माझे मराठी

मी तुझ्या शिवाय...

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Fri, 06 Jun 2014 03:45:00 +0000

"मी तुझ्या शिवाय जगूच शकत नाही"

या सारखे प्रेमातले दुसरे चुकीचे वाक्य नाही.

एका गोष्ट सांगतो,
मग बघा पटतेय का माझे म्हणणे,

"एक राजा होता,

त्याला एक सुंदर मुलगी होती.
राजाचे आपल्या मुलीवर खूप प्रेम होते.

एकदा ती राजकन्या एका राजकुमारच्या प्रेमात पडली.
तिने हि गोष्ट आपल्या वडिलांना सांगितली.
राजाने तिला विचारले कि,

"किती प्रेम करतेस त्याच्यावर?"
ती म्हणाली,
"मी त्याच्या शिवाय जगूच शकत नाही."
राजाने त्यांच्या प्रेमाची परीक्षा घ्यायचीठरवले.

त्याने त्या राजकुमाराला बोलावून घेतले.
राजकन्या खुश झाली.
पण राजाच्या मनात काही वेगळेच होते.
राजकुमार आल्यावर राजाने सैनिकांना आदेश दिला कि,

"ह्या राजकुमाराला आणि राजकन्येला एकत्र एकमेकांच्या मिठीत एका खांबाला घट्ट बांधून तळघरात डांबून ठेवा,अन्न देवू नका."

राजकन्या आणि राजकुमार आश्चर्यचकित झाले.
पण आता एकमेकांच्या मिठीत राहायला मिळणार म्हणून "खूप खूप" खुश झाले.

त्यांनी एकमेकांना मिठीत घेतले,आणि सैन्निकांनी त्यांना बांधून तळघरात कोंडले.
पहिल्या दोन तासात दोघांनीही एकमेकांना नजरेत पाहून एकमेकांना बरेच काही सांगून घेतले,

पुढच्या दोन तासात एकमेकांच्या मिठीत सुखी संसारची स्वप्ने बघितली,
"आपण हे करू,आपण ते करू,हे घेऊ,ते घेऊ आणि बरेचकाय काय......."

पुढच्या तासात तळघरातल्या गरमीने दोघे पण घामाघूम झाले.
घामाने चीपचीप झालेली त्यांची शरीरे ओलीचिंब झाली.

मिठीत असल्याने जरा जास्तच गरम होऊ लागले,
आणि बांधल्यामुळे लांबही होता येत नव्हते.

उपाशी पोटात कावळे ओरडत होतेच.
हळू हळू दोघांची चीड चीड वाढली.

"जरा हात बाजूला कर न,मला गरम होतंय."
"अगं,मग मी काय थंड हवेत मजा करतोय का?
मलाही गरम होतंय"

"आधीच गरम होतंय,त्यात तू डोकं फिरवू नको हा".
"मी डोकं फिरवतोय?"

"जरा शांत रहा रे..........उभे राहून राहून पाय दुखतायत माझे.......तुला काय?"

"मी काय मग सिंहासनावर बसलोय का?
उगाच बोलत बसू नको.मला जरा शांत राहु दे.
गप्प बस जरा.किती बोलतेस तू...."

थोड्या वेळापूर्वी स्वर्ग वाटलेली मिठी नरका पेक्षा जास्त त्रासदायक वाटू लागली.

"बाजूला हो रे............. . ,काढा मला कोणातरी इथून बाहेर"

"ये,,,,,,,,,,,, ,मला पण काही जास्त मजा नाही येतंय तुझ्या मिठीत.तुझे तोंड बघायची पण इच्छा नाहियेय माझी"

"मला तरी कुठे इच्छा तुझे थोबाड बघायची."
थोड्या वेळाने राजा तळघरात आला आणि दोघानाहीविचारले कि,

"आता काय म्हणणे आहे तुमचे?"
दोघेही एकाच स्वरात एकत्र जोरात ओरडून म्हणाले,

"सोडा आम्हाला,एक क्षण पण सोबत जगू शकत नाही आम्ही."

मित्रांनो मी प्रेमाच्या विरोधात नाहीयेय,

"सुंदर जगायचे तर कोण न कोणाची साथ हवीच"
पण......कोणा शिवाय कोणाचेहि काही अडत नाही.

दूर गेल्यावर हूर हूर होते मनाची....
मान्य आहे.पण वेळेसोबत सगळे ठीक होते.
देव जन्माला घालताना पण एकटा जीव जन्माला घालतो,

आणि मरताना एकटाच जीव घेऊन जातो......
.
संग्रहीत

एक दिवस

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sat, 03 Aug 2013 10:11:00 +0000

एकदा सहज बागेत
बोलता बोलता ती मला म्हणाली,

"प्लीज सांग
मला तु हे प्रेम म्हणजे नक्की कायअसते..??.."

तेव्हा मी थोड हसुन म्हणालो,

"अगं वेडी प्रेम

म्हणजे एक नाव असतं..

मनातल्या मनात गजबजलेल एक गाव असते..

असतं जवळ तेव्हा किंमत नसते पण जेव्हा जाते दुर
तेव्हा जिवण शुन्य करुण जाते.."

तेव्हा ती म्हणाली'मयुर'मला नाही समजलं..
प्लीज समजुन सांगना..

तेव्हा मी म्हणालो,,
ठिक आहे तर नीट ऐक,,

"राधेने नी श्री कृष्णा शी केले ते प्रेम असते..

सीतेने रामावर केले ते देखील प्रेम असते..

गरिब सुदामाने आपल्या मित्रावर म्हणजे
श्री कृष्णा वर केलेते देखील प्रेम असते.."

तेव्हा निरागस चेहऱ्याने माझ्याकडे
पाहत ती म्हणाली..

'I am so so confuse मयुर..'

प्लीज या जगातील सर्व श्रेष्ठ प्रेम कोणते ते
सांगना मला..??

तेव्हा मी तिला म्हणालो
"अगं किती सोपे आहे ते,

ओके तर ऐक मग.."

"लहानस्या वासराला जेव्हा गाय मायेनी चाटते
ते सर्व श्रेष्ठ प्रेम असते..

घाबरलेल्या आपल्या बाळाला जेव्हा आई प्रेमाने
कवटाळते ते सर्व श्रेष्ठ प्रेम असते..

आणि...

आपण जेव्हा आपल्या आई आणी बाबा च्या प्रेमाने
पाया पडतो ते जगातील सर्व श्रेष्ठ प्रेम असते..."

Happy Mothers Day

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 12 May 2013 04:12:00 +0000

विसरताचं येत नाही..

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Mon, 06 May 2013 13:41:00 +0000

खुप प्रयत्न करते रे,

तुला
कायमचा विसरण्याचा..

पण ?????

काही केल्या मला तुला,

विसरताचं येत नाही..

तुझी आठवण ना यावी,

असा दिवसचं उगवत नाही..

खुप रडते रे तुझ्यासाठी,

मन माझे कुठेचं लागत नाही..

एकवेळ येऊन तरी बघ,

काय आहेत हाल माझे..

ह्रदयाची शपथ माझ्या,

तुझ्याविना करमतचं नाही..

तुझी आठवण आल्याशिवाय,

श्वास घेत नाही..

माझी कविता

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 05 May 2013 07:56:00 +0000

रोजचं माझ्याशी प्रेमाने मनसोक्त बोलायची,

पाहून मला रोज गोड गोड हसायची..

कधी कधी माझी

वाट बघत थांबायची,

दुसरी एकही मुलगी
माझ्याशी कधी नाही बोलायची..

ही पोरगी मात्र
माझी पाठ कधीचं नाही सोडायची..

तिच्या आयुष्यातल्या गमती जमती,

ती रोजचं मला सांगायची..

मी कधी नाही बोललो तर रड रड रडायची,

माझ्याशी रोजचं ती खुप खुप भांडायची..

मी नवी लिहिलेली प्रत्येक कविता,

सारखी मला वाचायला मागायची..

एकदा मला म्हणाली,

तू माझ्यावर कधीचं कविता करत नाही..

तेव्हा मला समजलं,

तिला माझी एकही कविता नाही कळायची..

तिला माझी एकही कविता नाही कळायची..

एका मुलाची कथा

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sat, 04 May 2013 05:31:00 +0000

७ वी ला असताना ...

मी माझ्या बाजूच्या बाकावर बसणाऱ्या मुली कडे पाहत राहायचो ..

ती माझी "बेस्ट फ्रेंड " होती ...
मला ती खरच खूप आवडायची,

पण
तिने मला कधी त्या नजरेतून पाहिलं नव्हत
आणि ते मला माहित होत....

वर्ग सुटल्या नंतर तिने माझ्याकडे तिच्या मिस झालेल्या तासांच्या notes मागितल्या

मी तिला दिल्या
ती गेली तिला मला सांगायचा होत बरच काही पण जमलच नाही
"माहित नाही का.....??"

कॉलेजला असताना ...
माझ्या फोन वर call आला...

तिचाचं होता तो ...
ती रडत होती आणि त्यातच पुट पूटत होती,

आणि ती मला सांगत होती तिचं ज्याच्या वर प्रेम होतं त्याने कसा त्रास दिला तिला...

तिने मला भेटायला बोलवलं होत,
मी तिला भेटायला गेलो...

मी तिच्या समोरचं बसलो होतो
मी तिच्या डोळ्यात आणि अश्रू पाहत बसलो होतो...

२ तास काही बोललो नाही ..
मला तिला सांगायचा होतं...

मी तिच्यासाठी आणि माझ्यासाठी चित्रपटाची तिकीट काढली...

पण तिने मला म्हटलं मी झोपते..
तिने म्हटलं "बर वाटल तू माझ्या साठी इथे आलास..."

खूप वेळा शांत उभे होतो...
मग मी निघालो...

आज हि मला म्हणता नाही आला कि माझा तिच्या वर किती प्रेम आहे ...
माहित नाही का...?
.
सिनियर वर्षाला

आमच्या कॉलेज मध्ये prom night होती..
ज्यात मुलगा आणि मुलीने एका जोडीत जायचं
ती माझ्या locker जवळ आणि म्हणाली...

माझ्या सोबत कोणी नाही आहे... तु माझ्या सोबत येशील...
माझ्या सोबत हि कोणी नव्हत...

