salça.

Kaciyorum.

2026-01-02T22:53:00.003+03:00

Merhaba,

Bir suredir dusunuyordum, acaba yazmak iyi gelir mi diye. Muhtemelen cevap evet, ama insan pat diye de yazamiyor ki. Bi giris, gelisme lazim degil mi?

Vaktim mi yok, yoksa acaba dusuncelerimden mi kaciyorum? Kactigim o dusunceler beni her ozel gunde, ya da her uyku tutmayan gecede gelip bulmuyor mu sanki? Kaciyorsam da cok da uzaga kacamiyorum sanki.. Bazen olumun bes evresinden geciyormusum gibi geliyor. Cunku olum gibi bisey oldu, ama kimse olmedi.. Neydi hakkaten olumun bes evresi? Dogru ya, olumun degil, yasin bes evresi. E yas da zaten sadece birisi olunce tutulmuyor. Keza birisi olmedi bu sefer, ama galiba yas tutuyorum ben.

Bir zamanlar bu bloga ask acisi gibi seyler yazardim. Guzel gunlermis onlar. Gunler hala guzel, ama dertlerin en buyugunun cok da degmeyecek bi adam icin uzulmek oldugu gunler, aslinda dertsiz gunlermis. Duzelebilir, degisebilir, gencsin, zaman var, umut var, ne bileyim. Baskasi seni sever, sen baskasini seversin. Kucumsedigimden de degil ama, herhalde sonradan cekilen acilara kiyasla ask acisi cekmeyi tercih edebilir insan diye dusundugumden. Yine de buyuk konusmak istemem. Ask acisi cekilecek kisi var, kisi var simdi!

Ne diyordum, yasin bes evresi. Inkar, Ofke, Pazarlik, Depresyon, Kabullenme. Bi dusunmem lazim geriye donup, bu sirayla mi oldu her sey? Galiba evet. Ben buraya bunlari yazmak istedigime emin miyim? Kimse okumuyor diye dusunerek.. Ne diyordum, galiba evet, inkar. Inkar daha cok sok gibi gerceklesti. Bu karsimdaki babam mi? Bunlari soyleyen, bunlari yapan, benim bugun ben olmama %50 katkisi olmus, kisiligimin, tavirlarimin temellerine cimento atan adam mi gercekten? Ornek aldigim, cok saygi duydugum falan. Bi hata mi var, baskasinin etkisinde mi, bi derdi mi var? Uzun sure suren kaygilar, lohusalikla birlesen basima bir kotuluk gelecek dusuncesi. Terapiler. Sonra ofkelendim mi? Niye ben dedim mi? Niye ben demedim belki ama bu nasil benim basima geldi, nasil ustelik simdi basima geldi? Bu kadar kotu bi zamanlama olamazdi herhalde. Kotuluk yapmak ister gibi. Pazarlik ettim mi? Tanimlanan anlamda degil ama vekaletleri kurtarmak icin edilen pazarliklar. Biraz Mirac'in yerime ettigi pazarliklar.. Kopruyu gectik mi? Cok sancili gectik gectiysek de..

Peki simdi depresyon evresi mi? Ne zaman kabullenecegim olup biteni? Babamin hayatimda bir daha asla eskisi gibi olamayacagini. Yoksa kabullendim mi? Kabullenmis birinin hala uzulmeye hakki var midir? Yoksa artik uzuntuyu geride birakmis midir? Yok boyle degildir herhalde. Annemin oldugunu kabullendim mesela ama bu artik uzulmedigim anlamina gelmiyor ki. Sadece gozlerim dolmadan annem oldu diyebiliyorum, o kadar. Yani hemen aglamiyorum. Sonradan agliyorum :)

Cok garip bir seymis birini olmuscesine kaybetmek ama olmemis olmasi. Affedemeyecegini dusunecek kadar kirilmis olmak. Bu kisi siktiredilecek biri degilse ustelik bir de. Insan ebeveynini silebilir mi? Insan ebeveynine kusebilir mi?

Terkedilmis gibi hissediyorum kendimi, yersiz, yurtsuz, cocukluk hatiralarima ihanet edilmis gibi, annemin kemikleri mezarinda sizliyormus gibi, yapayalniz kimsesiz birakilmisim gibi.. Gibisi biraz fazla. Yazdikca hafifler miyim acaba?

Hangisi daha zor bilemedim, birinin orada hic olmamasi mi, orada olup seni istememesi mi?

Insanin cocugu olunca kendi cocuklugunu acayip irdeliyor, nasil buyudugunu, cocukluk hatiralari, basina gelenler, olmak istedigi anne ve olmak istemedigi anne, yer yer baba.. O yuzden de saniyorum bu donemde gelmesi bu olaylarin basima, beni bir farkli etkiledi. Cok destege ihtiyacim varken, kostek buldugum icin herhalde. Bir de herhalde terkedilme ile ilgili bir problemim var. Hayir nasil olur da insan vazgecer? Aklim almadigindan.

Aslinda yalniz degilim, beni her seyden cok seven dunya iyisi bir esim, gozlerimin icine tum dunyasiymisim gibi bakan bir kizim, teyzem, kuzenlerim, esimin ailesi, yakin arkadaslarim var. Onlara hic haksizlik etmek istemem. Ama ozel gunlerde sarilip sarmalanan aile yumaklarini gorunce icim burulmuyor degil, yalan da soyleyemem. Her sey tekrar aklima geliyor, nasil olur da yani.. Nasil? Hic haketmedigim halde, nasil?

Olmus olmasi icin atilan dogumgunu vs mesajlarindan sonra, 2026'ya girerken kutlama kimsenin uzerine dusmeyen bir gun olunca, iletismedik karsilikli. Onu dusunup duruyorum.

Iyilesmek icin ne gerekli onu bulmaya calisiyorum. Ankara'ya mi gitmek lazim? Kaciyorum..

Bogulmak

2023-11-27T11:59:00.002+03:00

Ne kadar zamandir yazmiyorum. Bu sefer eski postlara bakip kaybolmamak icin hic onlari okumadan bu bos sayfaya geldim. Cunku biliyorsunuz eski postlara dalip hicbir sey yazmadan cikmak bir ritueldir benim icin. Sik sik kendimi dusunurken buluyorum, yazmak bana iyi geliyor, yazmayi seviyorum, e neden yazmiyorum diye. Bilmem. Yazmiyorum iste.

Bir kitap okuyorum bu aralar, ismi 'Anxious People'. Kitap kulubunun son kitabi cok depresifti diye 'feel good' bi kitap secelim dedik bu ay, ben de oldukca endiseli bi insanim diye bu kitabi onerdim, fakat sanki kitap beni daha cok gerdi, merakla sonunu bekliyorum, umdugumuz gibi iyi hissettirecek mi diye. Kitapla kavga suredursun, icindeki bir cumle bana cok eski bi animi hatirlatti.

Anamur'dayiz, alabalik ciftligine piknige gitmisiz. Ciftlik bir nehrin yanina konuslandirilmis, ve nehirden buz gibi sular akiyor. Ayagimizi icinde en uzun tutma yarismasi falan yapardik. Karpuzlar biralar nehirde sogurdu. Gercekten soguktu, cok uzun duramazdiniz. Her sene gittigimiz bu ciftlik bir sene bir kopruyle alanini genisletmis ve bize nehrin ilerlerindeki kiyilari da kullanma imkani saglamisti. O sene biz de yemekler hazir olurken ilerilere yuruduk. 2 yetiskin, 3 cocuk, ben cocuk kategorisindeyim, herhalde 14-15 yasindayim, oyle yuruyoruz, nehre ayagimizi sokuyoruz, sakalasiyoruz falan.

Bi an nehrin ortasinda bi adamla gozgoze geldim. Adam batip cikiyor, nehrin debisinin en yuksek oldugu orta yerinde. Nehir tabanlari V gibidir, ayagim degiyor, sig sanarsiniz, kandirir sizi. Ortasinda su da hizli akar ustelik. Adam tam da ortada, ama hep derler ya, bogulan bir insan filmlerdeki gibi bagirmaz, cirpinmaz, bogulur gider diye. Hatta cocuklari bogulmaya karsi korumak icin de sessizlikten korkun derler. Neyse. Aynen oyle, adamdan ses cikmiyor, her sey saliseler icinde oluyor, ben adami gorup kilitleniyorum, soguk, ya bana bir sey olursa, vesaire dusunmeden adama dogru gidiyorum, aklimda bi ilk yardim sahnesi canlaniyor denizden birini kurtarmayla ilgili, ben nefesimi tutayim diyorum, gercekten de adama ulasir ulasmaz adam can havliyle beni suyun dibine cekiyor, suyun altindan adami yuzeye ve kiyiya dogru itmeye calisiyorum, o sirada benim nereye gittigimi merak eden insanlar durumu farkedip yardima geliyor, ellerini uzatip adami kiyiya itmeme yardim ediyorlar...

Belki hepi topu 3 saniye. Ama neler oldu oyle!

Cikiyoruz sudan, adam kendine geliyor, belki 20 lerinin sonlarinda, ya da 30 larinda, iri yari bir adam. Ben de 14-15 yasinda zayifca bi genc kizim. Adam nedense olumden donmus biri olarak hissedebilecegi onca duygu arasinda utanmayi seciyor, kocaman bi adamin, gorece ufak bi kiz tarafindan kurtarilmis olmasi herhalde agrina gidiyor. Ne kadar ilginc degil mi. Acaba kendimce sacma bi sekilde az kalsin olecek olsam, kurtulunca utanir miydim ben de?

Bense kendime sasiriyorum, nasil gittim oyle hic dusunmeden ve korkmadan! Bi yandan kendimle gurur duyuyorum, bi yandan kendimden korkuyorum, bi yandan da adama ulastigimda beni yakalayip suyun dibine cektigi an beynimde oynayip duruyor. Belki o ilk yardim videosuna denk gelmemis olsam, onun olabilecegini ongormesem, nefesimi tutup hazirlanmasam, orada bogulup gidecektim belki. Dumduz bir yaz gunu, balik yemeye piknige gittim diye, oracikta bitecekti hayat.

