Tren Garları

Uzun Zaman Sonra

2017-12-21T08:09:00.000-08:00

Zaman ilerledikçe, yaş aldıkça ve bir sürü şeyi yaşadıktan/deneyimledikten sonra insan dönüp bakıyor ya hani eski yazdıklarına, paylaştıklarına? Sonra da diyor hani; ne kadar da gülünç şeyler paylaşmışım!

Bundan 6 ay önce yazdığım şeyler garip geliyor bana. Evet, gülünç değil, garip. Sanki ben yazmış gibi değilim onları, ancak hissediyorum benden bir parçanın o yazılarda olduğunu. Uzun zaman önce insanın her saniye geçtikçe değiştiğine karar kılmıştım. Bir saniye sonramız ile bir saniye öncemiz aynı değil. Düşüncelerimiz aynı değil, duygularımız aynı değil, bakış açımız aynı değil hiçbir şeye. Cetvel üzerinde milimetrik bir değişim olarak gösterilebilecek bir değişimdir bu ama... Değişimdir işte. Aynılık yoktur artık o konu/fikir/düşünce/his üzerine zihinde.

Okuduklarımı anlamakta zorluk çekiyorum. Aslında uzun zamandır var bu durum. Bir şeyleri okurken çabucak sıkılıyorum. Dikkatim dağılıyor. Beni oyalayacak şeyleri meşgale ediniyorum hemen. Ama onlar da oyalamıyor artık beni. Oradan oraya gidiyorum sanki bir yerde durmamak için ama aynı yerde duruyor gibiyim. Bulunduğun yerde saymak anlamında söylemiyorum bunu. En azından idim bu yönde söylemediğimi yazmamı istiyor.

Geçen gün arkadaşımla depresyon üzerine konuşurken, aslında bunun ne menem bir hastalık olduğundan söz ederken, bu hastalığın sebep olduğu şeylere değinmiştik ufaktan ufaktan. Öyle bir hal alıyor ki bu hastalık zaman zaman, yataktan çıkamaz hale geliyor insan demiştim o sohbet sırasında. Hayatımın büyük bir çoğunluğunda yer etti bu hastalık. Kimi zaman ufak ufak hissettirdi kendini ve kimi zaman tüm odayı kaplıyor gibiydi. Ancak hayatımda ilk defa yatağımdan çıkamayacak hale geldim. Bir sürü iş birikmişti. İstemiyordum bunlarla uğraşmak. Arka planda televizyon açıktı yalnızlığımı bastırsın diye ve ben uzanıyordum öylece. Günler geçti böyle. Hala iyi değilim, hala yataktan çıkmak istemiyorum. Zihnimde bir donukluk var tam olarak nasıl tarif edilir bilemediğim.

Başka birileriyle iletişmiyorum uzun zamandır. Hobilerime vakit ayırmıyorum. Tam manasıyla kendim ile iletişiyor muyum onu dahi bilmiyorum. Zihinsel yorgunluğu hep hissederdim de, zihinsel yorgunluğun fiziksel yorgunluğa nakledişine ilk kez şahit oldum.

Uzatıyorum bu yazıyı. Çok yoruldum. Beynim de durumun farkında ve artık dinlen diyor vücuduma. Ama ben dinlenmeyi de bilmiyor gibiyim. Dinlenmek de nedir der gibiyim dinlenmezken ne yapacağını bilememe halini yaşarken.

Artık çok yoruldum. Anlaşamamaktan. Kendimden. İnsanlardan. Hayattan. Yoruldum vallahi.

Türkiye'de Oyun Sektörü Neden Gelişmiyor?

2017-06-15T10:26:00.000-07:00

Bu yazıya nasıl başlayacağıma bir türlü karar veremedim. Yazdım, yazdım... Sildim. Tekrar yazdım, tekrar sildim. Artık bodoslama gireceğim konuya.

Ya aga ben kendimi bildim bileli bu kodumun konusu konuşuluyor her yerde. Arkadaş ortamında konuşuluyor; sosyal medyada konuşuluyor... Kimisi şu sebepten ötürü diyor kimisi bu... Konuşuyor, herkes konuşuyor.

Ben size çok net bir cevap vereceğim abi. Türkiye'de oyun sektörünün gelişmemesinin nedeni vizyonsuzluk, narsisizm, cahillik, sonradan görmüşlük, saçma sapan eğitim sistemi, destek bulamama, teknolojik alet içerisinde yüzerken teknolojiden, bilimden bi' haber olma ve toplumun ahlak yapısıdır. Biraz sonra yazacaklarım sizleri sinirlendirebilir, üzebilir, umutsuzluğa sürükleyebilir. Ancak eğri oturup doğru konuşalım.

Türkiye'de ne gelişmiş ki oyun sektörü gelişsin?

Aga biz hala teknolojiye uyum sağlayamamış, teknolojinin ne olduğunu anlayamamış bir toplumuz. Teknoloji denince aklımıza cep telefonu, i7 işlemci, daha büyük buzdolabı, overclock, bluetooth kulaklık geliyor. Orta ve yaşlı kesimin zaten teknoloji meknoloji umurunda değil. Bizim neslin çoğu destek bulamadığı için hayallerinin peşinde koşmayı çoktan bıraktı. Daha az istediği, istemediği mesleklere yöneldi. Yeni jenerasyondaki bir kısım zehir gibi. Teknolojiye de ilgi duyuyorlar ama sonları bizim gibi olacak. Niye abi? Şundan ötürü:

Bizim toplumda bir şey var. Hiç kimse kendisi ile ilgilenmiyor. Ne yapabilirim, kendimi nasıl geliştirebilirim beşinci, altıncı, onuncu, sonuncu planda. Bunun yerine ne ile ilgileniyor peki bu insanlar?

Onun dini inancı, bu hangi takımı tutuyo, komşum arabasını niye sattı, bu niye inançsız, şu niye öyle giyinmiş, onun o saatte orada ne işi varmış, diğerinin cinsel yönelimi niye öyle, erkek adam saç mı uzatırmış, kadın kısmı evde oturur, sen elinin hamuruyla her işe karışma, bırak o öyle mi yapılır... Sayfalarca yazarım ama gerek yok hepinizin bildiği, yaşadığı şeyler bunlar. Bizim toplumumuzun büyük bir çoğunluğu narsist abi. Her birey içten içe kendisinin iyi olduğunu düşünür ancak bizdekiler "iyi" olduğunu düşünenlerden ziyade her yeri kibirle kaplanmış yaratıklar adeta.

Bizim toplumdaki düşünce şu abi: "Ben yapamıyorsam kimse yapamasın."

Dürüstlüğün enayilik olarak, hırsızlığın, işi ahlaksızca bile olsa kolay yoldan(!) yapmanın adının açıkgözlülük olduğu yerde gelişim melişim olmaz. Bu psikolojinin altında yatan nedenleri daha önce blogda defalarca irdeledim o nedenle uzun uzun yazmayacağım. Ama şunu söyleyeyim tekrardan, biat kültürü. Nedir, ne değildir merak eden oturup araştırsın bir zahmet.

Hep "ben, ben, ben" var. Her yerde "ben" yazıyor aga. Ulan şöyle güzel, Türkçe içeriğe sahip bir blog bulayım, arada okuyayım diyorum. Herkes kendisini dünyanın, hatta evrenin en önemli varlığı sanıyor. Bir "ben" diye tutturmuş gidiyor millet. Ulan adama/kadına bakıyorsun, hakkını savunmaktan aciz. Başkasının hakkı çiğnendiğinde yardıma koşmayan insanlar, olay kendilerine dönünce "Niye yardım etmiyosunuz? :(" maskesini takıyorlar hemen. Mevzu kendileri olunca hümanistler mübarek, başkası olunca içten içe haset besleyen ikiyüzlü yaratıklar. Kendi hakkını alamadı ya, hiç kimse alamasın istiyor bu toplumdaki bireyler. Ya açın röportajlara bakın la. Adam/kadın çıkmış diyor ki zamanında ben yaşayamadım şimdikiler de yaşayamasın. Bu kadar kaypak yani insanlar. Sorsanız, onların başaramadıkları şeylerin sorumlusu hep diğerleridir. Kendileri sütten çıkmış ak kaşıktır. Sorsanız, başkasının hayatına burnunu sokmayı kendine hak görmüyordur... Sonra anlamsız bir gruplaşma. Hep bir kavga, gürültü, kavga, gürültü...

Bunların oyun sektörüyle ne alakası var?

Şimdi bu konulara neden değindim onu da açıklayayım. Gelişimin olması için eleştiri olmazsa olmazdır. İnsan mükemmel bir varlık değil. Yaptığı işte hatalar, kusurlar, eksiklikler illaki olacaktır.
Peki yukarıda anlattığım psikolojiye sahip insanlarla nasıl sağlıklı bir şekilde tartışılabilir?

Aga adam/kadın argüman sunduğunu sanıyor ama yazdığı şey "Beğenmiyosan sen daha iyisini yap!!11!". Ulan bir şey eksik ise bu doğru düzgün bir üslupla ifade edilir ki geliştiren kişi bu açıkları kapatsın, düşüncesini, projesini ileri taşıyabilsin. Bizdeki eleştiri anlayışı bok gibi olmuş, ben daha iyi yaparımdan ibaret. Aha bu kadar işte.

Peki size soruyorum. Bu tarz düşüncelere sahip insanların toplumun büyük bir çoğunluğunu oluşturduğu bir yerde gelişim nasıl kendine yer edinebilir? Herkes içten içe birbirinin kuyusunu kazmaya çalışırsa, ulan ben buna nasıl köstek olurum, bunun işinin/projesinin/düşüncesinin nasıl önüne geçerim diye düşünürse, nasıl olur bu iş? Adam/kadın düşünüyor, düşünüyor ve köstek olmak için hiçbir şey bulamazsa sen yapamazsınlarla vs. psikolojik olarak karşısındakini yıkmaya çalışıyor.

Aga bütçesi olup da oyun sektöründe iş yürüten kimse neden konuyla alakalı bir atılım yapmıyor? Atılım yapamıyorsa da bu durumu kamuoyuna duyuracak abi. Anca çıkıp bu konuyu videolarda üstünkörü konuşuyorlar. Niyet de zaten konuya dikkat çekmek falan değil, Adsense'den para kaldırmak. Hadi bizim neslin bir kısmı heba oldu gitti. Ama hala didinen, çalışan, uğraşan, üretmek için çırpınan insanlar var. Yeni jenerasyon zıpır zıpır geliyor abi işte zehir gibi gençler var aralarında. Ben sıradan bir oyuncu olarak bu insanların çabalarını görüyorsam sektörde olanların görmemesi imkansız. Bildiğin sallamıyorlar. Kim destek çıkıyor üretmek isteyen insanlara? Kim yol gösteriyor, bir kapı aralıyor? Yemin ediyorum milletin işi gücü Youtube'a bol bağırmalı, saçma sapan, alayı goygoy temalı video koymak. Kafa da parayı götüreyim kafası. Her şey para kodumun yerinde. Para para para... Adam sanki mağarada büyümüş. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini hiç duymamış. Kendini gerçekleştirme denen şeyden haberi yokmuş gibi. Oyun benim hayatımdır deyip, Türkiye'de oyun sektörü neden böyle deyip hiçbir şey yapmıyorsa bu bildiğin ikiyüzlülük başka bir şey değil. La hadi ergen bebeleri geçelim. O sözde "kurumsal" firmalar da bu bebelerden farklı değil. İnceleme ayağına beleş(!) ürün gönderen firmanın oyununa yıkama yağlama çekerler. Milleti yanlış yönlendirirler. Sonra biz öyle bir şey yapmadık derler. Sorsan Türkiye'nin en kurumsal şirketidir ama çalışanlara bak dayısının oğlu, halasının kızı, mahalleden arkadaşı. Bir de bu süper kurumsal şirketler "gönüllü çalışma arkadaşları arıyoruz :)"diye ilan vermiyorlar mı... Fıttırasım geliyor. Gönüllü çalışma arkadaşı dediği, biz size para mara vermeyeceğiz ama siz bizim için çeviri yapın, siteye haber girin'in modernleştirilmişi(!). Bildiğin köle arıyorlar işte. Bazıları var ki hele gönüllü falan da yazmıyor adam direkt yazmış ücretsiz iş diye. Ücretsiz iş he mi? Te allam ya.

Türkiye'de Oyun Üzerine Yayıncılık Yapan Şirketlerin Hali

Yahu teması ne olursa olsun, ana fonksiyonu "haber vermek" olan bir sitenin güncel olması gerekmez mi? Bu siteler arasında nasıl bu kadar zaman farkı olabiliyor? Alın size bir başka örnek daha:

Haber ne zaman girilmiş? 15 haziran 2017, 12:56.

Peki bu haber ilk açıklandığında tarih ve saat kaçtı biliyor musunuz? 13 haziran 2017, saat sabah 7 ile 9 arasında. Nereden biliyorum? Sony konferansı bittiğinde geliştiriciler ile röportaj yapıldı. Geliştirici ekipten biri dedi ki "Evet, bu oyunu Pro'da değil PS4'te çalıştırdık." Hatta bakınız sıradan bir oyuncu olan ben ayın 13'ünde bu bilgiyi şu yazımda vermişim. E şimdi bu nasıl iş? Bu nasıl güncellik? Ben sıradan bir oyuncu olarak haberi sizden almam gerekirken sizden öndeyim?

Adblock kullanırken ziyaret ettiğim bir başka oyun sitesinde, reklamın yerine çıkan görsel tam evlere şenlik:

Yahu adam oyun dergisi/sitesi editörü olmuş. İlanvari bir şey açmış ve demiş ki arkadaşlar işte şu şu şu konuda merak ettiğiniz bir şey var ise mail atın, cevaplayalım. Mail atıyorsun 3 ay geçiyor, 5 ay geçiyor tık yok. "Gevur" dediğiniz adamın firmasına (müşterisi bile olmadığım halde) bir konu hakkında bilgi almak için mail atıyorum 2 gün içinde cevap atıyorlar lan. Şaka gibi yemin ediyorum. İşte sonradan görme dediğimiz şey bu arkadaşlar. Gevur denilen yerde hiç kimse kimseye mevkisinden ötürü saygı göstermez. Saygı kazanılır. Bizdekiler hemen bir havaya uçuyor, bir bok olmuş moduna giriyorlar. Ya adam gitmiş bir Amerikan ürününün Türkiye temsilciliğini almış. Twitter'da bio kısmına yazdığı şey, şube müdürü vs. değil. Bildiğin founder yazmış herif. Yuh artık ama. Kafalara gel.

Sektörün içindeki insanların sektörle zerre alakası yok. Ulan ben sıradan oyuncu halimle editörden daha iyi gündem takibi yapıyorum?! Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? E hani sen editördün? Piyasaya hakimdin? Süper mevkin vardı falan? Ya hepsini geçtim adam bilmem ne olmuş, bilmem ne şirketinde bilmem neyim diye Twitter'dan hava basıyor, daha e-posta yazmayı, karşısındakiyle konuşmayı, hitabet etmeyi bilmiyor. Böyle bir yerde bırak oyun sektörünü bir sikim gelişmez. Tartışma kültürümüz bile "Ooof lafı nasıl koydum.", "En son lafı ben söylerim. Ayıqs." üzerine kurulu.

Aslında bu yazıda devletin ve özel şirketlerin verdiği sözde desteklerden de bahsedecektim de 5 saniyelik aramayla kendiniz bulursunuz zaten. Bir halta derman olmayan, dediğim gibi "sözde" destekler.

Aga bir de kimse alınmasın, gücenmesin ama tembeliz. Eğitim sistemi yarrak gibi o konuda kimse bir şey diyemez. Ama gelin elinizi vicdanınıza koyun. İş biraz da insanın kendisinde bitmiyor mu? Ulan hadi eskiden kaynak yoktu, kafam kadar ansiklopediden bilgi arardık. E şimdi her şey elinin altında? Adam/kadın götünü yayarken İngilizce öğrenmeye üşeniyor la. İstiyor ki bir kart çıksın, telefona mp3 atar gibi beynine İngilizce atalım. Yahu hadi İngilizce öğrenmeyi geçtim, yeteri kadar olmasa da Türkçe kaynak var abi nette çoğu konuda. Bir sürü insan karşılık beklemeden çevirmiş kol kadar makaleleri, kaynak kitapları. Adam video atmış Youtube'a üstüne reklam bile almamış. Daha n'apsın lan?

Türkiye'nin yazılım alanında, hele de böyle bir genç nüfusla acayip potansiyeli var. Gel gelelim genciyle, yaşlısıyla biz birbirimize engel oluyoruz aga başka bir şey değil.

Biraz sonra yazacağım şeyi birkaç yerde defa dile getirdim ama kimse sıcak bakmadı. Abi AAA kalitede oyun yapabilecek bireyler yok mu bu ülkede? Var. Neye ihtiyacı var bu insanların? Paraya. Ulan milyonlarca oyuncu var bu ülkede bir geliştirici ekibe destek olamıyor muyuz? Ben her ay atarım 5 lira, 10 lira. Sen atarsın, o atar. Oyuna resmi olarak Türkçe altyazı gelmiyor, imza kampanyası yapalım dendiğinde 50.000 kişi imza atıyor da her ay 5 lira 10 lira bağış yapabilecek 10.000 oyuncu yok mu lan bu ülkede? Var. Ama herkes kendini çakal sanıyor. 5 liranın hesabını yapıyor. Ondan sonra vay efendim sektör şöyle sektör böyle.

Abi adam mesela oyunu torrentten çekmeyi kendinde hak görüyor. Umurunda değil ya. Torrente düşmüş, çekerim kardeş diyor. Sonra "Niye Türkçe oyun yok... :(" diye ağlıyor. Niye oyunlar Türkçe altyazıyla gelmiyor dedikten iki dakika sonra Playstation 4 kırıldı mı diye araştırıyor. Böyle de değişik bir yaşam formu kendisi. İşletim sisteminden Winrar'ına kadar her şey korsan bebenin bilgisayarda. Ondan sonra Türkiye'de oyun satışları neden düşük. Kol gibi fiyat etiketi basan dağıtıcılara da kafam girsin bu arada yeri gelmişken söyleyeyim.

"Ohooo yazılıma sıra gelene kadar..." diyo da herkes... Çok basit abi, şunu soracaksın kendine. Lan millet uzaya çıkıyor, biz hala kazandığımız parayla neden anca karnımızı doyurabiliyoruz?

İşin özü, düşünmekte abi. Başkalarının hayatlarıyla ilgili meselelerde bana ne diyeceksin. Neye inanıyorsa, neyi okuyorsa, ne halt yapıyorsa, toplum düzenini bozmadığı yahut beni etkilemediği sürece bana ne diyeceksin. Bu. Şunu da söyleyeyim öyle bitirelim bu yazıyı. Cahillik okumakla falan yenilmiyor abi. Okumuşun cahili daha bir başka kafada oluyor. Hemen sınıflandırıyor insanları, kendini üstün görme ihtiyacı hissediyor. Sonuçta okumuş adam. Ya her ne haltsa. Upuzun yazı oldu zaten kimse okumaz bunu. Hadi eyvallah.