आम्ही दोघांनी "बेस्ट फ्रेंड्स " ह्या नात्याने जाण्याचा निर्णय घेतला ...
PROM Night ला ...

prom NIGHT ला सगळ काही निट झालं..
आम्ही दोघे निघालो... मी तिची वाट पाहत होतो...

ती तेवढ्यात आली...
तिने माझ्या कडे बघून एक smile दिली
आज हि नेहमी सारखा तिला काही बोलू शकलो नाही..

पण मी खुश होतो... कि ती खुश आहे...

GRADUATION DAY ला ...
दिवसा मागून दिवस गेले...
आठवडे लोटले किती तरी महिने गेले
तिला काही बोलण्या आधीच was graduation day आला ...

मी तिला पाहिलं ...
तीने साडी नेसली होती... खूप छान दिसत होती..

माझ तिच्यावर एकतर्फी प्रेम होत पण काय करणार तिच जमत नव्हत ना
आमची शेवटीची भेट होणार होती...

ती समोरून आली...
मला तर काही बोलताच आलं नाही...

तिने माझ्या चेहर्यावरून हात फिरवला ...
आणि म्हटली "आपण नक्की भेटू कधी तरी काळजी घे.."

बघाना गंमत आज हि जमल नाही बोलायला
काही वर्षांनी ...

मी लग्नात आलो होतो...
आणि ते लग्न होत तीचं ..
तिचं दुसर्या सोबत लग्न ठरलं होत ..

माझं प्रेम कधी व्यक्तच नाही करता आलं...
पण तिला मैत्रीचः नात जास्त पसंत होत आणि मी तेवढचं निभावल....

"तू आज हि माझ्या सोबत आहेस " असं ती म्हणाली डोळ्यातले अश्रू लपवत हो म्हटले ..
आज हि तिला म्हणता आले नाही कि माझं तुझ्या वर प्रेम आहे..
खूप वर्षांनी ...
मी आमच्या शाळेत एकदा गेलो .

तिथे आमच्या वर्गातले सर्वजन आले होते...
ती हि...
तिथे प्रत्येकाने आपली लहानपणी लिहिलेली पत्र ठेवली होती...

मी तिने लिहिलेलं एक पत्र सहज घेतलं... आणि वाचायला लागलो...

7th:"वर्गात असताना विनीत नेहमीचं माझ्या कडे बघत असतो... किती वेडा आहे हा मुलगा "

college year:"आज हि मी त्याला खोटं सांगितलं कि माझं ब्रेकअप झालं तरी हा वेडा माझ्या साठी आला "

prom night"आज तरी त्याने मला म्हणावं कि माझ्या वर प्रेम आहे ....
मी वाट बघतेय...
मला त्याला सांगावस वाटतंय कि माझं हि त्याच्यावर खूप प्रेम आहे त्यालाही कळू दे..."

graduation year:"किती लाजाळू आहे हा, साडीत पाहून काही बोलला नाही "

marriage day:"आज माझा लग्न आहे... माझा त्याच्यावर प्रेम आहे पण त्याने अजून नाही मला काही म्हटलं नाही तुझ्या आठवणी माझ्या नेहमी स्मरणात राहतील..."

ते वाचल्या नंतर तो तिथेच रडायला लागला...
आणि त्याने पाहिलं तर समोर तीही आज रडत होती...
कारण एकाचा दोघांचा असीम प्रेम पण जमल नाही व्यक्त करायला..
.
.
संग्रहीत

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 06 Jan 2013 07:21:00 +0000

ती एकदा आजीला म्हणाली मुलीनेच का ग नेहमी सासरी जायचं..??
आपली माणसं सोडून तीनेच का परक घर आपलं मानायचं..??

तिच्याकडुनच का अपेक्षा जुनं अस्तित्व विसरायची..
तीच्यावरच का जबरदस्ती नवीन नाव वापरायची..??

आजी म्हणाली अगं वेडे हा तर सृष्टीचा नियम आहे..
नदी नाही का जात सागराकडे आपलं घर सोडून,
तो येतो का कधितरी तिच्याकडे आपली वाट मोडून..

तीच पाणी किती गोड तरीही ती सागराच्या खारट पाण्यात मिसळते
आपलं अस्तित्व सोडून,,ती त्याचीच बनुन जाते..

एकदा सागरात विलीन झाल्यावर तीही सागरच तर होते..
पण म्हणुन नेहमी तिच्यापुढेच नतमस्तक होतात लोकं,
पापं धुवायला समुद्रात नाही गंगेतच जातात लोकं.

रात्री उशिरा पर्यंत काम करायला फार आवडायचं...

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Fri, 23 Nov 2012 13:06:00 +0000

पूजा ने तिचा email open केला...

hi पूजा..
दररोज रात्री इतक्या उशिरा पर्यंत
का काम करत असतेस??

तुला मित्र नाहीत काय ग??

तू इतक्या रात्री
पर्यनात काम नको करत जावूस...

आभारी आहे विनीत
-------------------------------------------------------------------------------------
हे वाचल्या नंतर पूजा जाम रागावली. काही पण काय
म्हणतo mail delete केला...
कामाल निघून गेली...

त्या रात्री पासून रोज
तिला त्याचा email id वरून email येवू लागले..

आणि ती वाचून delete करायची...
-------------------------------------------------------------------------------------
एका रात्री mail आला with subject line "प्रिये"
त्यामुळे पूजा ने email लगेच open केला...

प्रिये आज तू फारच छान दिसत आहेस... लाल साडी मध्ये...

मला माहित आहे तू माझे emails वाहन बंद केला आहेस...
म्हणून आज मी काही advice देता नाही...

पण माझा तुझ्या वर प्रेम जडलाय..
आणि हे मना पासून आहे...

मला खात्री आहे तू ह माझ्या प्रेमात नक्की पडशील....
तुझा प्रियकर विनीत
-------------------------------------------------------------------------------------

हा mail वाचल्या नंतर पूजा shock झाली..
ती म्हटली ह्याला कसं कळाल
कि मी ह्या रंगाची साडी घातली आहे...

ज्याला ती कधी भेटली नाही..
बघितलं नाही तो ..
त्याला आपला id कुठून भेटला ह्याचा विचार करू लागली...

तिनी मग reply केला...
hi विनीत
मला तुझा carrier खराब नाही करायचा आहे...

तू मला emails send कारण बंद कर...
नाहीतर मी तुला block करेन...
.
पूजा..
-------------------------------------------------------------------------------------
त्यांनतर तिला काही दिवस emails आले नाही...

पूजा हि विचार करायची mail नाही आला आज... :(

अचानक ५ दिवसांनी रात्री mail आला...
प्रिये
मी काही गेले दिवस busy होतो...

मी तुला खूप miss केला तू मला केलंस कि नाही..
तुझा block केर्ण्यानी माझा प्रेम नाही कमी होणार
तुझ्या वरचा...
.विनीत

पूजा गालातल्या गालात हसली...
आणि कानाची बट
बोटात पकडून खेलायली लागली
तेवढ्यात लगेच एका mail आला...

प्रिये
केसाशी खेळण बंद कर...
.विनीत
------------------------------------------------------------------------------------
-
आता मात्र पूजा ला धक्काह बसला...
ह्याला हे कसं कळाल...

तिनी आजूबाजूला पाहिलं कोणी नव्हत.. मग ह्याला कसं कळाल...

लगेच एका mail आला...
पूजे
मला शोधात आहेस...

तू पण माझ्या प्रेमात आहेस न...
तुझा प्रियकर
विनीत...

आता पूजा mail करते त्याला
"तू कुठ आहेस?"
.
reply येतो
"आग तुझ्या समोर... तुला जाणवत नाही का ग....'
-----------------------------------------------------------------------

मग पूजा ने लगेच comp बंद केला आणि घरी गेली...
दुसर्या दिवशी तिने boss ला सगळा प्रकार
सांगितला...

आणि म्हटली विनीत नावाच्या मुलाकडून mail येत आहेत...

boss म्हणाला खरच विनीत नाव आहे का...??
ती म्हणाली हो...

तेव्हा boss म्हणाला "अग
तो गेल्या वर्षी चा वारला आहे...??'

पूजाचा विश्वास चा बसला नाही...
तिने सगळे id check केले आणि लक्षात
आला सध्या ह्या नावाचा कंपनी त कोणी नाही..
-------------------------------------------------------------------------------------

नंतर तिने परत mail ओपेन केला...
दोन mail होते..
पहिला
प्रिये
आग तू मला नको घाबरू...

अशी पळत घरी जाशील तर मग
मला तुझ्या शी बोलता येणार नाही...
.
दुसरा
प्रिये
मला माहित आहे तू आमच्या boss कडे गेलीस न..
कळलच असेल तुला सगळ खर..
-----------------------------------------------------------------

पुन्हा एका mail आला
प्रिये
मी तुला प्रिये म्हटलेलं चालत न...
.

पूजा ने reply दिला
नाही रे माझा नाव च छान आहे त्या नावाने बोलावत जा...
.
विनीत
: मला एखादी व्यक्ती खूप आवडली कि मी तिला अशा नावाने हक मारतो...
चालेल न...
i love u
विनीत
-----------------------------------------------------------------------------------

पूजाच्या मनातून हि विनीत चा विचार जात नसतो...

ती एका सारखी सुरी कडे धारदार वासून कडे पाहत
असते...
.

तिला एका mail येतो..
प्रिये
तुझ्या सारखेच मला हि मित्र नव्हते...

मी हि रात्री पर्यनात काम करायचो...
त्यामुळे मला "निद्रानाश झाला..."

आणि त्यातच आजारी पडून माझा मृत्यू झाला..

म्हणूनच तू काळजी घे...
.
विनीत
.------------------------------------------------------------------------------------

त्यावर पूजा reply करते..

"मला हि तुझ्या कडे यायचा असेल तर काय कराव लागेल...."
.
reply येतो "तू असा काही करणार नाही आहेस.... "
.------------------------------------------------------------------------------------

आणि तेवढ्यात पूजा बाजूला असलेली सुरी खुपसून घेते....
.
आणि तेवढ्यात एका mail येतो...
.

"प्रिya boss
आम्ही इथे दोघही एकत्र आहोत...

हा comp असाच चालू ठेवा आणि इथे
जो हि कामाला बसावा ज्याला कोणी मित्र नाही...