Insan dusunmeden edemiyor, savmisim iste sirami, simdi bunca anlamsiz sey icinde bogulmaya deger mi diye..

O degil de, bi twitter thread'i cikarmis buradan. Gelin size seksist bir adami bogulmaktan kurtarma hikayemi anlatayim, 1/10 ....

Till next time!

Dışarda Corona, Evde Corona

2020-03-21T22:56:00.004+03:00

Merhaba.

Bu sefer önceki yazıları okumadan geldim... Çok garip zamanlardan geçiyoruz, üstüne bir de hiç keyfim yok. Ne evde huzurum var, ne işte huzurum var, üstüne bir de eve tıkıldık kaldık, ailemizin yanına gidemez, sağlığından endişe eder olduk... Öyle işte saçmasapan...

Bazen düşünüyorum, dünya o kadar saçma bir hal aldı ki, belki de iyi oldu annemin görmediği bu günleri? Ne aptalca bir teselli bu değil mi? Aptalca olduğunu bile bile insan düşünmeden edemiyor. Belki görecek güzel günler yokmuş zaten. Sadece göz yaşı, acı, sıkıntı varmış. O yüzden işte, diyorum ki bazen, belki de iyi olmuş.

Az önce google'a sordum, bilmiyor. Aort anevrizmasından ölenler acı çekerler mi? Çok ani oluyormuş ya hani, belki öyle birden bir huzura kavuşmuştur... Öyle midir acaba?

Bazen öyle üzülüyorum ki bir kez daha sarılamayacak olmama. Öyle ki sanki bir kez sarılsam hiçbir derdim kalmazmış gibi geliyor. Öyle pişmanım ki günlerce saatlerce doya doya sarılmadığıma. Belki de bu yüzden rüyalarımda gelip bana sarılıyor annem. Sesimi yükselttiğim, kızdığım günlere öyle pişmanım ki. Yokluğu o kadar, o kadar büyük ki. Hiçbir şeyle dolmuyor. Acısı o kadar büyük ki neye üzülsem kıyaslanamıyor, neye çok üzülsem sonunda kendimi annemin artık bizimle olmayışına ağlarken buluyorum..

Ne dersiniz? 2021'i göremeyecek miyiz acaba? Belki tüm bu uğraşlar çabalar boşa. Belki tüm bu kalp kırıklıkları, hepsi, boşu boşuna...

O çok beklediğim zamanlar (!) geldi. Vize başvurumu yaptım, olumlu sonuçlandı falan... Bu yaz sabbatical alıp deniz kenarına gidecektim sözde. Evden çıkabilirsek iyi... Tehlikeli oldu yalnız bu vize işinin çözülmesi. Pazartesi gidip istifamı verme hayalleri, çık aklımdan. Hala ne yapacağımı bilemiyorum ama en azından cv'mi güncelledim. Dursun.

Tek bildiğim şey çok yorulduğum. Belki bazıları daha çok yorulmuştur benden ama, bu benim de çok yorgun olduğum gerçeğini değiştirmiyor...

Görüşmek üzere.

Sol Baştan Say

2020-01-29T18:01:00.002+03:00

Artık kendime yılda bir bloga uğradığımda önce yazılanları okumayı yasaklamam lazım! Yine dokundu yazdıklarım kendime tabi ki. Bir de bi anda bir yıl önceki snapshot'a dönmek ne garip oluyor. Ne aynı kalmış, ne değişmiş görmek insanı çok şaşırtıyor. Ne önemliymiş, ne değilmiş. Ve zaman yine ne çabuk geçmiş.

Visa slavery dedim durdum ama kalıcı oturum almama 1-2 ay kaldı, süreç başladı hatta, bir randevuya gidip alması kaldı diyebilirim. İş değiştirmeyi düşünmüyordum aslında ama ona rağmen içimde bir rahatlık hissi yok desem yalan olur. Köleliğimiz bitecek mi? Çok yakında! Bu işler çok enteresan aslında, sabbatical denen bir kafa izni var burada, nam-ı diğer ücretsiz izin. Geçen sene ortaları bu zamanlar için kalıcı oturum alınca sabbatical alırım, dolaşırım, tatile giderim, yapmak istediğim diğer şeylere vakit ayırırım falan gibi kabaca bir düşüncem vardı. Sonra iş yerinde önüme bir havuç tutturdular, koşmaya başladık yine. Ücretsiz izin düşüncesi şimdilik rafa kalktı gibi ama benim sağım solum belli olmaz. Düne kadar kafam çok serinken dün her şey tam tersine döndü ve dellendim huzursuzlandım yine. Bakarsınız bir şey olur, kafam atar, yeni iş bile bakmaya başlayabilirim :) Yaz aylarında bir aylık bir ücretsiz izin tatili de çok gazip geliyor gerçi benim gibi güneş deniz kum insanı için ama Mir benimle gelemeyeceği için çok sıcak da bakamıyorum şimdilik.

Kısa bir durum özeti verdim uğramışken, yoklamamı savdım, içimden çok yazmak da gelmiyor şu an ama boş geçmeyeyim dedim. Aslında bu ara kafamda daha çok yazmak ile ilgili düşünceler var, bloglara tam gaz geri mi dönsem diye de düşündüm, artık kimse blog okumasa da. Okunmasına falan da gerek yok zaten, beğenilmesine de, kendim için, kinetiğe çevirmek için aslında. Ama hani bazen olur ya insan çok şey ister ama hiçbir şey yapmak istemez. Hah, tam olarak da oyum bu aralar. Enerjimi bir toplasam da bir şeyler karalasam keşke, ama düzenli yapsam onu. Ne güzel olur. Belki olur.

Kendine söz ver,

Bir sonra bloga geldiğinde üzgün yazılar okuyup ağlama.

Görüşürüz.

Domates Biber Patlıcan

2019-04-09T16:59:00.002+03:00

Yine her zamanki gibi blog'a uğradım ve önceki yazıları okumadan, göz yaşı dökmeden geçemedim. Sonra acaba hep üzgün yazılar mı yazacağım diye düşündüm. Aslında niyetim bu değil ama dijital de olsa elime kağıt kalem alınca melankoliye boğulmadan, içime dönmeden duramıyorum sanırım.

Çok bunaldığımı hissediyorum bu aralar. Kontrolü elimde olmayan bir şeyler oluyormuş ve ben sürekli sürükleniyormuşum gibi hissediyorum. Visa slavery diyorlar ya hani, buna taktım kafayı. Sanki vize köleliğim bittiği gün her şey mükemmel olacakmış gibi. Biliyorum olmayacak ama seçememek, zorunda hissetmek beni biraz yordu sanırım. Gün sayıyor gibi hissediyorum kendimi günlere odaklanmadan.

Günler böyle zor geçerken öte yandan bir bakıyorum 4 sene geçmiş. Şaka maka kalkıp gelişimden bu yana 4 koca sene geçmiş ve düşünüyorum da ne çok şey değişti. Değişmeye de devam ediyor. Dursun istiyorum her şey olduğu gibi kalsın, olmuyor. Bazen kafamdan geçenleri etrafıma söylemeyi bırak kendime bile itiraf edemiyorum, ve gerçekten ne yapmak istediğimi bilmiyorum.

Ufak bahçeli bir evde sebze meyve takılsak, olmaz mı öyle?
İlla büyük şehirlerde koşturmak mı gerek ki?
Bilmiyorum.

Filmler ve Cenazeler

2018-06-03T09:40:00.003+03:00

Bazı şeyleri filmlerden falan öğreniyoruz ve resmen yanılıyoruz. Annemin cenazesinde gelenlere bir kaç satır bir şeyler söyleyebileceğimi sanmıştım, Londra-İstanbul uçağında aklımdan geçen tek şey buydu. Filmler dedim diye iyice salak yerine koydunuz beni, öyle şaşalı şeyler falan hayal etmedim. Bir kalabalık olur defin esnasında ya da öncesinde ve ben iki üç kelime söyleyebilirim diye düşündüm sadece. Sonra Mir'le paylaştım bu düşüncemi, bana cenazelerin benim düşündüğüm gibi olmadığını söyledi.

Öyle olmuyormuş.

Avlu dizisini izlemeye başlamıştım bu ara, hapishane dizisi, biraz aksiyon olur, değişik konular işlenir falan diye, Demet Evgar'ı da severim, 10. bölümde kadının kızını öldürdüler. Türkiye'deki 3 saatlik diziler sağolsun bir cenazenin nerdeyse tüm detaylarını gösterdiler. Yaşanana yakın olmasına rağmen o bile gerçek hayatta olduğu gibi değildi.

Din kültüre dönüşüyor inansan da inanmasan da kaçamıyorsun dinin getirdiklerinden. Mesela annemin cenazesinde innaa ileyhii diye hocanın okuduğu dualardan kaçamıyorsun. Aynı anda en az 10 kişinin cenaze namazı kılınıyor zaten. Size saçma gelebilir ama o bile tokat gibi çarpıyor. Senin için büyük, çok büyük bir kaybın yanında bunun herkesin başına geliyor olması ve senin sıradan olman gerçeği. Biz de çok maceralı olmadığımızın farkındayız da işte senin boğuştuğun içinden çıkamadığın şeyler bazı insanlar için 'he he' denilip geçilecek sıradanlıkta işte. Bir kere cenaze inanılmaz büyük bir kaos, orda birileri bir şeyler ayarlıyor sağolsun, bilmiyorum kim o birileri? Teşekkürler birileri. Her şey sanki bir anda olup bitiyor.

İsterdim ki mesela bir iki kelime söyleyeyim, arzu edenler bir anısını anlatsın, içinden geçeni söylesin, annem güzel anılarla anılsın, güzel bir şarkı çalsın, aklımıza annemin "ben çok güzel eşlik ederim" diyip gülmesi gelsin, güle güle diyelim gönlümüzce.

