχαν τον πρώτο λόγο.Εκείνη τη νύχτα, μόλις τα ξωτικά αντιλήφτηκαν τους επισκέπτες, σταμάτησαν το χορό τους, παραμέρισαν και βγήκε μόνη της η αγαπημένη και χόρευε κάτω από το γεφύρι και κάτω από τα βλέμματα του παραλογισμένου ερωτιδέα. Χόρευε και η τελευταία ίνατου κορμιού της. Τα νυχτοπούλια και τ’ αγρίμια, λούφαξαν φοβισμένα γρικώντας τ’ αλλόκοτο.

Ο αέρας σίγησε μουδιασμένος κι αναποφάσιστος. Δεν ήθελε να ταράξει την αρμονική κίνηση των πέπλων, που έσειε η ανάσα του κορμιού της. Ήτανε ο χορός ο δικός της, ο χορός του αγαπημένου της. Μια φορά, στα χίλια χρόνια, τυχαίνει νεράιδα, να θέλει από μόνη της να περάσει στην αντίπερα όχθη, να γίνει άνθρωπος.Μια φορά, στα χίλια χρόνια, τέτοιος μεγάλος έρωτας, χτυπάει θεό ή άνθρωπο. Τότε χορεύει το χορό τον καλύτερο, το χορό τον τελευταίο. Μαζεύονται όλες οι ξωθιές κι όλα τα ξωτικά και παρακολουθούν, με κομμένη την ανάσα, το θάμα. Το χορό του αποχαιρετισμού της παλιάς ζωής και του καλωσορίσματος της καινούργιας. Τότε αφήνει κι ο Θεός, το ένα από τα μάτια του, να ξεστρατίσει κατά κει, επιτρέποντας στον εαυτό του μια στιγμή διασκέδασης, μετά από τον κάματο της ημέρας, και μέσα στην ανησυχία της νύχτας. Του αρέσει τις νύχτες να παρακολουθεί τις ζωές που φεύγουν, τις ζωές που έρχονται. Έχει μια φοβερή λαμπράδα η ζωή που μόλις ανοίγει τα μάτια της, ή τη στιγμή που τα κλείνει για πάντα. Κι εδώ κάτι τέτοιο φοβερό λάβαινε χώρα. Ένας θάνατος και μια καινούργια ζωή ταυτόχρονα. Μια θνησιγονία. Με τίποτε στον κόσμο, δε θα ‘θελε να είναι απών από τούτο το λαμπρό γιορτάσι. Να βλέπει το σπόρο της αγάπης που έκρυψε στις ψυχές όταν τις έπλαθε, να καρποφορεί. Και οι καρποί της, τρομερές πράξεις αυταπάρνησης που τον γεμίζουν με δέος. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αμφιταλαντεύονται οι Θεοί ανάμεσα στην αγάπη και τη δικαιοσύνη.

Οι Θεοί πρέπει να είναι δίκαιοι. Κάτι τέτοιες στιγμές όμως σκέπτονται σοβαρά να παρατήσουν τη δικαιοσύνη και να παντρευτούν την αγάπη. Η δικαιοσύνη, είναι καλή νοικοκυρά, αλλ’ απόμακρη, ανέραστη, τυπική, ανιαρά Θεϊκή. Η αγάπη, λιγότερο ή καθόλου νοικοκυρά, είναι ζωντανή, κοντινή, πιστή, εξαίσια ανθρώπινη. Τ’ ανθρώπινο,αυτός ο φοβερός στίβος, είναι που διεγείρει τους Θεούς να το ζήσουν. Το Θεϊκό είναι ο στόχος του ανθρώπου. Όταν αυτά τα δύο συναντώνται σ’ ένα θεάνθρωπο, Τότε αλλάζει η τάξη, ριζικά και στα δύο στρατόπεδα.Ο Αλέξανδρος, παρατήρησε πως δεν ανέμιζε, όπως συνήθως, το μαντήλι στα χέρια της. Άφωνος, έμπλεος πόθου, άφησε τα μάτια του να βοσκήσουν πάνω στο θεσπέσιο κορμί που λικνίζονταν και που ούτε για μια στιγμή δεν του έβαζε αμφιβολίες, πως απόψε, χόρευε γι αυτόν και μόνο. Τρελάθηκαν και οι δύο. Βγήκε απ’την κρυψώνα του, πήρε το μαντήλι της κι άρχισε να χορεύει μαζί της. Τέτοιο χορό,ορκίζονταν οι αλλότροποι θεατές, δεν είχαν ξαναδεί, στην πολύχρονη ζωή τους.“Δεν μπορεί να είναι άνθρωπος τούτος ο χορευτής”, θαύμαζαν. Έσκασαν από τη ζήλια τους οι άλλες οι κοπέλες.“Για τέτοιον άντρα, περνάμε κι εμείς τη φοβερή γραμμή που χωρίζει το Θεϊκό απ’το ανθρώπινο”, δήλωναν.

Το ζευγάρι των χορευτών, ούτε που τους άκουγε. Κοίταζε ο ένας βαθιά τα μάτια τ’ αλλουνού κι εκστασιάζονταν. Ύστερα αγκαλιάστηκαν. Κι αυτή τη φορά, ο Αλέξανδρος δεν έπιανε αέρα στα χέρια του. Έπιανε κορμί που σπαρταρούσε και του παραδίνονταν.“Πως σε λένε”;“Διαμαντώ. Εσένα”;“Αλέξανδρο”. “Σ’ αγαπώ, Αλέξανδρε”.“Σ’ αγαπώ, Διαμαντώ” Κι εκεί κάτω από τη γέφυρα, μεθυσμένοι από τον έρωτα, ενώθηκαν για πρώτη και στερνή φορά. Ο αέρας, όχι με δική του πρωτοβουλία, αλλά με διαταγή της Πρωτοξωθιάς, φύσηξε και μάδησε τα πλατανόφυλλα για να σκεπάσει το ζευγάρι από τ’ αδιάκριτα βλέμματα της νύχτας. Απέσυρε κι ο Θεός το μάτι του, να μη σκανδαλίζεται.

Τη συνέχεια, την είχε μυριάδες φορές ιδωμένη. Άπειρες φορές είδε τους ανθρώπους να ζευγαρώνουν μεταξύ τους ελπίζοντας πως θα γεννήσουν τη σωτηρία τους. Άπειρες φορές τους είδε να ψάχνουν να βρουν το Θείο, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Να ζευγαρώσουν μαζί του και να σωθούν από τη φθορά.“Δώσε μου το μαντίλι μου”, είπε η Διαμαντώ όταν σηκώθηκαν, χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν τα κορμιά τους, από τη δίνη του έρωτα.

Εκείνος το κράταγε στο χέρι του. Το ‘φερνε και το ακούμπαγε στο μάγουλό του και το άρωμα του νυχτανθού τον μεθούσε.“Θα φύγεις αν στο δώσω”, παραπονέθηκε.“Ναι θα φύγω”, είπε η Διαμαντώ, κοιτάζοντάς τον στα μάτια.Εκείνος, τη φίλησε στο μέτωπο, της χάιδεψε τα μαλλιά και βάζοντας το μαντήλι στην παλάμη της, έκλεισε τη φούχτα της με το χέρι του.“Παρ’ το”, της είπε, κοιτώντας τη μ’ αγάπη που μπορούσε να κυκλώσει τρειςγύρους τη γη και να περισσέψει να πάρουν αντίδωρο όλοι οι στερημένοι την αγάπη στον κόσμο. Εκείνη το πήρε, το ‘φερε στο στόμα της, το φίλησε και το ‘δεσε μετά στο λαιμό του.“Να σε φυλάει στον πόλεμο”, του είπε και κρύφτηκε στην αγκαλιά του.Μέσα της, η φωνή της μάνας την ειδοποιούσε πως χάθηκε η πρώτη της ευκαιρία.

Το χάραμα, που τα σκοτάδια απορροφούν την υποψία της ανατολής καιλαμπρύνονται, χάθηκαν τα άλλα ξωτικά. Ανέμισαν τα μαντήλια πάνω από τα κεφάλια τους κι εξαφανίστηκαν. Όλα εκτός απ’ εκείνη. Την πήρε και την ανέβασε στη φοράδα του. Έτρεξε, μαζί με τ’ αποχαυνωμένα από το θέαμα αδέρφια του και την πήγαν στο σπίτι.“Είναι η νύφη σου”, είπε στη γριά μάνα του. “Να την προσέχεις. Να με περιμένεις εδώ να γυρίσω απ’ τον πόλεμο. Πάρε το μαντήλι σου, μην τύχει και δε γυρίσω”, είπε στη νυφούλα γυναίκα του.“Όχι, κράτα το. Θα γυρίσεις”, του είπε κλαίγοντας, “κι εγώ θα σε περιμένω”.Χάθηκε και η δεύτερη ευκαιρία της.Τον κοίταζε, μέχρι που η ομάδα των ιππέων ενώθηκε με τη γραμμή του ορίζοντα κι εξαφανίστηκε από τα μάτια της.

Από ‘δω κι εμπρός, όσο κι αν έψαχνε τον ορίζοντα, δε θ’ αντίκριζε σύννεφο σκόνης από ιππείς που επιστρέφουν από τον πόλεμο. Κανένα από τ’ αδέρφια δε θα γύριζε. Ήξερε η Διαμαντώ, πως τον έβλεπε για τελευταία φορά. Οι νεράιδες, ξέρουν το πεπρωμένο. Το ψυχανεμίζονται. Μόνο που δεν μπορούν να τ’ αλλάξουν. Είχε όμως πάρει την απόφασή της. Είναι κάποιες φορές στη ζωή, που έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στη στιγμή και την αιωνιότητα. Διαλέγεις να ζήσεις τη στιγμή. Κι αν ξαναβρισκόσουν στο δίλημμα, πάλι τη στιγμή θα διάλεγες. Σε μερικούς μήνες, γέννησε μια πεντάμορφη”. Δεν έφυγε ούτε και την τελευταία φορά , που μπορούσε, όταν ήρθε το γράμμα από το μέτωπο. “Ο σύζυγός σας, έπεσε μαχόμενος για την πατρίδα”... Κι ένας άλλος φάκελος, κλεισμένος στον πρώτο. “Να παραδοθεί στη γυναίκα μου, σε περίπτωση θανάτου μου”, έγραφε απ’ έξω ο αγαπημένος της. Μέσα είχε το μαντήλι της.

Το φοβερό διαβατήριο ανάμεσα σε κόσμους και σε όνειρα. “Φύγε”, της έγραφε. “Πήγαινε να ζήσεις τη δική σου ζωή. Εγώ, θα έρχομαι, αέρας τη νύχτα, να σ’ ανταμώνω κάτω από τη γέφυρα”.Πήρε το μαντίλι και το ‘ριξε στη φωτιά. Σείστηκε συθέμελα το χωριό απ’ τη σφοδρή βοή της δύναμης που χάνονταν. Βγήκε μετά στο μπαλκόνι, και με τα μάτια φλόγινα, κοίταξε πίσω από τα βουνά τρυπώντας τα με το βλέμμα της, μέχρι έφτασε στον τάφο του Αλέξανδρου.“Θα σε περιμένω να έρχεσαι, αέρας, στο σπίτι σου. Να δροσίζεις την πυρακτωμένη από την απουσία σου κλίνη μου. Να βλέπεις την κόρη μας να μεγαλώνει”, είπε και τα μάτια της, ξεραμένα απ' τη φωτιά που τα έκαιγε, δεν μπορούσαν να δακρύσουν και ν' αλαφρύνει ο πόνος της ψυχής της. Έκαψε στη φωτιά, την τρίτη και τελευταία ευκαιρία γυρισμού στη φύση της...

Από εκείνη τη μέρα η Διαμαντώ, μένει ώρες ολόκληρες κοιτάζοντας κατά την Ανατολή. Έτσι γίνεται κάθε απόγευμα πριν σουρουπώσει. Έρχεται εδώ στο ψηλογέφυρο, το μέρος που πρωτοειδωθήκανε. Του πρώτου τους φιλιού το μέρος.Της τελευταίας εικόνας του, καθώς έφευγε για τον πόλεμο, το μέρος. Κάθεται στην πελεκητή του πέτρα και μόλις χαθεί και η τελευταία ακτίνα του ήλιου πίσω της, αφήνει το βλέμμα της να χιμήξει χείμαρρος κατά κει που ξέρει η καρδιά της, αφήνοντας εκούσια το νου της και το σώμα της να παρασυρθούν και να ταξιδέψουν μαζί μέχρι το μνήμα εκείνο στην Ανατολή. Το μνήμα του “άπιστου”, που δεν τολμούν πια οι σημερινοί ιδιοκτήτες του χώρου να πειράξουν.

Στην αρχή, έβγαλαν και κατέστρεψαν τον ξύλινο σταυρό με το σημαδιακό όνομα, Αλέξανδρος, για να τον δουν την επόμενη στητό να τους ανατριχιάζει. Το χώμα του, φρεσκοσκαμένο κι αγκαλιά τ’αγρολούλουδα επάνω του να ευωδιάζουν. Παραφύλαξαν τα βράδια οι καλύτεροι, οι πιο ανδρειωμένοι, να πιάσουν τον παράτολμο που αψηφάει τη γενική βούληση και κάνει σπονδές στον τάφο του επιδρομέα. Ένα πέπλο τους σκέπασε τα μεσάνυχτα και μια μυρωδιά μεθυστική νυχτανθού ξενόφερτου. Και πριν ναρκωθούν, πρόλαβαν να δουν, χιλιάδες αέρινες κόρες, μ’ αραχνοΰφαντα πέπλα κάτασπρα, λυγερόκορμες οπτασίες αιθέριες, να χορεύουν, χωρίς τα πόδια τους να πατάνε στη γη, χορούς πρωτόγνωρους για τα μάτια τους και ν’ αφήνουν από ένα λουλούδι στο μνήμα μέχρι που ο σταυρός σκεπάστηκε μέχρις επάνω. Κι ανάμεσά τους, αχ μάνα μου ομορφιά,η καλύτερη, χορεύει χορό ερωτικό, παράφορο, ντυμένη κατάμαυρα, με τα μαλλιά της ξέπλεκα ν’ ανεμίζουν στο ζέφυρο χρυσαλειμμένα αστραφτερό φεγγαρόφωτο, και τα δάκρυά της, καυτερή ψιχάλα να ποτίζουν τη γη και να κατακαίνε τα ζιζάνια που είχαν την αποκοτιά να φυτρώσουν σε χώρο άβατο, ιερό. Άφωνοι την άλλη μέρα προσπαθούν με νοήματα να περιγράψουν τη σκηνή στους έντρομους δικούς τους.

Από τότε, οι νέες, αφήνουν ένα λουλούδι στο μνήμα του Αη-Γκιαβούρη, του άγιου των αέρινων κοριτσιών και του έρωτα, και ξενυχτάνε τα βράδια, ελπίζοντας να δουν τις αγαπημένες του να χορεύουν. Όποια προλάβει κι αγγίξει το πέπλο της μαυροφόρας, που κάθε βράδυ χορεύει τον έρωτά της για τον καλό της, μέσα στο χρόνο θα παντρευτεί τον αγαπημένο της. Χορεύουν και οι ίδιες το σούρουπο πριν νυχτώσει και βγουν οι σκιές στο προσκήνιο και καθηλώσουν τη φύση. Ψάχνουν και για τα ερωτικά μηνύματα που κρύβουν οι νέοι στις πέτρες του μνήματος, ελπίζοντας πως τα κορίτσια θα τα βρουν και θα μάθουν τον πόθο τους.“Καλημέρα Αλέξανδρε”, ψιθυρίζει η Διαμαντώ μόλις πάρει να ξημερώσει.“Καλημέρα Νεράιδα μου”, ακούει τη φωνή του και φεύγει.

Είναι φορές, που κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι, βλέπουν να σκίζεται η γη κι από μέσα να βγαίνει ένας πανώριος λεβέντης, που παίρνοντας αγκαλιά τη νεράιδα, χορεύουν μαζί μέχρι το πρωί. Παραμερίζουν οι άλλες οι νεράιδες και παρακολουθούν το θάμα.Τέτοιο χορό δεν έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους...

Στον παππού μου Αλέξανδρο

Στη γιαγιά μου Διαμαντώ

Δημήτρης Τζουβάλης

Η Νεράιδα Κερκίνη

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sun, 13 Nov 2011 00:03:00 +0000

(Σέρρες – Μακεδονία)

O Νικηφόρος και η Δανάη κι ο Πέτρος καθισμένοι πλάι στο απαλό

κυμματάκι της λίμνης, ρίχνουνε πετρούλες και βοτσαλάκια..όπως κάθε

απόγευμα. Κάθε πετρούλα σχημάτιζε τον δικό της κύκλο.

Οι κύκλοι μεγάλωναν, απλωνόταν

και τα παιδιά μαζί με τα νεροπούλια διασκέδαζαν..

-Η Κερκίνη όταν μας αισθάνεται κοντά της είναι χαρούμενη …

Χαμογελά …

Τα δάκρυά της κυλούν ασταμάτητα και τα και η λίμνη

γεμίζει νερό..

— Τα δάκρυά της; ρωτάει γεμάτος περιέργεια ο Πέτρος,

ποια δάκρυά της;

— Τα δάκρυα της νεράιδας ,της νεράιδας της λίμνης τόπο μας;

Δεν έχεις ακούσει το παραμύθι της καλής μας νεράιδας;

Έλα Δανάη … μια λίμνη είναι τι νεράϊδες και παραμύθια μας λές …

είπε ο Αλέξανδρος που καθόταν δίπλα της.

— Κάνεις λάθος είναι η λίμνη μας η νεραϊδόλίμνη μας

είναι το θαύμα ετούτης της γης.

— Για κοίταξε γύρω σου … η φύση, τα δένδρα, οι άνθρωποι, τα ζώα,

τα πουλιά … αχ ! αυτά τα πολύχρωμα τα πουλιά παίρνουν ζωή από την

ζωή της. Και τα βουβάλια του Αντώνη ξεδιψούν … πίνουν το νερό

της … ξεδιψάει το βλέμμα της ψυχής μας κοιτώντας την γαλήνια

ομορφιά της …

— Το έχω ακούσει κι εγώ Αλέξανδρε συμπλήρωσε ο Πέτρος.

— Ε! τότε πείτε το και σε μένα είμαι περίεργος

απάντησε ο Άλέξανδρος.

-Στάσου … λέει η Δανάη … νιώθετε το ελαφρύ αεράκι στο πρόσωπο σας,

είναι που ανασηκώνει τα πέπλα της η καλή μας νεράϊδα της λίμνης μας,

είναι το σημάδι ότι μας νιώθει κοντά της ….

Τα παιδιά την κοιτούσαν σαστισμένα γεμάτα περιέργεια….

-Μη με κοιτάζετε έτσι κλείστε τα μάτια κι ακούστε. Κάθε βράδυ πριν

κοιμηθώ η γιαγιά μου με νανούριζε

μ’ αυτή την παράξενη ιστορία της νεράϊδας Κερκίνης.

— Τα δάκρυά της πότισαν εδώ αυτό τόπο … έγιναν στην αρχή ρυάκια,

σιγά σιγά άρχιζαν να γεμίζουν να πλημμυρίζουν και να μεγαλώνουν

και να αυλακώνουν το έδαφος και στο τέλος το κλάμα της έγινε μια

λίμνη. Σκουπίζοντας τα μάτια της κάποια στιγμή κοίταζε γύρω της

και ξαφνιάστηκε, μια λίμνη … τα δάκρυά της ψυχής της για την

χαμένη της κόρη δημιούργησαν μια λίμνη…

Νερό … ζωή για αυτή τη γη που αλαφροπατούσε.. τόσο καιρό, μόνη!