मी आणि माझी प्रेयसी त्याचे मित्र बनू...vinit&pooja"
.

boss च्या हातात रक्तालेली पूजाची body
होती आणि विनीत च्या रात्री जागरण करून
लिहिलेली कवितांची वही होती....

आणि ते emails
प्रेम अशी गोष्ट आहे...
जीव अडकला तर mail मध्ये
हि अडकतो...

आणि प्रेम मिळतच....
.
.
संग्रहीत

एक लघु कथा

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Wed, 21 Nov 2012 15:04:00 +0000

सांयकाळी समुद्रकाठी फ़िरताना एक वृद्धानं एका लहानग्याला किनार्यावर
काहीतरी उचलून समुद्रात फ़ेकताना पाहिलं.

आश्चर्य वाटून तो त्याच्या जवळ गेला तर

तो समुद्राकाठचे तडफ़डणारे तारामासे एक-एक
करुन पुन्हा समुद्राच्या पाण्यात फ़ेकत होता.

न राहावून त्यानं लहानग्याला विचारलं,;समुद्र किनारी इतके
हजारो मासे आहेत, तु कुणा कुणाला वाचवू
शकणार आहेस??..

मुठभर मासे वाचवून
जगाला असा काय फ़रक पडणार आहे?

त्या मुलाने आणखी एक मासा समुद्रात फ़ेकत
निरागसपणे उत्तर दिलं, यानं जगाला काय
फ़रक पडेल ते माहीत नाही.

पण
या माशाला विचारा, त्याला काय फ़रक पडला?
ज्याचा मी नुकताच जीव वाचवला....!
.
.
संग्रहीत

बाळ राजे...

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 18 Nov 2012 14:33:00 +0000

स्वर्गा मध्ये छत्रपती शिवराय झोपलेले असतात..

अचानक त्यांच्या पायाला स्पर्श होतो..

महाराज विचारतात कोण आहे ?

आणि आवाज येतो
महाराज मी आहे बाळ..

महाराज उठतात आणि म्हणतात आलास का बाळ,
कशी झाली मोहिम ?

बाळासाहेब म्हणतात महाराज आपण दिलेली मोहिम फत्ते झाली असुन..

मराठी जनता आता एकवटलेली आहे..

महाराज आपल्या आशीर्वादातून सर्व शक्य झाले..

महाराज म्हणतात बाळ तु ३५० वर्षा नंतर पुन्हा एकदा मराठी जनतेच्या मनात स्वाभिमान जागवला..

तु स्वराज्याचा मावळा असल्याचा मला अभिमान आहे..

बोल बाळ तुला काय हवं ?

बाळासाहेब म्हणतात महाराज मला फक्त शिवशाही हवी..
स्वराज्य हव..

महाराज म्हणतात बाळ नक्कीचं..

तुझी इच्छा पूर्ण होईल..

पुन्हा एकदा स्वराज्य निर्माण होईल..

कारण त्यासाठी आपण आपल्या महाराष्ट्रात पुन्हा जन्म घेणार आहोत..

बाळासाहेब महाराजांच्या पायाला स्पर्श करतात..

व म्हणतात महाराज आपल्या सोबत पुन्हा महाराष्ट्रात जन्म घेणं मी माझ व महाराष्ट्राचं भाग्य समजतो..

जय महाराष्ट्र

तमाम मराठी बंधूनो
हे विचार सर्वान पर्यंत
पोहचवा....

सगळीच मुले..

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Fri, 16 Nov 2012 10:24:00 +0000

कधी नाही ते बोललो मैत्रिणीला
जाऊ कुठेतरी सिनेमा पाहायला
खूप विचार करून म्हणाली

वेळ मला दे विचार करायला
जुन्या मैत्रीलाही पाहा

विचारांच्या भिंती लागतात
कुणाला सांगणार
सगळीच मुले लोफर नसतात...

मागे एकदा गेलो पार्टीला
प्रत्येकजन पिऊन आर्नोल्ड झाला
संभाळत बसलो उडनाऱ्यांना
आणि सगळा वास आमच्या शर्टाला
आमच्या बदनामीचे किस्से
नंतर आम्हालाच ऐकावे लागतात
कुणाला सांगणार
सगळीच मुले लोफर नसतात...

कामाचा आजकाल लोड वाढलाय
खुपदा होतो उशीर निघायला
घरुन तरीही एकच प्रश्न
असतोस कुठे इतका वेळ
परके नाही पण आपलेच जेंव्हा
प्रश्न असे काही विचारतात
कुणाला सांगणार
सगळीच मुले लोफर नसतात...
सगळीच मुले लोफर नसतात..

आई...

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 11 Nov 2012 16:31:00 +0000

नाश्ता नाही होतो तोच डब्याची चिंता सुरु करते..
ती आई...

काय करीन ते घेउन जा म्हणताना सगळ आवडीचे करते..
ती
आई...

पदराला हात पुसत सांभाळुन जा म्हणते..
ती आई...

परतीची आतुरतेने वाट बघत असते..
ती आई...

आपण झोपत नाही तोवर जागी असते..
ती आई...

आणि जिच्याशिवाय आपले आयुष्य अपूर्ण..

ती फ़क्त आईच..!

ती फ़क्त आईच..!!!!

जवाबदारी शून्य वक्तव्य

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Fri, 09 Nov 2012 04:02:00 +0000

आत्ता पर्यंतचे १० आठवणीतले जवाबदारी शून्य वक्तव्य

एक मंत्री म्हणतो
"मुलींकडे मोबाईल हवेच कशाला "
दुसरा
"जो उघड्यावर सौच्यास बसेल त्याला (तसेच? :P) जेल मध्ये टाका "
तिसरा

"बिवी जाब पुराणी हो जाती हे तो उसमे मजा नाही आता"
चौथा
"अर्ध्या हून जास्त बलात्कार हे मुलींच्या चुकीनेच होता "

पाचवा .. हा मोठा महाशय आहे

"पंजाब मध्ये ७०% लोक नाशेडी आहे , उत्तर प्रदेश चे लोक मुंबई मध्ये जाऊन भिक मागतात "

सहावा

"मुलींचे लग्न १५ व्या वर्षीच लावा म्हणजे त्यांचा विनय भंग होणार नाही "

सातवा

"कोण म्हणते भारतात महागाई आहे "

आठवा

"लोग घोटाळे भूल जाते हे "

नववा

"बडे बडे शहरो मे ऐसी छोटी छोटी बाते हो जाती हे "

दहावा

"ह्या देशावर पहिला हक्क मुसलमानांचा आहे "

तुम्हाला पण आठवत असतील तसे रोजच काही ना काही चालू असते ..

मुद्दाम हून नावे देत नाही आहे कोणाची .. कारण पोस्ट चा उद्देश मनोरंजन हाच आहे

- असाच एकजण

संत आणि पोलीस

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Thu, 08 Nov 2012 15:44:00 +0000

संत आणि पोलीस दोन्हीहि समाज सुधारण्याचे काम करतात.

फरक केवळ एवढाच आहे कि,

संत संकेतच्या माध्यमातुन समजावतात तर पोलीस वेताच्या काठीने.

खरे तर जो संतांच्या संकेताला समजू शकत नाही,

त्याला पोलिसांच्या काठीची आवशकता असते.

पोलिसांची वर्दी कोन्या संतांच्या भगव्या वस्त्रा पेक्षा कमी महत्वाची नाहि.

वर्दी विश्वासाचे प्रतिक आहे.वर्दीवाला जर भ्रष्टाचाराला आश्रय देत असेल तर तो वर्दीच्या विश्वासाला तडा देत आहे.

दारू

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Thu, 08 Nov 2012 08:52:00 +0000

प्रियकर आणि प्रियासी दोघे झेड ब्रिज वर
बसलेले असतात..

प्रियासी: दारू पिल्यावर ना,
तू खूप हंड्सम

दिसतोस रे..

प्रियकर: हो खरचं ?
पण मी तर आज
पिवून
नाही आलोय..

प्रियासी: गप् ए शेंबड्या,

मी तर पिवून
आलेय
ना..

एक रोप...प्रेमाचं..

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Thu, 08 Nov 2012 05:26:00 +0000

माझा एक मित्र आहे. कॉलेजमध्ये सर्व जण करतात तसे त्यानंही बरेच उद्योग केले. पोरींना भरपूर त्रास दिला. सरांची नक्कल केली. कॅंटीनचे पैसे बुडवले. "फर्स्ट डे फर्स्ट शो' पाहिले.
दर महिन्याला त्याच्या अंगावर नवा शर्ट असायचा. तो नेहमी म्हणायचा. "जन्माला आलोय तर फुल्ल ऐष करणार, प्रेमाबिमात नाही पडणार' त्यानं त्याच्या बाईकरवही "आय हेट गर्ल्स' असंच लिहिलं होतं. आई-वडिलांचा
एकुलता एक मुलगा. त्यामुळं लाडातच मोठा झालेला. शिवाय त्याच्या सोसायटीत भरपूर मुली. त्यामुळे मुलींचं त्याला तसं काही सोयरसुतक नव्हतंच. पोरींशी बिनधास्त बोलायचा. अभ्यासात हुशार नव्हता; पण खेळाची कमालीची आवड होती त्याला. कायम खिदळत असायचा. पण... पण आज त्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू कुठल्या कुठं पळून गेलंय. तो एका मुलीच्या प्रेमात पडला होता. गोरीपान आणि देखणी मुलगी होती ती. कसलाही विचार न करता त्यानं तिला बिनधास्त प्रपोज केलं होतं. ती होस्टेलला राहायला होती. सहा महिने तो तिच्या मागं लागला होता.

खरं प्रेम केलं होतं त्यानं. त्यामुळं त्या मुलीनंही होकार दिला. त्याचा स्वभाव निर्मळ होता. पण तो आई-बाबांना खूप घाबरायचा. लाडात वाढला असला, तरी त्याच्यावर आई-बाबांचा धाक होता. त्यामुळं त्यानं प्रेमाविषयी त्यांना काही सांगितलं नव्हतं. त्याची हिंमतच होत नव्हती.

