Damuhan

Ang Love Letter

2012-02-24T09:48:00.001+08:00

"Shet! Milo nga pala ang kukunin ko!" bulalas ko ng makitang kape ang ang aking nakuha sa vendo machine. Nakawalong tasa na ako nito para lang manatiling gising sa trabaho pero wala'ng epekto. Mukhang immune na ang katawan ko sa caffeine.

Pinindot ko uli ang button ng vendo. Siniguro'ng tama na ang aking napili. Makalipas ang ilang segundo natapos sa paglalagay ng Milo ang vendo. Agad ko ito'ng kinuha at sa pagmamadali'y may konting natapon sa aking kamay.

"Aray! Ang init!" napasigaw ako. Agad ko'ng kinuha ang panyo sa aking bulsa at ipinunas sa parteng nabasa at napaso sa aking palad.

"Bakit ka kasi nagmamadali Joseph?" Kilala ko ang boses na iyon. Napatigil ako sa ginagawa. Dahan-dahan ako'ng lumingon para siguruhin na siya nga ang may-ari ng boses. Tinitigan ko siyang mabuti. Tila tinatantiya kung siya nga talaga yun. Napansin niya ito. Hinawi niya ang kanyang buhok at pinakita ang nunal niya sa may leeg malapit sa kanang tainga.

"Fatima? Ikaw nga!" bulalas ko.

"Dito ka nagwowork?" masaya nyang tanong sa akin. Humakbang siya para kumuha ng inumin sa vendo.

"Oo. Trainee pa lang ako dito. Kakasimula ko pa lang nung isang linggo."

"Ah I see. Sinusundan mo yata ako eh." sabay tawa pa nito.

She haven't changed at all. Makulit pa rin siya. Kaklase ko siya mula highschool hanggang kolehiyo. Kaibigan, kabarkada, katropa. At tulad ng dati, sa di malamang dahilan, nahulog na pala ang loob ko sa kanya.

"Aha may love letter ka! Para kanino yan?" naaalala ko pa ang sigaw ni Bryan at ang paghalakhak nito habang sapilitang agawin ang sulat na hawak-hawak ko. Buon'g puso niya ito'ng binasa kay Fatima at sa harap ng buo'ng tropa. At hindi pa doon natapos ang kalokohan ng mokong dahil ikinalat pa nito ang sulat sa internet. Ilang linggo din ako'ng di makatingin ng diretso kay Fatima.

"Ano'ng trabaho mo dito?"

"Dun ako sa sales department. Uyyy iniiba mo ang usapan ah" nagbibiro niyang sabi.

"Hahaha halata ba? Sa IT Department naman ako"

Mula ng malaman niya ang feelings ko for her, almost everyday ay tinatanong niya ako kung totoo daw yun. Sa isang araw ay mga sampung love quotes ang napapadala niya sa aking cellphone. Natapos ang eskwela, grumaduate na kami't lahat pero di ko pa rin naamin sa kanya.

"Yung sulat mo dati. Hanggang ngayon di mo pa rin maamin sa akin ah." at hindi pa pala niya nakakalimutan yun. Ang panahon na kung saan kami'y mga bata pa. Pero iba na ang panahon ngayon.

"Yeah that letter's mine. O yan ha, to make it clear, crush kita noon. I can't tell you directly eh. That's why I wrote it na lang"

"Uy super explain ah! Kung inadmit mo sana dati eh sana nalaman mo na crush din kita."

"Torpe eh."

"Sayang noh? Mahal pa naman kita noon pa."

Natapos ang paglalagay ng inumin sa vending machine. Kinuha niya ang kape ngunit bago umalis ay nagpahabol pa ito.

"See you when I see you IT Boy" sabay kindat.

Eto na yun! Binibigyan niya ako ng chance na mahalin siya. Tila isang paanyaya na matagal na sana dapat napaunlakan kung hindi lang naunahan ng pagkatorpe at hiya. Kung noon pa sana'y inamin ko na ang lahat, kami na sana ngayon. Naiwan na lang ako sa tapat ng vending machine kasama ang ilang mga empleyado na nakapila dito.

"Mr Enriquez, are you still with us?" Tapik ng IT Manager sa akin. Muli ako'ng bumalik sa aking sarili. Malakas na tawanan at hagalpakan ang bumulabog sa cafeteria habang ako'y kakamut-kamot ng ulo at nakitawa na rin pagkatapos.

Kinuha ko sa wallet ang isang lumang papel na napakaayos pa rin ng pagkakatupi. Ibibigay ko ang sulat na ito kay Fatima pagkatapos ng duty ko sa trabaho

-end-

Munting Pakulo 2012 : Libreng E-book Para sa Iyo!

2012-02-22T09:38:00.000+08:00

Nito'ng nakaraang araw, bumili ako ng isang E-book na may kinalaman sa post-processing ng mga larawan. Ito ay para mas maintindihan at magkaroon ng karagdagang kaalaman tungkol dito. Nagkakahalaga ito ng $19.99 o mahigit walong-daang piso. Matapos ko'ng mabasa at mapanood ang mga videos na kasama sa e-book, masasabi ko na sulit naman ang ginastos ko dito.

Kaya naman, nais ko'ng ibahagi ang e-book na ito sa aking mga readers lalung lalo na sa mga may passion o hobby sa photography.

Eto yun!

Heto naman ang screenshot ng laman ng e-book:

Sampung (10) maswerteng bloggers ang makakatanggap ng CD. Laman nito ay ang mga sumusunod:

Photo Nuts and Post E-book
Walong videos ng tutorials
Adobe Lightroom Software with license key

Kung gusto mo'ng mapabilang sa sampung bloggers na ito, gaya ng dati, narito ang mga panuntunan:

1. Unang-una, ikaw dapat ay blogger. Kahit anong kategorya basta wag lamang adult blog. Kapag hindi ka blogger, better luck next time.

2. Ito ay para lamang sa mga Pinoy.

3. Kung ikaw ay nakatira sa ibang bansa, maaari ka pa ring sumali pero ipapadala ang iyong premyo sa mahal mo sa buhay dito sa Pilipinas.

4. Ang mananalo ay iaannounce dito mismo sa damuhan. Makakatanggap siya ng email gamit ang official email address na bloggeradmin at damuhan dot com

5. Maaaring ipadala ang iyong premyo via LBC o kahit meet ups na lang para instant eyeball hehehehe.

6. Ang aking mga kamag-anak hanggang sa 3rd degree ay hindi pwedeng lumahok.

7. Ang Premyo ay non-transferrable at hindi convertible sa cash.

PARAAN NG PAGSALI

Wala kang dapat gawin kundi ang magkomento sa post na ito kasama ang mga sumusunod na detalye:

Ang iyong pangalan/alias (hihingin ko ang iyong buo'ng pangalan at address sa oras na ikaw ay manalo via email)
Name ng Blog at URL
Email address

Muli, ito'y maliit na bagay lamang pero madami'ng matutunan lalo na kung may hilig ka sa pagkuha ng mga larawan.

Deadline ay 11:59PM ng ika-25 ng Pebrero, 2012.
Ang announcement ng winners ay sa ika-26 ng Pebrero, 2012.

Ito ay para sa walang sawang pagbisita at pagtangkilik sa damuhan. Kaya ano pa ang iniintay mo? Sali na at magkomento! Now na!

Jerry at Andrea

2012-02-20T09:34:00.001+08:00

"A must-read!" - Dan Brown

"Move over Stephenie Meyer" - Entertainment Weekly

"Wow ah, konti lang ang typo!" - Bob Ong

Matagal na kami'ng magkaibigan ni Jerry. Mga anim na taon na rin kung susumahin. Mula ng makilala ko siya sa bansang Dubai kung saan ako'y nagtrabaho bilang isang I.T. specialist ay patuloy pa rin ang komunikasyon namin sa isa't-isa kahit na bumalik kami sa Pinas taon'g 2008. Mabait si Jerry. Solon'g anak kaya naman halos lahat ng kanyang mga pangangailangan, pati mga luho, ay naibigay ng kanyang mga magulang. Hindi naman niya kinailangang mag-abroad dahil kung tutuusin ay may kaya sa buhay ang pamilya niya. May franchise business sila ng kung anu-ano'ng food stalls sa malls. Pero dahil sa kagustuhan niyang tumayo sa sarili niyan'g mga paa ay nakipagsapalaran siya sa ibang bansa. At doon nga kami nagkakilala.

Pero wala namang kinalaman ang intro sa ikukwento ko. Wala to'ng kinalaman sa aming pakikipagsapalaran abroad. Dahil ito ay may kinalaman sa iisang babae. Isan'g babae na pareho naming minahal. Tama ka diyan. Babae ang dahilan pagkasira ng aming pagkakaibigan. Read on...

Matapos naming umuwi ng Pilipinas, nagpasya kami'ng maghanap ng trabaho na kung saan, mapapantayan ang aming kinikita dati sa Dubai. Dito na pumapasok ang BPO industries o mga call centers. Subalit dahil sa hindi namin gusto ang magsasagot ng tawag ng mga dayuhan na walang ginawa kundi ang magmura sa telepono, naghanap kami ng tinatawag na back office o non-voice na accounts. Sinuwerte naman kami dahil noon'g panahon na yon, isang kumpanya ang nagbukas ng kanilang opisina dito sa Pilipinas at naghahanap ng mga empleyado. Awa ng Diyos, natanggap kami dito at kami ang pioneer batch ng kumpanya. Agosto ng 2008 ng magsimula kami sa trabaho

Dito namin nakilala si Andrea. Maganda, maputi at mapapagkamalan mo'ng Koreana. Kahawig niya ang bida sa sa Endless Love: Autumn in Heart. Ka-batch namin siya at swerteng magkateam-mate kami. Unang kita ko pa lang sa kanya, umandar ang pana ni kupido at tinira ang puso ko. Ngunit dahil sadyang pinanganak ako'ng torpe, puro ligaw-tingin lang ang aking nagawa. Naikwento ko to kay Jerry at pinayuhan pa ko na "do what your heart says".

Buwan ng Disyembre, uso ang exchange gift slash kris kringle slash monito monita. Nag-isip kami ng magandang alyas. Matapos nito'y nagbunutan na ng makakapalitan ng regalo sa darating na araw ng Kapaskuhan.

TOOTSIEROLL

Iyan ang alyas na aking nabunot. Agad ko'ng tiningnan sa board kung ano ang nasa wish list niya. Nainis pa ko dahil ang hirap hanapin ng kahilingan niya. Buti na lang may optional na Starbucks mug na nakalagay. At iyon nga ang binili ko.

Dumating ang palitan ng regalo. Doon ko napagtanto na si Andrea at si Tootsieroll ay iisa. Hiyang-hiya ako sa kanya at panay ang hingi ng pasensiya dahil sa di ko nabili ang unang gusto niya. Tawa lang ng tawa si Jerry nun. Si Andrea nama'y nagpipigil lang pero nung malaunan ay nakitawa na rin. Natagpuan ko na lang ang aking sarili na sumasabay sa pagtawa sa kanila. Para lang baliw noh?

Matapos ang insidenteng iyon, naglakas loob na ko na sabihin kay Andrea ang nararamdaman ko. Sinuportahan naman ako ni Jerry. Pero di ko inaasahan na magreresign na pala si Andrea dahil kailangan niyang mag-aral muli. Ganunpaman, hindi ako sumuko. Idinaan ko sa sulat nararamdaman ko.

Ilang araw na lang at iiwan m na ang kmpanya kng san tau nagkakilala.
Iiwan m na ang mga taong nagng malapit sa puso m.
Iiwan m na ko.
Ilang araw na dn akng d mkapagtrbho ng maayos. Binubulabog ako ng iyong pagalis. Masakit para sa akn ang mawala ka kht alam kng para iyon sa ikakabti m.
Madalas man akng nagng palabiro at maloko na kadalasay nagiging dahlan kng bkt ako hndi cneseryoso ng ibang tao, naway malaman m na sa kbila ng mga birong gngawa k ay nagtatago ang isang taong humahanga at nagmamahal sa yo.
Sa maikling panahn na pnagsamahan natin kbilang na ang knting "turon moments", nais kng malaman m na pnasaya m aq sa mga sandaling un.
Wala aqng pakialam sa sasbhn ng iba. Ang mahalaga ay malaman m ang sinasaloob k.
Sa iyong pagalis, baunin m ang akng pagmamahal na walang halong biro at pagiimbot.
Salamat muli. Mahal na mahal kta.

Nagpasalamat naman siya at sinabi na naappreciate niya ang pagmamahal ko sa kanya. Pero hindi niya sinabing mahal niya ako.

Masakit.

Hindi pala.

Sobrang sakit.

Dahil makalipas ang ilang linggo, nagpasya ako'ng magtext sa kanya. Nagreply naman siya subalit ito'y para sabihing, boyfriend na niya si Jerry.

Oo.

si Jerry.

Ang kaibigan ko'ng si Jerry, dahil sa ako'y torpe, nasulot sa akin si Andrea.

Pero di pa diyan natatapos ang kwento. Dahil sa sobrang bilis talaga ng karma,

Si Andrea...

Si Jerry...

Ang ama nila....

ay iisa.

Moral Lesson: Alamin at pag-aralang mabuti ang iyong Family Tree.