Ο βυθός γέμισε ψάρια σιγά σιγά, οι κάτοικοι βρήκαν απασχόληση,

ζούσαν οι οικογένειές έγιναν ψαράδες. Ζούσαν από τα δάκρυα της,

ζούσαν εξ αιτίας αυτής της λίμνης. Τα βατραχάκια χοροπηδούσαν,

η βραχνή τους φωνή συνόδευε το βραδυνό τους ύπνο

Τα παιδιά χαιρόταν το νερό … Δέντρα και καλάμια φύτρωσαν γύρω

γύρω κι όλα αυτά δημιουργήθηκαν από δάκρυα.

— Όλα συνέβησαν μια άγρια χειμωνιάτικη νύχτα, που ακούμπησε

στις όχθες του ποταμού την ξύλινη σκάφη που είχε μέσα το

νεογέννητο κοριτσάκι της.

Έμοιαζε με την τοσοδούλα στο καρυδότσουφλο της.

Όμως η καλή μας νεράιδα αποκοιμήθηκε.

Η ξύλινη σκάφη παρασύρθηκε από τα νερά του ποταμού.

— Τότε... Μα πως με πήρε ο ύπνος αναρωτήθηκε ξανά και ξανά

η Κερκίνη, μες τα αναφιλητά της

Πώς χρειάζεται και ρώτημα ;

Όπως όλες οι μάνες του κόσμου αποκοιμήθηκε πλάι στο μικρό της.

Απαντούσε μόνη της η Δανάη.

-Όχι, όχι.. Συνέχισε δυνατά, λές και η φωνή της έβγαινε από το

βυθό της λίμνης.

-Εγω δεν είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες είμαι νεράϊδα, είμαι

η νεραϊδα Κερκίνη.

Η λίμνη … όπως την φώναζαν όλοι πια οι κάτοικοι του γύρω τόπου που

ξεχνούσαν τα δάκρυά της νεραϊδας.

Μόνο το όνομά της δεν ξέχασαν Κερκίνη …

Το μικρό κοριτσάκι όμως δεν χάθηκε για καλή του τύχη

όπως σ’ολα τα παραμύθια…

Συνέχισε η Δανάη … μεγάλωσε σ’ αυτό το όμορφο τόπο ..

η ξύλινη σκάφη βγήκε στα ρηχά και έφτασε μέχρι το κοντινό δάσος …

η μικρούλα μεγάλωσε μαζί με τα ζώα …που ζούσαν εκεί

Μεγάλωσε ανάμεσα στα δέντρα,έμαθε να ζει με τα άλογα.

Την κουβάλαγαν συνέχεια στην πλάτη τους

κι έκανε μαζί τους ατέλειωτους περιπάτους

Ετσι έμαθε να ιπεύει…

Όπως εμείς αναρωτήθηκε ο Αλέξανδρος και ο Νικηφορος Δανάη ;

— Η Δανάη δεν απάντησε, μοναχά συνέχισε.

Ζούσε ανάμεσα στα δένδρα σαν ξωτικό σε αυτόν τον τόπο …

κρυφοκοίταζε τα βουβάλια και έπινε το νερό αυτής της λίμνης

και ξεδιψούσε … την συντρόφευαν χιλιάδες πουλιά ….

που τιτίβιζαν όλη μέρα.

Μία μέρα καθώς τριγυρνούσε ανέμελα στο δάσος άκουσε ένα κλάμα

… το κλάμα της νεράϊδας - μάνας της.

Το κλάμα αυτό αντηχούσε παντού. Αναρωτιόταν γεμάτη περιέργεια

ποιος κλαίει τόσο λυπημένα …

Τα πουλιά που της έκαναν καθημερινά παρέα της είπαν το μυστικό …

πως δηλαδή ήταν η μητέρα της

και έκλαιγε για το χαμό της.

Εκείνη τότε δεν έχασε καιρό!

Ίππευσε γρήγορα ένα όμορφο άλογο και κατευθύνθηκε προς τα ‘κεί

που ακουγόταν το κλάμα.

Όσο πλησίαζε όμως το κλάμα συνεχιζόταν, πιο δυνατά

Όταν έφτασε πια στην άκρη της λίμνης έγινε κάτι αναπάντεχο.

Τα νερά που τόσο όμορφα λαμποκοπούσαν από το φως του ήλιου

άρχισαν να απομακρύνονται …

Οι γύρω ψαράδες δεν πίστευαν στα μάτια τους τί συνέβη …

μα ζούσαν απ’ αυτά τα νερά πώς είναι δυνατόν να εξαφανισθούν;

— Τα παιδιά κοιτούσαν γεμάτα απορία ….

Η νεράϊδα Κερκίνη έβλεπε το όμορφο κορίτσι να έρχεται προς τη λίμνη

…ιππεύοντας. Και κατάλαβε πως ήταν η χαμένη της κόρη …

ξαφνιάστηκε … φοβήθηκε μήπως την παρασύρουν πάλι τα νερά ….

Κι άρχισε να τα διώχνει …

η λίμνη άρχισε να αδειάζει καθώς η κόρη της πλησίαζε όλο

και πιο κοντά. ..

— Οι άνθρωποι όμως και τα ζώα της περιοχής έτρεχαν πανικόβλητα …

Μα τι συνέβη λοιπόν …

Τα βουβάλια έψαχναν το νερό διψασμένα …

Τα ψάρια άρχισαν να ψωφούν… οι βάρκες έμειναν εγκαταλελειμμένες …

τα καλάμια να γέρνουν …. έτοιμα να πεθάνουν ….

Η Κερκίνη βλέποντας αυτή τη καταστροφή και τη δυστυχία σάστισε !

Δεν ήξερε τι να κάνει …

Ήξερε πια ότι τα δάκρυα της,

ο δικός της πόνος είχε δώσει τόση χαρά

σε τόσα πλάσματα αυτού του υπέροχου τόπου

που χρειαζόταν το νερό για να επιζήσει.

Όμως απ’ την άλλη τι να έκανε,

αν τα νερά παρέσυραν πάλι την κορούλα της ;

Έτσι έσπρωχνε με δύναμη τα νερά …. ώσπου έφθασε η στιγμή που

μάνα και κόρη αγκαλιάσθηκαν.

Η χαρά της ήταν μεγάλη! Το πρόσωπο της φωτίστηκε, το κλάμα της

έγινε γέλιο, ένα γέλιο που δεν κράτησε

όμως παρά λίγα δευτερόλεπτα..

Άρχισε να σιγάζει βλέποντας όλα τα πλάσματα γύρω της δυστυχισμένα.

Τι να κάνει; Κοιτούσε σαστισμένα.

Η γη είχε στερέψει πια .Είχε φτάσει το καλοκαίρι.

Το νερό, το ευλογημένο νερό χάνεται … τα βουβάλια διψούν …

τα ψάρια εξαφανίζονται,

τα χιλιάδες πανέμορφα πουλιά πετούν εδώ κι εκεί σαν

χαμένα.

Η χαρά της γλιστρούσε σιγά σιγά

από το πρόσωπό της έμοιαζε αλαφιασμένη…

Από την μια αγκάλιαζε σφιγκτά την κόρη της από την

άλλη πονούσε γι αυτό τον τόπο

-Ας μου πει κάποιος τι να κάνω…Φώναζε στον εαυτό της …

Ξαφνικά τα δυό της χέρια τύλιξαν το κεφάλι της. Ακούστηκε κάτι

σαν ουράνια μουσική. Ένα νεροπούλι της ψυθίρισε στο αυτί σιγανά.

Μα ναι ! αναφώνησε υπάρχει λύση …

Μόλις φύγει η κόρη μου όλα θα γίνουν όπως πριν.. θα γεμίσει πάλι

ο τόπος με νερό, η λίμνη θα ξαναγεννηθεί.

Όχι πια από δάκρυα λύπης αλλά χαράς. Από δάκρυα

που θα κυλούν ατελείωτα.

Σαν σμαράγδια.

Έτσι κι έγινε … όταν έφυγε η κόρη της η γη γέμισε με νερό

και ξανάγινε πάλι μια πανέμορφη λίμνη.

Η λίμνη Κερκίνη.

Έτσι ο καιρός περνούσε. Από τότε λοιπόν μέχρι και σήμερα όταν

βλέπει την κόρη της να έρχεται από μακριά, σπρώχνει τα νερά με

όλη της την δύναμη … η λίμνη μισοαδειάζει.

Όταν εκείνη φεύγει τα

νερά γυρίζουν πάλι στην λίμνη, τα βουβάλια και τα άλογα

ξεδιψούσαν...

Η γη ξυπνά τα νούφαρα ξαναπλέουν, τα καλάμια στέκoνται

καμαρωτά και οι άνθρωποι και τα παιδιά ψαρεύουν, παίζουν τα

πουλιά τραγουδούν, χαίρονται την φύση….

Η νεράϊδα Κερκίνη μεσ’ τη χαρά της μια νύχτα, φώναξε τα αστέρια

στον ουρανό και το φεγγάρι. Με λένε Λίμνη δεν θα με φωνάζετε πια

νεράϊδα Κερκίνη μονάχα Λίμνη ,.Λίμνη Κερκίνη

Τα χαμόγελα των ανθρώπων που την άκουγαν ρίχνοντας βότσαλα

στο νερό … την έκαναν να στροβιλίζει σαν άνεμος..

-έλεγε η Δανάη και τα παιδιά γύρω της την κοιτούσαν έκθαμβα!

- ‘’Λίμνη Κερκίνη.’ φώναξε δυνατά ο Αλέξανδρος

κι έσπασε τη σιωπή..

’Μια σκιά τότε σαν να ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα , φάνηκε στα

νερά ανασηκώνοντας τα πέπλα της, ίσως να ήταν στη φαντασία των

παιδιών.

Η νεραϊδολίμνη άρχισε να χορεύει στο φως του φεγγαριού και να

χάνεται μέσα στα δάκρυα της λίμνης της λέγοντας την πιο όμορφη

καληνύχτα στο φεγγάρι…

Η Δανάη τότε κοιτώντας μια το ολόγιομο φεγγάρι που ξεπρόβαλε

στον ουρανό και μια τα ήσυχα νερά της άρχισε να τραγουδά,

η φωνή της έμοιαζε να βγαίνει σαν ηχώ μέσα από την λίμνη..

Αλαφροπατώ ξυπόλυτη

να μη ταράζω τα ήσυχα νερά

την γαλήνη των ψαριών που κολυμπούν ανέμελα.

Αλαφροπατώ ξυπόλητη να μη μ’ ακούσουν

και σκιαχτούν

και χάσουν την λαλιά τους τα πουλιά

παίζω κρυφτό με τον ήλιο

ανάμεσα στα καλάμια την ημέρα

και πέφτω στη αγκαλιά ενός πράσινου

νούφαρου που με περιμένει

κάθε νύχτα. ξυπόλητη

Αλαφροπατώ σαν ξωτικό

να μην τρομάζω τους ανθρώπους

που ρουφάνε μέρα και νύχτα την ζωή που κυλά σαν νερό

σαν το νερό αυτής της λίμνης που κάποιοι κάποτε

την είπανε Κερκίνη.

(Αυτός ο μονόλογος μπορεί να

ακουσθεί στην αρχή ή στο τέλος)

Τα παιδιά τότε ανασηκώθηκαν κι όλα μαζί με μια φωνή, χαιρετώντας

την νεράιδα της είπαν την πιο γλυκειά καληνύχτα της καρδιάς τους

Ο μύθος είναι εμπνευσμένος από την υπέροχη γιαγιά Πρασσιάδα

που γεννήθηκε στις αρχές του 20ο αιώνα. Τότε που η λίμνη δεν

ήταν μόνιμη αλλά διαμορφωνόταν μόνον όταν ο ποταμός Στριμώ-

νας κατέβαζε πολύ νερό. Αργότερα δημιουργήθηκε η τεχνιτή λί-

μνη, το 1932 παραδόθηκε «ως έργο». Οι ιστορικοί των αρχαίων

χρόνων αναφέρουν για πρώτη φορά την λίμνη Κερκίνη με το όνο-

μα Πρασσιάδα, το όνομα της καλής γιαγιάς…

Όλγα Ιωαννίδου

olgaioanni@windowslive.com

Πηγή: http://www.ebooks4greeks.gr

Η Χρυσόκαρδη Ξανθομαλλούσα

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sat, 12 Nov 2011 23:41:00 +0000

Η Χρυσόκαρδη Ξανθομαλλούσα - Παραμύθι της Μαρούλλας Πανάγου

Πού πήγαν οι νεράιδες;

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Sat, 25 Jun 2011 07:25:00 +0000

«Αλήθεια μπαμπά έτσι έγινε».

«Τι έγινε;»

«Έφυγαν».

«Ποιοι;»

«Μου το είπε η γιαγιά».

«Ποιοι έφυγαν παιδί μου;»

«Μα σου λέω έφυγαν».

«Ποιοι; Πού πήγαν;»

«Αλλά μετά ξαναγύρισαν. Ευτυχώς δηλαδή. Πωωω. Τι θα κάναμε χωρίς αυτές».

«Αυτές; Ποιες αυτές;»

«Η γιαγιά είπε πως όλα ξεκίνησαν στον κούφιο λόφο. Όταν όλα τα παραμύθια είχαν μαζευτεί εκεί πάνω. Αυτός ο λόφος είναι ένας μεγάααλος, τεράστιος λόφος που είναι γεμάτος από χελιδονόχορτα και από καμπανούλες και από τετράφυλλα τριφύλλια και από θυμάρι. Πολύ πολύ θυμάρι. Όσες μέλισσες πάνε εκεί -γιατί οι μέλισσες επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερες στην χώρα των παραμυθιών μπαμπά- κάνουν το καλύτερο μέλι. Παραμυθένιο μέλι μου είπε η γιαγιά. Τέλειο, τέλειο, μιαμ. να είχαμε να δοκιμάζαμε».

»Ακόμα μπαμπά είναι γεμάτο από φουντουκιές. Μεγάααααλες, ψηλές, τεράστιες, πελώριες φουντουκιές, που είναι όμως γερασμένες αλλά δυνατές. Ναι, ναι, δυνατές και έχουν πολλά κλαδιά με χίλια φύλλα το καθένα. Για να κάνουν σκιά στα παραμύθια. Αλλά τα φουντούκια τους να ξέρεις μπαμπά δεν πέφτουν ποτέ. Δεν τα αφήνουν δηλαδή οι φουντουκιές να πέσουν. Γιατί αν πετύχουν κανένα μεγάλο ξωτικό ή κανέναν κακό καλικάτζαρο και αυτός νευριάσει. Πωωω. Τότε θα την ξεριζώσει την καημένη την φουντουκιά».

«Τελικά έφυγαν και ήρθαν πάλι πίσω τα ξωτικά και οι καλικάτζαροι;»

«Ωωω μωρέ μπαμπά, δε με προσέχεις. Αφού σου είπα αυτές ήταν που έφυγαν. Αλλά ξαναήρθαν ευτυχώς. Ουφ!»

»Ήταν εκεί στον κούφιο λόφο που μετά από πολλές πολλές ώρες που δε μιλούσε κανένας -αφού τα παραμύθια μπορούν να μη μιλάνε και μόνο να κοιτάνε και να παρακολουθούνε- μίλησε η μητέρα Ση, η αρχηγός όλων των νεράιδων. Είπε πως αφήνουν όλες οι νεράιδες τον κούφιο λόφο γιατί όλα τα υπόλοιπα παραμύθια δεν τις σέβονται τόσο όσο θα έπρεπε. Δηλαδή μπαμπά δεν τις ήθελαν, αυτό σημαίνει 'σέβονται'».

«'Σέβονται' σημαίνει πως δεν τους συμπεριφερόταν όπως τους άρμοζε και όπως έπρεπε, δεν τις εκτιμούσαν».

«Ναι μπαμπά αυτό που λες, δεν τις σεκτιμούσαν. Αλλά η γιαγιά δεν ήθελε να μου πει γιατί δεν τις σεκτιμούσαν τις νεράιδες και εγώ δεν ρώτησα γιατί είδα πως δεν ήθελε να μου πει, αλλά κατάλαβα πως τα υπόλοιπα παραμύθια ήθελαν να τις διώξουν για να είναι αυτά πρώτα στις ιστορίες. Θα δεις παρακάτω που θα σου πω. Περίμενε, περίμενε.».

»Εκείνη την στιγμή πάντως που μίλησε η Μητέρα Ση, τα υπόλοιπα παραμύθια συνέχισαν να μη μιλάνε. Απλά την κοιτούσαν και τη Μητέρα Ση και όλες. Ο Κορακοχόρτης, ο Γκίλλυ Ντου, τα Κομπόλντ, τα Μπογκλ, τα Ζαλίμια, οι Νάνοι, οι Παγανιές, ο Πουκ, το Φακάν, η Μαύρη Άννις, ο Κοκκινοσκούφης, ο Ούρισκ, τα Άλβερ, οι καλικάντζαροι. Τίποτα. Τσιμούδια. Κιχ. Δεν βγάζανε άχνα. Λες και τους μάλωσε η δασκάλα. Κοιτούσαν μονάχα. Είχαν λερωμένη τη φωλιά τους είπε η γιαγιά και το ξέρανε, γι' αυτό δεν έλεγαν τίποτα».

«Πού τα ξέρεις παιδί μου εσύ όλα αυτά τα ονόματα;»

«Η γιαγιά σου λέω μου τα είπε. Αλλά άκου έχει κι άλλο».

»Η Μητέρα Ση τότε προχώρησε μπροστά και κατηφόρισε τον κούφιο λόφο. Πίσω της ακολούθησαν όλες οι νεράιδες. Μια τεράστια ουρά από νεράιδες μπαμπά. Η μία πίσω από την άλλη την ακολουθούσαν. Όλες οι ηρωικές νεράιδες ήταν εκεί, οι Τούθα ντε Ντάναν ήταν εκεί, οι Ασράι ήταν εκεί -μου αρέσουν πολύ οι Ασράι, οι μικρούλες Ασράι που γίνονται νερό, χι χι- οι Γκόραγκεθ Αννούν, όλες, όλες σου λέω. Κάποια από αυτές έπαιζε σε έναν αυλό τον σκοπό του Λοντοντέρρι».

«Μα. Και άλλα ονόματα; Ποιος σου τα είπε; Πώς μπορείς και τα θυμάσαι;»

«Μα αν στα πει μία φορά η γιαγιά, σου μένουν στο μυαλό και τα θυμάσαι. Δεν τα ξεχνάς ποτέ».

«Και στα είπε η γιαγιά όλα αυτά;»

«Ωχού! Μα ναι σου λέω μπαμπά μου. Άκου όμως τι έγινε παρακάτω. Άκου, άκου.».

»Και έφυγαν. Ναι έφυγαν για μακριά. Η γιαγιά δεν ήθελε να μου πει για πού. Είπε μόνο πως πήγαν προς τη δύση και άφησαν τα άλλα παραμύθια πίσω στην ανατολή. Το μέρος δεν το είπε».

»Τα υπόλοιπα παραμύθια συνέχιζαν να τις κοιτούν αμίλητα καθώς εκείνες κατηφόριζαν τον κούφιο λόφο και φεύγαν μακριά. Αν και ήθελαν να τις διώξουν δάκρυζαν κρυφά την ώρα που οι νεράιδες έφευγαν. Κανείς δεν μπορεί να μην κλάψει σε ένα τόσο λυπητερό γεγονός. Ακόμα ούτε και ο ίδιος ο εχθρός σου».

«Σίγουρα θα ήταν λυπητερό. Στεναχωρήθηκα κι εγώ τώρα».

«Μη στεναχωριέσαι μπαμπά. Ξαναήρθαν. Θα δεις τι έγινε. Κάτσε να σου πω, κάτσε».

»Αφού έφυγαν οι νεράιδες, τα υπόλοιπα παραμύθια έφτιαξαν καινούριες δικές τους ιστορίες και άλλαξαν τις παλιές. Τότε ήταν που βγήκε και η Χιονάτη. Καλά έκανα και δεν μου άρεσε ποτέ αυτό το παραμύθι. Η κανονική ιστορία, είπε η γιαγιά, ήταν με μία νεράιδα στη θέση της Χιονάτης, που την είχαν πάρει εφτά κακά ξωτικά και δεν την άφηναν να φύγει από το σπίτι τους και εκείνη τους έκανε όλο δουλειές. Μια άλλη νεράιδα όμως άκουσε τα παρακάλια της που ταξίδευαν μέσα από τον άνεμο όταν τραγουδούσε και της έδωσε ένα μαγεμένο μήλο και αυτό κατάφερε να την ελευθερώσει».