तो तिच्यासोबत नेहमी खडकवासल्याला फिरायला जायचा. खडकवासल्याच्या पुढे पानशेत रस्त्याशेजारी एका ठिकाणी ते गप्पा मारत बसायचे. एकदा ते असेच फिरायला निघाले तेव्हा त्याच्या प्रेयसीनं एका कॅरीबॅगमध्ये छोटंसं रोपटं घेतलं होतं. आपण बसतो ना, तिथं मी हे रोप लावणार, अशी तिची कल्पना ऐकून तो पोट धरून हसला होता. त्याच्या हसण्यानं ती रुसूनही बसली होती. कसंबसं तिचा रुसवा घालवत दोघं त्या ठिकाणी गेले. दोघांनी तिथं रोपटं लावलं. सोबत पाण्याची बाटली होती. त्या रोपट्याला पाणीही घातलं. आठवड्यात एकदा तरी त्यांची तिथं चक्कर व्हायचीच. दर वेळी ते दोघं त्या रोपट्याशेजारी गप्पा मारत बसायचे.

एके दिवशी ती गावी निघाली. तो आईसोबत मावशीकडे गेला होता. त्यामुळं त्या दोघांना भेटता आलं नाही. शिवाय ती दोन दिवसांनी परत येणार होतीच. त्यामुळं नको येऊ भेटायला, असं तिनंच सांगितलं होतं. घरी पोचल्यावर फोन कर असं सांगून त्यानं फोन ठेवला. तिचा फोन आला नाही, म्हणून त्यानं फोन केला; पण कुणीच उचलला नाही. घरी गेल्यानं मला विसरली वाटतं, असा राग मनात धरून त्यानंही परत तिला फोन केला नाही. दुर्दैवानं दुसऱ्या दिवशी मला समजलं, तिचा अपघातात मृत्यू झाल्याचं. त्याला ही बातमी कशी सांगायची तेच सुचत नव्हतं. खूप धाडस करून मी त्याला सांगितलं. हळव्या मनाचा होता तो. जागेवरच खाली बसला अन्‌ मोठमोठ्यानं रडायला लागला. आवरणार तरी कसं त्याला? माझ्या गळ्यात पडून रडू लागला. क्षणाचाही विचार न करता त्यानं गाडी काढली. मला पाठीमागं बसवलं अन्‌ आम्ही तिच्या गावाकडं गेलो; पण काही उपयोग नाही. सर्व काही उरकलेलं होतं. तिथं त्यानं स्वत:ला सावरलं. तो तिथं रडला असता, तर तिथल्या लोकांना संशय आला असता. आम्ही तिच्या बाबांना भेटलो अन्‌ अर्ध्या तासात माघारी फिरलो. मला वाटलं, आम्ही घरी येतोय. पण आमची गाडी खडकवासल्याकडं निघाली होती. मी काही बोललो नाही. पानशेत रस्त्याशेजारी त्यानं गाडी थांबवली अन्‌ एका झाडाला पकडून तो मोठ्यानं रडू लागला.

त्यानंतर दररोज तो तिथं जात होता अन्‌ झाडापाशी बसून मुसूमुसू रडत होता. आठ महिन्यांपूर्वी त्याच्यावर दु:खाचा डोंगर कोसळला होता. पण आता तो हळूहळू सावरतोय. आता त्याचा स्वभावही बदलला आहे. एखाद्या शांत मुलाप्रमाणं तो वागतोय. त्याच्या आई-बाबांना याविषयी काहीच माहिती नाही. तो घरात काही बोलतही नाही. फक्त रात्रीच्या वेळी तिनं त्याला दिलेली लेटर वाचतो. तिनं दिलेलं गुलाबाचं फूल आता सुकलंय. ते एकटक बघतो अन्‌ उशीत तोंड खुपसून रडतो. तो म्हणतो, ""ते झाडच आता माझं सर्वस्व आहे. त्या झाडाच्या पानाफुलांत मी तिला शोधतो. लोक झाडावर प्रेम करा असं म्हणतात;पण मी प्रेम करणाऱ्या प्रत्येकाला सांगीन, की तुम्हीही असं एखादं रोपटं लावा. तुमची "लव्ह स्टोरी' माझ्यासारखी अर्धवट राहणार नाही. खरं प्रेम असेल, तर ही निःस्वार्थी रोपं खूप काही देतात. मी स्वत: हे अनुभवतोय.''

-संग्रहित-

16 तास....

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Tue, 06 Nov 2012 08:56:00 +0000

एक मुलगा आणि मुलगी एकमेकांवर खुप प्रेम करायचे...मुलगा मुलगी दोघेही मध्यमवर्गीय घरातले होते.एक दिवस मुलगी त्या मुलग्याची प्रेमाची परीक्षा घ्यायची ठरवते...

तो जेव्हा तिच्या घरी येतो,तेव्हा ति बेडवर झोपलेली असते आणि त्याच्या हातात दिला जातो एक कागद...

तो कागद दुसरा तिसरा काही नसुन तिलाडॉक्टरांनी दिलेलं एक सर्टिफिकेट असतं ज्यात लिहीलेलं असतंकी तिला कॅन्सर झालाय तिच्याजवळ फक्त 16 तासाचा वेळ शिल्लक आहे.

ती त्याच्या चेहर्यावरचे भाव बघण्यास खुप आतुर झालेली असते,पण तोकाहीही न बोलता तसाच निघुन जातो.तिला वाटतं की बहुतेक त्याला कळलंय की हे सर्टिफिकेट खोटं आहे...

तो चार तासातच परत येतो आणितिला म्हणतो,चल आणि पुढचे बारा तास मला कोणत्याही प्रकारचा प्रश्न विचारायचंनाही मी सांगेल तेच करायचं.असं सांगुन तो तिला घेऊन जातो..

सकाळच्या नयनरम्य वातावरणात ती हिरवीगार झाडी आणि त्यावर पडलेलं दव,बाईकवर असतानाचा तो थंडगार झोंबणारा वारा याच्या आनंदाने ती खुपच शहारुन गेलेली असते.दोन्ही हात लांब करुन तो वारा कवेतघेण्याचा ती प्रयत्न करत असते...

तिचा हाच आनंद त्याला हवा असतो.त्यानंतर तो तिला प्राणीसंग्रहालय ात घेऊन जातो तिने आधी न पाहीलेले कितीतरी प्राणी तिथे पाहीले आणि जे तिला खुप आवडले...

थोड्या वेळानंतर तो तिला esselworld मध्ये घेउन गेला.water games,उंचच उंच पाळणे,जलतरण तलाव अशा वेगवेगळ्या गोष्टींमध्ये ती इतकी रमुन गेली की याजगाचं तिला भानंच नाही राहीलं,तिच्या चेहर्यावरचाओसंड ुन वाहणारा आनंद त्याला खुपच मोहुन जातो...

संध्याकाळचे सहा सव्वासहा वाजता तो तिला समुद्रकिनारी घेऊन जातो,तिने कधीही आधी न पाहीलेला सनसेट पॉईँट तो तिला दाखवतो. ते पाहुन ती हळुच त्याच्या मिठीत विसावते...

तिथे दोघेही एकत्र फोटो काढुन घेतात ते फोटो तो तिची शेवटची आठवण म्हणुनस्वतःजवळ ठेवुन देतो.काही वेळानंतर ते शॉपिंगला जातात तिला जे जे आवडतं ते ते सगळं ते दोघे खरेदी करतात तो स्वतःसाठी मात्र काहीही खरेदी करत नाही...

रात्र झाली नंतर ते तिच्या घरी जातात.दिवसभरच्य मिळालेल्या आनंदाच्या वातावरणातुन ती थोडी बाहेरयेते मग ती विचारात पडते कीयाने इतके पैसे आणले कुठुन...?हाच प्रश्न ती त्याला विचारते...

तो म्हणतो,तुझ्यासा ठी मी माझं घर विकलं.हे ऐकल्यावर तिचा खुप संताप होतो.आणि ती त्याला म्हणते,अरे पण का विकलंस तु घर..?

तोः तुझ्यासाठी।त ुझ्याकडे आयुष्यातीफक्त सोळा तास शिल्लक आहेत,जेव्हा हे मला कळलं तेव्हा खरंतर रडावसं वाटत होतं,पण तुझे उरलेले आयुष्य तु फक्त आणि फक्त आनंदाने जगावंस.असं मला वाटतहोतं.आणि तो आनंद जर मला तुला द्यायचा झाला तर मला माझं घर विकावं लागेल याची जाणीव मला झाली. म्हणुनच मी माझं घर विकलं.....

आता हेच बघ ना आज दिवसभरात तुला दुसरी कशाची आठवण आली का...?नाही ना हेच तर हवं होतं मला...हे ऐकताच तिच्या हातातुन शॉपिंग केलेल्या बॅग्झ खाली पडल्या आणि तिने त्याला मिठीत घेतलं...

ती म्हणाली,मला माफ कर.. प्लीज मला माफ कर मी तुझी दोषी आहे तु मला सांगशील तीशिक्षा मी भोगायला तयार आहे.

तोः कशाबद्दल...?

तीः मी तुझ्याशी खोट्याने वागले.मला कॅँसर वगैर काही झालेला नाही मी तर फक्त तुझी परीक्षा घेण्यासाठी खोट बोलले,खोट्याने वागले मला माफ कर...

ती खरंच आपल्याला सोडुन जाणार नाही या आनंदाने त्याचे डोळे पाण्याने भरुन आले,घर गमावल्याच्या दुःखापेक्षा प्रेयसीला पुन्हा एकदा मिळवल्याचा आनंद त्याला जास्त होता आणित्याने तिला माफ केलं.त्यांची मिठी आणखीनच गडद झाली....

तो तिला म्हणतो,तु खरंच मला सोडुन जाणार नाहीस ना....?नाही रे राजा मी तुला कधीही सोडुन जाणार नाही.

खरंच हा दिवस माझ्या आयुष्यातील सर्वाँत आनंदाचा दिवस आहे.संपुर्ण आयुष्यभर जितकं रडलो नसेन तितकं मी तुला कँसर झालाय ही बातमी ऐकल्यापासुन रडलोय.....

i m so sorry मी तुझ्याशी पुन्हा असं खोटं बोलणार रे.....

its ok पण पुन्हाअसली चेष्टा करु नकोस,नाहीतर तुझ्या आधी मीच मृत्युला सामोरं जाईन..तो असं बोलताच तिने त्याच्या तोँडावर हात धरला आणि ते पुन्हा एकमेकांच्या मिठीत विसावले....