Film Bestecisi Olmak İsteyenlerin Mutlaka Dinlemesi Gereken Eserler

2017-06-14T18:52:00.003-07:00

Yolun epey başında olan birisi olarak; ses tasarımına ilgi duyan, üretmeyi seven, sadece dinlemekle yetinmek istemeyen ve bu alanda kendini geliştirmek isteyen kardeşlerimiz için bir rehber hazırlamaya karar verdim. Bu yazımda daha çok eserleri dinlerken nelere dikkat etmeli, bestekar her türden müzik dinlemeli mi gibi soruları ele alacağım. Serinin sonraki yazılarında ise işin mutfağından, mutlaka bilinmesi gerekenlerden, bu alandaki araçların kullanımından, müzikal bilginin öneminden, sektörle ilgili efsanelerden vs. bahsedeceğim. Serinin ilk yazısını sadece "dinlemek" üzerine yazmak istedim çünkü bu işin temeli dinlemekten geçer. Sahneyi dinlemekten, kafanızda kurguladığınız ambiyansı dinlemekten, çoğu kişinin dikkatini bile vermeyeceği ufacık efektleri dinlemekten, detayları yakalamaktan... Kısacası önce dinleyeceğiz arkadaşlar.

Kimleri Dinlemeli?

Son yıllarda en çok dinlediğim bestecilerden birisiyle başlamak istiyorum ilk olarak, Borislav Slavov. Slavov, müzikal anlamda kompleks eserler icra etmekten ziyade kompozisyona minimalist açıyla yaklaşan bir bestekar. Bu adamdan öğreneceğimiz şey, ses tasarımının şarkıda ne kadar önemli olduğudur. Bir diğer ifadeyle Slavov, "hafif" olarak tabir edebileceğimiz kompozisyonları, tasarımla nasıl zengin hale getirebiliriz sorusunun yanıtı verebilen bir müzisyendir. Aşağıda isimlerini yazacağım eserleri kaliteli yayın gerçekleştiren bir müzik platformundan dinlemek daha yararlı olacaktır. Dikkat etmenizi istediğim şeyin tekrar altını çizeyim; kompozisyonun nasıl minimalist bir kafayla icra edildiği. Bu minimalistliğin altında kendini tekrar eden melodilerden nasıl kaçınabiliriz, armoni kısmını arka plana itelediğimiz bir eserde ses efektlerinin kullanım şekli şarkının dinamiklerini nasıl etkiler, elektronik elementler ile klasik enstrümanlar nasıl harmanlanır gibi soruların cevaplarını alacağız. Crysis 3'ün soundtrack albümünden seçtiğim ve dinlemenizi istediğim eserler şunlar:

Extraction
Who's The Prey Now
Dome and Hydro Dam
Jungle And Ruins
What Are You Prepared To Sacrifice?

Ben başlangıç mahiyetinde olsun diye 5 eser bıraktım buraya. Tavsiyem, albümün tamamını yatağa uzanıp dinlemeniz. Bu eserleri dinlerken kulağınızın en doğru şekilde gelişmesi için başka şeyler ile meşgul olmamanız gerek. Bir şey düşünmeden, gözlerinizi kapayarak sadece enstrümanların çıkardığı seslere odaklanın.

Sahneyi zihninizde canlandırın.

Listemizin ikinci sırasında, benim bu sektörde işlerini hayranlıkla dinlediğim Gustavo Santaolalla bulunmakta. Tavsiyem, bu adamın ne kadar röportajını bulabilirseniz bulup, izleyin. Sözlerini bir kenara not edip arada okuyun. Çünkü yaratıcılık için gerekli olan en önemli şeyin teknik bilgi değil, his olduğunun yaşayan kanıtıdır kendisi. Teknik önemlidir ama unutulmamalıdır ki sadece bir "araçtır". Santaolalla, tekrar eden melodileri nasıl zenginleştirebilirizin cevabını bizlere verecek isim.

Gittikçe dijitalleşen ve dolayısıyla mekanikleşen endüstride analogun neden önemli olduğunu, eskiyle yeniyi kombin etmenin bir eseri nasıl güçlendirebileceğini kanıtlamış bu adamın The Last of Us soundtrackinden seçtiğim şu eserlerini dinlemenizi istiyorum:

Together (Left Behind DLC)
The Last of Us
All Gone
The Choice
The Path (A New Beginning)

Eserleri dinlerken şu soruların cevabını bulmaya çalışın:

Bir kompozisyondan iki farklı eser çıkarıp, bu iki eserin de farklı duyguları yansıtması nasıl sağlanabilir?
Ses ile; ortamın durumu dinleyiciye nasıl aktarılabilir?

Sıradaki bestecimiz, yakın zamandaki vefatıyla beni hüzne boğmuş olan Normand Corbeil. Bu abimizin eserlerinde dikkat etmenizi istediğim şey, enstrümanların yükselme noktaları ve "nasıl" yükseldiği. Corbeil, temayı belirleyen şeyin sadece akor ve gam dizilimi olmadığını eserlerinde göstermiş bir yetenek abidesi. Hız, pan ve ses sirkülasyonu kullanarak şarkının dinamiklerini inşa etme ve tiz seslerin "vurucu" özelliğini en etkili şekilde kullanma yöntemi aşağıdaki albümde gizli:

Heavy Rain OST albümünde bulunan tüm eserleri dinleyin.

Ses tasarımına giriş 101 mahiyetindeki ilk dersimizde söyleyeceklerim bu kadar. Bunlar bana yetmedi, daha da isterim diyenler için ufacık bir liste bırakıyorum şuraya da:

Miksaj ne demektir diyorsanız ve bunu dinleyerek öğrenmek istiyorsanız:

Puscifer'in tüm albümlerini dinleyebilirsiniz. İlk dinleyişte hemen sevilebilen bir grup değil o nedenle benim tavsiyem Conditions of My Parole albümüyle dinlemeye girişmeniz.

Şarkıda dinamik bir enstrüman dizilimi kullanmak, bir diğer deyişle şarkı boyunca farklı enstrümanları öne çıkarmanın güzel bir örneği:

Tool'un tüm albümleri, baştan sona. (Demo hariç.)

Ambiyans Kurgusu/Tema Üzerine Beste: Porcupine Tree (Herhangi bir albümü iş görür.)
Elektronik elementler ile klasik enstrümanların yer yer harmanlandığı bir başka albüm: Röyksopp - Junior
Elektronik müzikle harmanlanmış dijital rock: Blue Stahli (Self-Titled albümü)

Şöyle Bir Toparlamak Gerekirse

Bir besteci bence her türden müziği dinlemeli. Etiketlenmiş şarkıları (pop, jazz, metal fark etmez) dinleyerek ben bu etiketi nasıl yırtabilir ve kutunun dışına çıkabilirim diye düşünmeli. Bir sanatçının (Ki bu Glenn Hansard da olabilir Hans Zimmer da hiç önemli değil.) nerelerde tekrara düştüğünü, müziğini nasıl matematikselleştirdiğini öğrenmeli. Ben müzikte sistematikleşmenin, bir diğer deyişle mekanikleşmenin, bir kalıba sığdırılmanın taraftarı değilim. Belirli bir üretim sürecinden sonra bu en baba müzisyenin bile başına geliyor orası aşikar. Ancak bunu fark ettikten sonra ne yapıyor bu besteciler benim ilgilendiğim kısım orası. Gördüğüm kadarıyla birçoğu "Bu yaptığım tutuyor aynen devam." kafasıyla devam ediyor. Bunu, ismini dünyada duymayan kalmamış kişiler bile yapıyor.

Madalyonun diğer tarafına da bakmak gerekirse bu sektör "İşte duygusal olsun. Bana kafana göre bir müzik yap işte." şeklinde çalışmıyor. Mesela epik temadaki eserleri dinlediğinizde hepsinin ortak bir noktada buluştuğunu görebilirsiniz. Daha doğru bir ifadeyle böyle görünmeyen kalıplar vardır ama hissedersiniz o ortaklığı. Atıyorum biri size "Bana epik temalı müzik yap." derse, bu temanın yapılarını kullanmaktan çekinmeyin. O temanın yapılarını kullanırken ben buna imzamı nasıl atabilirim diye de düşünün.

İşin dijitalleşme boyutu hakkında da 3-5 bir şey söyleyip, noktalandıralım bu yazıyı. Sanatın illa kelimelerle ifade edilen bir şey olmasına gerek yok. Benim görüşüme göre sanat hissedilendir. İşte mekanikleşme bu "his aktarımının/paylaşımının" önünü tıkıyor. Bir şarkının mekaniğini/inşa yapısını öğrenip, hep o ezberlediğin şey üzerinden gitmek yerine türlerin genel olarak dinamiklerine hakim olmak ve o temanın; diğer temalarla, o türün; diğer türlerle etkileşimi hakkında en azından bir aşinalığa sahip olmak gelişim açısından daha yararlı. Hem böylece o kutunun etiketini yırtamasanız bile bir çizik, bir imza atma şansını yakalarsınız. Dünyadaki bütün enstrümanlara hakim olmak zor ama kulak aşinalığı önemli. Sık sık kendi tonlarınızı yazmaya çalışın. Atıyorum evinizin bir köşesinde gitar var ise, akordunu kafanıza göre değiştirip, kendinize göre bir çalma stili geliştirin. Müzikte yeni şeyler denemek çok önemli. Farklı kültürlerde bir enstrümanın farklı bir etki bırakabileceğinin bilincinde olun. Bizde "Zurna mı? Düğün enstrümanı eheheh." denilen şeye başka bir kültür epik müzik enstrümanı olarak bakabiliyor.

Biraz uzun bir yazı oldu madem bu şarkı da buraya kadar okuyanlara ödül olsun o zaman: Jose Gonzalez - Far Away

Güzel bir gün geçirmeniz ve bir sonraki yazıda buluşmak dileğiyle hoşçakalın.

Sony Konferansı (E3 2017)

2017-06-13T11:54:00.000-07:00

Sony Konferansında Hangi Oyunlar Tanıtıldı?

Konferansla ilgili gözlemlerimi anlatmaya girişmeden önce en çok merak edilen soruyu hemen yanıtlayalım. The Last of Us Part II, Bloodborne 2 ve Red Dead Redemption 2 ile alakalı herhangi bir video ya da bilgi paylaşımında bulunulmadı. Tanıtılan oyunlar ise şunlar:

God of War IV
Detroit: Become Human
Days Gone
Spider-Man
Uncharted: The Lost Legacy (DLC)
Monster Hunter (Konsol Uyarlaması)
Shadow of The Colossus (Remake)
Call of Duty World War II
Marvel vs Capcom Infinite
Destiny 2 (Playstation'a Özel İçerikler)
Horizon Zero Dawn: The Frozen Wilds (DLC)
Skyrim (VR)
Moss (VR)
Final Fantasy XV: Monsters of the Deep (VR)
The Inpatient (VR)
Ve daha bir sürü VR oyunu...

Konferans nasıldıyla başlayalım ilk olarak dilerseniz. Geçen seneye kıyasla sönüktü ancak kesinlikle sıkıcı değildi. "Vay be" dediğim birkaç an bile oldu. Ubisoft'un car-car-car bol konuşmalı sunumundan sonra Sony'nin her zamanki "Ulan ne konuşucam zaten video izlemek için geldiniz alın size video." tavrı epey iyi geldi. Yanlış hatırlamıyor isem TLoF Part II'nin gösterilmeyeceği önceden duyurulmuştu lakin herkeste büyük bir Red Dead beklentisi vardı. Yeni bir IP ve acayip ötesi şeyler gösterilmeyince biraz sönük kaldı konferans ister istemez.

Xbox One X'in donanımıyla PS Pro'yu ezdiği bir ortamda aslında Sony epey güzide bir cevap verdi. Konsolu, konsol yapan donanımı değil kendisine has oyunlarıdır. Microsoft köşesinde hala VR vâri bir yenilik de olmadığı için Sony konferasın üstüne aşırı düşmedi diye düşünüyorum. Sunum yine güzeldi. Yine ufak bir orkestra vardı. Tatlıydı ama sönüktü işte. :/ Until Dawn'ın geliştiricisi Supermasive Games'in logosunu görünce "Aha. İşte dadından yenmeyecek bir başka korku oyunu daha geliyor." dedim ama olay VR'dan ibaret çıktı Rıza Baba. Şu firmaya birkaç tane daha oyun yaptır Sony! Lütfen!

Beklenilenden Daha İyi Çıkacak Bir Oyun: Days Gone

İlk olarak gelin oynanış videosuna bir göz atalım:

Direkt gözüme çarpan şeyler:

"Yaşayan şehir" hissi, bu oyun için çevirmek gerekirse "yaşayan çevre" hissini verebiliyor .
Bölüm dizaynı çok tatlı.
Atmosfer kêza yine öyle.
Müzikler yemek sonrası gelen güzel tatlı gibi.
Ana karakterin yüz animasyonları aşırı başarılı.
Ana karakteri seslendiren kimse o da acayip başarılı.
Off-road motorun animasyonlarına bakarsak araç ağırlığı henüz tam oturmamış gibi duruyor. Böyle, iyi olmuş da sanki üzerine biraz daha uğraşılması gerek gibi.
Animasyonlar ve kontrol şeması The Last of Us tadı verdi bana. Hikaye bazında Us'ın yanından geçebileceğini düşünmüyorum ama "iyi" diyebileceğimiz bir oyun gelecek gibi hissediyorum.
Grafikler gayet leziz. Downgrade yeme gibi bir durum söz konusu dâhi olamaz. Sony konferanslarının bir başka güzelliği de bu işte. Oyun neyse, malzeme neyse onu gösteriyorlar. Boyama, makyaj yok.
Baştan sona gerek silah çeşitliliği olsun gerek düşman, kafa yorulduğu belli. O nedenle epey takdir ettim geliştirici ekibi. Çünkü Sony bu oyunu o kadar sallamıyor gibi. Aynı olayı Until Dawn için de yaptılar güzelim oyun unutuldu gitti çabucak.
Yapay zekanın durumu nedir çok fazla anlaşılmıyor bu videodan. Güzel bir şeyle karşılaşacağımızı düşünüyorum yine de.
Ana karaktere başta alışamayacak, sonra çok sevecekmişiz gibi bir havası var oyunun. Sağlam ve duygusal bir hikaye ile gelecek gibi. O nedenle ben bu oyuna bir şans vereceğim kesinlikle.

Konferansı çalan oyun kesinlikle Spider Man'di. Süper kahraman oyunlarını sevmeyen (Infamous: Second Son hariç) biri olarak ağzım açık izledim oynanış demosunu:

Demo, çok büyük ihtimal Pro'dan oynandı. PS4'da aynı grafikleri görebilir miyiz, bilemiyorum Altan. NPC'den kısarlarsa neden olmasın?
Aslında uzun uzun bir şeyler yazmak istiyordum bu oyun hakkında ama bırakalım video konuşsun. HUD dışında oyundaki her şey bence şükela ötesi. Satın alacağım ikinci süper kahraman oyunu olacak kesinlikle. Hikayesi iyi mi olur kötü mü olur çok sallamıyorum ben bu tarz yapımlarda. Önemli olan oynanış. Onu da efsane kotarmışlar.

Detroit: Become Human | Azıcık İnsan Olun İnsan!

Yani, bu oyun hakkında söylenebilecek bir şey olduğunu sanmıyorum. Bu zamana kadar oynadığım en iyi oyun olan Heavy Rain'in geliştiricisi Quantic Dreams var bu eserin arkasında da. "Hikayenin gidişatını siz belirleyin" temalı oyunların şahı olacak bir yapım geliyor. Fazla uzatmadan "interaktif drama" diyelim ve bırakalım video konuşsun:

God of War IV: Baba Yorgun

Kratos'un yolu... Herifin önüne rakı koysam içeecek gibi duruyor. Abilerim, ablalarım... Kratos neden bu kadar çökmüş?

Hamlet!

Geyiği bir kenara bırakırsak:

Yeni kamera açısı oyuna kesinlikle yaradı be abi. Böyle bir yenilik şarttı.
Geliştirici ekibin söylediğine göre demo Playstation 4 üzerinden kaydedilmiş. Pro'daki görüntü kalitesini varın siz düşünün!
Days Gone ve yeni God of War, The Last of Us'ın hikaye anlatımından çokça yararlanacak iki yapım gibi duruyor. Açıkçası ben sektörün böyle yapımlara ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Yeni nesille birlikte sürekli eğlence temalı yapımlara yoğunlaşılmaya çalışıldı. Gel gelelim oyun sektörünün, eğlence sektörünün en büyük kazanç kapısı haline gelmesiyle oyuniçi dengeler bozuldu. Herkes pastadan pay alabilmek için casual toplarını ateşledi. Sonuç olarak ortada bir sürü ruhsuz, birbirinin aynısı yapımlar dolaşıyor. Sony'i bu açıdan tebrik etmek gerek. Son yıllarda çıkmış, hikayesiyle insanı içine çeken yapımların sayısı iki elin parmak sayısını geçmez. Ve bu yapımların çoğu Sony Interactive Games'in dağıtıcılığında piyasada yer bulabiliyor kendine.
Bölüm tasarımı çok güzel. Ama benim daha çok dikkatimi çeken bir şey var. Ölçeklendirme. Böyle atmosfere cuk oturan bir ölçek kullanılmış her şeyin boyutunda. Bazı yapımlarda fantezi kurgusunun sınırını zorlayan ölçekler kullanılıyor gibi geliyor bana. Kurgusal eserlerin bile kendi içerisinde bir mantığı, sınırı vardır. Bu yapımda (demodan görüldüğü kadarıyla) çok ince bir işçilik sergilendiğini hissettim.
Yine geliştirici ekibin söylediğine göre dövüşler demoda gösterildiği gibi hep hız üzerine kurulu olacakmış. Yani eski oynanış stilini koruyacak yeni oyun.
Şunu da belirtmeden geçmeyelim; okyanus sahnesinde konferanstaki herkes nefesini tuttu. Cory Barlog her zamanki gibi müthiş bir iş çıkarmış diyelim ve diğer yapımlara geçelim biraz da.

Diğer Oyunlar Hakkında Kısa Kısa

Uncharted: The Lost Legacy sanki bir ek paket değilmiş de adeta bambaşka bir oyunmuş gibi hazırlanıyor. Arkasındaki geliştirici firmayı zaten hepimiz biliyoruz. Bu nedenle çok fazla bir şey söylenmesi gerektiğini düşünmüyorum, şu hariç:

--- Naughty Dog, 1 numaralı oyun geliştiriciniz. 1986'tan beri...---

Shadow of The Colossus için at animasyonları diyorum başka bir şey demiyorum. Oyunun baştan aşağı yeniden yapılması fikri kimden çıktıysa ona da koca bir alkış:

COD WW2'de yeni hiçbir şey yok. Aynı tas aynı hamam. World at War'ın daha iyi grafiklisi başka bir şey değil. Horizon'a ek paket geleceği belliydi. Kocaman haritayı 5 günlük oynanış süresiyle bırakmazlardı. Destiny 2 umurumda değil böyle oyunları hiç sevmiyorum. The Inpatient güzel ile ortalama arasında gidip gelecek izlenimi bıraktı bende. Supermassive böyle kırgınmış gibi Sony'e. Biz efsane oyunlar yaparız aslında deyip oyunun bir kısmına abanacaklar, gerisini ise "Amaan." düşüncesiyle geliştirecek gibiler. İşin özü, yüzümüzü en çok güldüren konferans yine Sony'e aitti.