«Τα παραμύθια άλλαξαν αυτή την ιστορία και την έφτιαξαν έτσι ώστε να είναι για αυτά. Έκαναν δειλίες δηλαδή. Να δείχνουν αυτά καλά και οι νεράιδες να μη φαίνονται πουθενά. Εξαφανισμένες. Φσσστ αέρας από αεροζόλ που εξαφανίζεται, όπως όταν ρίχνει η μαμά για τα ζουζούνια. Αλλά το αεροζόλ μπορεί να εξαφανίζεται αλλά μένει η μυρωδιά του. Έτσι ξέρουμε τώρα πως ήταν για νεράιδα φτιαγμένο αυτό το παραμύθι».

«Τι μου λες τώρα.».

«Ναι μπαμπά μου. Έπρεπε να άκουγες την γιαγιά να τα έλεγε. Και να ήταν μόνο αυτό; Όχι φυσικά. Η Ωραία Κοιμωμένη. Κι αυτή ήταν νεράιδα. Ναι αλήθεια. Και αυτός που ήταν πρίγκιπας, δεν ήταν στην πραγματικότητα. Όχι, όχι. Ήταν και αυτός ένα κακό ξωτικό που ήθελε να την κλέψει για να την έχει και να την κοιμίσει. Αλλάχτηκε και αυτή η ιστορία όμως, για να δείχνει καλά τα ξωτικά και τις νεράιδες πάλι εξαφανισμένες. Το ίδιο έγινε και με την Κοκκινοσκουφίτσα και την Τοσοδούλα».

»Κατάλαβες τι κάνανε δηλαδή μπαμπά; Διώξανε τις νεράιδες και βάλανε τους ανθρώπους στη θέση τους. Και αυτό το κάνανε για να τους καλοπιάσουν και να λένε τις νέες ιστορίες με τα νέα παραμύθια παντού στον κόσμο -γιατί μπαμπά εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολλοί περισσότεροι από τα παραμύθια. Αλλά πού ακούστηκε. Βάλανε εμάς τους ανθρώπους στη θέση των νεράιδων. Χα! Ανθρώπους στη θέση των νεράιδων».

»Οι άνθρωποι τότε τρόμαξαν που μπήκαν στη θέση των νεράιδων. Όχι γιατί φοβόνταν τις νεράιδες. Όχι, όχι. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται τις νεράιδες μου είπε η γιαγιά. Τρομάξανε γιατί κατάλαβαν πως τα άλλα παραμύθια ήθελαν να κερδίσουν τον κόσμο των ιστοριών, δηλαδή τον κόσμο των παραμυθιών. Και όποιος κερδίσει τον κόσμο των παραμυθιών μπορεί να κερδίσει όλους τους κόσμους τότε, μου είπε η γιαγιά. Ο κόσμος των παραμυθιών είναι η ψυχή όλων των κόσμων».

«Ο κόσμος των παραμυθιών είναι η ψυχή όλων των κόσμων είπες;».

«Ναι, ναι μπαμπά μου. Έτσι είναι. Αλλά άκου ακόμα.».

»Οι άνθρωποι ήταν που έφεραν πίσω τις νεράιδες. Ναι. Γιατί τα σημάδια τους έχουν μείνει παντού. Αν ανοίξουμε τα μάτια μας μου είπε η γιαγιά, μπορούμε να τα δούμε και να τις βρούμε. Πολύ χαίρομαι γι' αυτό που είμαι άνθρωπος. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που έφεραν πίσω τις νεράιδες. Γιούπι!».

«Και εγώ χαίρομαι γιε μου που τις φέραμε πίσω».

»Μα όχι μπαμπά. Όχι δεν λέω πως τις φέραμε όλοι. Κάποιοι από εμάς. Δηλαδή καλά κάνεις και χαίρεσαι. Δηλαδή δε λέω ότι δεν μπορείς και εσύ να φέρεις πίσω μία νεράιδα. Να, δηλαδή κοίτα.Πρέπει όλοι να χαρούμε και να δοκιμάζουμε να φέρουμε μία νεράιδα, αλλά να. Δεν κάνεις σωστά που λες ότι τις φέραμε όλοι μας. Δεν μπορούν όλοι να φέρουν. Μπορούν να προσπαθήσουν, αλλά μόνο κάποιοι μπορούν να τις φέρουν πίσω. Όσοι έχουν στη μιλιά τους νεραϊδένια χροιά, έτσι μου είπε η γιαγιά».

»Αλήθεια τι είναι χροιά; Δε ρώτησα την γιαγιά γιατί ντράπηκα. Αλλά σίγουρα την έχω. Αφού κατάφερα και την έφερα πίσω τη γιαγιά».

«Χροιά είναι ο τρόπος που μιλάς, πόσο διαφέρει από την ομιλία των άλλων. Πώς ακούγεσαι στους άλλους».

»Και για να έχουμε καλό ρώτημα; Τη γιαγιά ήταν που έφερες πίσω; Η γιαγιά έχει έξι μέρες που ήρθε από το χωριό. Εγώ πήγα και την πήρα μαζί με τον παππού σου».

«Χαααα! Χαααα! Χαααα! Χαααα! Όχι αυτή την γιαγιά καλέ μπαμπά. Αυτή η γιαγιά μου δεν ξέρει τίποτα. Λέει μόνο για τα άπλυτα του παππού μου και για τις πίτες που κάνει».

«Για ποια γιαγιά λες τότε; Την άλλη της μαμάς από το νησί;».

«Όχι, ούτε αυτή! Λέω για εκείνη που ήταν εδώ έξω στην αυλή».

«Ήρθε μια γιαγιά έξω στην αυλή;».

«Ναι. Εκεί που καθόμουν κάτω από την μεγάλη καρυδιά και έκανα κούνια, μου ήρθε να μιλήσω στο δέντρο μπαμπά. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου ήρθε να μιλήσω στο δέντρο. Αλλά αυτό είναι χαζό αλλά εγώ το έκανα. Νόμιζα πως το δέντρο ψιθύριζε μπαμπά, νόμιζα πως κουνιόταν σαν άνθρωπος και έτσι κι εγώ του μίλησα και του είπα 'Μου φαίνεται ότι σε ακούω δέντρο να μιλάς, μακάρι να είχες στόμα και να μπορούσες να πεις αυτό που θέλεις'. Και τότε το δέντρο κουνήθηκε ολόκληρο και τα κλαδιά και ο κορμός και τα φύλλα και όλα μαζί κι εγώ με την κούνια. Τρόμαξα λιγάκι, λίγο όμως, γιατί τότε βγήκε από πίσω του η γιαγιά».

»Εμένα δε μου έμοιαζε καθόλου με γιαγιά. Ήταν νέα, ψηλή και όμορφη, με χρυσά μαλλιά πολύ πολύ μακριά και κάποια από αυτά τα είχε πιάσει κοτσίδες. Μου είπε να τη λέω γιαγιά γιατί είπε ότι ήταν πολλών χρονών μεγάλη. Εκατό φορές σαν την καρυδιά. Και έτσι κι εγώ αυτό έκανα. Τη φώναζα γιαγιά».

»Δεν κατάλαβα όμως πώς ήρθε μπαμπά. Μόνο ότι βγήκε πίσω από το δέντρο. Κι όταν έφυγε, πάλι πίσω από το δέντρο έφυγε κι όταν πήγα να κοιτάξω εκεί πίσω από τον κορμό του, δεν είδα τίποτα. Είχε εξαφανιστεί.

»Όταν με χαιρέτησε πριν φύγει, μου ζήτησε μια χάρη. Να λέω ιστορίες για νεράιδες όποτε μπορώ και μου έδωσε κι αυτό το μήλο. Είναι χρυσό, όπως και το χρώμα των μαλλιών της. Αν θέλω να την ξαναδώ ποτέ μπαμπά, μου είπε να φάω αυτό το μήλο και αυτή θα εμφανιστεί όπως και πριν από λίγο».

Ύστερα από εικοσιτέσσερα χρόνια, αυτό το μήλο παραμένει αναλλοίωτο σαν φρέσκο στο σπίτι μου. Βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου, ανάμεσα από πολλά βιβλία και παραμύθια για νεράιδες. Κάποια από αυτά είναι και δικά μου. Ακολούθησα τη συμβουλή εκείνης της γιαγιάς και έγραψα πολλές ιστορίες για νεράιδες και είπα ακόμη περισσότερες.

Και το μήλο είναι εδώ απέναντί μου αυτή την στιγμή που γράφω αυτές τις αράδες. Περιμένει καρτερικά κάθε μέρα μέσα στο γυάλινο δοχείο του για να με σμίξει με την νεράιδα μου. Όποτε εγώ το θελήσω.

Ευάγγελος Λ. Ευθυμίου

Το δέντρο της ζωής

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Mon, 06 Jun 2011 15:00:00 +0000

Γεια σας!!

Με λένε Νεφέλη και θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ιστορία!!

Κάποτε,πρίν από χρόνια,είχα πάρει μια απόφαση!Μια απόφαση που θα με λύτρωνε από την δυστυχία μου.

Προτού όμως λάβω την λύτρωση,είχα μια επιθυμία…να αντικρύσω το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας.

¨Έτσι λοιπόν,πήρα το ποδήλατο μου και ξεκίνησα( αγνοώντας φυσικά τι μου επιφύλασσε η μοίρα) !

Πέρασα από την κεντρική πλατεία της πόλης,οπου έβλεπα οικογένειες με τα παιδάκια τους να παίζουν,

Ερωτευμένα ζευγαράκια να χαμογελούν από ευτυχία…και αναρωτιόμουν ‘’ Τι θέλω εγώ σ`αυτό το μέρος ;; Άραγε μου αξίζει κατι τέτοιο;; ‘’

Αποφάσισα να συνεχίσω την πορεία μου προς την θάλασσα,δίχως να κοιτάω ούτε δεξιά,ούτε αριστερά.

Μετά από λίγο δρόμο,άρχισε να φαίνετε μπροστά μου η θάλασσα και μόνο που την θωρούσα άνοιγε η Καρδιά μου…αλλά όχι αρκετά για να δεχθεί Αγάπη…ΟΧΙ,ΟΧΙ…δεν είμαι άξια Αγάπης!

Έψαχνα ένα ήσυχο μέρος να ξαπωστάσω…βλέπετε…είχα μάθει να είμαι μόνη και δεν αισθανόμουν βολικά να με περιτριγυρίζει κόσμος!

Βρήκα ένα απομονωμένο παγκάκι και κάθισα. Τι όμορφα που ηταν…άκουγες το κύμα να απλώνει και να χαϊδεύει τα βότσαλα,έβλεπες τα χελιδόνια να φτιάχνουν τις φωλίτσες τους για να υποδεχθούν την νέα ζωή,τον Ήλιο να λάμπει ρίχνοντας τις αχτίνες του με αγάπη σ`όλη την πλάση και ένα δροσερό αεράκι να χαϊδεύει όλη την φύση μαζί και εμένα!!

Ξάφνου,σαν να πρόσεξα κάτι να περνάει από μπροστά μου…

Δεν έδωσα σημασία κ συνέχισα να αγναντεύω το θεόπνευστο μεγαλείο της Μητέρας φύσης!

Όμως…κάτι υπήρχε δίπλα μου…το ένοιωθα!Γύρισα προς τα αριστερά και αντίκρισα μια μεγάλη έκπληξη!

Από το πουθενά είχε εμφανιστεί ένας γέροντας και καθόταν δίπλα μου…δεν ήταν δυνατόν…πως βρέθηκε εδώ;;

Μόλις τον κοίταξα,ένιωσα την μεγαλοσύνη της καρδιάς του!

Ήταν γαλήνιος,χαμογελαστός,λες και η λέξη Ειρήνη του χρωστούσε το όνομα της…!!

«Τι θέλετε εδώ κύριε;»,του αποκρίθηκα!

«Ήρθα γιατί με κάλεσες»,μου απάντησε μ`ένα χαμόγελο!

«Μα….εγώ δεν κάλεσα κανεναν,την ησυχία μου θέλω!»

«Ακριβώς γι`αυτό ήρθα, Νεφέλη!»

«Μα;; Μα…πως γνωρίζετε όνομα μου;;»

Εκείνος χαμογέλασε γλυκά και μου είπε, «Θέλεις να σου αφηγηθώ μια ιστορία»

«Ιστορία;;Τι ιστορία;;Για πιο λόγο;;»,ρώτησα!

Αν και ήμουν κάπως νευρική,αδυνατούσα να αρνηθώ,κάτι με τραβούσε,ηταν πέρα από τις δυνάμεις μου!

«Ωραία,λοιπόν,ξεκινήστε!»,αποκρίθηκα!

«Πολύ όμορφα,αλλα θα ήθελα να σου ζητήσω μια χάρη.»

«Τι χάρη;;Χάρη σας κάνω που θα σας ακούσω.Τι άλλο θέλετε,τέλως πάντων;» Αποκρίθηκα,νευρικά!

Εκείνος χαμογελώντας μου είπε,«Οσο θα σου διηγούμαι την ιστορία,θα ήθελα να περπατάμε προς το μέρος!»

«Μέρος;;Πιο μέρος;;Τι είναι αυτά που μου λέτε;;»

«Θα δεις, Νεφέλη …και θα καταλάβεις!»,μου απάντησε μ`ένα αφοπλιστικό χαμόγελο!

Δεν ξέρω τι συνέβαινε αλλά δεν μπορούσα να αρνηθώ,κάποια άγνωστη δύναμη με έσπρωχνε!

«Εντάξει λοιπόν!Ας ξεκινήσουμε!»,αποκρίθηκα!

Χαμογελώντας ο γέροντας και καθώς περπατούσαμε,ξεκίνησε να διηγείται την ιστορία του!

« Μια φορά και έναν καίρο,πριν από πολλά χρόνια,ηταν ένα νέο αγόρι που το έλεγαν Χαράλαμπο!

Όμορφο όνομα,βγαίνει από τις λέξεις ΧΑΡΑ και ΛΑΜΠΩ!

Αλλά η ζωή του δεν ήταν έτσι ακριβώς!

Πολλές κακουχίες του έλαχε να περάσει,σπάνια χαμογελούσε και δεν πίστευε στην έννοια της Αγάπης!

Του άρεσαν όμως οι βόλτες στο δάσος γιατί του πρόσφεραν ηρεμία και γαληνη,είχε ακούσει διάφορες ιστορίες και μύθους για νεράιδες και ξωτικά που κατοικούσαν εκει!Δεν τα πίστευε,όμως!»

«Εσύ, Νεφέλη τα πιστεύεις ;»,μου αποκρίθηκε!

«Όχι,φυσικά!Αυτα είναι παραμυθάκια για τα παιδάκια!»,του απάντησα!

Τότε μου χαμογέλασε,έσκυψε το κεφάλι του και συνέχισε!

« Ένα σούρουπο λοιπόν,καθώς έκανε την καθιερωμένη του βόλτα στο δάσος,προσπαθώντας να νιώσει αυτά τα αισθήματα που μόνο το δάσος του χάριζε απλόχερα,ήλθε αντιμέτωπος με μια μεγάλη αλήθεια αλλά και πρόκληση!

Εμφανίστηκε εμπρός του μια πανέμορφη νεράιδα!Το όνομα της… Αριάδνη!!

Χόρευε και τραγουδούσε με χάρη !

Αρχικά δεν πίστευε στα μάτια του,όμως σιγά σιγά άρχισε να συνέρχετε από το σοκ αυτής της αποκάλυψης και την παρακολουθούσε μαγεμένος.

Η νεράιδα δεν είχε αντιλήφθη την παρουσία του νεαρού Χαράλαμπου ,όμως ήταν θέμα χρόνου να συμβεί και αυτό.

Και έτσι έγινε! Σε κάποια στροφή πάνω στον μαγευτικό χορό της,επεσε επάνω του και τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν!Αυτο ήταν αρκετό και για τους δυο!

Ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα!!»

«Πιστεύεις στον έρωτα και την αγάπη, Νεφέλη;»,με ρώτησε!

«Όχι,φυσικά!Ολα αυτά είναι παραμύθια,δεν υπάρχουν,απλα δεν υπάρχουν…!»,απάντησα με σθένος!

Ο γέροντας έσκυψε το κεφάλι του για άλλη μια φορα,αλλα αυτή τη φορά δεν χαμογέλασε!

«Χα,χα…τον αποστόμωσα» ,σκέφτηκα κ γελούσα όλο περηφάνια !

Ο γέροντας συνέχισε να διήγητε την ιστορία του…

«Κάθε βράδυ έδιναν ραντεβού στο δάσος με σκοπό να είναι μαζί,να αγκαλιάζονται και να κοιτανε ο ένας τα μάτια του αλλου!Δεν μπορούσε να ζήσει ο ένας μακριά από τον άλλο,αλλα οι νεράιδες είχαν ένα πρόβλημα με τον ήλιο που τους έκαιγε τα φτερά και δεν μπορούσαν να βγουν τα πρωινά!

Ο Χαράλαμπος δεν πίστευε ότι αυτό που ζει είναι αληθινό και προσπαθούσε να βρει τρόπους και σκέψεις για να μπορεί να κρατήσει τα πιστεύω του!!Οπως έλεγε χρόνια τωρα,`δεν υπάρχει αγάπη κ έρωτας`!Αλλα η καρδιά του άλλα του έλεγε και είχε έλθει σε συγχηση!!Παλευε με τον ίδιο του τον εαυτό και προσπαθούσε να βρει τρόπο και δύναμη για να απεμπλακεί από αυτό το `παραμύθι` !!

Έτσι λοιπον,μια μερα,πηρε την απόφαση να μην ξαναπάει στο δάσος!Επρεπε να βάλει τέλος σ`αυτό το παραμύθι και χρειάζονταν τολμηρές κ επίπονες αποφάσεις!!Δεν του ήταν δύσκολο να πονάει,άλλωστε μια ζωή ζούσε με σύντροφο τον πόνο!

Η νεράιδα τον περίμενε για εβδομάδες να εμφανιστεί,αλλα μάταια!

Έπρεπε να κάνει κάτι για να δει τι έπαθε ο αγαπημένος της και δεν έχει εμφανιστεί τόσο καιρό!

Ένα βράδυ λοιπόν πήγε να τον ψάξει στην πόλη,αυτό απαγορευόταν για τις νεράιδες αλλά μπροστά στην αγάπη της για αυτόν τίποτα δεν μπορούσε να μπει εμπόδιο!

Τον βρήκε λοιπόν να κάθεται σ`ένα παγκάκι στο πάρκο και έπινε αλκοόλ!!

Πήγε κοντά του και μ`ένα χαμόγελο αγαλλίασης τον αγκάλιασε!

Αυτός τότε την έσπρωξε με δύναμη από κοντά του και της είπε χωρίς να το σκεφτεί…

` Φύγε από εδώ,δεν έχεις καμιά δουλεία εδώ,φυγε,φυγε σου λέω … ` .

Η νεράιδα σοκαρίστηκε και δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που άκουγε!

` Μα γιατι;;Αφου με αγαπαει και τον αγαπαω;Γιατι;; `

Προσπάθησε να τον πλησιάσει ξανα,αλλα η αντίδραση αυτή τη φορά ήταν ακόμα χειροτερη….την αγνοουσε,την αγνοούσε παντελώς!

Η νεράιδα έφυγε κ πήγε στο δάσος ,όμως πηγαίνοντας προς εκεί σκεφτόταν τι θα μπορούσε να κάνει για να φέρει πίσω τον αγαπημένο της!!