Gerçekte olansa kaos, sarıklı bir adam, anlamadığım dualar, her gün aynı işi yapmaktan nasır tutmuş kalpler, ve kapanış. Soğuk, buz gibi bir şey.

Bir de yine bir misafir ağırlama telaşı, belki mezarın başında biraz öylece durmak istiyorsun, ama sürekli ismini duyuyorsun kalabalıkta, oraya gel, buraya git. Seninle görüşmek istiyorlarmış, bilmemkimlere de merhaba de. Bir durmak istiyorsun aslında. Durun! Ne oluyor burada? Nereye yetişiyoruz?! Sonra eve geliyor aynı kalabalık. Bir odada daire şeklinde oturup suratına bakıyorlar. Söyleyecek bir şeyim yok ki. O dakikalar uzayıp gidiyor. Belki kafanı koyup tavana bakmak istiyorsun, belki uyumak, ama evde 150 kişi var. Kimseye kızdığımdan değil, o "150" kişi iyi ki var. Sadece söylenecek bir şey yok. Yüzüme bakıp durmayın! Ben ne olduğunu idrak edemiyorum daha.

Ben iki üç kelimemi söyleyemedim ama bir araya geldiğimizde biz yine istediğimiz gibi anıyoruz tabi. Kim ne derse desin. Umrumda değil. Annemin şerefine bir kadeh rakı tokuştururuz doğumgününde, komik anıları anlatırız, gülerken bir damla yaş süzülür, ve ben detayları unutmaktan korkarım...

Filmleri çok ciddiye almayın... Zaman koşturup duruyor, sandığınız gibi olmuyor. Dur deyin. Dursunlar, koşturmasınlar.

Ölümle Tanışmak

2018-02-03T16:56:00.002+03:00

Merhabalar yeniden,

Son zamanlarda, özellikle işe yürürken, metrodan çıkıp o kalabalık, herkesin olabilecek tüm kombinasyonlarda farklı yönlere koşturduğu tren istasyonundan geçtikten sonra, ancak orayı iyi bilen birinin bilebileceği bir kestirmeden, çöp kutularının ve taksilerin yanından geçerken, ölüm hakkında düşünür buluyorum kendimi.

Ölüm hakkında düşünüyorum ama depresif düşünceler değil. Daha çok ölümle tanışmam ve hayatıma dokunduğu noktalar, neler hissettiğim ve hissettiklerimin ne kadar değiştiği. Bu ve bu gibi şeyler sanki bir yazı yazarmışımcasına aklıma geliyorlar, fakat sonu hiç yok. Eğer o düşünceler bir hikaye olsalardı yani, sonu havada kalırdı hikayemin. Nereye bağlanacaklarını bilemediğimden olsa gerek. Böyle bir hikaye yazılsaydı herhalde sonu benim kendi ölümüm olurdu. Düşününce mantıksız da değil aslında.

Genelde bloga uğradığımda önceki yazdığım bir kaç yazıya takılmadan edemiyorum. Bir ritüel gibi, geliyorum, anı defterlerini bir karıştırıyorum, bazen unuttuğum hislere denk geliyorum, bazense hiç unutamadığım. Bugün yine öyle oldu. Annemden bahsetmişim son iki yazımda, sonrası sessizlik. Oysa o kadar çok söylemek istediğim şey var ki. Gözyaşı olup dökülüyorlar en beklenmedik zamanlarda, belki de en beklendik zamanlarda. Yazsam geçer mi, hafifler mi? Bilemiyorum.

Ölüm diyordum, ne doğal, ne kadar hayattan, fakat ne kadar hayata karşı. Algılarımız ne kadar farklı ve karışık, anlaşılması zor. Ölümle ilk ilkokuldayken muhabbet kuşumuz öldüğünde tanışmıştım. Babamla götürüp evin önündeki bahçeye gömmüştük. Yerini hatırlamak için bir taş koymuştum ama, unuttum gitti. Sonra o bahçenin yanından belki milyon kere geçtim, sokakta top oynarken, gece misafirlikten yarı uyur dönerken, ilk sevgilimin penceresine bakıp ne yapıyor diye düşünürken... Tam da evlerinin hizasına denk geliyordu şimdi düşününce. Onca kez geçtim oradan işte, bir kere bile bu anım aklıma gelmedi. Sonra taşındık gitti zaten. Şimdi düşünüyorum da, çok anlamamışım, çok üstünde durmamışım sanırım. Ne sorgulamışım ne de gerçekten üzülmüşüm. Ya da hep yaptığım gibi üzücü olayların ve hislerin üstüne kalın bir battaniye örtüp geçip, gitmişim.

Sonra filmler, kitaplar, çevremden insanların yakınları, siyasi figürler, tanımadığım uzak akrabalar. Ama sanki hep çemberin dışında kalmışlar.

Sonra teyzem. Şimdi düşününce farkediyorum ki bizim aileye ölüm ani gelme alışkanlığı edinmiş sanırım. Sabah işe giderken iş yerinin önünde yaya geçidinden karşıdan karşıya geçerken kırmızı ışıkta geçen bir arabanın çarpması sonucu kaybettik teyzemi. Böyle saçmasapan bir şey. Tabiri caizse kendini bir şey sanan dallamanın biri gelir, sen gidersin. Dersaneden çıkmıştım, Sıhhıye'de eve gitmek için otobüs bekliyordum, gündüz vakti babamı otobüs durağında gördüm. Allah allah, ne alaka? Babam neden işte değil? Teyzem hastahanedeymiş, oradan geliyormuş, arabasızmış, annem oradaymış, bir şeyler lazım olmuş, uzun kalmak gerekebilirmiş, babam eve gidip duş alıp eşyaları toparlayıp, arabayı da alıp geri gelmek istemiş. Peki. Birlikte eve gittik. Şimdi düşünüyorum beni neden kimse aramamıştı acaba? O zaman cep telefonum yok muydu ki? Herhalde yoktu. Babamla karşılaşmasak ne zaman nasıl öğrenecektim acaba? Babam koştur koştu duşa girdi. Ben de salak salak dolanıyorum. Babamın şu ilk çıkan kocaman ericsson'lardan olan cep telefonuna mesaj geldi. Babam bağırdı, mesajı oku, önemli olabilir diye. Gittim yatak odasına. 2 satır ekranı var zaten telefonun. Annemden gelmiş mesaj. 2 satır ekranda 2 kelime yazıyor büyük harflerle. LEYLA'YI KAYBETTIK. Boş boş baktığımı hatırlıyorum. Anlamadım. O ilk an insan idrak edemiyor ya. Nasıl yani? 1 saniye önce ile 1 saniye sonrası bu kadar farklı olabilir mi? İnsan hakkaten idrak edemiyor. Bir inkarın içine düşüyorsun herhalde. Baba dedim, böyle yazıyor. Babam aceleyle çıktı, şaşkın değildi ama, herhalde olayın ciddiyetinin farkındaydı, bekliyordu böyle bir şeyi. Toparlandık gittik. Ne yaptık sonra? Nereye gittik? Ara ara hatıralarım var ama hepsini yazıp uzatmak istemiyorum. Çok net bir kaç şey var gözümün önünde: zar zor anneanneme söylenmesi ve anneannemin sanki oracıkta ruhu uçup gitmiş gibi hissiz, boş gözlerle yere bakarak oturmaya devam etmesi, hastahanede teyzemin teşhis edilmesi gerekmesi, babamın girip yüzünün şişliğinden, yara berelerden ve yeni boyanan saçlarından dolayı şaşırması üzerine annemin girmesi, girerken benim de girmem, ben neden giriyorum sahi, annemin dizlerinde derman kalmayıp yığılması, iki koluna giriyorlar annemin, annem ağlıyor.

Uzun zaman bu konuyu düşündüğümü, arkadaşlarımla konuşurken ya da yeni birine açılırken hiç yakın çevrenden birini kaybettin mi diye sorduğumu hatırlıyorum. Demek ki takılmışım bu mevzuya. Üstüne kafa yormuşum. Ailemin kadınlarını çok yakından etkileyen bir olaydı. Hepimizin hayatında değişiklikler oldu bu olaydan sonra. Ben çocuk sayılırdım gerçi hala ama, oldu işte. Mezarlıklara gitmekten hiç hoşlanmaz oldum. Yüzleşmek hoşuma gitmiyordu herhalde hislerimle. Bir de uzunca bir süre teyzem bana kırgın mı gitti acaba diye düşünüp kendimi üzdüm. Çocukça didişiyordum teyzemle. Şimdi düşününce 30 yaşında aklı başında kadın ortaokuldaki çocuğa neden, niye kırılsın. Uğraşıyorduk birbirimizle. Umarım kırılmamıştır, çocuktum ya ben işte. Ama yine aynı çocukluktan ve sanırım bana yeni bu kavramla nasıl başa çıkacağımı bilemediğimden yüklenip durdum kendime. Yersiz de olsa bana biraz ders oldu sanki. Sivriliklerimin biraz da olsa törpülendiğini anımsıyorum. İnsanın aklı başına hep geç gelir ya. Ve aslında zamanın kıymetini ne kadar bilirsen bil, zaman hep az.

Annem de, babam da babalarını ben doğmadan önce kaybetmişlerdi. Ara ara bu konuyu merak edip sorular sorduğumu hatırlıyorum. Keşke daha çok sorsaydım. Ne hissetmiştin anne? Hayatında ne değişmişti? Nasıl başa çıkmıştın bu hisle? Şimdi olsa ne söylerdin? Bu ve bunun gibi onlarca soru. Kafama koydum, anneme soramam artık ama babamla konuşmayı planlıyorum bir sonraki Türkiye ziyaretimde. Babam da duygularını çok anlatmaz ama, çok rasyonel bir adamdır, deneyeceğiz işte.