Papuri at Pagsisisi - Tula Para Kay Lord

2012-02-16T10:18:00.005+08:00

Kami'y nagbibigay-pugay sa Iyon'g mga likha

malawak na karagatan at masaganang lupa

luntiang kagubatan, bughaw na kalangitan

sinag ng araw, liwanag ng bituin at buwan

Sa lahat ng biyaya, kami'y nagpapasalamat

kahit minsan ang buhay, ay kapos at salat

ang mabuting balita ay aming ikakalat

saan man'g panig ng mundo,kahit sa pusod ng dagat

Sa panahon ng kung saan kami'y dapang-dapa

Ikaw ay aming sinisisi at kami'y nababahala

ngunit sa marka ng Iyo'ng paa na naiwan sa buhangin

isa ito'ng katibayan na di Ka nagpapabaya sa amin

Kami ay nagsisisi, hiling ay Iyong kapatawaran

kahit na alam namin na wala kaming karapatan

subalit dahil Ikaw Panginoo'y may ginto'ng puso't kalooban

karapat-dapat na Ika'y purihin at pasalamatan ng walang hanggan

Panginoon , alay namin ang simpleng alak at tinapay

handog nami'y mga awitin ng papuri't kagalakan

nananabik sa araw ng Iyo'ng muling pagbabalik

aming sigaw Hallelujah, Hari ng lupa't langit!

Super Iksi na Valentines Post

2012-02-14T10:01:00.001+08:00

Dahil iba magmahal ang pinoy...

masasabi natin na

Valentines is more fun in the Philippines.

At ang makasama ang mahal mo sa buwan ng pag-ibig

ay more more fun sa Pinas!

Kaya naman.

Mula po sa Damuhan...

image courtesy of Otep ng Libre Lang Mangarap

MALIGAYANG ARAW NG MGA PUSO!!!

17th Hot Air Balloon Festival - Ang Aking Practice Shots

2012-02-13T08:18:00.000+08:00

Ito ang ikalawang pagkakataon na makapunta sa taunang hot air balloon festival na ginaganap sa Clark, Pampanga. Company-sponsored ang event na ito kaya naman nalibre kami sa pamasahe. Ticket na lang ang sinagot namin. Alas tres ng hapon ng Sabado kami dumating sa lugar. Target kasi namin ang night glow performance ng mga hot air balloons. Subalit dahil sa sobrang lakas ng hangin, hindi nakalipad ang mga lobo. Ganunpaman, masaya pa rin ako dahil kahit papaano, nagawa ko'ng kumuha ng mga litrato. Di lang nga pulido. First time ko'ng mag-night photography kuno! Anyway, dahil bakasyon ako at mamaya pa ang balik sa Maynila, isa ito'ng scheduled post. Pagpasensiyahan ang mga larawang aking kinuhanan gamit ang Nikon D3000 camera at kit lens. (Nawawala ang lente ko, wala ako'ng nahiraman. Nagpapaliwanag?)

CLOUD SHOTS

ISPESIYAL EPEKS SHOTS

Normal Photo

Tapos, habang di pa bumibitaw ang shutter, inikot ko ang lens, kaya may ganyang epek.

Eto pa ang isa

HOT AIR BALLOONS (CONTINUOUS SHOTS)

Gumamit ako ng tripod pero waley pa rin dahil sa dami ng tao. Sinet ko ang ISO settings ng DSLR sa 400. No flash. Makikita sa baba ang unti-unting pagliwanag ng balloons hanggang sa paglaho ng liwanag.

Pasado ala-otso ng makalabas kami ng mismo'ng lugar patungo sa opisina. Bagamat pagod, naging masaya pa rin kami. Happy pa rin ako sa mga shots na yan kahit na marami pa ang dapat i-improve. :)

Salamat sa Katas at Gasolina

2012-02-10T11:37:00.002+08:00

Hiatus sana ako ng isang linggo dahil ng nagmu-mood swing ang inyong lingkod. Parang babae'ng dinatnan ng buwanang dalaw. Parang bata'ng inagawan ng kendi. Parang estudyante'ng hindi nakakuha ng final exam. Ganun ako ngayon. Subalit dahil sa isang magandang balita na aking natanggap na may kinalaman sa blogging, eto nga at hindi ko mapigilan na hindi ikwento sa inyo.

Buwan ng Oktubre ng nakaraang taon ng ihayag ng isang blogger na si Gasoline Dude ang isang patimpalak sa pagsulat na may kinalaman sa Gasolina alinsunod sa anibersaryo ng kanyang blog. Dahil matagal pa naman ang deadline, nagawa ko pa'ng pumetiks para dito. Ika-6 ng Disyembre, 2011, habang ako'y ~~pumepetiks~~ nagtatrabaho, sumagi sa isipan ko na di pa pala ako nakakapagpasa ng entry tungkol sa nasabing contest. At dahil wala ako sa mood na gumawa ng lathalain o maikling kwento, sinubukan ko'ng gumawa ng tula. Ito yung mga panahon na ~~tag-libog~~ umiiral ang naughty side ko. Kaya naman, nabuo ag tula na pinamagatan'g KATAS

Aaminin ko na hindi talaga relevant sa theme ang tula maliban na lang sa setting nito na kung saan, naganap ito sa isang gasolinahan.Kaya naman hindi ako makapaniwala na out of 65 entries, nagawa pa'ng makapasok sa Top 10 ang entry ng inyong lingkod. Pang-siyam to be exact. Oo nga't hindi siya first place, pero isang malaking achievement na rin ito para sa isang tao na walang kwentang magsulat at puro reklamo lang sa buhay ang ibinablog.

Na-appreciate at tanggap ko rin ang komento ng isang hurado tungkol sa entry ko:

"Great rhythm, flow and tone from beginning to end. The last paragraph stings the most where the paradigm all but fades into merely a dream. However, this failed to capture relevance to the theme, the story (like most entries) can be created on a different setting - somewhere else other than a gas station."

Kung sino ka man po, maraming salamat .

Para sa listahan ng mga nagwagi, puntahan ang LINK NA ITO.

Salamat ng marami sa lahat ng bumasa at nagkomento sa "Katas". Salamat kay Alex ng Gasolinedude.com at sa mga hurado. Believe me, sobrang masaya ako. Ito ang nagbalik ng sigla ko sa pagbablog.

Hanggang sa muli. Maligayang araw po :)

May Mood Swing Ako

2012-02-08T10:09:00.000+08:00

After almost 7 years in blogging, almost four years in Damuhan, I'm considering something I never thought I'd be doing: stop blogging. Parang pointless na kasi. Kasi kahit ako, natutuyo, sinasabaw. Sa madaling salita - tinatamad na. Issue ko to ngayon. Siya nga pala, yung 1st sentence dito kinopya ko lang. Di ko maexpress ang sarili ko.

I have been blogging since 2005 noon'g panahon pa ng G-blogs at Friendster blogs. Parang wala na ako'ng bago pa'ng maisusulat. Wala na ko'ng kwenton'g maisip. Ubos na ang love stories. Naubusuan na din ako ng humor.

Iniisip ko na nga rin na gawing private to'ng blog ko. Hindi na ako ang dating anonymous. Marami na rin halos ang nakakakilala at nakakaalam ng blog ko. Kaya yung mga personal posts, nabasa na din nila. Nakita na nila kung gaano ako katanga sa pag-ibig, kaduwag sa isang relasyon, katamaran sa trabaho at kung anu-ano pa. Naging open na masyado ang pintuan ko.

Mukhang wala na ako'ng maitatago pa. Lantad na lantad na kung sino si Bino sa mga kakilala ko. Di ko man binigay ang pangalan at URL ng Damuhan sa kanila, may mga kakilala pala silang nagbabasa ng blog na ito. Kaya natunton ako.

Yeah, tinatamad ako. Gusto ko'ng gawing pribado ang blog ko. Pero I keep asking myself: "Handa ba ko? Kaya ko ba?". Ako ang tao'ng hirap mag-let go at alam iyan ng mga closest friends ko. Kaya ko ba'ng hindi na magblog? Kaya ko ba'ng ihinto ang ilang taon ko ng ginagawa?

Love month ngayon. Kailangan ko lang siguro ng lovelife.

OMG!

Ika-Labing-Apat ng Pebrero - Tula para sa Araw ng mga Puso

2012-02-06T05:44:00.001+08:00

Sa tuwing sumasapit ang araw ng mga puso

bumabalik ang ala-ala na minsan natin'g binuo

nagsimula sa simpleng "hi" "hello" "nice to meet you" at "how are you"

nauwi sa mga salitang "I miss you so much" at "I love you"

Naghahabulan tayo'ng parang bata sa dalampasigan

Sa gabi'y pinagmamasdan, liwanag ng mga bituin at buwan

Mga romantiko'ng palabas sa sineha'y di natin pinalampas

Di alintana, tukso ng mga kaibigan na "kung chumeesy ay wagas!"

Sa lovapalooza sa Mall of Asia tayo'y nagpupunta

Sumasabay sa libu-libong tao na may kanya-kanyang kapareha

Baduy daw at sobrang corny, sabi ng ating mga kakilala

subalit wala tayo'ng pakialam, ang mahalaga tayo'y maligaya

Ngunit totoo pala ang kasabihan na di araw-araw ay pasko

Isang unos ang dumating, relasyon natin ay nagbago

pero nang dahil sa pag-ibig, tayo'y muling nagkasundo

nanaig ang pagmamahal, walang poot na tinatago

tatlong taon, tingnan mo nga naman, kay bilis talaga ng oras

ang kwento nating magkasintahan, hindi naman magwawakas

sa panibagong kabanata na sabay natin'g bubuksan

muli tayo'ng magsusumpaan, walang hanggang pagmamahalan

Ika-labing apat ng Pebrero ang araw na hinintay

para sa mas masayang parte ng ating mga buhay

Tayo'y magiging isa sa puso at kaluluwa

habambuhay na magkasama, maubos man ating mga hininga

Sa paglakad mo sa altar suot ang magarang traje de boda

Napako ang aking tingin sa aking mapapangasawa

Ilang sandali pa ang lumipas, sinambit natin ang "I do"

totoo nga ang iyong sinabing "I will marry you"

Ngayong buwan ng Pebrero, ang katorse'y muling sasapit

Halina't ating ipagdiwang ng puro tamis, walang pait

Ang ating anibersaryo ng pag-iisang dibdib

Balik-balikan, ulit-ulitin mula lupa hanggang langit

Si Doctor Bon at ang Pasyente

2012-02-03T10:09:00.000+08:00

"Bago kayo dito Doc?" tanong ng batang babae kay Bon. Unang araw niya sa Bonifacio General Hospital, isang maliit na ospital sa bayan ng San Andres. Batid niya ang kakulangan ng medisina sa probinsiya kaya dito siya iniassign. Isang volunteer doctor si Bon. Bagamat walang sweldong natatanggap, masaya siya sa pagkakawang-gawa. Magaan ang pakiramdam niya sa tuwing natutulungan niya ang mga kapwa Pilipino'ng nangangailangan ng lunas sa mga karamdaman.

"Oo ineng. First day ko ngayon dito." wika ni Bon sa bata.

"Ah kaya po pala ngayon ko lang kayo nakita dito. Halos lahat kasi ng doctors at mga staffs dito eh kilala ko na. Ako nga po pala si Mel." pagpapakilala nito sa kanya. Nakalahad ang kanang palad nito.

"Ako naman si Bon." Sabay abot sa kamay ni Mel. Napansin niya ang maputlang kulay ng batang babae. Nanlalalim at kitang kita ang itim sa paligid ng mga mata nito.

"Pasyente ka dito ano?"

"Opo doc. Matagal na ko dito sa ospital. Dito na nga ako halos nakatira eh" ani Mel.

"Ah ganun ba? Ano'ng karamdaman mo Mel?"

"Cancer daw doc. Leukemia"

Nalungkot si Bon sa tinuran ni Mel. Bakit sa dinami-dami ng tao sa mundo'y isang bata pa ang nagkaroon ng ganitong klaseng karamdaman.

"Pero sabi naman nila nanay, gagaling ako. Kaya po hindi ako umaalis ng ospital. Kasi gagamutin daw ako ng doktor." pagpapatuloy nito.

"Oo naman iha. Gagaling ka. Basta magtiwala ka lang. Makakaraos ka rin." Pagpapalakas ni Bon sa loob ni Mel.

"Saan ba ang kwarto mo dito at ihahatid na kita"

"Ah sa Room 1408 po." magalang na sagot ng dalagita.

"Sige sabay na tayo'ng pumunta doon tutal may pasyente din ako sa kwarto'ng yun." ani Bon sabay sulyap ng medical records na hawak niya.

"Melissa De Guzman, Room 1408. Tingnan mo, kapangalan mo pa-"

"Tayo na po doc. Inaantok na ko eh" putol ni Mel sa sinasabi ni Bon.

Sumakay sila sa elevator ng ospital. Pareho silang walang imik habang pinagmamasdan ang pagtaas ng mga numero sa elevator.

*Ting*

Sandali pa'y bumukas na ang pinto ng elevator.

"Halika na Mel, ihahatid na kita---" natigilan siya ng sa kanyang paglingo'y wala na ang batang babae sa tabi niya. Imposible namang nauna itong lumabas ng elevator dahil magkaganun ma'y makikita niya ang paglabas nito.

Akmang sasara ng muli ang pinto ng elevator kaya bilis-bilis na lumabas si Bon. Pinagtinginan siya ng ilang mga tao'ng nasa mahabang bench malapit sa mga patients' rooms.

Binale-wala na lang niya ang lahat at pinuntahan ang kwarto kung saan naka-assign ang kanyang pasyente.

Marahan siyang kumatok sa pintuan.

"Tuloy po"

Isang babae na naglalaro sa edad 36 hanggang 40 ang kanyang nasilayan. Nakaupo ito sa silyang malapit sa kama ng pasyente.