Η αγάπη της ήταν τόσο δυνατή κ αληθινή που για πρώτη φορά είχε αισθανθεί ότι βρισκόταν τόσο κοντά στον Πατερά της,τον ΘΕΟ!Εχοντας αυτό κατά νου,πηρε μια πολύ μεγάλη απόφαση !

Ήθελε να δώσει ένα μάθημα σε όλη την ανθρωπότητα και όχι μόνο στον αγαπημένο της!!

Πήγε λοιπόν και τον βρήκε και του είπε αυτό που αισθανόταν!!

` Σε παρακαλώ,πριν με διώξεις ξανά,άσε με να σου πω κάποια πράγματα!

Θέλω να ξέρεις ότι σε αγάπησα τόσο πολύ που όταν ήμουν διπλά σου,αισθανόμουν ότι βρισκόμουν διπλά στον Πατερά μας,τον ΘΕΟ!!

Αυτή η αίσθηση είναι τόσο δυνατή που τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί της!!

Λοιπόν,άκουσε με για τελευταία φορά!

Αυτό που θα κάνω είναι μια γλυκιά θυσία στο όνομα της ΑΓΑΠΗΣ!!

Όμως έχω και μια επιθυμία!

Όταν θα βρίσκεις ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ΑΓΑΠΗ,θελω να τους φέρνεις εκεί και να τους λες αυτήν την ιστορία!!!

Όλα γίνονται στο όνομα της ΑΓΑΠΗΣ,σήμερα!!! `

Τότε ο νεαρός την ρώτησε, ` Τι είναι αυτά που λες, Αριάδνη;;Να τους φέρνω που;;ΤΙ ετοιμάζεσαι να κάνεις;;Για ποιά αγάπη μιλάς;;`

Και η Αριάδνη συνέχισε!!!!

`Σήμερα,λίγο πριν την ανατολή του Ήλιου θα ήθελα να έρθεις στο δάσος για τελευταία φορά!!! `

Και ο νεαρός έγνεψε καταφατικά,δίχως δεύτερη σκέψη,κάτι τον τραβούσε να πάει εκεί !!!

Έτσι λοιπόν,λίγο πριν την ανατολή και αφού ο νεαρός Χαράλαμπος ήταν εκεί, η Αριάδνη άρχισε να τραγουδάει και να χορεύει τον πιο μεγαλειώδη και όμορφο χορό της,ηταν πραγματικά μαγευτικό το θέαμα μιας και όπως είχε πει

`Σήμερα όλα γίνονται στο όνομα της ΑΓΑΠΗΣ` ….!!

Όπως χόρευε η Αριάδνη,ο ήλιος άρχισε να κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του….!

Τότε ο νεαρός γύρισε γεμάτος αγωνιά προς την Αριάδνη και της είπε:

` Αριάδνη,σταμάτα τώρα,βγαίνει ο ήλιος πρέπει να φύγεις `

Και η Αριάδνη συνεχίζοντας τον εκστατικό γεμάτο από Αγάπη χορό της του απάντησε χαμογελώντας…

` Σήμερα όλα γίνονται στο όνομα της Αγάπης,αγαπημένε μου!Το υπέρτατο δώρο της καρδιάς είναι η αληθινή και αγνή Αγάπη!Αυτο το αίσθημα είναι τόσο δυνατό που δεν υπάρχουν περιορισμοί και αξίζει κάθε θυσία γιατί αποτυπώνετε στον Θεό…είναι ο ίδιος ο Θεός!!!Σήμερα θα μάθεις ότι η ΑΓΑΠΗ δίνει δύναμη για τα πάντα και είθε να γίνεις υπέρμαχος και απόστολος της με σκοπό να το μεταδίδεις από γενιά σε γενιά…στην ανθρωπότητα `

Ο ήλιος πλέον είχε φανεί για τα καλά και τα φτερά της Αριάδνη άρχισαν να καίγονται,αλλα εκείνη έπαιρνε δύναμη από την ΑΓΑΠΗ κ συνέχιζε τον εκστατικό χορό της!!

Είχε έρθει η ώρα για το υπέρτατο κρεσέντο που είχε σχεδιάσει για τον αγαπημένο της….

` Αυτό είναι για σένα αγαπημένε μου,κάθε φορά που θα με βλέπεις να θυμάσαι ότι είναι ένα έργο ΑΓΑΠΗΣ προς εσένα,προς ολόκληρο τον κόσμο… `

Και τότε η μικρή Αριάδνη,πανω στο δικό της χορευτικό κρεσέντο πάθους,πήρε την μορφή του ΔΕΝΤΡΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ που ποτίζετε από την Αγάπη μα συνάμα πήρε και την στάση που θα αποτύπωνε και την σημασία της Αγαπης….την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!! »

Καθώς περπατούσανε,η Νεφέλη άκουγε με προσοχή την ιστορία του γέροντα αλλά είχε μια ερώτηση!!

«Γέροντα,γιατι έκανε μια τέτοια θυσία;Πως μπορεί αυτό να θεωρηθεί `ΔΩΡΟ` ; »

Και ο γέροντας απάντησε:

«Νεφέλη,αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που της έκανε ο Θεός και θέλησε να το αποτυπώσει για να το βλέπουν οι άνθρωποι και να θυμούνται να αγωνίζονται γι`αυτό!

Το ίδιο κάνει και ο Χαράλαμπος.Πηγαίνει κάθε μέρα στο βουνό και την βλέπει,για να θυμάται ότι η Αγάπη ελευθερώνει την ψυχή,αγνοόντας την ύλη!Η ύλη απλά αποτυπώνει το μεγαλείο της…»

Να…είπε ο γέροντας χαμογελώντας γαλήνια,φτάσαμε!!!

Η Νεφέλη μόλις αντίκρισε το δέντρο στο δάσος συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε γίνει,είχε μείνει άφωνη από το δέος που της προκάλεσε και την μαγική γοητεία του.Την πήραν τα κλάματα λες και έβγαζε από μέσα της όλα όσα την καταπίεζαν τόσα χρόνια και ξαφνικά ένιωσε την Αγάπη και την Ελευθερία που γεύεσαι από αυτήν!!!Απελευθερωμένη πλέον από τα δεσμά που την κράταγαν οι φόβοι της και με γαλήνια φωνή ,γύρισε να βρει τον γέροντα,αλλά ο γέροντας ήδη απομακρυνόταν!!!

Τότε η Νεφέλη του φώναξε…

«Γέροντα,σε παρακαλώ,πριν φύγεις θέλω να μάθω το όνομα αυτού που μου είπε αυτό το όμορφο παραμύθι!Σε παρακαλώ,πές μου,πώς σε λένε;;»

Και ο γέροντας,συνεχίζοντας την πορεία του,απάντησε , «Με λένε,Χαράλαμπο!»

Η Νεφέλη είχε μείνει σοκαρισμένη να κοιτάζει αυτό το Θεόπνευστο θαύμα, με το αποτυπωμένο κρεσέντο ΑΓΑΠΗΣ επάνω του και πλέον συνειδητοποιούσε ότι αυτό το `παραμύθι` είχε μια μαγική δύναμη που την απελευθέρωσε από τους φόβους της!!!

Ότι δεν ήταν απλά ένα παραμύθι….αλλά μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!!

Δημιουργός: Χ.Γιαννόπουλος

Αυτή η ιστορία μου χαρίστηκε από έναν φίλο μου πολύ αγαπημένο...ως δώρο γενεθλίων...
Ευχαριστώ!

Το παραμύθι της Νεφέλης

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Thu, 05 May 2011 21:57:00 +0000

Κάπου πολύ μακριά, εκεί που πόδι ανθρώπου δεν έχει πατήσει ποτέ, σε ένα πανέμορφο δάσος με ξεχωριστή βλάστηση ζούσε ανάμεσα σε άλλες μια μικρή νεράιδα που τη λέγανε Νεφέλη.
Είχε μακριά καστανόξανθα μαλλιά και μεγάλα εκφραστικά πράσινα μάτια.
Τα φτερά της είχαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και αυτό έκανε τις άλλες νεράιδες να την ζηλεύουν.
Καμιά δεν είχε τόσο πανέμορφα φτερά.
Η Νεφέλη ωστόσο δεν ήταν η πιο όμορφη από τις υπόλοιπες αλλά είχε την πιο καλή καρδιά, και αυτό την έκανε να ξεχωρίζει.
Η καλοσύνη της και η αγάπη της την είχε κάνει την πιο αγαπητή σε όλα τα ζωάκια του δάσους.
Ήταν πάντα η πρώτη που θα τους βοηθούσε στο οτιδήποτε, η πρώτη που θα τους συμβούλευε σε ότι ήθελαν και η πρώτη που θα στεκόταν δίπλα τους σε ότι θα τους συνέβαινε.
Η καρδιά της ήταν τόσο μεγάλη που μπορούσε να χωρέσει μέσα της όλη η πλάση.
Μεγαλώνοντας η Νεφάλη, και βλέποντας όλους τους φίλους της να βρίσκουν το ταίρι τους άρχισε να νιώθει μόνη.
Ο φίλος της ο αετός της κράταγε παρέα και της έλεγε ότι με τόση ομορφιά και καλοσύνη που έχει, σύντομα θα την αγαπήσει κάποιος πραγματικά, φτάνει να το θελήσει και εκείνη.
Ξαπλωμένη μια μέρα σε ένα μανιτάρι σκεφτόταν ότι είναι υπέροχο όλοι να σε αγαπάνε σαν φίλη, αλλά αυτό αρκεί;
Ο ήλιος άκουσε τον μονόλογο της και την πλησίασε…
Άρχισε να της κάνει κοπλιμέντα και να της λέει πόσο αγαπητή του ήταν.
Τις χάιδεψε τα μαλλιά με τις ακτίνες του και την έκανε να χαλαρώσει.
Τις μιλούσε και την υπνώτιζε με τη ζεστασιά του.
Μέρα με την ημέρα άρχισε να της λέει ότι την αγαπά και η νεραιδούλα κολακεύτηκε.
Η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά και ένιωσε ένα σκίρτισμα…
Ανυπομονούσε τα βράδια να περάσουν οι ώρες να δει τον αγαπημένο της ήλιο.
Άρχισε να πονά που δεν μπορούσε να τον έχει συνέχεια μαζί της. Της έλειπαν τα βράδια η ζεστή του αγκαλιά.
Μετά από καιρό και καθώς μιλούσαν μεταξύ τους για την αγάπη τους εκείνη του ζήτησε να κάνουν κάτι να είναι μαζί συνέχεια.
-Μα πως μπορώ, ; Εγώ είμαι εδώ για όλους, δεν μπορώ να κάνω κάτι…
-Αν δεν μπορείς, θα κάνω εγώ.
Θα έρθω μαζί σου.
Θα με πάρεις αγκαλιά και όταν θα πηγαίνεις για ύπνο θα κοιμόμαστε μαζί, του είπε.
Ο ήλιος χαμογέλασε.
Του άρεσε η ιδέα.
Ας προσπαθούσε επιτέλους κάποια να έρθει να τον βρει…
Ποτέ καμιά από αυτές που είχε αγαπησει δεν το είχε σκεφτεί.
Ετσι λοιπόν την επόμενη μέρα, η Νεφέλη το πηρε απόφαση και άρχισε να πετά και να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά.
Ήθελε πολύ να φτάσει τον αγαπημένο της ήλιο και να τον πάρει αγκαλιά.
Ανεβαίνοντας η ζέστη άρχισε να γίνεται αφόρητη.
Εκείνη επέμενε να ανεβαίνει.
Το λευκό της δέρμα της άρχισε να κοκκινίζει, και τα μαλλιά της να καίγονται.
Άρχισε να πονά αλλά το πείσμα της δεν σταμάταγε.
Αγαπούσε πολύ τον ήλιο της και δεν θα εγκατέλειπε ότι και να γινόταν.
Όμως δεν ήταν μόνο στο χέρι της.
Τα όμορφα φτερά της άρχισαν να καρβουνιάζουν και να διαλύονται. Πριν καλά καλά καταλάβει τί γίνεται, ίσα που πρόλαβε να φωνάξει τον ήλιο αλλά εκείνος δεν την άκουσε…
Η Νεφέλη άρχισε να πέφτει στο κενό με δύναμη, ώσπου για καλή της τύχη έσκασε πάνω σε ένα μεγάλο πλατύφυλλο και από εκεί στο γρασίδι δίπλα στη λιμνούλα.
Έμεινε εκεί αναίσθητη για πολύ ώρα.
Όταν ξύπνησε πονούσε σε όλο της το κορμί.
Τα ματάκια της άνοιξαν διάπλατα όταν αντίκρυσε το είδωλο της στην λίμνη.
Τίποτα πια δεν θύμιζε την όμορφη Νεφέλη.
Το δέρμα της είχε κοκκινήσει και είχε βγάλει εξανθηματα, τα μαλλιά της είχαν καεί, το σώμα της αιμορραγούσε από πολλά σημεία και τα όμορφα φτερά της… είχαν χαθεί για πάντα….
Έμεινε εκεί να κλαίει με λυγμούς για την χαμένη ομορφιά της και για το χαμένο όνειρο της.
Έψαξε να βρει τον ήλιο, τον αναζήτησε για ώρα αλλά εκείνος λες και κατάλαβε το λάθος του, κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα και αναζήτησε άλλη αγάπη, πιο όμορφη κάπου μακριά.
Την Νεφέλη την πήρε ο ύπνος θρηνώντας πια και την χαμένη της αγάπη.
Την άπιαστη αγάπη ενός ψεύτη ήλιου…
Ένα χάδι της διέλυσε το όμορφο όνειρο με τον ήλιο…
΄Ανοιξε τα ματάκια της και αντίκρυσε την τρομαγμένη ματιά του αγαπημένου της αετού.
Την βοήθήσε να σηκωθεί και της έδωσε νερό να πιει.
Εκείνη με βουρκωμένα ματια του εξιστόρησε ότι είχε γίνει.
Έκείνος την έβαλε κάτω από τα φτερά του και κλάψανε μαζί για ώρες…
Η συντροφιά του της είχε γίνει απαραίτητη.
Τα φτερά της δεν υπήρχαν πια και δεν μπορούσε να πετάξει, να νιώσει ελευθερη.
Το κορμί ακόμη πονούσε και ο αετός ήταν ο μόνος που την έκανε να ξεχνάει.
Περνούσε ώρες κοντά της προσπαθώντας να την κάνει να γελάσει. Σύντομα άρχισε να την βάζει και στο ράχη του και να την πηγαίνει μικρές όμορφες βόλτες…έτσι όπως μόνο αυτός ήξερε.
Ο καιρός περνούσε και ο πόνος άρχισε να φεύγει από τη Νεφέλη.
Ο ήλιος φάνταζε στα μάτια της αλλά και στην καρδιά της πια μακρινός.
Τα μαλλιά της ξαναμάκρυναν, η επιδερμίδα της έγινε καλύτερη αλλά τα φτερά της είχαν χαθεί για πάντα.
Η σχέση της με τον αετό είχε γίνει σχέση εξάρτησης.
Ηταν για εκείνη το στήριγμα της, ο φίλος της, το παρεάκι της. Αναζητούσε καθημερινά να τον δεί και εκείνος το ίδιο και μαζί περνούσαν υπέροχα.
Ακόμα και όταν εκείνη μελαγχολούσε, αυτός ήταν εκεί για να της προσφέρει την φτερούγα του και εκείνη να κουρνιάσει μέσα της.
Κάποια μέρα όπως οι άλλες και ενώ ο αετός καθόταν αγκαλιά με την Νεφέλη και χαζεύανε τη λίμνη, γύρισε, την κοίταξε και της είπε το δικό του καημό.
Την αγαπούσε τόσο καιρό αλλά φοβόταν να της το πει.
Αυτή ήταν μια νεράιδα, πάντα όμορφη στα μάτια του, ενώ εκείνος ήταν απλά ένας μαύρος άσχημος αετός.
Η Νεφέλη άπλωσε τα χεράκια της γύρω από το λαιμό του και τον έσφιξε με όλη της την αγάπη.
Άφησε την ταλαιπωρημένη καρδιά της να σπάσει τα δεσμά και να κάνει χώρο για τον αετό της, για το φίλο της και αγαπημένο της πια…
Ο πρώτος καιρός ήταν ονειρικός…οι δυό τους ήταν συνέχεια μαζί. Εκείνος πετούσε σπάνια – όσο και αν το λάτρευε – και αφιέρωνε όλο το χρόνο στη νεραιδούλα του.
Περνούσαν πολλές ώρες μαζί και σπάνια ο αετός έφευγε να πάει να κάνει μια βόλτα να ξεμουδιάσει τα φτερά του.
Πολλές φορές έπαιρνε μαζί και την αγάπη του και προσεχτικά της έδειχνε το κόσμο από τόσο ψηλά.
Η αγάπη του όμως για το δυνάτο, γρήγορο και επικίνδυνο πέταγμα πάνω από τα βουνά άρχισε να του λείπει.
Άρχισε δειλά δειλά να λείπει λίγες ώρες από τη Νεφέλη.
Εκείνη τον περίμενε καρτερικά γιατί ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να του το στερήσει αυτό
Οι φίλοι της τα ζώα της κρατούσαν παρεούλα μέχρι να κουραστει ο καλός της και να επιστρέψει στην αγκαλιά της.
Με το καιρό ο χρόνος μεταξύ τους είχε μειωθεί αρκετά και η νεραιδούλα άρχισε να νιώθει μόνη της.
Όταν εκείνος πήγαινε για χαμηλές ήρεμες πτήσεις την έπαιρνε μαζί του αλλά αυτό τελευταία είχε αρχίσει να γίνεται σπάνια.
Εκείνος αγαπούσε πολύ την Νεφέλη αλλά είχε κουραστεί να κάθεται με τις ώρες χωρίς να πετά.
Η Νεφέλη αν τον αγαπούσε πραγματικά θα έπρεπε να καταλάβει.
Από την άλλη η νεραιδούλα άρχισε να νιώθει μοναξιά.
Έτσι λοιπόν μια μέρα που ο αετός πήγε να την βρεί η Νεφέλη του ζήτησε να την παίρνει μαζί τους στις επικίνδυνες πτήσεις του.
-Δεν μπορώ να το κάνω αυτό Νεφέλη.
Είναι επικίνδυνο για σένα, της είπε.
– Αν είχα τα φτερά μου και εγώ θα ήταν διαφορετικά.
Τώρα μόνη, χωρίς φτερά νιώθω καταδικασμένη.
Θέλω να πετάξω, μαζί σου.
Κάποτε θυσιάσα τα όμορφα φτερά μου για μια αγάπη άπιαστη.
Για σένα θα μπορούσα να θυσιάσω και την ίδια μου τη ζωή, αρκεί να σε έχω δίπλα μου.
Πάρε με μαζί σου, και κάνε με ευτυχισμένη.
Δεν μπορώ άλλο την μοναξιά, του είπε.
Εκείνος σκέφτηκε ότι προτιμά χίλιες φορές να πετά παρά να είναι στο έδαφος.
Ας πετάει λοιπόν πιο προσεχτικά έχοντας μαζί του τη Νεφέλη.
Και δέχτηκε.
Η Νεφέλη ανέβηκε στη φτερούγα του και σχεδον κρύφτηκε από κάτω.
Ο αετός ξεκίνησε να πετά χαλαρά και άρχισε να ανεβαίνει.
Οι κορφές στα βουνά ήταν για εκείνον τα αγαπημένα του σημεία.
Το κρύο εκεί πάνω άγγιξε μονο τη μικρή νεραιδούλα.
Τα χεράκια της άρχισαν να παγώνουν και σφίχτηκαν πιο δυνατά.
Ο αετός απολάμβανε τη πτήση του και σιγά σιγά άρχισε να δυναμώνει το πέταγμα του.
Πετούσε πια δυνατά και η μικρή νεραιδούλα δεν μπορούσε ούτε να πάρει ανάσα.
Εκείνος μέσα στη λαχτάρα του άρχισε να κάνει ακροβατικά.
Άρχισε να γυρίσει πλάγια, ανάποδα , να πέφτει στο κενό χωρίς να σκεφτεί ούτε για μια στιγμή τη Νεφέλη…
Ζούσε το όνειρο του…
Ο αντίλαλος του βουνού φώναξε το όνομα του και κείνος ξύπνησε ξαφνικά σαν από λήθαργο.
Τότε μόνο θυμήθηκε τη νεραιδούλα του.
Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα.
Γύρισε το λαιμό του και άρχισε να την ψάχνει. Δεν την είδε πουθενά. Σήκωσε τα φτερά του και άρχισε να την φωνάζει δυνατά…
-Νεραιδούλα μου….Νεραιδούλα μου..;;; .και τα μάτια του πλημμύρισαν δάκρυα…
Αλλά η νεραιδούλα του δεν ήταν πια εκεί…

πηγή: yorgose.spaces.live.com

H νεράιδα και ο δράκος

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Tue, 03 May 2011 09:02:00 +0000

     Ήταν κάποτε ένας δράκος.

   Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν

   σε βουνά και σε σπηλιές.

   Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά

   από το ένα βουνό στο άλλο

   πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του

   και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του

   και να φυσά φλόγες.

   Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε

   και κάθησε στη μύτη του...

   Ο δράκος ξαφνιάστηκε.

   Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:

   - Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;

   - Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις

   - Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;

   - Όχι...όποτε θέλω εξαφανίζομαι.

   - Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;

   Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση...

   όμως του απάντησε

   - Όχι...όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν

   και να αγαπηθούν.

   Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει...

   όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα...

   Θέλησε να τη φιλήσει...

   η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.

   Ο δράκος δάκρυσε...

   όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.

   Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του ...

   του ψιθύριζε απλά το μυστικό...

   ...δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις...

   ....πρέπει και να μπορείς....

Το δικό μου αστέρι

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Thu, 28 Apr 2011 19:40:00 +0000

‘Oλα τα πρωινά ήταν ίδια στη μικρή λίμνη μέσα στο δάσος. Με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου ξαφνικά όλα τα μικρά πλασματάκια ξυπνούσαν και γέμιζαν με τις φωνές τους το τοπίο. Κάτω από έναν μικρό θάμνο, δίπλα στο γαλάζιο νερό της λίμνης, κοιμόταν συχνά μια μικρή νεράιδα…ήταν μικροσκοπική με χρωματιστά φτερά και φορούσε πάντα το αγαπημένο της φόρεμα κόκκινο με λευκές μικρές κουκίδες. Εκεί, κάτω από το θάμνο μπορούσε κανείς μετά βίας να ξεχωρίσει το μικροσκοπικό κεφαλάκι της Fidget, όταν κοιμόταν στην αγαπημένη της κρυψώνα. Δεν της άρεσε να κοιμάται μαζί με την οικογένεια της προτιμούσε την ηρεμία, άλλωστε η οικογένεια Rainbowglow ήταν από τις πιο σημαντικές οικογένειες στο δάσος. Στο σπίτι πάνω στο μεγάλο δέντρο όπου ζούσε μπορούσε να αντικρίσει κανείς όλα της τα αδέρφια που και αυτά είχαν φτιάξει δική τους οικογένεια αλλά λόγω της παράδοσης των ξωτικών θα έπρεπε να μένουν όλοι μαζί για να αντιμετωπίζουν το κίνδυνο που παραμόνευε σε κάθε γωνία. Η Fidget όμως ποτέ δεν το κατάλαβε αυτό, «Ποιος κίνδυνος;» σκεφτόταν συχνά. « Μπα! Αυτά είναι παραμύθια για τα μικρά ξωτικά που δεν κάθονται ήσυχα και συνέχεια πηδάνε από κλαδί σε κλαδί και από νούφαρο σε νούφαρο». Έτσι κάθε βράδυ ξεγλιστρούσε από το κλαδάκι της και κατέβαινε στον θάμνο. Μέσα στο σκοτάδι και την ηρεμία ξάπλωνε στο δροσερό χορτάρι και κοιτούσε τα αστέρια. Ήθελε πολύ κάποτε να αποκτήσει το δικό της αστέρι εκεί ψηλά. ’λλα αν και με τα φτερά της πετούσε πολύ γρήγορα ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει εκεί στον μαύρο ουρανό με τα μικρά φωτάκια. Συχνά ανάμεσα στις σκέψεις της αυτές την έπαιρνε ο ύπνος. Ευτυχώς ποτέ κανείς δεν την ενοχλούσε, μόνο όταν ο ήλιος χάιδευε το πρόσωπο της με τις ακτίνες του καταλάβαινε πως έπρεπε να αφήσει το καταφύγιο της. Ποτέ δεν μπόρεσε να αντέξει το φως του ήλιου γι’αυτό την έβλεπε κανείς να κάθεται πάντα στο φως του απόλυτου φεγγαριού, στην πανσέληνο. Μόνο τότε δεν κατσούφιαζε τα μάτια της…Όμως το στρόγγυλο φεγγάρι θα αργούσε να φανεί και πάλι, θα πρεπε να περιμένει 28 ημέρες! Αυτά τα πρωινά πετούσε μέχρι το δέντρο και πήγαινε κατευθείαν στην μαμά της, ήξερε πως έπρεπε να την βοηθήσει να καθαρίσουν το κλαδί που γέμιζε μικρά ζωύφια και σκόνη από τον άνεμο που συχνά φυσούσε. Κάποια άλλα πρωινά κρατούσε τα μικρά της ανίψια, δεν είχε πολύ που είχαν γεννηθεί, ούτε που γνώριζαν καλά καλά να κουνάνε τα φτεράκια τους. Δεν την ενοχλούσε καθόλου που περνούσε την ώρα της με τα μικρά άλλωστε της άρεσε να τους μαθαίνει νέα πράγματα, σε ποιο φύλλο θα κάνουν την καλύτερη τσουλήθρα, πιο νούφαρο έχει την καλύτερη θέα και πώς να πετάνε ψηλά μέχρι τα πρώτα σύννεφα. Τα μικρά ήταν ξετρελαμένα μαζί της. Συχνά η Fidget παρατηρούσε τον μικρό της ανιψιό. Είχε πάντα κάτι ξεχωριστό, το ένα του φτεράκι ήταν πιο μικρό από το άλλο και έτσι δεν μπορούσε να πετάξει με άνεση. Το βράδυ που είχε γεννηθεί η Fidget είχε ακούσει κρυφά τους γονείς της να μιλούν με τον μάγο του δάσους. « Ο μικρός ανήκει στους εκλεκτούς» είπε ο γέρο-μάγος « Η προφητεία το λέει καθαρά: σημάδι θα φέρει για να τον αναγνωρίσετε και θα είναι ο αρχηγός των ξωτικών». «Λες;» σκέφτηκε. Χρόνια τώρα περίμεναν να γεννηθεί ο επόμενος αρχηγός μια και ο Bracken Elffly είχε πια γεράσει ούτε που άκουγε καλά καλά. Η αλήθεια είναι πως ο μικρός ήταν διαφορετικός, ποτέ κάποιος στην οικογένεια δεν είχε τόσο φωτεινή αύρα όσο αυτόν. «Είναι πραγματικά υπέροχο» σκέφτηκε η Fidget. Όταν έφτανε το μεσημέρι τα μικρά πήγαιναν για ύπνο έτσι ξέκλεβε χρόνο και ανέβαινε στο αγαπημένο της σύννεφο…. «Είναι ωραία εδώ πάνω! Τι λες Gossamer ..» έλεγε συχνά στην φίλη της. Το σύννεφο ήταν το σημείο συνάντησης τους. Από εκεί πάνω μπορούσαν να δουν όλα τα πλάσματα του δάσους. Όταν δεν είχε φασαρία από τα πουλιά που πετούσαν εκεί συνήθιζαν να ονειρεύονται πως θα ήταν η ζωή πάνω στα αστέρια πέρα από το δάσος και τους κανόνες του. Ο μύθος έλεγε πως μια πολύ όμορφη νεράιδα κατάφερε να φτάσει στα αστέρια και να βρει κάτι πραγματικό μαγικό εκεί, τόσο που ποτέ ξανά δεν την είδαν στο δάσος. « Αν κοιτάξεις τα αστέρια το βράδυ της πανσελήνου θα την δεις!» είπε η Gossamer.. «Σαχλαμάρες! εγώ τόσα βράδια έχω περάσει στο θάμνο κοιτώντας την πανσέληνο δεν την βλέπω» απάντησε με παράπονο η Fidget.. « γιατί δεν βλέπεις καθαρά, πρέπει να πας πιο κοντά στα αστέρια Fidget». Κάθε ημέρα η ίδια συζήτηση, τόσο που η Fidget άρχισε να πιστεύει πως ποτέ δεν υπήρξε αυτή η νεράιδα τελικά… Μετά από τις συζητήσεις της άρεσε να μένει μόνη και να ψάχνει την λύση. « Πως θα φτάσω πιο κοντά στα αστέρια; Η κορυφή του δέντρου..» σκέφτηκε και τίναξε γρήγορα τα φτερά της. Στο δάσος υπήρχε ένα πολύ ψηλό και γέρικο δέντρο και δεν επιτρεπόταν στις μικρές νεράιδες να ανέβουν εκεί « Γιατί όμως;» αναρωτήθηκε.. «Θα πάω, δεν φοβάμαι αυτά είναι όλα ψέματα των μεγάλων» έλεγε συνέχεια στον εαυτό της. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία άρχισε να ανεβαίνει ένα ένα τα κλαδιά…Σύντομα στεκόταν στην κορυφή του δέντρου. « Είναι πιο ωραία και από το σύννεφο εδώ!» «Μα τι γίνεται; Τι είναι όλα αυτά τα μικρά πλάσματα που ζουν εκεί πέρα;». Πέταξε και βρέθηκε στην άλλη πλευρά του δάσους. Κάτω στο γρασίδι υπήρχαν πολλά ξωτικά που φώναζαν και έπαιζαν μεταξύ τους. Όλα φαίνονταν τόσο χαρούμενα. «Μα δεν είναι δυνατόν αυτά τα πλάσματα λάμπουν όπως τα αστέρια του ουρανού! Τι έχουν πάθει;» δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση της και ένιωσε κάποιον να της αγγίζει τα φτερά.. «Ε! Τι κάνεις εκεί;» αναφώνησε η Fidget « Τίποτα θαύμαζα αυτά τα πολύχρωμα πράγματα που έχεις κολλημένα στην πλάτη σου. Δεν πέφτουν; Είναι πάντα εκεί;».Τι ενοχλητικός τύπος σκέφτηκε. « Δεν είναι πράγματα! Τα λένε φτερά και μην τα πειράζεις.» «Α! δεν σε έχω δει ξανά, μένεις στην βόρεια πλευρά του δάσους;» είπε το ξωτικό. «Πολλά δεν ρωτάς;» δεν της άρεσε να της κάνουν ερωτήσεις αλλά τώρα ήταν αναγκασμένη να απαντήσει, αυτό το πλάσμα μπορεί να της έκανε κακό. ’σε που δεν μπορούσε να τον κοιτάξει καλά. Αυτή η λάμψη ενοχλούσε τα μάτια της όπως και ο ήλιος. «Είσαι παράξενος! Το ξέρεις;» «Είμαι ξωτικό όπως εσύ μόνο που μένω ψηλά στον ουρανό τα βράδια σε ένα αστέρι και πρέπει να φωτίζω για να βλέπω αλλά και να με βλέπουν. Είναι πολύ σκοτεινά εκεί πάνω ξέρεις». Μα τι έλεγε; Έμενε σε ένα αστέρι! Η Fidget δεν πίστευε στα αυτιά της. «Ξέρεις έχω έναν ανιψιό που φωτίζει όπως εσύ αλλά είναι μικρούλης τώρα. Για στάσου! Αυτός δεν μένει σε αστέρι όμως.» του είπε. « Θα με πας να τον δω;» είπε το ξωτικό. «Μα δεν ξέρω καν πως σε λένε. Κι αν είσαι επικίνδυνος;».Το ξωτικό ξέσπασε σε γέλια… «Ω! δεν έπρεπε να σου μιλήσω από την αρχή.» είπε η Fidget και άρχισε να φεύγει πίσω στο μεγάλο δέντρο. «Στάσου με λένε Hex μην τρέχεις!».Μετά από λίγο βρέθηκαν και οι δυο στην κορυφή του δέντρου. « Είναι πολύ ωραία εδώ…..μα, δεν μου είπες το όνομα σου» .« Fidget…με λένε Fidget» είπε και εξαφανίστηκε. Ο Hex δεν μπορούσε να την αφήσει έτσι, ήταν η ωραιότερη νεράιδα που είχε δει ποτέ. Έπρεπε να την βρει, ίσως χρειαζόταν να πάει στην δική της πλευρά του δάσους. Μετά από πολλή σκέψη και αφού είχαν ήδη περάσει πολλές νύχτες ο Hex αποφάσισε να σκαρφαλώσει το γέρικο δέντρο. Βρέθηκε στην βόρεια πλευρά του δάσους….όλα ήταν διαφορετικά εδώ. Η λίμνη φάνταζε υπέροχη και να…το αστέρι, το σπίτι του καθρεπτιζόταν σε αυτή καθαρά…ξαφνικά άκουσε μια φωνή « Σιγά μην μένει σε αστέρι! Αφού τα αστέρια είναι μακριά από εδώ». Ήταν η Fidget, επιτέλους την είχε βρει. Και ήταν όμορφη, πολύ όμορφη. Το ολοστρόγγυλο φεγγάρι φώτιζε τα πολύχρωμα φτερά της… « Νόμιζα πως δεν θα σε ξαναδώ» της είπε. « Τι κάνεις εδώ; Σε είδε κανείς;» είπε η Fidget και πετάχτηκε από το θάμνο όπου ξάπλωνε. « Ηρέμησε λίγο! Πάντα έτσι νευρική είσαι; Και εγώ που έκανα τόσο δρόμο για να έρθω να σε βρω.» Είχε δίκιο, ήταν πολύ νευρική γιατί κατά βάθος ποτέ δεν έπαψε να τον σκέφτεται…τον έψαχνε στα αστέρια εκεί ψηλά. Εκείνο το βράδυ όπως και τα επόμενα που ήρθαν η Fidget και ο Hex τα περνούσαν παρέα. Ώρες ολόκληρες συζητούσαν και γελούσαν, είχαν να μάθουν πολλά ο ένας για τον άλλον. Είχε φτάσει ο καιρός για την νέα πανσέληνο, το φεγγάρι ήταν και πάλι εκεί, όπως και ο Hex με την Fidget. «Σήμερα είσαι διαφορετικός γιατί;» τον ρώτησε «Να σκεφτόμουν…» είπε ο Hex αλλά δίστασε « Τόσο καιρό μένουμε εδώ στο δάσος, μήπως θα ήθελες να έρθεις να μείνουμε μαζί πάνω ….στο αστέρι?» για λίγο δεν ακούστηκε τίποτα, η Fidget φάνηκε ξαφνιασμένη… «Πάντα ήθελα να φτάσω στα αστέρια και να αποκτήσω μια ημέρα το δικό μου, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι κάποιος θα με βοηθούσε να πραγματοποιήσω την ευχή μου. Και να που τώρα ήρθες εσύ»... «Δηλαδή θα έρθεις;!» Δεν χρειάστηκε να απαντήσει σε αυτό….από εκείνο το βράδυ και σε κάθε πανσέληνο η Gossamer στέκει στον θάμνο της φίλης της και την χαιρετά εκεί ψηλά…στο αστέρι της! «Ήταν αλήθεια τελικά οτι μπορεί καθένας να βρει το ξεχωριστό στη ζωή του.. όχι ψηλά στον ουρανό αλλά εδώ στο δάσος. Απλά αυτό θα δώσει δύναμη στα φτερά του και θα φτάσει στο αστέρι..» της φώναξε ένα βράδυ η Fidget δυνατά…τόσο που ακούστηκε παντού και ξύπνησε τον μικρούλη που θέλησε με τα φτεράκια του να φτάσει στο δικό του αστέρι όπως είχε κάνει η θεία του….και τα κατάφερε! Αθηνά Παπαδοπούλου

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Wed, 27 Apr 2011 17:38:00 +0000

Fairy' s name is

Gossamer Goldfilter

She likes to steal shiny coins and pretty trinkets.

She lives in spiderwebbed wonderlands and insect grottoes.

She can only be seen on midsummer's eve.

She wears dresses made of cobwebs and gossamer and has bright lemon coloured wings like a cicada

Νυχτανθοί και νεράιδες

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Tue, 26 Apr 2011 10:24:00 +0000