Ey orada olmayan okuyucu, sıkıldın mı? Ben tam bu noktada bir sigara yaktım izninizle. Kederden efkardan değil. Bilinçaltım kendine kasıtlı zarar vermek istiyor ve verdiği bu zarardan anlamsız bir zevk alıyor. Acısını mı bastırmaya çalışıyor, bilmiyorum.

Türkiye'den yeni gelmiştik, aile ve arkadaşlarımızla görüştüğümüz güzel bir beş günden sonra. Hemen o hafta sonu arkadaşlarımız Londra'ya yanımıza geldiler. Önceden bir ufak Stonehenge ve Bath turu ayarlamıştık. Önceki gün anneme kahvaltı sofrasından fotoğraf yollamıştım, ne hoş demişti. İki arkadaşımızla daha buluşup tura başladık. Otobüste aklıma annem düştü, haftasonları hep görüntülü konuşurduk. Bu sefer yoldaydık, evde değildik ama. Arayayım dedim, sonra dedim ki günün ilerleyen saatlerinde daha müsait bir zamanda arayayım. Telefon düzgün çekmez, gürültü var. O an aramadım. Arasaydım ne bulacaktım bilmiyorum. Gerçekten ne bulacaktım acaba? Açılmayan bir telefon, ya da başkası tarafından açılan bir telefon. O sırada hala hayatta mıydı acaba annem? Dramatize etmek için söylemiyorum ama acaba hissetmiş miydim? Çünkü çok değil, belki yarım, belki bir saat sonra annemin ölüm haberi geldi. Allah'ın belası Stonehenge'e yeni varmıştık. İğrenç bir gündü. Sanırım hayatımın en kötü günüydü. Gerçekten. Arasaydım aklıma düştüğünde annemi ne bulacaktım, bilmiyorum.

Demiştim ya ölüm ani gelmek gibi bir alışkanlık edinmiş herhalde bizim ailede. O gün fiziksel olarak yanımda olan insanlar, iyi ki vardılar, hiç unutabileceğimi sanmıyorum.

Sonrasını anlatmak istemiyorum pek ama, doğal olarak çok düşündüm. Hayatın anlamı neydi, ölüm neydi. Biz neden vardık ve ne yapıyorduk. Hala da düşünüyorum. Hep de düşüneceğim sanırım. Bir gün sonrasını anlatmak ve duygusal karmaşalarımdan da bahsetmek isterim, ama bugün değil.

Ölüm böyle geldi hayatıma işte. En çok böyle yaklaştı, karıştığım trafik kazalarını saymazsak. Hani insanlarla tanışırsınız ama aslında tanımazsınız ya, annemi kaybedene kadar ölümle tanışmışım ben ama hiç tanımamışım meğer.

Annemi çok özledim. Özlemim her geçen gün artıyor. İçimde öyle bir boşluk açıldı ki, doldurmak imkansız. Ankara'da öyle bir boşluk var ki, görmemek imkansız. Annemi çok özlüyorum.

Ve işte öyle, düşünüp duruyorum..

Ve sen

2017-06-24T23:28:00.001+03:00

Çocukluğuma dönsem
Ve yeniden, otursak yine o balkonda
Esmese, varsın esmesin
Ve alt komşu varsın bizi sevmesin
Sıkılsak yine uzun yaz günlerinde
Ve kumsaldan kumları taşısak ayağımızda eve
Bahçedeki yabani otlar düşse aklımıza
Ve uğraştığınız sabahtan akşama
Yollar uzun sürse, bitmese
Ve koca çınarın altında mola versek yine
Asfaltın sıcağı yüzümüze çarpsa
Ve bir örnek giyinseniz yine babamla

Çocukluğuma dönsem
Ve yeniden çeksek kuraları
Çankırı'dan Ankara'ya uzansak haftasonları usanmadan
Ve yine ardarda çocuk filmleri izlesen benimle Batı sinemasında sıkılmadan
İzmir caddesinde döner ekmek yesek
Ve Sıhhıye'deki otobüs durağına erkenden gitsek
Sen yine çıksan yokuşları Gölbaşı'ndan
Ve ben yine saysam kaldırım taşlarını
Yakalarımı kolalasan kendin ördüğün
Ve rüyaları anlatsam gördüğüm
Pazardan dönmesek en güzel meyveleri seçmeden
Ve aile olsak yeniden

Konya, ve annem..

2017-06-16T18:20:00.003+03:00

En son Konya havaalaninda gordum annemi, tabi gasilhane denen yeri saymazsak.

Gasilhane diye bir kelime var, hic hayatima girmemisti, duymamistim, bilmiyordum, yesilin olabilecek en igrenc tonuna boyanmis, ruhsuz duygusuz bir duvarda tabelada gorene kadar, oyle donmus, tutulmus gibi beklerken..

Yerde mazgallar gordum, bos bir tabut gordum. Yuzume sanki bir kova soguk su carptilar.

Ne diyordum, annemi en son Konya havaalaninda gordum. O kadar ironik ki, gecmiste olan biten yuzunden annem Konya'yi hic sevmezdi. Gitmek istemezdi, tatile giderken verilen molaya bile tahammulu yoktu. Gecen zaman, degisen kosullar bir seyleri isitmis, ya da annemi yumusatmis olsa gerek, bu gidisimiz hic oyle bayramlardaki gibi olayli degildi.

Cocukken hatirliyorum, sesler yukselirdi, yuzler duserdi, bayramlarda Konya'ya gitmek ya da gitmemek, iste tum mesele buydu.

Ne diyordum, olayli degildi hic bu sefer Konya'ya gidisimiz. Aksine cok neseliydi, annem, babam, esim ve ben, hep beraber araba yolculugu yaptik, erik yedik, 90'lardan sarkilar dinledik, makasta mola verdik, babami yolda birakma sakasi yapmaya Mir'i ikna etmeye calistik annemle, kikir kikir guluyordu annem. Etli ekmek yedik bi guzel, Mevlana'yı gezdik, hazirlandik dugune gittik, annem hep cocuk gibi sendi, guldu, eglendi, kikirdadi, ne bileyim ben iste, belki ilk defa Konya'da somurtmadan goruyordum onu.

Ertesi gun Konya havaalanindan ugurladilar bizi, seyahat yastigimi cok begendi, ona verdim kafasi uzun yollarda onune dusmesin diye cunku uzun yolda annem hep insan anatomisine en uygunsuz pozisyonlarda uyurdu :) Icine sinmedi kiyamadi kizina yola gidiyorum ben de diye, olsun yine de verdim. Sarildik. Gelebilecegi en son noktaya kadar geldi, gozlerinin ici gulerek bakti, el salladi bize.

Bana sorarsaniz o kadar ironik ki annemi en son Konya havaalaninda gormus olmam.

Sonradan dusundum de, belki de annem hesaplasiyor, her defteri daha sonra actiginda bulmak uzere son sayfasina bir cicek koyarak kapatiyordu..

Nereden Nereye

2017-05-26T00:33:00.004+03:00

Hayatın ne kadar garip olduğundan daha önce bahsetmiş miydim?

En son 2016 Nisan'da uğramışım emektar bloguma, bir seneden fazla zaman geçmiş.. Bu bir seneye dönüp baktığımda o kadar şaşırıyorum ki. Onlarca değişen şey, ve bir o kadar da değişmeyen şey..

Biz sevgilim ile bir araya gelmenin yollarını arar durur, önümüze engeller kurulup dururken, ben sandalyemin tepesinde tünemeye devam ederken Türkiye'de darbe oldu. Sanırım her şey ondan sonra freni patlamış bir araba gibi yokuş aşağı yuvarlanmaya başladı.

Geçen sene Haziran ayında Coldplay konserinde üzerimize konfetiler yağarken baktım mir elinde bir yüzükle bana bakıyordu. Hiçbir zaman evlilik teklifi hayallerim olmamıştı ama herhalde başka türlüsü beni bu kadar mutlu edemezdi. Olduğumuz gibi, biz gibi, tantanasız, şatafatsız, beklemezken, çok güzel şarkılar bizi mest ederken. Neyse, bu bambaşka bir hikaye. Elimizde ihtimaller, beklerken, Temmuz'da darbe oldu. Eh ucundan bize de dokundu. Burslar iptal olup mir'in yüksek lisans hayalleri rafa kalkar gibi olunca evlilik sürecini hızlandırmaya karar verdik. Aralık'ta evlendik. Özlemle geçen iki yıllık süreç Şubat'ta mir'in taşınmasıyla son buldu. Bu sırada mir iş buldu. Debelenip durduğum, kendimi üzüp durduğum işyerimde işler yoluna girdi. Terfi bile aldım. Bu da ayrı bir hikaye. Şimdi sonunda birlikteyiz. Bu da bambaşka bir süreç. Şimdi Londra'nın başka bir sürecini yaşıyorum. Gurbette olmanın başka bir sürecini tecrübe ediyorum. Düşünüp taşındığımdan bu yana geçen sürece baktığımda şaşırmadan edemiyorum. O kadar çok şey oldu ki. İnsanın inanılmaz umutsuzluğa düştüğü anlar oluyor, o anlarda gelecekten ufak bir spoiler alabilsek çok güzel olmaz mıydı?

Onca değişen şeyin yanında değişmeyen şeyler de var tabi, ülkenin hali, dünyanın hali.. Son iki saldırının ardarda İngiltere'de olması sonucunda yakınlarımla rolleri değiştik diyebilirim.

Bu kadar uzun süre uğramayınca anlatacak çok şey oluyormuş, kafasını toplamakta zorlanıyor insan. Yine ortalığa düşünceler saçıverdim. Yazmanın ne kadar iyi geldiğini unutmuşum. En son hayallerden bahsetmişim, zaman zaman hayal kurmaktan yorulduğumuz, bıktığımız, usandığımız, e ne zaman gerçek olacak, ne zaman rahata ereceğim deyip hayıflandığımız, ucunu bıraktığımız anlar oluyor ya hani, hayat çok garip işte hiç varamayacağını sanarken kara görünüveriyor, ve fakat başka yerlere yolculuk başlıyor..