Ubisoft Konferansı (E3 2017)

2017-06-12T16:50:00.000-07:00

Ubisoft E3 2017 | Beklediğimize Değdi Mi?

Dünkü Microsoft konferansında kıyısından köşesinden bakabildiğimiz Assassin's Creed Origins'e daha detaylı bakma fırsatı bulduk bu konferansla. Far Cry 5 üzerine çok fazla bir şey gösterilmemesi, gösterilen şeylerin hayal kırıklığı olmasıyla ise de biraz üzdü. Neyse, fazla uzatmadan cevaplayalım akıllardaki soruyu; Ubisoft konferansı beklediğimize değdi mi?

E3 2017 Ubisoft konferasında tanıtılan oyunlar:

Assassin's Creed Origins
Far Cry 5
The Crew 2
South Park: The Factured But Whole
Beyond Good and Evil 2
Steep (DLC)
Starlink: Battle for Atlas
Just Dance 2018
Skull & Bones
Mario + Rabbids Kingdom Battle

İlk olarak şunu söyleyeyim; konferans geçen seneye kıyasla sönük ötesiydi. Resmen Origins ve FC5 hatrına izletti kendini. Niye sönüktü? Doğru düzgün bir şey gösterilmedi. Tanıtım videolarını yine çok güzel hazırlamışlar ama yenilik yok. Her sene aynı halt. Ben bu yazıda Origins, FC5, The Crew 2 ve Skull and Bones oyunlarını ele alacağım. Diğer yapımlardan Beyond Good and Evil 2 salonu epey coşturabildi. Geriye kalanlar zaten casual kitleye hitap eden yapımlar. Gerçi benim ele alacağım yapımlar da öyle de... Neyse. Dün Origins ile alakalı bir şeyler yazmıştım. Orada gözlemlediğim her şey neredeyse birebir doğru çıktı. Neredeyse diyorum çünkü oyunun hala gösterilmeyen kısımları var. O yazıyı okumak isteyenler için:

Assassin's Creed Origins: Ubisoft Seriyi Toparlayabilecek Mi?

İnceleme & gözlem yazılarına geçmeden önce son bir şey söylemek istiyorum. Ubisoft benim bir açıdan takdir ettiğim bir firma. Nedeni ise yaratıcı olmaları. Gerek oyun sektörünün gerek sinema sektörünün tıkandığı böyle bir dönemde acayip fikirlerle geliyorlar. Gel gelelim uygulamada sıkıntı var. Teori güzel de pratik olmuyor abi. Bu firmanın bu nesilde acayip para kazanmasının nedeni ise konsol tarafındaki oyun kıtlığı. Çok fazla beğenmesek de oynayacak bir şeyler olsun elimizde deyip, gidip alıyoruz oyunları. Ubisoft'un başarısının sebebi budur, iyi oyun yapması değil. Bu konferansta da iyice netleşti ki Ubisoft tam paragöz olmuş bir firma. Her halta co-op özelliği getirmelerinin temel nedeni bu. Neyse, bu konuya zaten aşağıda tekrar değineceğim. Dilerseniz oyunlara şöyle bir göz atalım artık.

Assassin's Creed Origins

İlk olarak şunu belirteyim ki yeni logo çok hoş olmuş. Koca konferansta en çok dikkatimi çeken şeyin bu olması ise Ubi adına koca bir rezillik. Sözde Ubi konferansı ama tanıtım sırasında AC : Origins ile alakalı neredeyse yeni hiçbir bilgi verilmedi. İzlemeyen çok bir şey kaçırmadı yani. Asıl bilgiler konferans bittikten sonra yayınlanan demoyu inceleyince açığa çıkıyor. Bu bölümde epey bir görsel kullanacağım o nedenle hazırlıklı olun.

Demo, Xbox One X üzerinden oynanıyor. Ve ona rağmen dünkü oynanış trailer'ında gösterilen keskinlik yok. Evet, oyun yine hayvan gibi güzel görünüyor ama Microsoft konferansındaki kadar değil. Dolayısıyla dünkü yazımda belirttiğim Origins bu grafiklerle keskinlikle PS4'te veya Pro'da çalışamaz savım bir nebze doğrulanıyor. Grafiği bir kenara bırakıp animasyonlara bakar isek, at animasyonlarına bakarsanız hayvanın bir ağırlığının olmadığını görebilirsiniz. Hani Watch Dogs'ta veya Watch Dogs 2'de araçların ağırlığı yoktu ya? Heh, işte atın da bir ağırlığı olmadığı animasyonlardan çok belli oluyor. At dışında deveye de binebiliyoruz yeni trailer'dan göründüğü kadarıyla onu da belirtmeden geçmeyeyim.

Oyuna seviye sisteminin geleceğini sağır sultan bile duydu. Ve konuyla alakalı bir soru sormuştum dün. "Bu seviye sistemini nasıl oturtacaklar?" diye. Cevabımı aldım aslında biraz, oturtamayacaklar. Niye derseniz Syndicate'taki ne idüğü belirsiz seviye sistemi var ya hani? Onu alıp direkt bu oyuna aktarmışlar. Bu ne demek peki? Atıyorum Syndicate'ta 5 level iseniz gidip 12 level birini stealth modunda çatır-çutur harcayabiliyordunuz. Aynı mantık bu oyunda da var. Birebir aynısı hatta. Burada anlatmak istediğim şu değil:

5 level isen 12. seviye düşmanı indiremezsin demiyorum. Tek vuruşta indirememelisin diyorum. Onun için de hidden blade'i çıkartmaları lazım oyundan. Ya da bir animasyon ekleyecekler yüksek seviye düşmana yaklaştıysan eleman seni fark edecek, ne bileyim. Tek vuruşta indirirsen seviye sisteminin bir mantığı kalmıyor. Challenge muhabbetini ortadan kaldırıyor. O zaman zırh falan kasmaya da gerek yok yani. :/ He illa gizlilik kasarak gittiğin için yüksek seviyeyi indirmeye izin verilecekse, yapay zeka insanı zorlayacak ki bi' ödül işlevi görsün bu sistem. Demodan görüldüğü kadarıyla yapay zeka da tırt gibi duruyor.

Şu eşyaların arkasındaki düşmanı gösterme olayına ise uyuz oldum ben:

RPG'nin mantığı zaten seni zorlamak, gelişime itmek. Karakter çok güçlü olmuyor mu böyle?

Ateşe yaklaşarak oku yakabilme, dolayısıyla alevli ok atabilme gibi bir özellik getirilmiş Assassin's Creed Origins'e. Açıkçası benim "Vay be!" dediğim bir şey olmadı. Bu olayı sürekli kullanabilmemiz için çevreye epey alev yerleştirmişler. Teknelere bile:

Çevreyle etkileşim üzerine çalışılıyor gibi. Bu alevli okları atarak etrafı yakıp-yıkabiliyoruz mesela. HUD sistemi direkt Far Cry'dan aparma. Yine Far Cry serisindeki kamp ele geçirme olayını direkt Origins'e aktarmışlar. Ama her şeyiyle aktarmışlar. Kampta tutulan kafesteki hayvanları bile:

Dün bahsettiğim crafting sistemi (ne kadar işlevsel olacak orası bir muamma) bu oyunda epey geniş bir yer edinecek gibi:

Açıkçası bu oyun daha çok RPG olmayan ama RPG havası olan Horizon Zero Dawn gibi olmuş. Geliştirici ekipteki arkadaşın söylediği kadarıyla nadir itemler olacakmış oyunda. Gel gelelim sistem komple sıkıntılı. Niye derseniz:

Bir kere dövüş dinamiklerinde bir olmamışlık var. Bilirsiniz boss savaşlarında bossların birkaç tane saldırısı olur. Koşarak üstüne gelir, olduğu yerde zıplar vs gibi. Bu oyunda da seviyesi yüksek düşmanlar için o mantık var ama dövüş dinamiklerindeki hantallık + yapay zekanın aptallığı + karakterin tek kişilik ordu gibi herkesi yere sermesi bütün olayı baltalıyor. Silah çeşitliliğinin olacağı aşikar ama bu çeşitlilik de tıpkı Zero Dawn'daki gibi. Yani, detaylı değil. Oyunun mantığı göründüğü kadarıyla şöyle:

Daha yüksek seviye item = Daha iyi hit point

Envanter gösterilence de büyük hayal kırıklığı yaşadım ben. İtemlerin genelde tek bir artı özelliği var. Witcher'da bir kılıcın birden fazla özelliği var, geliştirebiliyosun, rün taşı ekliyorsun vesaire. Origins ise ok=280 hit point=+5 critical hit kafasında gibi görünüyor:

Yetenek ağacı, karakter geliştirme sistemi basit. Far Cry'ın üçüncü oyunuyla hayatımıza giren dinamiğin aynısı. Seer kasarsan düşman manipülasyonunu daha kolay yapacaksın, hunter kasarsan gizlilik özellikleri daha iyi çalışacak, warrior da adı üstünde. Aha sistem bu kadar:

Harita tahmin ettiğim gibi çok büyük:

Şöyle bir toparlamak gerekirse, bu oyunu hepimiz gidip alacak mıyız? Alacağız abi. Peki bu oyun seriye acayip bir yenilik getirecek mi veya serinin geri döndüğü bir yapım olacak mı? Hiiiiiiiiç sanmıyorum. Bildiğin Far Cry serisi + AC serisi + Horizon Zero Dawn & Witcher satışlarına biz de ortak olalım kafası. Oyun hala alpha sürümünde ama Ubi bu. Az çok nasıl bir firma olduğunu çözdük. Mesela demoda herif alevli ok atacak, direkt düşmana atıyor. Düşmanın bulunduğu tekneye at, orası bir yansın ve de ki çevreyle etkileşimi işte böyle geliştirdik, şöyle yaptık. Varsa yoksa grafik. Sinirlendim.

The Crew 2

Bütün motor sporlarını tek bir pakette toplama fikri çok güzel. Tanıtım videosunun sanat yönetmeni kimse onun da alnından öpmek lazım. Gel gelelim bu oyun oynanmayacak. Neden?

Videodan bile belli olan bir şey yüzünden. Araçların ağırlığı yok abi. Bir de bu her halta co-op ekleyelim; başka oyunlardaki özelliklerin aynısı başka bir oyunumuzla birleştirip, yepyeni bir oyunmuş gibi tanıtalım kafasından bana bıkkınlık geldi. Şu oyunun ismini Ghost Recon Wildlands: The Crew DLC olarak değiştirin zerre sırıtmaz. Oturup araştırmadım bile ama aynı oyun motorunu kullandıkları o kadar belli ki. Which means fiziklerde de uçuk bir değişim olmayacak. Direkt leş, üzerine çok fazla yazmaya bile gerek yok. Son bir şey söyleyeyim, gameplay trailer'ında bazı bölümler üzerinde çatır çutur oynanmış. Hala render manyağı tanıtım videolarını gösterip gösterip downgrade ediyorlar. Bi' akıllanmadı şu Ubisoft.

Far Cry 5 ve Skull and Bones

Far Cry 5'in gameplay demosuna bakalım ilk olarak:

Far Cry Primal'ın hayvan kullanma özelliği
Far Cry 4 ve 3'ten import edilmiş kaplama değişikliğine gidilmiş araçlar
Yeni konsept
Downgrade yiyecek grafikler
Yine dördüncü oyundan co-op oynanış
GR: Wildlands'ten bazı araçlar
FC2'ten hire sistemi

Alın size Far Cry 5. Yenilik? Yenilik yok. Yine de seçtiği konu için alkışlamak lazım Ubi'yi.

Skulls and Bones'un oynanış demosu:

Black Flag + Rogue'dan oynanış dinamikleri
Co-op modu
Aha buraya yazıyorum, hayvani kişiselleştirme seçenekleri

Bu oyun tutar mı? Şöyle söyleyeyim Ubisoft'un en çok para kazanabileceği oyun olabilir. Bu co-op, co-op diye tutturmalarının sebebi bu zaten. Oyun iyi olur mu? Olabilir. Black Flag'in online sürümünü isteyen çok fazla oyuncu vardı. R6 Siege gibi düzenli olarak güncellenecek, firmaya para akmasını sağlayacak ve yıllarca oynanacak bir yapım olabilir. Epey eleştirdiğimin farkındayım ama nerede abi "Oha lan." dediğimiz yenilikler? Hep aynı halt. Şu Sony konferansı başlasın da doğru düzgün yapımlar görelim artık. Bu arada AC Origins bölümünde yazmayı unutmuşum şimdi aklıma geldi, o güzide ışıklandırmalarla çıkarsa oyun yuh.

Metro: Exodus - Tünelden Yüzeye (E3 2017)

2017-06-12T00:36:00.003-07:00

Kaldığımız Yerden Devam: Metro: Exodus

Yeni oyunu gelmeyecek diye üzüldüğüm bir seriydi Metro serisi. Dolayısıyla E3 2017'nin beni en çok şaşırtan yapımı oldu. Tabi daha Sony'nin konferansını görmedik. :) Bu oynanış videosu üzerinden bir şeyler söylemek için biraz erken olsa da hazır ol Metro Exodus. Sana laflar hazırladım.

Bu serinin grafiklerine, atmosferine diyecek söz zaten yok. Bunların üzerine ışıklandırma olayına da iyice kafa yormuşlar gibi görünüyor ki videoyu izlerken "Dadından yinmez bu." diye yorum yaparken buldum kendimi. Önceki oyunlardaki maskenin kirlenmesi, yağmur damlaları, oksijen ölçmek için saatten yararlanma, ağları yok etmek için çakmak kullanma vs. olayları falan aynen korunmuş. Güzel de olmuş. Devam oyunu olma hissini iyice pekiştirmiş. Şimdi gelelim eleştirilere:

Canavar saldırırken ara sahnemsi bir animasyon giriyor araya abi. Önceki iki oyunun mantığı da aynı idi. Ona bir değişiklik gelmesi, oyuncuya biraz daha özgürlük verilmesi lazım. Sonuçta survival türünde bir oyun bu. Canavarın elinden kurtulmak için karakter değil bırak biz mücadele edelim. Mesela yine merdivene tırmanırken canavar bacağımızı kapmaya çalışıyor. İyi, güzel. Ama orada dönüp bir tekme savurabilelim. Atıyorum tam sürümde tünellere ineceğimiz bir görevi gerçekleştirirken, merdiveni kullanıyorsak, aşağı inerken (Atıyorum inerken aşağı baktık ve o da ne? Bir canavar bizi bekliyor.) tekme sallayabilelim. Gelir mi böyle bir animasyon? Sanmıyorum. Yine bu kapıyı ittirme olayları da cutscene misali animasyonla geçilmese de bize bıraksa oyun fena olmaz hani.

Tünelden yüzeye mekan değişimi yapmak çok güzel. Bu oyun muhtemelen yine sandbox olacak. Tünelde geçen oyuniçi görüntülere bakarsak bölüm tasarımları "Ben tam anlamıyla sandbox bir yapımım." diye bağırıyor. İlk iki oyunda da vardı bu olay. Bazı bölümlerde keşfedebileceğimiz alanlar vardı ama oyunun geneline baktığımızda "Şuradan sağa dönmeliyim.", "Buradan düz gitmeliyim." düşüncesi hemen oluşuyordu kafamızda. Biraz daha geniş alanlar gerek bu oyuna. Bırakın keşfedelim, şu güzel atmosferde kaybolalım. Yazının başında da söylediğim gibi bir şeyler söylemek için çok erken ama görüldüğü kadarıyla şehirdeki evleri, diğer alanları keşfetmemiz için biraz daha geniş alanlar verilecekmiş gibi duruyor.

Harita sistemi üzerine söylenecek pek fazla şey yok gibi. Önceki oyunlarla neredeyse aynı. Yine ikinci oyunla birlikte gelen boss muhabbeti devam ettirilmiş. O da güzel. Yüzeye maskesiz çıkabilmek bir ayrı güzel. Benim oyunlarda aşırı gıcık olduğum bir olayı çok güzel kotarmışlar bu yapımda. Attığın oku geri alabiliyosun. Sevindiğimiz şeye bak. Ulan başka oyunlarda oku atıyosun geri toplayamıyosun. Böyle iş mi olur? Attım abi işte ok orada. Görüyorum. VERSENE LAN OKUMU!

Önceki oyunların animasyonlarında bir kalaslık vardı. Bu yapımda onu da toparlayacaklar gibi görünüyor. Mesela pencereden çıkma geçişi çok güzel olmuş. Bazı oyunlardaki gibi süper hızlı bir geçiş yok. Gerçeğe yakın olmuş o nedenle o animasyonu sevdim baya. Boss bize vurunca geri uçuyoruz ya mesela onlar hala eski oyundakilerle aynı. Sürünelim biraz ne bileyim. Uçurumun dibine gelince aşağı taş düşmesi güzel ama çok büyük ihtimal (hatta bence %100) o an için yazılmış bir script o. Çevreyle etkileşim ne düzeyde olacak o konuda pek bir bilgi vermiyor maalesef video. Ama önceki oyunların üstüne bir şey koyması lazım. Son olarak ise:

METRODAN BUHARLI TRENE GEÇMEYİ KİM DÜŞÜNDÜYSE GELİŞTİRİCİ EKİPTEN BİRİSİ BENİM YERİME ALNINDAN ÖPSÜN O KİŞİYİ. Oyunun atmosferine cuk oturan bir fikirle gelmiş. Gerçi direkt romandan da almış olabilirler. Neyse. İleride yeni videolar geldikçe yazar-çizeriz üstüne. Buraya kadar okuyan varsa teşekkür eder, güzel bir gün geçirmesini dilerim.

Assassin's Creed Origins : Ubisoft Seriyi Toparlayabilecek Mi?

2017-06-11T23:45:00.002-07:00

Assassin's Creed Origins Nasıl Bir Yapım Olacak?

İlk olarak şunu belirteyim; serinin en sevdiğim oyunu ilk oyun. Neden derseniz ilk yapımın oyun motoru AC serisinin kurgusunun atmosferine cuk oturuyordu. Yine oyunun bir felsefesi, derinliği vardı. Sonraki yapımlarda bu derinlik yerini daha çok göndermelere bıraktı gibi. Buna değindim çünkü dönem seçimi yeni oyun için mükemmel. Yakın tarih değil de eski dönem yapıları bu oyuna daha çok yakışıyor diye düşünüyorum. Şimdi gelin beraber şu oynanış videosunu bir izleyelim:

Microsoft'un konferansını izlemedim. Sadece Xbox One X'in teknik özelliklerine şöyle bir göz gezdirdim. Ve şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki bu oyunun Pro'da veya PS4'te bu grafiklerle çalışmasının imkanı yok. Xbox One'a hiç değinmiyorum bile. Mesela NFS 2015 hayvani görsellerle tanıtıldı ama oyunu oynarken anlıyorsunuz downgrade yediğini. Ulan o kadar görsel gösterdik çok da kısmayalım derken NPC denen bir şey bırakmadılar oyunda ki şehir o nedenle bomboş. Grafikten taviz vermeyelim derlerse (ki yine de bu grafiklerle çıkamaz) başka şeylerden kısmaları gerekecek. Yani oyunun ilk falsosu burada. Şöyle dikkatli incelerseniz nerelerin düzenlendiği, nerelerin gerçek oyuniçi görüntüleri yansıttığı az çok anlaşılıyor. Oyun bu grafiklerle çıkmaz derken güzel grafiklerle gelir ama videoda gösterilen AA keskinliği ı-ıh, zor demek istiyorum. Klasik Ubisoft hamlesi diyelim hadi çok sallamayalım.