मित्रांनो असं म्हणतात की प्रेम जितक्या परीक्षेत पास होत जातं तितका त्यातला गढुळपणा कमी कमी होत जातो आणि त्याचं पावित्र्य वाढत जातं.

ही गोष्ट मलाही मान्य आहे पण त्या परीक्षा किती आणि कोणत्या प्रकारच्या असाव्यात यालाही काहि मर्यादा आहेत की नाही...?हीच गोष्ट लक्षात ठेवा आणि तुम्ही डोळसपणे निवडलेल्यासाथीद ारावर डोळे झाकुन विश्वास ठेवा. म्हणजे बघा तोच साथीदार तुमची किती सुरेख साथ निभावतो ते...

- संग्रहित -

वाट बघणं...

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Mon, 05 Nov 2012 18:06:00 +0000

वाट बघणं...

प्रत्येक जण बघतच असतो...
कुठल्या न कुठल्या गोष्टीची...
किंवा
कुठल्या न कुठल्या व्यक्तीची...
आणि बहुतेक वेळा माणूस वाट बघत असतो आपल्या सगळ्यात आवडत्या व्यक्तीची...

चिमुकली सोनू कामावरून येणाऱ्या आपल्या बाबांची..
दमून झोपलेला चिंटू आपल्या आई च्या हाथच्या मायेची..
तिची वायफळ बडबड ऐकण्यास आतुर झालेला प्रियकर आपल्या प्रेयसीची..
आणि कधी एकदा मनात साठवलेली ती वायफळ बडबड त्याला सांगते म्हणून आसुसलेली प्रेयसी आपल्या प्रियकराची..
दिवसभर घरकाम करून थकलेली बायको ऑफिस वरून येणाऱ्या आपल्या पतीची..

तर दिवसभर ऑफिसात काम करून कंटाळलेला पती 'आपल्या' घरी पोहोचण्याची..

का बघतो माणूस इतकी वाट...
कारण त्यात 'आशा' असते...
आपल्या सगळ्यात आवडत्या व्यक्तींसोबत घालवता येणाऱ्या 'अमूल्य क्षणांची' आशा..

आणि लोकं उगाच असं समजतात की वाट बघत असतांना जो त्रास होतो, जी आतुरता वाटते ती त्या व्यक्तीच्या दूर असण्याने वाटते...
सत्य तर हे आहे की,

त्रास आपल्याला ती व्यक्ती दूर असल्याचा होत नसतो...
तर त्या व्यक्तीसोबत पूर्वी घालवलेल्या अमूल्य क्षणांच्या आठवणी ह्या खरं म्हणजे जास्त त्रास देत असतात.

मी आणी तू

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sat, 03 Nov 2012 17:47:00 +0000

तो तिला म्हणाला "डोळ्यात तुझ्या पाहू दे"

ती म्हणाली "पोळि करपेल, थाम्ब जरा राहू दे"

तो म्हणाला "काय बिघडेल स्वयंपाक नाही केला तर॥"

ती म्हणाली " आई रागावतील, दूध उतू गेल तर॥"

"ठीक आहे मग दुपारी फिरून येवू, खाऊ भेळ"

"पिल्लू येईल शाळेतून, पाणी यायची तीच वेळ"

"बर मग संध्याकाळी आपण दोघेच पिक्चर ला जावू"

"नको आज काकू यायच्यात, सगळेजण घरीच जेवू"

"तुझ्यामुळे गेली माझी चांगली सुट्टी फुकट"

"बघ तुझ्या नादामधे भाजी झाली तिखट"

आता मात्र तो हिरमुसला, केली थोडी धुसफूस

एइकू आली त्याला सुद्धा माजघरातून मुसमुस

सिगरेट पेटवत, एकटाच तो निघून गेला चिडून

डोळे भरून बघत राहिली, ती त्याला खिड़की आडून

दमला भागला दिवस संपला तरी अबोला संपेना

सुरवात नक्की करावी कुठून दोघांनाही कळेना

नीट असलेली चादर त्याने उगीच पुन्हा नीट केली

अमृतांजन ची बाटली तिच्या उशाजवळ ठेवून दिली।

तिनेच शेवटी धीर करून अबोला संपवला

"रागावलास न माझ्यावर?" आणि तो विरघळला।

"थोडासा..." त्याने सुद्धा कबूल केला आपला राग

ती म्हणाली "बाहेर जावून किती सिगरेट्स ओढल्यास सांग"

"माझी सिगरेट जळताना तुझ जळणं आठवल

छोट्या मोठ्या गोष्टींसाठी जीव जाळण आठवल

अपेक्षांच ओझ तू किती सहज पेललस

सगळ्यांच सुख दुःख तळहातावर झेललस...

तुला नाही का वाटत कधी मोकळ मोकळ व्हावसं

झटकून सगळी ओझी पुन्हा तुझ्या जगात जावस?"

"बोललास हेच पुरे झाल...एकच फ़क्त विसरलास...

माप ओलांडून आले होते, मी-तू पण तेव्हाच गळलं

माझ जग तुझ्या जगात तेव्हाच नाही का विरघळलं?

एक दिवस..2

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sat, 03 Nov 2012 05:27:00 +0000

रविवार सकाळची वेळ होती,

तो हॉलमध्ये पेपर वाचत बसला होता,

ती नुकतीच सुस्नात होउन बाहेर आली,

"चहा घेणार का तुम्ही?" असं म्हणाली ........

... तो तिच्याकडे न पाहताच "हो"म्हणाला,

आणि पुन्हा पेपर वाचण्यात गढून गेला,

त्याच्या जवळून जाताना तिने,

केसांना नाजुक झटका दिला,

त्यातून उडालेल्या तुषारांनी पेपर मात्र

ओला झाला,

त्याने उगाच खट्याळ नजरेने तिच्याकडे पाहिले,

तिनही मग खोट्या रागाने तोंड आपले फिरवले,

तो हळूच उठला खुर्चीवरून आणि स्वयंपाक घरात

आला,

तिने त्याच्याकडे बघाव म्हणून........

फ्रिजवर तबला वाजवू लागला;

तिन मात्र मागे न पाहताच चहाच आधान ठेवल,

आणि त्याला चिडवन्यासाठी आपल नाक मुरडल;

तिच्या त्या पाठमोर्या रुपाकडे पाहत

तो क्षणभर तसाच थांबला,

उगाच तिला आतण दुखावले म्हणून स्वतःशीच

भांडला ,

हळूच मग मागुन जाउन मग

त्याने..

तिच्या कमरेला विळखा घातला,

पण गडबडित चहाच्या भांड्याला लागुन,

हात त्याचा भाजला,

तो कळवळून हात झटकताना ती मात्र मनसोक्त

हसली,

चावटपणाची वेडी लहर त्याच्या मनात मग

उठली,

त्याने तिला जखडले मिठीत, ती म्हणाली "जाऊ

दया ना!";

तो म्हणाला तिला "तुला माझ्यात सामाऊ दे

ना!",

ती लाजून म्हणाली ,

"अहो अस काय करता? चहा उकळतोय!",

तो म्हणाला "उकळू

दे! इथे माझा जीव जळतोय!",

"अहो अस काय करता? दूध उतू जाईल ना!",

"कशाला उगीच काळजी करतेस तो परत

म्हणाला मी आणून देइन ना!",

ती उगाच कारण देत होती ,

तो प्रत्येक कारण उडवत होता,

तिला अजुनच जवळ घेत,

त्याच्या मनासारखा घडवत होता,

शेवटी तिने कारण दिल ,

"अहो सिलेंडरचा बहुतेक वास येतोय..",

तो म्हणालो "हो का! त्याला वाटले

की माझा चावटपणा अती होतोय",

तेवढ्यात दाराची कड़ी वाजली,

त्याने मनातल्या मनात

बाहेरच्या इसमाला शिवी घातली ,

तिन झटकन स्वतःला त्याच्या तावडीतुन सोडवून

घेतल,

आणि हळूच त्याला धक्का मारून,

स्वयंपाक घराबाहेर लोटल;

त्याने वैतागान दार उघडल, समोर

कचरावाला दिसला,

याचा खान्द्याशी ओला झालेला शर्ट पाहून,

तो कचरेवाला पण गालात हसला,

त्याने कचरा देऊन झटकन दार लावून घेतल,

पण मागे वळताच क्षणी काहीतरी विचित्र

घडणार आहे ,अस त्याला वाटल,

पाहिले त्याला स्वयंपाक घरातून, दूध

जळण्याचा वास आला,

नंतर कान दणानून सोडणारा, सिलेंडरचा स्फोट

झाला,

तो धावत आत गेला, त्याच/तिच ह्रदय धडधड़त

होत,

त्याच्या डोळ्यांदेखत तीच पातळ आगीवर फडफडत

होत,

त्याने तिला उचलून घेतल, डोळे त्याचे झरत होते,

तिच्या करपलेल्या काचेवरूनहात त्याचे फिरत

होते,

मोठ्या कष्टाने तिने डोळे उघडले,

त्याला पाहून तिच्या ओठांवर हास्य मग

विलसले,

ती म्हणाली त्याला,

"एकदा मला तुमच्या मिठीत घ्या ना!"

"मरन्यापुर्वी मला, तुमच्यामधे सामाऊ

दया ना!"

त्याने कवटाळले तिला उराशी,

अन् देवाचे स्मरण करू लागला,

ती वाचावी म्हणून त्याची करूणा भाकू लागला,

पण दूध उतू गेल होत, ओटा मात्र फेसळला होता,

त्या दोघांच अमर आलिंगन पाहून,

तिचा मृत्यु क्षणभर रेंगाळला होता..............

कशी मुलगी पाहिजे?

