tag:blogger.com,1999:blog-89233551106626111122026-01-23T00:33:23.405-08:00मनातल्या आठवणींचा गुंता तसाच ठेवायचा कितीही प्रयत्न केला तरी त्या डोकं वर काढतातच...त्यातल्या काहींचा गुंता इथे येऊन सोडवतेय.....अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.comBlogger318125tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-4916587751488600232020-12-31T23:05:00.000-08:002020-12-31T23:05:49.836-08:00

 यंदा जुलैपासून ब्लॉगवर माझा पायरव नाही म्हणजे काय झालं तरी काय असा स्वतःच आज विचार करताना सुचलं की कितीही डोळ्यांतून पाणी काढणारे क्षण आले तरी जाताना या वर्षाला हसतमुखाने निरोप द्यावा. यावर्षी आठवतं आधीपासून प्लॅन केलेलं आमच्या कुटुंबाचं यलोस्टोन नॅशनल पार्कात जाणं. आजाराने जग व्यापलं होतं पण योग्य काळजी घेऊन जेव्हा काही

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-40647939880394405602020-07-27T16:28:00.000-07:002020-07-27T16:28:03.056-07:00

आमच्या ऑपरेशन्स डिपार्टमेंटच्या मुख्य व्यक्तीचं काम किती जड आहे हे जसजसं कोविडने जग व्यापतंय तसं मला जाणवतं. मी नॅन्सीच्या जागी दुरूनही नाही हे चांगलं आहे का?, हा विचार करणं चुकीचं आहे हेही मला कळतंय.काही आठवड्यापूर्वी कामाची घरून होणारी नाचानाच असह्य होऊन एक दिवस कामावर जायचं ठरवलं त्याच दिवशी आधी सकाळी लॉगिन केल्यावर नॅन्सीची मेल

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-18475217007297233422020-06-01T22:41:00.000-07:002020-06-23T08:57:39.805-07:00

Dear Diary: I cannot hear, read, write, cry, and BREATHE Am I a diary person? only sometimes. Honestly, I do not want to write diaries. Especially for those disturbed moments when you feel like how can I let go and move on. I do not want to remember the days/months/week when I am thinking what it is that I can do to stop the spread.  I had a gone thru a long reader's block for a

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-46669416520393757362020-04-29T19:59:00.000-07:002020-06-04T06:27:33.004-07:00

शाळेतल्या आपल्या वर्गात एक नेहमी पहिला येणारा मुलगा किंवा मुलगी असते जिच्यापुढे कुणीच जाऊ शकणार नाही हे एकामागोमाग इयत्ता त्याच शाळेत काढल्या की माहित होतं. मग आपण त्या व्यक्तीचा नाद सोडतो पण त्याचबरोबर दुसरी निदान एक व्यक्ती अशी असते की जी या स्पर्धेत कुठंच नसते. ती आपलं नेमून दिलेलं काम चोख करत असते आणि त्यात वैविध्य आणता आणता मग शाळा जेव्हा संपायला येते तेव्हा "आदर्श विद्यार्थ्यांचा"

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-49667044901816237562020-04-14T16:11:00.000-07:002020-04-15T15:56:02.847-07:00

"कहानी" चित्रपट जेव्हाकेव्हा नेटफ्लिक्सवर आला तेव्हाच पाहिला. सर्वच चित्रपट एका बैठकीत पहिले जात नाहीत.पण हा मात्र अपवाद निघाला. जसजशी ही कहाणी पुढे जाते तस लक्षात येतं की यातली मुख्य भूमिका करणारी विद्या बालन, तिचं भूमिकेतलं नावही विद्याच आहे, ही गरोदर विद्या आपल्या हरवलेल्या नवऱ्याला शोधायला एकटीच पुढे जाते.  तो पोलीस, सात्यकी, तिला मदत करत असतो पण जेव्हा तिला कळतं की हाही IB च्या

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-2216099984071371752020-03-24T16:31:00.002-07:002020-03-24T16:31:31.214-07:00