Οι εφτά καβαλάρηδες της νύχτας έφτασαν μεσάνυχτα κοντά στο ψηλογέφυρο, το γεφύρι με τα πλατάνια, που ένωνε τη Μεγάλη χώρα με το Αγρίνιο.Είχαν τυλίξει με πανιά τις οπλές από τις φοράδες τους, για να μην ακούγονται και τρομάξουν τα ξωτικά και φύγουν. Λες και τα ξωτικά ακούνε με τ’ αυτιά και βλέπουν με τα μάτια. Με την ψυχή τους, ακούνε και βλέπουνε οι ξωθιές. Ξεπέζεψαν σα σκιές και κύκλωσαν το γεφύρι. Ήταν αποφασισμένοι πως εκείνο το βράδυ θα τέλειωνε η ιστορία, με το τέλος που αυτοί επιθυμούσαν. Αλλιώς ας μην τους λόγιαζαν για άντρες πια.Ώρα δώδεκα καικάτω από τη γέφυρα, οι νεράιδες είχανε στήσει χορό, ανέμελο, ονειρεμένο. Ο καλύτερος από τους καβαλάρηδες, ο Αλέξανδρος, ήταν μαγεμένος από την ομορφιά μιας νεράιδας. Εκείνοι, είχαν ακροβολιστεί και κοίταζαν κλεφτά, κρυμμένοι μέσα στις καλαμιές και τα βούρλα της όχθης. Οι νεράιδες, ανέμιζαν τα μαντήλια τους, και τα κορμιά τους λικνίζονταν, σπαρταρούσαν, κάτω από τα αραχνοκεντημένα πέπλα, που ήταν καμωμένα όχι για να κρύβουν την ομορφιά, αλλά να την αναδεικνύουν και να τρελαίνουν τους άμυαλους θνητούς που θα τολμούσαν να κοιτάξουν, χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, πλάσματα αιθέρια, αλλόκοσμα, Θεϊκά. Να κοιτάξουν τον ήλιο κατάματα στο μεσουράνημά του, χωρίς να χαμηλώσουν τα βλέφαρα. Αδιάντροπα, απερίσκεπτα, επικίνδυνα, τιμωρητέα. “Να έχετε μαζί σας ένα μυριστικό χορτάρι, χαμορίγανο, μαζεμένο με την πανσέληνο του μήνα θεριστή, που τις μεθάει, ή, αγιασμό από την εκκλησία που σε κάνει άτρωτο απ’ τις ξωθιές. Μα το πιο δυνατό, είναι η αγάπη. Να σ’ αγαπάει η νεράιδα για να μην μπορεί να σου κάνει κακό,να σε τρελάνει. Ή, να την αγαπάς εσύ,οπότε είσαι τρελός έτσι κι αλλιώς και δεν φοβάσαι”, τους συμβούλεψαν οι γέροντες που ήξεραν. Μύριζαν νυχτολούλουδο τα κορμιά τους. Η Διαμαντώ η ομορφότερη από τις νεράιδες αγάπαγε τον Αλέξανδρο. Τον έβλεπε που την παραφύλαγε στο χορό τις νύχτες. Δεν έλειψε ούτε μια φορά τον τελευταίο μήνα. Κάθε φορά, όταν οι κουκουβάγιες σήμαιναν μεσάνυχτα, έβγαινε από την κρυψώνα του και την πλησίαζε. Άπλωνε τα χέρια του να την πιάσει, κι εκείνη, αέρας,ξέφευγε μέσα από την αγκαλιά του. Προσπαθούσε να της μιλήσει κι απ’ το στόμα του έβγαιναν άναρθρες κραυγές, μουγκανητά. Εκείνο το βράδυ, η νεράιδα, το είχε κι αυτή αποφασίσει. Θ’ άφηνε το μαντήλι της στην άκρη, για να το πάρει ο Αλέξανδρος. Τότε θα ήταν για πάντα δική του. Δεν θα μπορούσε να φύγει. Και η νεράιδα του ψηλογέφυρου το ‘χε αποφασισμένο, πως αυτό ήτανε το γραμμένο της.Ήξερε πως, ξημερώματα, έφευγε μαζί με τ’ αδέρφια του για τον πόλεμο. “ Ή τώρα ή ποτέ”, είπε στη μάνα της. “Ποτέ κόρη μου”, διάταξε εκείνη παρακλητικά. “Τώρα”, αποφάσισε η κόρη. Κι όταν αποφασίζουν οι ερωτευμένες οι κόρες, δεν οπισθοχωρούν. “Ο δρόμος που τραβάς κόρη μου, δεν έχει γυρισμό”, της είπε εκείνη και της έδωκε την ευχή της. Ήξερε πως είναι ανώφελο να προσπαθείς να μεταπείσεις μια ερωτευμένη γυναίκα. Είναι σα να προσπαθείς να σταματήσεις ένα χείμαρρο με το σώμα σου. Σε παρασέρνει και χάνεσαι. “Απ’ αυτή τη στιγμή, θα έχεις τρεις ευκαιρίες να γυρίσεις. Μην χάσεις την τελευταία”, πρόσθεσε, γνωρίζοντας όμως πως η κόρη της την άκουγε με κλειστό το μυαλό της σε φόβους κι επιρροές. Οι ενισχύσεις, τ’ αδέρφια του, που έφερνε ο Αλέξανδρος μαζί του για να την πιάσει, δεν χρειάστηκαν και θα ήταν ανίσχυρες μπροστά στο ανεξήγητο. Μάταια θα έβαζαν σε αμφισβήτηση τον ανδρισμό τους μετέχοντας σε μάχη χαμένη, που η ρώμη και η ανδρεία δεν θα είχαν τον πρώτο λόγο. Εκείνη τη νύχτα, μόλις τα ξωτικά αντιλήφτηκαν τους επισκέπτες, σταμάτησαν το χορό τους, παραμέρισαν και βγήκε μόνη της η αγαπημένη και χόρευε κάτω από το γεφύρι και κάτω από τα βλέμματα του παραλογισμένου ερωτιδέα. Χόρευε και η τελευταία ίνα του κορμιού της. Τα νυχτοπούλια και τ’ αγρίμια, λούφαξαν φοβισμένα γρικώντας τ’ αλλόκοτο. Ο αέρας σίγησε μουδιασμένος κι αναποφάσιστος. Δεν ήθελε να ταράξει την αρμονική κίνηση των πέπλων, που έσειε η ανάσα του κορμιού της. Ήτανε ο χορός ο δικός της, ο χορός του αγαπημένου της. Μια φορά, στα χίλια χρόνια, τυχαίνει νεράιδα, να θέλει από μόνη της να περάσει στην αντίπερα όχθη, να γίνει άνθρωπος. Μια φορά, στα χίλια χρόνια, τέτοιος μεγάλος έρωτας, χτυπάει θεό ή άνθρωπο. Τότε χορεύει το χορό τον καλύτερο, το χορό τον τελευταίο. Μαζεύονται όλες οι ξωθιές κι όλα τα ξωτικά και παρακολουθούν, με κομμένη την ανάσα, το θάμα. Το χορό του αποχαιρετισμού της παλιάς ζωής και του καλωσορίσματος της καινούργιας. Τότε αφήνει κι ο Θεός, το ένα από τα μάτια του, να ξεστρατίσει κατά κει, επιτρέποντας στον εαυτό του μια στιγμή διασκέδασης, μετά από τον κάματο της ημέρας, και μέσα στην ανησυχία της νύχτας. Του αρέσει τις νύχτες να παρακολουθεί τις ζωές που φεύγουν, τις ζωές που έρχονται. Έχει μια φοβερή λαμπράδα η ζωή που μόλις ανοίγει τα μάτια της, ή τη στιγμή που τα κλείνει για πάντα. Κι εδώ κάτι τέτοιο φοβερό λάβαινε χώρα. Ένας θάνατος και μια καινούργια ζωή ταυτόχρονα. Μια θνησιγονία. Με τίποτε στον κόσμο, δε θα ‘θελε να είναι απών από τούτο το λαμπρό γιορτάσι. Να βλέπει το σπόρο της αγάπης που έκρυψε στις ψυχές όταν τις έπλαθε, να καρποφορεί. Και οι καρποί της, τρομερές πράξεις αυταπάρνησης που τον γεμίζουν με δέος. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αμφιταλαντεύονται οι Θεοί ανάμεσα στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Οι Θεοί πρέπει να είναι δίκαιοι. Κάτι τέτοιες στιγμές όμως σκέπτονται σοβαρά να παρατήσουν τη δικαιοσύνη και να παντρευτούν την αγάπη. Η δικαιοσύνη, είναι καλή νοικοκυρά, αλλ’ απόμακρη, ανέραστη, τυπική, ανιαρά Θεϊκή. Η αγάπη, λιγότερο ή καθόλου νοικοκυρά, είναι ζωντανή, κοντινή, πιστή, εξαίσια ανθρώπινη. Τ’ ανθρώπινο, αυτός ο φοβερός στίβος, είναι που διεγείρει τους Θεούς να το ζήσουν. Το Θεϊκό είναι ο στόχος του ανθρώπου. Όταν αυτά τα δύο συναντώνται σ’ ένα θεάνθρωπο, τότε αλλάζει η τάξη, ριζικά και στα δύο στρατόπεδα. Ο Αλέξανδρος, παρατήρησε πως δεν ανέμιζε, όπως συνήθως, το μαντήλι στα χέρια της. Άφωνος, έμπλεος πόθου, άφησε τα μάτια του να βοσκήσουν πάνω στο θεσπέσιο κορμί που λικνίζονταν και που ούτε για μια στιγμή δεν του έβαζε αμφιβολίες, πως απόψε, χόρευε γι αυτόν και μόνο. Τρελάθηκαν και οι δύο. Βγήκε απ’ την κρυψώνα του, πήρε το μαντήλι της κι άρχισε να χορεύει μαζί της. Τέτοιο χορό, ορκίζονταν οι αλλότροποι θεατές, δεν είχαν ξαναδεί, στην πολύχρονη ζωή τους. “Δεν μπορεί να είναι άνθρωπος τούτος ο χορευτής”, θαύμαζαν. Έσκασαν από τη ζήλια τους οι άλλες οι κοπέλες. “Για τέτοιον άντρα, περνάμε κι εμείς τη φοβερή γραμμή που χωρίζει το Θεϊκό απ’ το ανθρώπινο”, δήλωναν. Το ζευγάρι των χορευτών, ούτε που τους άκουγε. Κοίταζε ο έναςβαθιά τα μάτια τ’ αλλουνού κι εκστασιάζονταν. Ύστερα αγκαλιάστηκαν. Κι αυτή τη φορά, ο Αλέξανδρος δεν έπιανε αέρα στα χέρια του. Έπιανε κορμί που σπαρταρούσε και του παραδίνονταν. “Πως σε λένε”; “Διαμαντώ. Εσένα”; “Αλέξανδρο”. “Σ’ αγαπώ, Αλέξανδρε”. “Σ’ αγαπώ, Διαμαντώ” Κι εκεί κάτω από τη γέφυρα, μεθυσμένοι από τον έρωτα, ενώθηκαν για πρώτη και στερνή φορά. Ο αέρας, όχι με δική του πρωτοβουλία, αλλά με διαταγή της Πρωτοξωθιάς, φύσηξε και μάδησε τα πλατανόφυλλα για να σκεπάσει το ζευγάρι από τ’ αδιάκριτα βλέμματα της νύχτας. Απέσυρε κι ο Θεός το μάτι του, να μη σκανδαλίζεται. Τη συνέχεια, την είχε μυριάδες φορές ιδωμένη. Άπειρες φορές είδε τους ανθρώπους να ζευγαρώνουν μεταξύ τους ελπίζοντας πως θα γεννήσουν τη σωτηρία τους. Άπειρες φορές τους είδε να ψάχνουν να βρουν το Θείο, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Να ζευγαρώσουν μαζί του και να σωθούν από τη φθορά. “Δώσε μου το μαντίλι μου”, είπε η Διαμαντώ όταν σηκώθηκαν, χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν τα κορμιά τους, από τη δίνη του έρωτα. Εκείνος το κράταγε στο χέρι του. Το ‘φερνε και το ακούμπαγε στο μάγουλό του και το άρωμα του νυχτανθού τον μεθούσε. “Θα φύγεις αν στο δώσω”, παραπονέθηκε. “Ναι θα φύγω”, είπε η Διαμαντώ, κοιτάζοντάς τον στα μάτια. Εκείνος, τη φίλησε στο μέτωπο, της χάιδεψε τα μαλλιά και βάζοντας το μαντήλι στην παλάμη της, έκλεισε τη φούχτα της με το χέρι του. “Παρ’ το”, της είπε, κοιτώντας τη μ’ αγάπη που μπορούσε να κυκλώσει τρεις γύρους τη γη και να περισσέψει να πάρουν αντίδωρο όλοι οι στερημένοι την αγάπη στον κόσμο. Εκείνη το πήρε, το ‘φερε στο στόμα της, το φίλησε και το ‘δεσε μετά στο λαιμό του. “Να σε φυλάει στον πόλεμο”, του είπε και κρύφτηκε στην αγκαλιά του. Μέσα της, η φωνή της μάνας την ειδοποιούσε πως χάθηκε ηπρώτη της ευκαιρία. Το χάραμα, που τα σκοτάδια απορροφούν την υποψία της ανατολής και λαμπρύνονται, χάθηκαν τα άλλα ξωτικά. Ανέμισαν τα μαντήλια πάνω από τα κεφάλια τους κι εξαφανίστηκαν. Όλα εκτός απ’ εκείνη. Την πήρε και την ανέβασε στη φοράδα του. Έτρεξε, μαζί με τ’ αποχαυνωμένα από το θέαμα αδέρφια του και την πήγαν στο σπίτι. “Είναι η νύφη σου”, είπε στη γριά μάνα του. “Να την προσέχεις. Να με περιμένεις εδώ να γυρίσω απ’ τον πόλεμο. Πάρε το μαντήλι σου, μην τύχει και δε γυρίσω”, είπε στη νυφούλα γυναίκα του. “Όχι, κράτα το. Θα γυρίσεις”, του είπε κλαίγοντας, “κι εγώ θα σε περιμένω”. Χάθηκε και η δεύτερη ευκαιρία της. Τον κοίταζε, μέχρι που η ομάδα των ιππέων ενώθηκε με τη γραμμή του ορίζοντα κι εξαφανίστηκε από τα μάτια της. Από ‘δω κι εμπρός, όσο κι αν έψαχνε τον ορίζοντα, δε θ’ αντίκριζε σύννεφο σκόνης από ιππείς που επιστρέφουν από τον πόλεμο. Κανένα από τ’ αδέρφια δε θα γύριζε. Ήξερε η Διαμαντώ, πως τον έβλεπε για τελευταία φορά. Οι νεράιδες, ξέρουν το πεπρωμένο. Το ψυχανεμίζονται. Μόνο που δεν μπορούν να τ’ αλλάξουν. Είχε όμως πάρει την απόφασή της. Είναι κάποιες φορές στη ζωή, που έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στη στιγμή και την αιωνιότητα. Διαλέγεις να ζήσεις τη στιγμή. Κι αν ξαναβρισκόσουν στο δίλημμα, πάλι τη στιγμή θα διάλεγες. Σε μερικούς μήνες, γέννησε μια πεντάμορφη”. Δεν έφυγε ούτε και την τελευταία φορά, που μπορούσε, όταν ήρθε το γράμμα από το μέτωπο. “Ο σύζυγός σας, έπεσε μαχόμενος για την πατρίδα”... Κι ένας άλλος φάκελος, κλεισμένος στον πρώτο. “Να παραδοθεί στη γυναίκα μου, σε περίπτωση θανάτου μου”, έγραφε απ’ έξω ο αγαπημένος της. Μέσα είχε το μαντήλι της.Το φοβερό διαβατήριο ανάμεσα σε κόσμους και σε όνειρα. “Φύγε”, της έγραφε. “Πήγαινε να ζήσεις τη δική σου ζωή. Εγώ, θα έρχομαι, αέρας τη νύχτα, να σ’ ανταμώνω κάτω από τη γέφυρα”. Πήρε το μαντίλι και το ‘ριξε στη φωτιά. Σείστηκε συθέμελα το χωριό απ’ τη σφοδρή βοή της δύναμης που χάνονταν. Βγήκε μετά στο μπαλκόνι, και με τα μάτια φλόγινα, κοίταξε πίσω από τα βουνά τρυπώντας τα με το βλέμμα της, μέχρι έφτασε στον τάφο του Αλέξανδρου. “Θα σε περιμένω να έρχεσαι, αέρας, στο σπίτι σου. Να δροσίζεις την πυρακτωμένη από την απουσία σου κλίνη μου. Να βλέπεις την κόρη μας να μεγαλώνει”, είπε και τα μάτια της, ξεραμένα απ' τη φωτιά που τα έκαιγε, δεν μπορούσαν να δακρύσουν και ν' αλαφρύνει ο πόνος της ψυχής της. Έκαψε στη φωτιά, την τρίτη και τελευταία ευκαιρία γυρισμού στη φύση της... Από εκείνη τη μέρα η Διαμαντώ, μένει ώρες ολόκληρες κοιτάζοντας κατά την Ανατολή. Έτσι γίνεται κάθε απόγευμα πριν σουρουπώσει. Έρχεται εδώ στο ψηλογέφυρο, το μέρος που πρωτοειδωθήκανε. Του πρώτου τους φιλιού το μέρος. Της τελευταίας εικόνας του, καθώς έφευγε για τον πόλεμο, το μέρος. Κάθεται στην πελεκητή του πέτρα και μόλις χαθεί και η τελευταία ακτίνα του ήλιου πίσω της, αφήνει το βλέμμα της να χιμήξει χείμαρρος κατά κει που ξέρει η καρδιά της, αφήνοντας εκούσια το νου της και το σώμα της να παρασυρθούν και να ταξιδέψουν μαζί μέχρι το μνήμα εκείνο στην Ανατολή. Το μνήμα του “άπιστου”, που δεν τολμούν πια οι σημερινοί ιδιοκτήτες του χώρου να πειράξουν. Στην αρχή, έβγαλαν και κατέστρεψαν τον ξύλινο σταυρό με το σημαδιακό όνομα, Αλέξανδρος, για να τον δουν την επόμενη στητό να τους ανατριχιάζει. Το χώμα του, φρεσκοσκαμένο κι αγκαλιά τ’ αγρολούλουδα επάνω του να ευωδιάζουν. Παραφύλαξαν τα βράδια οι καλύτεροι, οι πιο ανδρειωμένοι, να πιάσουν τον παράτολμο που αψηφάει τη γενική βούληση και κάνει σπονδές στον τάφο τουεπιδρομέα. Ένα πέπλο τους σκέπασε τα μεσάνυχτα και μια μυρωδιά μεθυστική νυχτανθού ξενόφερτου. Και πριν ναρκωθούν, πρόλαβαν να δουν, χιλιάδες αέρινες κόρες, μ’ αραχνοΰφαντα πέπλα κάτασπρα, λυγερόκορμες οπτασίες αιθέριες, να χορεύουν, χωρίς τα πόδια τους να πατάνε στη γη, χορούς πρωτόγνωρους για τα μάτια τους και ν’ αφήνουν από ένα λουλούδι στο μνήμα μέχρι που ο σταυρός σκεπάστηκε μέχρις επάνω. Κι ανάμεσά τους, αχ μάνα μου ομορφιά, η καλύτερη, χορεύει χορό ερωτικό, παράφορο, ντυμένη κατάμαυρα, με τα μαλλιά της ξέπλεκα ν’ ανεμίζουν στο ζέφυρο χρυσαλειμμένα αστραφτερό φεγγαρόφωτο, και τα δάκρυά της, καυτερή ψιχάλα να ποτίζουν τη γη και να κατακαίνε τα ζιζάνια που είχαν την αποκοτιά να φυτρώσουν σε χώρο άβατο, ιερό. Άφωνοι την άλλη μέρα προσπαθούν με νοήματα να περιγράψουν τη σκηνή στους έντρομους δικούς τους. Από τότε, οι νέες, αφήνουν ένα λουλούδι στο μνήμα του Αη-Γκιαβούρη, του άγιου των αέρινων κοριτσιών και του έρωτα, και ξενυχτάνε τα βράδια, ελπίζοντας να δουν τις αγαπημένες του να χορεύουν. Όποια προλάβει κι αγγίξει το πέπλο της μαυροφόρας, που κάθε βράδυ χορεύει τον έρωτά της για τον καλό της, μέσα στο χρόνο θα παντρευτεί τον αγαπημένο της. Χορεύουν και οι ίδιες το σούρουπο πριν νυχτώσει και βγουν οι σκιές στο προσκήνιο και καθηλώσουν τη φύση. Ψάχνουν και για τα ερωτικά μηνύματα που κρύβουνοι νέοι στις πέτρες του μνήματος, ελπίζοντας πως τα κορίτσια θα τα βρουν και θα μάθουν τον πόθο τους. “Καλημέρα Αλέξανδρε”, ψιθυρίζει η Διαμαντώ μόλις πάρει να ξημερώσει. “Καλημέρα Νεράιδα μου”, ακούει τη φωνή του και φεύγει. Είναι φορές, που κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι, βλέπουν να σκίζεται η γη κι από μέσα να βγαίνει ένας πανώριος λεβέντης, που παίρνοντας αγκαλιά τη νεράιδα, χορεύουν μαζί μέχρι το πρωί. Παραμερίζουν οι άλλες οι νεράιδες και παρακολουθούν το θάμα. Τέτοιο χορό δεν έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους...

Δημήτρης Τζουβάλης

Bracken Reedwitch

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Mon, 25 Apr 2011 09:31:00 +0000

Fairy's name is Bracken Reedwitch She plays reed pipes and sings spellbinding songs. She lives where bracken and curling ferns grow. She can only be seen in the enchanted moment between sleep and waking. She wears leafy bracken-green and has deep green butterfly wings.