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Thu, 26 Jul 2012 16:59:00 +0000

कशी मुलगी पाहिजे?
तसा फारच सोपा वाटणारा प्रश्न आहे.
उत्तर तितकंच अवघड.
हा प्रश्न आम्हाला कोण विचारतं, कधी विचारतं त्यावर आमचं उत्तर अवलंबुन असतं.
म्हणजे आईनी रविवारी दुपारी मस्त आम्रस-पुरीचं जेवण झाल्यावर विचारलं की आमचं उत्तर असतं,

“असंच मे महिन्यात रविवारी दुपारी आम्रस-पुरी जेवायला घालणारी मुलगी पाहिजे.”
पण जरा serious उत्तर द्यायचं झालं, तर आईला दाखवायला घरी घेऊन जाण्यासारखी ideal
पोरगी जशी असते – शांत, सोज्वळ (“सोज्वळ” अशा पोरी आणि पोरं आता अस्तित्वातच नसतात),
सगळ्यांशी मिळुन-मिसळुन राहणारी, घरातलं आणि बाहेरचं उत्तमरित्या सांभाळणारी, घरातल्या
थोरल्यांचा मान राखणारी, लहानांचे लाड पुरवणारी, सणासुदीला उत्साहानी पुढाकार घेणारी,
ई. हे सर्वोत्तम उत्तर असतं. थोडक्यात म्हणजे काय, ही मुलगी म्हणजे ‘बायको कॅटेगरी’!
जवळच्या नातेवाईकांनी विचारलं की तेव्हा थोड्याफार फरकानी आईला दिलेलं उत्तरातली ‘बायको
कॅटेगरी’ उपयोगी पडते. हं म्हणजे उदाहरण द्यायचं झालं तर एखाद्या लग्नात गेल्यावर आईच्या
मावशीच्या पुतण्याच्या आत्यच्या नव्वदीच्या पुढच्या सासुनी विचारलं तर जोरात त्यांच्या कानात
जाऊन म्हणायचं,
“घरातल्या देवाची पुजा तिनी मनोभावानी करायला पाहिजे, आणि रविवारी दुपारी जेवण
झाल्यावर आमच्या आजीचे पाय चेपुन द्यायला पाहिजे – अशी मुलगी मला हवी आहे!”
~”मिळेल हो, नक्की मिळेल!” असा आशीर्वाद हमखास मिळतोच!
मित्रांपैकी कुणी विचारलं की उत्तर ‘बायको कॅटेगरी’ (BC) वरुन ‘अप्सरा कॅटेगरी’ (AC) मधे
बदलतं. शेवटी लग्न करायचं असतं म्हणुन ‘माल कॅटेगरी’तली मुलगी कितीही आवडली तरी लग्न AC
किंवा BC शीच करायचं असतं.
‘अप्सरा कॅटेगरी’ म्हणजे रोमन हॉलिडे मधली अतिशय ग्रेसफुल आणि रॉयल दिसणारी ऑड्रे हेपबर्न,
किंवा ‘जाने क्यों लोग प्यार करते हैं’ अशा सुंदर खळीतुन प्रेमात पाडणारी प्रिटी झिंटा, किंवा
‘पल, पल, हर पल’ मधे आपल्याकडे हर पल प्रेमाच्या अपेक्षेने पाहणारी विद्या बालन!
चुकुन जर हे AC-वालं उत्तर आईला दिलं की,
“अरे! जमिनीवर उतर! स्वत:कडे पाहिलं आहेस का कधी आरशात? अरे, त्या फक्‍त सिनेमात असतात.
खरं आयुष्य खूप वेगळं असतं!”
सगळ्यात अवघड परिस्थिती तेव्हा उद्भवते जेव्हा एखादी मैत्रिण असा प्रश्न विचारते.
कशी मुलगी पाहिजे?
तिला पण बिन्दास्त AC-वालं उत्तर देऊन टाकायचं.
मित्राला ‘AC’ म्हट्लं की पटकन समजतं, पण मैत्रिणीला त्यातले बारकावे पाहिजे असतात.
मग ते बारकावे सांगीतले, की ती तिची कोण एक ‘जवळची’ मैत्रिण ती तुम्हाला सुचवते.
मग स्वत:हूनच सांगते,
‘ती तशी छान आहे, पण अप्सरा नाहीये रे… साधीच आहे…’ (म्हणजे तुमचा शोध पुन्हा सुरु)
किंवा
‘अरे! अगदी अप्सरा आहे! ऐश्वर्याच!’ (अशी शक्यता जवळ-जवळ शून्य असते – तुम्हाला भेटेपर्यंत
सलमान, विवेक नाहीतर अभिषेकचा नंबर आधीच लागलेला असतो)
म्हणजे एवढं सगळं करुन उपयोग काहीच नाही!! ((
अप्सरा आणि बायको कॅटेगरी दोन्ही वेगवेगळ्या असतात का?
Can I not have best of both the worlds?
आम्हाला कशी मुलगी पाहिजे?
1) सर्व प्रथम म्हणजे ती हुशार, confident आणि independent पाहिजे – ती कशी ओळखायची?
ह्या करता “हीथ्रो टेस्ट” वापरायची. समज ती मुलगी हीथ्रो एरपोर्टवर एकटीच मागे राहिली.
तर हीथ्रो वरुन तिला एकटं घरी येता आलं पाहिजे. मग आमचं घर लंडन मधे असो, मुंबई मधे असो,
किंवा झुमरीतलैय्या मधे! तिला तिथे एकटं येता आलं पाहिजे! म्हणजे ही टेस्ट करायाला आम्ही तिला
मुद्दामुन एकटं नाही सोडणार, पण मुद्दा हा आहे की ती तेवढी हुशार, confident आणि
independent पाहिजे.
२) दुसरं महत्त्वाचं म्हणजे तिला मस्त चहा करता आला पाहिजे. स्वयंपाक जमला, नाही जमला तरी
चालेल. पण रोज सकाळी एक कप, आणि संध्याकाळी घरी परत आलं की एक कप असा तिच्या हातचा
बुंगाट चहा मिळाला, तर स्वर्ग-सुखच लाभलं असं समजायचं. आणि चहा बरोबर तिला मस्त गप्पा
मारता आल्या पाहिजेत!
३) आम्हाला लग्नात हुंड्यात ३ नव्या गाड्या पाहिजेत – एक काळी BMW, एक सिल्वर मर्सिडीज,
आणि एखादी तिच्या आवडीची – ह्या सगळ्या गाड्या Leo Mattel कंपनीच्याच पाहिजेत, आणि
आकार इतका मोठा पाहिजे की त्यातली प्रत्येक गाडी आमच्या तळहातावर मावली पाहिजे! म्हणजे
काय की आमच्या घरच्या शोकेस मधे त्या गाड्या पार्क करता येतील. शोकेस मधे आमच्या
बालपणातल्या इतर गाड्या आहेत, आणि आताच्या जगात पार्किंगच्या जागेचा इतका अभाव आहे,
त्याला आम्ही तरी काय करणार?
४) आवडतं पुस्तक आणि सिनेमाबद्दल विचारलं की तिनी पहिलंच उत्तर ‘प्राईड आणि प्रेजुडाईस’
आणि ‘दिलवाले दुल्हनिया ले जायेंगे’ सोडुन काहीही सांगितलेलं चालेल. “चंपक / चांदोबा” आणि
“डॉक्टर कोतनीस की अमर कहानी” हे उत्तर पण चालेल! अहो, जशी आमची अप्सरा अस्तित्वात
नाही तसाच तो जेन ऑस्टेनचा “मिस्टर डार्सी” आणि शाहरुखचा “राहुल” फक्‍त पुस्तकात किंवा
सिनेमा विश्वातच सापडतो हो!
५) तिला आमचं टेनिस, क्रिकेट, बॅडमिंटन, बास्केटबॉल ह्या खेळांबद्दलचं असीम प्रेम चाललं पाहिजे
- तिला पण हे खेळ आवडत असतील, तर उत्तमच! खेळता येत असतील तर absolutely nothing
like it!
६) तिला फ्रेंच येत असेल तर लई भारी, कारण फ्रेंच इतकी romantic भाषा नाही. आमच्या
तुटक्या-फुटक्या फ्रेंचचे शब्द तिला एखाद्या शायरी किंवा प्रेमगीतातले भासले पाहिजेत. अहो शेवटी
म्हणतात ना,
“nothing else, but an honest intent matters”.
७) आम्हाला salsa, jive हे नृत्य प्रकार येत नाहीत, पण शिकायची तीव्र इच्छा आहे. तिला
येत असेल, तर आम्हाला शिकवायचं, किंवा आमच्या बरोबर शिकण्याची तयारी पाहिजे. नाहीतर
आमचा भगवान स्टाईल गणपती डान्स चालला पाहिजे.
८) हिंदी सिनेमा बद्दलचं आमचं अफाट वेड तिला पटलं पाहिजे. अमिताभ, राहुल देव बर्मन, रेहमान
, गुल्जार, किशोर हे आमचे दैवत आवडत नसतील तर निदान बघायची/ऐकायची तयारी पाहिजे.
अधुन-मधुन आम्हाला गोविंदा आणि हिमेश पण आवडतो. (आधीच सांगितलेलं बरं!)
९) आमचं आयुष्यभराचा एकमेव मौल्यवान खजिना म्हणजे आम्ही बालपणापासुन जमवलेली पुस्तकं. आमच्या
खोलीतल्या प्रत्येक कपाटात, बॅगेत, पलंगाखाली, डेस्कवर, बॉक्स मधे, माळ्यावर, फरशीवर, नजर
जिथे जाईल तिथे आमचा खजिना पसरलेला आहे. त्या खजिन्याबद्दलचं आमचं प्रेम तिला पण असावं,
नाहीतर “काय ही रद्दी जमा केली आहे” असले विधान आम्ही खपवुन घेणार नाही.
१०) सगळ्यात शेवटचा महत्त्वाचा मुद्दा म्हणजे आम्ही पत्रिका पाहतो. आम्हाला मुलगी फक्‍त
“हास्य” राशीची पाहिजे. आणि तिचा रक्‍तगट कोणताही असु दे, पण attitude मात्र ‘B+’
पाहिजे.
चला, आजच आमच्या मातोश्रींना ही १० गुणांची यादी आम्ही कळवतो. म्हणजे त्यांना शोधायला
बरं. आणि तुमच्या पैकी कोणाला ह्या “अप्सरा + बायको” कॅटेगरीत मोडणारी एखादी मुलगी
माहिती असेल, तर आम्हाला त्वरीत कळवावे, म्हणजे पुढच्या बोलणीला सुरुवात करता येईल.
तो पर्यंत आम्ही गुल्जार भाईंच्या नविन गाण्यावर झूम बराबर झूम करत बसतो,
धागे तोड लाओ चांदनी से नूर के,
घुंघट ही बना लो रौशनी से नूर के,
शर्म आ गयी तो आघोष में लो,
हो सांसों से उलझी रहें मेरी सांसें,
बोल ना हलके, हलके
बोल ना हलके, हलके…!!!!!!!!!!!!!!