Daha sık uğrayacağım, kendime söz! En yakın zamanda 'kara'nızın görünmesi dileğiyle..

hayaller hakikatlere karşı

2016-04-04T00:22:00.004+03:00

Bu yazıyı 27 Aralık 2011'de paylaşmışım (http://resistancefailed.blogspot.com.tr/2011/11/hayal-mi-hakikat-mi.html) :

hayal mi hakikat mi?

"Bu o kadar mühim bir felaket mi? Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar. Ve günün birinde, hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz."

soruyorum sizlere, kendime, ne zaman vazgeçeceğim hayalleri seçmekten?

göz yaşları

2016-04-04T00:10:00.000+03:00

yine bir vedanın arifesinde
ve yine kanatlarım kırık
ne yapacağını bilmez bir ben
ve durmayan göz yaşları

bu günleri nasıl hatırlayacağım bir gün acaba
böyle sıkışan kalbim bunları da unutacak mı ?
öyle üzgünüm ki, kimseler anlamıyor
sanki eskisi gibi olmayacak bir daha hiçbir şey
yorganı kafama çekip uyuyunca geçecek sanıyorum
geçecek her şey
ümitler kırılmayacak bir daha

her yalnız gidişimde ufak bir parçam daha ölüyor
bilmiyor ki kimse üzülmemek için hissizleşmem gerekiyor
her seferinde daha çok göz yaşı
en zoru da belirsizlik

ah,
ki ne ah.

ne desem derdimi anlatmaya yetmiyor

Sandalyem ve Ankara'm

2016-03-14T02:23:00.001+02:00

Bu eve taşındım taşınalı, cam kenarına dayalı masanın, cam kenarında duran sandalyesinde o kadar çok oturdum ki.. Son bir senemi bu sandalye üzerinden özetleyebilirim sanırım. Çünkü yemek yerken de buradaydım, film izlerken de, çalışırken de, gülerken de, ağlarken de.. Severek isteyerek bıraktığım sigaraya bu sandalyede geri başladım, hayatımda ilk defa bu sandalyede resim yaptım, dünyaya buradan baktım.

Şimdi yine aynı sandalyede oturmuş korkunç bir iç sıkıntısıyla kilometrelerce uzaktan Ankara'da ne olup bitiyor onu takip etmeye çalışıyorum.

Daha da üzücü olanı ne biliyor musunuz?

Bunu ilk defa yapmıyorum.

Daha korkuncu bunu muhtemelen son defa yapmıyor olacağım.

Ailen iyi, arkadaşların iyi, ama bunlar yetmiyor içinin rahatlamasına, çünkü başka birilerinin sevdikleri artık yaşamıyorlar. Bu sefer iyiler ama ya bir sonraki sefer?

Bunca şey olurken uzakta olmanın getirdiği çok farklı bir psikoloji var. Her gün sevdiklerim işe, evlerine giderken bir korku yaşıyor, ben de burada onları kaybetme korkusu yaşıyorum, o kadar garip ki. Bir yandan seviniyorsun senin başına bir şey gelme ihtimali yok diye, çünkü orada değilsin artık, sıkışıp kalmış değilsin o şehre. Bir yandan terketmiş gibisin. Konuştuğun herkes kal orada, dönme, diyor.. Keşke çıkıp gelince çözülseydi diyorsun içinden.

İnsan sadece kendisi için sevinemiyor ki.

Buraya gelmeden önce hissettiklerimi düşünüyorum. Şimdi hissettiklerimi düşünüyorum. Telefonda insanlarla konuştuğumda ben isyan ederken onların artık isyan etmediklerini, edemediklerini görüyorum. Sanki kaderini kabul etmiş gibi herkes. Öyle sık olmuş, öyle çok olmayacak iş olmuş ki, öğrenilmiş bir çaresizlik içindeler sanki. Hoş, o kadar eminim ki orada olsam kendimin de böyle hissedip böyle konuşacağına. Buraya geldiğimde en belirgin hissettiğim şeylerden biri ülke gündeminden uzakta kalmanın verdiği ferahlama hissiydi sanırım. Her gün varsayılanda hissedilen huzursuzluktan uzaklaşmak ne güzel şeydi. Vicdan azabıyla birlikte gelen o güzel his. Senin gibi binlercesinin her gün yaşadığını bildiğin his. Artık kimseyi görmüyorum "Hükümet istifa" diyen mesela. Sokaklara dökülen, sesini çıkarabilen de yok. Korkuyoruz. Korkmamak elde mi? Deli cesaretiyle masum düşüncelerle gittiğimiz eylemlerde ölümler arttıkça sarılıp sarmalanan, canımdan olmaktan, sevdiklerimin başına bir şey gelmesinden korkan ben değil miydim? Biz değil miydik? Gezi'de yeşeren umutları yitirdiğimize mi üzüleyim, burada olmasam daha da belirgin bir şekilde her an hissedeceğim çaresizliğe mi, sevdiklerimin hissettiklerine mi, elimden bir şey gelmemesine mi, patlama anından beri haber alınamayan 18-19 yaşındaki gencecik üniversite öğrencilerine mi. Her olayda yüreğimizin ağzımıza gelip, sonra rutin bir şekilde yoklama yapmaya başlamamıza mı.

Mümkün olduğunca dışarı çıkmayıp, kalabalık yerlere gitmeyerek hayatta kalabilir miyiz?

Bu kadar uzaktan ben böyle korkarken, ya orada olanlar, her gün bu korkuyla nasıl yaşanır?

Şans mı artık bizleri hayatta tutan?

Bu sandalyede oturarak çokça şeye kafa yordum 1 senede, inanın hepsi başka başka. Belki hayatımda hiç olmadığı kadar çok düşünmek için vaktim oldu. Sorular sormak için, çoğu zaman cevapları olmayan. Bu sandalyede içildi hayatımın ilk yalnız rakısı, ve tadı çok başkaymış yalnız içilen rakının. Uykular bu sandalyede kaçtı, kötü haberler bu sandalyede alındı.. Ne makyajlar göz yaşıyla silindi bu sandalyede. Yoklamalardan bir eksik çıkmanın korkusu da bu sandalyede yaşanıyor, her yürek ağza geldiğinde.

Bu sandalyenin güzel haberlere çok ihtiyacı var..

Sağlıcakla kalsın herkes.

-amie

canım..

2015-06-25T01:12:00.001+03:00

Konuşamayınca yazmak istedim. Ne yazacağımı da bilmiyorum gerçi. Öyle başladım işte yazmaya. Hiç düzeltmeden yazmaya çalışayım bakalım nasıl bir şey çıkacak. Monolog gibi ama karşımda sen varmışsın gibi düşünüyorum. Türkçe bir radyo açtım, salak ve geçici pop şarkılar çalıyor, salaklar ama arada cümleler dikkatimi çekiyor, mesela birisi sensiz karaya vurdum sanki diyor. Yorgunum ve uykum var ama uyuyamıyorum. O yüzden yeşil çay yaptım belki yardım eder diye. :) Ama pek işe yarıyor gibi görünmüyor. Belki üşenmeyip spor yapsam iyice yorgun düşüp uyuyakalırım aslında ama niyeyse üşeniyorum. Bugün akşam yemek yemedim. Aç değildim. Canım istemedi. Kendime pek iyi bakamıyorum sanırım. 7'ye doğru çıktım bugün, 7 gibi eve geldim, öyle olunca niyeyse bişeyler yapasım gelmedi. Bir kaç teknik bişeyler öğreten video izleyeyim dedim ama tam aradığım gibi bişey bulamadım..

Öyle yazıyorum ama aralarda sölemek istediğim şeyler var, mesela dünya benim etrafımda dönüyormuş gibi oldu bir süredir farkındayım, ama aslında senin benim yanımda olduğun kadar ben de senin yanında olmak istiyorum, aslında yanındayım da daha çok hissettirebilmek istiyorum. isterdim yani. Bazen beynim uyuşmuş gibi oluyor, kafam çok karışıyor. Ne düşündüğümü ne hissettiğimi çözemiyorum. Hani sorsa biri anlatamıyorum. Çok garip kendimi ifade edemiyorum resmen. Bugün biraz eski fotoğraflara baktım Itır,Başak,Arda ve Anıl'ın olduğu, denk geldi yani. Sonra şey düşündüm o zaman ne düşünüyodum ne hissediyodum şimdi nerdeyim, şimdiden o zamanki halime bakınca mesela her şey daha net, keşke insanın kendisini anlaması için zaman geçmesi gerekmese.

En çok üzüldüğüm hatta belki sürekli olarak tek üzüldüğüm şey senden uzak olduğum. Hani ama içimde korku yok biliyor musun. Bu güzel bir şey. Umarım senin de yoktur. Uzak kalmak hiç istemiyorum ama bir şekilde sabretmemiz gerekiyor galiba. Mantıklı düşünmeyi çok başaramadığım için genelde yokmuş gibi davranıyorum bazı canımı sıkan şeyler, davranamayınca öyle bir patlıyorum falan saçmalıyorum muhtemelen ara ara ama. En azından bu hafta ağlama krizleri yok. Yani inşallah. Zaman hem yavaş hem hızlı geçiyor. Geleli sanki çok uzun zaman olmuş çok uzak kalmışım senden gibi geliyor mesela. Sonra bakıyorum aslında (neredeyse) 3 ay olmuş, mesela yeni bir işe, yeni bir eve, yeni bir şehre alışmak için kısa bir süre aslında.. İşte hem uzuuun, hem de kısa...