Videonun açılış sahnesinde bol bol hayvan, tekne vs. görüyoruz. Zaten serinin önceki oyunlarında olan şeylerdi bunlar. Biraz çeşitlilik getirmeye çalışmışlardır. Videonun ikinci falsosu ise şurada:

Karakter; "Siwa, my home" diyor ama ekranın üstünde kabak kadar REGION DISCOVERED: SIWA yazıyor. Bu herif daha önce burada bulunmadıysa burası nasıl evi oluyor arkadaş? Yav buna mı takıldın falan demeyin. Ufak bir ayrıntı falan değil bu. Oyunun kendi kurgusuyla ters düşüyor direkt. Ciddiye alınmadan yapılmış bir iş izlenimi bıraktı bende.

Üçüncü kısma gelirsek, kartal kullanma muhabbetini hiç beğenmedim ben. Direkt Primal'dan arak orası belli de oyunun gerçekçiliğini acayip baltalamış. Syndicate'ta binaların tepesine çıkmak için kullandığımız aleti de sevememiştim ben. Bu tarz şeyler bence hem oyunun atmosferini bozuyor hem de oyunu "Ben casual kitleye hitap ediyorum." diye bağırttırıyor. Bir diğer deyişle o kartalı kullanabilmek bize gereğinden fazla avantaj sağlıyor. Seviye sistemi getirilmiş bir oyuna ben hiç yakıştıramadım. Böyle özellikler olacaksa seviye getirmenin bir mantığı yok. Ki zaten dövüş sistemi de RPG kafasında geliştirilmemiş. Bizim karakter suikastçiden ziyade tek kişilik ordu mübarek. Önüne geleni indiriyor.

Yapay zeka fena tırt görünüyor. Adamlar gözünün önündeki herifi görmüyor la. Hep eleştirdik neler iyi olmuş onlara da değinelim. Animasyonların hakkını acayip vermişler. Yağ gibi akıyor mübarek. Okçuluk üzerine çok yoğunlaşılmış. Yay bu oyuna bence çok yakışıyor. Yine düşmanın birini boğarken diğerine bıçak fırlatma olayı güzeldi. Yalnız benim aklıma takılan bir şey var:

Bu seviye sistemini nasıl oturtacaklar? Arayüzden, seviyelerden vs. oyunun RPG kafasına girdiği belli. Gel gelelim çok casual bir havası var. Düşmanla ana karakter arası güç çok dengesiz. Witcher'da 30 küsur level olsanız bile 18. seviyedeki düşmana saldırırken dikkat ediyosunuz mesela. Düşman çeşitliliği var. Bu oyunda o çeşitliliği nasıl sağlayacaklar abi? Hayvan var, insan var. Eee? Yani kaç farklı silah kullanabilir ki lan bu herifler?

Bu bölümü en sona sakladım çünkü -çok öyle düşünmesem de- belki bana öyle gelmiştir. Yahu bu NPC animasyonlarında rahatsız eden bir şey yok mu? O "yaşayan şehir" olayını ben hiç hissedemedim. Ubisoft bu işi başaramıyor. Ne Syndicate ne Unity ne önceki oyunlar. Yok yani olmuyor o yaşayan şehir olayı. Tamam oyun alpha sürümünde falan ama böyle atmosferi bozan bir yapısı var gibi NPC'lerin. Düzeltileceğini de sanmıyorum ben. Witcher Wild Hunt'ın tanıtım videosuna bakın mesela. Orada böyle bir gariplik yok.

Şöyle bir toparlamak gerekirse bence bu oyun büyük bir fiyasko olacak. Ha hepimiz alıp oynamayacak mıyız? Oynayacağız. Ama beklentileri çok yüksekte tutmamakta yarar var. Sonuçta Ubisoft.

Sonradan Ekleme:

Harita muhtemelen epey epey epey büyük olacak.
Black Flag'teki gibi deniz savaşları (biraz daha geliştirilmişi) yer alacak gibi.
Tüneller, yer altı mağaraları, gizli bölgeler, mistik yaratıklar (trailer'da bu var zaten), boss savaşları, hazine avları kesinlikle olacak, buraya yazıyorum. Piramitlerin içine zaten gireriz. Tuzaklar da olacaktır.
Arena dövüşleri gibi oyun içinde bir sürü oyun olacak. Ubisoft bu bitki toplama, hayvan avlama olayına epeydir takık ama bir türlü istedikleri hale getiremediler sistemi. Oyun RPG kafasına girmeye çalıştığı için belki işe yarar bir şey yapabilirler o konuda.
Müzikler çok sağlam gelecek gibi.
Karakter geliştirme sistemi çok yüksek ihtimal tırt olacak. İşin içine gemi geliştirmeyi falan da dahil ederler diye düşünüyorum. Unity'deki kişiselleştirme seçenekleri neyse bu oyunun karakter geliştirme seçenekleri onun bir tık üstü olacak. Aha bunu da buraya yazdım. Envanter sistemi falan var ama çok detaylı bir şey beklememek lazım.

Toplamak gerekirse: Trailer + oynanış videosuna bakınca açık ve net olarak görünen şey şu: Far Cry serisindeki tutmuş her şey Origins'e getirilmiş. AC serisinde sevilen-sevilmeyen ne varsa hepsi bu oyunda toplanmış. Bakmışlar Witcher 3 peynir ekmek gibi satılıyor biz de payımızı alalım deyip RPG elementleri eklemişler ama olmamış ve olmayacak. Çünkü Ubisoft'un kafayı bozduğu şey oyuncuya deneyim sunmak değil, para kazanmak.

Battlefield 4 Tank Rehberi

2017-06-10T16:09:00.000-07:00

2 yıldan fazla süredir haftada en az bir gün Battlefield 4 oynayan ve dünya sıralamasında ilk 10.000'nin içinde yer alan bir oyuncu olarak şu tank kullanma konusunda üç-beş bir şey söylemek istiyorum.

İlk olarak şunun altını çizmekte fayda var: Herkesin oynayış stili farklıdır. Şu kombinasyonlar sizi muhteşem bir tankçı yapar, böyle yaparsanız efsane oynarsınız diye bir şey söylemek abes olur. Bu içerikte benim anlatacağım şey, oyunda gördüğüm tankçıların sıkça yaptığı hatalar ve hangi silah nerede kullanılır, ne, ne ile kombin edilirse daha iyi sonuç alınır tarzı şeylerdir. Hazırsanız başlayalım.

Yanlış 1: Tankı sabit bir noktada tutmak.

Yeni oyuncuların hatta oyunu uzun bir süredir oynayan epey bir oyuncunun bile en sık yaptığı hatalardan birisi bu. Atıyorum conquest modunu oynuyorsunuz. Bölgeyi ele geçirmek için geldiniz bayrağın dibinde durdurdunuz tankı. Bunu yapmak; tankı tamamen saldırıya açık hale getirmek demek. Recon sınıfından biri gelir C4 yerleştirir, engineer için vurma garantili atış imkanı sunmuş olursunuz. Hareket etmediğinizi gören düşman tankın arkasına geçer ve tankı immobilized hale getirebilir. O nedenle sabit bir yerde durmaktansa, bayrakla etkileşim noktasından uzaklaşmadan tankı sağa sola, ileri geri hareket ettirmek olası saldırılardan en az hasarı almanızı sağlar. Bölgede içine girebileceğiniz, siper alabileceğiniz bir duvar var ise bunların etrafında dolaşmak da size ekstra bir savunma alanı verir. Ayrıca sürekli hareket halinde olmak etrafınızda dolanan recon sınıflı askerleri de ezmek demektir.

Yanlış 2: Tankı APC araçlarının üstüne sürmek.

Bu listedeki yapılabilecek hataların en kötüsü bu belki de. Bilmeyenler için APC nedir önce onun tanımını yapalım. APC; armoured personnel carrier demek. Battlefield 4'teki APC'ler şunlar:

LAV-25, BTR-90, Bradley Fighting, BMP-2, LAV-AD, Tunguska, Type 95 AA ve ZBD-09.

Çıkaramayanlar için şöyle bir görsel de bırakayım:

Bu araçlarla karşı karşıya geldiğimizde yakın mesafedeysek, geri çıkarak ateş ediyoruz. Uzaktan atışta iyi değilseniz orta karar bir mesafe, yakın mesafeye göre tankın alacağı hasarı önlemede daha büyük avantaj sağlar. Ancak benim tavsiyem bu araçlara mümkün olduğunca uzaktan ateş etmeniz. Peki neden?

1. Bu araçlar tanklara kıyasla -doğal olarak- daha kıvrak. Deneyimli biri kullanıyorsa çok rahat etrafınızda dönüp boşa ateş etmenize sebep olabilir.

2. APC'lerin zırhlarının hafife alınmaması gerekir. En az tank kadar sağlam araçlardır. Bu araçlardan birisiyle uğraşırken yakın mesafede durursanız ve içinde engineer veya recon sınıfına ait bir asker taşıyorsa tankınızı alt etmelerini kolaylaştırırsınız.

3. En önemlisi, anti-tank güdümlü füze ya da patlayıcısız shell'lerden birine sahip APC'lerden birini kullanıyorsa düşman, yakın mesafede hem atış seriliğinden ötürü, hem aracın kıvraklığından ötürü (eğer karşıdaki oyuncu da deneyimliyse) tanka karşı avantajlı hale geliyor bu araçlar. Uzak mesafelerde bu füzeleri yönlendirmek biraz daha zor olduğu için isabet oranı daha düşük oluyor. O nedenle yapılabiliyorsa uzak mesafeden, yapılamıyorsa da en kötü ihtimal orta aralıkta bir mesafeden saldırılmalı.

Yanlış 3: Tankı düşman askerinin üstüne sürersem kesin ezerim.

Düşmanın nerede olduğunu kestiremediği halde tankı hala aynı noktada dolandırıp-duran bazı tankçılar görüyorum. Düşman bunu görüyorsa ve haritada da dar alanlar var ise recon sınıfı daha bir atılgan oluyor. Tankların altında ufak bir boşluk var. Paletlerin arasına yatıp tankın ezmesinden kaçınmak çok zor bir şey değil. O nedenle tankla geri giderken ROADKILL yazısını görmediyseniz az sonra bir şeylerin ters gideceği kesin demektir.

Yanlış 4: Tankı düşman tankının üstüne sürmek.

Alan düşman tankını üstünüze çıkartmaya elverişliyse bunu yapın. Ama düz alanlarda bunu yapmayın. Neden?

1. Düşman tankının askerleri tanktan çıkıp RPG ile sizi vurabilir. Yakın mesafeden isabetli atışlar yapmak daha kolaydır.

2. Düşman tankını kullanan kişi hangi çeşit shell kullanıyor, diğer ekipmanları neler... Tank kullanmaya çok hakim değilseniz yakın mesafede 1 atış bile kaçırmak felakete sebep olur.

Tankın zayıf noktaları nerelerdir? Nereye ateş etmeli, nereyi korumalı?

Tankın en zayıf noktası arka kısmıdır. En büyük hasarı buradan verirsiniz ve artı olarak mobility kill şansı vardır. Arka kısımdan sonra en büyük hasarı yan kısım verir ve en az hasar aldığı yer ön kısımdır. Eğer yan taraflardan RPG yiyorsanız ve motorlar durduysa, tankı, düşmanın bulunduğu konuma göre çapraz biçime getirin. Bu şekilde yandan alınan hasarlar azalır.

Helikopterlerden nasıl kaçarım?

Helikopterler bazen insanı çileden çıkarabiliyor. Benim bu konudaki tavsiyem tankı tam anlamıyla kontrol etmeyi öğrenin. Yani tankı sadece ileri, sağa ve sola hareket edecek şekilde kullanmayın. Arkanıza bakmadan da geri gidebilmeyi, namlu başka yöne bakarken istediğiniz yöne gidebilmeyi, durmadan ateş etmeyi, kullandığınız füzelerin kat edebildiği mesafeyi ve eğimlerini, nereye, nasıl ateş edeceğinizi, mesafe ölçmeyi bilin. Geniş ve boş arazilerde kovalayan helikopterden kaçma imkanı yok maalesef. Ancak etrafta bina varsa bu noktada tankı tam anlamıyla kontrol edebilmek müthiş önemli. Mesela Shangai gibi haritalarda direkt yolları kullanmak yerine binaların aralarından geçmeye çalışın.

Şu füzelerle, şu optikleri kullansam, yanına da şu upgrade'i yapsam tankı muhteşem dayanıklı yapabilir miyim?

İnternette gördüğüm, arkadaşlarımın da sıkça dile getirdiği bir konu bu. Tankın en dayanaklı hali, içindekilerin ne yaptıklarını bildiği halidir. Benim bu konudaki tavsiyem tankı iki kişinin kullanması. Biri ön tarafı gözetliyorsa, diğeri arkayı gözetleyecek. İki kişi de koordine çalışacak. İkinci silahı kullanan kişi coaxial ile ta-ta-ta diye boş yere düşman tankını taramayacak. Bunu yaparsa tank sizi görür ve ilk atışı yapma şansını elinizden kaçırmış olursunuz. Düşman tankı sizi görmediyse, arkasına geçme şansınız varsa hemen ateş edip yerinizi belli etmeyin. Arkadan yapılan atışlarda tankı kullananlar ciddi anlamda bocalıyor. Seri bir şekilde kullanabiliyorsanız aracınızı bu pozisyondan hiç hasar almadan çıkabilirsiniz.

Hangi füzeyi kullanmalıyım? En çok hasar veren füze hangisi?

Her füzenin kendine göre artıları ve eksileri var.

AP Shell

APC ve tanklara orta derece hasar verir.
Patlama hasarı en yüksek füzedir.
Helikopterleri genelde 2 veya 3 vuruşta alır.
Orta ve uzak mesafede hedefe ulaşma hızından ötürü ölçüm gerektirir. Diğer füzeler ile artı eksi kıyaslaması yapmam gerekirse benim favori shell'im bu shell.

HE Shell

Helikopter zırhını yarıp geçen bir füzedir. Bir diğer deyişle tek vuruşla helikopteri imha eder.
Kısa mesafeli bir füze olduğu için uzak ve orta mesafe atış yapılacaksa kullanılmasını tavsiye etmediğim bir füzedir. Ateşlendiğinde mesafe kat ettikçe aşağı doğru bir eğim sergiler. Bir de bunu deneyeyim diyorsanız uzak mesafedeki hedeflere ateş ederken biraz yukarı nişan alın.
Helikopter zırhını yarıp geçmesi mükemmel bir artıyken APC araçlarına en az hasar veren füze de bu füzedir.

Sabot Shell

Uzak mesafe atışlar için en etkili ve en hızlı füzedir.
APC araçlarının zırhını yarıp geçer.

Tüm füzeleri tek bir noktada özetlemek gerekirse:

AP: Tank avı için ideal.

HE: Helikopter avı için ideal.

Sabot: APC avı için ideal.

Hangi upgrade ne işe yarar?

Maintenance: Çatışma alanından uzaklaşıldığında tankın daha hızlı toparlanmasını sağlar. Her açıdan ateş altındaysanız, hareket edemiyorsanız işlevsizdir.

Thermal Camo: Düşman araçlarını kullananlar etrafı termal kamerayla izliyorsa, aracınızın görünürlük oranını azaltır. Bir diğer deyişle tankınız, düşmanın termal kamerasına hafiften şeffaf bir biçimde görünür.

Autoloader: Shell'lerin reload süresini düşürür.

Reactive Armor: Critical hits olarak sayılan vuruşların verdiği zararın bir kısmını emer.

İkincil Silahlar

Coaxial HMG mi LMG mi?

HMG: Yüksek ateş gücü sağlar. Hafif zırhlı araçlara karşı etkilidir. LMG'ye kıyasla epey yavaştır. Uzak mesafedeki düşmanlara karşı etkilidir. Tank ile dar alanlara girecekseniz bunu ikincil silah olarak seçmenizi tavsiye etmem. Çabuk ısınır ve ısındıkça kontrol etmesi güçleşir.

LMG: Ofansif oynanış için LMG'nin daha etkili olduğunu düşünüyorum. Çünkü bu oynanış stilinde sürekli etrafınızda düşman piyadeleri olacak. HMG daha çok hasar verse de çabuk ısındığı için kalabalık piyadelere karşı tankı savunmasız bırakıyor. LMG daha az hasar veriyor olsa da nereye ateş edeceğinizi bilirseniz suppressive fire denilen nane sayesinde piyadeleri daha çok yıpratırsınız. Yine LMG, HMG'ye göre daha geç ısınır. Hele bir de upgrade seçeneklerinden autoloader'ı aktif ederseniz inanılmaz bir makineye dönüşür.

Coaxial mı kullansam ikincil bir füze mi diye düşünüyorsanız, ofansif bir oynanış sergiliyorsanız benim tavsiyem coaxial. İkincil silahı da füze yaparsanız, tank piyadelere karşı açıkta kalıyor. Araçta gunner olsa bile kalabalık alanlarda tankı savunmak için yeterli değil.

İkincil Füzeler

Cannister Shell: Piyadelere ve hafif zırhlı araçlara karşı etkili. En büyük avantajı hafif olması.

Guided Shell: Hedefe kilitlenen bir füze. Nişan almakta zorluk çekenler için biçilmiş kaftan. Reload süresi biraz yavaş.

Staff Shell: Vurduğu araca critical hit veren bir füze. Zırh yıpratmada, immobilize etmede, uzun-orta-kısa mesafede epey etkili bir füze. Ateşlendiği zaman hedefe kilitlenir. Ölçüm yapmakla uğraştırmaz, hedefi kendi bulur.

Gunner Upgradeleri

Gunner Incendiary: Gunner'ın bomba fırlatmasına yarar. Benim autoloader ile sık sık arasında kaldığım ve çoğunlukla kendisini tercih ettiğim gunner upgrade'didir. Binaların içindeki düşmanları etkisiz hale getirmek ve RPG yiyebileceğiniz köşeleri kapatmak için kullanılırsa çok etkili bir silah olduğunu düşünüyorum.

Gunner Soflam: Tankta iki kişi varsa, kilitlenme mantığıyla çalışan füzelerin kontrolünü gunner'a veren inanılmaz bir araç. Büyük haritalarda, uzak mesafedeki düşman araçlarını eritmek için etkili. Serverdan rastgele birisiyle oynarken değil de, bir arkadaşınızla oynarken kullanırsanız bu aracı daha etkili olur.

Gunner Proximity Scan: Bu upgrade tankın çevresindeki piyadeleri otomatik olarak haritada gösterir. Dar alanlara tankla giriyorsanız gunner'ın savunma yapabilmesi için müthiş yararlı bir araç.