भंकस कविता – ओळखले का सर मला विडंबन

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Wed, 25 Jul 2012 13:32:00 +0000

ओळखलत का मुलीनो..?
” गुलाबासह ” आला कोणी,

केस होते सलमानसारखे कानात होती बाळी

क्षणभर बसला नंतर हसला बोलला शर्ट काढुन ’
काल तुझा भाऊ … भेटला गेला बरगड्या तोडुन,

गाढवाला मारल्यासारख खालुन- वरुन चोपल
रिकाम्या हाती जाईल कसा अँतर्वस्त्र तेवढे वाचल!!

चपले कडे हात जाताच तावा – तावात बोललो,
चप्पल , बुट नको मुळी फ़क्त ड्रेस तेवढा पाठवा!!

मोडुन पडली प्रेम स्टोरी तरी मोडला नाही चाळा
एखादी ’ बीन भावाची ’ पोरगी असेल तर…
तेवढ नक्की कळवा….

Source : Facebook

अस्सल महाराष्ट्रीयन तडका– काही इरसाल मराठी शब्द आणि इंग्लिश अर्थ

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Wed, 25 Jul 2012 04:40:00 +0000

वांड — TOO GOOD - !!!

भावा - DUDE !!

काटा किर्र्र — AWESOME !!!

जाग्यावर पलटी —– OH MY GOD !!

नाद खुळा — BRILLIANT !!

शुन्य मिनीटात आवर — BE QUICK !!

रिक्षा फिरवू नकोस — DON’T WASTE TIME !

लई भारी — TOO GOOD !

जगात भारी —- BEST !!

नाद नाही करायचा — DONT CHALLENGE !!

निवांत — RELAXED !

तानुन दे— GO TO SLEEP !

इस्कटलेला — STUPID !

नाद खुळा… गणपती पुळा — OH MY GOD !!

डोक्यावर पडलायास का ??? — HAVE U GONE MAD ??

चक्कित जाळ — GREAT !!

आबा घुमिव !!! —- COME ON !!!

वडाप —- CROWD !

काय मर्दा — HI DUDE !

तर्राट पळालास ब— YOU WERE TOO FAST !

काय गुढघ्यावर पडलास काय ?? — ARE U MAD ??

तरतरित — FRESH !

घसघषित — TOUGH !!

शाळा करने — PLOT A SCHEME !

पेट्लास की — YOU ARE ON FIRE ! / IN FORM

कीशात नाही आना, आणि मला बाजीराव म्हना..!
—- YOU ARE NOT QUALIFIED ENOUGH TO DO IT!

चिरकुट — SIMPLE !

घुमिव की पिट्टा! — Come on ! .. you can do it !!!

चहात दही ! — STRANGE COMBINATION

खटक्यावर बोट.. जाग्यावर पलटी ! — OH MY GOD !!

एकशरे काढ़लास काय ? — ARE YOU SICK ?

आम्बा पाडला — FOOLED SOMEONE SUCCESSFULLY !

लई झाक — TOO GOOD !

हुडक आता बसून — DO IT ONYOUR OWN !!

पुडया सोडू नकोस – DON’T LIE SO MUCH !!

***************************************

आनखि…तुमच्या कड़े काही असतिल तर सांगा.

वेळ असेल तर वाचा..!

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 22 Jul 2012 16:10:00 +0000

आई, बटन तुटलंय ग शर्टचा...आणि बघ ना किती खराब
झालाय तो...'महेश दारातून ओरडतच येत म्हणाला.
महेशचा आवाज ऐकून तिने पटकन रिकाम्या डब्याचं झाकण
लावलं. डाळ उरलीच नव्हती डब्यात. तसंच
डबा बाजूला ठेवत ती महेशकडे वळली.

महेश पोळीच्या डब्यात कालची उरलेली पोळी आहे का ते बघत
होता. 'आई, पोळी नाही? ' महेशच्या प्रश्नावर
तिला भडभडून आलं. कसनुसा हसत ती म्हणली. 'करणार रे पोळी.

जा, तू बाबा आले का बघून ये'. 'कुठे गेले बाबा?'
महेशचा पुढचा प्रश्न. तोंडावर आलेला उत्तर तिने थांबवलं,
आणि सावकाश ती म्हणाली, 'तुला नावं शर्त आणायला.'

महेशचा चेहेरा खुलला. तो नाचतच अंगणात जाऊन
बाबांची वाट पाहू लागला.
तिने शेगडी पेटवली. तांदळाच्या डब्यात उरलेला मूठभर
भात तिने कुकरमध्ये शिजवायला लावला. शिजवतानाच
त्यात थोडे कांदे आणि मसाला घातला. कुकर
व्हायची वाट पहात ती ओट्याजवळ उभी राहिली.

कुकर
नवर्याने हौसेने आणलेला. घरातला बाकीचं सगळंच मोडून
झालं होता, तेवढा एक कुकर तिने अजून विकला नव्हता.
बाकीचं समान असंच कुणी दिलेला लग्नात. तेव्हा जे
कोणी यायचं काय काय घेऊन यायचं, आणि तीही आल्या-
गेल्याचा करण्यात रमून जायची.

पण मग २ वर्षात...
तिला त्या दिवसाच्या आठवणीने गरगरल्यासारखं झालं.
अजूनही तिला खोटं वाटायचं, एखाद्या स्वप्नासारखा.
तिला मिठीत घेऊन
गुदमरवणारा नवरा जेव्हा त्याचा एक थोटा हात
आणि तुटका पाय घेऊन केविलवाण्या चेहऱ्याने
घरी यायचा तेव्हा तिला उन्मळून जायला व्हायचं.

अपघातातून सावरल्यावर तिने
त्याला सरकारी दाखला आणून
एखादी नोकरी करण्यासाठी सुचवला. महेश तेव्हा जेमतेम
वर्षाचा होता. नवर्याने ऐकलं नाही. त्याचे मित्र यायचे
आधी आधी, काही करण्यासाठी सुचवून पाहायचे.
तो झिडकारायचा , म्हणायचा, 'पांगळा आहे म्हणून

दया नको तुमची.' मग महेशकडे आणि दाराआडून
पाहणाऱ्या तिचा निरोप घेऊन आलं माणूस निघून जायचा.
काहीच सुचला नाही कि तो कुबड्यांवर स्वतःला ढकलत
ढकलत निघून जायचा कुठेतरी. मग घरी यायचं घामाघून
होऊन, तिच्याकडे बघायचाही नाही. भरपाईचे पैसे
घराखर्चात आणि महेशाला शाळेत घालण्यात संपले.

महेशाची शाळा सुरु झाल्यावर तिने उमेदीने स्वत
नोकरी करू पाहिली. पण तिने आणलेलं
काही तो खायचा पण नाही.
महेशला सांगायचा कि तो काम करेल, त्याला खूप
मोठा करेल. त्याला हसवायचा. आणि मग स्वताचे डोळे

टिपत आकाशाकडे बघत बसून रहायचा. एक दिवस त्याने
गाडीखाली जीव द्यायचा प्रयत्न केला.
लोकांनी वाचवला, घरी आणला. तेव्हापासून तो अजून
आक्रसत गेला. ती जवळ आली कि रडायचा. तुझ्या जीवावर
जगतो, मरू पण शकत नाही आपल्या मर्जीने म्हणायचा.

ती कामावर गेली कि निघून जायचा कुठेतरी. कोणाकडून
तरी पैसे मागून महेशला काही घेऊन यायचा. एक
दिवशी कोणीतरी म्हणाला कि जगतो कसा मस्त
बायकोच्या जीवावर. ते जिव्हारी लागल्यागत
घरी आला, आणि तिला नोकरी सोडायला लावली.

मग घर रिकामं होत गेला. महेशचा रिझल्ट
लागला शाळेचा आणि आता ५वित प्रवेश घ्यायचा होता.
भरायला पैसेच नव्हते. उद्यापासून शाळा सुरु होणार
होती. महेश विचारायचा पुस्तक, वही,
कंपासपेटी केव्हा घ्यायची. ती वेळ मारून न्यायची. मग
बाबाकडे गेला कि बाबा त्याला काय काय सांगून
रिझवायचा.
तिने कुकर उतरवला. ताटे घेतली. तेवढ्यात महेशचा बाहेर

आवाज आलं, 'आई, बाबा आले. आणि मला नवा शर्ट
आणि पुस्तक पण आणलंय.' गोष्टींचं पुस्तक घेऊन महेश
तिला बिलगला. त्याच्या खांद्यावर नवर्याने नवा शर्ट
पांघरला होता. तिला आवडणारा आकाशी रंग....

'आणि बाबांनी हे तुला दिलंय. तिने पिशवी घेतली. त्यात
एक फूल आणि डबा होता श्रीखंडाचा. तिने फूल ओट्यावर
बाजूला काढून ठेवलं.
काल रात्री त्यांचं बोलणं झालं. तिने त्याला उरलेले पैसे
दिले होते.

कुबड्या भिंतीच्या कडेला टेकवून तो खाली बसला. महेश
त्याच्या बाजूला बसून पुस्तक वाचत होता. तिचे डोळे
उगाच भरून येत होते. तिने ताटात भात वाढला.
कडेला श्रीखंड वाढलं.

तेवढ्यात मनी आली दारातून आणि म्याव म्याव करत
महेशच्या पायात जाऊन बसली. महेश तिचे लाड करत
तिला गोष्ट सांगायला लागला. आणि ते वेडं मांजर पण
मान त्याच्या मांडीवर ठेवून जसं ऐकायला लागलं.

किती दिवसाने ते गप्पा मारत मारत एकत्र जेवले. खूप
दिवसांनी आज गोड खायला होतं. महेशने आवडीने श्रीखंड
खाल्लं. आणि मनूने पण महेशच्या ताटातलं श्रीखंड खाल्लं.