Η Νεράιδα των Ονείρων και το Χρυσό Αγόρι

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Mon, 25 Apr 2011 09:21:00 +0000

Σχεδόν τη μισή ζωή μας τη ζούμε σε έναν άλλο κόσμο : Στον όμορφο και παράξενο πλανήτη των ονείρων…Εκεί που οι επιθυμίες μας χορεύουν μπροστά μας, εκεί που κολυμπάμε μέσα στις πιο βαθιές μας σκέψεις κι εκεί που ανακαλύπτουμε την άγνωστη πλευρά του εαυτού μας που αρνούμαστε να δεχτούμε. Εμείς είμαστε απλοί επισκέπτες σ’ εκείνον τον μυστήριο κόσμο. Σ’ έναν τέτοιο λοιπόν πλανήτη από τους αμέτρητους πλανήτες του ονειρικού κόσμου ζούσε μια πανέμορφη νεράιδα. Κάθε βράδυ όποιος επισκέπτης πετούσε σε εκείνον τον πλανήτη την έβλεπε να ζωγραφίζει λουλούδια, να τραγουδάει με τη φωνή του αηδονιών και να λούζεται στο φως των φεγγαριών. Υπάρχουν πολλά φεγγάρια εκεί. Κάθε λογής χρώματος , κόκκινα, λευκά , πράσινα , γαλάζια ακόμα και μωβ. Τα φεγγάρια είναι η παλέτα της νεράιδας. Εκεί ο επισκέπτης γεύεται την αγνή ευτυχία που του δίνει το χαμόγελο της . Αν ο επισκέπτης είναι παιδάκι , παίζει μαζί του κάθε λογής νεραιδοπαιχνίδια, αν πάλι είναι μεγάλος τον μαθαίνει να παίζει τα παιχνίδια που έχει ξεχάσει. Επίσης η νεράιδα αυτή δίνει ζωή σε οτιδήποτε ζωγραφίζει με τα χρώματα των φεγγαριών. Αν ζωγραφίσει λουλούδι τότε εκείνο αμέσως θα βγάλει δροσούλα και θα μοσχοβολήσει. Αν ζωγραφίσει πεταλούδα τότε εκείνη αμέσως θα πετάξει. Και στους επισκέπτες της η νεραιδούλα ζωγραφίζει τα όνειρά τους. Ξέρει μόνο μία λέξη : «χαρά», έχει μόνο έναν σκοπό: «να ζωγραφίζει τη χαρά για τον κάθε επισκέπτη της ξεχωριστά»… Μια φορά , στον αληθινό κόσμο ζούσε ένα πανέμορφο αγόρι με χρυσή καρδιά μόνο που ήταν ορφανό, φτωχό και ζούσε αβοήθητο στους δρόμους. Η ζωή του ήταν δύσκολη και σκληρή. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, όταν το πήρε ο ύπνος σε μια υγρή γωνιά του σκοτεινού δρόμου, η ψυχούλα του επισκέφτηκε τον πλανήτη της νεράιδας. Εκείνη σαν το είδε θαμπώθηκε. - Δεν έχω ξαναδεί τόσο φωτεινό αγόρι! - Θέλεις να μου πεις το όνομά σου; - Δεν έχω όνομα καλή μου νεράιδα. της απάντησε εκείνος με χαμόγελο αληθινής ευτυχίας που αντίκριζε τόσο κάλλος μπρος στα μάτια του. - Τότε θα μου επιτρέψεις να σε λέω «χρυσό αγόρι» - Χρυσό κι απένταρο, της αποκρίθηκε χαμηλώνοντας τα μάτια του. - Όχι μη κοιτάς κάτω! Θα ξυπνήσ… όχι δεν κάνει να το πω. Έχε μου εμπιστοσύνη μείνε λίγο ακόμα κι εγώ θα ζωγραφίσω όλες σου τις ευχές. Ένα άταχτο αγγελάκι του έρωτα το έσκασε απ’ τον πλανήτη του κι όπως πετούσε αντίκρισε τη νεράιδα με το χρυσό αγόρι και δεν έχασε την ευκαιρία να τους ρίξει από ένα βελάκι στον καθένα για να ερωτευτούν. Έτσι η νεράιδα του ονείρου και το αληθινό αγόρι ερωτεύτηκαν. Η νεράιδα του ζωγράφισε φτερά και μαζί πετούσαν μέσα στο ουράνιο τόξο. Του ζωγράφισε κι ένα πινέλο σαν το δικό της για να μπορεί να ζωγραφίζει κι εκείνος. Πέταξαν επίσης και στη μαμά της νεράιδας στο πλανήτη των γλυκισμάτων. Εκεί φάγανε του κόσμου τα γλυκά. Ύστερα πήγαν στο πλανήτη της αδερφής της, τον πλανήτη των παιχνιδιών. Εκεί έπαιξαν με κάθε λογής παιχνίδια που το χρυσό αγόρι δεν μπορούσε καν να φανταστεί, εφόσον τα παιχνίδια είναι πλεονέκτημα των παιδιών που έχουν γονείς και σπίτι. - Νεραιδούλα μου, μπορούμε να πάμε στο πλανήτη που ζουν οι γονείς μου; Δεν ζουν στον κόσμο των ονείρων αλλά σ’ έναν άλλο κόσμο όπου δεν μας είναι επιτρεπτό να πάμε. Λυπάμαι πολύ. - Δεν πειράζει μου αρκεί που έχω εσένα… - Στο τέλος της βραδιάς κάθισαν και οι δύο σ’ ένα φεγγαράκι που είχε το σχήμα ενός αλόγου. Αγκαλιάστηκαν και τότε το χρυσό αγόρι έδωσε ένα σκαστό φιλάκι στα τριανταφυλλένια χείλη της νεράιδας. - Σ’ αγαπάω νεραιδούλα μου. - Σ’ αγαπάω χρυσό μου αγόρι. - Μη ξυπνήσεις και φύγεις, μείνε εδώ μαζί μου να ζωγραφίζουμε παρέα τα όνειρά μας. - Δεν θέλω να φύγω, μα φοβάμαι πως αργά ή γρήγορα το κρύο θα με ξυπνήσει. - Τι μπορώ να κάνω αγαπούλα μου για να μείνω εδώ; - Πολύ φοβάμαι πως είναι απαγορευμένο αυτό… του απάντησε σκεπτική - Μα έχετε νόμους εδώ στον κόσμο των ονείρων; - Όχι δεν έχουμε νόμους μα ο κάθε αληθινός επισκέπτης βάζει στα όνειρά του τα δικά του φρένα, μόνος περιορίζει τη ψυχή του και δεν ταξιδεύει πολύ μακριά. - Μα εγώ καλή μου δεν έχω νόμους. - Δεν έχεις όμως ούτε κλειδιά… - Κλειδιά; αναρωτήθηκε - Ναι τα κλειδιά τα έχει μόνο ο Μορφέας. Αυτός αποφασίζει πότε θα κοιμηθείς και σε ποιόν κόσμο θα ταξιδέψεις. Κι αυτός αποφασίζει πότε είναι η ώρα να ξυπνήσεις. Είπε η νεράιδα και πρώτη φορά ένιωσε μια πίκρα στην ψυχή της. - Δηλαδή δεν μπορώ να σ’ αγαπάω; Δηλαδή υπάρχει περίπτωση όταν ξυπνήσω να μη σε θυμάμαι και μετά να μη σε ξαναδώ ποτέ; - Έτσι πρέπει να γίνεται. Δεν είναι στο χέρι μας να τ’ αλλάξουμε. είπε η νεράιδα και το χρυσό αγόρι εξαφανίστηκε… - «Ξύπνησε» ψιθύρισαν τα χειλάκια της που για πρώτη φορά γεύτηκαν το φιλί, «αντίο χρυσό μου αγόρι» είπε και δάκρυσαν τα ματάκια της που για πρώτη φορά τυφλώθηκαν από τα βέλη του έρωτα. Ήταν κάποτε η νεράιδα της χαράς μα τώρα τίποτα δεν την έκανε να χαμογελάσει. Κάθε βράδυ καρτερούσε να δει το χρυσό αγόρι. Κανένας πια δεν πετούσε στο πλανήτη της παρά μόνο πληγωμένες καρδούλες που της ζητούσαν απελπισμένα να τους ζωγραφίσει τη χαρά, μα εκείνη δεν μπορούσε κι έτσι έκλαιγε πλάι στις πληγωμένες καρδούλες. Έτσι περνούσαν οι μέρες ώσπου ένα βράδυ την επισκέφτηκε μια καρδούλα που είχε γιατρευτεί. - Γεια σου νεραιδούλα, της είπε. Σ’ ευχαριστώ. - Γιατί; Είπε εκείνη αδιάφορα. - Επειδή μου είπες την ιστορία σου κι έτσι αποφάσισα να πάω να γιατρευτώ. - Και πώς τα κατάφερες καρδούλα μου; τη ρώτησε και στα ματάκια της έλαμψαν σαν δύο φλόγες ελπίδας. - Τον βρήκα νεραιδούλα μου. Ποτέ πριν δεν προσπαθούσα να του δείξω την αγάπη μου μα περίμενα εκείνον. Αλλά εσύ με έκανες να καταλάβω ότι η αγάπη μπορεί να νικήσει και τα πιο απίθανα εμπόδια. Αγωνίστηκα, νίκησα και τώρα είμαι ευτυχισμένη. - « Αυτό είναι!» φώναξε η νεραιδούλα. «Θα πάω στον κόσμο των αληθινό για να τον βρω!».Ολοκλήρωσε και πέταξε να βρει τον Μορφέα. Πέταξε στο μεγάλο παλάτι και στη απαγορευμένη πύλη απ’ όπου περνάνε όσοι ονειρεύονται. Δύο αγγελούδια την οδήγησαν στον Μορφέα. - Αγαπητέ Μορφέα. Σε παρακαλώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να με στείλεις στον αληθινό κόσμο να βρω το χρυσό αγόρι. - Μα καλή μου εκεί δεν είναι όπως εδώ. Εκεί υπάρχει ο πόνος, η κακία, το δύσκολο. - Κι εδώ που είμαι μόνο πόνο γεύεται η καρδούλα μου γιατί της λείπει η αγάπη της. - Μα καλά θα χαραμίσεις τον παράδεισό σου για ένα αγόρι που δεν ξέρεις καν αν σε θυμάται; Τη ρώτησε παραξενεμένος. - Δίνω τα πάντα. Εκείνος είναι η χαρά μου ακόμη κι αν θα νιώθει τον πόνο και την πείνα το κορμί μου εγώ θα είμαι χαρούμενη γιατί θα τον αγαπάω. - Καλά, εγώ σε αφήνω. Μα θυμήσου είναι δικιά σου επιλογή και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής παρά μόνο τα βράδια που θα κοιμάσαι. Είσαι σίγουρη; - Απόλυτα. Τότε εκείνος την οδήγησε στην Πύλη και της είπε να πηδήξει και αμέσως το κοριτσάκι ξύπνησε στο δρόμο. Δεν ήταν πια νεράιδα. Δεν είχε φτερά , ούτε γονείς. Χωρίς να σκεφτεί άρχισε να τριγυρνά στους δρόμους ψάχνοντας το χρυσό αγόρι. Είδε έναν διαβάτη και τον σταμάτησε. Ήταν ένας παππούς μ’ ένα παράξενο μαύρο καπέλο. - Κύριε με τον καπέλο θα μπορούσατε να με βοηθήσετε; τον ρώτησε ευγενικά - Χμ. έκανε εκείνος. Αλλά γρήγορα γιατί βιάζομαι. - Ψάχνω να βρω το χρυσό αγόρι που μένει σ’ αυτόν τον κόσμο. Μήπως ξέρετε που είναι; - Μα καλά πλάκα μου κάνεις; τι χρυσό αγόρι και μπούρδες, πήγαινε να παίξεις με τις κούκλες σου παρά να με κοροϊδεύεις γέρο άνθρωπο. Είπε θυμωμένος και έφυγε. - «Τι παράξενος κύριος» συλλογίστηκε το κορίτσι. Και συνέχισε να ψάχνει. Αργότερα συνάντησε σε μια γωνιά του δρόμου μια χλωμή γυναίκα που φαίνονταν άρρωστη. Τη πλησίασε και τη ρώτησε: - Είσαστε καλά κυρία; - Ποτέ δεν ήμουν καλύτερα…είπε με ένα ύφος εκστασιασμένο. - Μήπως είδατε το χρυσό αγόρι; - Ω χρυσό μου. Πάρε αυτό και θα το δεις. Έβγαλε ένα μπουκαλάκι από το παλτό της. - Τι είναι αυτό κυρία; - Θα μου δώσεις το χρυσό σου δαχτυλιδάκι και θα σου δώσω αυτό να πιεις για να τον δεις. - Ω…μα… αυτό το δαχτυλιδάκι ζωγράφισε το χρυσό αγόρι και είπε ότι θέλει να το φοράω πάντα. Αλλά αν στ’ αλήθεια τον συναντήσω τότε να παρ’ το. - Και το κοριτσάκι δεν είχε αντιληφθεί πως έπεσε θύμα των ναρκωτικών από μια κλέφτρα γυναίκα που έφυγε και τη παράτησε λιπόθυμη στο βρώμικο πεζοδρόμιο. Για καλή της τύχη τη βρήκε ένας περαστικός που έτυχε να είναι παιδίατρος και τη μετέφερε στην κλινική του. - Όταν ένα πρωινό το κοριτσάκι άνοιξε τα ματάκια της βρίσκονταν σε ένα όμορφο δωμάτιο, ξαπλωμένη σ’ ένα μαλακό κρεβάτι και πολλά παιχνίδια. Σε λίγο μπήκε μέσα κι ο γιατρός. - Α σύνηλθες καλή μου. Πώς νιώθεις; - Πού βρίσκομαι; Πίσω στο κόσμο των ονείρων; - Κόσμο των ονείρων; Πρέπει να ξεκουραστείς, της είπε γελώντας σιγανά. Βρίσκεσαι στο δωμάτιο του γιου μου. είπε κι ένα δάκρυ κύλισε στα μάτια του. - Και πού είναι τώρα; - Σε κάποιον άλλο κόσμο. Κάπου ψηλά στους ουρανούς. Αλλά τι σου λέω τώρα. Πες μου τ’ όνομά σου και που βρίσκονται οι δικοί σου για να τους καλέσω. - Με λένε νεράιδα της χαράς, η μαμά μου είναι η νεράιδα των γλυκών, ο μπαμπάς ο βασιλιάς των λουλουδιών και η αδερφή μου νεράιδα των παιχνιδιών. Μένω στον κόσμο των ονείρων, στο πλανήτη της χαράς. - Αχ αγγελούδι μου, δεν ξέρω από πιο παράδεισο έπεσες μα θα σ’ αφήσω να ξεκουραστείς. Εγώ τώρα πάω στη δουλειά μου, όταν νιώσεις καλύτερα σου έχω ετοιμάσει φαγητό στο τραπέζι της κουζίνας. Φάε καλά αγγελούδι μου για να δυναμώσεις και ίσως καταφέρεις να θυμηθείς, είπε και έφυγε. «Τι παράξενος κόσμος» παρατήρησε το κοριτσάκι . Πήγε στη κουζίνα όπως της είπε ο γιατρός και έφαγε το πρωινό που της ετοίμασε. Ύστερα εξερεύνησε το σπίτι . Τη προσοχή της τράβηξε ένα πινέλο. «Ω ναι πως είναι δυνατόν να το ξέχασα. Πρέπει να περιμένω το γιατρό να τον ρωτήσω αν ξέρει το χρυσό αγόρι, μα επειδή θα δυσκολευτώ να περιγράψω τη μορφή του λέω να τον ζωγραφίσω.» Έτσι πήρε ένα χαρτί, το πινέλο και τη παλέτα και ζωγράφισε το χρυσό αγόρι. Η ζωγραφιά της δεν έμοιαζε με ζωγραφιά παιδιού. Ήταν τέλεια. Μα λυπήθηκε πως δεν ζωντάνεψε όπως οι πεταλούδες που κάποτε ζωγράφιζε. Όταν τελείωσε πήγε πίσω στο κρεβατάκι κι αποκοιμήθηκε. - Όταν ο γιατρός γύρισε σπίτι εκείνο που αμέσως του τράβηξε τη προσοχή ήταν η ζωγραφιά. Ταράχτηκε τόσο που παραλίγο να σκοντάψει και να πέσει. Την άρπαξε και ξύπνησε το κοριτσάκι. - Πες μου που το βρήκες αυτό; - Το ζωγράφισα. - Μα, δεν είναι δυνατόν. Και πώς σου ήρθε αυτό το πρόσωπο; - Είναι το χρυσό αγόρι… - Το χρυσό αγόρι! Μα αυτός είναι ο γιος μου ! Που πέθανε πριν από δύο χρόνια! - Μα δεν γίνεται αυτό αφού εγώ τον είδα; - Τον είδες!!! Πού, πώς, πότε; ο γιατρός φαίνονταν πολύ ταραγμένος. - Στον κόσμο των ονείρων… - Α, καλά, είπα κι εγώ. - Γι αυτόν ήθελα να σας ρωτήσω. Αυτόν ψάχνω να βρω. - Κοριτσάκι μου, ήταν μόνο ένα όνειρο. προσπάθησε να την καθησυχάσει. - Μα, αν δεν ήταν εδώ δεν θα είχα λόγω να κατέβω να τον ψάξω. Όμως μου είπε πως δεν είχε γονείς ούτε όνομα έτσι εγώ τον ονόμασα χρυσό αγόρι. - Ώστε επιμένεις πως τον είδες στα αλήθεια! - Μα πείτε μου τι ακριβώς σημαίνει; Μήπως έχω πεθάνει; - Όχι, όχι. Τι είναι αυτά που λες. - Άρα είμαι στο σωστό κόσμο, ανακουφίστηκε. - Λοιπόν αν θες να μάθεις θα σου πω όλη την ιστορία. Ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια μέχρι εγώ και η μαμά του να χωρίσουμε. Κι εκείνο το βράδυ όπως εκείνη οδηγούσε απερίσκεπτα το αμάξι μαζί με το αγγελούδι μας μια απροσεξία, και το αμάξι κατρακύλησε και έπεσε μέσα σε βάλτο. Το συνεργείο τη βρήκε μετά από ώρα το αμάξι να έχει βουλιάξει σχεδόν όλο, τη μητέρα να έχει ξεψυχήσει από ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι κατά τη πτώση , τη πόρτα που κάθονταν ο γιος μου ανοιχτή και το κορμάκι του δεν βρέθηκε ποτέ και όλοι υποθέσαμε ότι πνίγηκε σταμάτησε καθώς η φωνή του είχε κλείσει από τη λαχτάρα που αναπολούσε. - Τότε θα πάμε να τον βρούμε, έτσι δεν είναι; είναι μόνος του και… - Φτάνει, τη διέκοψε απότομα κι έφυγε στο δωμάτιό του. - Το κοριτσάκι αποκοιμήθηκε και στο όνειρο είδε τον Μορφέα. Της είπε ότι το χρυσό αγόρι τώρα ονειρεύεται και πετάει κάπου στον κόσμο των ονείρων. Τη παρακίνησε να ψάξει να τον βρει και να τον ρωτήσει που βρίσκεται το κορμί του. Το πρώτο μέρος όπου σκέφτηκε να πάει ήταν ο πλανήτης της. Όταν έφτασε τον είδε έρημο και θλιβερό καθώς δεν υπήρχε κανένας να το φροντίζει και να του δίνει ζωή. Όμως ένα φως το ομόρφυνε, το φως του χρυσού αγοριού! - Νεράιδα μου. Τι σου συμβαίνει; πού πήγαν τα φτερά σου; πώς ερήμωσε ο παραδεισένιος πλανήτης σου; Τη ρώτησε - Δεν είμαι πια νεράιδα των ονείρων , έγινα κορίτσι, βρήκα τον μπαμπά σου και τώρα ψάχνω να σε βρω. Πες μου καλέ μου πού είσαι; είπε και γκρεμίστηκε στην αγκαλιά του. - Οδός ονείρων –34. Εκεί κοιμάμαι απόψε. - Μείνε εκεί… - Κάποτε μου έλεγες μείνε εδώ… Τώρα γιατί βιάζεσαι να φύγεις; - Από τότε που σε έχασα τα όνειρά μου δεν έχουν χρώματα. - Τότε πάρε το πινέλο που μου ζωγράφισες. Κράτησε το χέρι της και έβαλε μέσα στην παλάμη της το μαγικό πινέλο. - Είναι ανώφελο. Δεν είμαι πια νεράιδα. - Έχεις όμως ακόμα όνειρα… Τι περιμένεις ζωγράφισε τα. - Τότε εκείνη πήρε το πινέλο και ζωγράφισε το σπίτι του γιατρού και το παιδικό δωμάτιο με το μαλακό κρεβάτι και τα πολλά παιχνίδια. - Θυμάσαι τώρα; - Μου φαίνεται τόσο γνωστό αυτό που ζωγράφισες... - Είναι το δωμάτιό σου. Μείνει εκεί που είσαι και θα ‘ρθω να σε βρω. είπε και ξύπνησε. - Σηκώθηκε από το κρεβάτι κι έτρεξε στο γιατρό. - Οδός ονείρων –34. Εκεί είναι το χρυσό αγόρι. - Μα… δίστασε ο γιατρός - Σε παρακαλώ πρέπει να με πιστέψεις. - Έτσι πήραν το αυτοκίνητο και πήγαν στην οδό Ονείρων 34 κι εκεί βρήκαν το αγόρι να κοιμάται στα βρώμικα σοκάκια. - «Γιέ μου» έτρεξε ο γιατρός και τον αγκάλιασε. Το αγόρι όμως δεν θυμόταν . Τη μέρα του ατυχήματος έπαθε αμνησία. Το μόνο που θυμόταν ήταν μια νεράιδα που το έβγαλε από το βάλτο. Ούτε το κορίτσι το θυμόταν γιατί σπάνια θυμόμαστε τα όνειρά μας .Παρ όλο αυτά χάρηκε που βρήκε μια οικογένεια. κι έτσι έζησαν καλά στο ζεστό παράδεισο της οικογένειας κι εμείς καλύτερα. Πηγή: whitetiger http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=1498#ixzz1DrcvAdKq

Αs fairy tale

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Mon, 25 Apr 2011 09:04:00 +0000

My fairy name is Fruitpip Rainbowwand

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Fri, 22 Apr 2011 15:52:00 +0000

I bring good fortune.
I live in stony places and tumbling wastes.
I am only seen when the seer holds a four-leafed clover.
I wear a heather-coloured dress and has multicoloured wings like a butterfly.