Belt Feeder: LMG ve HMG'nin ısınma sürelerini geciktirir. Bir diğer deyişle gunner'ın seri şekilde ateş etmesine yardımcı olur.

Şöyle Bir Toparlamak Gerekirse

Autoloader mı daha işlevsel yoksa reactive armor mu diye çok takılmayın. İki tank karşı karşıya geldiğinde kimin kazanan olacağını bu iki upgrade belirlemiyor. Tavsiyem ikisini de deneyin. Active protection tankı savunmak, RPG'lerdan kaçmak, rakip tanka üstünlük kurmak için bence olmazsa olmaz. Smokescreen piyadelerden gizlenmek ve bulunulan alandan kaçmak için işlevsel ama tanklara karşı savunmasız bırakıyor aracı. Fire extinguisher tank alev aldıysa yangını söndürür ancak tank alev alacak kadar ağır ateş altındaysanız pek bir işlevselliği kalmıyor. O tür durumlardan kurtulmak zor olduğu için benim pek tavsiye ettiğim bir araç değil.

Düşman tankıyla teke tek kaldığınızda, karşıdaki tankın reload süresini hesaba katarak, tankınız hareket halindeyken inin ve RPG ile vurun düşman tankını. 4 kişi 2 tanka binip, bir tank ofansif, bir tank savunma modunda oynar ve grup halinde ilerlerlerse, tankların aslında düşünülünden daha fazla güçlü olduğunu fark edeceklerdir.

Atladığım noktalar olduğunun farkındayım ancak epey de uzun bir yazı oldu. Optiklere girmedim pek. Bence termal en rahatı. Takımda doğru düzgün helikopter kullanan birisi yoksa ve hava savunması yapamıyorlarsa diğerleri, tank kullanmak tam bir çileye dönüşebiliyor. O nedenle arkadaşlarla oynanıyorsa birisi helikopter kullanmayı mutlaka öğrenmeli. Yazı beğenilirse ve devamı istenirse, en ince ayrıntısına kadar başka bir tank rehberi daha hazırlayabilirim. Buraya kadar okuyan varsa da teşekkür eder, güzel bir gün geçirmesini dilerim.

Görsellerle Tarih: İkinci Dünya Savaşı (Asya-1945)

2017-06-07T16:30:00.001-07:00

İki özel saldırı uçağı tarafından vurulduktan sonra alevler içinde kalan Ticonderoga isimli Amerikan gemisi:

Atom bombasıyla vurulduktan sonraki Hiroşima'nın hali:

Atom bombasıyla vurulan Hiroşima'nın bir başka görüntüsü:

Hiroşima'dan bir başka görüntü:

Hiroşima'dan bir kare:

Amiral Ugaki'nin liderlik ettiği son görevde, Yokosuka D4Y isimli pike bombardıman uçaklarını kullanan kamikaze pilotlarının transfer edilirken çekilmiş bir görüntüsü:

Japon İmparatorluğu Deniz Kuvvetleri 5. Hava Filosu komutanı ve Okinawa'ya konuşlanmış olan Amerikan savaş gemilerine karşı gerçekleştirilen görevde 11 adet Yokosuka D4y3 kodlu bombardıman uçaklarını kumanda etmiş Amiral Matome Ugaki'nin bir fotoğrafı:

Amerikan deniz kuvvetleri Iwo Jima'ya çıkarma hazırlığında:

Iwo Jima'da bayraklarını taşıyan deniz piyadeleri:

Nagasaki'nin atom bombasıyla vurulduktan 20 dakika sonraki hali:

Avustralya, Sydney'de çekilmiş olan bu görüntüde bir adam Japonya'nın teslim oluşunu kutluyor:

Japonlar teslim oluyor:

Kamikaze saldırısından sonra Newcombe kodlu Amerikan muhrip gemisinden geriye kalanlar:

Fatman isimli atom bombasının bir görüntüsü:

Japonlar silah bırakırken çekilmiş bir görüntü:

Binbaşı William O. Dorris, Japon kamp komutanının teslimiyetini kabul ediyor:

Japonların, Amerikan ordusu tarafından işlevsiz olarak nitelendirilen balon bombalarından birisi:

ABD savaş uçakları Japonya'nın Kure kentini bombalıyor:

Barış antlaşmasının ardından Şangai'de çekilmiş bir fotoğraf:

Lingayen Körfezi istilası, Luzon, Filipinler:

Arrival (Film İnceleme - 10/10)

2017-06-06T10:14:00.002-07:00

Uzun zamandır izlemek istediğim bir filmdi Arrival. Ve şunu açıkça söyleyebilirim ki harcadığım her saniyesine kadar değdi. Çok özel, tekrar tekrar izlenebilir bir yapım olmuş. Gerek oyunculuklarıyla gerek müzikleriyle, kurgusuyla, çekimiyle on puanı sonuna kadar hak eden bir eser. Normalde inceleme yazılarımda spoiler vermiyorum ancak bu filmde bir istisna yapmak durumundayım. Uyarımızı da yaptıktan sonra Arrival neleri iyi yapmış şöyle bir bakalım:

İlk olarak filmin temposu çok hoş. The Godfather'dan sonra temposuna bayıldığım, insanı ne sıkan ne yoran bir başka film daha keşfetmek beni çok mutlu etti. Süre tam olması gerektiği gibi. Ne gereksiz yere uzatılmış sahneler var ne de aceleye gelmiş gibi bir görüntü.

Arrival neden izlenmesi gereken bir film?

Zamanı kavrama üzerine düşündüren bir filme cuk oturan bir kurgusu var. Sahneleri kendi (Aslında "kendi" kelimesi buraya tam olarak uygun değil. Nedenini aşağıda açıklayacağım.) bakış açımızla nasıl gördüğümüzü, kurguladığımızı ve eğip-büktüğümüzü sorgulatan bir film. Zamanın doğrusal olduğunu kabul eden insan ırkının, her şeyi neden-sonuç şablonunda göstererek algısını nasıl manipüle ettiğini ve edebileceğini ortaya koyan bir yapım.

Bizler, bir anın oluşmasına neden olan şeyin bir veya daha önceki anlarda meydana gelmiş bir neden olduğunu düşünürüz. Bir olay meydana gelmiş, bir etkiye neden olmuş ve sonrasında bir tepki meydana gelmiştir. Bizler için zaman kaba bir tabirle geçmiş, şimdi ve gelecektir. Bizler için geçmiş, şimdi ve geleceğin aynı anda gerçekleşmesi mümkün değildir çünkü ırkımız zamanı bir çizgi olarak görmektedir.

İletişmek ile alakalı sürekli bir şeyler karalıyorum bu blogda. Spoiler olmaması adına detaya inmeyeceğim ama anlaşmak üzerine kurulu bir sahne var Arrival'da. O sahnede anlamanın ve anlatmanın içten gelerek yapılabileceğinin vurgulandığını düşünüyorum ve hak da veriyorum. Yaşadığımız şu çağda anlamak ve anlatmak eylemlerini hep aramıza mesafeler koyarak yapmaya çalışıyoruz. Peki böyle yaparak gerçekten (içten & benliğimizden gelerek) anlatıyor veya anlamaya çalışıyor muyuz?

İnsanın kendisini anlayamadığı zamanlar, kendisine yabancılaştığı zamanlardır diye düşünürüm hep. Hepimizin başına gelir bu çünkü çok fazla değişken ve çok fazla dikkat dağıtan şey vardır. Arrival, izleyiciye; dil, iletişmek için bir araçtır ancak tek başına yeterli midir sorusunu sorduruyor ve sadece bunun için bile izlenmesi gereken bir yapım olduğunu düşünüyorum. Ve kimi zaman eğlencesine, kimi zaman ciddi bir şekilde sorduğumuz bir soruyu yineliyor film:

Gelecekte yaşanacakları görebilseydiniz, bunları değiştirmeye çalışır mıydınız?

Evladınızın öleceğini bilseydiniz, yine de çocuk sahibi olmak ister miydiniz? Film, bu soruyu sadece gelecekte yaşanan olayın bilgisini edinmek üzerine kurmuyor. Bizler, bu soruyu birbirimize yönelttiğimizde hep bilgiye dayalı olarak yolumuzu çizmeye çalışırız. Beyin, deneyimlenmemiş şeyleri olduğundan & olacağından farklı kurgular. Ayakkabının bağcığını bağlamak gibi üzerine düşünmeyeceğimiz bir eylem bile bizlere monotonlaşmış, tekrar edilen bir eylem olarak görünse de her defasında hissettirdiği "şey" farklıdır. Bu şey, monoton olarak görülen bir eylemin, beyinde farklı anlar olarak depolanmasına sebebiyet verir. Bağcık bağlamayı düşündüğünüz vakit bu eylemle alakalı birden fazla şey hatırlarsınız. Arrival bu soruyu sadece bilgi ve deneyim üzerine değil, aynı zamanda duygu, aitlik ve bencillik, bir diğer deyişle "ben" üzerine kurmakta. Gelecekte yaşanacak olayın sadece bilgisini değil, o anın hissettirdiklerini, o anın kendisini yaşatarak bu soruyu bireye yöneltmekte. Filmde geleceği gören bir annenin, çocuğunu kaybedeceğini bilse de yine de o yolu seçtiğini görüyoruz. Kimisi, bu durumu; geleceği sadece bilgi çerçevesinden bakarak "Neden böyle bir hayatı seçeyim ki?" diyebilir. Çünkü ortada hisler yoktur. Geleceğin bilgisini edinmekle beraber ana karakterimiz gelecekte yaşayacağı duyguları da tatmış ve bunu kucaklamıştır.

Bu sahnede sorulabilecek sorulardan birkaçı da şunlardır:

Değiştirmeye çalışmak işe yarar mıydı veyahut değiştirilebiliyor ise yeni görüntüler görmez miydik? Geleceği değiştirmeye çalışırken şu anda var olmak geçmiş, şimdi ve geleceği aynı anda yaşamak ve dolayısıyla zamanın döngüsel olması anlamına gelebilir mi? Geçen her saniye geçmiş olarak adlandırılıyorsa, sehpanın üzerindeki bardağı şu an itiyorsak ve biraz sonra kırılacağını biliyorsak bir nevi geleceği görmüş olmuyor muyuz?

Aslında bu sorulara bakarak hemen görebileceğimiz bir şey var. Sorularımız dâhi çizgisel zamana göre şekillendirilip kurulmuş sorular. Zihnimiz döngüsel zamanı kavrayamıyor. Hadi şu bardak sorusunu cevaplayalım. Bizler gelecekle alakalı bir tahmin yürüttüğümüzde (Sıkıntılı kısım da burası. Gelecek ve şimdiyi bir olarak göremiyoruz. Şimdiyi yaşarken gelecek üzerine konuşuyoruz.) o anda tam olarak ne olacağını bilemediğimiz, "neyi" deneyimleyeceğimizi bilemediğimiz, o anı yaşayamayacağımız bir durum meydana gelecektir. Bir diğer deyişle bardağın kırıldığı an gelecekten bir an değil de içinde bulunulan ana ait bir durum olacaktır.

Şekillendirilen İnsan

Arrival, inceden inceden önyargı ve medya konusuna da değiniyor. Uzaylı denince çoğu kişinin aklına savaş, hayatta kalma teması geliyor yahut illa bir gelişmiş medeniyet düşüncesi canlanıyor zihinlerde. Düşüncelerimizi, düşünme şeklimizi yönlendiren & şekillendiren yönlere dikkat çekiyor bu eser. İnsan ırkının okuduğu şeyleri başkalarına "benim" diyerek satmasını işliyor ince ince.

Yeni Dil = Yeni Bir Düşünme Şekli

Konuştuğumuz dil, zamanı algılama biçimimizi etkiliyor ise, zamanı algılayış biçimimize göre evrimleşiyor isek ve zamanı yanlış yorumluyorsak, yanlış yöne gidiyor olabilir miyiz?

İnsan ırkı olarak hep ileriyi düşünürüz ve ileri gitmek isteriz. Peki ileri neresidir? Doğadan ve "gerçek toplumsal" yaşamdan olabildiğince uzaklaşmak mıdır?

Geçmişteki toplumsal yaşamın temelinde bir yardımlaşma & dayanışma eylemi vardır. Şu anda hepimiz bir birey olarak, sözde "toplum" denen bir şeyin içine sıkıştırılmış durumdayız. Bir arada duruyoruz ama bizi bir arada tutan kavramları ne kadar irdeliyoruz? Bu kavramlar gerçekten bizleri ileri götüren, bizlere kazanç sağlayan şeyler mi? Konuştuğumuz dil, düşünce yapımızı ve dolaylı olarak eylemlerimizi de etkiliyorsa, bireyi olmadığı bir kişi yapan, benliğinden uzaklaştıran etkenlerden ikisi dil ve kültür değil midir? Çünkü insana olması gereken şeyler öğretilir. Bu iyidir, bu ileridir ve böyle olmalısın denilir. Bu söylenenleri ne kadar düşünüyoruz, sorguluyoruz?

Bence Arrival bir noktada insanlığın; doğadan gittikçe uzaklaşan ve teknoloji ile ileri gittiğini düşünen, ve bunun sonucunda gittikçe bencilleşen, ruhsuz işler ortaya koyan toplumlar hale gelmesine gönderme yapıyor. Çünkü yabancılaşmadır bu. Gerçek yaşam nedir üzerine çokça şey söylenebilir. Ancak bunun yapay seleksiyon olduğu benim için çok açıktır. Hepimiz mutluluğu arıyoruz ama şu anki düzende mutluluk nerede? Doğal olandan gittikçe uzaklaşan bir ırk, yapay olanda mutluluğu arıyor. Bu mutluluğu bulsa dâhi yapaylıktan ötürü bir tatminsizlik ortaya çıkmayacak mı? O mutluluk zamanla mutsuzluğa bırakmayacak mı yerini?

İçinde var olduğumuz yapay düzende "ben" olabilmek ne kadar güçleştiriliyor değil mi? Başka etiketlerin peşinde koşmaya zorlanan bireyler. Bu etiketler din olabilir, taraftarlık olabilir, bir görüşü savunan topluluklar olabilir vs. Bir yere ait olmak isteriz çünkü aidiyet (istemli olarak gerçekleşen aidiyet) güven ve mutluluk verir. Ancak yapay olan şeylerde bu hisleri bulamayacağız, "gerçek" olanı tadamayacağız. Gerek dil, gerek kültür yoluyla etiketlenmiş ve yönlendirilmiş bireyin kendi benliğini inşa etmeye kalkışmasına olabildiğince engel olmaya çalışır bu düzen. Neden korkar düzen bu bireyin kendi benliğini inşa etmesinden? Bence cevabı hepimiz az çok biliyoruz. Bana kalırsa kendisini sistemin en yukarısında gören kişi bile sistemin kölesi olmuş vaziyettedir.

Neyse, biraz uzattım sanırım. Buraya kadar okuyan var ise teşekkür eder, gününün güzel geçmesini dilerim.

Medieval 2 Total War Türk Marşı Part 4

2017-06-05T07:32:00.003-07:00

Serinin dördüncü şarkısını da yazdım çıktı aradan. Dinlemek & indirmek için:

Soundcloud Linki

Önceki eserler:
Part 1
Part 2
Part 3

Assassin's Creed (Film İnceleme - 10/5,5)

2017-06-04T10:18:00.000-07:00

Şunu fark ettim ki, sinema bölümünü bu ara iyice boşlamışım. O nedenle bugünlerde bu kategoriye abanacağım biraz. Her zamanki uyarımı da yapıp, hemen incelemenemene geçelim:

Bu yazıda spoiler, mpoiler yoktur.

Filmin Konusu: Konu, bildiğimiz AC oyunlarındakileriyle aynı. Elemanın biri atalarının suikastçi olduğunu öğrenir. Tapınakçılar Apple of Eden'ı bulmak için bunu kaçırır. Olaylar gelişir.

Oyunculuklar: Oyunculuklar iyi güzel de filmin kısa olmasından mütevellit derinlik denen bir şey yok maalesef. O kaçıyor, bu kovalıyor. Bu bi' yere tırmanıyor, o samanın içine atlıyor falan. Seriyi oynamamış birisi güzel aksiyon filmiymiş der geçer yani. Onu bile demeyebilir belki. Bir Altair, Ezio göndermesi falan çok bekledim ben. Ama yok arkadaş. Karakterlerin arasındaki bağlar çok üstünkörü. Tüm karakterlerde bir derinlik havası var ama 'neden bu kadar derinler''i cevaplamıyor film bir türlü. Filmi arkalarında atlı kovalıyor gibi çekmişler sanki. Casting'i açıkçası ben beğendim. Michael Fassbender ile Marion Cotillard bence cuk oturmuş filme. Diğer oyuncular hakkında çok fazla bir şey yazamayacağım çünkü FİLM KISA. Yönetmen olarak Kurzel yerine başkası seçilse daha mı iyi olurdu, bilemiyorum Altan. Çok fazla duman var aga filmde. Doksanlı yılların kahvelerinde çekmişler gibi filmi. Biraz daha uğraşsalar dumandan karakterleri göremeyecek gibiyiz.

Ses Yönetimi/Müzikler: Aççası ve seççesi filmde dikkatimi çeken sadece 1 (yazıyla bir) müzik vardı. Onu da oturup sonra araştırmadım bile ki dikkatimi çeken her parçayı araştırırım. Demek ki o kadar da iyi değilmiş bana göre. Yani müzikal açıdan başarısız bir yapım. Ses efektleri konusunda bir sıkıntı yok. Miksaj da gayet başarılıydı. Hollywood filminde miksaj hiç başarısız olur mu demeyin, ne filmler var...

Görsel Efektler/Koreografi: Koreografi acayip başarılı. Dövüş sahneleri yağ gibi akıyor resmen. Birkaç sahnede seyirciyi şaşırtacak koreografiler var. Geçmiş dönemde geçen dövüş sahneleri biraz daha fazla olsaymış dadından yinmezmiş yani. Görsel efektler konusunda söylenecek bir şey yok. Sırıtan bir şey yok. Vay anasını diyebileceğiniz bir şey de yok.

Hikaye/İşleyiş: Ben bu filme 5,5 verdim. IMDB'de 5-6 arası gidiyor puanlamalar. Bu puan niye bu kadar düşük peki? Bunu yazmaktan ciğerim soldu ama FİLMİN SÜRESİ AŞIRI KISAYDI. Böyle bazı filmler olur sonuna gelmiş gibi hissedersiniz ama film yeni başlamıştır hani. Heh, işte bu film onlardan değil. Bu film daha başlarken bitiyo gibi. Bir diğer deyişle her şey o kadar hızlı gelişiyor ki "Oha lan ne ara bitti!" modunda kalıyorsunuz credit ekranını izlerken.

