ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

ΦΑΡΣΑ : ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

2017-05-07T09:45:00.001-07:00

ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ : ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

2017-05-04T10:16:00.000-07:00

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ: ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

2017-05-03T04:11:00.000-07:00

Σας παρουσιάζω την εξωτερική εμφάνιση του νέου μου ιστορικού μυθιστορήματος με τίτλο:
ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.
Το μυθιστόρημα είναι έκδοση του: OWNBOOK (www.ownbook.gr).
Ευχαριστώ τον εκδότη Κώστα Φούφα για την πολύτιμη βοήθεια του.

ΦΑΡΣΑ : ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΙΜΙΟΝΙ

2017-05-01T05:27:00.000-07:00

Η ΕΠΤΑΗΜΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΝΗΣ

2017-04-17T08:27:00.002-07:00

Η Λένη ήταν από νωρίς κλεισμένη στο δωμάτιο της. Είχε πολύ δουλειά να κάνει. Επιτέλους, την επόμενη μέρα, το όνειρο της, το όνειρο κάθε μαθητή της Γ Λυκείου, η επταήμερη, θα γινόταν πραγματικότητα. Το <<μεγάλο> της πρόβλημα ήταν τι καλλυντικά, πόσα και τι είδους ρούχα έπρεπε να επιλέξει για να πάρει μαζί της. Είχε από όλα. Φούστες μίνι, φορέματα πιο επίσημα , κολάν και τζιν παντελόνια , για τις καθημερινές εξορμήσεις. Ήθελε , όπως κάθε κοπέλα της ηλικίας της, να είναι εντυπωσιακή. Να προσελκύει τα αγόρια της τάξης. Ιδιαίτερα, ήθελε να αρέσει στον Χριστόφορο. Ήταν σίγουρη ό τι του άρεσε, απλά στην επταήμερη ήθελε να το επιβεβαιώσει. Θυμήθηκε το γρήγορο, αλλά καλά εστιασμένο στο σώμα της, βλέμμα του. Την είχε δει, μάλλον τυχαία, να αλλάζει ρούχα για το μάθημα της Γυμναστικής. Η πόρτα των αποδυτηρίων ήταν μισάνοικτη. Ο Χριστόφορος είχε περάσει από έξω. Τυχαία; Ίσως.

Οι σκέψεις της διακόπηκαν αιφνιδιαστικά από τον θόρυβο του κινητού της. Την καλούσε η Λίζα, η καλύτερή της φίλη.

<< Λιζάκι, τι κάνεις κορίτσι μου; Ετοιμάζεσαι για αύριο;>>

<< Ναι Λένη μου. Για αυτό σε πήρα. Έχω πολύ άγχος και νιώθω τύψεις που έρχομαι στην εκδρομή>> απάντησε η Λίζα.

<<Γιατί καλέ; Τι έπαθες;>> ρώτησε με ενδιαφέρον η Λένη.

<< Λένη με ξέρεις. Έχω άγχος για τις Πανελλήνιες. Γι αυτό το απαίσιο, ψυχοφθόρο, σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. Νιώθω τύψεις επειδή θα σπαταλήσω από το διάβασμα μου , επτά πολύτιμες μέρες , για να έρθω εκδρομή. Γνωρίζω τι θα μου πεις. Αυτά που λένε τα παιδιά της τάξης μας, σε όποιο λύκειο και αν ανήκουν, ό τι είναι το μαθητικό όνειρο μας, η τελευταία, ίσως, ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί κ.λ.π.>>

Η Λένη την διέκοψε λέγοντας.

<< Ναι βρε κουτό. Ακριβώς αυτά θα σου έλεγα. Είσαι η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Είμαι σίγουρη ότι θα περάσεις στην πρώτη σου προτίμηση. Τον Οκτώβριο θα είσαι φοιτήτρια της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.>>.

Η Λίζα απάντησε χαρούμενη.

<< Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί. Σε ευχαριστώ πολύ.. Η κουβέντα μαζί σου είναι αγχολυτική. Χαίρομαι που δεν έχεις άγχος.>>

<< Όλοι έχουμε άγχος Λιζάκι. Από τον καλύτερο μαθητή, μέχρι τον χειρότερο, τον πλέον αδιάφορο. Από τον Ιούνιο αλλάζει η ζωή μας. Τέρμα το σχολείο, τέρμα η ανευθυνότητα, τέρμα οι πλάκες. Ο δρόμος της ενηλικίωσης ανοίγει μπροστά μας. Θα είναι, άραγε, άνετος, χωρίς δυσκολίες, χωρίς προβλήματα ή θα είναι τραχύς και δύσκολος; Εγώ πάντως δεν έχω το υπερβολικό άγχος σου. Διαβάζω όσο μπορώ και θα μπω όπου τύχει. Εάν μπω κάπου. Η ζωή μας δεν τελειώνει σε μία εξέταση. Το σύστημα των Πανελληνίων δεν το θεωρώ απαίσιο , όπως εσύ. Κάπως πρέπει να γίνει μια επιλογή, καλή ή κακή….>>

<< Έχεις δίκιο….>> απάντησε η Λίζα που είχε πλέον ηρεμήσει.

<< Έλα τώρα Λιζάκι. Άρχισε να ετοιμάζεις την βαλίτσα σου. Πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή της ζωής μας. Σε αφήνω τώρα. Τα λέμε αύριο…>>

<< Ναι, τα λέμε αύριο…>> απάντησε χαρούμενη η Λίζα.

Την ίδια περίπου ώρα, ο Χριστόφορος είχε επιστρέψει σπίτι του, μετά την απογευματινή προπόνηση. Ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Ο καλύτερος της τοπικής ομάδας. Τον είχαν ζητήσει πολλές ομάδες ανώτερης κατηγορίας. Αυτό του είχε κάνει πολύ κακό γιατί << του είχαν φουσκώσει τα μυαλά. >>. Του έλεγαν ό τι το παιχνίδι του συγκρινόταν με αυτό του Μέσι , του παιχταρά της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια ήταν ό τι ο Χριστόφορος ήταν πολύ καλός στην οργάνωση του παιχνιδιού της ομάδας, είχε πολύ καλή κοφτή τρίπλα, και πολύ καλό δυνατό ευθύγραμμο σουτ. Όλα αυτά και με τα δύο πόδια. Ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρίνεται με τον Μέσι; Το αποτέλεσμα ήταν άλλο. Δεν διάβαζε, δεν <<άνοιγε>> βιβλίο. Με το ζόρι θα πέρναγε την τάξη, με το ζόρι θα έδινε Πανελλήνιες.>>

Ο Χριστόφορος, αφού έκανε ένα γρήγορο ντούζ, αποφάσισε να ασχοληθεί με την επόμενη μέρα, δηλαδή με την επταήμερη. Ετοίμασε βιαστικά , μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τα ρούχα που θα έπαιρνε μαζί του. Τζίν παντελόνια, λίγα πουκάμισα και λίγες μπλούζες. Για επίσημα ρούχα, ούτε λόγος, του << την έσπαγαν πολύ>>, δεν ήταν του χαρακτήρα του. Σκέφτηκε τα κορίτσια της τάξης του. Ήταν βέβαιος ό τι αυτήν την ώρα το << άλυτο>> πρόβλημα τους θα ήταν τι ρούχα να βάλουν στην βαλίτσα. Στο μυαλό του ήρθε η μορφή της Λένης. Του άρεσε πάρα πολύ. Ήθελε διακαώς να τα φτιάξει μαζί της. Ήταν πεπεισμένος ό τι η Λένη το είχε καταλάβει, από εκείνη την ημέρα που περνούσε έξω από τα αποδυτήρια. Είχε αφήσει να φανεί ό τι περνούσε τυχαία. Στην πραγματικότητα , μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν.

Είδε στο κινητό του πέντε αναπάντητες κλήσεις από τον Μάκη. Το είχε στο αθόρυβο λόγω της προπόνησης. Ο Μάκης ήταν ο καλύτερος φίλος του, άριστος μαθητής, επάξιος της Λίζας.

<< Έλα ρέ!!! Τι με ήθελες και έχεις <<σπάσει>> τα τηλέφωνα;>>.

Ο Μάκης απάντησε φοβισμένα.

<< Τίποτα. Απλά πήρα να δω εάν είσαι έτοιμος για αύριο…>>

Ο Χριστόφορος απάντησε με σιγουριά.

<< Φίλε μου. Πάντα έτοιμος είμαι. Η επταήμερη θα είναι παιχνιδάκι για μένα. Βάζεις στοίχημα ό τι θα τα φτιάξω με την Λένη; Θα σε συμβούλευα να κάνεις το ίδιο με την Λίζα. Είναι πολύ καλή και όμορφη κοπέλα. Ταιριάζετε γιατί είστε και οι δύο <<φυτά>>>>.

Ο Μάκης παρέκαμψε την <<σπόντα>> του παιδιού του φίλου. Απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που τον διέκρινε.

<< Δεν έχω καμιά τέτοια διάθεση. Στην επταήμερη έρχομαι μόνο για να διασκεδάσω , να περάσω καλά. Θα είναι για μένα ένα διάλειμμα. Έχω ήδη τελειώσει δύο φορές την ύλη των Πανελληνίων. Η σχέση μου με την Λίζα είναι ανταγωνιστική. Θέλω και οι δύο να μπούμε στην Ιατρική Αθηνών, αλλά να την περάσω στην βαθμολογία. Τα λέμε αύριο…>>

Συνεχίζεται……..

Οι ευχές του μικρού Νικόλα για: ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

2017-04-14T08:44:00.000-07:00

Οι μήνες πέρασαν γρήγορα. Ο μικρός Νικόλας ακόμα δεν είχε καταλάβει πότε το σχολείο είχε κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Έκανε την συνηθισμένη βόλτα ,μετά από την πρωινή δουλειά στο μαντρί. Η άνοιξη βρισκόταν στο απόγειο της. Όλο το χωριό καταπράσινο. Οι μυρωδιές της άνοιξης τον έκαναν πιο ευδιάθετο. Τα αγριολούλουδα του βουνού ανέδυαν υπέροχες ευωδίες, με πιο απολαυστικές , πιο ανάλαφρες των σπάρτων.

Καθώς περπατούσε , σκέφτηκε το σχολείο. Τα ίδια όπως και πριν. Οι μαθησιακές δυσκολίες παρέμεναν. Η συμπεριφορά των καθηγητών η ίδια. Οι περισσότεροι δίδασκαν τα μαθήματα της ειδικότητας τους , απλά για να κάνουν την δουλειά τους, απλά για να περάσει η ώρα να τελειώσουν, να πάνε σπίτια τους. Γι αυτόν και για τους φίλους του ποιος νοιαζόταν; Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν, λίγοι μεν, άξιοι καθηγητές. Υπήρχαν οι λεγόμενοι <<δάσκαλοι>>, αυτοί που εργάζονται στα σχολεία , από αγάπη για τα παιδιά, όχι για να κάνουν μόνο ένα βιοποριστικό επάγγελμα. Αυτούς αγαπούσε. Αυτούς θα τους θυμόνταν με σεβασμό για πάντα.

Θυμήθηκε , για ακόμα μία φορά, την Ειρήνη, την μαθήτρια της Β ‘ Γυμνασίου , που του άρεσε. Είχε πλέον αρχίσει να μεγαλώνει, όπως τα λουλούδια της άνοιξης. Η συμπεριφορά της, απέναντι του, είχε αλλάξει. Από αδιάφορη και απόμακρη που ήταν , πριν τα Χριστούγεννα, είχε γίνει πιο φιλική. Τώρα τον κοιτούσε πιο προσεκτικά, πιο περίεργα…. Όταν της έλεγε << Καλημέρα Ειρήνη. Τι κάνεις;>> του απαντούσε << Καλημέρα. Καλά είμαι>> Κάτι ήταν κι αυτό. Είχε αρχίσει να ελπίζει……

Στο δρόμο για το καφενείο είδε , επιτέλους, περισσότερες ανοικτές πόρτες και παράθυρα. Είχε έρθει κόσμος στο χωριό, προσωρινά, για το Πάσχα. Η ερημιά του χειμώνα, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, αποτελούσε παρελθόν. Στο καφενείο υπήρχε περισσότερος κόσμος. Εκτός από τους μόνιμους θαμώνες, γέρους και νέους εργένηδες, υπήρχαν νεοφερμένοι συγχωριανοί του, κυρίως από την Αθήνα. Αντάλλαξε τις συνηθισμένες καλημέρες και ευχές. Ένας αχώνευτος, νεόπλουτος, από την Αθήνα, του είπε ειρωνικά: << Πώς είναι η ζωή στο χωριό τον χειμώνα, ρε Νικόλα; Είναι βαριά η μοναξιά;>>

Ο Νικόλας ήταν πάντα ετοιμόλογος. << Μια χαρά. Είναι πολύ καλύτερη από την φασαρία και την κοσμοπλημμύρα της Αθήνας. Εάν έχεις περιέργεια έλα να ζήσεις εδώ τον χειμώνα, όχι μόνο Πάσχα και καλοκαίρι.>> Βγήκε αμέσως από το καφενείο κλείνοντας απότομα την πόρτα, χωρίς να περιμένει απάντηση. Από μέσα του έβριζε τον νεόπλουτο. << Καλός μαλάκας είναι >> σκέφτηκε.