"Good morning po Misis De Guzman. Doctor Bon Gallardo po. Ako ho ang bagong doctor ng anak ninyo."

"Magandang umaga po doc."

"Kamusta na po pala si..." wika ni Bon habang muling tiningnan ang medical records sa kanyang kamay.

"Melissa De Guzman, tama po ba?"

"Opo doktor. ilang araw na po siyang di gumigising. Nagtataka na nga po kami dito at bakit ganyan siya." sagot ng misis.

Pinuntahan niya ang lugar kung saan nakahiga ang pasyente. Hinawi niya ang puting telang nakapalibot sa kama nito. Tumambad sa kanya ang bata'ng kanina lamang ay kausap niya sa lobby ng ospital:

si Mel at si Melissa De Guzman ay iisa. Ang batang kanyang nakausap ay ang batang nakahimlay sa kama.

Kinilabutan siya sa mga pangyayari. Titig na titig siya kay Mel ng biglang bumukas ang mga mata nito. Nanlilisik at nakatitig sa kanya!

Namatay ang sindi ng ilaw sa buo'ng kwarto kasabay ng pag-sara ng pintuan at mga bintana nito. Nabalot sa dilim ang buon'g silid. Ang kausap niyang nanay ni Mel ay unti-unting naglaho'ng parang bula. Tanging siya at ang batang pasyente ang natira roon.

"Maraming salamat sa pagsama sa akin sa silid na ito Doctor Bon. Samahan mo ko dito... habang-buhay! Hahahahaha!!!!"

"hindehhh!!!! Huwag!!!! Ahhhhhhhhhhhh"

*kringggggggggggggg*

"Wagggg!" ang napasigaw na sambit ni Bon sabay dilat ng kanyang mga mata. Butil-butil na pawis ang makikita sa kanyang mukha habang tinitingnan ang lugar kung saan siya nandoon. Nakahiga siya sa sarili niyang kama--sa sarili niyang kwarto.

"panaginip lang pala. Salamat sa Diyos" ang kanyang nasambit.

Pinatay niya ang alarm clock na ilang minuto na ring tumutunog. Bumangon na siya para makapag-almusal at makapagayos ng sarili. Nag-aantay na lang siya ng tawag mula sa kanyang superior kung saang ospital siya ma-aassign para magvolunteer work.

Maya-maya'y mahinang tunog mula sa cellphone ang kanyang narinig. Agad niya ito'ng sinagot.

"Hello Doctor Bon!" sagot ng boses sa kabilang linya.

"Hello Doctor Tsi. Malalaman ko na ba ngayon kung saang ospital ako ngayon madedestino?"

"Ah yes, that's the reason why I'm calling."

"Good. So where's my next destination?"

"Sa nag-iisang ospital sa San Andres- Sa Bonifacio General Hospital!" ang narinig niyang sagot ni Doc Tsi sa kanya.

Hindi makapaniwala si Bon sa narinig. Takot na magkatotoo ang kanyang panaginip. Ni hindi na niya napansin ang pagbagsak ng kanyang cellphone mula sa mga palad niya.

"Hello Bon? Bon? Are you still there?"

-wakas

Featured Blogger for February: Otep of Libre Lang Mangarap

2012-02-01T06:00:00.003+08:00

Ngayon'g Pebrero, buwan ng mga puso, kilalanin nating ang blogger na nagwagi bilang People's Choice sa 2011 Philippine Blog Awards. Isang maliit na tao ngunit may malaking... puso! Minsan ko na siyang nakasama sa isang bloggers' trip sa Ilo-ilo. Kapwa miyembro ng grupong U-blog, magaling sa graphic design at masasabi ko'ng may sense of humor. Siya si Otep ng Libre Lang Mangarap!

Pangalan/Alias:otep
Blog Name at URL: http://otep.wordpress.com | Libre Lang Mangarap

Lokasyon: Cavite | Manila

Edad: Mahigit 20 years old

Civil Status: Single na Single!

Bino: Tell me something about yourself. Ano ang iyong pinagkakaabalahan, trabaho etc.

Otep: Hindi ko alam kung ikalulugod nyo ang pagiging featured blogger ko sa Damuhan.com hoho, pero dahil sa isa itong karangalan nais kong ipakilala ang sarili ko bilang isang simpleng tao na may napakaraming pangarap sa buhay. Sa una, mahirap unawain at asahan ang panahon sa mga nais nating mangyari sa hinaharap, pero kung susubukan natin at magpapaka “ambisyoso” sa buhay, posible naman pala. Una akong nagblog mahigit kalahating dekada na ang nakakaraan at masasabi kong dahil dito, nasusubaybayan ko yung bawat hakbang ko sa pag-abot ng pangarap. Kaya nga nagsisikap akong magtrabaho bilang isang Layout Artist sa isang Pahayagan sa Manila at sa isa pang outsourcing company sa Alabang bilang isang layout Artist pa din. Gumagawa ako ng isang Filipino-American Community Newspaper sa LA California. At dahil doon “leveling!” na ang pagiging layout artist ko. Hoho. Dati akong nangarap maging mamamahayag pero ang panahon ay hindi pumayag. Pero marami namang alternative na pangarap. Kapag hindi natupad ang isa pwede namang sumubok pa ng isa. Isa ngayon sa pinakamatayog na pangarap na nais kong makamtan sa ay ang makabuo ng isang Publication. Gusto ko makapagtayo ng Newspaper o Magazine Publishing. Gusto ko din magkaron ng sariling Coffee Shop, iniisip ko pa kung anong magandang pangalan hahaha. may idea ka ba? may coffee dream na e. haha

Bino: Ano ang kwento sa likod ng iyong Alias?

Otep: Wala namang kakaiba sa Alyas ko, ayoko lang talaga ng pangalan ko na sobrang usual. Yung "otep" na ngalan ko... nakasanayan lang 'yan buhat noong nagkaroon ako ng mga pamangkin tawag sakin lagi "tito otep" yung bulol na Joseph. Ayun. (walang kwenta hahaha)

Bino: Sino si Otep sa likod ng blogging?

Otep: Isa akong sobrang hardworking na tao, yung tipong gugustuhin ko'ng maging busy kahit puyat na puyat na ako, natutuhan ko yun buhat noong manggaling ako sa napakasakit na kaganapan sa buhay ko. Yung tipong ayaw ko na masaktan at isipin yung mga bagay na yun kaya nagpapaka busy na lang. Yay! Classic hahaha.

Bino: Kelan at paano ka nagsimulang magblog?

Otep: nasa first year college ako noon, sobrang curious ako kung paano nabubuo ang website, tapos nag search ako tungkol dito, biglang lumitaw yung pagbuo ng sariling site -blogging sinubukan ko.

Bino: Bakit mo naisipang pasukin ang mundo ng blogging?

Otep: since ang totoong pangarap ko naman ay maging manunulat at mabasa ng iba ang mga katha ko, sinubukan ko ang blogging at doon natupad naman ito, in short kahit malabong makapagsulat pa sa mga pahayagan o peryodiko, at least sa internet man lang. kaso yung mga kwento ko imbes na pagkuhaan ng impormasyon ukol sa mga bagay-bagay, nauwi sa personal. (Personal Blogging) Mas masarap magkwento ng sariling buhay kaysa sa buhay ng may buhay. :D

Bino: Kaunting kaalaman tungkol sa Libre Lang Mangarap

Otep: Nagsimula ito noong bumagsak ako sa course na MassComm tapos nauwi sa ibang kurso, sabi ko: Paano na ako magiging writer nito kung napaka layo na ng kurso ko (graphics) tapos since writing din naman ako, pinaguusapan sa blogging, sabi ko "pwede" kaya libre lang mangarap ang naging titulo nito, Pangarap na maging mamamahayag, pangarap maging manunulat, pangarap na magkaroon ng boses at marinig ng iilan.

Bino: Sino ang iyong inspirasyon o hinahangaan sa bloggging? Ipaliwanag

Otep: sarili ko! (Atitude!) haha. naaalala ko gustung-gusto kong binabasa yung blog ni King Daddy Rich, hindi ko alam kung nasaan na siya ngayon at si Manilenya na naging kauna-unahang nagcomment sa blog ko. At Siyembre si Howie Severino. Sobrang idol ko, may pagkakataon pa ngang staker ako nun. haha

Bino: Kung may hinahangaan kang blogero, mayroon ka ba namang kinaiinisan? Bakit o ano ang dahilan?

Otep: Marami akong kinaiinisan, given na yun, pero kung may kinaiinisan ako malamang naiinis din sila sakin. Naiinis ako dahil marami talagang mahilig manghimasok sa buhay ng mga may buhay, sila yung masasabi kong wala namang dapat ikainggit pero pakiramdam ko sobrang insyekyora't insekyero. Sila/Siya yung tipong para mapalapit sa isang tao gagawa ng kwento at magagawang manira para mapansin sya. Siya yung tipong mahilig mang-agaw ng mang-agaw ng kaibigan kahit hindi ko naman hawak ang buhay ng kaibigan ko. in short, magaling syang manlason ng isipan ng tao.

Bino: Ano ang pinakamagandang karanasan mo sa daigdig ng blogging?

Otep: Pinakamaganda? siguro dahil sa blogging ako lubusang nagmahal, nagkaroon ng mga kaibigan kahit wala na sila ngayon at iilan na lang ang naiiwan -plastik pa yung iba! Nagkaroon ako ng higit sa literal na kaibigan dahil nagkaroon ako ng napakalaking freedom wall na akala ko sa school lang namin matatagpuan (TUP-Manila). Doon nagkaroon ako ng lakas ng loob para ikwento ang bawat sandali ng buhay ko na tipong sobrang saya at sa sobrang lungkot. Yun!

Bino: Ano naman ang hindi magandang karanasan mo dito? Paano mo ito nalampasan?

Otep: Gaya nga ng katanungan tungkol sa "kinaiinisan", yung tagpong nagkakaroon ako ng kaaway at kasamaang loob sa blogging. Hindi ko nga alam kung para ba 'yon sa pagkakaroon ng balanse o sadyang hindi lang talaga naiiwasang may opposite ang lahat. Sa totoo lang hindi ko pa ito nalalalampasan, ang tanging ginagawa ko na lang ay bawasan ang lahat. Isiping lahat ay mauuwi pabor sayo. Ikatutuwa ko kung magiging pabor naman sakin ang pagkakataon pagdating ng panahon. Pinapangarap ko na sana yung mga "hindi magandang karanasan" lahat sila luluhod sa harapan ko bwahahaha (attitude!) lels

Bino: Dumating na ba sa punto na tinamad ka na magblog? ipaliwanag.

Otep: Sobrang dami na. yung tipong sobrang sakit na ng mga nangyayari tapos wala kang masisisi kundi ang blog. Yung tipong yung blog na lang ang kaibigang handang makinig at dumamay sayo, tinatraydor ka pa. Nagawa ko ng iwanan ang blogging pero binabalikan ko kasi sabi nga nila, wala kang ibang malalapitan kundi sarili mong kaibigan.

Dumating din ako sa punto na tinamad dahil pakiramdam ko inuubliga ko na ang sarili ko sa pagsusulat dahil alam kong madaming nag-aabang sa bawat tultok na inalalapat ko sa keyboard (dati.) Ayun natutuhan ko na ang blogging ay libangan at hindi obligasyon (Maliban na lang kung pinagkakakitaan mo ito)

Bino: Importante ba sa yo ang may magkomento sa mga post mo? Paano kung walang nagkomento?

Otep: Importante lalo na pag kontes hahaha (joke), hindi naman importante. Tulad ko kasi, alam kong mas importanteng nagbabasa ako kumpara sa nagcocomment tapos hindi naman alam ang nilalaman nito. Pero sa totoo lang kahit simpleng (“base!”) lang 'yan nakakataba pa rin ang comment kasi alam mong kahit hindi nagbabasa ang iba alam mong may bumibista dito. Siguro kasi umaasa pa rin sila minsan, sa minsang pagbisita mo, ay may matatagpuan din sila na may katuturan dito. hahahaha. Hindi ko alam, minsan talaga walang sustansya ang naisusulat ko pero salamat pa rin dahil hindi ako nawawalan ng komento.

Bino: Ano ang nagbago sa buhay mo dulot ng blogging?

Otep: Sobrang dami! yung tipong minsan sa isang pagkakataon parang maiisip mo na sana hindi na lang ako nagBlog hindi ko sana sila nakilala, hindi sana ako nasaktan, nabigo. Malaki ang naitulong sakin ng Blog, nagawa nitong hubugin ang pagkatao sa larangan ng pakikisalamuha kahit hindi ko pa lubusang nakikilala ang mga masasabi kong "bago lang". Nagawa kong maging "vocal" kahit hindi literal. Nagawa kong matuto sa pagkakamali ko kahit alam kong bukas uulitin ko na naman ang masaktan.

Bino: Ano ang maipapayo mo sa mga kapwa blogero na nagsisimula pa lang sa ganitong larangan ganundin sa mga gustong gumawa ng blog?

Otep: MAG-INGAT! hindi lang dahil baka mautangan ka (hahahaha!), kundi baka utangin nito ang pagkatao mo, sa tipong sobra kang masasaktan dahil sa maririnig mo o dahil baka ikaw din ang mabihag ng sarili mo. Madaming mapanlinlang d'yan, madaming mahilig gumawa ng tsismis, Maraming SINUNGALING! tulad sa mga libro at dyaryo, hindi lahat ng nababasa mo ay totoo, hindi lahat ng tao TOTOO sayo. Paano mo malalaman kung sa simula pa lang ay malaking kasinungalingan to? sa PANGALAN palang sinungaling agad. Iba ang Alyas o nickname sa first name. gets? parang sa paggamitin ng "M" ganoong "J" naman talaga tunay mong pangalan hahahha lels na lels. (Basta mahirap unawain) sabi ko nga MAG-INGAT.