Filmin ilk sahneleri kimse kusura bakmasın ama karmaşık aga. Kim tapınakçı, kim suikastçi, ne oluyor, kime ne yapıyorlar, olay ne hiçbir halt anlaşılmıyor. Bunda olayların arka planını anlatmamanın büyük etkisi var. Engizisyon gibi efsane şekilde kurgulayabileceğin bir dönemi seçmişsin. Dünyada herkes İngilizce konuşur gibi bir klişeyi yerle bir etmişsin. Ama Animus'u göstericem diye günümüze dönüp dönüp duruyorsun. Günümüzde bir cacık yok, geçmişe odaklan geçmişe. Kurguda yok artık denilecek hatalar var. Spoiler veremeyeceğim için yazamıyorum ama izlerken "hadi len" diyeceğiniz anlar var yani. Bir de illa Animus sahnelerine bu kadar fazla dönülecekse, modern dünyada tapınakçıların ne halt karıştırdıkları falan işlenebilirdi ama o da yok. Tempoda sıkıntı var. Sahne tam yükseliyor derken günümüze dönüyoruz. Sonra da film bitiyor yani.

Genel Kanı: Hep doğunun kötü gösterilmesi, hristiyan aleminin sütten çıkmış ak kaşıkmış gibi tanıtılması klişesine siktir çeken bir yapım olduğu için izlenmesi gereken bi' eser olduğunu düşünüyorum. Süper beklentilerle izlenirse büyük hayal kırıklığı yaratır.

Yazının Özeti: Film çok kısa.

Yerli Firmaların En Büyük Sorunu

2017-06-03T06:35:00.000-07:00

Yerli Firmaların En Büyük Sorunu

Net, iletişimsizliktir. 50 bin tane sosyal ağ kullanmak ile, iletişim sayfasına binbir çeşit telefon ve mail adresi bırakmakla olmuyor bu işler. Yahu milyar dolarlık yabancı şirketlere mail atıyorum. Hatta yeri geliyor hiçbir ürününü kullanmadığım yine yabancı bir şirkete daha detaylı bilgi almak için mail gönderiyorum ve 2 gün içinde cevap geliyor. Arkasından bir mail daha atıyorlar aradığınız cevaba ulaşabildiniz mi dönüş yaparsanız seviniriz diye. Ulan bizimkilere bir mail atıyorsun 3 ay geçiyor, 5 ay geçiyor tık yok. Yani bir konuda bilgi verebilmeniz için illa ticari bir çıkarınızın mı olması gerekiyor ben hakikaten anlamıyorum. Kurumsallaşma adı altında amcanın oğlunu, dayının kızını alırsan işe, vizyonun olmadan hareket edersen sonuç bu olur. İletişmek nedir bilmezler, üslup nedir bilmezler, feedback isterler, cevap vermeye tenezzül etmezler. Bir ekip; bir ürün, hizmet vs. ortaya koyar. Bunun eksiklikleri olabilir. "İşte bu muhteşem oldu!" dediğiniz şeyin bile sizin görmediğiniz eksiklikleri olabilir. Kullanıcı bunu size bildirir. Siz de geri dönüş yaparsınız. Projenizi, ürününüzü, artık ne haltsa geliştirirsiniz. Bunun yolu budur. Bildirilen şeyin illa eksiklik olması gerekmez. O alan ile ilgili birisi bilgi almak ister, bir fikir danışmak ister. Sunduğunuz hizmetten ötürü teşekkür etmek ister. Meşguliyet anlaşılabilir bir şeydir ama bizim firmaların yaptığı şey bildiğin sallamamak.

Aslında bu konu hakkında fazla bir şey yazmak istemiyordum ama madem başladık yazmaya devam edelim. Aga iddia ediyorum Türkiye'de gerçekten kurumsal olmanın hakkını veren firmaların sayısı bir elin parmaklarının sayısından fazla değildir.

Bir de bizim ülkede saçma bir gönüllülük anlayışı var. Eminim siz de farkındasınızdır bu durumun. Sözde kurumsal şirketlerin ilanlarında bile görüyorum bu durumu o nedenle bu konuda da bir şeyler yazmak istiyorum. Kurmuşlar bi' şirket, ne bileyim bi' forum açmışlar, site açmışlar. Sonra da ilan vermişler, neymiş efendim gönüllük esasına dayalı olarak çalışacak takım arkadaşları arıyorlarmış. Gönüllü editör, admin, grafik tasarımcı, moderatör, yayıncı, yok bilmem ne, bilmem ne. Gönüllülük beleşe çalışacak eleman demek değil yahu. Resmen öyle bir anlayış var neredeyse tüm sektörde. Mesele para falan değil. Birisi gönüllü olur açtığın bir ilan için. Emek sarf eder. Peki karşılığında sen ne vadediyorsun?

Bazı firmalar var hele bizimle çalışmak bir ayrıcalıktır kafasındalar. Sömürülecek adam çok bizim memlekette. Ama azıcık bir şey bilen ve gönüllü olarak çalışayım mı bu şirketle diye ikilemde kalanlar var ise onlar için yazıyorum bu yazıyı. Gönüllü olarak çalışacağınız şirket size hiçbir şey katmıyorsa, hayır aga çalışmayın. Sen orada bir emek veriyorsan, o şirket de sana değer verecek. Bir bilgi verecek, yol gösterecek, deneyim kazandıracaksa sana, bu süreçte sana para da ve-re-cek. Öyle kuru kuru al işte deneyim kazanıyorsun laflarına falan kanmayın. Şu şirkette gönüllü olarak çalıştım demenin bir artısı var mı sizce?

Vardır istisnalar belki. Sözüm köle arayan şirketlere. Emeğinizi ucuza satmayın. Hele beleşe hiç satmayın(!).

Son bir şey. Bu iletişimsizlik firmalara has bir şey de değil. Biz toplum olarak birbirimizi anlamayı zerre umursamıyoruz arkadaş. Hep bi' son sözü ben söyleyeyim, benim dediğim olsun, ben eleştireyim ama eleştirilmeyeyim anlayışı. Eleştiri nedir onu da bilmiyoruz ya, neyse.

Medieval 2 Total War Türk Marşı Part III

2017-06-03T04:03:00.000-07:00

Daha önce Medieval 2 Total War Türk devleti için muharebe besteleri yaptığımı yazmıştım. Dün biraz vakit buldum ve hemen serinin üçüncü marşını da çıkardım. Dinlemek ve indirmek isteyenler şu bağlantıyı takip edebilir. Bu seferki eserde bazı bölümlerde Plevne marşının melodisini kullandım. Sonra vay efendim bu bi' yerden tanıdık geliyo olmasın. :)

Serinin ilk marşı: Soundcloud
İkinci marşı: Soundcloud

Sadık'ın Cevaplayamayacağı Sorular

2017-06-02T09:00:00.001-07:00

Ait olmadığı çerçeveye yerleştirilmiş resimde eğreti bir duruş vardır. Eğretilik, resmin kendisinde midir yoksa çerçevede mi? Onu oraya asanda mı yoksa yapanda mı?

Bir köyde elli iki tilki dolaşır. Kişi, elli iki tilkinin de hareketini incelemek ister. Elli iki tilki de farklı şeyler yapar ve yaptıkları her şey bir etkiye neden olur. Sonra takip gittikçe zorlaşır. Takip etmeye çalıştıkça, sınırı aşar mı insan, güzide bir sorudur. Ama koyvermişlik gelir bir süre sonra. Çok fazla olan biten şey vardır ve bu kişinin tüm işi elli iki tilkiyi takip etmek değildir.

Hayatta hep gerekenler vardır. Öyle olması, şöyle yapılması gerekenler. Resmi, uyuşmayan çerçeveye koyarlar. Sınıflandırmaya çalışırlar kendilerinin de sınıflandırıldıklarını bilmeden. Oysa sorsanız sınıflardan nefret ederler.

Milenyumun başlangıcıyla eğreti çağı da başlamış gibi gelir bana. Tanpınar demiş ya; "Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında." Böyle değil, anlatmak istediğim bu değil. Bazı parçalarım hem var hem yok gibi, artık.

"...Odamı sınırlayan dört duvar arasında, varlığımı ve düşüncelerimi kuşatan hisarın içinde ömrüm azar azar eriyor bir mum gibi, hayır, yanlışım var, ömrüm bir oduna benziyor, ocaktan düşen bir oduna: öteki odunların ateşinde kavrulmuş, kömürleşmiş, ama ne yanmış, ne olduğu gibi kalmış bir oduna benziyor."

Tanışabilseydim, cevaplayamayacağına emin olduğum bir soru yöneltmek isterdim Sadık'a. Kimsin sen Sadık?

Freelance Çalışmayı Düşünenlere Tavsiyeler

2017-05-31T08:49:00.000-07:00

Ara ara herkes internetten nasıl para kazanılır diye araştırıyor. Gördüğüm sıkıntı ise şu:

İnternetten para kazanmanın kolay bir şey sanılması. Hemen şimdi Trends veya Adwords araçlarını kullanarak bu eylemin ne kadar hafife alındığını görebilirsiniz. Emek olmadan yemek olmaz demişler. Peki büyük bir çoğunluk neden interneti kolay lokmaya giden bir araç olarak görüyor? Neden en az emekle en çok yemeği elde etmeye çalışıyor?

Asıl problem şu ki, bu sadece internet ile alakalı bir şey değil. Bugün sinema sektörümüze bakın. Müzik sektörüne, hizmet sektörüne... Müzik adı altında ajitasyon fırtınası esiyor. Sinema adı altında sıfır yaratıcılıkla işler ortaya koyuluyor. Hizmet sektöründe bir şekilde patron olabilmiş kişi nereden geldiğini, nereye gidebileceğini unutmuş. Bir üst(!) seviyeye çıkan kişi altındakilere köle muamelesi çekmeyi hak görüyor kendinde. Onun bir üstü de aynı şeyi ona yapıyor. Kimse sorgulamanın peşinde değil. Kimse birlik olmanın peşinde değil. Ben aç kalmadığım sürece komşum isterse gebersin anlayışı hüküm sürüyor. Bu anlayışın yanında diğer hiç kimse benden daha tok olmamalı tatlısı da hediye!

İşin özeti, az emek çok yemek getirsin anlayışı sadece internet üzerinden uygulanmaya çalışılan bir şey değil. Tembelliğin kurnazlık olarak nitelendirildiği toplumlarda gayet normal bu. Fırsat eşitsizliği, adam kayırmaca, yanlış yönlendirme, baskı... Çok fazla yazılabilecek şey var bu konuda ancak dikkatim çok dağınık. Zaten sizler de bunları okumaya gelmediniz. O nedenle fazla uzatmayayım, başlığa değinelim.

1. Bu saatten sonra forum açmak mantıklı mı?

Değil. Forum demek tartışmanın döndüğü yer demek. Tartışmanın olması için de büyük kitlelerin orada bulunması gerek. Türkiye'nin en büyük iki forumuna bakalım:

Donanımhaber
Frmtr

Bu iki forumun sosyal ağlar karşısında ayakta kalabilmesinin tek bir sebebi var: Köklü geçmişleri. Bu köklü geçmiş dolayısıyla oturmuş (bir diğer deyişle siteyi düzenli olarak ziyaret eden) bir kullanıcı kitlesi ve arama motorlarında indexlenmiş binlerce (belki de milyonlarca) içerikleri var. Markalaşmış, reklama ihtiyacı olmayan forumlar bunlar.

Peki neden bu saatten sonra forum kurmak mantıklı değil? Yeni bir forumun sosyal ağlar karşısında durabilmesi şu an çok çok çok zor. Çünkü forumlardaki tartışmalar artık sosyal ağlara kaymış durumda. Şu an bir forumun ayakta kalabilmesi için standart forum anlayışının çok fazla dışına çıkması, özgün olması, bir diğer deyişle büyük bir kitleyi kendisine bağlayacak bir sebebinin olması gerek. Benim bu konuda gözlemlediğim şey herkesin muhteşem bir sosyal ağ, acayip bir forum düşüncesi var. Gel gelelim bu düşünceler üzerine ne yoğunlaşılmış ne doğru düzgün bir araştırma yapılmış. Zaten o araştırma yapılmış olsa fikrin o kadar da acayip olmadığı ortaya çıkacak ancak yine bir tembellik söz konusu. Yatırım gerektirdiğini düşündüğünüz işlerde aceleyle iş yapılmaz. Enine boyuna her haltını irdelemek gerekir. Ha bu demek değil ki bu saatten sonra bir forumun tutması imkansız. Pazar araştırmamı yaptım, şöyle şöyle yeniliklerim var, forumlara bambaşka bir pencereden bakıyorum, pazarlama kısmını halledemezsem bu işin tutmayacağının bilincindeyim diyorsanız neden olmasın? Sonuçta insan yaratıcı bir varlık. Ama benim naçizane görüşüm bilgi sunan bir kaynaktan kazanç elde etmek istiyorsanız bu işe para kazanma hırsıyla başlamayın. Kalitenizi konuşturun, o para her halükarda gelir.

2. İnternetten stock fotoğraf satarak para kazanabilir miyim?

Kısmen. Neden kısmen? Ben bu stock fotoğraf işine "akmasa da damlar" kafasıyla bakıyorum biraz. Neden derseniz şu an sektörde o kadar fazla stock fotoğrafçısı var ki... Bu şekilde ciddi gelirler kazanmak için inanılmaz geniş bir arşiv ve reklam şart. Kısa vadede kazandırır mı? Kazandırır. Uzun vadede evimi geçindirecek kadar kazanabilir miyim derseniz... Dediğim gibi çok başarılı işleriniz + geniş bir arşiviniz + markalaşmaya doğru giden bir adınız varsa olabilir. Hak verirsiniz ki bu şekilde geçimini sağlamayı istemek güzel bir düşünce olsa da ciddi bir emek sarfını gerektirir.

3. PTC bir diğer deyişle Pay to Click sitelerine üye olmalı mıyım?

Bence hiç uğraşmayın. Tıklama başına 0,0001 liraya(?) para gözüyle bakıyorsanız uğraşabilirsiniz tabii. Bir de PTC sitelerini geçtim anket, o, bu, şu siteleri (neredeyse bu kafadaki tüm siteler) Türkiye'ye çok az reklam vs. gönderiyor. 5$ almak için aylarca uğraşılmaz. Heves edip hiç bulaşmayın.

4. Makale yazarak para kazanmak mümkün mü?

Mümkün. Bir dönem makale yazarak cep harçlığını çıkarmış birisi olarak size tek bir tavsiyem var:

300 kelimesi 3 TL, 500 kelimesi 2,5 TL gibi komik rakamlara çalışmayın. Ki şu an sektör bu tarz işverenlerle(!) dolu. Açın bir blog, uzun vadede kazanmanız daha olası. Size 3 lira verenler, sizin üzerinizden 300-500 lira götürüyorlar.

Makale yazmak öyle kolay bir iş değil. Bu tarz sitelerde genelde günde 3 tane, 5 tane makale yazma şartı aranıyor. Fiziksel olarak neredeyse hiçbir efor sarf etmiyor olsanız da işimi düzgün yaparım diyenlerdenseniz kafa olarak çok yorucu. Kelime başına doğru düzgün fiyat veren bir yer bulursanız bana da haber edin hep beraber çalışalım. Bir de bu tarz sitelerde işi düzgün yapıp-yapmadığınızı kontrol için deneme sürecinde başınıza birini atarlar. Benim en sinir olduğum şey millet eşini dostunu koyuyor bu pozisyona. Emin olun bunu en kurumsal bildiğiniz şirketler bile yapıyor. Eleman Türkçe'nin t'sine hakim değil ama size tavsiye(!) veriyor. Burası olmamış, şurası olmamış diyor. Altını çiziyorum komik rakamlara m-a-k-a-l-e f-a-l-a-n y-a-z-m-a-y-ı-n. Ne istediğini bilmeyen işverenlerle hiç çalışmayın.

5. Youtube'dan para kazanmak mümkün mü?

Mümkün ama uzun vadede. Öyle 3-5 ayda hemen 1.000 lira alırım kafasıyla bakıyorsanız hiç girmeyin o işe, vaktinize yazık. Bir de ben Youtube'a güvenmiyorum. Kanalınızı hiçbir şekilde Adsense'e bağlamayın arkadaşlar. Neden derseniz:

Bu bazı embesil insansılar var. Spam ile çalışmak denen bir yöntemden bahsediyorlar. Nedir bu spam çalışmak?

Milletin videolarını araklıyorlar. Günde 300-500 tane video atıyorlar kanala. Para kazanma da aktif tabi. Google bu insansılarla baş edemeyeceğini anlayınca uzun süre önce toplu kanal kapatmalarına başladı. Kanalınız özgün de (yeni tarihli kanallar özellikle) olsa bir gün çat diye gidebiliyor. Bir diğer deyişle arada sizin kanal da kaynıyor. Spam yapmadığı, tamamen özgün içerik ürettiği halde kapanan kanalların ortak noktası gözlemlediğim kadarıyla Adsense hesabına bağlı olmaları.

E ben özgün video üretiyordum, hiç telif uyarısı almamıştım, topluluk kurallarını ihlal etmemiştim demeyin. Zerre sallamıyorlar. İtirazınızı da bir robot otomatik olarak cevaplıyor. Cevap da küfür gibi adeta. Cevaplamasa daha iyi.

"İtirazınızı inceledik ve kanalınızın topluluk kurallarını bir veya birden daha fazla ciddi şekilde ihlal ettiği gerekçesiyle kanalınızın kapalı kalmasına karar verdik." gibisinden bir mesaj atıyor. İkinci kez itiraz hakkı da yok. Youtube ve Google Support'a sürekli e-posta yağdırırsanız bir ihtimal kanalınızı aylar sonra açabiliyorlar. Kısacası ölme eşeğim ölme. E o kadar emek vermiştim ne oldu? Çöp. Adsense hesabına bağlamayayım başka bir aracıyla anlaşayım derseniz kanal yeterince büyük değilse o da zor. Sponsor için de epey bir izlenme alıyor olmanız lazım. Bana sorarsanız Youtube işine hiç girmeyin.

6. Freelancer olarak bir diğer deyişle evden çalışarak geçimimi sağlayabilir miyim?

Şunu en baştan belirteyim, freelancer piyasası çok bok bir piyasa. Gerek çalışan gerek işverenlerin çok dikkatli olması lazım. Emeğini çok ucuza satanlar var. 1 haftalık bir projeyi gidip 5$'a yaparım diyen insanlar olunca sikerim yapacağınız işi moduna girmek kaçınılmaz oluyor bir süre sonra. Buraya biraz sonra geri döneceğiz. Önce şunu irdeleyelim:

Yetkinliğiniz ne?

Multi-medya tasarımıyla alakalı (fotoğraf-video düzenleme, logo tasarım, ses tasarımı, beste vs.) işler yapıyorsanız freelance çalışarak geçinmeniz çok zor. Niye çok zor? Birincisi yukarıda bahsettiğim emeğini yok pahasına satanlar yüzünden. İkincisi profil sayfanızda Türk ibaresini görenler sizinle çalışmak istemeyebiliyor. Bu konuda ciddi bir ırkçılık var maalesef. Sizin 3 deneyiminiz ve %100 olumlu yorumunuz var ise, atıyorum bir İngiliz'in 2 deneyimi ve %90 olumlu yorumu varsa ona gidiyorlar işi vermek için. Ki bu tarz projelerin de sayısı çok az. Günde 20 tane yazılımla alakalı ilan açılıyorsa 2 günde 1 tane multi-medya ilanı açılıyor. Medya tasarımı yapıyorsanız bu şekilde geçinmenin tek yolu uzun vadeli çalışabileceğiniz birini bulmaktan geçiyor ki o da cidden zor. Tasarım alanında en çok iş logo tasarımında. Seslendirme, beste, mixing & mastering, materyal düzenleme gibi ilanların azlığı sizi hayal kırıklığına uğratabilir. Programlama, site tasarımı, SEO gibi daha çok yazılımsal konularda yetkinseniz işiniz daha kolay. Dediğim gibi epey bir ilan açılıyor bu alanlar için. Biraz deneyim kazanıp, olumlu yorumlar alırsanız bu şekilde geçinmek evet, mümkün. Ancak başlarda iş almak, yorum kazanma süreci biraz sancılı işliyor çünkü her alanda olduğu gibi bu alanlarda da siteleri domine eden insanlar var.