मला वाटतं आपल्यापैकी प्रत्येकजण सध्या "भय इथले संपत नाही" अशा अवस्थेतून जात आहे. वरवरून कितीही रोजची कामं करत असलो तरी "हे" संपणार कधी याचा विचार डोकवून जाणारच. कदाचीत ही फक्त सुरुवात असेल किंवा हे सगळं एका चांगल्या वळणावर संपायला काहीच दिवस उरले असतील. अशावेळी जेव्हा आपण सक्तीने किंवा स्वप्रेरणेने घरी बसलो असू तेव्हा आपले जुने फोटो चाळताना मला आठवलं जेव्हा आम्ही ओरेगावात नवे होतो तेव्हा

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-34295717438038860222020-02-24T16:29:00.000-08:002020-07-05T14:09:36.293-07:00

आजकाल जेव्हापासून गाणी ऍपवर उपलब्ध व्हायला लागली तेव्हापासून आपण आपल्याला हवी ती शोधून ऐकायचं सोडलं का? असं काहीवेळा वाटतं. अशावेळी आपण आपल्या त्या आवडीच्या कालखंडात जाऊन कुठलं गाणं स्वतःहून ऐकावं अशी आठवण स्वतःला करून देण्याचा एक दिवस येतो. अशावेळी मी बरीच गाणी ऐकते. त्यातलं माझं अतिशय आवडतं गाणं म्हणजे "अर्थ" चित्रपटात जगजीतने गायलेलं कैफी आझमींचं हे गाणं.  जगजीतच्या किंवा

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-82924225943644608402020-02-05T15:44:00.000-08:002020-02-05T15:44:34.806-08:00

माझी मावशी परळला आंबेडकर पूल संपतो, साधारण त्या भागात राहायची. माझ्या बालपणीच्या सार्वजनिक गणपती, मुंबईला प्लाझाला झालेला बॉम्बस्फोट, साऊथ मुंबईमधील फिरलेल्या जागा, नेहरू सायन्स सेंटर आणि प्लॅनेटेरियम, माझे रुपारेलमधले दिवस या सर्व आठवणी  या जागेशी खूप संबंधीत आहेत. ती तिथे राहत नसती तर मला वाटतं मला अजूनही मुंबई जितकी आवडते तितकी आवडली नसती. कधी कधी वेळ मिळाला की मी नील आर्तेचा मुंबई

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-45600379347821483792020-01-31T11:09:00.001-08:002020-01-31T11:09:48.311-08:00

"दि अल्केमीस्ट" हे पुस्तकाचं नाव मागचे दशकभर तरी ऐकलं असेल आणि नावालाच भिऊन कधी हे पुस्तक वाचायचा काय, वाचनालयात शोधायचाही प्रयत्न केला नव्हता.  कारण एकच केमिस्ट्रीची नावड. उगाच यात आणखी फॉर्मुले वगैरे भरमाड असेल असं वाटून त्याच्या वाटेला  कधी गेले नाही. २०१६-१७ च्या आसपास वाचायचा चष्मा लागला आणि अचानक वाचन (म्हणजे अवांतर वाचन) जवळजवळ बंदच झालं. खरं तर २०१६ च्या भारतवारीत एक बॅग भरून

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-66555702083886265512020-01-07T09:58:00.000-08:002020-01-08T10:25:58.228-08:00

मला मी कधीही न खेळल्यामुळे खेळाडूंचं आयुष्य कसं असेल त्याबद्दल एक सुप्त आकर्षण आहे. विशेष करून टेनिस खेळाडूंचं. तुम्ही डबल्स खेळणारे नसल्यास हा प्रवास प्रेक्षकांसाठी तरी तुमचा एकट्याचा. त्यातही निदान खेळाच्या मैदानावर तर नक्कीच एकट्याचा. यश, अपयश तुमच्या माथी. कुठून आणतात ही जिद्द आणि कसे सांभाळतात यातले उतार चढाव? हे सर्व जाणून घेण्यासाठी ओपन वाचलं आणि माझ्या टेनिस पाहायच्या सुरुवातीच्या काळात

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-92227548504121590442019-11-30T20:34:00.001-08:002020-04-22T09:22:05.507-07:00