Επέστρεψε σχεδόν θυμωμένος στο πατρικό του σπίτι. Η μητέρα του είδε τον θυμό ζωγραφισμένο στο πρόσωπου του. Με μεγάλη ανησυχία τον ρώτησε: << Νικόλα μου τι έπαθες; Ποιος σε πείραξε; >> Της απάντησε νευριασμένα: << Κανείς ρε μάνα. Άφησε με ήσυχο. Είμαι μεγάλος πιά.>> Κοίταξε στο καθιστικό. Ο πατέρας του καθόταν αποκαμωμένος, σκεπτικός. Πριν από λίγο είχε περάσει ο έμπορος και πήρε τα τελευταία ζώα για σφάξιμο. Τον ρώτησε με αγωνία: << Τι έγινε πατέρα; Πιάσαμε καλύτερη τιμή από πέρυσι;>> Η απάντηση του βοσκού δεν χωρούσε καμία αμφισβήτηση. << Όχι γιέ μου. Πάλι καλά, που με το ζόρι και με δικιά μου επιμονή, πήραμε την ίδια τιμή με πέρυσι. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα παραμένει , όπως παραμένει και η εκμετάλλευση των εμπόρων στο επάγγελμα μας. Του είπα ότι προτιμούσα να τα σφάξω όλα και να τα δώσω σε φτωχούς και σε ιδρύματα, παρά να τα πάρει σε εξευτελιστική τιμή.>>

Ο Νικόλας ενθουσιάστηκε με την απάντηση του πατέρα του. << Μπράβο!!! Γι αυτό σε θαυμάζω. Μη κολλάς πουθενά.>> του είπε με τον νεανικό του ενθουσιασμό. Ο πατέρας του τον κοίταξε κατ ευθείαν στα μάτια. Του είπε με σοβαρό ύφος: << Νικόλα μου , το επάγγελμα του βοσκού σβήνει. Το υπερήφανο , ανεξάρτητο επάγγελμα του Έλληνα τσοπάνη, του Έλληνα αγρότη χάνεται. Ποιος ξέρει , σε λίγα χρόνια, τι θα ταΐζουν τον κόσμο…>>

Ο Νικόλας αυτή την φορά δεν απάντησε. Τι άλλωστε μπορούσε να πει; Έβλεπε και ο ίδιος πόσο δίκιο είχε ο πατέρας του. Μπήκε στο δωμάτιο του και κλείδωσε, όπως συνήθιζε, την πόρτα. Ήταν η ώρα της εξόδου από την δύσκολη πραγματικότητα. Ήταν η ώρα της εικονικής απόδρασης, η ώρα του διαδικτύου. Άνοιξε ένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούσε με την παρέα του.Διάβασε τα μηνύματα. Πρώτο ήταν από τον Μάκη. << Έλα ρε μαλάκα. Που είσαι; Έχουν έρθει κάτι ωραία γκομενάκια από την Αθήνα. Θα βγούμε για <<καμάκι;>>. Δεύτερο ήταν από τον Αντώνη. Ήταν περίπου το ίδιο. << Καλά αυτοί ούτε αντιγραφή και επικόλληση να έκαναν>> σκέφτηκε γελώντας. Από την Ειρήνη δεν είχε κανένα μήνυμα. Ούτε είχε αποδεχτεί το πολλοστό αίτημα φιλίας του. << Δεν πειράζει. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ.>> σκέφτηκε πάντα με χαμόγελο. Της έκανε ακόμη ένα αίτημα.

Διάβασε το τελευταίο μήνυμα της Ελένης ή μάλλον καλύτερα της υποτιθέμενης << Ελένης>> δηλαδή, της εικοσάχρονης φοιτήτριας από την Αθήνα. << Μωρό μου. Πότε θα έρθεις , να κάνουμε τρελλίτσες;>>. Είχε μόνιμη απάντηση << Θα δούμε……>>. Του επισύναπτε τις υποτιθέμενες σκανδαλώδεις φωτογραφίες της. Με το Μάκη , που ήταν ειδικός στο διαδίκτυο, είχαν ελέγξει ότι οι φωτογραφίες ήταν κλεμμένες από την ιστοσελίδα Αμερικάνικου μοντέλου μόδας. << Ποιος ξέρει τι απατεώνας είναι αυτή ή αυτός. Νομίζει ότι εμείς εδώ στην επαρχία τρώμε κουτόχορτο.>> Σκέφτηκε αυτή τη φορά με απέραντη γαλήνη.

Πριν κλείσει τον υπολογιστή του, έγραψε σε όλους, ακόμη και στην << Ελένη>> , το παρακάτω μήνυμα:

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

Υ.Γ.1 Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, τοποθεσία, χωριό είναι εντελώς συμπτωματική.

Υ.Γ.2 Το παραπάνω διήγημα μπορεί να διαβαστεί είτε ως ανεξάρτητο, είτε ως συνέχεια του διηγήματος: Τα Χριστούγεννα του μικρού Νικόλα.

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΑΜΗΣ

2017-04-06T04:40:00.000-07:00

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

2017-03-11T04:07:00.000-08:00

Ελπίζω ότι σε λίγο καιρό ότι θα καταφέρω να εκδώσω το νέο μου ιστορικό μυθιστόρημα.Σήμερα θα προδημοσιεύσω το 12 Κεφάλαιο.

12. Στον Χάνδακα (3)

Κανείς δεν πίστεψε ότι η Κάτε απέδρασε από τους τρομερούς πειρατές μόνη της. Τους φαινόταν αδύνατο, εξωπραγματικό. Η μάνα της την παρατηρούσε συνέχεια από την πρώτη μέρα που επέστρεψε. Δεν ήταν πια το ανέμελο, χαριτωμένο, χαμογελαστό κορίτσι που γνώριζε. Δεν είχε όρεξη να βγαίνει έξω, να γνωρίσει κόσμο. Πράγματι η Κάτε περνούσε αρκετές ώρες της ημέρας κλεισμένη στο δωμάτιο της. Σκεφτόταν, συνέχεια σκεφτόταν. Οι μέρες περνούσαν και έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Μια απόφαση που θα οριοθετούσε το μέλλον της. Από τη μια μεριά ήταν ο έρωτας, η έντονη αγάπη που ένοιωθε για τον πειρατή, η οποία σίγουρα θα την οδηγούσε σε κοινωνική απαξίωση με αβέβαιο μέλλον και πολύ πιθανόν σε κίνδυνο ακόμα και για την ίδια της τη ζωή. Από την άλλη είχε να διαλέξει τη σίγουρη, μίζερη , βαρετή ζωή που ήδη έκανε.

Συνέκρινε πολλές φορές τους δύο άνδρες που γνώρισε στη ζωή της. Ήταν και οι δύο Έλληνες. Φαίνεται ήταν της τύχης της να γνωρίσει και να αγαπήσει μόνο ‘Έλληνες. Από τη μία πλευρά ο Νίκος , ο εύπορος έμπορος της Βενετίας με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Της είπε ότι την αγαπά αλλά την πρόδωσε. Ήταν ένας άνανδρος ψεύτης. Φαινόταν καθώς πρέπει κύριος , αλλά ήταν ύπουλος. Ήταν το <<φαίνεσθε>>. Από την άλλη πλευρά ο Ανδρέας. Ο τρομερός άσπρος πειρατής. Αυτός που κλέβει. Αυτός που σκοτώνει. Όμως αυτός την σεβάστηκε, ούτε που την άγγιξε. Ο άλλος, ο δήθεν κύριος την εκμεταλλεύτηκε.

Θυμήθηκε τα βλέμματα τους. Ο δήθεν σχεδόν πάντα απέφευγε να την κοιτάξει στα μάτια. Ο τιποτένιος πειρατής την κοιτούσε με δέος και το βλέμμα του σπινθήριζε από αγάπη. Αληθινή αγάπη. Ναι ο πειρατής ήταν το <<είναι>>. Σε αυτόν έγερνε η πλάστιγγα της καρδιάς της. Προτιμούσε την αλήθεια από το ψέμα, τον κίνδυνο από το βόλεμα, την αγάπη από την μιζέρια.

Είχε ήδη πάρει την απόφαση της. Θα ακολουθούσε τον Ανδρέα. Πως όμως θα ανακοίνωνε αυτήν την απόφαση της στους δικούς της: Ο πατέρας της και τα αδέλφια της δεν την πολύ ένοιαζαν. Με τον πατέρα της είχε τυπικές σχέσεις. Το ίδιο και με τον αδελφό της. Με την αδελφή της δεν είχε καθόλου καλή σχέση. << Σίγουρα θα είναι η μόνη που θα χαρεί όταν μάθει ότι εξαφανίστηκα γιατί θα αυξηθεί η προίκα της>> σκεφτόταν η Κάτε.

Με την μητέρα της τι θα γινόταν; Είχαν μέχρι τώρα άριστη σχέση. Ήταν η μόνη από την οικογένεια της που την αγαπούσε και τη φρόντιζε. Ήταν αυτή που τη στήριξε στη δύσκολη ερωτική της απογοήτευση. Η Κάτε δεν ήθελε να χάσει την μάνα της γιατί και αυτή την αγαπούσε πολύ. Ήταν σίγουρο ότι η μητέρα της δεν θα δεχόταν την απόφαση της. Θα αντιδρούσε. Θα έκανε ότι ήταν δυνατό για να την εμποδίσει. Όχι δεν είχε εμπιστοσύνη στη μάνα της. Δεν έπρεπε να μάθει τίποτα.

Αποφάσισε να αλλάξει τακτική για να μην την υποπτεύονται. Από απόμακρη και απόκοσμη έγινε κοινωνική , πρόσχαρη , φιλική. Έβγαινε έξω. Πήγαινε σε χορούς. Γνώρισε νέους ανθρώπους.

Δέχτηκε με ευχαρίστηση να πραγματοποιηθεί η εκδρομή που ονειρευόταν η μητέρα της. Είχε διαβάσει τόσα πολλά για τον Ελληνικό Πολιτισμό. Η μητέρα της είπε ότι, σε λίγη απόσταση από τον Χάνδακα υπήρχαν χωράφια όπου συνέχεια οι αγρότες σκάβοντας έβρισκαν αρχαίους αμφορείς και μικρά αρχαία αγάλματα. Ήθελε να πάνε εκδρομή για να τα δει όλα αυτά. Είχε διαβάσει ότι σε εκείνη τη περιοχή κατά την περίοδο του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού ήκμαζε μια μεγάλη πόλη.. Ίσως τα ευρήματα των αγροτών να προερχόταν από αυτή τη πόλη που πιθανόν να ήταν θαμμένη.

Όταν έφθασαν στη περιοχή η Κάτε τους έκανε μια μικρή διάλεξη γύρω από τον Αρχαίο Πολιτισμό της Κρήτης. Τους εξήγησε με απλοϊκό τρόπο ότι πριν από χιλιάδες χρόνια υπήρχε εδώ μια μεγάλη πόλη. Είχε γίνει μεγάλη ναυτική δύναμη και εξουσίαζε όλη τη περιοχή του Αιγαίου.

Οι Βενετοί συνοδοί εντυπωσιάστηκαν . Ο θείος της έκανε το εξής σχόλιο.<< Δηλαδή Κάτε ότι κάνουμε αυτή την εποχή εμείς, το έκαναν άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν;>>

Η Κάτε απάντησε αμέσως: << Ακριβώς θείε. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς ανθρώπους , με διαφορετικά μέσα σε διαφορετικές εποχές. ‘Όπως εμείς τώρα, έτσι και αυτοί τότε, έλεγχαν το εμπόριο και τις μεταφορές. Να γιατί οι αγρότες βρίσκουν αρχαίους αμφορείς. Γιατί με αυτούς μετέφεραν λάδι και κρασί . Αυτά τα προϊόντα της Κρήτης ήταν , είναι και θα παραμείνουν εκλεκτά, περιζήτητα.>>

Ο θείος της, την ρώτησε ευθέως.<< Εσύ πως και πότε τα έχεις μάθει όλα αυτά που μας λες; >>

<< Θείε μου είναι πολύ απλό.>> του απάντησε.

<< Λατρεύω την Ελλάδα. Λατρεύω τους Έλληνες. Λατρεύω τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Στη Βενετία κάνω παρέα με Έλληνες. Πηγαίνω πολύ συχνά στη βιβλιοθήκη μαζί τους και διαβάζουμε βιβλία που αναφέρονται στον θαυμάσιο αυτό πολιτισμό>>.

Η μητέρα της είχε πια ηρεμήσει. Έβλεπε ξανά το παλιό χαρούμενο , ξέγνοιαστο , λαμπερό πρόσωπο της κόρης της. Δεν την ξαναρώτησε να της πει με ποιο τρόπο απέδρασε. Τι σημασία είχε; Η Κάτε ήταν πάλι μαζί της, κοντά της.

Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΩΡΟ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ 1ΟΥ & 2ΟΥ ΓΕΛ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ

2017-01-22T10:49:00.002-08:00

Πολύς θόρυβος γίνεται τελευταία εάν η ΕΛΜΕ – ΚΙ πρέπει να έχει το δικό της χώρο στο νέο σχολικό συγκρότημα του 1^ου και 2^ου Γενικού Λυκείου Αργοστολίου. Η Σχολική Επιτροπή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Κεφαλονιάς αρνήθηκε κατά πλειοψηφία να ικανοποιήσει το σχετικό αίτημα των εκπροσώπων της ΕΛΜΕ-ΚΙ επικαλούμενη εγκύκλιο που δεν επιτρέπει τη στέγαση συνδικαλιστικών οργανώσεων στα σχολεία.