Maging totoo sa sinusulat, kung gusto mong maging anonymous gumamit ka ng alyas. Pero sa paggamit ng Alyas isipin mo na kaya mo ito ginagawa ay para itago ang sarili mo hindi ang isinusulat mo.

Bino: Nagwagi ka bilang Blogger’s Choice sa nakaraang Philippine Blog Awards. Ipaliwanag ang iyong naramdaman. Ano ang masasabi mo sa iyong mga katunggali?

Otep: Ang masasabi ko lang ay "Ay bitter luck next time" hahaha (attitude!) joke lang. nagka haters ako at alam kong iba dun mula sa nominated pero hindi nafinalist o baka finalist pero hindi winner may mga ganun?. (pero hindi ako nagbibintang ha). Seriouly good luck kasi, kung ako nga madaming taon bago napasakin 'yan, kayo pa ba? timing lang yan at swerte. Syempre yung swerte ko ay mula sa Ubloggers, 90% ng boto mula sa kanila. Sobra akong nagpapasalamat sa Valid votes na kahit kitang kita na mas maraming boto sa iba e ako pa rin ang nanalo. walang sawang "thank you", next year uli Take 2 lels. :P HAY LAV U OL!

Bino: Ano ang masasabi mo sa Filipino Bloggers? Paano mo sila maikukumpara sa bloggers sa ibang lahi?

Otep: Naku sobrang simple, pakiramdam ko ang mga Filipino Bloggers ay napaka hilig sa mga bloggers' Award at Contest, alam ko meron din sila noon sa ibang bansa pero mas matindi ang atin, Mas mahilig tayo sa EB at GEB hindi lang pang local pang internasyonal pa dahil nagkalat din tayong mga filipino bloggers sa ibang bansa. Pero kung kumparahan na talaga ang pag-uusapan tayo lang atang mga "filipino bloggers" ang ginagawang celebrity ang isa't isa, san ka nakakita na tayo-tayong mga bloggers chini-chismis ang isa't isa? hahahah lels

MJ: kung babayaran ka ng 1M magpapakulot ka ba ulit ng katulad ng kinulot sayo noon sa blogpost mo? P.S irreversible na siya at bawal ipakalbo ..hahaha

Otep: Oo naman! 1M million yun! Ilang Iloilo-Guimaras ang pwede kong paggamitan noon. ipapa-Afro ko na lang ahhaha.. pero sa realidad hindi na ako uulit! Doon ko naramdaman lahat ng sintimyento ng mga kulot kung bakit sila nagpapa rebond.

Zen: Ano ang mas gusto mo, Mcdo o Jollibee?

Otep: Mas gusto ko Jollibee kasi mas masarap at mas madami ang 39ers kumpara sa chicken fillet ng Mcdonalds. Kahit lagi akong Asar sa Jollibee :D

Anonymous: Pangalanan ang blogger na ayaw na ayaw mo at bakit

Otep: Naku! Kung papangalan ko sya parang wala na din akong pinagkaiba sa paninira nya kasi kasabay ng pagbubunyag ko ng pangalan nya may follow up question kung bakit. Hindi ko na kayang sabihin yun. Kawawa naman sya. Lels.

Bino: I-describe ang iyong blog gamit ang sampung salita lamang.

Otep: Tagalog, na, lang, wrong, spelling, pa!, Libre, Mangarap, Otep, Award!

Bino: Kung meron ka’ng gusto’ng pasalamatan, eto na ang iyong pagkakataon:

Otep: Syempre pinapasalamatan kita bino, at kinakabahan ako sa resulta ng istadistika mo matapos maiposte ito, sana maging world record sa dami ng bisita mo ang pagiging featured blogger ko. Nagpapasalamat ako sa lahat ng blogistang pinoy lalo na ang mga United Pinoy Bloggers dahil isa kayo sa mga katuparan sa bawat pangarap na pinapangarap ko. Salamat sa mga nakasama ko sa Iloilo-Guimaras Trip at sa bawat EB natin kahit hindi ako marunong “uminom”. Salamat muli sa mga bumoto sakin. At maraming salamat sa lahat ng mga readers ko :). Higit sa lahat salamat sa Diyos na nagbigay ng masasabi kong “talento” at sa Mama ko na nagluwal sa'kin sa mundo. Ma! Salamat dahil natuto akong magbasa at magsulat para magkwento.

Para po sa lahat! LIBRE LANG MANGARAP! :)

Gusto mo ba'ng mapabilang sa blogger of the month? Mag-email lamang sa bloggeradmin [at] damuhan [dot] com at sagutin ang tanong na: Bakit ka karapat-dapat maging blogger of the month? Ang makakapasok sa mapipiling blogger ay automatic na kandidato sa blogger of the year na kung saan, ang mananalo ay tatanggap ng tatlong libong piso'ng worth of prizes!

United Bloggers Experience (UBE) - Ang Unang Sharing/Learning ng U-blog

2012-01-29T06:19:00.001+08:00

Hindi lang puro inuman, gala at ubusan ng pera ang isang bloggers' eyeball. At lalong hindi mo rin kailangang gumastos ng malaki para matuto. Dahil may mga mabubuting bloggers na handang magbigay ng kaalaman sa kanya-kanya nilang forte. At isa nga'ng patunay nito ay ang naganap na kauna-unahang UNITED BLOGGERS EXPERIENCE o UBE.

Ang poster ay likha ni Otep ng Libre Lang Mangarap

Ang eyeball activity na ito ay proyekto ng UBlog upang dagdagan ng kabuluhan ang madalas na pagkikita. Ginanap sa Max's sa 3rd level ng SM Megamall kahapon, ika-28 ng Enero, 2012. Dalawang bloggers ang inimbitahan para talakayin ang tungkol sa photography at backpacking.

PHOTOGRAPHY 101
Speaker : John Michael Bueno

Fashion photographer
www.kumagcow.com

Quotable Quotes:

Photography is also an art
Not all who takes pictures are photographers

Highlights:

Rule of Thirds
Apperture, Shutter Speed and ISO - the exposure triangle
Etiquettes

Do not block someone's view of the event
Never be rude
When in doubt, ask
Don't date models

BACKPACKING TIPS
Speaker: Joel Matira

Traveller
Author of www.batangmangyan.com
Admin of U-blog
Co-author of www.taragis.com

Why Backpack?

It saves time
Compact

Where to Go?

Beach, Culture-rich places etc

When is the best time to go?

During upcoming events of the place
Season/Holidays etc

Travel Must-Do's

Prepare your itinerary

Day/Time
Destination/Activity
Budget

Book your trip

Look for lowest fare
Cheapest accommodations - backpackers' inn, lodging house, transient, guest house

Passport
Visa

Visa upon entry
Pre-issued visa

Photos from the event (Kinuhanan gamit ang blackberry smartphone.)

John discussing Photography 101

Bernard, Salbe and JC

Jim and MJ listening to the lecture

Joel for Backpacking Tips

Nagparaffle si Otep ng Shirts! Salbe is one of the winners (with Bernard)

Bernard with MJ, winner din ng shirt! (heavenknowsmj.blogspot.com)

Thank you U-blog for this wonderful event! Looking forward for more events like this!

Sa Isang Swimming Pool

2012-01-26T06:28:00.001+08:00

Babala: Ang kwenton'g inyong mababasa ay kathang-isip lamang. Anumang pangyayari sa tunay na buhay ay di sinasadya. May mga eksena na hindi angkop sa mga batang mambabasa. Patnubay ng magulang ay kailangan

Walang buwan ng gabing yon at tanging mga poste lamang ng ilaw ang nagbibigay ng liwanag sa swimming pool sa isang condominium kung saan nakatira sa AJ. Tuwing gabi matapos ang trabaho'y naglalangoy siya dito, parte na rin ng kanyang daily routine. Sa umaga, bago pumasok ng opisina'y nagwowork-out muna siya. Kaya naman well-defined ang mga muscles sa kanyang braso at litaw na litaw ang 6-pack abs nya.

Bukod sa magandang pangangatawan, likas din'g matalino si AJ. Ito ang dahilan kung kaya't sa edad niya'ng beinte-otso ay manager na siya sa isa sa mga malalaking call center industries sa bansa. Successful ang kanyang career pero hindi ang kanyang buhay pag-ibig na maihahambing sa coke: zero. Kaya naman solo siyang nakatira sa condo unit niya.

Matapos makapagshower ay agad siyang tumungo sa may gilid ng pool. Marahan niyang inilublob ang kanyang katawan sa tubig. Dahil malamig at patay ang heater ng pool, napagpasiyahan na niyang lumangoy para pagpawisan at maibsan ang ginaw na nararamdaman. Nakailang balik siya sa ng langoy na talaga namang na-enjoy niya ng husto. Pansamantala siyang huminto para magpahinga.

"Ang lammmigggg!" sigaw ng babae sa kabilang dulo ng pool. Nakaupo ito sa may gilid at tanging mga binti lamang ang nakalubog sa tubig. Bagamat madilim ay kitan'g kita pa rin niya ang hugis ng katawan nito. Bakas sa suot nitong two-piece bathing suit ang mga dibdib nito na tama lamang ang laki. Maliit ang balakang ngunit tumutugma naman sa katawan.

"Lumangoy ka kasi para hindi ka ginawin" ang sabi ni AJ sa babae. Lumangoy na ulit si AJ ng mga sandaling yon.

Napansin niyang lumubog na sa tubig ang babae pero nananatili lang ito sa gilid ng pool, nakahalukipkip ang mga kamay.

"Kung di ka lalangoy, di ka pagpapawisan, mas giginawin ka pag nakasteady ka lang."

Nilapitan niya ang babae at doo'y napansin niya ang angking kagandahan nito. Maputi, singkit ang mga mata at sa pagngiti ng dalaga'y sumilay ang biloy sa kaliwang pisngi nito.

"Halika mamasahihin kita para di ka ginawin." ani AJ sa babae. Tumalikod ito. Marahang minasahe ni AJ ang balikat nito. Wala silang imikan at manaka-naka'y napapaungol ang babae dahil sa sarap ng masaheng ginagawa ni AJ sa kanya.

Unti-unting bumaba ang paghimas ni AJ sa likod ng babae at ramdam na ramdam niya ang kakinisan ng balat nito. Upang umayos ang balanse sa tubig, niyakap ni AJ ang katawan ng babae habang ang kaliwang kamay ay panay ang himas sa likod nito. Sa di malamang dahilan, biglang napahimas ang kanyang kanang kamay sa dibdib ng babae.

Walang imik ang babae. Hinayaan lamang niya si AJ, pero naririnig ang mahinang ungol na lumalabas sa bibig nito, senyales na nasasarapan ito. Humigpit ang paghawak ni AJ sa baywang ng babae at hinagod niya pababa ang kabilang kamay niya hanggang sa hinihimas na niya ang pwet nito. Nangilig ito sa kiliti at sarap na ginagawa ni AJ.

Hindi na nakapagpigil sa AJ at iniharap na niya ang babae. Isang mapusok na halik ang ibinigay niya rito. Maya-maya'y naramdaman niya ang pagganti ng halik ng babae. Ipinasok ni AJ ang isang kamay niya sa sa loob ng bathing suit ng babae at marahang hinimas ang kanang dibdib nito. Nagawa niyang tanggalin ang pangitaas na saplot ng babae hanggang sa tumambad ang dalawang bundok nito. Siniil niya ng kanyang bibig ang kaliwang dibdib nito habang ang isa'y marahan niyang hinimas gamit ang isang kamay.

"Ohhhhhhhh" napaungol ang babae ng malalim sa ginawa ni AJ.

Biglang lumingon si AJ para tingnan kung may tao'ng darating, nag-alala na baka sila mahuli ng gwardiya. Pero walang tao. Nanggigigil si AJ sa pag-ungol ng magandang dilag... ito'ng maganda at sexy na babaen'g ito na kasalukuyan niyang hinahalay.

Umahon sila sa pool at doon itinuloy ang kanilang pagniniig. Hinalikan niya ang babae mula sa labi pababa sa mga dibdib nito, patungo sa pusod hanggang sa dumako sa pribadong parte ng katawan nito. Nilaro niya ng dila ang parteng ito na nakadulot pa rin ng matinding sensasyon sa babae. Halos sinasabunutan na siya nito. Maya-maya pa'y inawat siya ng babae at pinahiga siya. Inupuan ng babae ang kanyang pagkalalaki. Nagpagiling giling ito sa kanyang harapan habang siya nama'y panay ang indayog, tila silang dalawa'y nagsasayaw.

Hindi nagtagal, ramdam na ni AJ na malapit na siyang labasan. Inihiga niya ng babae at mabilis na gumalaw sa harapan nito.

"Ayan na ko... ahhhhhh" sabay ang pagputok ni AJ sa loob ng dalaga. Umigtad ang balakang nito kasabay ng pagkalmot sa likod ni AJ.

Pawisan na napahilata si AJ sa tabi ng babae matapos ang pagtatalik. Maya-maya'y mga mahihinang yabag ang kanilang narinig.

"Rachel! Honey, are u there?" boses ng isang lalaki.

Mabilis na tumayo ang babae at inabot ang bathing suit at isinuot agad. Nagmadaling hinanap ang itinabing towel at mabilisang pinunasan ang sarili. Agad nitong tinungo ang kinaroroonan ng lalaki. "I'm here sweetheart!" sigaw nito.