आज एक बातमी वाचली, नऊ वर्षांपूर्वी एका दहा वर्षांच्या मुलाने अमेरिकतेल्या एका समुद्रकिनाऱ्यावरून एका बाटलीत, एक छोटासा संदेश आणि पत्ता लिहून ती बाटली समुद्रात फेकली. नऊ वर्षांनंतर ती फ्रान्सच्या एका किनाऱ्यावर एका माणसाला मिळाली आणि त्याने पत्रद्वारा संपर्क साधला. आता त्या मुलाचे वय एकोणीस वर्षे आहे. हे पत्र मिळाल्यावर तो मुलगा मानाने पुन्हा दहा वर्षांचा झाला. ते पत्रही तसं भाबडंच होतं. 

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-16384509639740747672019-07-27T16:54:00.001-07:002019-07-27T16:54:46.671-07:00

आम्ही लहान असताना माझी आई आम्हाला बाहेरचं खाणं शक्यतो द्यायची नाही. ऐपतीचा भाग तर होताच पण त्यापेक्षा त्यामागची स्वच्छता वगैरे बाबी पण होत्या. त्यामुळे पावदेखील मी फार कमीवेळा खाल्ला आहे. शक्यतो शनिवार किंवा रविवारच्या दुपारी डोक्यावर काळसर रंगाची ट्रँक घेऊन एक पाववाला यायचा. तो आमच्या चाळीत एका ठिकाणी बस्तान मांडल्यासारखं करून ती उघडली की त्यातले पाव, खारी, नानकटाई इत्यादींचा संमीश्र वास

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-43352209169143322042018-12-01T17:35:00.000-08:002018-12-01T17:59:46.364-08:00

"यंदाचं आपल्या स्कुल डिस्ट्रिकचं OBOB बहुतेक रद्द होईल" , जेनी माझ्या मुलाच्या मित्राची आई शाळांना सुट्ट्या लागताना भेटली तेव्हा सांगत होती. "तुला त्या वादग्रस्त पुस्तकाबद्दल माहित असेलच". "नाही अजून", मी पुटपुटले. हे एक मॉरमॉन कुटुंब असल्याने काय वादग्रस्त असू शकेल याचा मला साधारण अंदाज आलाच.  OBOB म्हणजे Oregon Battle of Books ही तिसरी नंतरच्या मुलांमध्ये पुस्तकवाचनाची आवड

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-43423525050430735042018-09-06T14:29:00.000-07:002020-05-12T10:42:20.160-07:00

आम्ही पडलो "बटाट्याच्या चाळी"चे भक्त, वाचक. जसजसे चाळकरी मुंबईबाहेर ब्लॉक सिस्टीममध्ये जाऊन राहू लागले तसं आता याविषयी कुणी लिहिलं तर बरं असा विचार मनात आला. अर्थात तो शोध घेणार तेवढ्यात उपनगरात वारं वाहू लागलं वाढीव चटईक्षेत्राचं. हे गाजर कितपत पचनी पडलं काही कल्पना नाही कारण अस्मादिकांचं ना कुठे मुंबईत चाळीत मालकी हक्काचं वास्तव्य, ना उपनगरात ब्लॉकसिस्टीम मध्ये घर. तरी सद्यस्थितीत ज्या

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-32755532145219106122018-09-02T17:24:00.000-07:002018-09-02T17:27:53.511-07:00

बरेच वर्षांनी श्रावणात मुंबईत असण्याचा योग्य आला आणि जुनी आठवणीतली फुले दिसू लागली. उपनगरात बागा जोपासणाऱ्या माळी मंडळीचं कौतुक करण्यासाठीची ही चित्रगंगा. लिहिण्यासारखं बरंच आहे पण सर्वच फुलांची नावही माहित नाहीत आणि येता जाता ती तोडणाऱ्या लोकांबद्दल लिहून  मूड खराब करण्याखेरीज काही साध्य न होण्यापेक्षा फक्त फोटोच पुरे. एन्जॉय :)

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-61034049287037773652018-03-21T21:18:00.000-07:002018-03-21T21:18:29.481-07:00