Θεωρώ ότι η παραπάνω απόφαση είναι άστοχη και πρέπει να ανακληθεί. Διότι:

1. Η ΕΛΜΕ – ΚΙ είναι το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών στο νομό. Συνεπώς η ΕΛΜΕ – ΚΙ είναι οι καθηγητές. Όπως είναι γνωστό οι καθηγητές περνούν το μισό και πλέον καθημερινό τους χρόνο , από το πρωί μέχρι και το μεσημέρι, στα σχολεία δίνοντας το καλύτερο εαυτό τους , για μια καλύτερη , δημόσια, δωρεάν παιδεία, ιδιαίτερα μάλιστα σε αυτή την οικονομική κρίση που βιώνει η κοινωνία. Εάν η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν δίνει το χώρο που δικαιούται η ΕΛΜΕ – ΚΙ στο νέο σχολείο τότε είναι σαν να διώχνει τους καθηγητές από τα σχολεία.

2. Στην ΕΛΜΕ –ΚΙ πρέπει να παραχωρηθεί τις απογευματινές ώρες χώρος ή και ακόμη χώροι και όχι απλά γραφεία. Διότι όπως είναι γνωστό η ΕΛΜΕ – ΚΙ διοργανώνει δωρεάν εξωσχολική βοήθεια για τους οικονομικά αδύνατους μαθητές. Η ΕΛΜΕ- ΚΙ χρειάζεται μια αίθουσα συνεδριάσεων , χρειάζεται ένα χώρο που μπορεί να κάνει μια ενημέρωση. Ας μη ξεχνάμε ότι η ΕΛΜΕ – ΚΙ διοργανώνει ημερίδες συνέδρια.

3. Χρόνια πολλά αυτό το ιστορικό, αγωνιστικό, συνδικαλιστικό σωματείο δεν έχει το δικό του μόνιμο χώρο. Από το Σπίτι του Δασκάλου που φιλοξενείτο,πήγε στο παλιό κτίριο του 3^ου Γυμνασίου Αργοστολίου(Κτίριο του πρώην Θηλέων) και ύστερα στα σημερινά προκάτ πάλι του 3^ου Γυμνασίου Αργοστολίου. Ήρθε ο καιρός η ΕΛΜΕ –ΚΙ να αποκτήσει το δικό της μόνιμο χώρο που θα ανήκει στο νέο σχολικό συγκρότημα του Αργοστολίου.

Η ΕΛΜΕ – ΚΙ δεν πρέπει να συνδέεται μόνο με μερικά πρόσωπα και με συνδικαλιστικές παρατάξεις. Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ. Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΕΝΩΝΕΙ ΔΕΝ ΔΙΧΑΖΕΙ.

Καλώ τη Σχολική Επιτροπή να αλλάξει απόφαση. Το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να πάρει θέση. Στην ΕΛΜΕ – ΚΙ ανήκει μόνιμος χώρος στο νέο σχολικό συγκρότημα.

ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ . << Η ΨΥΧΑΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΙΚΟΝΙΟΥ>>

2016-12-31T06:46:00.000-08:00

Καλησπέρα σας,
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΛΗ ΑΠΟΚΟΠΗ

Σήμερα θα σας γράψω για ένα εξαιρετικό φίλο μου από το Νέο Ικόνιο. Είναι ο Νικολάκης. Πριν από μερικές μέρες ήμουν - που αλλού- στο Νέο Ικόνιο. Εκεί είδα την παλιοπαρέα. Το Μπίλη, το Γούλα , το Νικολάκη. Δεν έμεινα πολλές μέρες και έτσι δεν είχα την ευκαιρία να δώ άλλους. Ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι.
    Ο Μπίλης αρχηγός , όπως πάντα. Ήταν χαρούμενος γιατί έχει γίνει παππούς. Η κόρη του γέννησε ένα χαριτωμένο , όμορφο κοριτσάκι. ΝΑ ΤΟΥΣ ΖΉΣΕΙ. Ο Γούλας ήταν λυπημένος. Έχασε πρόσφατα τον μεγάλο του αδελφό, τον Αλέκο.ΑΙΏΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΉΜΗ.
Κάποια στιγμή γυρνάω και λέω στο Νικολάκη: << Ρε Νικόλα νοιώθω τύψεις.>>. Με κοίταξε στα μάτια .Ήταν εύλογη η απορία του. Πριν προλάβει να με ρωτήσει συνέχισα.<< Γιατί δεν έχω γράψει τίποτα για σένα.>>
<< Δεν πειράζει. Μου αρκεί που γράφεις για τους άλλους.>> Ήταν αφοπλιστικός όπως πάντα. Ο Νικολάκης από τα παιδικά μας χρόνια θεωρείτο από τα δευτεροκλασάτα μέλη της μεγάλης παρέας του Νέου Ικονίου. Γιατί ήταν σε αυτή την κατηγορία;. Για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα έδινε χώρο για τους άλλους.Δεν ήθελε να το παίζει ηγέτης. Δεν ήθελε να φαίνεται. Ήθελε απλά να είναι μέλος της παρέας. Να συμμετέχει. Να βοηθά.
   Με τον Νικολάκη έχουμε την ίδια ηλικία. Ήμασταν συμμαθητές στο Δημοτικό σχολείο του Νέου Ικονίου. Ο Νικολάκης και ο αδελφός του ο Αντωνάκης ήταν παιδιά μιας από τις συνηθισμένες φτωχιές οικογένειες του Νέου Ικονίου. Από νωρίς έμειναν ορφανά από πατέρα. Ο Νικολάκης αναγκάστηκε να δουλέψει από μικρό παιδί, δηλαδή μόλις τελείωσε το Δημοτικό σχολείο. Στην αρχή δούλεψε εργάτης στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Γρήγορα τα παράτησε και έγινε Ναυτικός. Σήμερα είναι συνταξιούχος. Περνά τον πολύ ελεύθερο χρόνο που διαθέτει , βοηθώντας ΔΩΡΕΆΝ ανήμπορους συμπολίτες της γειτονιάς. Συγκεκριμένα πηγαίνει δωρεάν με το αμάξι του ανήμπορους ηλικιωμένους στα νοσοκομεία. Τους μεταφέρει τα φάρμακα τους, τα τρόφιμα που δίνουν δωρεάν ο Δήμος και η εκκλησία.
Βλέπετε η οικονομική κρίση που βιώνει η Χώρα μας έχει και μερικά καλά. Σε φτωχογειτονιές όπως είναι το Νέο Ικόνιο οι σχέσεις έχουν γίνει πιο ανθρώπινες. Υπάρχουν ακόμη αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν. Υπάρχει φιλία, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια. Υπάρχουν ακόμη ΆΝΘΡΩΠΟΙ. Ο Νικολάκης είναι ένας από αυτούς.Δεν τον πειράζει που είναι πάντα πίσω από τον Μπίλη τον αρχηγό. Το αντίθετο μάλιστα. Χαίρεται κιόλας. Είναι το μόνο μέλος της παρέας που βοηθά εθελοντικά με προσωπική εργασία την ποδοσφαιρική ομάδα του Νέου Ικονίου. Σε κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας είναι στο γήπεδο. Ελέγχει τα εισιτήρια διαρκείας , δηλαδή πόσοι και ποιοι από τους κατόχους των εισιτηρίων διαρκείας είναι στο γήπεδο. Μεταφέρει αθλητικό και φαρμακευτικό υλικό της ομάδας.Μεταφέρει φιλάθλους.
Έχει δύο υπέροχες δίδυμες κόρες που είναι μαθήτριες Λυκείου. Όπως κάθε γονέας , επιθυμεί τα παιδιά του να σπουδάσουν και να αποκατασταθούν επαγγελματικά και οικογενειακά.
Προχθές το βράδυ ήμασταν στο σπίτι του Μπίλη.Φάγαμε, ήπιαμε, κουβεντιάσαμε. Μιλήσαμε στο Facebook με τον αδελφό του τον Αντωνάκη που ζει μόνιμα στη Μυτιλήνη. Κάποια στιγμή σηκώθηκα να φύγω. Αφού αλληλοευχυθήκαμε << ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ>> ο Νικολάκης μου είπε:
<< Επιτέλους αποφάσισες να φύγεις. Είχα αρχίσει να νυστάζω.>>. Τον ρώτησα έκπληκτος.
<< Γιατί δεν έχεις φύγει τόση ώρα; >>
<< Γιατί θέλω να σε πάω με το αμάξι σπίτι σου. Δεν θέλω να περπατήσεις μόνος μέσα στους έρημους και σκοτεινούς δρόμους του Νέου Ικονίου.>>
Γύρισα και του είπα:: << Νικολάκη είσαι η Ψυχάρα του Νέου Ικονίου>>

                 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Τα Χριστούγεννα του μικρού Νικόλα

2016-12-24T04:35:00.001-08:00

Ο Νικόλας δεν μπόρεσε να κοιμηθεί πολύ για μια ακόμη νύχτα. Κοίταξε το ρολόι στο διπλανό κομοδίνο. Ήταν 04:30 το πρωί ακριβώς. Κανονικά θα έπρεπε ήδη να έχει κτυπήσει το ξυπνητήρι , να έχει σηκωθεί και να ετοιμάζεται για το σχολείο. Θα έπρεπε να έχει ντυθεί γρήγορα, γρήγορα για να βοηθήσει μία περίπου ώρα τον πατέρα του στη στάνη που ήταν ακριβώς δίπλα από το σπίτι του. Θα επέστρεφε για ένα γρήγορο μπάνιο γιατί η δουλειά του τσοπάνη ήταν περήφανη αλλά συνάμα και βρώμικη όπως συνήθιζε να λέει ο αγαπημένος του πατέρας. Θα έτρωγε ένα γρήγορο πρωινό που θα είχε ετοιμάσει ειδικά γι αυτόν η πολυαγαπημένη του μητέρα. Στις 6:00 περνούσε το μικρό μισθωμένο όχημα έξω από το σπίτι του που θα τον μετέφερε στο Κεφαλοχώρι. Εκεί θα συναντούσε τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής για να πάνε με το λεωφορείο στο Γενικό Λύκειο της Κωμόπολης.

Ήταν ήδη μαθητής της Α Λυκείου. Όμως γιατί δεν είχε κτυπήσει το ξυπνητήρι;

- Καλά Χριστούγεννα γιέ μου. Σήκω να βοηθήσεις τον πατέρα σου στο μαντρί. Ήταν η γλυκιά φωνή της μητέρας του που τον καλούσε

στη καθημερινή σκληρή πραγματικότητα. Στη καθημερινή υποχρεωτική εργασία. Άνοιξε το κινητό του και είδε την ημερομηνία. Πράγματι ήταν 24 Δεκεμβρίου. Παραμονή Χριστουγέννων. Δεν είχε σχολείο. Ήταν η πρώτη ημέρα των διακοπών. Ευτυχώς που είχε διακοπές. Δεν άντεχε άλλο. Ήθελε ξεκούραση.

Η αλήθεια ήταν ότι ο Νικόλας δεν ήθελε μόνο ξεκούραση. Ήθελε βοήθεια για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του Λυκείου. Με το ζόρι είχε περάσει το Γυμνάσιο. Όλοι του έλεγαν να μη συνεχίσει στο Λύκειο γιατί δεν θα τα καταφέρει. Η υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα σταματά στο Γυμνάσιο. Γιατί να συνεχίσει στο Γενικό Λύκειο;

Παρατηρούσε ότι οι περισσότεροι συμμαθητές του είχαν βοήθεια το απόγευμα. Αρκετοί από αυτούς πήγαιναν σε ομαδικά φροντιστήρια και άλλοι έκαναν ιδιαίτερα μαθήματα. Αυτός έπρεπε να αρμέξει τα γίδια και τα πρόβατα και να καθαρίσει τη στάνη. Λογικό ήταν οι συμμαθητές του που είχαν βοήθεια να έχουν λύσει όλες τις απορίες τους ιδιαίτερα στα θετικά μαθήματα(Μαθηματικά, Φυσική , χημεία). Ήταν σαφώς καλύτεροι από αυτόν. Άκουγε τους καθηγητές να τους επευφημούν. Γι αυτόν τίποτα.

Ούτε ένα μπράβο. Γι αυτόν παρατηρήσεις και ωριαίες αποβολές επειδή μιλούσε με τον φίλο του τον Αντώνη που καθόταν δίπλα του. Ο Αντώνης είχε τις ίδιες μαθησιακές δυσκολίες. Όπως ήταν φυσικό στις περισσότερες ώρες μιλούσαν κάνοντας φασαρία και ενοχλώντας το μάθημα και τον καθηγητή. Μερικές φορές η φασαρία γινόταν άθελα τους. Αρκετές φορές γινόταν εσκεμμένα , από αντίδραση, σε καθηγητές που δεν <<πήγαιναν>>, σε καθηγητές που δε θα έπρεπε να μπαίνουν σε τάξη όπως για παράδειγμα σε ένα καθηγητή που του είχε πει απαξιωτικά.<< Εσύ δεν κάνεις για σχολείο. Φύγε πήγαινε στο βουνό να φυλάξεις τα γίδια σου>>

Θυμήθηκε την Ειρήνη. Η Ειρήνη ήταν μια όμορφη λεπτοκαμωμένη μαθήτρια της Β Γυμνασίου. Του άρεσε πάρα πολύ αυτή η κοπελίτσα. Θα ήθελε πολύ να τα φτιάξει μαζί της. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να της μιλήσει στα κοινά διαλείμματα των συστεγαζόμενων σχολείων, αλλά αυτή δεν του έδινε καμία σημασία. Μια φευγαλέα ματιά του έριχνε και μετά έφευγε τρέχοντας. Ο Νικόλας φοβόταν πολύ να προχωρήσει. Φοβόταν μήπως η Ειρήνη τον καταγγείλει στους διευθυντές των σχολείων για παρενόχληση. Είχε ακούσει μια καθηγήτρια να τους μιλά για τη σχολική παρενόχληση. Χρησιμοποιούσε μια ξένη ορολογία. Ο Νικόλας προσπάθησε να την θυμηθεί. Ούτε με τα Αγγλικά τα πήγαινε καλά. Ποτέ δε μπόρεσε να καταλάβει γιατί ήταν υποχρεωμένοι να μαθαίνουν Αγγλικά. ‘Έλληνες ήταν . Εδώ οι περισσότεροι συμμαθητές του δεν γνώριζαν καλά Ελληνικά. Μετά από αρκετές προσπάθειες θυμήθηκε ότι μάλλον τη σχολική παρενόχληση την έλεγαν << Bullying >> ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο. Μα καλά εάν μιλήσεις σε μια κοπέλα επειδή σου αρέσει θεωρείται <<Bullying> αναρωτήθηκε.