Dahan-dahang lumublob si AJ sa tubig at gumilid sa pool. Nagtago sa dilim.

Makalipas ang ilang sandali'y umahon na rin siya at isinuot ang kanyang swimming trunks. Sinariwa ang ala-ala ng magandang babae'ng kanyang nakatalik: si Rachel. Bagamat nasiyahan sa makamundong gawain, may parte ng kanyang pagkatao ang nalungkot. Sapagkat ang kanyang nakasiping sa gilid ng swimming pool ay pag-aari na pala ng iba.

Damuhan sa Diary ni Gracia

2012-01-25T07:45:00.000+08:00

Nagsimula ako'ng magtampok ng mga blogero dito sa Damuhan noon'g nakaraang taon. Marami-rami rin ang aking mga naisalang sa hot seat. Dahil dito ay mas nakilala natin sila ng husto. Minsan ko na nga rin'g inilagay sa hot seat ang aking sarili dahil na rin sa kagustuhan ng ilan (mga tatlo sila).

Ano'ng ipinupunto ko? May featured article kasi tungkol sa akin ang isang kapwa blogger na si Gracia. Actually ang kanyang blog na diarynigracia.com ay nagtatampok din ng mga bloggers at isa ako sa nagsign-up sa kanyang "slumbook". Sa madaling salita, ipinilit ko ang sarili ko na makasali doon! Kinapalan ko lang ang mukha ko hehehe. Heto yun:

Name: Arvin “Bino” Bautista

Url Address: http://www.damuhan.com

Twitter: twitter.com/binobautista

Fan Page: http://www.facebook.com/pages/Damuhan-Blog-ng-Pinoy-Tambayan-ng-Pinoy/339769868373

Philosophy in life:

Let God be the center of your life and you will be blessed

ABOUT YOUR BLOG

1. How, When and Why did you get into blogging industry?

I started blogging wayback 2005 using a platform for mobile called G-blogs. After that, I moved to Friendster blog. I then realized that it’s not a good thing using Friendster as a blogging platform so I moved to blogspot and created 2 anonymous money making site. My main purpose in blogging was actually to earn money ang pay my bills but that has changed. 2008, after being an OFW in Dubai for two years, out of boredom, my tagalog blog Damuhan was born.

2. How you came up with the name for it?

I remember the day when me and my friends usually visit Manila Cemetery. We were sitting on the Bermuda grass talking about anything under the sun, That’s where I came up with the name for my blog.

3. How long have you been here and what made you want to start?

As I mentioned in the first question, I started 2005 just to earn money. But it was only 2008 that I decided a personal/humor blog. I love writing specially in Tagalog. I love to write stories, poems essays etc. I created Damuhan to also serve as a “memory bank” so that when I grow old, I can always come back to to the site and re-read the articles that I wrote.

Para sa kabuuan ng panayam, pumunta lamang sa link na ITO

Sa iyo Gracia, maraming salamat :)

Iba't Ibang Tao'ng May Masamang Ugali

2012-01-24T09:55:00.000+08:00

Ang mga sumusunod na uri ay mula sa aking masusing pananaliksik. Ang sinumang tamaan ay wag magagalit. Ito ay di ko nilikha para manakit ng aking kapwa. Salamat sa inyong pang-unawa.

Ang insecure.

Tila hindi mapakali kapag hindi nadadaig ang tao’ng kinaiinggitan niya. Style ng mga ganitong tao ang makipagkaibigan sa mga tao’ng labis nilang gusto’ng matalo. Naniniwala sila sa kasabihang “know your enemies”. Para sa kanila, isa ito’ng mabisang paraan para mapabagsak ang kanilang itinuturing na kaaway.

Ang Plastic.

Mga tao’ng nakangiti sa iyo pero sisiraan ka pag talikod mo. Kadalasang may kaugnayan ang mga ganitong tao sa imga insecure. Ang ibang taong plastic naman, ginagamit ang pagiging plastic nila para di makasakit ng kapwa. Kumbaga, style nila yon para din a humaba ang usapan. Ayaw ng away kuno. Sa halip na iwasan, Suot-suot nila ang kanilang pekeng ngiti sa kanilang mga mukha.

Ang Industrial Fan.

Isa’ng uri ng tao na ubod ng yabang. Hindi mo na kakailanganin ng aircon kapag kausap mo ang tao’ng ito. Sa sobrang kayabangan niya, magagawa nito’ng mapalipad ang buong sm mall of asia dahil sa lakas ng taglay nito’ng hangin. Pero huwag ka, karamihan sa mga pinagyayabang nito ay walang katotohanan.

Ang Supersawsaw. (see Epal article)

Mga tao’ng mahilig umepal. sa mga bagay o isyu na kahit bali-baligtarin natin ang mundo eh indi naman talaga karapat-dapat na pakialaman. Kapuna-puna ang kaepalan kahit na maliwanag pa sa sikat ng araw na indi naman kailangan sumali eh pilit pa ring isinisiksik ang sarili na parang mga ipis na sumusuot sa isang butas habang ini-spray-an ng baygon.

Ang Silent Mode.

Mga taong walang pakialam sa ibang tao. Mabibingi ka sa katahimikan ng mga ito. Iban’g iba sa mga supersawsaw na talagang madaldal. Tila naputulan ng dila ang mga ito dahil sa tipid ng mga sagot sa taong nagtitiyagang kumausap sa kanya. Bukambibig: yup. Ahh. Ok lang. Ok.

Ang Pikon.

Mga tao’ng di marunong tumanggap ng joke. Wala sa bokabularyo nila ang kasabihang “ Ang Pikon ay Laging Talo”. Laging sineseryoso ang bawat biro na lumalabas mula sa bibig kahit ng kanilang mismong kaibigan.

Ang Indiyan.

Mga tao’ng mahilig magsabi na pupunta o darating siya sa mga lakad at gimmicks pero di naman susulpot at magiging drawing na lang. Nang-iindiyan. Asahan mo’ng biglang magkakaroon ng maraming dahilan para makalusot sa di pagtupad sa kanyang ipinangako. Wala sa bokabularyo ang salitang “commitment”

The Long Lost Friend - Harold

2012-01-22T17:58:00.000+08:00

Si Harold, isa sa mga piling-piling kaibigan ko. Mag-kababata kami. Palibhasa'y matalik na magkaibigan din ang aming mga ama kaya naman parang magkapatid na rin ang turingan namin sa isa't-isa. Madalas kami'ng magkasundo sa halos lahat ng bagay. Masaya rin ang aming kabataan. Nagpapaikot ng lumang gulong galing sa tricycle ni tatay, naglalaro ng kotseng gawa sa lata, nagtataguan sa kabilugan ng buwan at madalas ay naliligo sa ulan na walang suot na salawal.

Sabay kami'ng tumuntong ng elementarya. Naging magkaklase hanggang high school at bagamat nag-iba ng kurso'ng kukunin sa kolehiyo, nanatiling matatag pa rin ang aming samahan. Dumating din sa punto na pareho kaming nagkagusto sa iisang babae. Pero hindi yun naging dahilan para masira ang aming pagkakaibigan. Bigayan ika nga. Walang talu-talo. Respeto.

Matapos ang college graduation, napagdesisyunan ng pamilya ni Harold na lumipat ng tahanan. Mula sa Lungsod ng Muntinlupa, napadpad ang pamilya nila sa parte ng Bulacan. Nakabili ng lupa ang kanyang ama doon. Dahil noon pa lamang nauuso ang cellphone, nagkaroon pa rin kami ng komunikasyon sa isa't isa dahil wala naman kaming landline noon. Bumibisita din kami ng tatay ko sa kanila at ganun din sila samin tuwing may pagkakataon. At ganun pa rin kami. Walang gap, di nagkakahiyaan o kung ano pa man.

Subalit dala na rin ng pagiging busy sa trabaho at iba pang priorities, unti-unting nawala ang komunikasyon namin. Bagamat nauso ang Facebook, mukhang wala siyang account dito. Ito ang pagkakaiba namin, hindi siya mahilig sa social networking sites di tulad ko. Naging unavailable na rin ang number niya. May numero kami'ng iniwan sa kanila pero ni isang tawag ay wala ako'ng natanggap. Di na rin ako makabisita sa kanila dahil sa mahina ako pagdating sa direksiyon at umaasa lang ako sa tatay ko pag pupunta doon. Hindi ko malaman kung ano na'ng nangyari sa kanya.

Limang taon na din ang matuling lumipas. Araw ng Linggo, wala ako'ng pasok sa opisina at nagdesisyon lamang na manatili sa bahay matapos mag-simba. Pasado ala-una ng hapon. Marahang tunog ang aking narinig mula sa aming doorbell. Sinilip ko kung sino ang pumindot pero walang tao ako'ng nakita. Maya-maya'y muli ito'ng tumunog na naging dahilan para pumunta na sa gate ng aming bahay. Binuksan ko ito at doo'y tumambad si Harold. Nakaupo sa may eskenita sa tapat ng aming tahanan.

"Harold! Ikaw pala yan! Ang tagal mo namang di nagparamdam pare. Kamusta ka na?" ang tanong ko sa kanya.

Hindi siya kumibo. Nginitian lang niya ako.

Akma na ako'ng lalapit sa kanya para yayain siya papasok ngunit nabaling ang atensiyon ko sa tawag ng aking tatay.

"Bino, telepono para sa iyo. Si Pareng Raul, tatay ni Harold! Kailangan ka daw makausap. Parito ka na!"

"Sandali lang po!" sigaw ko.

Bumaling ako kay Harold pero nagtaka ako kung bakit bigla siyang nawala.

Ni hindi naman nagpaalam , sa isip-isip ko. Ang tagal naming di nagkita tapos bigla na lang aalis.

Bumalik ako sa loob ng bahay para sagutin ang tawag ni Tito Raul.

"Hello Tito? Musta na po kayo?"

"Bino! Wag ka'ng mabibigla anak, may kailangan ka'ng malaman tungkol kay Harold" nangangatal ang boses niya sa telepono.

"Tito, relax lang po, nandito kanina si Harold eh"

"Si Harold? Imposible Bino."

"Totoo Tito. Papapasukin ko pa nga lang nung tumawag kayo. Kaso bigla namang umalis."

Walang sumasagot sa kabilang linya.

"Tito Raul? Nandiyan ka pa?"

"Bino, dalawang araw ng patay si Harold. Nahit and run siya ng walang awang jeepney driver."

Gusto ko'ng tawanan si Tito Raul. Papaano nga mangyayari yun eh nasa tapat lang ng bahay namin si Harold kani-kanina lang?

Lumuwas kami ni tatay papuntang Bulacan, sa tahanan nila Harold. Doo'y bumungad ang kanyang mga labi. Nakalagay sa isang puting kabaong, napapaligiran ng maraming bulaklak.

Suot ni Harold ang itim na polo at pantalon. Ang mga damit na siya rin niyang suot ng "dumalaw" siya sa aming tahanan.

Si Harold, ang isa sa mga matalik ko'ng kaibigan, bagamat lumisan, ay nagawa'ng magpaalam. Malungkot. Sobrang lungkot.

Saan ka man naroroon,hindi kita malilimutan.

Iba't-Ibang Mamimili sa Tindahan

2012-01-19T10:42:00.000+08:00

Noong bata ako, madalas ako'ng bumibili sa tindahan. Anu-ano ang mga binibili ko? Bubble gum, chocnut, lollipop, chiz curls, vetsin, bawang, paminta, mantika at kung anu-ano pa. Nagkaroon din kami ng munting tindahan na hanggang ngayon ay kumikita pa. Minsan nga ako pa ang nagbabantay para makaiwas sa mga nangungupit ng benta (kadalasan kasi nawawala ang pinabilhan ng tindahan, siguro namimisplace lang). At sa tuwing nagbabantay ako ng tindahan, kapansin-pansin ang iba't-ibang uri ng mamimili. May nakakatuwa, may nakakaaliw, at mayroon din namang nakakabuwisit. Anu-ano ba ang uri nila? Narito:

SAUCY GIRLS - mga kikay na english-speaking kuno ang drama. Mga pasosyal na kala mo ay sinapian ng espiritu ni Kris Aquino dahil sa galing nilang mag-Taglish. Lalapit sa tindahan at biglang magsasabi ng "Kuya, may I buy pleasssseeee?" at pag tinanong mo eto ang sasabihin "Uhmmmmm, I like to have 1 chocnut and 1 sampalok." Pasosyal ka pa ha! Hehehehehe

KANTO BOYS - kalimitan sa mga ito ay mga lalaking walang trabaho na ang hilig lang gawin ay tumambay sa tapat ng tindahan. Bibili ng isang yosi at lagpas 5 oras tatambay para mapagusapan kung ano ang labas ng jueteng, ending at kung anu-ano pa'ng sugal.

BULILITS - mga batang magpipilit na bilhin lahat ang laman ng tindahan. Oorder ng chocnut, oishi, kirei, lollipop, chicklet etc... at ibibigay ang bayad na.... PISO. Iyakan blues na pag di mo napagbigyan ang pobreng bata

CHIKADORAS - eto naman kadalasan ay mga ale na di naman bumibili sa tindahan. Sa halip ay nandoon lang at nakikipagtsismisan. Hindi mo na kailangang manood ng The Buzz o maglogon sa pep.ph dahil parang nakausap mo na rin ng harapan sina Boy Abunda at Cristy Fermin dahil sa dami ng tsismis na alam ng mga ito.