Bugün Chris sorunca seni, biraz kötü oldum aslında, "So where is your boyfriend, we know that he is not in your flat (laughs), in Scotland?" dedi. Böyle dedi çünkü evdeki böcek mevzusundan dolayı yalnız yaşadığımı biliyor. Erkek arkadaş mevzusunu kimden duydu nerden aklına geldi onu da anlamadım ama, belki telefonumun ekranını görmüştür, işte anlattığım gibi asıl noktası şeydi, yalnız geldiğime çok ihtimal vermemiş o yüzden seni buralarda diye düşünmüş. Yok dedim Türkiye'de. Çok güzel anlattım işte burada iş bakıyor dedim, haa şimdi anladım planı dedi, niye burda aramadığını sordu, şu an çalışıyor mu dedi, dedim evet çalışıyor, o da hemen dedi tabi iş bulmadan iş bırakmak riskli falan dedi, dedim evet, ama B planımız da var falan filan.. İşte biraz korkak kırılgan savunmasızım güçsüzüm insanların gözünde, aslında öyleyim değil mi zaten? Kanadım kırık çünkü. Çünkü sen yoksun. Sen olmayınca sokaklar boş, şarkılar tekdüze, güneş bulutların ardında, sen olmayınca ben yarımım. Ne şanslıyım ki diğer yarımın nerede olduğunu biliyorum. Bu hayatta bir "diğer yarım" var. Keşke birlikte olsak. Seni çok özledim. Seni daha 2 ay göremeyeceğimi düşündükçe gözlerim doluyor. Türkiye'ye gelirken 5 aydır burada olmuş olacağım. Garip geliyor. Gelirken bu kadar uzun süre yalnız kalacağımla yüzleşmiş miydim bilmiyorum. Yüzleşmemiştim galiba. Yüzleşsem sen giderken öyle ağlamazdım herhalde dünya başıma yıkılmış gibi. Gerçi yıkılmadı mı sanki?.. Trende de çok ağladım, yarım saatlik tren bitmek bilmedi. Tuvalete gittim yüzümü yıkadım. Biriyle göz göze geldim bana üzüldü. Kim bilir ne düşündü.

Arafta kalmak istemiyorum.. Seninle birlikte olmak istiyorum.. Sen yokken araftayım resmen, ne varım ne yokum, ne iyiyim ne kötüyüm, ne yaptığımı bilmiyorum. Seni çok özledim. Hep seni düşünüyorum. Seni düşünmeden hiçbir günüm geçmiyor.. Şimdi bir süper gücüm olsa galiba isterdim geleceği görmeyi, bir soru hakkım olsa da yeter galiba, tek istediğim seni benle, beni senle görmek.. Birisi mi demişti, bi yerde mi okumuştum, zaman "niye geldim"le "iyi ki geldim"ler arasında gidip gelirken geçiyormuş böyle taşınınca.. Hakkaten de öyle oluyor, bazen dakikalar bazen saatler bazen günler sürüyor birinden diğerine geçmek, ama senden uzakta olduğum bir yere nasıl gönül rahatlığıyla iyi ki geldim diyebilirim bilmiyorum açıkçası...

Seni çok özledim, o duygulandıran notaları yan yana getirenlere lanet olsun.

Değiyor mu değecek mi bu kadar üzüldüğüme/üzüldüğümüze...?

Seni çok özledim.

Çok.

Özledim.

tesadüf

2015-06-12T22:35:00.000+03:00

Ben yine yollara düştüm yine zorlara Hem korkak hem gözü kara uçlardan uçlara

arkadaşıma mektup.

2015-06-12T22:19:00.002+03:00

Buraya geldiğimden beri ilk defa yazıyorum. Belli ki hala düşüncelerimi toparlamakta zorlanıyorum. Bunu buraya bırakmak istedim. Bir gün geriye dönüp baktığımda bu günü hatırlamak istiyorum. Belki de bunları kendime söylemek istiyorum..

Merhaba canım,

Sana bunları daha once yazacaktım aslında, aslında nişandan önce yazıp nişanda vermeyi düşünmüştüm ama bir şekilde yazamadım. Şimdiye kısmetmiş. Şimdi yazmaya çalışacağım. Ne kadar başarılı olabilirim aklımdan geçenleri yazmakta bilmiyorum.

Seni o kadar uzun zamandır tanıyorum ki, sen benim için mesafelerin ve zamanın yenemeyeceği bir arkadaşsın. Dostsun. Araya zaman girdiği de oldu, mesafenin de. Belki hiç farkında değildin ama en zor zamanlarımda aslında hep yanımdaydın. Bilmem hatırlıyor musun ama bana hep “senin yapamayacağın şey yok” derdin. Bu tabiki doğru değil, ama bunu niye söylediğini biliyorum. Çünkü bana inanıyordun. Belki de benim kendimde inandığımdan da çok üstelik.. Zor zamanlarımda bu sözün hep aklıma geldi ve bana güç verdi biliyor musun? Üniversitede zorlandığımda, erkek arkadaşımdan ayrıldığında, ailemde problemler olduğunda, kendime inanmadığım ve başarısız olduğumu düşündüğüm zamanlarda. Kendimi Yenimahalle'de metroya yürür ve muhtemelen şimdi hiç önemli bulmayacağım ama hatırlamadığım bir şeye ağlarken hatırlıyorum, ve birden aklıma bilmem kaç yıl once söylediklerin gelmişti. Kafamı kaldırıp gülümsedim.

Buraya taşınma olayları ilk başladığında ödüm koptu. Hem istedim, hem ödüm koptu. O zamanlarda işte hep aklımda bir arkaplan sesi senin sözlerini tekrar etti. Daha önce çok kere olduğu gibi. Bana güç verdi. Her zaman olduğu gibi. Şimdi burada olduğumdan dolayı üzüldüğüm bir şey varsa o da mutsuz olduğun, mutlu olduğun zamanlarda yanında olamayışımdır. Buna emin olabilirsin. Belki yansıtamıyorum ama bunun aklımdan çıkmadığını bil isterim.

Sonra düşündüm ve acaba o da benim ona ne kadar inandığımı biliyor mudur benim bildiğim gibi dedim kendi kendime. Dedim ki amie söyledin mi açık açık bu hislerini hiç? Emin olamadım. Sonra sana bunları söylemeye karar vermiştim. Ancak yazabiliyorum. Bil ki şu hayatta senin başaramayacağın şey yok. Aynı senin bana söylediğin gibi. Dara düştüğünde, bazen elindekiler sana yetmediğinde ve çaresiz hissettiğinde umarım aklına gelir bir yerlerde ektiğin dostlarının sana ne kadar inandığı ve güvendiği, kalkıp devam edersin kaldığın yerden.

Hayat ne garip değil mi, saçlarını iki yandan bağlayan ya da kısacık kestirip jöle süren iki çocukken, kendimizi genç kız olarak buluverdik, aşık olduk, hayaller kurduk, ağladık, güldük, gitar çaldık, şarkılar söyledik, kendimize güzel bir dünya kurduk. Şimdi de hala küçük geliyorum ben kendime ama, büyüdük. Şimdi sen evleniyorsun. Senin için çok mutluyum. Mutluluğu sonsuza kadar hakettiğine inanıyorum, ve biliyorum ki çok mutlu olacaksın. Hiçbir şey seni yıldırmasın. Sen cebinde bir notu günü gelir de veririm diye yıllarca saklayacak kadar sabırlı, sonra da sahibine iletip istediğini alacak kadar kararlı bir insansın. Sen herkesin doğru dediğine hayır benim doğrum bu değil deyip kafa tutacak, ve üzerine gidip herkesi yenecek kadar güçlü bir insansın. Bunları hiç unutma. Benim güzel arkadaşım, seninle büyüdüğüm için çok şanslıyım. Sen benim anılarımın demirtaşlarından birisin.

Hep gül.

Çok mutlu olun.

Seni seviyorum ve uzakta olsam da aslında yanındayım, bunu bil.

Gidiyorum: Neden, Nasıl 101

2015-02-24T11:17:00.001+02:00

Merhaba,

Uzun zamandır yazmıyordum. Beni tekrar yazmaya itekleyense hayatımda olan değişiklikler oldu.

İşimden memnun değildim. Hem de işe girdiğimden beri. Kim işinden memnun ki diyenleri duyar gibiyim. Ben de uzun süre salla başı al maaşı işten çıkınca arzu ettiğin hayatı yaşa diye diye avuttum kendimi. İş yerindeki mutsuzluğum normal hayatımı etkilemesin istedim hep ama etkiledi tabi. Yine de hayatta kelebek etkisine ve karmaya inanırım. Bu sevmediğim işte geçen 3.5 sene olmasaydı, o 3.5 sene bu şekilde geçmeseydi şu an hayatımda olan güzel şeylere belki de hiç rastlamayacaktım...