Αφού βοήθησε τον πατέρα του στις καθημερινές δουλειές βγήκε έξω στο χωριό για να πάει μια βόλτα. Το χωριό ήταν έρημο. Δεν υπήρχε ψυχή. Δεν είδε καμία παρέα μικρών παιδιών να λένε τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα , όπως τα παιδιά στην Αθήνα που είχε δει πριν από λίγο στη τηλεόραση. Έφθασε στο μοναδικό καφενείο του χωριού. ‘Άνοιξε τη πόρτα και κοίταξε μέσα. Στο κέντρο του μαγαζιού βρισκόταν η ξυλόσομπα που ήταν αναμμένη. Έκανε πολύ κρύο. Γύρω από δύο τραπέζια κάθονταν οι κλασσικοί συνηθισμένοι άνθρωποι. Γύρω από το πρώτο δύο γέροι συνταξιούχοι έπιναν το καφέ τους και κουτσομπόλευαν. Στο δεύτερο τέσσερα γεροντοπαλίκαρα βοσκοί έπαιζαν πρέφα βρίζοντας και βλασφημώντας Θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του.

<< Νικόλα μου. Παιδί μου. Μάθε γράμματα. Θέλω όταν μεγαλώσεις με το καλό να παντρευτείς. Να κάνεις οικογένεια. Δεν θέλω να καταντήσεις σαν αυτούς.>>

Είπε μια τυπική <<καλημέρα>> και ένα τυπικό << καλά Χριστούγεννα>> και έκλεισε βιαστικά την πόρτα. Επειδή δεν του άρεσε η πραγματικότητα, δηλαδή η ζωή στο χωριό, αποφάσισε να πάει στη εικονική πραγματικότητα. Πήγε κατ ευθείαν στο δωμάτιο του και άνοιξε τον υπολογιστή του. Είχε φροντίσει να κλειδώσει την πόρτα για να μην μπει ξαφνικά μέσα η μητέρα του. Περιηγήθηκε για λίγο στις ειδησεογραφικές σελίδες. Πόλεμοι, σκοτωμοί, οικονομική κρίση. Παντού δυστυχία. Τα είχε βαρεθεί όλα αυτά. Άνοιξε τις αθλητικές ιστοσελίδες για να δει τα νέα της αγαπημένης του ομάδας του Παναθηναϊκού. Και εκεί απογοήτευση. Για μια ακόμη χρονιά φαινόταν ότι το πρωτάθλημα θα το πάρει ο Ολυμπιακός.

Θυμήθηκε τι του είχε προτείνει ο άλλος του ο φίλος ο Μάκης στο σχολείο. << Άνοιξε αυτή την ιστοσελίδα ρε μαλάκα. Θα δεις πολύ ωραίες <<τσόντες>> θα τραβήξεις καμία μαλακία και έτσι θα τη βρεις>> . Ο Νικόλας ακολούθησε τη συμβουλή του φίλου του. Άνοιξε την ιστοσελίδα πορνό. Χάζεψε για λίγο μερικές ακατάλληλες σκηνές. Έκλεισε την ιστοσελίδα νοιώθοντας ενοχές. << Όχι δεν είναι αυτός έρωτας. Δεν πρέπει να είναι αυτός ο αληθινός έρωτας>> σκέφτηκε.

Άνοιξε τη διεύθυνση του στο Face book. Κοίταξε τα αναπάντητα αιτήματα φιλίας που είχε κάνει στην Ειρήνη. Της έκανε ακόμα ένα, αν και γνώριζε ποια θα ήταν ή κατάληξη. Είδε ότι είχε ένα νέο αίτημα φιλίας με το εξής μήνυμα: << Γεια. Με λένε Ελένη. Είμαι 20 χρονών. Κατοικώ μόνιμα στην Αθήνα . Είμαι φοιτήτρια. Είδα τη φωτογραφία που έχεις στο προφίλ σου. Αυτή που είσαι στο βουνό με το πρόβατο στην αγκαλιά. Μου αρέσεις. Θέλω να γνωριστούμε>>.

Άκουσε τη μητέρα του να κτυπά τη πόρτα του δωματίου του

- Νικόλα γιατί έχεις κλειδώσει; Τι κάνεις εκεί; Έλα το τραπέζι είναι έτοιμο.

Ο Νικόλας επανήλθε στην πραγματικότητα. Πριν κλείσει τον υπολογιστή του έστειλε το παρακάτω μήνυμα στην Ειρήνη , στην Ελένη , σε όλους τους φίλους του.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Υ.Γ. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα , τοποθεσίες , χωριά είναι εντελώς συμπτωματική.

Το σχολείο είναι η ελπίδα

2016-09-24T03:35:00.001-07:00

<< Η μόρφωση δεν είναι ζήτημα γνώσης, είναι ζήτημα ζωής>>

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ[1]

Φέτος στο σχολείο μας , στο ΓΕΛ Σάμης, φοιτά ένας μαθητής στην Α’ Λυκείου που διαμένει σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό της περιοχής με ελάχιστους ηλικιωμένους κατοίκους το χειμώνα. Είναι το μοναδικό παιδί του χωριού. Δεν έχει σημασία ούτε το όνομα του παιδιού, ούτε το όνομα του χωριού.

Σαν και αυτό υπάρχουν πολλοί μαθητές, στην ορεινή και νησιώτική Ελλάδα , που κάθε μέρα δίνουν το δικό τους δύσκολο αγώνα , για να φθάσουν στο σχολείο τους. Να φθάσουν στη γνώση, στη μόρφωση, στη ζωή. Οι σκέψεις του γράφοντος είναι αφιερωμένες σε όλα αυτά τα παιδιά. Ειδικά είναι αφιερωμένες στα παιδιά που ζουν στο νησάκι Θύμαινα [2], που αναγκάζονται κάθε μέρα να επιβιβάζονται σε πλοιάριο, να περνούν τη θάλασσα του Αιγαίου, που τους περισσότερους μήνες του χειμώνα είναι φουρτουνιασμένη, για να πάνε σχολείο στο απέναντι νησί στους Φούρνους Ικαρίας.

Κάλεσα το μαθητή στο γραφείο να μου γράψει λίγα λόγια για την καθημερινότητα του. Ανταποκρίθηκε αμέσως πρόθυμα. Πριν από μερικές μέρες του είχα πει για το παρόν άρθρο και του ζήτησα να μάθω, εάν συμφωνούν οι γονείς του. Μου είπε ότι ο πατέρας του συμφώνησε λέγοντας << Επιτέλους κάποιος θα ασχοληθεί μαζί σου>>. Μεταφέρω αυτούσια μερικά από τα γραφόμενα του.

<< Είμαι 15 ετών και μένω στο……..(γράφει το όνομα του χωριού). Αυτό το χωριό είναι απομονωμένο σχετικά από άλλα χωριά και τον //πολιτισμό//. Είμαι το μοναδικό παιδί στο χωριό το χειμώνα. Με παρηγορεί ότι πάω στο σχολείο αλλά αυτό γίνεται τις πρωινές ώρες. Τις απογευματινές είναι λίγο κάπως….. Βρίσκω κάποιες ασχολίες. Βοηθάω τον πατέρα μου . Το σχολείο μου είναι σχετικά μακριά. Πρέπει να ξυπνάω στις 6:00 ώρα το πρωί και αυτό είναι φοβερά εξουθενωτικό. Για να πάω σχολείο αλλάζω δύο οχήματα. Μακάρι να έμενα …….(γράφει το πλησιέστερο προς το χωριό του κεφαλοχώρι) και να μη κουράζομαι τόσο πολύ>>

Αυτά σε γενικές γραμμές έγραψε ο μαθητής. Γράφει ότι βοηθάει τον πατέρα του. Ο πατέρας του είναι κτηνοτρόφος (Τσοπάνης όπως μου είπε χαρακτηριστικά το παιδί). Τον βοηθάει ή μάλλον καλύτερα κάνει όλες τις δουλειές στο μαντρί . Τάισμα , πότισμα , άρμεγμα κ.λπ.

Όταν γυρίζει κουρασμένο το απόγευμα σπίτι, πρέπει να κάνει τις εργασίες στο μαντρί και να διαβάσει τα μαθήματα του σχολείου. Ενός ανταγωνιστικού σχολείου όπως είναι το Λύκειο. Πρέπει να διαβάσει π.χ. Άλγεβρα Α΄ Λυκείου. Τον έχω και μαθητή στα Μαθηματικά. << Κύριε δεν μου αρέσουν τα Μαθηματικά, δεν τα καταλαβαίνω,,,,,>> μου λέει.

Πώς αλήθεια θα καταλάβει Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία αυτό το παιδί, όταν είναι αναγκασμένο να αφιερώνει τις καλύτερες ώρες της ημέρας μέσα στους δρόμους ή κάνοντας αναγκαστικά κάποιες άλλες βιοποριστικές , εργασίες;

Έχει αυτό το παιδί ίσες ευκαιρίες για μάθηση , όπως οι συμμαθητές του στα μεγάλα αστικά κέντρα;

Πώς μπορεί να βοηθηθεί από το σχολείο;

Η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη που κάποτε λειτουργούσε σχεδόν έχει καταργηθεί. Αλλά και εάν ακόμα λειτουργούσε θα γινόταν μετά το τέλος των μαθημάτων. Μετά τις 14:00. Ο μαθητής για ευνόητους λόγους δεν θα μπορούσε να παρακολουθήσει.

Ποιο θα είναι το μέλλον του παιδιού στο σχολείο;

Ποιο θα είναι το μέλλον των παιδιών που χρήζουν ειδικής βοήθειας; (παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες).

Τα ερωτήματα αυτά φαντάζουν δύσκολα για να απαντηθούν. Όμως εμείς η Εκπαιδευτική Κοινότητα του σχολείου θα παλέψουμε. Δεν γνωρίζω εάν θα πετύχουμε να τους δώσουμε επαρκείς γνώσεις Μαθηματικών , Φυσικής, Χημείας. Είμαι σίγουρος ότι Μόρφωση να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στη ζωή τους , θα τους δώσουμε. Τα παιδιά γνωρίζουν να αγωνίζονται, γνωρίζουν να προσπαθούν για το καλύτερο.

Είναι ο έκτος χρόνος μου ως διευθυντής στο ΓΕΛ Σάμης. Μέχρι στιγμής πολύ δύσκολα μαθητής μας έχει εγκαταλείψει ή έχει αλλάξει σχολείο. Για μας τους εκπαιδευτικούς του ΓΕΛ Σάμης πρωταρχικός μας στόχος είναι όλα τα παιδιά να παραμένουν στο σχολείο με κάθε κόστος.(<<Με παρηγορεί το ότι πάω στο σχολείο>> γράφει ο συγκεκριμένος μαθητής).

Το σχολείο είναι το σπίτι τους.

Το σχολείο είναι η ελπίδα.

1. [1] Ο Δημήτρης Γληνός ήταν εκπαιδευτικός , συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της λεγόμενης <<γλωσσοεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης>>

2. [2] Θύμαινα είναι νησί του συμπλέγματος των νησιών Φούρνων . Βρίσκεται μεταξύ Σάμου και Ικαρίας.

Για τα σχολεία μας………………

2016-09-11T01:46:00.001-07:00

Ξεκινώντας από τα τυπικά ευχολόγια : Καλή σχολική χρονιά, καλή επιτυχία στους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων , εισέρχομαι κατ ευθείαν στο θέμα.

Τα σχολεία μας ή καλύτερα Για τα σχολεία μας …….πιο συγκεκριμένα : Τι σχολείο θέλουμε; Ποιοι είμαστε εμείς που το θέλουμε; Τι κοινωνία είμαστε; Τι είδους πολιτικές , οικονομικές, κοινωνικές συνθήκες βιώνουμε , βιώνουν τα παιδιά μας;

Ας ξεκινήσω από το τελευταίο . Οι συνθήκες που βιώνουν τα παιδιά μας , βιώνει η Ελληνική οικογένεια, δεν είναι οι καλύτερες. Φτώχεια ανεργία , ανασφάλεια , απαισιοδοξία για το μέλλον ,είναι η τραγική καθημερινότητα. Η κρίση οικονομική , πολιτική , κοινωνική βρίσκεται παντού. Βρίσκεται δίπλα μας , μέσα στο σπίτι μας. Τα παιδιά μας τη ζουν καθημερινά. Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τη μετριάσουμε; (Δε λέω να την αποτρέψουμε γιατί δεν είμαι ουτοπιστής.)