UTANGERAS - Mag-ingat! Ito ang nakakatakot sa lahat ng mga kustomer. Style pa ng mga ito, lalapit sila sa tindahan at sisimulang makipagkwentuhan. Kesyo, ang init ng panahon, nakita nya si ano sa mall at kung anu-ano pa. Kapag napansin nyang interesado ka na sa mga kwento nya, sesegway na ang mga ito at babanat na ng "Mayroon ka bang corned beef dyan, pakuha muna at babayaran ko mamaya. Inaantay ko lang ang pera ng manugang ko." Patay ka na! 10 years yan bago magbayad!

Marami pang ibang uri ng mamimili sa tindahan pero ang mga nabanggit ko ay ilan lamang sa mga taong madalas kong nakakasalamuha tuwing ako'y nagbabantay ng aming tindahan. Kahit gustuhin mo'ng mainis sa ganitong tao, alalahanin ng mga kustomer pa rin sila at may kasabihan nga'ng "the customer is always right". Kaya naman KUNG SINO ANG MAY GAWA NG KASABIHANG YAN, SIRA ULO PALA YAN EH!!! PAKSHET!!!!

Magandang araw po :)

Pinoy Pocketbooks Lines

2012-01-17T09:57:00.000+08:00

Hinahanap ko ang post na ito. Sa di malamang dahilan nadelete yata dito sa Blogger. Buti na lang nakacompile sa isang notebook ang mga naisulat ko kaya madali ko to'ng nahanap. Sabaw-sabaw muna ako ngayon'ng week. Stressed sa trabaho.

Kalimitan na sa ating mga pinoy ang maghanap ng mapaglilibangan kapag tayo'y bored o walang magawa sa maghapon. Merong nanonood ng telebisyon, may mga naglalaro ng board games, mga nakikipagchismisan sa mga kapitbahay, nakikipaginuman sa mga katropa at kung anu-ano pa. Pero di maipagkakaila na karamihan sa mga pinoy lalung-lalo na sa mga kababaihan ang mahilig magbasa ng mga nobela o pocket books. Sa halagang 37.00 pesos, mayroon ka ng mabibili sa national bookstore at kung medyo tipid, mayroon din namang tig-lilimang piso lang. Minsan na din ako'ng nagbasa ng mga ito maliban sa FHM, Maxims at Playboy. Nanuot sa aking damdamin ang mga imortal na linya sa bawat nobelang aking nabasa. At heto ang ilan sa mga linyang yaon:

1. "I lived like a zombie through the tough years you were not around. You want to know why? Because you're my life. "

2. "Kung nalaman ko lang dati na ngayon na lang kita mayayakap uli sa harap pa ng maraming tao, sana ay ginawa ko na nang paulit-ulit noon pa, noong tayong dalawa lang."

3. "You look the way a woman should look like every morning of her life--perfectly made love to the night before. From now on, every morning you'd look that way. I'll make sure of that."

4. You're the most beautiful woman I've ever known. And the best thing about it is that you're mine. Akin ka lang. 'Wag mong kalilimutan yan."

5. "I know the road could still get bumpy time and again. Because this is something new to me. Please try to understand. But no matter what, I will never let go. I promise you that."

6. "Hindi ko alam na seloso ako kung hindi dahil sa 'yo. I want you all to myself. Madamot ako at seloso. Akin ka lang."

7. "I know someday someone will make you realize that love is not only in the movies. It's real..."

8. "I realized I've been so wrong about my definition of love. You made me realize it."

9. "Hindi ko plinanong ma-inlove uli sa 'yo. It was completely out of my plan. But here I am... hopelessly in love with you... again."

10. "After five years, her lips still tasted so sweet. And he was sure forever it would be."

Ilan lamang yan sa mga linyang aking natandaan kakabasa ng mga pocketbooks ng tita ko noong mga panahong kain-tulog lang ako. Pero aaminin ko, nagamit ko ang ilan sa mga yan sa mga babeng niligawan ko. ^^

Lola Piling Dela Cruz

2012-01-16T04:17:00.000+08:00

Isang pagbibigay daan para sa napakaimportanteng post na aking nabasa sa Facebook at sa ibang bloggers. Ang kwento ni Lola Piling Dela Cruz, re-shared:

Kagabi, After I came from an office somewhere in Ayala-Paseo De Roxas, dumaan ako sa underpass, and habang pauwi na ako, something catches my attention na talagang napalingon pa ako. I saw an old lady na naglalakad sa underpass na halos magkandakuba na and gamit ang kanyang left hand para lang masupport ang sarili sa paglalakad. I tend to ignore what I saw, then nung paliko na ako and malapit na sa may escalator (exit ng underpass), parang there's something's telling me to help the old lady. Nagdadalawang isip pa rin ako pero I just turn back and nilapitan ko yung old lady without thinking. I immediately asked her "lola ok lang po ba kayo?" and she firmly said na "okay lang ako iho, wag mo na ko intindihin pasensya na sa abala.." Pero I helped her instead and inassist ko sya paakyat ng hagdan. We were able to reach Jollibee. I gave her water and food. Tumatanggi yung old lady (perhaps nahihiya sya na may kumakausap at magbibigay ng food na complete stranger). Then another guy named Francois Dave Azur (can't see you in FB) reached to me dahil nakita nya yung ginagawa ko. So he offered his discount stub sa jollibee para mas makapili ng food si lola.

While kumakain sya, I asked info about herself. Her details are as follows:
Lola Piling Dela Cruz
Calapan, Mindoro
Age: 80+ (not certain)
Asaan ang mga kamag-anak mo: (Lola just nod - mukhang di nya mainterpret nang maigi ang tanong ko)

Paano sya napunta sa Manila: (this is based from my interpretation kasi medyo hindi dugtong dugtong yung statements ni lola) A project daw from their community has been established and marami daw silang dinala dito sa PGH para ipagamot sa kanilang karamdaman. Nawalan daw ng pondo yung group and may nagsabi daw sa kanila na pumunta sya ng Ayala, Makati dahil dun maraming may kaya at may trabaho at maraming tutulong sa kanya pabalik.

Andito na si Lola Piling since December last year. (Imagine - She spent her Christmas and new year sa manila nang hindi nya kasama ang mahal nya sa buhay!)

A few minutes pa and kinailangan ko na ring umalis. After namin magusap, kinuhaan ko na rin sya ng photo and I asked the store manager ng Jollibee to look after her while open pa ang shop. I also gave her my remaining P425 pesos in my wallet and nagtira lang ng fare enough para makauwi ako. Mas magagamit nya ang kaunting pera na yun and I hope makatulong yun sa kanya. I also left my business card sa kanya para in case may paraan sya para macontact ako.

Sinabi din ni Lola na "marami daw sila dito na nahiwa hiwalay sa iba't ibang parte ng Makati" with this, ako po'y humihingi ng tulong sa mga fellow friends/acquaintances para matulungan sila Lola Piling Dela Cruz and yung iba pa nyang kasama na makabalik sa kani kanilang mga family and loved ones. Guys and girls, let us extend konting efforts in helping them.

-Kwing Herrero

Sa mga may kakilala sa media, maaari po lamang sana ay matulungan si Lola Piling Dela Cruz. At sa iba po'ng bloggers, le'ts spread the message na rin po. Maraming salamat.

Blisfully Rich: Ang Pagtatagpo

2012-01-13T03:53:00.001+08:00

Ako ang tao na dati-rati'y hindi marunong makisalamuha sa kapwa. Tanging binibigyan ko ng atensiyon ay ang aking mga alagang aso maging ang aking pamilya. Takot din ako'ng makipag-eb noon dahil na rin sa mga napanood ko sa imbestigador at tv patrol tungkol sa mga pinapatay ng mga kanilang nakaka-eye ball.

Subalit sa paglipas ng panahon, nagawa ko'ng lumabas sa aking lungga. Iniwan ang aking comfort zone at lakas loob na makipagkilala sa kapwa blogero. Ang resulta, kumapal ang mukha ko in a good way. Nadagdagan at patuloy na nadadagdagan ang aking mga maituturing ko'ng kaibigan. Bagamat may negatibo, lamang na lamang ang positibong epekto nito sa aking pagkatao.

Marami-rami pa rin ako'ng hindi pa nakikilalang blogero sa iba-t ibang niche. Isa sa kanila ay si Mc Rich ng
http://blissfullyrich.blogspot.com. Matapos ang EB nila ni Moks at Iyah, pinagarap ko na rin na makilala ang tao'ng ito sa personal. Bakit nga ba?

Oo. Unang karangalan siya sa nagdaan'g Pinoy Expat OFWs Blog Awards 2011. Naghahanap buhay siya sa gitnang silangan. May pakontest siya na libreng eat all you can buffet sa Alabang kung saan ako nakatira. Pero lahat ng nabanggit na yan, hindi yan ang dahilan kung bakit gusto ko'ng makilala ang tao'ng ito sa personal.

Kung gusto mo talagang makilala ang isang tao, isang rason lamang ay sapat na at hindi na kailangan pa'ng umalibi pa. Kaya ang sagot ko sa tanong na "EB With Mc Rich, Bakit?" ay:

Gusto ko siyang madagdag bilang isa sa mga dumarami ko'ng kaibigan.

Ito ang Aking Sagot sa Tanong na: EB with McRICH, BAKIT???

Featured Blogger for January: Akoni of Akonilandiya

2012-01-11T07:40:00.001+08:00

Ngayon'g 2012, muling nagbabalik ang Featured Blogger dito lamang sa Damuhan! Kada buwan, isang blogger ang ating itatampok. Tama kayo ng nababasa, ito ay ating tatawaging Blogger of the Month! Bagung-bago noh? Lol. Matapos makumpleto ang labindalawang bloggers, muling isasagawa ang pagpili sa Blogger of the Year!

Bilang bwena mano, tampok natin ang blogger na nakakuha ng titulon'g R-18 Blogger of the Year sa 2011 The Annual Kalsada Blog Awards ni Zyra ng adodcespresso.com.

Isa rin siya sa mga maswerteng nagwagi sa munting pakulo. Minsan textmate din kami at madalas kami'ng magkausap sa twitter. Isa sa mga kaibigan'g maituturing dito sa blogosperyo. Ating kilalanin ang hari ng Akonilandiya.com: si Akoni, ang ating Blogger of the Month for January.

Pangalan/Alias: Akoni/Jennifer Garner
Blog Name at URL: Kaharian ng Akonilandiya at www.akonilandiya.com
Lokasyon: Riyadh, Kingdom of Saudi Arabaho
Edad: (Secret)
Civil Status: Married…willing to flirt

Bino: Tell me something about yourself. Ano ang iyong pinagkakaabalahan, trabaho etc.
Akoni: Alam ko may something talaga sa self ko, hindi ko lang masiguro kung anu ‘yun pero alam ‘yun ng mga kaibigan ko na siyang tunay na nakakakilala sa akin. Sabi nila, mabait daw ako, palakaibigan, palabiro, palatambling? mapagmahal at malambing, saka malandi daw ako pero hindi ako naniniwala don. Pinagkakaabalahan ko ay ang paglingkuran ang mga arabo dito sa opisina, isa akong sekretarya na minomolestiya ang sarili sa gitnang silangan.

Bino: Ano ang kwento sa likod ng iyong Alias?
Akoni: Nung unang panahon, charot!! Expression namin dati ng mga kaibigan ko na lagyan ng “ni” sa dulo ang mga salita namin, Example; Helloni? Akoni! Sinoni? Ikawni? Kamini! So ibig sabihin ng Akoni ay AKO, pero sa salitang Latin, juk, sa salitang bisaya ang ibig sabihin ng Akoni ay Ako ‘to.

Bino: Sino si Akoni sa likod ng blogging?
Akoni: Magkaiba ang Akoni na blogger at ang Akoni sa totoong buhay, parang bumuhay lang ako ng isang character sa internet sa katauhan ni Akoni, pero may mga ugali din naman ito na katulad ng Akoni sa totoong buhay, ang pagiging masayahin at mapagbiro.
Ang Akoni sa totoong buhay ay hindi balahura kung magsalita, ingat na ingat sa mga sinasabi, punong-puno ito ng emotion, respeto at pagmamahal, charot! Palakaibigan lalo na sa mga bata at sobrang marespeto po sa mga matatanda. Hindi umaalis ng bahay lalo na sa gabi, in short tao,ng bahay pero sobrang maloko parin minus the “bastos” words, at hindi malandi.

Bino: Kelan at paano ka nagsimulang magblog?
Akoni: Nagsimula ako magsulat nung 2009, pero sa papel ko lang sinusulat, yung iba sa FB NOTE o don sa Exclusive web site ng School namin. Ignorante ako nun pagdating sa mundo ng internet, kaya hindi ko alam na may ganito pala rito. Nung Jan. 2011 na, dun na ako nagkaroon ng blog site sa tulong naman ni MUSINGAN, siya ang gumawa ng blog site ko, hanggang sa makabisado ko na ang pamumuhay dito sa mundo ng internet, ang dami pala nakikita dito na *censored*, hehehe.

Bino: Bakit mo naisipang pasukin ang mundo ng blogging?
Akoni: Sa kadahilanan gusto ko’ng magkaroon ng pag-aari ko sa loob internet, na galing talaga sa utak ko at maipagmamalaki ko.

Bino: Kaunting kaalaman tungkol sa Akonilandiya.
Akoni: Bakit kaunti lng? Ang Akonilandiya ay tungkol sa kung anu-anong naiisip ko na hindi pangkaraniwan. Mga giniling na kalokohan, mga guni-guning ligaw, mga tinga sa utak at mga personal na storya.