Önce nerede başlayayım. Hangisinden bahsedeyim. Bodoslama gireyim. İnsanların iyi olarak değerlendirdiği bir şirkette çalışıyorum. Beyaz yakalıya merhaba deyin. İyi tarafları da var çalıştığım şirketin, yok değil allah için ama bir çok farklı şanssızlık bir araya gelince ben bu iş yerinden bir türlü memnun olamadım. İş tanımından memnun olamadım, insanlardan memnun olamadım, şirket yöneticilerinden memnun olamadım. Olamadım da olamadım. Mezun olur olmaz başladığım bu işte bir şeyler öğrenip büyüyeceğime kendine güveni olmayan kız çocuğu gibi kalakaldım resmen. Bilgisayar mühendisliğinden mezunum, işyerindeki ünvanım "Yazılım mühendisi" idi, ama ben iş tanımım gereği internette 20 sene öncesinin ekran kartını bulmaya zorlanıyor, şirketin malzeme ikmal birimi yokmuş gibi tek tek abuk subuk tedarikçilere telefonda laf anlatıyor, kasa taşıyor, eski sistemdeki virüsü temizliyor, format atıyor falandım ki delirecektim artık. Öyle bir pozisyondayım ki vaad edilen proje bir türlü başlamıyor. Ekip büyümüyor. Yazılım işine kıyısından dokunan garip bir idari konumdayım, ama yetkim de yok, ve ekip liderim bir sebepten işe gelmediği zaman ben öylece duruyorum. Böyle saçmasapan işler. Sekreter gibi hissediyorum kendimi. Bir yandan da maaşımı alıyorum ama. İnsanoğlu da rahata güzel alışıyor. Bir süre isyan ettim ettim bir şey olmadı sonra oh kebap banane babamın şirketi mi verselerdi düzgün iş dediğim de oldu. Ama insan mutsuz oluyor. En azından benim gibi bir insan. Neyse çok uzatmadan devam edeyim, yeni işe başlayan insanların yaptığı hataları da yaptım. Mesela insanları üniversitedeki insanlar gibi sanmakla başladım hatalar yapmaya. Sonra üniversitede bir şekilde gözardı edebildiğin "moron mühendis"lerle burun buruna geldim, bolca. İş yerinde denyo insan çoktu ve bu denyolara dışarıdaki hayatında olduğu gibi arkanı dönüp gidemiyordun. Güveniyordun birine sonra bir bakıyordun, yok ortada! "Karı gibi dedikodu yapma" diyen dedikoducu erkeklerle, 35 yaş üstü ergenlerle falan tanıştım. Hayatına karışmayı kendinde hak görenlerle uğraştım bolca. Bunlar sözde okumuş etmiş, iyi gelirleri olan, evli, sevgilili insanlardı. Ama 3-5 erkek bir araya gelip şirketteki top 10 kadınlar listesi yapmaya, her gün ne giymiş tartışmaya utanmıyorlardı. Bayan demeye bayılıyorlardı, naziklikten.. Birbirlerine ellerini telefon ekranlarına kapatarak NSFW şeyleri, gösterdiklerini belli ede ede ama saygısızlık yapmıyormuşçasına gösteriyorlardı mesela, ortamdasın ama sana göstermediler ya sonuçta. Salağız ya biz de anlamadık ne olduğunu. Neyse. Peki bu insanların hepsi mi deliydi manyaktı arkadaş.

E herkes deli olamaz ya, suçu kendimde aradığım da çok oldu. Etrafımda 15 yıldır , 9 yıldır, 6 yıldır bu şirkette çalışan insanlar vardı. Belki de ben uyum sağlayamıyordum bir şeylere. Kendimi de suçladım bolca evet. Kararlar aldım, bazıları uygulandı bazıları bozuldu. İşyerinde ekip değiştirdim, arkadaş değiştirdim. Olmadı. Benim de hatalarım vardır elbet, yine de hatanın çoğunu kendimde bulamıyorum şimdi. Çünkü çalışsan yalaka, çalışmasan tembel oluyordun. Günaydın desen cevap alamıyordun, demesen günaydın demiyor diye laf sokuluyordu. Herkes birbirinden anlayış bekliyor ama kimse birbirine anlayış göstermiyordu. Asosyal insanlar yönetici olmuş. Askerlik yapıyor gibi bir sene uzun kalan kendini bir şey sanmış. Ohoo hangi birini anlatayım. En son dedim asosyal olayım sessiz sessiz gelip gideyim. Zaten iş yerinden arkadaş da olmaz, kendi halimde çalışayım şu günler huzurlu geçsin işten çıkınca bakarım keyfime, dedim. O da olmadı. Baktım alay falan ediyorlar sesli sesli. Kendimi bir an lisede zannettim. Lisem çok problemli geçmişti böyle tipler yüzünden. Dışlanmaktan korktum o günleri hatırlayınca. Oynamaya başladım. Yapacak fazla bir şey yoktu. Yalandan tebessüm, laf sokulunca anlamazdan gelmeler, falan filan... Neticede benzer görünsek de o kadar farklıydım ki bu insanlardan ne izlediğim bir filmi, ne duyduğum bir şarkıyı, ne siyasi olayları, ne okuduğum enteresan bir yazıyı, hiçbir şey paylaşamıyordum. Günlük hayatının en uzun kısmını geçirdiğin yerde öğle yemeğine birileriyle gitmek yerine yalnız gitmeyi tercih eder olmak nasıl bir his eminim bir çoğunuz biliyorsunuzdur. Söylediklerim uzayda kayboluyordu. Kendimi övmek için söylemiyorum. Farklıydık işte. Ama bir şeyler öğreneceğin bir şeyler paylaşacağın birinin olmaması kötü etrafında. Samimi olman gerekmiyor. İş çıkışı bir bira ihtimalini bırakalı çok oldu. 5-10 dk keyifli bir muhabbet edebilmek için yağmur duasına çıkacağım. Resmen böyle durumda kala kala asosyal oldum ben de. Konuşasım gelmiyor iş yerinde yeni biriyle. Önyargılarım onun için default zaman kaybı diyor. Çoğu da öyle hakkaten istisnalar olsa da.

İşinden memnun olmama ama yerine bir şey koyamama bocalaması içinde sabahları asık suratla gelip çıkış saatini iple çektiğim ve bu konuda yaptığım tek şeyin söylenmek olduğu zamanlarda insanlar haklıydı "amie, madem bu kadar mutsuzsun bu işten, değiştirmek için bir şeyler yap" derken. Haklılardı. Ama basiretimin bağlanması sadece korkudan değildi. Ne yapacağımı bilemiyordum. Maaş da değildi derdim. Biraz daha az olsundu maaşım ama huzurlu olsundu, bana bir şey katsındı, günüm güzel geçsindi. Yine de bilemiyordum ki ya gittiğim yer de bunun gibi olursa, her şeye sıfırdan başlarsam, yok yere? Riski almam lazımdı da, ne zaman ve nasıl. Bu bir her şeyi bıraktım ve garsonluğa başladım çok mutluyum yazısı değil. Sadece içimdekilerin bir kısmını döküyorum.

Artık ama bahane ama gerçekten gerekli, beklenen tüm süreçler dolmuştu ve bu işten ayrılmam gerek moduna gelmiştim. Hatta Ankara'da iyi diye duyduğum bir şirkete de başvurdum o sırada. Ne olursa olsun modunda.

Sonra önüme dünyaca bilinen iyi bir şirketten bir fırsat çıkıverdi. Ankara'dan ötesine gitmem ben burada yaşayacağım derken, Londra'ya gidiyorum şimdi. Hislerim çok karışık. Bu anlattığım iş yerinde bu hafta dahil son 2 haftam kaldı. Kurtuluyorum hepsinden. Umut ediyorum güzel olacak. Umutsuz olmaz. Almam lazım bu riski. Bu yazıyı yazmaya niye başladım peki diye bir düşündüm, baya dağıtmışım çünkü. Geleceğim oraya da. Ama zemini biraz anlatmam lazım. Sadece iş yeri değil ülke de değiştiriyorum ya şimdi, işler daha karışık hal aldı. Çünkü sanırım bu ülkeyle ilgili tüm hayal kırıklıklarımı bir kenara bırakıyorum da, yerel seçimlerdeki hayal kırıklığını, sürüklendiğim umutsuzluğu hiç unutamayacağım. Gezi parkı eylemlerinde başımıza bir şey gelme pahasına çıktığımız meydanlardan, derin bir apolitikliğe yol almaktayım. Çünkü yoruldum. Çünkü bıktım. Çünkü baya üzülüyorum. Elimde değil. Sakin sakin sessizce geriden yine hep takip ettim de çok girmedim işin içine. Sonra Özgecan öldü. Özgecan'ın öldüğünü duyduğum gece ekşisözlük'te bir başlığa takıldım, sabaha kadar o başlığı okudum. Ağladım. İçim sıkıştı resmen. Bu ülkede yaşamaktan daha zor bir şey varsa o da bu ülkede kadın olarak yaşamaktı. Olay bir tecavüzden daha büyüktü. Bir zihniyetti savaşmaya çalıştığımız, ama çoktan kabullendiğimiz. Tacize uğramayan arkadaşım yoktu, ben de tacize uğramıştım. Sonra ne olmuştu, hiç. Sen bununla yaşamayı öğreniyorsun. Ülkenin neresini tutsan elinde kalıyordu. Uykusuz ne güzel çizmişti, bok içinde kaldı ülke, çıkın da yıkayayım, diye.. Olaylar mideni zaten bulandırıyor, bir de altındaki yorumlar yok mu. Hadi o isimsiz yorumları geçtim. Facebook'ta arkadaş olduğun, yolunun bir şekilde kesiştiği okumuş etmiş insanların paylaştıkları durum bildirimleri çok mu farklıydı sanki? İş yerindekilerin duyarsızlığı ya da yaptıkları yorumlar...

Bu bir nefret ediyorum ülkemi terkediyorum yazısı değil. Sadece içimdekilerin bir kısmını döküyorum.

Tüm bu ahval ve şerait içinde ben iş ve ülke değiştiriyorum şimdi. Dolayısıyla hislerim çok karışık. İş yerinde aa gidiyormuşsun diye yanıma gelenler oluyor. İşbu yazıyı bana yazdıran da onlar oldu. Başta seviniyorsun ilgilendiklerine. Sonra canını sıkıyorlar. En çok sordukları soruları top 5 yaptım ben de. Bu sorulara olan kzıgınlığımı anlamanız için malum tonlamaları yapmanız gerekiyor tabii.

1. "Yalnız mı gidiyorsun?"

Evet yalnız gidiyorum. "Bayan" halimle yalnız gidiyorum. Kız başıma yalnız gidiyorum. Evlenmeden yalnız gidiyorum. YALNIZ GİDİYORUM.

2. "Ailen sorun yaratmıştır şimdi? Hem de tek kız çocuğusun?"

Yok arkadaş ailem godoş da değil senin ima ettiğin gibi ama, sorun yaratmadılar. Senin küçük beynin bunu almıyor. Senin ailenin sorun yaratıyor olması, bunu doğru, beklenen, olması gereken yapmıyor. Bakışlarını da al git!