Για να απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσω πρώτα σε αυτό που έθεσα παραπάνω. Τι κοινωνία είμαστε; Εάν είμαστε κοινωνία δημοκρατική , μαχόμενη, μια κοινωνία που στηρίζεται στην αλληλεγγύη και στην αγάπη των μελών της , μπορούμε να κάνουμε πολλά. Εάν είμαστε κάτι διαφορετικό δε μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Μοιραία αυτή η κρίση ,που κατασκεύασαν αυτοί που ορίζουν τη τύχη μας και το μέλλον μας, θα μας πηγαίνει εκεί που αυτοί θέλουν , σε δύσκολα μονοπάτια…….

Ποιοι είμαστε εμείς κι τι είδους σχολείο θέλουμε; Είμαστε πολίτες γονείς , καθηγητές, μαθητές. Έχουμε ευθύνες , υποχρεώσεις , όχι μόνο δικαιώματα. Εάν είμαστε μέλη της Δημοκρατικής – μαχόμενης κοινωνίας που προανέφερα, εάν έχουμε έστω και λίγη ενσυναίσθηση για τα προβλήματα του διπλανού μας, τότε θέλουμε ένα Δημοκρατικό, Ελεύθερο , Αντιρατσιστικό Σχολείο.

Θέλουμε: Δημοκρατικό Σχολείο. Δηλαδή ένα σχολείο χωρίς κατάχρηση εξουσίας και ψευτοδύναμης από οποιονδήποτε σε οποιονδήποτε. Είτε αυτός είναι διευθυντής , καθηγητής, γονέας, μαθητής. Ένα σχολείο αγάπης , αλληλεγγύης , συναδελφικότητας, χωρίς μαθητοδικεία , χωρίς <<λαϊκά δικαστήρια>> από αδαείς, κακοπροαίρετους , επικίνδυνους που βάλλουν εναντίον των υποτιθέμενων <<εχθρών>> δηλαδή των καθηγητών, διευθυντών, μαθητών. Ένα σχολείο στο οποίο επιτρέπονται τα ακούσια , ανθρώπινα λάθη, στο οποίο όλοι μπορούν και πρέπει να ζητούν συγνώμη όταν δείχνουν ειλικρινή μεταμέλεια .

Θέλουμε: Ελεύθερο Σχολείο. Δηλαδή ένα σχολείο που μπορεί να πει ο οποιοσδήποτε τη γνώμη του, το προβληματισμό του , την αντίρρηση του χωρίς τα λεγόμενα του να παρερμηνεύονται σκόπιμα. Ένα σχολείο που δεν ασκείται βία, δεν ασκείται καταπίεση.

Θέλουμε: Αντιρατσιστικό Σχολείο. Δηλαδή ένα σχολείο , κατά του παραμικρού ρατσισμού μεταξύ των μελών π.χ. καλών – κακών μαθητών, χοντρών-λιγνών κ.λπ. , κατά του ακραιφνή ρατσισμού π.χ. διαφορετικών εθνοτήτων ή φυλών.

Ας μη ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια νέα εποχή που δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν φραγμοί. Υπάρχουν τα μέσα κοινωνικής επικοινωνίας που δυστυχώς ή ευτυχώς μας φέρνουν πιο κοντά.

Καλή Σχολική Χρονιά

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

2016-07-18T08:51:00.001-07:00

Οι εκπαιδευτικοί του ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΑΜΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους μαθητές του ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΑΜΗΣ που οδηγούνται στα δικαστήρια επειδή διεκδίκησαν λύσεις σε προβλήματα των σχολείων, που κι εμείς έχουμε πολλές φορές επισημάνει. Ο αγώνας για ένα καλύτερο σχολείο και μια καλύτερη κοινωνία, μέσα από μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες και πρακτικές είναι στοιχείο κοινωνικοποίησης της νέας γενιάς και διαπαιδαγώγησης σε αξίες και ιδανικά που το σχολείο οφείλει να προάγει. Για μας αξίες όπως : ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ. Δεν είναι δυνατόν να ασκείται τρομοκρατία και να ξαναστήνονται μαθητοδικεία, δεν είναι δυνατόν τα σχολεία να λειτουργούν με την εποπτεία εισαγγελέων.

Δεν επιτρέπεται να υπάρχει εκπαιδευτικός και μάλιστα Διευθύντρια να παραβιάζει το ρόλο που οφείλει να έχει και να καταφεύγει σε διώξεις και δίκες μαθητών . Κάθε τέτοια στάση είναι καταδικαστέα. Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει την ικανότητα, την ευθύνη και τη δύναμη να λύνει τα όποια ζητήματα μέσα στο σχολείο, με παιδαγωγικούς και εκπαιδευτικούς όρους.

Οι εκπαιδευτικοί του ΓΕΛ Σάμης στηρίζουν τα αιτήματα της τοπικής

ΕΛΜΕ και ζητούν με τη σειρά τους να αποσυρθούν οι κατηγορίες και να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο. Επίσης, να πάρει η κυβέρνηση νομοθετική πρωτοβουλία για παύση κάθε δίωξης μαθητών που έχει κινηθεί με βάση την (καταργημένη)

Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Οι εκπαιδευτικοί:

Παύλος Βασιλάτος

Στέλλα Κουνάδη

Μαρίνα Τάσση

Μαρία Βινιεράτου

Νίκος Βλαχογιαννάτος

Ελευθέριος Κρητικός

Βασίλης Πάλλης

Ηλίας Σουλιώτης

Θεοδώρα Μαλαμίδου

Μια ξεχωριστή τάξη (Γ΄Λυκείου 2015-2016 ΓΕΛ ΣΑΜΗΣ)

2016-07-05T23:29:00.001-07:00

Πέρασε ακόμα μια σχολική χρονιά στο ΓΕΛ ΣΑΜΗΣ. Μιά ομολογουμένως δύσκολη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά. Η Γ ΄Λυκείου ήταν μια ξεχωριστή τάξη. Όλα τα παιδιά ήταν αρκετά καλά.

Μερικά απο αυτά ήταν δύσκολα. Δύσκολα στον τρόπο συμπεριφοράς τους , δύσκολα στη διαχείριση του θυμού τους. Άς τα δούμε από κοντά.

Τάσος (1)

Αναμφισβήτητα παιδί με ιδιαίτερες ηγετικές δεξιότητες. Ηγείτο και συντόνιζε όλη την ομάδα της Γ΄Λυκείου. Γιατί η Γ΄Λυκείου ήταν μια οργανωμένη ομάδα. Μια ομάδα γροθιά.Ο Τάσος (1) είναι ένα καλό αλλά κακομαθημένο παιδί. Του εύχομαι να συντονίζει την υπάρχουσα ομάδα- είμαι σίγουρος ότι η ομάδα της Γ΄Λυκείου θα συνεχίζει να υπάρχει - αλλά να την συντονίζει και να την κατευθύνει μόνο προς το καλό. Γνωρίζω ότι αυτό είναι δύσκολο και αντίθετο στα σημεία των καιρών. Ο Τάσος (1) μπορεί να πάει κόντρα στο ρεύμα.

Τάσος (2)

Το εκτελεστικό όργανο της ομάδος. Παιδί 'εξυπνο , πρόθυμο, ικανό για όλες τις δουλειές. Πρέπει να διαχειρίζεται καλύτερα τον θυμό του.

Σπύρος

Ο καλύτερος μαθητής του σχολείου. Πολύ καλό παιδί. Δούλευε αγόγγυστα σε όλα τα μαθήματα.

Κωνσταντίνο.

Ακόμα ένας πολύ καλός μαθητής. Εξαιρετικός χαρακτήρας. στηρίχθηκε πιο πολύ στο σχολείο παρά στην << έξωθεν βοήθεια>>.

Λία

Το αγοροκόριτσο της ομάδας. Πολύ καλή μαθήτρια αλλά και μεγάλο πνεύμα αντίδρασης.

Αλίκη

Έξυπνο πολύ καλό κορίτσι. Πολύ καλή μαθήτρια. << Θηλυκό μυαλό>>

Έλενα - Νικολίνα - Ιωάννα

Είχαν τη δικιά τους ομάδα μέσα στην ευρύτερη ομάδα. Εύχομαι να κρατήσει για πάντα η φιλία τους.

Μήτσος

Ο αντιρρησίας των πάντων. Καλά κάνει αλλά μέχρι ενός σημείου.

Λαγός - Βασ.

Άλλη μια υποομάδα μέσα στην ομάδα. Μια συμβουλή και για αυτούς. Η ζωή θέλει περισσότερη προσπάθεια.

Μάκης Μεργ.

Ο υπαρχηγός της ομάδας. Ο Μάκης σίγουρα θα πάει μπροστά.

Μάκης Παπαδ.

Ο Άρχοντας της ομάδας. Είμαι σίγουρος ότι το κατέχει το <<επιχειρείν>>.

Δίδυμοι - Ζαχαρ - Δήμος.

Σταθερά πολύ καλά παιδιά. Καλοί μαθητές, Σταθερές αξίες.

Μάκης Στεφ.

Το καλύτερο παιδί του σχολείου. Μας βοήθησε πολύ. Δεν πρέπει όμως να παρασύρεται.

Δημητρούλα.

Ο θηλυκός Μάκης Στεφ. Ηθικό πρόθυμο παιδί.

Μπίλης.

Έξυπνο πολύ καλό παιδί. Πρέπει να δουλεύει περισσότερο.

Victory

Πολύ καλό συνεσταλμένο παιδί. Προσπάθησε πολύ. Δεν πρέπει να παρασύρεται.

Κατερίνα - Κάντια

Παιδιά με αρκετά ενδιαφέροντα. Μια συμβουλή και γι΄αυτές . Στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται. 'Ολα κατακτώνται

Βαγγελία.

Άκακο ήρεμο πολύ καλό παιδί.

'Ολα τα παιδιά ήρθαν , έμειναν μαζί μας έφυγαν. Σίγουρα μας άφησαν κάτι όπως αφήνουν όλα τα παιδιά που φεύγουν απο το σχολείο.Λίγη απο την παιδική τους αθωότητα. Λίγη απο την παιδική τους σκανδαλιά.

Ελπίζω κάτι καλό να πήραν και αυτά απο το σχολείο που θα τα συντροφεύσει σε όλη τους τη ζωή.

Ένα πράγμα τους ζήτησα. Να παραμείνουν άνθρωποι και να γίνουν καλύτεροι.

ΚΩΣΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ - ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ-

2016-07-02T01:58:00.002-07:00

       Από τότε που βγήκαν τα λεγόμενα << μέσα κοινωνικής δικτύωσης>> η << social media>> όπως π.χ είναι το << Facebook >> το << Twitter>> κλπ. έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής μας έχει αλλάξει η επικοινωνία μας.
   Η ταπεινή μου γνώμη λέει ότι κρύβουν πολλούς κινδύνους, ιδιαίτερα γαι την νεολαία.
Σήμερα θα σας πώ μια θετική τους πλευρά. Το Facebook και η έκδοση του βιββλίου μου
<<Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο))>> ήταν η αιτία να συναντήσω ένα φίλο απο τα παλιά.
      Τον Κώστα Αποστολάτο. Ο Κώστας έμενε στη γειτονιά του Νέου Ικονίου που ονομάζεται Πλακούδα. Ήταν παίκτης της ποδοσφαιρικής ομάδας του Νέου Ικονίου.Ανήκε στην παρέα της Πλακούδας. Ήταν κολλητός του ενός απο τους δύο αρχηγούς απο την παρέα της πλακούδας , του Γιάννη Χατζόπουλου ή <<Χατζ>> όπως χαρακτηριστικά γράφω στο βιβλίο .Για να λέμε την αλήθεια τον Κώστα σχεδόν τον είχα ξεχάσει. Δεν κάνω ούτε μια ανα;φορά γι' αυτόν στο βιβλίο.
   Ο Κώστας έχει καταγωγή απο την Αγία Ευφημία Κεφαλονιάς. Έρχεται κατά καιρούς στη Κεφαλονιά για να κάνει συντηρήσεις και επισκευές στις ανεμογεννήτριες. Πριν απο λίγες μέρες ήρθε στη Κεφαλονιά γι' αυτό το λόγο. Μου άφησε μήνυμα στο Facebook ότι θα ερχόταν μαζί με ένα συνάδελφο του για μια μέρα.
   Συναντηθήκαμε στο Γενικό Λύκειο Σάμης. Είχα να τον δώ πάνω απο τριάντα χρόνια. Ο Πανδαμάτωρ χρόνος που αφήνει τα οδυνηρά αποτυπώματα του σχεδόν σε όλους , φαίνεται ότι έχει ξεχάσει τον Κώστα. Πολύ καλό γι αυτόν. Εαν εξαιερέσουμε τα άσπρα αραιά μαλλιά του , ο Κώστας παραμένει ο ίδιος. Όπως και γώ έτσι και αυτός δεν μένουμε πιά στο Νέο Ικόνιο. Αυτός μένει στην Aντίκυρα Βοιωτίας . Η Αντίκυρα Βοιωτίας είναι ένας πολύ ωραίο παραθαλάσσιο χωριό του νομού Βοιωτίας που βρίσκεται πολύ κοντά στην Αράχωβα. Εκεί ο Κώστας έχει την καφετέρια - bar <<Saloon Cafe>> απο το 1989.. Μου την έδειξε στο GOOGLE-EARTH. Είναι παντρεμμένος με την Αγγελική (συννώνυμη με την δικιά μου γυναίκα). Μου έδειξε τη φωτογραφία της . Φαίνεται μια πολύ ωραία συμπαθητική Κυρία. Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά . Ένα γιό που σήμερα είναι γύρω στα 27 και μία κόρη που είναι γύρω στα 24. Ο γιός του έχει την καφετέρεια. Η κόρη του έχει σπουδάσει οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε). Αυτή την εποχή εργάζεται στη Μάλτα. Ο Κώστας μου είπε ότι σε λίγες μέρες θα πάει στη Μάλτα να τη δεί.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας δώσαμε ραντεβού στη κεντρική πλατεία του Αργοστολίου λίγες ώρες πριν <<πετάξει >> για Αθήνα. Θυμηθήκαμε τα παλιά. Σχεδόν όλους τους φίλους. Θυμηθήκαμε τον Μπίλη , τον Γούλα , τον << Τεμπ>>. τον Γιάννη Χατζόπουλο. Ο Κώστας και ο Γιάννης είναι κουμπάροι. Είναι όπως εγώ και ο Μπίλης.. Η σύνδεση με τους παλιούς φίλους. Θυμηθίκαμε τον Θανάση τον Σταύρο τον Ανδρέα και τον Στέφανο , τους φίλους που δυστυχώς δεν βρίσκονται πιά στη ζωή. Θ α τους θυμόμαστε πάντα με αγάπη.
   Όμως η ζωή συνεχίζεται . Σε λίγους μήνες ο Κώστας θα γίνει παππούς απο το γιό του.
   Χάρηκα πολύ που είδα τον Κώστα. Ιδιαίτερα χάρηκα πολύ που είναι επιτυχημένος οικογενειάρχης , επιτυχημένος επαγγελματίας , επιτυνημένος άνθρωπος.
Βλέποντας τον Κώστα να φεύγει μου ήρθε στο μυαλό η ρήση του αρχαίου φιλόσοφου Ηράκλειτου.
<< ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ , ΜΗΔΕΠΟΤΕ ΚΑΤ' ΑΥΤΟ ΜΕΝΕΙΝ>>