Bino: Sino ang iyong inspirasyon o hinahangaan sa bloggging? Ipaliwanag
Akoni: Hinahangaan lang walang inspirasyon, oh my God. Ang mgaEpal.com, kakaiba ang bawat bitaw nila sa mga salitang pinapakawalan, magkahalo ang punch line at kaalaman.

Bino: Kung may hinahangaan kang blogero, mayroon ka ba namang kinaiinisan? Bakit o ano ang dahilan?
Akoni: Wala pa, dahil lahat ko naman gusto ang mga pina-follow ko, gusto ko maging kaibigan sila, yung iba gusto ko lang pagnasaan.

Bino: Ano ang pinakamagandang karanasan mo sa daigdig ng blogging?
Akoni: Ang purihin ang aking puri sa comment box, hahaha, ang sabihan ng “ang galing naman” at makarecieved ng text messages mula sa mga kaibigan ko “May talent ka sa pagsusulat, ang galing mo magkwento at kakaiba ka mag-isip” At ang kyut-kyut ng mukha mo, sex tayo pls. Joke ‘yung huli.

Bino: Ano naman ang hindi magandang karanasan mo dito? Paano mo ito nalampasan?
Akoni: Nung magpalit ako ng URL, nalungkot me masyado dahil nawala lahat ng mga followers ko, kaya nagtiyaga ulet magpromote ng aking blog site, sa tulong din ni MAMA RAZZ. Binabati ko nga pala ang aking mama. Hello mama, nandito ako sa damuhan kumakaway sa’yo.

Bino: Dumating na ba sa punto na tinamad ka na magblog? ipaliwanag.
Akoni: Oo naman, masakit mag-isip ng kalokohan, akala ko nga hindi na ako aabot ng isang taon eh. Minsan kasi wala nang maisip na kwento, kahit walang kuwentang kwento wala me maisip, siguro lahat tayo nakakaranas nito.

Bino: Importante ba sa yo ang may magkomento sa mga post mo? Paano kung walang nagkomento?
Akoni: VERY important, dahil dun ko pinapakiramdaman kung magpopost ba ako ulet ng blog o magsasara na. Kung walang nagkomento, hindi ko pa alam…baka maligo me ng asido, juk…next blog ulet, bawi nalang.

Bino: Ano ang nagbago sa buhay mo dulot ng blogging?
Akoni: Mas naging bukas ang aking isipan sa mga things-things, nadiskubre ko na may talento pala ako sa pagsusulat, mas na-develop ang sense of humor ko (Mayroon daw ako nito) at nalaman ko na may mga kakaiba pala akong ideas at kwento kahit korni.

Bino: Ano ang dahilan ng iyong pagtatrabaho sa ibang bansa?
Akoni: Tulad ng nangyayari sa pelikula, sinubukan kong hanapin ang aking sarili at dito ko natagpuan sa ibang bansa, kaya iuuwi ko siya pagdating ng panahon, and we will live happily ever after.

Bino: Paano mo nalalagpasan ang tinatawag na homesickness?
Akoni: Pagmamahal at pagnanasa lang sa sarili ang kailangan upang malampasan ang homesickness, dapat 2 times a day lang, bago maligo at bago matulog.

Bino: Ano ang maipapayo mo sa mga kapwa blogero na nagsisimula pa lang sa ganitong larangan ganundin sa mga gustong gumawa ng blog?
Akoni: Maging palakaibigan sa mga kapwa bloggero, wag ka muna mag-skip read sa mga post dahil gawain lang ‘yan ng mga eksperto at beterano na sa pagbablog, mabibisto ka kapag ginawa mo ‘yan, bad shot ka na agad. Magsulat lang kapag handa ang utak mo, ang mga daliri at ang computer. Kung gusto mong gumawa ng blog, gumawa kana, wag mo nang pagplanuhan, malalaman mo naman ang lahat ng katanungan mo kapag may sarili ka nang blog site, magsara kapag di mo nagustuhan.

Bino: Ano ang masasabi mo sa Filipino Bloggers? Paano mo sila maikukumpara sa bloggers sa ibang lahi?
Akoni: Wala akong pina-follow na ibang lahi, sa chat lang may mga customers minsan na ibang lahi. Masasabi ko sa Filipino Bloggers, hanga ako sa kanila, magagaling, lalo na sa pagpapatawa. May angking talento talaga ang mga Pilipino pagdating sa pagsusulat, nakakalungkot nga lang wala masyado tumatangkilik sa mga sulat/gawa natin/nila, kaya ung iba hanggang blog nalang sila, natatakot na ilabas dahil hindi tinatangkilik masyado.

Bino: I-describe ang iyong blog gamit ang sampung salita lamang.
Akoni: Mga giniling na kalokohan, mga guni-guning ligaw at mga tinga

Bino: Kung meron ka’ng gusto’ng pasalamatan, eto na ang iyong pagkakataon:
Akoni: Una, maraming salamat sa iyo Bino, dahil ako ang napili mong pangbungad sa “featured blogger” mo sa taon 2012, ibig sabihin nito ay aabot pa ako ng December 20, 2012. Orgasmo ang naramdaman ko nung sabihin mo sa akin na ako ang mapi-pi-feature, ganito pala ang feeling ng ini-interview, feeling sikat tuloy ako, ahehehe. Maraming salamat sa’yo dahil binigyan mo ako ng pagkakataon ipakilala ang aking sarili sa ibang bloggers na hindi alam ang aking Kaharian. Oo nga pala, sabi mo hindi ito hot seat, featured blogger ito, aasa ba ako na maupo sa hot seat?
Sa mga basahero ng Akonilandiya (4 or 8 ata), maraming salamat sa inyo sa patuloy na pagsuporta sa mga sulatin ko. Kung wala kayo, siguro matagal na akong tumigil sa pagsusulat, yun lang naman ang dahilan ko kung bakit hanggang ngayon ay nagsusulat pa ako, ang may magbasa at syempre mag-iwan ng komento, sige na nga, puwede na ang mga skip readers, thank you din sa inyo, naiintindihan ko kayo, ramdam ko kayo, ahehehe.
MARAMING SALAMAT SA LAHAT NG SUMUSUPORTA SA AKIN, AT SYEMPRE WALANG SALAMAT SA MGA HINDI SUMUSUPORTA SA AKIN!

Pinoy Movie Lines Ulit!

2012-01-10T10:28:00.000+08:00

Lately, medyo nahihilig ako'ng manood ng mga romantic pinoy movies. Ewan ko ba pero masyado ko'ng dinadamdam ang bawat eksena ng pelikulang pinapanood ko. Bawat linyang binibitawan ng mga karakter ay tumatatak talaga sa aking puso't isipan. Nakakarelate ba ang tawag dun? Anyway, karamihan sa mga pelikulang pinoy partikular sa love story na pinapanood ko ay mga likha ng Star Cinema. Mula pa noon'g kapanahunan pa ng tambalang Marvin-Jolina, hanggang sa John Lloyd - Bea, Sarah - John Lloyd, Sarah - Gerald at kung sinu-sino pa'ng mga love teams, lagi ako'ng may natatandaang mga linya. At iyon ay ang ilan sa mga ito:

Mula sa Pelikulang One More Chance (John Lloyd Cruz at Bea Alonzo)

5 years itatapon m lang lahat? hindi mo na ko pwdeng bgyan ng isa pang pagkakataon para maayos ko to??

Alam mo ba'yung three month rule, ha?! Lahat ng nagmahal at nasaktan alam 'yun! Kailangan mo muna maghintay ng three months bago ka magka-boyfriend ulit! Ba't ba kating-kati kang palitan ako?! May dalawang linggo pa'ko bash!

"hindi mo alam kung gano ko kagustong sabihin sayo na.. sana tayo nalang, tayo nalang ulit. pero pag sa twing mararamdaman ko kung gano kita kamahal, hindi ko maiwasang maramdaman ulit lahat ng sakit. and IM SORRY. ako naman ang may kailangan ng panahon ngaun, para makalimutan ko na ang lahat ng sakit, para maalala ko ang lahat ng maganda at mabuti saten. para bumalik ang popoy na nawala nung ngkahiwalay tayo."

"Ang totoo hanggang ngayon umaasa parin ako na sabihin mong ako parin. Ako na lang. Ako na lang ulit."

"She love me at my WORST, You had me at my BEST. at binalewala mo lang lahat yon. and you chose to BREAK my heart."

Mula sa Pelikulang Miss You Like Crazy starring John Lloyd Cruz at Bea Alonzo

"Time is meaningless when you're in love..."

“ANG PAG-IBIG MAY SARILING TIME FRAME…KAYA HINDI DAPAT PINIPILIT”

“Okay na ko e. Pinilit kong kalimutan ka for two years. Tapos ngayon babalik ka kasi libre ka na? Kasi pwede mo na ‘kong mahalin? E putangina mo.”
— Mia Samonte

“Apat na taon na akong nakikibagay sa’yo at sa mundo mo dahil mahal kita.
Pero ikaw ni tumira dito hindi mo magawa para sa akin?
Eto ako Daph. Eto naman ang mundo ko…old, musty, falling apart and not exactly your taste.”
— Allan to Daphne.

Bea: naiimagine ko naguusap ung dalawa eh
John Lloyd: anung sinasabi nila sa isa’t-isa
Bea: masaya ako kapag kasama kita
John Lloyd: ako rin…

“Bakit ba tayo may second chance? Maybe because this is not for us to have happy ending… But to end things right.”

“Isa lang ang puso mo dapat isa lang ang laman nyan.kailangang mamili ka pero pagnamili ka may masasaktan.Kung di ka naman mamimili dalawa silang sinasaktan mo.”

Mula sa Pelikulang Paano na Kaya starring Kim Chiu at Gerald Anderson

Kahit naman sino, kapag iniwanan ng mahal nya, masasaktan talaga. Buti na lang may bestfriend ako, kami na lang kaya? Tama kaya ang ginawa ko? O minadali ko ang lahat? - Bogs Marasigan

Pumayag na akong maging pamalit para hindi ka na masaktan, kasi bestfriend mo ko. Kasi mahal kita. Ako ba mahal mo? O ako lang ang nagiisip na mahal mo rin ako? - Mae Chua

“Alam mo araw-araw sinasampal-sampal ko `tong sarili ko para magising ako sa katotohanan. Pero ganun naman talaga diba? Lahat ng nagmamahal nagpapakatanga, kaya tanga na kung tanga.. pero mahal kita! gago ka!” - Mae Chua

Ayan! Diyan tayo sablay eh! Sa ‘Mahal kita, kaya lang…’ Bakit hindi pwede na simpleng “Mahal kita!’ Yun lang naman gusto marinig ng iba e!” - Mae Chua

Bakit ba sa lahat ng bagay lagi na lang akong pangalawa? Sana kahit minsan, maranasan ko naman ang maging una… - Mae Chua

Bogs: May pumilit ba sayo? sinabi ko lang naman na mahal kita dahil hindi ko na kaya.
Mae: Sana lumayo ka na lang! Eh kaso, syinota mo ako eh! Syinota mo ang best friend mo

Mula sa Pelikulang A Very Special Love starring John Lloyd Cruz at Sarah Geronimo

“I didn’t ask you to love me so don't make me feel that I need to love you back. maawa ka nga sa sarili mo! mapapagod ka lang kakahintay, mapapagod ka lang kakaasa.”

“pag mahal mo, mahal mo! wala ng kasi kasi, wala ng pero pero, kasi mahal mo eh!”

Mula sa Pelikulang You Changed My Life starring John Lloyd Cruz at Sarah Geronimo

Miggy: I am not jealous! I can’t be jealous! I've never been jealous! Ngayon lang!

Miggy: Is it worth it?
Art: What?
Miggy: Letting her go…
Art: Letting her go meant to continue family businesses. Letting her go meant to find a better life
Miggy: Ang hirap maging ikaw kuya.
Art: I don’t want you to be me. I expect you to be better than me.

Miggy: Ba’t ka bumalik?
Laida: kaya ako bumalik kasi nagkamali ako. Mali ako kasi pinaikot ko ‘yung mundo ko sa iyo. Mali ako kasi may kanya-kanya tayong mundo na ginagalawan……

Laida: Miggy Montenegro, ’wag mo ’kong sanayin sa ganito, kasi baka hanap-hanapin ko
Miggy: Eh, di masanay ka, wala naman akong balak na itigil ’to eh.

Mula sa Pelikulang No Other Woman starring Anne Curtis, Derek Ramsay at Christine Reyes

Just shut up and kiss me. And don’t you dare fall in love with me. – Kara Zalderiaga

“You will only be called a mistress when there’s an emotional attachment. I’m not a mistress."
- Kara Zalderiaga

“Paano mo naman malalaman na masarap pala pag di mo titikman?
Kahit alam mong bawal, labanan mo cos’ eventually your body will just get used to it."
- Kara Zalderiaga

“Mababaliw siguro ako kung malaman kong may babae siya. Baka mapatay ko yung kabit, silang dalawa actually."
- Charmaine Escaler

“Alam mo kasi ang marriage parang exclusive village.
Kailangan mong bantayan para hindi makapasok ang mga squatters."
- Charmaine Escaler

“I PROMISE YOU THERE’S NO OTHER WOMAN IN MY LIFE!"
- Ram Escaler

“Ang mundo ay isang malaking Quiapo, maraming snatcher, maagawan ka, lumaban ka!" – Carmi Martin

“Ganyan talaga ang makating Dikya, Nagmamarka!" - Carmi Martin

“Panahon na para i-pack mo na yang Lucy Torres mo, ilabas mo na diyan si Gretchen Barretto, anak ako na ang bahala sa red stiletto mo!" - Carmi Martin

Pero alam n'yo kung ano ang paborito ko'ng Pinoy movie line of all time? Eto:

Jolina Magdangal and Marvin Agustin in “Labs kita, Okey ka lang?”