Freelancer olarak devam edebilmenin en büyük şartı sürekli reklamını yapmaktır. Sürekli diğer müşterilerin sizden haberdar olmasını sağlamaktır. Müşteri size gelmeyecek, emeğinizin sömürülmesine müsaade etmeden siz müşteriye gideceksiniz.

7. Bizim bi' arkadaş bi' siteye üye oldu. Parasını ikiye katladı.

Bizim bir arkadaş şöyle kazandı, benim kuzen böyle araba aldı, yok şu şöyle yaptı, bu böyle yaptı laflarına inanmayın arkadaşlar. Kimse kimsenin parasını durduk yere ikiye k-a-t-l-a-m-a-z. Bu paranızı ikiye katlayan sitelere saadet zinciri derler. Sisteme bir girersiniz, elinizi kaptırır, kolunuzu da alamazsınız. O tarz şeylerden uzak durun.

8. Blog yazarak para kazanabilir miyim?

Kazanabilirsiniz. Bu konudaki en büyük hata kısa vadede paranın akmasını beklemek. Öyle 1 yılda (hatta 2-3) evinizi geçindirecek kadar para kazanamazsınız. Evi geçindirmeyi geçtim bu süreçte hiç para kazanamayabilirsiniz bile. Bu konuda yapılacak şey, orijinal içerik üreteceksiniz. Çalmayacaksınız. Kendi bildiğiniz şey üzerine yazacaksınız. Şu kategori daha çabuk para getiriyor diye bilmediğiniz kategoriye girerseniz bir süre sonra kazanmaya başlasanız bile yaptığınız iş size hiçbir keyif vermez.

9. Yayın yaparak para kazanabilir miyim?

İngilizce biliyorsanız gayet olabilir. Bu noktada sıkıntı şu ki herkes yayın yapıyor. Senin orijinalliğin ne? Seni farklı kılan ne? Seni farklı kılan şeyi bulduysan bunu geliştirebilir misin? Buna yatırım yapabilir misin? Disiplinli şekilde çalışıp, yılmadan devam edebilir misin? Bunların hepsine cevabın evetse, durma yardır. Birine bile bir cevabın yoksa hiç başlama uzak dur. Neden Türkçe değil de İngilizce ona da açıklama getireyim:

Bizde doğru düzgün bir bağış kültürü yok. Millet karnını zor doyuruyor nasıl bağış yapacak? Ha sponsor bulursun falan o başka iş. Bu arada sponsor demek size öyle beleş ürün gönderen, şunu bi' incele diyen firmalar değil arkadaşlar. Sponsorluk karşılıklı çıkar ilişkisidir. Karşılığını alamayacağını düşündüğü bir kişiye/projeye hiçbir firma sponsor olmaz. Benim bu konudaki tavsiyem oyun yayını falan yapmayın artık. Boku çıktı. Yok illa yapacağım diyorsanız orijinal bir şey olsun. Araştırın, üzerine düşünün. Kaliteli bir şey ortaya koyarsanız sizi izleyen insanlar da kaliteli olur. Çoluk-çocukla uğraşmazsınız.

Yazının özeti: İnternetten kısa yoldan para kazanmak diye bir şey yoktur arkadaşlar. İnternette ne kadar ekmek o kadar köfte diye de bir şey yoktur. Yıllarınızı harcadığınız bir proje size hiçbir şey kazandırmayabilir. Bunun sebebi yönetimsel sıkıntılar, pazarlamadaki hatalar, tanıtım eksikliği vs. olabilir. Akmasa da damlasın düşüncesiyle üç-beş bir şey kazanmak kolaydır internetten. Arada çeviri yaparak, makale yazarak, forumlardaki ilanları takip ederek bunu yapmak kolay. Ama ben evimi bu şekilde geçindirmek istiyorum diyorsanız sürekli yatırım ve geliştirme isteyen bir şey bu eylem. Öyle yapayım, 3 ayda en azından şöyle bi' 300-400 kaldırayım kafasındaysanız hiç bulaşmayın. İnternete, internetten para kazanmak için yatırım yapmayın. İnternete, diğer insanlara internetten farklı bir deneyim kazanmalarını sağlarsanız para zaten gelir.

Not: Bu yazıyı gözlemlediklerim ve deneyimlerim üzerinden yola çıkarak yazdım. Tablo biraz karamsar görünüyor farkındayım ancak görünen bu maalesef. Umarım bu içeriğin birilerine faydası dokunur. İstek olursa hangi siteleri kullandığımı, nerede ne satabilirsiniz, hangi sitelerle çalışmalısınız tarzında bir liste hazırlayabilirim. Aslında bu yazıya onları da dahil etmek istiyordum ama yazının başında değindiğim gibi biraz dikkatim dağınık şu sıralar. Zaten yazı da epey uzun oldu, değil mi? Ayrıca şu Paypal'ın Türkiye'den çekilmesi büyük bir eksi Türk freelancerlar için. Neyse. Buraya kadar okuyan varsa şimdiden teşekkür eder, güzel bir gün geçirmenizi dilerim.

Karmaşıklık ve Bütün Üzerine Denemeler (Bölüm II)

2017-05-26T05:31:00.001-07:00

Akşam ezanı okunmadan önce gerçekleştirilen mahalle maçlarında kendi takımına oyuncular seçer iki kaptan yahut lider. Bazıları, takıma ilk seferde girmeyi başarır. Bazıları ortancadır ve bazıları sona kalır. Bu seçimler yetenek üzerine yapılır, yakınlık üzerine yapılır ve acıma üzerine yapılır. Sona kalan yakın değildir belki hiç kimseyle ve belki futbola da yeteneği yoktur. Ama kim çocukken seçimlerde sona kalmış çocukla empati kurar?

Zaman ilerler. İçinde bulunulan zaman değişir ve herkes evrimleşir. Yeni alışkanlıklar edinilir. Bunu seviyorum derken yalan söyler bazı insanlar ve bir duyguyu milyonlarca insan farklı şekilde tanımlar. Fakat bazıları vardır ki hemen anlarsınız onların naifliğini ve kelimelerinden hissedebilirsiniz gerçekliği, yaşadıklarını. Ve bu insanların kalemi iyidir, bence. Ama inadına mahallede futbol oynamaya çalışır bazıları ve bazıları buna zorlanır. Ve çıkar hemen herkes bir eleştiride bulunmaya çalışır eleştirinin ne olduğunu bilmeden. Vardır böyle bir şey, evet. Bana ne! demez kimse orada. Çünkü asıl sesini çıkartması gerektiği yerde sesini çıkartmaz. Asıl sesini yükseltmesi gereken kişilere sesini yükseltemez. Ve bahaneleri vardır onların hep. Narsistlerdir ve bunu bilmezler. Hep o, bu ve şu konuşulur. Sürekli bir ben çevresinde dönüp durulur. Ne birey olabilmiş ve dolayısıyla ne toplum olabilmiş varlıklardır bunlar.

Bir de bu mahallede oturan ancak bu maça dahil olmayan, olamayan, edilmeyen diğer çocuklar vardır. Sonra bu çocuklar büyür ve başka şeylere dahil olamamaya başlarlar. Çünkü her şey birbiriyle bağlantılıdır. Yıllar sonra değerleri anlaşılır veya değerlerinin anlaşılabilmesi için fırsat verilmeden yahut elde edemeden veya bu sebepten ötürü toprak altına gömülür giderler değerlerinin ne olduğu ne kendi ne diğerleri tarafından bilinmeden. Eğer fırsat verilmişse, toprakla buluştuktan sonra bu insanlar, herkes tarafından merak edilmeye, okunmaya, tanışılmaya çalışılır. Zamanın içerisinde varlığıyla yer kaplarken sanki orada değillerdi de yok oldukları vakit varlık suretine bürünebilmişler gibi bir ifade takınılır. İnsanlık böyledir işte. Ne kadar iyi bir insanmış, üstat çok iyi yazıyormuş, keşke daha önce tanışabilseydim, tam arkadaşlık edilecek insanmış, böyle insanlar neden benden kilometrelerce veya vakitçe uzakta derler. Ve işin ilginç -belki de değil emin değilim- tarafı bazen bu insanlarla yirmili yaşlarda tanışılır. Ama o kilometrelerin aşılması için iki taraf da adım atmaz. Bu aşk veya arkadaşlık veya bu tarz sıfatlarla ifade edilmesi gereken bir durum değildir. Bu düpedüz benlik ile alakalıdır. Ve her insan bu satırları okuduğunda ne anlatılmak istendiğini anladığını düşünür. İnsan, kendisini dâhi anlayamaz. Bunu da kabul etmek istemez. Herkes her bir şeyde kendine ait bir parça bulur veya dışında kaldığı parçayı kendisinden olduğunu düşündüğü bir parçayla ilintili hale getirir ve tanıyabildiği kadarıyla kendisini, bu olaya, düşünceye, ifade edilen şeyle bir bağlantı kurar. Ama herkesin anladığı farklıdır. Bu farklılığın uçurum olması gerekmez. Bilye büyüklüğünde farklılıklar da olabilir bu farklılıklar.

Değer nedir diye sormuştum ilk bölümde. İnsana değer katan, onu değerli yapan şey nedir? İnsan kendisini değerli bir varlık haline mi getirendir yoksa değerli olanı değerli yapan diğer insanlar mıdır? Her ikisi de, hayır şu, hiçbiri değil de denebilir farklı pencerelerden bakıldığında bu soruya. Bunu neden öğrenmek ister insan penceresinden bakıldığında bu soruya işin içine hemen hisler dâhil oluverir. Bu soruyu ne ben kendim için sorarım sizlere ne siz kendiniz için.

"İnsanlar mutsuz olmadıkça başkalarının mutsuzluğunu anlayamıyor." der Dostoyevski. Buradaki anlamamaktaki problem anlayamamaktan gelmemektedir. Anlamaya çalışmamaktan kaynaklanmaktadır. Bu durum sadece mutsuzluk için değil, diğer tüm duygular için de aynıdır denebilir. Bunu başarabilmek için insanın ben merkezinden uzaklaşabilmesi gereklidir. Üstün insan'a giden yolda atılması gereken adımları geçtik, daha yola bile koyulmadık. Yol öncesi hazırlıklara dâhi başlamadık. Ama bazı insanlar var. Ellerinde bir kova su ve dökmeyi bekliyorlar. Bu insanlara iki farklı çerçeveden bakılabilir. Hazırlıklarını tamamlamış ve birilerinin bu yolda önderlik etmesini bekleyenler veyahut bir an önce gidin biz gelmeyeceğiz diyenler...

Bölüm I

Medieval 2 Total War Türk Marşı Part II ve Olan Biten

2017-05-18T17:10:00.000-07:00

Şu yazımda Medival 2'nin müziklerini düzenlemek istediğime değinmiştim. Soundcloud'a ikinci besteyi de attım. Kullanmak isteyen oradan indirebilir. Oyun konusunu bir kenara bırakırsak, buraya epeydir iç döküntüsü yapmıyor idim. Neler oluyor-bitiyor şöyle bir güncelleme yapalım.

Oyun konusunu bir kenara bırakalım dedim ama dur ona da değinelim az. Bu seneki E3'ü pek bir hevessiz bekliyorum be arkadaş. Sizde de durumlar öyle mi? Grafiğe abanıcaz diye yemin ediyorum hikayesi güzel oyun bırakmadılar. Life is Strange'in devamı geliyormuş. Lütfen bu sefer tam anlamıyla bir interaktif drama görelim. Seçimleriniz gidişatı etkileyecek dediler etkileye etkileye 1 sahneyi etkiledi. Neysem. Playstation cephesinde güzel oyunlar var. Yeni videolar görürüz diye düşünüyorum. Witcher dizi oluyormuş. Casting çok önemli be bu dizi için. Onun dışında Day's Gone yaz ortasında çıkacak diyorlar. Hiç ses soluk çıkmıyor o yapımdan ama ben güzel bir şey bekliyorum. İkinci bir Until Dawn vakası olmaz umarım. Until Dawn kötü mü demek bu? Hayır tabii ki. Aksine o kadar güzide bir yapım tarihin tozlu raflarına gömülüp gitti.

Şaka maka AKK harbiden kalkıyor gibi. Kotalı motalı paket çıkarmaya çalışıyorlar (ki bazı firmalar çıkardı bile) şaka gibi. 2017 YILINDAYIZ ALOOO NE KOTASI. Büyük ekranda YouTube'dan 480p video izlerken bile çamur gibi görüntü ile karşılaşıyoruz. Ne kotası allasen. Suits'in 6. sezonunun geri kalanını çekmişler dün fark ettim. Su gibi içtim adeta 4-5 bölümü iki günde. Uzun zaman sonra tekrar izleyince bazı klişe sahneler çok göze batıyor ama tempo yine güzel. Youtube'un yaptığı cinliğe değinmek istiyorum biraz da. Biliyosunuz bunun uygulamasına yeni güncelleme geldi. Vay efendim daha iyi bir deneyim, süper videolar, acayip bir düzenleme falan... Ama şu izinleri de kabul et. Video izleme uygulamasına neden bu kadar bilgi vereyim abi? Tamam biliyoruz bilgileri zaten topluyonuz da bu kadar göze parmak yapmayın bari. İnat değil mi ulan deyip güncellemedim ben bu uygulamayı. Uygulamayı açında bi' ekran çıkıyo güncelle-şimdi değil diye. Ulan sen git o ekrana süre sınırı koy. Açıyosun YouTube'u bir şeye bakacaksın, güncellemediysen 30 saniye bekletiyor seni. Bu olay baya 1 hafta falan sürdü. Artık tepki mi aldılar nedir kalktı sonradan. Arama motorundan topla işte bilgileri Youtube da geri kalsın.

Ulan iç döküntüsü dedik ama teknoloji & oyun haberleri köşesi gibi oldu bu yazı da. Madem öyle oldu o kafadan devam edelim. Bu Clear Sky sürekli çöküyordu tüm güncellemeleri yapınca düzeldi, üstüne şahane bir optimizasyon sundu oyun. Bir baktım eski save'ler yeni güncellemelerle çalışmıyor imiş. Neyse zaten oyunun başındayım dedim aynı yere kadar oynadım. Sonra bir daha yüzüne bakmadım la oyunun. Neden derseniz aga bunun atmosferi Shadow of Chernobyl'e kıyasla çok daha karamsar olmuş gibi ya. Yemin ediyorum içim sıkılıyor yarım saat oynadıktan sonra. Call of P'nin arayüzü çok değişik duruyor Youtube'da gördüğüm kadarıyla. Şunu bi' bitirsem de ona da başlasam. Neysem çok başım ağrıyor olan bitene de sonra değiniriz. Okuyanlara teşekkür eder, mutlu bir gün dilerim.

Medieval 2 Total War Türk Marşı

2017-05-14T05:55:00.002-07:00

Dün tümüblürde yazmıştım bu konuyla alakalı ama burada da paylaşalım. Resim 1a'da da görüldüğü üzere uzun zamandır dünyayı fethetmekle meşgulüm. Sonra dedim ki neden Türkler için bir fetih bestesi yapmıyorsun? Ortaya da böyle bir şey çıktı. Seven, kullanmak isteyen olursa Soundcloud üzerinden indirebilir. Oyunun müziklerini nasıl değiştireceğim diyorsanız da şu bağlantıda anlatılıyor. Aslında oyunun tüm müziklerini baştan aşağı yenilemek istiyorum ama bakalım vakit bulabilirsek artık.

Karmaşıklık ve Bütün Üzerine Denemeler (Bölüm I)

2017-05-02T05:24:00.001-07:00

"Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet -geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki?"

Emil Michel Cioran, Çürümenin Kitabı adlı eserinde dile getiriyor bu satırları. Bakış açısı çok garip bir şey, değil mi? Bugün seni yıpratan şeye haftalar sonra gülebiliyorsun. 2 sene önce seni hüzne gark eden şey bugün güzel bir hatıra gibi görünüyor gözüne. Çok değersiz hissettirdiğin vakitler oluyor kendini ve gülüp geçiyorsun, daha güçlü çıkıyorsun bazen bu durumlardan.

"Değer nedir?" diye sormuştum burada birkaç defa. Bir şeyin, birinin değeri nasıl ölçülebilir? Her kafadan ayrı bir ses çıkacağı malum. Bazen her şey çok ayrı görünüyor birbirinden ve diyoruz ki her şey ayrıdır birbirinden. Sonra zihninde hepsi bir bütün halini alıyor ve çıkıp diyoruz ki "Hayır! Bütün bu ayrı görünen şeyler bir bütündür.!"... Bugün keyif aldığın şey yarın sana anlamsız gelebiliyor ve birkaç sene evvel beğenmediğin şey sana şimdi çok beğenilesi geliyor.

Nerede tükettin ömrünü? Şu an şunu yaşayabilirdim diyorsun. Şu an senin yaşadığını yaşamak isteyen birileri var mıdır? Bir yanın vardır diyor ve diğer yanın yok. O emin olmak ile olmamak arasında bir çizgi var ya; onun hissettirdiği bir şey var. Garip de değil, bir şey işte tarif edilmesi çok zor belki de. Şu an şunu yaşayabilirdim dediğin vakitler oldu ve şu an o dilediğin şeyi yaşayabilen insanlar var. O ânı yaşamanın sana haz vereceğini nereden biliyorsun? Beynin simüle ettiği şeyler ne kadar da gerçeklikten uzak oysa. Ama içten içe insan der ki; biliyorum ve o anı istiyorum. Sonra sorular soruları kovalar. Neden orada değilsin? Neden orada değildin veya neden orada bulunmayacağını düşünüyorsun? Sunduğun sebepler ne kendine? Elde olan ve olmayan sebepler vardır. Ama soruların ardı arkası kesilmez. Sonra sen, ben, o ileriyi kurcalamaya çalışır, yapamayınca da geçmişi kurcalar. "Oysa çok basittir o istediğin hazza ulaşmak. Tek yapman gereken bulunduğun anı yaşamaktır." der bazıları. Sonra çıkarıp önüne bilimsel kanıtlar koyarlar ve birisi çıkıp der ki;

"Evet! Haklısınız!"

Bir süre bunu yaşamaya çalışır ama olmaz. Adaptasyon ve evrim üzerinden konuşulmaya çalışılır bu konu ve dış etkenler vardır. İnsanın kendini en çok yaralayabilen olduğu vakitler vardır ve başkaları tarafından yaralanmaya müsait olduğu vakitler. Oturup, araştırılır. İnsan öğrenmeye çalışır. Öğrenmek ile deneyim arasında da muazzam farklar vardır bilirsiniz. Deneyimi, süzgeçten geçirdiğinizi makarnayı laks diye tabağa koyar gibi koyamazsınız zihninize. Kademe kademe ilerler, tıpkı öğrenme süreci gibidir.