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ (ΠΡΙΝ ΤΟ 1953)

2016-05-03T00:21:00.000-07:00

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

2016-04-30T05:27:00.000-07:00

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΥΓΕΙΑ - ΑΓΑΠΗ - ΕΙΡΗΝΗ - ΕΥΤΥΧΙΑ.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ -ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Το ασανσέρ

2016-04-23T05:35:00.001-07:00

Πηγαίνοντας κάποιος να μπει σε ένα ασανσέρ βλέπει μια ταμπέλα που προειδοποιεί.<< Μέγιστος αριθμός ατόμων …. >> π.χ 10 (Δέκα).

Ας υποθέσουμε ότι τρέχουν ταυτόχρονα να μπουν στο ασανσέρ παραπάνω από Δέκα (10) άτομα π.χ. Έντεκα (11) , Δώδεκα (12) , ίσως και Δεκατρία (13) άτομα. Εάν τελικά μπουν πάνω από δέκα(10) άτομα τι μπορεί να συμβεί;

1^η περίπτωση: Να μη σηκωθεί το ασανσέρ. Μικρό το κακό θα μου πείτε.

2^η περίπτωση: Να σηκωθεί αλλά κατά τη διάρκεια της ανόδου σπάσουν τα υλικά που το συγκρατούν . Τότε τι θα συμβεί;……….

Ας φανταστούμε τη Γη ως ένα μεγάλο ασανσέρ που κινείται μέσα στο σύμπαν . Η γη όπως και το ασανσέρ έχει μια συγκεκριμένη χωρητικότητα. Χωρά δηλαδή ένα μέγιστο αριθμό ανθρώπων. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεπερασθεί αυτός ο αριθμός. Γιατί τότε……

Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη Γη και το ασανσέρ. Στο ασανσέρ γίνεται αυτόματα δίκαιη κατανομή του χώρου για όλους τους επιβαίνοντες. Κάθε ένας από αυτούς ανάλογα με το σώμα του, παίρνει και τον αντίστοιχο χώρο που του αναλογεί. Μόνο που στη γη η κατανομή του χώρου δεν είναι δίκαιη για όλους τους ανθρώπους. Υπάρχουν οι λίγοι, οι πολύ λίγοι , που εκμεταλλεύονται το μεγάλο τμήμα της γης και υπάρχουν και οι πολλοί που χρησιμοποιούν το υπόλοιπο μικρό κομμάτι.

Οι πρώτοι ονομάζονται <<Πλούσιοι>>. Ζουν σε μεγάλα ευρύχωρα σπίτια που ονομάζονται παλάτια , έχουν μεγάλα πολυτελή αμάξια , πλοία , αεροπλάνα.

Οι δεύτεροι ονομάζονται << φτωχοί>> . Ζουν σε χαμόσπιτα ή σε τρώγλες ή σε <<φαβέλες >> όπως λέγονται τα χαμόσπιτα σε ένα μέρος της Γης που λέγεται Βραζιλία. Η συντριπτική πλειοψηφία των

<<φτωχών >> της Γης δεν έχουν τίποτα στην κατοχή τους.

Πριν από κάποια χρόνια , κάπου σε ένα μικρό κομμάτι της Γης που , αν θυμάμαι καλά , λεγόταν Ελλάδα υπήρχε και ένα τρίτο σύνολο ανθρώπων. Λεγόταν <<Μεσαία Τάξη>>. Ναι καλά θυμάμαι , έτσι λεγόταν <<Μεσαία Τάξη>>. Αυτοί έλεγαν ότι ζούσαν καλά, ότι δεν ήταν <<πλούσιοι>> αλλά ούτε και <<φτωχοί>>. Δεν είχαν παλάτια , είχαν απλά σπίτια, δεν είχαν πολυτελή αυτοκίνητα , ούτε γιότ, μα ούτε και αεροπλάνα. Είχαν μόνο κανονικά αυτοκίνητα για να πηγαίνουν στις εργασίες τους. Νόμιζαν ότι η Γη σταματά μόνο στο δικό τους μικρό χώρο στο….. αλήθεια πως το είπαμε; <<Ελλάδα;>> , << Ελλαδιστάν;>> δεν θυμάμαι καλά….. Πάει πολύς καιρός από τότε , που υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, αυτός ο χώρος…….

Με ρωτάτε γιατί λέω ότι υπήρχαν; Μα για το απλούστατο λόγο ότι τώρα δεν υπάρχουν πια. Φρόντισαν να τους εξαφανίσουν οι <<πλούσιοι>> που είχαν αρχηγούς….. Να δείτε πως τους έλεγαν κάποιους από αυτούς…. Θαρρώ πως ένας λεγόταν << Σουμπλάν>> και η άλλη αν θυμάμαι καλά λεγόταν << Μερκλάν>>. Σας είπα δεν θυμάμαι καλά πάει πολύς καιρός από τότε….

Εκείνο που θυμάμαι, με σιγουριά , ήταν ότι έγινε δική πριν τους εξαφανίσουν…. Τους κατηγόρησαν ότι ήταν επαναστάτες , ότι δηλαδή παρακινούσαν τους << φτωχούς>> που ζούσαν στις φαβέλες , να εξεγερθούν κατά των <<πλουσίων>> , για δικαιότερη κατανομή της γης….

Τα χρόνια πέρασαν………

Και η Γή τι απόγινε;

Μα δεν είπαμε ; Η Γη είναι σαν το ασανσέρ….

Η έκατσε…….

Η …………..

Υ.Γ. ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ…….

ΣΥΝΕΧΕΙΑ (2) Η ΚΟΝΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΥΗΔΕΖΑ (ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ << ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ>>)

2016-03-24T09:14:00.000-07:00

Η Νάντια έπιασε αμέσως την κουβέντα με τον Άρη. Ήταν πολύ περίεργη μετά από αυτά που της είχε πει ο Μπίλης και ήθελε να μάθει λεπτομέρειες. Η συνεννόηση όπως ήταν φυσικό γινόταν με σπαστά Ελληνικά από τη μεριά της και με τα Αγγλικά. Εκεί ο Άρης παρατήρησε με μεγάλη χαρά ότι ο Μπίλης είχε μάθει αρκετά Αγγλικά. Τουλάχιστον μπορούσε να συνεννοηθεί.

<< Μπράβο ρε Μπίλη. Βλέπω ότι συνεννοείσαι καλά με τις κοπέλες στην Αγγλική γλώσσα.>>

<< Σιγά το δύσκολο. Λίγη εξάσκηση θέλει . Τίποτα άλλο>> του απάντησε χαρούμενος ο Μπίλης.

<< Σου αρέσουν οι τουρίστριες;>> ρώτησε ορθά – κοφτά η Νάντια τον Άρη. Ο Άρης κατάλαβε αμέσως που το πάει και άρχισε να διασκεδάζει.

<< Τι εννοείς;>> ανταπέδωσε. Τώρα αρχίζει το πινγκ – πονγκ σκέφτηκε.

<< Να ο φίλος σου ο Μπίλης μου είπε ότι δεν σου αρέσουν – σεξουαλικά εννοώ – οι κοπέλες από άλλες χώρες επειδή είσαι Έλληνας . Έτσι είναι;>>

<< Περίπου >> της είπε χαμογελώντας.

<< Δηλαδή μπορείς να μας εξηγήσεις;>>

<< Βεβαίως >> της απάντησε με απόλυτη σιγουριά ο Άρης.

<< Σε ακούμε >>

<< Ξεκινώντας θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα λαό , με καμία χώρα. Μάλιστα η Σουηδία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ συμπαθητική χώρα , με πολύ ωραίους ανθρώπους , με πολιτισμό και με ένα από τα καλύτερα πολιτικά συστήματα σήμερα. Εσείς οι δύο είστε πολύ ωραίες κοπέλες.>>

<< Ω! Σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια. Μόλις σε γνωρίσαμε αλλά είμαι βέβαιη ότι τα πιστεύεις αυτά που λες.>> είπε η Νάντια δείχνοντας την ικανοποίηση της γι ΄ αυτά που άκουσε.

<< Και βέβαια τα πιστεύω αυτά που λέω. Όπως μπορεί να σε διαβεβαιώσει ο Μπίλης δεν έχω συνηθίσει να λέω ψέματα.>>

<< Ναι έτσι είναι >> συμφώνησε ο Μπίλης.

Όμως όταν θέλω μια γυναίκα , δεν τη θέλω μόνο για SEX , για ωμό SEX. Δεν είμαι ζώο όπως πιστεύω ότι δεν είναι και αυτή. >>

<< Χμ! Για συνέχισε. Τι θέλεις από μια γυναίκα?>> του είπε η Τάνια που μπήκε με ενδιαφέρον στην κουβέντα.

<< Να θέλω όταν κάνουμε έρωτα να μιλάμε, να επικοινωνούμε, να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Οι περισσότερες από εσάς έρχεστε εδώ για να διασκεδάσετε , να κάνετε έρωτα , να περάσετε καλά και να φύγετε. Έτσι δεν είναι;>>

<< Ναι περίπου έτσι >> του είπε η Τάνια.

<< Αλλά και οι Έλληνες , δεν θέλουν αυτό , δεν ζουν από αυτό, δεν θέλουν τα δώρα μας;>> του είπε θιγμένη η Τάνια.

<< Μια στιγμή . Εννοείς όλους αυτούς που σας την πέφτουνε όπως και όπου μπορούν με στόχο να κάνουν sex μαζί σας και να αποκομίσουν οφέλη από εσάς; Τα λεγόμενα << καμάκια>> ;>>

<< Ναι ακριβώς >> του απάντησε με βεβαιότητα.

<< Εδώ έχεις μεγάλο δίκιο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ότι χειρότερο υπάρχει στην Ελληνική κοινωνία. Ειλικρινά ντρέπομαι για λογαριασμό τους. Είναι απαίσιοι. Οι πιο πολύ από αυτούς είναι τεμπέληδες. Περιμένουν το Καλοκαίρι να βρουν τουρίστριες για να ζήσουν από αυτές. Πουλάνε το κορμί τους. Έτσι δεν είναι;>>

<< Δεν είναι ακριβώς έτσι. Αρκετοί έχουν κάνει σοβαρές σχέσεις με τουρίστριες που έχουν καταλήξει σε γάμο. Πολλοί από αυτούς ζουν μαζί τους στη Σουηδία. Επίσης αρκετές τουρίστριες έχουν παντρευτεί και ζουν στην Ελλάδα >> του απάντησε η Τάνια , νοιώθοντας ότι έκανε κίνηση – ματ.

<< Σίγουρα κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του. Χαίρομαι που υπάρχουν ευτυχισμένα ζευγάρια. Σίγουρα δεν αποκλείω μια τέτοια εξέλιξη. Μπορείς όμως να μου πεις σε παρακαλώ πόσα από αυτά τα ζευγάρια που έχουν παντρευτεί πάνω από πέντε χρόνια είναι τώρα μαζί;>>

<< Τι σημαίνει αυτό;>> του είπε.