मुलं रविवारच्या मराठी शाळेला जाऊ लागली त्याचं हे तिसरं वर्ष.सुरुवातीच्या वर्षांत गृहपाठ होता पण तसा आपल्या भाषेत लल्लू-पंजू लिखाण. धाकट्याचा अजून तसा झेपणेबल आहे पण मोठ्यांचा अभ्यास म्हणजे भारतातल्या शाळेच्या तोडीला येईल (आणि त्यामुळे तो या शाळेला रामराम म्हणेल) या पातळीचा. तर हा अभ्यास करताना ते वरचं कंसातलं वाक्य सार्थक होऊ नये म्हणून या मुलांच्याच भाषेत सांगायचं तर "फन" यावी असं काही

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-47875119163371040082017-09-30T07:22:00.000-07:002017-09-30T07:22:09.573-07:00

माझी मावशी परळला राहायची. तिला जाऊन आताशा महिना झाला. मी यंदा काही अचानक आलेल्या घरगुती कामामुळे मुंबईला गेले तेव्हा ती मुलाकडे पुण्याला होती त्यामुळे आमची भेट फक्त फोनवर झाली. अगं पुढच्यावेळी येशील तेव्हा माझ्याकडे राहायला घेऊन येईन या माझ्या शब्दांना आता काहीच अर्थ नाही. या मावशीकडे मी असंख्य वेळा गेले आहे. रुपारेलला असताना तर तशी संधीही होती. त्यावेळेस आम्ही वेस्टर्नवाले सोप्पं पडतं म्हणून

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-50953634049517996642017-06-08T15:59:00.004-07:002020-08-11T10:47:50.773-07:00

लिहायचं असतं पण नेमक्या वेळी हातात लेखणी (अर्थात इलेक्ट्रॉनिक) नसते आणि मग तो विषय मनातच राहून जातो. मी स्वतः माझे जुने पोस्ट्स आठवण येते तेव्हा वाचत असते. त्यावेळी वाचकही जुने लेख वाचतानाची नोंद दिसते. अशावेळी काही तरी नवीन लिहायला पाहिजे असं नक्की वाटतं पण अर्थात त्यावेळी काहीच सुचत नाही. माझी जशी आजकाल मी कितपत सतत लिहू शकेन याची अपेक्षा नाही तसंच इथे सारखं कुणी वाचत राहील ही

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-13683743382241179442017-04-06T10:46:00.000-07:002017-04-06T10:46:56.913-07:00

मागच्या वर्षी जूनमध्ये खेळताना दुखावलेला गुढघा घेऊन नवरा घरी आला आणि हे प्रकरण कितपत त्रास देणार आहे याचा मी अंदाज घेत राहिले. तसं वरवर पाहताना तो ठीक होता पण आतले स्नायू पुन्हा नीट करणं भाग होतं. यथावकाश ती सर्जरी प्लॅन झाली. मायाजालाच्या रूपाने जास्तीची माहिती घेऊन जेव्हा आम्ही शेवटी ऑपेरेशन रूममध्ये गेलो तेव्हा त्याच्यासाठी रोपण म्हणून स्वतःचा लिगामेंट किंवा एखाद्या डोनरचा लिगामेंट असे

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-3128375476484425292017-03-08T12:08:00.001-08:002017-03-08T12:08:41.831-08:00

जसजसं वय वाढतंय तसतसं काम करायची शक्ती वाढावी म्हणून जमेल तसं जिममध्ये जायचा मी प्रयत्न करत असते. जेव्हा सकाळी कामावर लवकर उठून जावं लागे तेव्हा घरची जबाबदारी बाबावर टाकून अगदी सहा वाजतादेखील मी तिथे दाखल झाली आहे. अशावेळी जायचा मुख्य फायदा म्हणजे जवळजवळ कुणीच आलेलं नसतं. आपली गाण्याची प्लेलिस्ट मोठ्याने लावली तरी डोळे मोठे करणारं कुणी नसणार असतं. किंवा शांततेनं दिवसाची सुरुवातही करता येते

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-4766934276736387472017-02-13T13:02:00.000-08:002017-02-13T13:02:26.216-08:00