Η μικρή νεράιδα

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Fri, 22 Apr 2011 15:48:00 +0000

Μια φορά και έναν καιρό, στη μέση ενός μεγάλου δάσους, όπου ο χειμώνας είχε απλώσει τα παγοκρύσταλλά του, υπήρχε μια γαλάζια λίμνη. Στο βυθό είχε το χρυσό της παλάτι μια μικρή νεράιδα. Αυτή η νεράιδα είχε δυο αδέλφια. Τον Ήλιο και το Φεγγάρι. Κάθε πρωί μόλις ο Ήλιος έστελνε τις ζεστές του ακτίνες ζέσταινε τα νερά τις λίμνης, ένας παφλασμός ακουγόταν και από το άφρισμά του ξεπρόβαλλε πάντα η Ροδούλα έτσι έλεγαν την μικρή νεράιδα). Η Ροδούλα καθόταν στην άκρη της γαλάζιας λίμνης και κρατώντας την παλιά της κιθάρα σιγοτραγουδούσε για τον Βασιλιά της θάλασσας, για τα καράβια που ταξίδευαν στους Ωκεανούς, για τους ψαράδες με τα χιλιομπαλωμένα δίχτυα και για την θάλασσα την γλυκοθάλασσα την ανθρωποπλανεύτρα.

Σαν έφτανε όμως το βράδυ έπρεπε να χαιρετίσει και τον άλλο της αδελφό. Το Φεγγάρι. Ντυνόταν στα λευκά, κρέμαγε στο λαιμό της τον κοραλλένιο της κολιέ και ξανάπαιρνε την παλιά της κιθάρα αρχίζοντας πάλι ένα άλλο τραγούδι για τα αστέρια που στόλιζαν το βράδυ τον ουρανό, για τα ζωάκια που κουρνιάζουν στις κουφάλες των δέντρων για να κοιμηθούν για την γλυκιά ηρεμία και την γαλήνη που αξίζει να την μοιράζεσαι με κάποιον.

Κάποτε τα ζωάκια του δάσους σκέφτηκαν να πάνε περίπατο στην γαλάζια λίμνη. Πήραν τα σακίδιά τους και ξεκίνησαν τραγουδώντας. Σαν έφτασαν είδαν την Ροδούλα να κάθεται στην άκρη της λίμνης, κρατώντας ένα κάτασπρο πουλάκι με δυο χρυσά φτερά. Τα ζωάκια καλημέρισαν την Ροδούλα κι άρχισαν να παίζουν. Τότε έγινε κάτι απίστευτο. Το πουλάκι με τα χρυσά φτερά άρχισε να μιλά με ανθρώπινη φωνή στην μικρή νεράιδα λέγοντας:

«Ροδούλα, στο κέντρο της λίμνης, αν κατεβείς, τύχη σε περιμένει και μην αντισταθείς»

Εκείνη απορημένη κοίταξε το πουλάκι κι εκείνο χάθηκε στο δάσος. Αποχαιρέτησε τα ζωάκια και δίνοντας μια βουτιά η μικρή νεράιδα κατέβηκε στο κέντρο της λίμνης όπως της είχε πει το πουλάκι. Εκεί τι να δει! Το χρυσό της παλάτι γεμάτο υπηρέτες, αξιωματικούς, αυλικούς και πάνω στο θρόνο της οι δυο χρυσές φτερούγες από το κάτασπρο πουλάκι! Ο Ήλιος και το Φεγγάρι, τα αδέλφια της υποκλίθηκαν στο πέρασμά της, εκείνη προχώρησε στο θρόνο, έπιασε τις φτερούγες, τις φίλησε και μονομιάς ένα λαμπερό φως πλημμύρισε το παλάτι ολόκληρο. Μέσα από το φως φανερώθηκε ένα πανέμορφο βασιλόπουλο που πλησίασε την Ροδούλα και στάθηκε μπροστά της.

- Ευχαριστώ Ροδούλα, είπε και της φίλησε τα χέρια. Έλυσες τα μάγια του κακού πνεύματος της λίμνης που νόμιζε ότι θα σε έκανε γυναίκα του. Εγώ του αντιστάθηκα και του είπα πως είσαι δική μου. Τότε με μεταμόρφωσε σε πουλί με χρυσά φτερά και θα έπαιρνα την ανθρώπινη μορφή μου μόνο αν φιλούσες τα φτερά μου και δεν τα πέταγες για να καθίσεις στον θρόνο σου.

Έτσι το βασιλόπουλο παντρεύτηκε την μικρή νεράιδα έφτιαξαν ένα δοξασμένο βασίλειο και ζούσαν ευτυχισμένοι κυβερνώντας δίκαια τον λαό.

Ο Ήλιος κάθε μέρα έστελνε τις ζεστές του χαμογελαστές καλημέρες του, και το Φεγγάρι το ασημένιο του φως που ακουμπούσε το μαξιλάρι τους όταν το βράδυ γλυκά γλυκά πηγαίνανε να κοιμηθούν.

Από τότε κανείς δεν ξαναείδε την γαλάζια λίμνη κι έχουν να λένε πως κάποτε κάποτε βλέπουν να περπατά στο σημείο εκείνο μια μικρή νεράιδα κρατώντας μια παλιά κιθάρα που σιγοτραγουδά. Λένε ακόμα πως όποιος ακούσει το τραγούδι της νοιώθει μια αγάπη που δεν γιατρεύεται ποτέ.

Η Κόρη του Φεγγαριού

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Fri, 22 Apr 2011 08:39:00 +0000

Παραμύθι με νεράϊδες

noreply@blogger.com (Ioanna Samara) — Fri, 22 Apr 2011 08:12:00 +0000

Δίδαγμα Ζωής

     Κάποτε πριν πολλά χρόνια ζούσε ένα αγόρι τόσο ευαίσθητο και καλόκαρδο που μια μάγισσα θύμωσε τόσο μαζί του που αποφάσισε να του στείλει τη νεράιδα του Σκότους για να το πάρει με το μέρος της.
     Μια νύχτα που το φεγγάρι έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα, πήγε η Μαύρη νεράιδα στο σπίτι του νέου. Σύρθηκε κρυφά μες τους ίσκιους και τρύπωσε στο δωμάτιό του. Το παλικάρι κοιμόταν ήσυχα και γαλήνια. Έβλεπε ένα όμορφο όνειρο και χαμογελούσε.
     Η νεράιδα πλησίασε αθόρυβα, κοίταξε το γαλήνιο βλέμμα του και ζήλεψε που ένας θνητός μπορούσε να νοιώθει τόση ηρεμία την ώρα που κοιμόταν. Έβγαλε το μαύρο πουγκί που είχε πάντοτε κάτω από τον μεταξωτό της μανδύα, και του έριξε στο στόμα λίγες σταγόνες. Λίγες σταγόνες από το φίλτρο της Λησμονιάς. Έριξε μια τελευταία ματιά πίσω της και έφυγε γελώντας.
     Όταν ξύπνησε ο νέος το πρωί, δεν θυμόταν ποιος ήταν. Δεν θυμόταν τι ήταν. Βγήκε στο δρόμο, περιπλανιόταν σαν χαμένος, κοίταζε γύρω του σαν να έβλεπε τα πάντα για πρώτη φορά. Τότε πετάχτηκε μπροστά του η νεράιδα με τα μαύρα, του χαμογέλασε, και το χλωμό της πρόσωπο έλαμψε.
     Πόσο όμορφη του φάνηκε!Ψιλόλιγνη και λυγερή με τα μεγάλα της μάτια να κοιτούν κατευθείαν στην ψυχή του. Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό και το χαμόγελό της θλιμμένο, μα γι αυτόν είχε την λάμψη του Ήλιου.Ήταν το πιο όμορφο βλέμμα που είχε δει ποτέ!
     Σαν υπνωτισμένος την ακολούθησε. Ο κόσμος έβλεπε τον νέο να ακολουθεί τη μαυροφορεμένη γυναίκα χωρίς να κοιτάει τίποτα άλλο, χωρίς να ρίχνει ένα βλέμμα πουθενά αλλού, παρά μόνο στη μορφή που προχωρούσε εμπρός του κι απορούσε:
     "Μα καλά, δεν βλέπει που πηγαίνει; Δεν καταλαβαίνει ότι ακολουθεί τη Μαύρη νεράιδα; Θα τον οδηγήσει στο χαμό του!"
     Κανείς όμως δεν του έλεγε τίποτα.Κανείς δεν τον έπιασε από τους ώμους να τον συνεφέρει. Όλοι κοιτούσαν και λυπόνταν. Η ζωή συνεχίζεται, τι κι αν ένας ακόμα νέος έπεφτε στα αδηφάγα χέρια μιας Μαύρης νεράιδας.... Καλό θέμα συζήτησης, μα μέχρι εκεί. Ό,τι δεν μας αγγίζει, δεν μας αφορά. Μέχρι να μας αγγίξει...
     Μόνο τότε ασχολούμαστε, μόνο τότε φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε γιατί κανείς δεν είπε κάτι, γιατί κανείς δεν μας ξύπνησε από το λήθαργο... Ο νέος την ακολουθούσε ολόκληρη τη Μέρα. Ο Ήλιος άρχιζε την κάθοδό του κουρασμένος πια, όταν εκείνοι, έφτασαν σε μια λίμνη.
     Ήταν μια όμορφη λίμνη γεμάτη με νούφαρα που επέπλεαν επάνω στα πράσινα νερά της. Καλαμιές σκέπαζαν τη μία της πλευρά, και θάμνοι θεόρατοι, την άλλη. Τα δένδρα ήταν ψηλά και έκρυβαν το φως του Ήλιου. Η υγρασία δημιουργούσε καπνό που αναδυόταν αργά προς τον ουρανό. Φωνές πουλιών και πετάγματα εντόμων δεν ακούγονταν πουθενά. Μια απίστευτη ησυχία πλανίοταν γύρω.

Εκεί σταμάτησε η νεράιδα.Γύρισε τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και του έγνεψε να πλησιάσει. Σαν να ξύπνησε από το λήθαργο ο νέος, κοίταξε τρομαγμένος γύρω του.
     "-Που είμαι;" ψέλλισε.
      -"Εδώ μαζί μου..." του είπε η νεράιδα. "Εδώ είναι το σπίτι σου, μαζί μου."
     Πέταξε το μανδύα και του έπιασε το χέρι.
     "-Έλα, έλα να βουτήξουμε στο νερό. Είναι δροσερά και όμορφα."
     Θαμπώθηκε από την ομορφιά του κορμιού της. Ήταν σφιχτό και γεμάτο καμπύλες. Την ακολούθησε υπνωτισμένος. Βούτηξαν στα νερά κι άρχισαν να παίζουν. Έρχονταν όλο και πιο κοντά, οι ανάσες μπερδεύονταν, λαχάνιαζαν. Τα χάδια τους έγιναν πιο τρυφερά.
     Η καρδιά του νέου άρχισε να χτυπά δυνατά.
     -"Πόσο τυχερός είμαι...." σκέφτηκε. Αλήθεια, πόσο μεγάλη τύχη ήταν να γνωρίσω ξαφνικά μια τόσο όμορφη γυναίκα....!"
     Οι μέρες κυλούσαν με χάδια και φιλιά. Ο νέος ένοιωθε ευτυχισμένος εκεί. Μέσα στο συνεχές μισοσκόταδο ανακάλυπτε πράγματα που δεν είχε ποτέ φανταστεί. Ο καιρός όμως περνούσε, και η νεράιδα άρχισε να δυσανασχετεί. Δεν τον άφηνε πλέον να την αγγίζει όπως πριν.Δεν τον άγγιζε ποτέ. Δεν τον φώναζε κοντά της. Καθόταν μόνη σε ένα βραχάκι, και χανόταν μέσα στις σκέψεις της.
     Τότε εμφανίστηκε η μάγισσα. Ήρθε ξαφνικά μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο. Κάτι είπε στη νεράιδα και αυτή τον κοίταξε με βλέμμα λυπημένο. Ανέβηκε στο σύννεφο και πέταξε μακριά μαζί της.
     Ο νέος έμεινε αποσβολωμένος να κοιτά. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έφυγε. Τι είχε κάνει;
"Δεν μπορεί, θα ξαναγυρίσει... Δεν μπορεί να φύγει έτσι ξαφνικά, χωρίς ένα αντίο, χωρίς μια λέξη..." Περίμενε εκεί....
     Περνούσαν οι εβδομάδες και ο νέος έστεκε πάντα δίπλα στη λίμνη. Οι μέρες έσερναν τις ώρες τους αργά, βασανιστικά. Κοιτούσε πάντοτε ψηλά, στον ουρανό. Κάθε φορά που έβλεπε ένα μαύρο σύννεφο να πλησιάζει σπρωγμένο από τον άνεμο, αναθαρρούσε.
     Η καρδιά του πετάριζε. Περίμενε το σύννεφο να φέρει τη νεράιδά του πίσω. Εκείνο έφερνε όμως μόνο βροχή. Η νεράιδα δεν ξαναγύρισε ποτέ.Καθόταν στην άκρη της λίμνης και αναρωτιόταν
"Γιατί;"

     Καμία απάντηση από πουθενά... Η μάγισσα μόνο πέρναγε καβάλα στο σύννεφό της και γέλαγε χαιρέκακα.
     -"Τώρα να σε δω θνητέ, που πήγε η γαλήνη και η ηρεμία σου.... Γιατί χάθηκε η ομορφιά της ψυχής σου; Έτσι είναι πάντα... Έτσι θα γίνεται πάντα... Όλοι σας χρειάζεστε μια πλάνη, μία σκιά να βαραίνει τα μάτια για να καταλάβετε, να σταματήσετε να είστε ευτυχισμένοι".
     Μήνες ολόκληρους τον κοίταζε και γελούσε. Τον έβλεπε να μαραζώνει και η καρδιά της ευφραινόταν. Μέχρι που κάποια στιγμή πέρασε πάνω από τη λίμνη η μάγισσα με το λευκό σύννεφο. Είδε ο νέος το σύννεφο που κατέβαινε και άρχισε να τρέχει προς τα εκεί.
     Ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίστηκε ξανά και το πρόσωπό του έλαμψε. Όμως στο σύννεφο ήταν μόνο μια μάγισσα που το κοίταζε με λύπη.
     "-Τι κάνεις εδώ πέρα μόνος σου; Ποιος είσαι;"
     "-Εγώ περιμένω την αγαπημένη μου να έρθει πάλι στη λίμνη μας. Την ξέρεις; Φοράει ένα μαύρο μανδύα και είναι πολύ όμορφη. Έχει ένα θλιμμένο χαμόγελο... Έφυγε μια μέρα με ένα μαύρο σύννεφο και δεν ξαναγύρισε."
     Η μάγισσα κατάλαβε..
     -"Έλα" του είπε... "Έλα να σου πω...."
     -"Τι μπορείς να μου πεις εσύ μάγισσα; Που είναι η αγαπημένη μου;"
     -"Έλα να σου δείξω."
     Ανέβηκε ο νέος στο σύννεφο και πέταξε μαζί με τη μάγισσα πάνω από βουνά και πεδιάδες. Έφτασαν σε ένα δάσος σκοτεινό όσο και η λίμνη του. Εκεί υπήρχαν δύο σκιές που πήδαγαν από βράχο σε βράχο. Γέλια αντηχούσαν και κραυγές. Αναγνώρισε τη φωνή της...Μα που ήταν; Τι έκανε εκεί;"-Γιατί;;;" ρώτησε τη μάγισσα.
     -"Δεν υπάρχει γιατί. Έτσι είναι ο κόσμος. Έτσι ήταν και έτσι θα παραμείνει για πάντα. Δεν χωράει καλοσύνη και γαλήνη μέσα του. Πρέπει να υπάρχουν σκιές παντού."
     -"Γιατί όμως; Ποιον πειράζει αν όλα είναι φωτεινά; Αν υπάρχει παντού χαρά και αγάπη;"
     Η μάγισσα δεν του απάντησε. Τον κοίταξε μόνο και κούνησε το κεφάλι της.
     -"Δεν κατάλαβες ακόμα; Ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις ότι τα ωραία πράγματα πρέπει να κρατούν για λίγο; Τι θα ήταν η ζωή σας αν παντού βασίλευε η ευτυχία; Ποιος θα μπορούσε να αντέξει αν όλα ήταν γύρω του όμορφα και εύκολα; Πως θα μπορούσες να κοιμηθείς, να ονειρευτείς εάν όλα είναι λουσμένα στο φως; Πως θα μπορούσες να νοιώσεις την χαρά της ηρεμίας αν ήσουν πάντα ήρεμος";
     "Βλέπεις παλικάρι μου, ακόμα κι ο Ήλιος, δύει τη μισή μέρα. Παραχωρεί το θρόνο του στο βασίλειο των Σκιών. Μέσα εκεί ζει ο Έρωτας. Το υπέρτατο συναίσθημα ανήκει στη Νύχτα. Ανήκει στις Σκιές."
     Ο νέος κατάλαβε.
     -"Όλα είναι μία αντίφαση. Η ευτυχία είναι ένα Όνειρο που κρατάει για λίγο. Είναι μια Στιγμή που τη ζούμε για να μας λείψει. Τότε καταλαβαίνουμε την αξία της. Τότε νοιώθουμε."
     -"Έλα πάμε πάλι πίσω. Εκεί στην πόλη από όπου ξεκίνησες. Τώρα ξέρεις. Τώρα μπορείς να ζήσεις κι εσύ σαν Άνθρωπος.
     -"Ναι, τώρα πόνεσα. Έμαθα. "
     -"Όχι ακόμα. Αλλά τώρα, μπορεί να μάθεις κάποτε." ... είπε η μάγισσα και γύρισε το σύννεφο πάλι στον ουρανό.
     Η μέρα χάραζε και ο ορίζοντας ρόδιζε στο βάθος. Ένα ουράνιο τόξο σημάδευε το τέλος της μπόρας κάπου μακριά. Ο Ήλιος κόκκινος, σκορπούσε το φως του παντού. Μια ακτίνα ζέστανε το πρόσωπο του νέου. Έκλεισε τα μάτια κι ονειρεύτηκε τη νεράιδά του.
     Τι κι αν ήταν Μαύρη; Ήταν δικιά του, έστω και για μία στιγμή...
     -"Σε ευχαριστώ Μαύρη νεράιδα" φώναξε. "Σε ευχαριστώ που με έμαθες να νοιώθω. Με έμαθες ότι όλα είναι περαστικά."
     -"Πάμε... Ο κόσμος είναι γεμάτος νεράιδες. Ήρθε η ώρα να ψάξεις τη Λευκή νεράιδα. Είναι κάπου εκεί έξω και σε περιμένει" ....