3. "Erkek arkadaşın bu işe ne diyor?"

Valla destekliyor. Hem de en başından beri. Herhalde bana kendime inandığımdan çok inanıyor. Benim için çok iyi bir fırsat olduğunu düşünüyor ve iş bulup yanıma gelmeye çalışacak. Ama senin beklediğin cevap daha magazinel bir şeydi anlıyorum. Valla istemedi ayrıldık ile başlasam, kıskanıyor ile devam etsem, izin vermiyor ile bitirsem sen daha mutlu olacaktın ama kısmet.

4. "Yurtdışı çok pahalı değil mi? Sıkıntı çekeceksin şimdi orada, ne gerek var?"

Gittiğim şirketi duyunca en çok bu soru geliyor. Ben zaten karar vermişim. Sanki bunu düşünmedim. Sen diyince koşa koşsa gidip sözleşmeyi iptal edeceğim sanki. Kimseye kızamam kimse bulunduğu konum kötülensin istemez. Ama ben giderek, orayı tercih ederek kötülemiş oluyorum onların gözünde herhalde. O yüzden saldıracak, seni rahatsız edecek bir şeyler demeye çalışıyorlar. Ne gerek varmış, her şeyin en iyisini sen mi biliyorsun arkadaş?

5. "Maaşın ne?"

Sen bir günaydını, selamı zor verirken ben sana maaş söyleyeceğim. Çünkü kendinde böyle bir hak görüyorsun. Çünkü sen maaşımı kendinle kıyaslayacak ve bok gibi la gittiği yer ben iyi ki de buradayım demek için kendine bahane bulacaksın. Sanane diyorum sana kısaca. Az da olsa, fazla da olsa sanane. Az görsen ay kuş gibiymiş çok bulsan o şirket için de şöyle böyle diyorlar diyeceksin. İlla bir şey diyeceksin.

Ben bir dine inanmadım, inanamadım. İyi insan olmaya inandım hep. Memleketi de sevdim. Her falsosuna rağmen. Şartlarım gereği biraz izole yaşadığım da doğrudur. Şanslıymışım. Kafamı çok toplayamadan bir şeyler yazdım ama, anlatabildim mi bilemiyorum...

Herkese her şeye karışan adam/kadın, duyunca

İyi şanslar, her şey gönlünce olsun!

desen bok var!

Ama neyse, kurtuluyorum senden ve senin garip zihniyetinden.

şarkılar

2014-01-19T21:30:00.002+02:00

onun beni tanımazken taa 2010'larda seçip yan yana koyduğu 3-5 şarkı bile inanır mısınız yetiyor aslında onu sevmeme.
şarkılar başlıyor ve içimde yükselen sevgi dalgasını anlatmama imkan yok.

seviyorum da benim sevgim işte böyle, hem güzel, hem ağrılı..

ve sizce mümkün müdür birini böyle sevip onunla şarkılar eşleştirmemek?

eşleştirdim.

http://8tracks.com/thisisamie/lovin-him

ruh hali

2014-01-19T12:39:00.002+02:00

Hep aynı t-shirt'ü falan giyersin ya.

Ya da hep aynı yoldan gidersin.

Aradan yıllar geçer yine aynı şey olur falan.

Hani diyet yapanların geçmekte zorlandıkları bi vücudun alıştığı kilo vardır ya yıllarca kalınan.

Geçer sanırsın geçmez. Düzelir dersin düzelmez.

İnsan hep yeni bişey bulup eşleştirir ya mutsuzlukla.

Hep yeni bir şey ister, hep daha fazlasını arar ya.

Eski insanlar, eski yerler, eski hisler, aslında çok da farklı değil yeni insanlar yeni yerler ve yeni hislerden.

Beynindeki ufak register'lara kodladığın, gereksiz sen'ler.

Güncellenmiş hatalar.

İşte öyle çıkılamayan da bir ruh hali var herhalde.

Dönüp dolaşıp gelip yerleştiğin bir ruh hali. Paltonu çıkarmadan.

İçinde gizlenip duran, bağışıklığın düştüğünde tekrar tekrar ortaya çıkıveren.

işte böyle mutlu mutsuz.
düştü düşecek.

nasıl beceriyorum acaba hep suçlu olmayı, hatalı olmayı.

2010'da yapmışım bu listeyi, ve yıl olmuş 2014, ben böyle hissediyorum yine. ne de doğru koymuşum adını meğerse.

http://8tracks.com/thisisamie/stillness

Not: güzel listeymiş be, bu şarkıları dinlemeyi unutalı çok olmuş.

özgüven ve başkasının yerine utanmak

2013-11-24T22:22:00.001+02:00

Bir insanın özgüveninin olmaması ne kadar kötüyse, "yersiz özgüven"i olması da inanın bana o kadar kötü.

Kimseyi küçümsemek istemem ama hani "başkasının yerine utanmak" diye bir şey var ya, o çok fena bi his ya. Bu aralar da çok sık olmaya başladı bana. Televizyona çıkan abuk subuk insanlar zaten bende bu davranış biçiminin oluşmasının temel sebebi de, geçenlerde bir blog'a denk geldim, bir hatun arkadaşımız. Sonra baktım işte dünya küçük, yüksek lisanstan aşinayım kendisine ve hatun sınıftaki o sabah 8:40 dersine akşam partiye gidiyormuşçasına gelen o acayip kız. Her neyse, günlük kıyafet tarzım tadında bir yazı yayınlamış. Moda bloglarını çok seviyormuş ve bir yerlerden başlamak istiyormuş. Link veresim var durumun ne kadar vahim olduğunu görün diye ama çok iyi bir insan olduğum için veremiyorum. Şimdi modanın ne olduğunu tanımlamak lazım ama, bana sorarsanız colins'ten bir düz kot üstüne defacto'dan düz siyah bir hırka giyip, üşenmeyip fotoğrafını çekip, bunu bloga koyup üstüne bir de yazılar döşenmek moda değil ve bende bir ellerimle yüzümü kapatma isteği oluşturuyor. Markalara takıldığımdan değil de, moda denen şeyle yakından uzaktan alakası olmadığından.Üşenmedim tdk karşılığına baktım sizler için modanın bakın: Değişiklik gereksinimi veya süslenme özentisiyle toplum yaşamına giren geçici yenilik

Sokakta herkesin giydiği şeyi giyip fotoğraf çekmişsin canımın içi o moda değil. Ya bir de bir arkadaşı da çıkıp bitanem canımın içi dur yapma etme dost acı söyler dememiş. Çok güzel olmuş cnmmss yazmışlar. DELİRECEM.

Sonra öneriler falan vermek istemiş mesela şey falan yazmış, "beliniz ince değilse dar bluzler giymemelisiniz"

HADİ YAA demek istiyorum. Sanki bana bilinmeyen ve çok zekice bir ipucu.

Allahım. Migros'a gitmiş kozmetik reyonundan peeling falan almış, onu falan tanıtmış. Hayır ben bunu uzun zamandır kullanıyorum kızlar, bir sürü ünlü markaya para dökmeyin, bakın bu çok güzel çok işe yarıyor dese anlayacağım. Ben de yeni aldım bir deneyeyim diyor.

Yemin ediyorum İNSANLAR İŞSİZ.

şimdiki zamanlar

2013-11-24T22:02:00.002+02:00

Uzun zamandır yazmıyorum ya, neden diye düşündüm buldum. Hayatım çok sıkıcıymış meğer.

Anne babaların ve komşu teyzelerin parmakla göstereceği bi yol izleyip geleneksel ile modern arasına sıkışmış hayatımda, bazen çok özgürüm, bazen odamın içinde bile tutsağım.

Evet odamın içinde, çünkü ipimi koparıp gidemedim.

Hem iyi ki büyükşehirde büyümüşüm diyorum, hem de başka şehirde yaşıyor olsaydık üniversite için gelecektim buraya ve nereden baksan 8 senedir yalnız yaşıyor olacaktım diyorum.

2013-05-03T19:00:00.000+03:00

merhaba.

bu sene ayağımı sürümüşüm otogara, havaalanına falan. her istediğime olmasa da sonunda İstanbul'da oluşu yıldırmayan, arkadaşların ve izinlerin denk geldiği bir iki konsere gidebileceğim. mir ile Depeche Mode ki bu konser + geziyi cidden iple çekmekteyim, ben çok keyifli olmalıyım, biz çok keyifli olmalıyız ve çok güzel bir haftasonu olmalı. Sonra da pın ile Kings of Convenience. Şükür kavuşturana!

daft punk

2013-05-03T18:57:00.001+03:00

merhaba.

daha önce dilemiştim de birebir aynı olmasa da çok güzel olmuştu diye yine dileyeceğim.
bir daft punk konseri olsa ya.
çok istiyorum. ezbere sevenler değil de cidden sevenler olsa.
ışıklar olsa falan, ne çok kalabalık ne de boş, acayip keyifli bir ortam olsa.
ben de orda olsam. ne güzel olur.

garip bi şarkı

2012-11-21T17:57:00.001+02:00

şimdi yürekte kuyu, kuyuda et kemik
ve yaralı yamalı bir çıkrık sesi
seni ağladık aynı kahvenin köşesinde
günlerden pazartesi

git eşyalarını topla. düşler boş oturtmaz insanı.

2012-11-21T17:40:00.000+02:00

Uzun zamandır farkettim ki ne kitap okuyorum doğru dürüst, ne film izliyorum. Vaktim yok gibi geliyor ama gerçekten yok mu ondan da emin değillim. Kendimi kandırıyor olabilirim. Geçenlerde kitap okumaya geri döndüm. Film izlemeye de döneceğim umarım. Kitabımı yarılamıştım ki o sırada da mir yeni bir kitap bitirmiş, okurken hep ben gelmişim aklına, beni düşünmüş. bu kitabı sana versem okur musun dedi.

okumaz mıyım be adam!

seviyorum ülen. seviyorum.