जेवण झाल्यावर गप्पा मारत ते तिथेच बसले. मनू
महेशच्या मांडीवर गुपचूप झोपली होती. हळूहळू
बाबाची गोष्ट ऐकता ऐकता बाबाच्या कुशीत महेश
झोपून गेला. तिने ताटे उचलली. कुकर आणि श्रीखंडाचे

रिकामे भांडे बेसिन मध्ये ठेवले. ओट्यावरचे फूल तिने
हातात घेतलं आणि नवर्याकडे पाहिलं. तो भिंतीला मान
टेकवून झोपला होता. त्याचा रापलेल्या गालांवर,
खुरट्या दाढीत त्याच्या डोळ्यांतून ओघळलेले अश्रू लपले
होते. तिने ते फूल घेतलं, आपल्या बाजूला ठेवलं आणि तिथेच
लवंडून ती झोपली........

दुसर्या दिवशी पेपरात आलेल्या बातमीत अपंग
तरुणाची बायको आणि मुलासह आत्महत्या एवढाच
मथळा होता. त्यांची घरभर विखुरलेली स्वप्नं,
त्यांच्या गप्पांचे आवाज, गोष्टीचं नव पुस्तक, एकदाच
घातलेला आकाशी शर्ट, मरून पडलेलं मांजर
आणि तिच्या कुशीत सापडलेलं.....

:((

आर यु व्हर्जिन ?

noreply@blogger.com (Apurv G.) — Sun, 22 Jul 2012 13:27:00 +0000

आर यु व्हर्जिन ?

आपण नॉर्मल आहोत, हे सिद्ध करण्यासाठी मग तिनं
काय केलं असेल?
त्या चौघी मैत्रिणी. चावट गप्पा सुरू झाल्या. अचानक
गाडी घसरली आणि प्रत्येकीनं आपला पहिला ‘तसला’
अनुभव सांगायचा असं ठरलं.

एकीनं सांगितलं शाळेत
असताना वर्गमित्राबरोबर तिचा पहिला ‘किस’
दुसरीने कॉलेजमध्ये असतानाचे आपल्या सिनिअरबरोबरचे
संबंध रंगवून सांगितले. तिसरीनं
आपल्यचा बिल्डिंगमधल्या एका मुलाबरोबर
केलेली मज्जा.
आता आली चौथीची वेळ. पण चौथीनं
अजूनपर्यंत काहीचं केलं नव्हतं. अगदी साधं ‘किस’ही केलं
नव्हतं कधी. तिनं तसं मैत्रीनीना सांगितल्यावर
त्या सगळ्या खूप हसल्या. त्यांनी तिला चिडवलं.
आणि विचारलं आर यु व्हर्जिन ?
त्या चौघी मैत्रिणी एक-दोन महिन्यांतून
एका रात्री कुणाच्या तरी घरी भेटायच्या. आणि छान
गप्पा मारायच्या. आताही भेटल्या. नेहमीच्याच गप्पा.
काम कसं चालूये, कुणाचं कुणाशी लफडं, कोणाच लग्न ठरलं
अशा गप्पा वाढत गेल्या. त्यापैकी एकीचं लग्न ठरलं
होतं म्हणून तिला लग्न, मधुचंद्राची रात्र, यावन
चिडवणं आणि चावट गप्पा सुरू झाल्या. अचानक
गाडी घसरली आणि प्रत्येकीनं आपला पहिला ‘तसला’
अनुभव सांगायचा असं ठरलं. एकीनं सांगितलं शाळेत
असताना वर्गमित्राबरोबर तिचा पहिला ‘किस’,

दुसरीने कॉलेजमध्ये असतानाचे आपल्या सिनिअरबरोबर
असलेले संबंध रंगवून सांगितले. तिसरीनं आपल्याच
बिल्डिंगमधल्या एका मुलाबरोबर
केलेली मज्जा आणि ऐनवेळी कामवाल्या मावशीने येऊन
केलेला पचका अशा गमतीजमती सांगितल्या.

आता आली चौथीची वेळ. पण चौथीनं अजूनपर्यंत काहीच
केलं नव्हतं. अगदी साधं ‘किस’ही केलं नव्हतं कधी. तिनं तसं
मैत्रिणींना सांगितल्यावर त्या सगळ्या खूप हसल्या.
ती अजूनही ‘व्हर्जिन’ आहे का म्हणून तिला चिडवलं.
अगदी, तू नॉर्मल आहेस ना? असंही विचारलं.

पण
तिला समजेना की, आपण ‘व्हर्जिन’ आहोत तर काय झालं?
म्हणजे एकतर तसा आवडावा असा कोणी भेटला नाही.
असं काही करायचा असतं, असा विचारच
करिअरच्या धावपळीत मनात आला नाही.
पण मैत्रिणींनी केलेली गंमत तिला जरा खुपलीच.. तिनं
ठरवलं.. आपण आयुष्यात सगळे अनुभव घेतले. मग
हा का नाही?. सगळे जण करतात मग का नाही ? आपण
जसे इतर अनुभव घेतले तसा हाही ‘एक अनुभव’ घेऊया.

म्हणून तिनं ठरवलं की आपण कुणाबरोबर तरी ’जायचच’.!
तिनं ऑफिसमधल्या सहकार्याला पकडलं.

‘भ्रमर’ म्हणून त्याची ख्याती. मुलींनी दाणे टाकले की आलं कबुतर असे
सगळे म्हणायचे. मग तिला वाटलं हे सोप्पं आहे. तिनं
स्वतहून गप्पा मारल्या त्याच्याशी. थोडं फ्लर्ट केलं.
स्वतहून हवा दिली. त्याला मिळायचा तो सिग्नल
मिळालाच.. मग काय त्यांचा शनिवारी डिनरचा बेत
ठरला. आठवडाभर तिनं एवढा विचार केला नाही.

त्यात येता-जाता त्याचे इशारे पाहून तिला तर
सगळीच मज्जा वाटत होती.
आणि आता एकदा एखादी गोष्ट
करायची म्हंटली की करायचीच, असा तिचा खाक्या.
त्यामुळे पाप -पुण्य, कर्म, नैतिकता सगळं पोतडीत
गुंडाळून तिनं टाकून दिलं. अखेरीस शनिवार आला.

दोघंही तिच्या आवडत्या हॉटेलमध्ये जेवायला गेले.
त्याने अगदी आठवडाभर तिच्या गप्पांमधून तिला अचूक
टिपलेलं. तिला आवडणारी लाल गुलाबाची फुलं तो घेऊन
आला. तिचं आवडतं परफ्यूम लावून आला. आजतर तिला खूश
करण्यासाठी त्यानं कशाचीही कसर ठेवली नाही.

तिचं आवडतं जेवण, डेझर्ट, त्याबरोबर त्याच्या गोड गोड
गप्पा. तिचं कौतुक. तिचं दिसणं, वागणं, हसणं. सगळं
किती मोहक. असं तो वारंवार तिला सांगत होता.
ती करिअर ओरिएण्टेड, शार्प म्हणून तिचं कौतुक केलं.

ती कशी इतर मुलींपेक्षा खूप वेगळी, म्हणून
आवडणारी आहे अशी स्तुतिसुमनं उधळली. तिला ते खोटं
असूनही आवडलं. कारण असं प्रथमच कोणी तरी अटेन्शन
देत होतं. पण त्याचवेळी तिला इतकं हसू येत होतं.
नेहमी नाक वर करून चालणारे पुरुष, बायकांना अक्कल
नाही, त्यांना कोण डोक्यावर बसवणार असं म्हणणारे

पुरुष; एखादी बाई आप्ल्याला पटावी म्हणून
कसा स्वत:चा स्वाभिमान गुंडाळून ठेवून
तिची खातिरदारी करतात, हे तिला दिसत होतं.
तो तिच्या शरीराचं, सौंदर्याचं कौतुक करत होता.
रात्र चढत होती. गप्पा रंगत होत्या. मग जेवण
झाल्यावर ते त्याच्या रूमवर गेले. त्यानं घरात तिचं
खूपच छान स्वागत केलं. पुन्हा थोड्या गप्पा.

मग हळूच
त्यानं स्लो, रॉमॅण्टिक गाणी लावली. दिवे मंद केले.
आता मात्र तिला टेन्शन आलं. आपण आलोत खरं इथवर, पण
आपल्याला जमेल ना असं तिला वाटायला लागलं. त्यानं
तिला डान्स करायला बोलावलं. ती जरा टेन्शनमध्येच.
गाण्यावर ते डान्स करत होते. पहिल्यांदाच
कुणाच्या इतक जवळ गेल्यामुळे तिच्या छातीचे ठोके
वाढत गेले. त्याचा श्वास तिला तिच्या गालावर,

मग मानेवर जाणवत होता. तिला स्वत:लाही खूप
काहीतरी वेगळं, गोड जाणवत होतं. त्यांच्यातलं अंतर
कमी होऊ लागलं. पण तिच्या मनात मात्र विचार येऊ
लागले.
हे ठीक आहे ना.? म्हणजे आपण हे जे काय करतोय ते काय
आहे, सिद्ध करणं आपण नॉर्मल आहोत हे.? ‘‘नॉर्मल
आहोत’’ म्हणजे.? आपण अजूनही व्हर्जिन आहोत म्हणून

कोणी आपल्याला चिडवू नये
म्हणून.? ..किंवा आपल्याकडेही असाच थ्रिलिंग अनुभव
असावा, तो इतरांना सांगता यावा म्हणून.?
त्यासाठी हा अनुभव असाच घ्यायला हवा का? आपण असं
कुणाला मुद्दाम भुरळ पडून, वापरून घेणं
किंवा स्वत:ला वापरू देणं योग्य आहे का?
तिच्या डोक्यात एवढे विचार आणि त्यानं तिला एकदम
जवळ घेतलं. तिच्या अंगावर एकदम शहारा. सरसर
डोक्यापर्यंत चमक गेली.
- आणि तिला अचानक आजीचे शब्द आठवले, ‘‘सगळे जण
सगळ्या गोष्टी करतात म्हणून आपणही तसंच
करायला हवं असं काही नसतं; एखादी कृती केल्यावर जर
आपण स्वत:ला आरशात बघू शकतो, स्वतला चेहरा दाखवू
शकतो याची खात्री असेल तर मग ती गोष्ट बिनधास्त
करावी. नाही तर नाही.!’- अचानक ती भानावर
आली. तिनं त्याला एकदम थांबवलं
आणि त्याला म्हणाली, ‘मला हे जमणार नाही.’
ती तिथून पळून गेली. रिक्षात बसल्यावर तिचं तिलाच
रडू आलं. आपण इतक्या खालच्या पातळीवर जात होतो ....