<< Σίγουρα είναι κάτω από 10% . Πόσα από τα ζευγάρια που παραμένουν μαζί είναι ευτυχισμένα? Που βρίσκονται τα παιδιά των χωρισμένων; Ποιος τα φροντίζει;>>

<< Το Σουηδικό κράτος. Εμείς έχουμε κράτος πρόνοια. Στη Σουηδία προστατεύονται οι μονογονεικές οικογένειες , προστατεύονται οι ανύπαντρες μητέρες , προστατεύονται τα ορφανά. Εσείς έχετε τέτοιο κράτος πρόνοια;>>

<< Αυτό πράγματι ήταν ένα ισχυρό χτύπημα από τη μεριά της.>> Σκέφτηκε ο Άρης. << Πράγματι η Σουηδία ήταν κράτος πρόνοια για τους πολίτες της. Η Ελλάδα ήταν κράτος πρόνοια όσο η Σουηδία? ΟΧΙ σκέφτηκε. Σίγουρα ΟΧΙ. Δίκιο έχει η τουρίστρια. Τώρα τι να της απαντήσω? Τι να δικαιολογήσω; Θα έχει δει τα χάλια του Ελληνικού κράτους, όχι μόνο στη κοινωνική πρόνοια , αλλά και στην υγεία, στην παιδεία. Κοροϊδεύει σίγουρα τα << καμάκια>>. Αλλά γιατί να απολογηθεί αυτός; >> Πήρε μια βαθειά ανάσα και εξαπέλυσε την τελική του επίθεση.

<< Έχεις δίκιο. Δεν συγκρίνεται το Σουηδικό κράτος πρόνοια με το Ελληνικό. Το Σουηδικό είναι πράγματι πολύ καλύτερο. Το είπα άλλωστε και στην αρχή ότι θαυμάζω τη Σουηδία. Όμως εμείς έχουμε οικογένεια δηλαδή τον πατέρα , τη μάνα , τα αδέλφια. Έχουμε την ευρύτερη Ελληνική οικογένεια δηλαδή τον παππού , τη γιαγιά , τους θείους , τις θείες , τα

ξαδέλφια. Εσείς τι έχετε; Έχετε οικογενειακή αγάπη και αλληλεγγύη; Νοιάζεται ο ένας συγγενής για τον άλλον όπως εμείς; Εσείς στην καλύτερη περίπτωση όταν φθάσετε δεκαοχτώ χρονών , ο πατέρας σας και η μητέρα σας , σας διώχνουν από το σπίτι τους λέγοντας σας ότι είναι καιρός να φτιάξετε τη δική σας ζωή και

δεν ξανά ασχολούνται μαζί σας. Έτσι δεν είναι;>>

Οι Σουηδέζες δεν απάντησαν. Ο Άρης συνέχισε.

<< Αλλά ας επανέλθουμε στην αρχική συζήτηση. Στις απλές ερωτικές σχέσεις. Είμαστε ή δεν είμαστε δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικές κουλτούρες;>>

Ρώτησε κοιτώντας τη Τάνια στα μάτια.

<< Είμαστε >> του είπε αυτή.

<< Τότε γιατί να κάνουμε έρωτα;>>

Η Τάνια δεν απάντησε.<< Εδώ την τελείωσα >> σκέφτηκε θριαμβολογώντας ο Άρης.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ << ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ>>

2016-02-24T06:19:00.000-08:00

Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα απόσπασμα σπο το κεφάλαιο <<ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ>>
Τό κεφάλαιο αυτό δυστυχώς δεν συμπεριλαμβάνεται στη πρώτη έκδοση του βιβλίου << Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο). Κόπηκε για οικονομικούς κυρίως λόγους. Ελπίζω να υπάρξει επανέκδοση του βιβλίου , για να περιέχει και αυτό το Κεφάλαιο. Το απόσπασμα που σας δημοσιοποιώ έχει τον τίτλο

<< Η <<κόντρα >> με τη Σουηδέζα>> .

                      << Η <<κόντρα >> με τη Σουηδέζα>>

     Κατά το απόγευμα το <<ΚΑΜΕΛΙΑ>> έφθασε στις Σπέτσες και έδεσε στο παλιό ιστορικό λιμάνι την Ντάπια.Κατεβάινοντας απο το πλοίο ο Άρης αντίκρυσε τον Μπίλη μαζί με τις δύο κατάξανθες Σουηδέζες. Η μία ήταν χεράκι - χεράκι με τον Μπίλη. Η άλλη κοιτούσε με πολύ περιέργεια τον Άρη που πλησίαζε . Τον κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω σχεδόν εξονυχιστικά.
    Ο Άρης και ο Μπίλης χαιρετήθηκαν εγκάρδια. 'Υστερα ο Μπίλης έκανε τις απαραίτητες συστάσεις.
   << Άρη από εδώ είναι η Νάντια η κοπέλλα μου και η φίλη της η Τάνια>>
<< Κορίτσια απο εδώ είναι ο καλύτερος φίλος μου ο Άρης. Σας έχω πεί τόσα γι΄αυτόν>>
<< Οh Aris nice to meet you>> του είπε η Τάνια με ένα πλατύ χαμόγελο. Η Νάντια πιο σοβαρή του είπε: << How are you ?>>
   Ο Άρης χαμογελώντας απάντησε και στις δύο ταυτόχρονα.
<< I am fine. Thanks. Nice to meet you too>>
<< You are so nice >> του είπε με ενθουσιώδη τρόπο η Τάνια.
<< Υοu too >> της ανταπέδωσε τη φιλογρόνηση ο Άρης.
    Η Τάνια πήγε να τον αγκαλιάσει αμέσως , αλλά εκείνος την απόφυγε με γρήγορο στύλ.
    Πολύ λυσσάρα πρέπει να είναι αυτή , σκέφτηκε ο Άρης. Ακόμα δεν με είδε και μου την έπεσε.
<< Ωραία >> είπε ο Μπίλης. << Πάμε σε μια καφετέρια εδώ στη Ντάπια να πιούμε τους καφέδες μας και να μιλήσουμε>>
   Πήγαν σε μια ωραία καφετέρια και κάθησαν έξω. Είχαν μια υπέροχη θέα προς τη γαληνεμένη θάλασσα του Αργοσαρωνικού.
   ( Συνεχίζεται.......)

ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ : Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο) , από το διαδύκτιο

2016-02-17T09:08:00.000-08:00

Όποιος επιθυμεί να αγοράσει το βιβλίο Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο) , υπάρχει η δυνατότητα να το προμηθευτεί απο το διαδίκτυο .
Παρακάτω σας δίνω μια διεύθυνση πώλησης βιβλίων από το διαδύκτιο.(Μπορεί να υπάρχουν και άλλες).
Τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου θα δοθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η διεύθυνση είναι: www.bookworld.gr . Εκεί ανοίγετε ένα λογαριασμό και στην Ανάζήτηση πατάτε τον τίτλο του βιβλίου : Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο). Το όνομα του συγγραφέα : Παύλος Βασιλάτος και το ISBN: 978-960-93-7665-5.

ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ : Η ΠΑΡΕΑ (Στο Νέο Ικόνιο)

2016-01-05T00:33:00.001-08:00

Δημοσιεύθηκε το βιβλίο :
Η ΠΑΡΕΑ ( Στο Νέο Ικόνιο)
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ:

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΟΥ << ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΙΚΟΝΙΟ >>

2015-10-07T06:27:00.000-07:00

Ο αγώνας

(Η ΠΩΣ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ο ΔΑΥΙΔ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟΝ ΓΟΛΙΑΘ)

Την επόμενη ημέρα όλα ήταν έτοιμα. Οι παίκτες είχαν μαζευτεί στο γήπεδο μία ώρα πριν την έναρξη του αγώνα. Σιγά – σιγά έρχονταν και οι φίλαθλοι. Τελικά ήρθε πολύς κόσμος . Περισσότερος από την Αμφιάλη και λιγότερος από το Ικόνιο. Η ενδεκάδα ήταν έτοιμη από την προηγούμενη ημέρα. Λίγο πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο ένωσαν όλοι οι παίκτες τις γροθιές τους έδωσαν όρκο ότι θα τα δώσουν όλα για να νικήσει η ομάδα και όλοι μαζί φώναξαν

<< ΙΚΟΝΙΟ - ΙΚΟΝΙΟ –ΙΚΟΝΙΟ >>. Το λόγο πήρε Ο Μπίλης ο Αρχηγός.

<< ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΔΥΝΑΤΑ ΟΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ. Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.>>

Μετά μίλησε ο Παύλος.

<< ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΣΙΓΟΥΡΑ . ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Η ΜΠΑΛΛΑ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΜΕ ΠΑΣΣΑ ΣΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΟΧΙ ΤΡΙΠΛΕΣ. ΠΑΜΕΕΕΕΕΕ>>.

Μπήκαν στο γήπεδο κάτω από τις επευφημίες των οπαδών τους. Τότε η κάθε ομάδα έμπαινε μόνη της στο γήπεδο και ακολουθούσαν οι διαιτητές. Ο Ελλήσποντος ήταν ήδη στο γήπεδο.

Αντάλλαξαν χειραψίες οι παίκτες.

<< Ο σημερινός αγώνας είναι μια τυπική διαδικασία. Αυτή τη φορά θα φάτε οκτώ γκολ>> είπε ο Μηνάς στον Παύλο με προκλητικό ύφος.

<< Αυτό θα το δούμε>> του απάντησε πολύ ψύχραιμα ο Παύλος.

Τα πρώτο ημίχρονο άρχισε και όπως αναμενόταν ήταν ένας μονόλογος υπέρ του Ελλήσποντου. Το Ικόνιο πολύ λίγες φορές πέρασε τη σέντρα. Σε μια από αυτές ο Παύλος έδωσε μια ωραία μπροστινή διαγώνιο πάσα στον Αντωνάκη που τον βρήκε στα δεξιά μόνο του με τον τερματοφύλακα . Ο Μπίλης με την μεγάλη ταχύτητα που τον διέκρινε είχε ξεπεράσει τον προσωπικό του αντίπαλο και βρισκόταν αριστερά και πίσω από τον Αντωνάκη χωρίς να είναι οφσάιντ .

<< Πάσαρε αριστερά είμαι μόνος >> φώναξε στον Αντωνάκη ο Μπίλης. Ο Αντωνάκης γύρισε και τον είδε. Εάν έδινε πάσα στο Μπίλη το γκολ θα ήταν βέβαιο. Ο Αντωνάκης επιχείρησε να περάσει με τριπλα τον τερματοφύλακα που εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούσε έξοδο για να φράξει το δρόμο στον Αντωνάκη. Πράγματι έτσι έγινε. Ο πολύ καλός τερματοφύλακας του Ελλήσποντου έπεσε στα πόδια του Αντωνάκη και του βούτηξε τη μπάλα. Η τεράστια ευκαιρία του Ικονίου είχε χαθεί. Το τι άκουσε από τον Παύλο και τον Μπίλη ο Αντωνάκης δεν περιγράφεται.

Στη συνέχεια του α’ ημιχρόνου ο Ελλήσποντος είχε δύο δοκάρια και μία φορά ο απροσπέραστος Γούλας έδιωξε την μπάλα πάνω στη γραμμή του τέρματος.

Ο Τεμπ αποδείχθηκε φοβερός τερματοφύλακας. Πραγματοποίησε πολλές και σωτήριες αποκρούσεις.

Δεύτερο ημίχρονο. Ίδιο σενάριο με το πρώτο ημίχρονο. Καθολική υπεροχή του Ελλήσποντου. Ο Μπίλης είχε αρχίσει να εκνευρίζεται πάρα πολύ. << Μια μπαλιά μπροστά ρε χοντρέ , μια καλή μπαλιά και κάνω το γκολ>>

<< Εύκολο το χεις ρε Μπίλη?>> του είπε ο Παύλος.

Η αλήθεια είναι ότι όποτε έπαιρνε τη μπάλα έψαχνε να βρει το Μπίλη αλλά πάνω στον Μπίλη έπεφταν δύο αμυντικοί του Ελλήσποντου οι οποίοι κατάφερναν να τον κόψουν είτε με κανονικό τρόπο είτε με φάουλ το οποίο πέρναγε ανεκμετάλλευτο.

Ο αγώνας είχε φθάσει στο εβδομηκοστό λεπτό όταν ο Μηνάς έκανε μπάσιμο στη μεγάλη περιοχή του Ικονίου τριπλάροντας τον Νικολάκη. Ο Νικολάκης όπως έπεφτε κάτω τον ανέτρεψε. Το καταφανέστατο πέναλτι ανέλαβε να το εκτελέσει ο ίδιος ο Μηνάς. Σουτάρει με πλασέ δυνατό στη δεξιά γωνία του Τέμπ , αλλά ο αίλουρος Τέμπ πέφτει στη γωνία και την πετάει με το τεντωμένο του χέρι κόρνερ. Όλοι οι παίκτες του Ικονίου έπεσαν πάνω στον Τεμπ για να τον συγχαρούν.

Είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να πιστεύουν στο θαύμα.

Στο ογδοηκοστό πέμπτο λεπτό ο Παύλος παίρνει τη μπάλα στο κέντρο του γηπέδου. Αποφεύγει με ωραία κίνηση ένα αντίπαλο παίκτη και κάνει κατά μέτωπο επίθεση. Τότε ένας από τους δύο αμυντικούς που φύλαγαν τον Μπίλη τον αφήνει για να πιάσει τον Παύλο. Αυτό περίμενε ο Παύλος και κάνει μπαλιά στον κενό χώρο για τον Μπίλη. Ξεπέταγμα του Μπίλη προσπερνά τον προσωπικό του αντίπαλο και έρχεται αντιμέτωπος με τον τερματοφύλακα που κάνει έξοδο για να του κλείσει το δρόμο. Ο Μπίλης κάνει προσποίηση από δεξιά αλλά φεύγει από αριστερά και μένει μόνος με το τέρμα. Σουτάρει και πραγματοποιεί το 1-0 για το Ικόνιο.