सध्या सगळीकडे दिलाची चर्चा सुरु झालीय. फेब्रुवारीमध्ये जर दोघांचा एकत्र फोटो टाकला नाही तर फाऊल मानला जातो म्हणून एक दिवस आधीच आमचा फोटो प्रोफाईलला लावायचं प्रथम कर्तव्य मीदेखील पार पाडलंय. पण यार हे एक दिवसाचं आणि एकाच प्रकारचं प्रेम वगैरे मानणारी माझी पिढी नाही. भटकंती हे माझं खरं प्रेम आहे (एकटीने आणि त्याच्याबरोबर देखील :) ). एकेकाळी (म्हणजे अगदी मागच्या वर्षापर्यन्त) फिरस्तेगिरी

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-45478361823890856492017-02-04T07:19:00.000-08:002017-02-05T06:49:35.268-08:00

२०१६ माझ्यासाठी एक प्रकारचं निरोपाचं वर्ष ठरणार, अशी सगळी लक्षणं शेवटच्या तिमाहीत दिसायला लागली होती. कामाच्या जागी श्रेय कमी, अपेक्षेचा महापूर, त्यामुळे झालेली तब्येतीची हेळसांड आणि त्याचा सरळ सरळ परिणाम घरच्या मंडळींवर दबाव येणे. आता इतक्यात मायदेशवारी केवळ ज्येष्ठ नागिरकांची आरोग्यतक्रार आल्यामुळे आयत्यावेळी उड्डाण कराव अशा प्रकारे अगदी शेवटच्या क्षणी स्वतःचा एकमेव ब्रेक रद्द करून

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-32752919283039971062016-08-13T16:17:00.000-07:002016-08-13T16:17:07.631-07:00

मुलं जसजशी शाळेची भाषा शिकायला लागतात तसा त्यांचा मातृभाषेशी संपर्क कमी होतोय असं सध्या जाणवतंय. अर्थात त्यात त्यांचा किंवा आमचा कुणाचाच दोष नाही. त्यांच्या आसपास सध्या घरी सोडून इतरत्र मराठीचं वातावरण नसल्याने यावर फार काही उपाय नाही. घरी फक्त कानीकपाळी "मराठी बोला रे"चा ओरडा करणे हे मात्र आम्ही दोघ मायेने (?) करतो.  त्यादिवशी घरी खेळायला एक मित्र असताना आमच्या संभाषणात थोडा ओरडा

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-1562548240084860182016-07-20T22:12:00.000-07:002016-07-20T22:17:10.113-07:00

मॉसी पॅनकेक हा माझी दोन्ही मुलं ज्या पाळणाघरात गेली, तिथे मागच्या मोठ्या यार्डात असणारा त्यांचा पेट ससुल्या. या पाळणाघरात महिन्याभराच्या बाळापासून पाच वर्षाच्या आतली येणारी मुलं त्यांचे वाढीचे टप्पे पूर्ण करून प्रिस्कूलमध्ये गेली की मग खऱ्या शाळेत केजीच्या वर्गात जायला तयार होईपर्यंत इकडे असतात. माझ्या धाकट्याचं इथलं हे शेवटचं वर्ष म्हणजे खरं सांगायचं तर ऑगस्टमध्ये

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8923355110662611112.post-59485711269328802342016-05-27T10:41:00.000-07:002016-05-27T10:41:21.882-07:00

आमची फार्मविलेची पोस्ट लिहिली त्यानंतर पुलाखालून बरचं पाणी वाहिलं. म्हणजे आम्ही वेगवेगळ्या प्रकारे शेती करून पाहिली. प्रगती आहे पण तरी मागची काही वर्षे सीएसए शेयर घ्यावा असा विचार होता त्याला शेवटी यंदा मुहूर्त मिळाला. ज्यांना ठाऊक नाही त्यांच्यासाठी सीएसए म्हणजे community supported agriculture. एखाद्या लोकल शेतकऱ्याला आपल्या वाट्याचे पैसे देऊन त्याच्या शेतीतले पीक विकत

अपर्णाhttp://www.blogger.com/profile/08007287417874270051noreply@blogger.com0