Marvin: Ano bang nangyayari sa iyo??

Jolina: Wala kang pakialam!

Marvin: Hindi na kita maintindihan eh!

Jolina: Kailan mo ba ko inintindi!

Marvin: Diretsuhin mo nga ako! Dahil hindi ko kayang basahin kung anong nandyan sa utak mo. Kung galit ka sabihin mo sa akin, sabihin mo sa akin kung bakit! Kung nasasaktan kita sampalin mo ako! Sige, gantihan mo ako! Matatanggap ko lahat dahil kaibigan mo ko eh …

Jolina: Yes kaibigan mo ko … kaibigan mo LANG ako … And that’s all I ever was to you Ned – you’re best friend. Takbuhan mo kapag may problema ka … Taga-sunod … Taga-bigay ng advice … Taga-enroll … Taga-gawa ng assignment … Taga-pagpatawa sa iyo kapag nalulungkot ka … Taga-tanggap ng kahit na ano … And I’m so stupid for making the biggest mistake of falling in love with my best friend … Dahil kahit kailan hindi mo naman ako makikita eh … Kahit kailan hindi mo ako kayang mahalin na higit pa sa isang kaibigan …

Marvin: Bujoy … Bujoy …

Jolina: Ngayong alam mo na, I think you can get out of my life!

Marvin: Bujoy mahal kita! Mahal kita Bujoy! Mahal na mahal kita kaya siguro duwag ako … Kung magka relasyon tayo, paano kung masaktan kita. Baka yung Bujoy na kaibigan ko mawala pa … Bujoy hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko …

Isang cheesy Tuesday po sa inyong lahat!

Bagon'g Taon, Bagon'g Taghiyawat

2012-01-09T03:51:00.000+08:00

May kasabihan na ang tunay na kagandahan ay nakikita sa panloob na katangian ng isang nilalang. Tama nga naman. Pero aminin man natin o hindi, we are living in a society that is full of prejudice. Dahil importante pa rin sa mga tao ang panlabas na anyo at ito ang nagdidikta ng tinatawag na first impression tungkol sa iyo. Kaya naman hangga't maari ay pinagmumukha ko'ng malinis ang hitsura ko kahit di naman ako kagandahang lalaki. Ma-appeal lang ng slight hahahaha. Oo joke yun! Natawa ka diba? lol.

Anyway, simulang simula ng bagon'g taon. Pagkagising ko, agad ako'ng humarap sa salamin para batiin ang gwapo ko'ng sarili ng "Good morning sa iyo poging Bino!" subalit nadistract ako sa isang bisita sa aking mukha. Ang kauna-unahan ko'ng taghiyawat sa taon'g 2012! Malaki at mapula na nasa may bandang gitna pa ng ilong ko. Tila nagsusumigaw pa na "Taghiyawat ako!!! Wahahahahaha"

Ilang beses na din ako'ng nagpakonsulta sa isang dermatologist para masolusyunan ang problemang ito (problema talaga? hehehe.) At tulad ng dati, nagbigay sila ng rason kung bakit tinataghiyawat ang isang tao:

- Kulang sa ehersisyo - guilty!
- Mali ang diet - hmm medyo :D
- Mahilig sa oily na pagkain - mahilig ako sa mani. oily pala un!
- Dumi o polusyon sa environment
- Stress
- Hormonal imbalance

So naisip ko na siguro nga, dahil madalas ako'ng magcommute papuntang trabaho (mula Alabang hanggang Shaw Blvd), eh puro usok ng sasakyan ang dumadapo sa mukha ko kaya ako tinataghiyawat. Pwede ding sa pagkain ko ng mamantikang pagkain gaya ng mga nabibili sa fast food chains. O kaya nama'y gawa na rin ng stress sa trabaho. Kaya nga siguro ako tinataghiyawat. Kasi noong dakilang tambay ako at work-at-home ang drama ko sa buhay, ang flawless ng skin ko eh. Hehehehe. Wag na lang kaya ako'ng magtrabaho? Joke!

Anyway, niresetahan ako ng aking dermatologist ng mga medications na nabibili lang naman over-the-counter at sa mga suking tindahan. Binigyan din niya ako ng ilang advice gaya nito:

- Huwag tirisin ang taghiyawat dahil magdudulot lang ito lalo ng impeksiyon at magiging sanhi ng pagkabutas ng iyong mukha. Eh nangyayari na nga eh. Too late! lol

- Umiwas sa mga mamantikang pagkain.

- Kumain ng fruits and vegetables. Uminom lagi ng 8 to 10 glasses of water everyday.

- Huwag gumamit ng facial scrubs na may almonds o apricots kasi daw nagdudulot ito ng irritation.

- Matulog. Parang medyo malabo ang advice na to dahil sa aking trabaho pero sige ita-try ko. Hehehe

- Lagi daw ako'ng magshave dahil hindi hiyang ang aking baby skin sa aking bigote at balbas.

Makalipas naman ang ilang araw, humupa at unti-unting nawala ang new year pimple sa aking ilong. Salamat naman at hindi pa ako dumarating sa punto ng "Pimple na tinubuan ng mukha" at ayokong dumating sa ganun! Ang arte ko no? Parang kung maka-drama ko eh ako lang ang tinataghiyawat! Hahahaha. Buti na lang moreno ko, hindi masyadong halata ang mga pimples. May advantage din pala ang kulay ng balat ko. Bweno, hanggang dito na lang muna tayo at maraming salamat sa pagbabasa.

Pahabol na Sulat:

Nanalo pala ako sa The Annual Kalsada Blog Awards ni Zyra! Super late ko ng nalaman kaya ngayon ko lang nabanggit.

Thank you sa lahat ng gumamit ng milagro para magkaroon ako ng boto :D

Ang Kaibigan Ko'ng si Eula

2012-01-05T08:00:00.002+08:00

May kaibigan ako. Eula ang pangalan nya. Maganda siya. Artistahin. Matangkad sa taas na limang talampakan at anim na pulgada. Mahaba ang itim na itim na kanyang buhok. Balingkinitan ang kanyang katawan. Maputi rin siya. Mala-Anne Curtis sa puti. At kapag siya'y ngumingiti, kitang kita ang kanyang biloy sa kaliwang pisngi na lalong nakakadagdag sa kagandahan niyang angkin.

Pero may problema sa kanya. Siya ang uri ng tao na madali mo'ng mauuto. Kapag sinabi mo sa kanya na snail talaga ang nagdadala ng sulat kapag snailmail, umasa ka'ng sasagot yan ng "wow! talaga?". Hindi yan exaggerated. Ganun lang talaga siya madaling maniwala. Malapit din siya sa disgrasya. At iton'g kinuwento niya sa kin ang ebidensiya.

Katatapos lang ng kanyang eight to five job. Isa kasi siyang sekretarya sa isang kumpanya sa Makati. Pero dahil niyakad ng katrabaho na mamasyal at kumain saglit, napilitan siyang sumama (pero kaladkarin talaga siya). Pasado alas-onse na ng matapos ang gimmick at mag-isa siyang uuwi ng gabing yon. Binabagtas niya ang daan papunta ng Ayala Mrt Station. Dahil sarado na ang istasyon, napilitan siyang mag-abang ng bus papuntang Cubao.

Habang siya'y naghihintay ng masasakyan, may isang lalaki na lumapit sa kanya. Iisipin nyo sigurong estranghero ang lalaki pero nagkakamali kayo. Boyfriend niya yun. Si Efren. Katatapos lang ng trabaho mula sa isang fast food chain doon. Tiyempong pauwi na rin ito.

Iminungkahi ni Efren na mag-taxi na lang daw sila dahil bihira na ang mga pampasaherong bus na dumadaan. Agad naman iton'g sinangayunan ni Eula. Dala na rin ng sobrang pagod, nakatulog siya sa sasakyan. Nagising na lang siya sa pagtapik sa kanyang balikat ni Efren. At laking gulat niya ng nasa loob na sila ng isang pulang gusali sa Guadalupe. Tama ka ng iniisip. Tulog mantika talaga siyang matulog. Kaya wag ka ng magtaka na hindi niya naramdaman ang pagbuhat sa kanya mula sa taxi hanggang sa kwarto ng pulang gusaling yon.

Umorder si Efren ng mga alak at pulutan. Selebrasyon daw kasi naregular na sa trabaho. Tuwang-tuwa si Eula sa achievement ng nobyo. Niyapos pa niya ito ng sobrang higpit. Nagsimula silang uminom. Pasado alas-dos na ng sila'y matapos. Nakaramdam na lang siya ng sobrang antok at muli'y nakatulog.

Pag-gising niya, bagong ligo na si Efren. Siya nama'y ganun pa din ang suot. Nag-almusal muna sila sa isang karinderya bago tuluyang umuwi. Tinanong ko siya kung may nangyari sa kanila ng nobyo. Sumagot naman siya na mukhang wala kasi kung ano ang suot niya ng gabing yon, yun pa din daw at ni walang bakas na hinubad mula sa kanya. Gusto ko'ng sabihin na hindi ako naniniwala pero di na lang ako kumibo.

Hindi kami nagkita ni Eula ng ilang buwan. Hanggang nito'ng nakaraang araw, nakatanggap ako ng text mula sa kanya.

"Wer u friend? Kita tayo. Nid ko ng kausap"

Nagkita kami sa kapehan sa Shaw Boulevard bago ako pumasok ng trabaho. At agad ko siyang tinanong ng may mapansin ako sa kanya.

"Si Efren ba gumawa niyan?" tanong ko.

Oo daw. Pero nasan si Efren? Nawalang parang bula matapos makipaghiwalay sa kanya.

Pano naging malapit sa disgrasya si Eula? Iniwan siya ng nobyo niya na nagdadalang-tao.

Isa siyang Disgrasyada.

At nasabi ko ba na special child si Eula?

Ito ay hindi kathang-isip lamang

Ano ang New Year's Resolution Mo?

2012-01-02T07:35:00.001+08:00

Tuwing sasapit ang bagong taon, hinding-hindi mawawala ang mga paputok, bilog na prutas, pagsusuot ng polka-dots na damit, torotot, palakasan ng sound system, medya-noche atbp. Naging bahagi na ito ng ating pagsalubong sa ika-1 ng Enero taun-taon. Para ba'ng kulang ang selebrasyon kapag wala ang mga iyan. Siyempre pa, hinding-hindi mawawala sa ating mga Pinoy, maging sa ibang lahi ang taun-taon'g pag-gawa natin ng listahan ng tinatawag na NEW YEAR'S RESOLUTION.

Ano nga ba ito? Ayon sa wikipedia.org:

A New Year's resolution is a commitment that a person makes to one or more lasting personal goals, projects, or the reforming of a habit. This goal must be reached by the Next New Year. Keep in mind that this is a goal, not a wish and should be something that you as a person could strive for.

Ayun naman pala! Ibig sabihin, dapat nasa realidad pa rin ang iyong gagawing new year's resolution. Ilan sa mga popular na resolution ay ang mga sumusunod:

Improve well-being - gaya ng pagbabawas ng timbang (lalo pa't panay ang kainan sa nakaraang Pasko at bagon'g taon), pag-eehersisyo, pag-tigil sa paninigarilyo etc. Maging mas organized, be more independent, manage time at iba pa.

Pag-iimprove ng Finances - makabayad ng utang, makaipon ng pera, financial stability, pumasok sa investment etc

Improve career - maghanap ng mas magandang trabaho

Volunteer to help others - doing charity events etc

Subalit gaano man karami ang new year's resolution, ayon sa ilang pag-aaral, sa 55 porsiyento ng mga tao na gumagawa ng listahan,, 12 porsiyento lang ang nakakatupad nito. Siguro'y dahil kulang lang tayo sa disiplina.

Anyway, syempre, ang inyong lingkod ay mayroon di'ng listahan ng new year's resolution na hopefully ay magawa ko'ng tuparin.

- Bawasan ang processed food

Sa BPO Industry, usung-uso ang mga pagkain na galing sa fast-food chains gaya ng Jollibee, McDonald's, Yellow Cab etc. Masarap pero medyo hindi heatlhy dahil ma-cholesterol. Medyo naparami ang kain ko sa mga yan kaya naman hinay-hinay na dapat.

- I-maintain ang no-cigarette rule

Hindi talaga ako nagyoyosi, pero madalas ako'ng biktima ng second-hand smoking.

- Less alcohol

Naku, sana talaga magawa ko to. Though San Mig Light lang talaga at Bad Trip (available sa Madison's sa Boni Mandaluyong) ang madalas ko'ng inumin.

-Enjoy life more

Medyo nafocus sa trabaho, nawalan ng time na i-enjoy ang life. Hehehehe

- Learn more in Photography

Last year natuto ako ng basic photography. Ngayon'g taon, sana makakuha pa ko ng short course tungkol dito. O kaya sana, may magtiyagang magturo sa kin about photography.

- Give more

Makarami ng mga charity na matutulungan. Magawang magbigay pa ng ilang simpleng papremyo dito sa blogosphere at sa mga mas nangangailangan. Kahit not in cash but in kind.

Hindi ko na babanggitin ang ibang new year's resolution ko kasi medyo personal na. Hehehehe. Goal ko na lang na matupad ang mga iyan. Kaya naman basta may disiplina. Ikaw, anon'g new year's resolution mo?