‘Όλοι οι παίκτες του Ικονίου πέφτουν πάνω στον Μπίλη. Τρελός ενθουσιασμός. <<Πάμε παιδιά σε δέκα το πολύ λεπτά το κύπελλο είναι δικό μας >> Ακούσθηκε η φωνή του Παύλου. Προφανώς είχε αναλάβει το ρόλο του εμψυχωτή της ομάδας.

Έχουμε φθάσει στις καθυστερήσεις . Η μπάλα δεν φεύγει μέσα από την μεγάλη περιοχή του Νέου Ικονίου. Ο Μηνάς πραγματοποιεί την τελευταία ίσως επίθεση του Ελλήσποντου. Τριπλαρει το Μάκη αποφεύγει με δεξιά τριπλα το Νικολάκη και σουτάρει στην αριστερή γωνία του Νέου Ικονίου. Η μπάλα πάει στο << γάμα >>

του Τέμπ και ο Ελλήσποντος ισοφαρίζει. Βουβαμάρα στο Νέο Ικόνιο. ‘Εξαλλοι πανηγυρισμοί στον Ελλήσποντο.

<< Πάμε Ρεεεεεε!!! Δεν χάθηκε τίποτα>> ακούγεται η στεντόρεια φωνή του Παύλου.

Βλέπει τον Μηνά που τρέχει γρήγορα προς την εστία του Νέου Ικονίου για να μαζέψει γρήγορα την μπάλα από τα δίχτυα και να προσπαθήσει να την πάει γρήγορα στη σέντρα. Τον κυνηγά με πολύ πάθος ο Παύλος και τον σπρώχνει ρίχνοντας τον κάτω.

Ακολουθεί γενική σύρραξη ανάμεσα στους παίκτες και των δύο ομάδων. Τα <<γαλλικά>> , τα σπρωξίματα και οι << χρηστοπαναγίες>> δίνουν και παίρνουν. Περνούν πάνω από δέκα λεπτά για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Ο διαιτητής καλεί κοντά του , τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές τον Μηνά και τον Παύλο και τους δείχνει από μια κίτρινη κάρτα.

Πάμε στην παράταση και εκεί δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι μοιραία φτάνουμε στα πέναλτι. Η αγωνία έχει φθάσει στο κατακόρυφο.

Το Ικόνιο ύστερα από κλήρωση θα πάει στο πρώτο πέναλτι. Το αναλαμβάνει ο Νικολάκης . Πλασάρει στη δεξιά γωνία και κάνει το 1-0. Στη συνέχεια εκτελείται το πρώτο πέναλτι από παίκτη του Ελλήσποντου και γίνεται το 1-1. Δεύτερο πέναλτι για το Ικόνιο. Εκτελεστής ο Αντωνάκης. Ψύχραιμο πλασέ στην αριστερή γωνία και το σκόρ γίνεται 2-1. Δεύτερο πέναλτι για τον Ελλήσποντο 2-2.Τρίεο πέναλτι για το Ικόνιο. Στήνει την μπάλα στη βούλα του πέναλτι ο Μάκης . Σουτάρει με απόλυτη ψυχραιμία και στέλνει την μπάλα στο αριστερό <<παραθυράκι>> της εστίας γράφοντας το 3-2. Τρίτο πέναλτι για τον Ελλήσποντο πετυχημένο και αυτό 3-3.

Ήρθε η σειρά του Παύλου για το τέταρτο πέναλτι. Φαίνεται ότι είναι πολύ αγχωμένος και νευρικός. Στήνει την μπάλα και κάνει τις τελευταίες σκέψεις του. Σκέπτεται να προσποιηθεί με το μάτι ότι θα στείλει την μπάλα δεξιά , θα τη στείλει αριστερά με δεξί εσωτερικό πλασέ για να πάει ψηλά στη γωνία.

Σουτάρει όπως έχει υπολογίσει αλλά η μπάλα βρίσκει στο οριζόντιο δοκάρι από μέσα…

Οι καρδιές όλων κτυπούν δυνατά. Η μπάλα φεύγοντας από το δοκάρι κτυπάει στη πλάτη του τερματοφύλακα και καταλήγει στα δίχτυα. 4-3. Οι καρδιές των παικτών και φιλάθλων του Ικονίου επιστρέφουν στις θέσεις τους. Όλοι οι παίκτες του Ικονίου πέφτουν πάνω στο Παύλο για να τον συγχαρούν. Εκείνος για μια ακόμη φορά αναρωτιέται << αλήθεια πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα στον θρίαμβο και την καταξίωση από την αποτυχία και τον χλευασμό?>>

Το << puma >> εκτελεί το τέταρτο πέναλτι για τον Ελλήσποντο. Ασύλληπτο σουτ στη αριστερή γωνία και το σκορ γίνεται 4-4.

Η σειρά του αρχηγού για το πέμπτο πέναλτι του Ικονίου. Είναι η σειρά του Μπίλη. Στήνει την μπάλα ψυχρά. Σουτάρει στην αριστερή γωνία στο << γάμα >> και κάνει το 5-4.

Πέμπτο και τελευταίο πέναλτι για τον Ελλήσποντο. Είναι η σειρά του Μηνά. Πάει στη μπάλα με ατάραχο ύφος. Σουτάρει με δύναμη στη δεξιά γωνία. Αλλά ο αίλουρος Τέμπ τον έχει πάλι. Του έχει πάρει τον αέρα. Πετάγεται στη σωστή γωνία και με τα ακροδάχτυλα του διώχνει την μπάλα από την πορεία της προς την εστία.

ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ: ΙΚΟΝΙΟ – ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ 5-4 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ. ΤΟ ΙΚΟΝΙΟ ΠΗΡΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ.

Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί που ακολουθούν από παίκτες και φιλάθλους του Ικονίου δεν περιγράφονται. Μια αγκαλιά όλοι. ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΟΟΟΟΟ φωνάζουν όλοι. Ο Μπίλης και ο Αντωνάκης σηκώνουν τον Τεμπ ψηλά.

Στην άλλη άκρη του γηπέδου διαμετρικά αντίθετα τα συναισθήματα για τους παίκτες του Ελλήσποντου. Όλοι είναι πεσμένοι κάτω. Δεν μπορούν να πιστέψουν πως έχασαν αυτό το κύπελλο. Το δικό τους κύπελλο. Ο Μήνας είναι απαρηγόρητος. Σχεδόν κλαίει. Θεωρεί ότι μόνο αυτός φταίει για την αποτυχία γιατί με δικά του λάθη έχασε η ομάδα του το κύπελλο , αφού εκτός από τις πάρα πολλές ευκαιρίες για γκόλ που έχασε τόσο κατά την διάρκεια του κανονικού αγώνα όσο και κατά την διάρκεια της τριαντάλεπτης παράτασης , έχασε και τα δύο πέναλτι. Αυτό άλλωστε του είπαν με κόσμιο ή μη τρόπο όλοι οι παίκτες παράγοντες και φίλαθλοι του Ελλήσποντου. Όπως είναι γνωστό η αποτυχία έχει ένα πατέρα ενώ η επιτυχία πολλούς.

Ο Παύλος βλέπει τον Μήνα που είναι τόσο λυπημένος και τρέχει να τον παρηγορήσει.

<<Δεν πειράζει ρε Μηνά>> του είπε με συμπόνια. <<Το ξέρουμε ότι είστε η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος>> και παίρνοντας ακόμη πιο φιλικό ύφος συνέχισε << Το ξέρουμε ότι είσαι ο καλύτερος παίκτης>>

Ο Μηνάς γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Κατάλαβε ότι δεν τον δούλευε και ότι όσα έλεγε τα εννοούσε.

<<συγχαρητήρια >> ήταν η μόνη λέξη που βγήκε με το ζόρι από τα χείλια του Μηνά. Ταυτόχρονα σηκώθηκε να φύγει.

<< Ρε Μηνά ένα κύπελλο πήραμε όλα αυτά τα χρόνια και θα το θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή>> συνέχισε ο Παύλος.

<< Είσαστε καλή ομάδα>> είπε ο Μηνάς που είχε αρχίσει να συνέρχεται.<< Πραγματικά ανεξάρτητη . Επίσης είσαστε όλοι μια καλή παρέα. Θα ήθελα πάρα πολύ να έπαιζα στο Ικόνιο και να ήμουν μέλος της παρέας σας>> είπε με θαυμασμό και λίγη δόση ζήλειας ο Μηνάς.

<< Να είσαι καλά ρε Μηνά. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που σε προκάλεσα στο γκολ της ισοφάρισης καθώς και για τα << γαλλικά που πέσανε>> είπε ο Παύλος. << Εγώ φταίω >> του είπε με θάρρος.

<< Δεν πειράζει . Αυτά είναι μέσα στον αγώνα . Μετά το τέλος όλα ξεχνιούνται και είμαστε όλοι φίλοι>>.

<< Χοντρέ που είσαι? >> του φώναξε ο Μπίλης. << Έλα σηκώνουμε την κούπα.>>

<< Έρχομαιιιιιιιιιιι…..>> απάντησε ενθουσιασμένος.

Πράγματι το κύπελλο το σήκωσε ο Μπίλης και μετά όλοι οι υπόλοιποι παίκτες. Τελευταίος το σήκωσε ο Παύλος.

ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΛΟΟΟΟ ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΟΟΟΟΟ φώναζαν όλοι οι παίκτες και οι φίλαθλοι. Το πήγαν στο Ικόνιο όλοι μαζί. Το άφησαν στο σπίτι του Μπίλη. Μετά από μερικούς μήνες το πήγαν στο καφενείο του Βουδιγάρη στην Πλακούδα όπου σύχναζαν.

Πολλά χρόνια αργότερα γύρω στο 2004 όταν φτιάχθηκε η επίσημη ομάδα του Ικονίου ο Μπίλης το πήγε στα γραφεία της.

Εκεί βρίσκεται σκουριασμένο από τον χρόνο….

2015-05-14T08:56:00.000-07:00

O μεγάλος Νικόλας και ο <<άλλος>>

Με αφορμή την επικείμενη συνταξιοδότηση του καθηγητή Φυσικού Νικόλα Γαλιατσάτου , αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια. Ίσως αυτά τα λόγια είναι πολύ λίγα για τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΝΙΚΟ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟ , που τον γνωρίζουν όλοι στην Κεφαλονιά, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, κυρίως όσοι ασχολούνται με την δευτεροβάθμια εκπαίδευση..

Τον Νικόλα τον γνώρισα το 1989 , όταν πρωτοήρθα στην Κεφαλονιά. Ήμουν ο τρίτος κατά σειρά συνεργάτης του στο θρυλικό φροντιστήριο του τον <<Ριζικό Άξονα>>. Συνεργαστήκαμε στο <<Ριζικό Άξονα>> μέχρι το 1995 που διορίσθηκε στη δημόσια εκπαίδευση. Ο Νικόλας ήταν και είναι ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ για τα παιδιά. Θαύμαζα πάντα την Αγάπη του και την Άμεση σχέση που είχε με όλα τα παιδιά , καλούς και κακούς μαθητές ,πλούσιους και φτωχούς , αριστερούς ,κεντρώους , δεξιούς. Για τα παιδιά, για την κοινωνία παραμένει ο απλός άνθρωπος , ο απλός αγωνιστής για τα καθημερινά προβλήματα του τόπου και της κοινωνίας , ο απλός οραματιστής του αύριο.. Γιατί ο Νικόλας είναι βαθιά πολιτικοποιημένο και κοινωνικοποιημένο άτομο.

Ξανάσμιξαν οι δρόμοι μας το 1999, όταν και εγώ διορίσθηκα στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν και βρισκόμαστε σε διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές παρατάξεις η αλληλοεκτίμηση παραμένει ίδια. Ο Νικόλας εκτός από λαμπρός καθηγητής και δάσκαλος είναι πολύ καλός συνδικαλιστής. Όλα αυτά τα χρόνια που υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση ασχολείται με συνέπεια για το καλό όλων των συναδέλφων.

Θυμάμαι μια χαρακτηριστική περίπτωση το 2007 που ήταν αιρετό μέλος στο πειθαρχικό συμβούλιο. Αν και γνώριζε ότι η συνάδελφος που είχε παραπεμθεί είχε άδικο , εντούτοις, με περίσσιο αλτρουισμό ψήφισε υπέρ της. Αυτό του στοίχησε μια πολυετή περιπέτεια στα πολιτικά δικαστήρια. Αλλά ο Νικόλας νίκησε και αθωώθηκε πανηγυρικά

Από το 2011 έως και σήμερα είμαστε διευθυντές σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο Νικόλας στο 3^ο Γυμνάσιο Αργοστολίου και εγώ στο Γενικό Λύκειο Σάμης . Σε κάθε δύσκολο πρόβλημα που αντιμετωπίζω τον συμβουλεύομαι, γιατί πιστεύει, όπως κι εγώ, σε ένα βαθιά Δημοκρατικό, Μαθητοκεντρικό, Δημόσιο Σχολείο χωρίς διακρίσεις και κάθε είδους αποκλεισμούς. Ένα σχολείο που προάγει τις ανθρώπινες αξίες και έχει σαν κύριο στόχο να μην μείνει κανένας μαθητής έξω από αυτό.

Σε λίγο καιρό συνταξιοδοτείται. Είμαι σίγουρος όμως , ότι θα ασχοληθεί από άλλο πόστο για το καλό της κοινωνίας και των παιδιών της. Του εύχομαι ολόψυχα υγεία , προσωπική και οικογενειακή ευτυχία.

Θεωρώ τιμή μου ότι υπήρξα ο <<άλλος>> όπου συναντήθηκαν οι δρόμοι μας και τα οράματά μας.