Bazı kopuş dönemleri yaşarız hepimiz. Hiçbir insanın bir şeyi deneyimleyişi bir başka insanla aynı olamaz. Çok fazla değişken var. Nasıl olmasın? Bu kopuş dönemleri her insanı değiştirir. Karakter değişmez derler. Külliyen yalan! İnsanın iki karakteri vardır. Bir tanesi insanlarla bir aradayken öne çıkar, diğeri kendisiyle baş başa kaldığında. Ve karakter değişim göstermeye başladığı zaman, ilk olarak bu insanın tek başına kaldığında ortaya çıkan karakteri üzerinde etkiler görülür. Dışarıdaki karakterimize sosyal karakter, bir başımıza kaldığımıza ise asıl karakterimiz diyelim. Sosyal karakterin değişimi daha yavaş işler. Çünkü köklü bir değişim için ilk olarak asıl karakterin değişmesi gerekmektedir. Asıl karakter deneme tahtasıdır. Üzerinde çokça şey denenir. Bundan sonra böyle yapacağım denir, olmaz. Şuna şöyle tepki vereceğim denir, verilmez. Köklü değişim zordur ama yapılır. Bilgi ve deneyimin buluştuğu anda gerçekleşir bu değişimler. Sosyal karakterin değişimi zordur çünkü çoğu deneyimi bu karakter sayesinde elde etmişsinizdir.

Bir hatırada yer almak ister herkes. Bir hatırası olsun ister. Şunu ister, bunu ister... Peki bir şey vermek ister mi karşılıksız? Sanki karşılıksız bir şey verirse eksilecekmiş gibi... Bu düşüncenin doğruluğu veya yanlışlığından ziyade gelişimi daha ilgi çekicidir bence.

Şimdilik giriş bölümünü burada bırakalım. Bölüm bölüm ele alacağım her şeyi. Çünkü her şey çok dağınık, karmaşık... Çünkü her şey çok ayrı ve bir o kadar da bütün görünüyor gözüme.

Outlast 2 (İnceleme)

2017-05-02T03:39:00.001-07:00

Hayırlısıyla bir Outlast oyununu daha bitirdik... Hiç lafı uzatmayalım ne olmuş, ne olmamış kısa kısa onlara değinelim.

Ses Tasarımı

İlk oyunun ses tasarımı son dönem oyunlara kıyasla bence zayıf kalıyordu. Bu oyunda o işi çok iyi kotarmışlar. En az Resident Evil 7 kadar sağlam olmuş diyebilirim. Atmosfere cuk oturmuş her şey. Korku türündeki bir oyun için ise müzikler muazzam güzellikte.

Grafikler

Grafikler ilk oyuna kıyasla epey iyi. Muhteşem mi? Değil. Ama kesinlikle sırıtmıyor. Abuk subuk bir görüntü yok yani ekranda. Oyunun başlarında grafikler bana fazla iyi gelmişti -bilhassa kapalı alanlar- ama oynadıkça anlıyorsunuz ki o kadar da iyi bir grafiği yok bu oyunun. Zaten grafik için de oynanmaz böyle bir yapım. İlk oyun Unreal Engine 3'ü kullanıyordu yanlış hatırlamıyorsam. Outlast 2 için kimisi UE3, kimisi UE4, kimisi UE3.5 kullanıldı diyor. Bana daha çok UE3 -bir nevi modifiye edimiş hali de olabilir- kullanılmış gibi geldi. Ama ilk oyunla aralarında kesinlikle grafiksel açıdan fark var.

Tasarım & Oynanış

Şimdi gelelim hakkında en çok yazı yazacağımız bölüme. Kimi kesim bu yapımı beğenmiş, kimisi hiiiç beğenmemiş. Ben beğenen taraftayım. Spoiler vermeden hikaye kısmına değinelim biraz.

Gerek ilk oyun gerek Whistleblower ek paketinin sonlarını göz önünde bulundurduğumda ben bu oyunun sonu için çok fazla beklentiye girmemiştim. Kimi arkadaşlar hikayeden hiçbir şey anlamadık, şununla bu ne alakaydı demiş ama hikaye bağlanıyor. Dil, dini öğelerin yoğunluğundan ötürü biraz ağır ona katılıyorum. Ama hikaye kesinlikle bağlanıyor. Notların tamamını okursanız neyin ne ile alakalı olduğunu anlarsınız. Ha, taşların oturmadığı yerler yok mu? Var. Onu da muhtemelen ek paket ile anlatacaklardır. Hikaye bölümünde sürekli bir merak uyandırması çok güzel kotarılmış diye düşünüyorum. Benim hikaye bazında oturmamış olarak düşündüğüm kısım final yine çok sönüktü. Anlatım hakikaten başarısızdı ama o başarısızlığa rağmen merak dürtüsünü korumayı başarabilen bir yapım olmuş Outlast 2. Karakterin kimi noktalarda verdiği tepkileri absürd buldum açıkçası.

Oynanış konusunda kimileri silah kullanamamayı eleştirmiş. Yani bu oyunun olayı zaten oyuncuyu savunmasız bırakmak. Fakat hasımlarımıza bazı sahnelerde şişeyle, çatalla vs. dalabilseydik fena olmazdı diye düşünüyorum. Survival temasını oyuncuya hissettirme açısından daha başarılı olabilirdi. Karakter tamamen savunmasız bırakılınca ister istemez karakterle bütünleşme olayı ortadan kayboluyor. Oyunda bolca kovalamaca var ama bunlardan bir tanesinin sonu -ki yanlış hatırlamıyorsam oyunun ortalarında bir yerlerde geçiyor bu bahsettiğim sahne- anlamsız gelmişti bana. Belki de uykulu bir haldeyken oynadığım için öyle gelmiştir. O nedenle şimdilik orayı eleştirmeden geçelim.

Outlast 2'deki en iyi şey ne derseniz geçiş sahneleri derim. Oyun iki farklı haritada geçiyor. Birinci dünya demoda gösterilen kasaba, ikincisi ise bir okul. Tarlada birilerinden kaçarken bir anda kendinizi okulun bir köşesinde buluyorsunuz ve bu sahneler arası geçişler inanılmaz başarılı. İşin sinematik olmaması da ayrı bir tat katmış oyuna. Bölüm tasarımlarını sevmeyen arkadaşlar olmuş. Açıkçası genel olarak ben başarılı buldum. 1-2 noktada nereye gideceğinizi bulamıyorsunuz ama o da çok yıpratmıyor insanı. Biraz kurcalayınca halloluyor her şey. Beğenmeyen arkadaşların söylediği gibi bir tasarım yapılsaydı, kabak gibi nereye gideceğimiz belli olsaydı sandbox atmosferi çok baskın olacaktı. Bence survival türü için büyük bir eksidir böyle bir şeyin olması. İlk oyunun üzerine hiçbir şey koymamışlar demek büyük zalimlik. Her şeyi geçtim ilk oyun tek mekandı bu oyun koca bir kasaba + okulda geçiyor. Ki okulda bile dönüp dönüp aynı yerlerde dolanmıyoruz birkaç sahne hariç. Gizlenme mekaniklerini çeşitlendirmeye çalışmışlar. Daha doğrusu gizlenebileceğimiz öğelerin sayısını artırmışlar ama ben oyun boyunca toplasan 3-4 defa kullanmışımdır bu noktaları. Yani ilk oyundaki kapalı alanda olmanın, kaçacak bir yerin olmamasının getirdiği dezavantaj bu durumda -oyunun açık alanda geçmesinden ötürü- avantaja dönüşmüş. Hiç bir yere saklanmadan da bitirebilirsiniz oyunu. Fazla jumpscare sahnesi yok. Birkaç noktada burada şimdi bir şeyler fırlar diyorsunuz ve fırlıyor ama baymıyor oyunun bu yönü kesinlikle. Hikayenin sonuna doğru benim biraz içim bayıldı çünkü taşlar yerine oturmuştu. Neyin ne olduğunu, karşınıza ne çıkacağını anlıyor hale geliyorsunuz notların hepsini okuduysanız.

Önemli anları kamerayla kaydetme özelliği getirilmiş yeniliklerden birisi olarak. Oyunun başlarında bu özellik dikkat çekiciydi ama bir süre sonra kayıt süresinin yavaşlığından ötürü amaaan moduna giriyorsunuz. Kamerayla -ses ölçeğini aktif hale getirerek- hasımlarınızın nerede olduğunu bulabiliyorsunuz.

Bana göre Outlast 2 korku/hayatta kalma oyunundan ziyade gerilim oyunudur. Geriyor ama korkutmuyor. Çok fazla kovalama sahnesi vardı acaba bunlar bir şekilde çeşitlendirilebilir miydi diye düşünmedim değil açıkçası. Oyunun sıkıcı olduğundan değil ama oyuncuyu şaşırtma açısından farklı yollara belki başvurulabilirdi. Bu oyunda kameranın pili daha çabuk bitiyor gibi geldi bana. Su gibi cayır cayır bitiyor bildiğiniz. Bu özellik gerilim adına oyuna yakışmış bence. Bandaj muhabbeti var yaralanınca. Açıkçası düşmanla karşılaştınız mı 2 bilemediniz 3 hamlede yere seriyorlar sizi. Olmasa da olurmuş. Stamina muhabbeti gelmiş ama koca oyunda karakter 1 defa yoruldu. Yani öyle aşırı bir etkisi yoktu oyuna.

Resident Evil 7 mi Outlast 2 mi?

Açıkçası RE7'yi bitirdiğimde "Vay be." demiştim. Bu demek değil ki Outlast 2 kötü bir oyun. Bence çok farklı kulvarlarda oyunlar. İkisini de oynamadım hangisine başlasam diyorsanız önce RE7 derim. Gel gelelim konsol oyuncusuysanız Resident Evil 7'nin fiyatı hala 200 küsür liralarda PS Store'da. İyi bir bilgisayarınız varsa Outlast 2'nin Steam fiyatı 49 lira ki yeni çıkmış bu kalitede bir yapım için Türkiye'de görmediğimiz bir fiyat etiketine sahip. RE7'nin hikayesi çok akıcı. Kapana kısılma hissini çok iyi veriyor. Outlast 2 daha fazla açık alan vadediyor. Daha çok aksiyonvari bir havası var RE7'ye göre. En olmadı bahar sonuna doğru bir indirim mutlaka gelir ikisini de kaparsınız bu türü seviyorsanız.

Şöyle bir toparlamak gerekirse Outlast 2 olmuş mu? Olmuş. Alınır mı? Alınır. İlk oyunla aynı ismi taşımasına rağmen farklı bir yapım izlenimi bırakıyor mu? Bırakıyor. İlk oyunun hikayesi sankim daha tutarlıydı gibi geldi bana ama DLC'ler piyasaya sürülsün bakarız sonrasına. Buraya kadar okuduysan da kocaman bir teşekkür benden sana. :)

Amaç Nasıl Edinilir?

2017-04-30T18:00:00.000-07:00

Bir gün bilmem ne olimpiyatlarında altın madalya kazanacağım. Hedefim altın madalyayı elde etmek. Peki bu hedefi istememdeki amaç ne? Örnekler çoğaltılabilir. Kişisel tatmin denebilir, üne kavuşmak denebilir vs. cevap olarak da.

Şu mesleğe yönel, bunu böyle yap, şöyle hedefler belirle... Yatakta bir sağa döndün ve bir sola. Kalktın koltukta uyumaya çalıştın. Televizyonu açık bıraktın, gürültü yapsın istedin belki biraz. Müzik dinledin, dizi izledin, oyun oynadın... Uykun var ama yok. Uyumak istiyorsun ama içten içe de istemiyorsun. Aslında uyumak istemiyorsun. Beden ihtiyacını karşılamak istiyor ve seni uyumak istediğine manipüle ediyor. Uyumak istiyorsan neden uyuyamıyorsun? İçten içe, kendi içinde bir çatışma değil mi bu? Ya X kişisi kafayı koydu mu uyur nasıl yapıyor diye düşünüyorsun belki.

Hayatımın bir döneminde hemen uyuyabilen insanlara imrenirdim. Uyuyamamak için büyük sorunlara sahip olmanıza gerek yok. Birazcık fazla kurcalayan bir zihin yeterli bunun için. Kendi kendine konuştun, laf lafı açtı, orayı kurcaladın, burayı keşke şöyle yapsaydın... Ama bu keşkeler pişmanlık keşkeleri değil biliyorum merak etme. Şunu daha iyi yapabilirdim dedin ve dedin ki yarın şunu şöyle yapayım. Ve yarın oldu onu öyle yapmadın. Çünkü içinde anlamlandıramadığın bir his vardı, gerçekten his olup-olmadığını bile bilmediğin. Neydi bunun adı? Neden olmadı? Neden yapmadın? Yapabilirsin ama yapmıyorsun... Nedenleri de bıraktın sonra...

Uyumak için bir sebep vardı çünkü bir ihtiyaçtı. Yemek için bir sebep; su içmek için bir sebep... Uyanmak için gereken sebep neydi? Hayır, bu bir ölüm-kalım yazısı değil. Hedeflerin var olmaya devam etti belki de. Ama amacı neydi tüm bunların? Anlam arayışı değil yahu demek istediğim. Biliyorsun neden bahsettiğimi bunu yaşamışsan. Bir yanın aman boş ver derken diğer yanın ise bir şeyler yapman gerek diyordu. Ama neden diyordun. Nereden başlayacağını biliyor muydun? Belki de bunun sebebi en başından beri yol gösterenin olmayışıydı? Belki de değildi. Çaba bir amaç uğruna gösterilirdi değil mi? Veyahut bunlar beylik laflar mıydı? İçi dolmuyordu hiçbir şeyin. Bu tarafta da değildin, diğer tarafta da. Ölü de değildin, yaşıyor da. Yaşamaya devam etmek de istemiyordun, ölmek de. Ama boşluk da değil. Boşlukta süzülürsün en azından. Süzülmek rahatlatıcı bir eylem midir? Eğer öyleyse neden rahatlamıyoruz? Sıkıcılık var sanki her şeyde. Dikkatin dağıldı biliyorum, benim de.

Sabaha kadar uyumadın. Sonra gündüzü gece ettin. Bazıları her şeyi çok iyi bildiğini düşünür ve her şeyi bilen gelip bir cevap verir sanki cevabı gerçekten biliyormuşcasına dedi aklın. Ama... Bir amacın var mıydı? Vardı belki tanımıyorum seni. Tökezlemelerin mi sebep oldu buna yoksa geç mi farkına vardın durumun?

Elinden gelenin en iyisini yapabileceğini biliyordun ama dokunmuyordun hiçbir şeye. Dikkatim dağıldı benim iyice. Belki bu konuda yazarım tekrar sonraları.

"İnternette Yapacak Bir Şey Bulamıyorum." Diyenlere Tavsiyeler

2017-04-29T12:09:00.002-07:00

Bu blog kişisel gelişim blogu değil. Ben de "Şu durumlarda yapmanız gereken 10 şey!" temalı içerikleri seven birisi değilim. Ama insan sıkılıyor bazen. Vakit geçireceği, geçireceği vaktin de boşa gitmeyeceği şeyler arıyor. Aşağıda vereceğim bağlantıları ziyaret etmeden önce bence insan neden sıkıldığı üzerine düşünmeli biraz.

İletişim çağında birbirimizle iletişemiyoruz. Çünkü kendimize vakit ayırmıyoruz. Zihnimizi olabildiğince meşgul ediyor, bir nevi kendimizden kaçıyoruz. Bu nedenden ötürü de doğal olarak kendimizi tanıyamıyoruz.

Büyük bir iki yüzlülük söz konusu değil mi sizce de? Gerçekleşmesini umduğu şeyler gerçekleştiğinde tatmin olmayan insanlar, hep daha fazlasını istemek, olabildiğince meşgul olmak, istemek ama hiç vermemek, kazanç ve kayıp, iyi ve kötü üzerine hiç düşünmemek? Herkes kendine olduğundan farklı bir kimlik kazandırma peşinde. Bunu görmek için yılmaz bir sosyolog olmaya gerek yok. Biraz YouTube'da, Tumblr'da, Twitter'da vakit geçiriyorsanız neden bahsetmeye çalıştığımı biliyorsunuzdur. Şimdi hemen aşağıdaki bağlantılara geçebilirsiniz ama şunların üzerine biraz vakit ayırmanızı istiyorum. Kendini tanımaya başlayan insan sürekli keşfedecek yeni şeyler bulur diye düşünüyorum. Lafı çok dolandırdık, geçelim sorularımıza:

Gerçekten birbirimizle konuşuyor muyuz?
Herkes beni anlasın, en azından anlamaya çalışsın diye düşünüyor muyuz? Düşünüyorsak bunun sebebi sizce nedir? Neden böyle düşündüğünüzü biliyor musunuz? Anlaşılmaya çalıştığımız kadar anlatmaya ve anlamaya çalışıyor muyuz?
Değer biliyor muyuz? Bir insanı veya bir şeyi değerli yapan nedir? Sizin için değer tanımı nedir?
İyi ve en iyi nedir? Bu kavramların arasındaki fark nedir? En iyiye ulaşmak mümkün müdür? En iyi olmak istiyor muyum? Eğer istiyorsam veya istemiyorsam neden?
Neden sıkılıyorum? Sıkıntımın sebebi sosyal mi, ekonomik mi, kültürel mi...?

Bu yazıda işin biraz psikolojik kısmına değinmeye çalışacağım elimden geldiğince. Şunu açıkça ifade edebiliriz ki; narsist bir toplumuz. Beğenelim ya da beğenmeyelim gerçek bu; narsistiz. Bunda eğitim sisteminin, siyasetin topluma sirayet edişinin, sanata bakışın, Türk aile yapısının vs. etkisi var. Herkes iletişmek istiyor ama olabildiğince iletişimden uzak kalmaya çalışıyoruz. Bu da sonuç itibariyle bir düğüm. PodCast'lerde bu konuya sıkça değinmiştim ama işin özeti bireysel anlamda hareket eden bireylerden oluşmuş bir toplum değil Türk toplumu. İçinde bulunduğu değerleri ve o değere ait olup-olmadığını sorgulayan bireylerin sayısı çok az bu toplumda. Bireyselliği sadece narsisizm üzerine oturtmuş bireylerin oluşturduğu bir toplumda bir şeylerin gelişmesi olanaksız. Olanaksız belki büyük bir söylem. Gelişim hızının görülemeyecek kadar yavaş olması olarak da ifade edebiliriz bu durumu.

On kişinin bir masanın etrafında toplandığını varsayalım. Birisi çıkıp diyor ki; bu masanın etrafında toplanmış olan insanların altısı cahildir. Akla gelen ilk iki ihtimal bu on kişinin onu da kendisinin değil, diğerlerinin cahil olduğunu düşünecek olması. Diğer ve düşük olan ikinci ihtimal ise birisinin "Ya?" sorusunu sorması. Buradaki sıkıntı bence "Ben olamam." düşüncesi. "Ben olmamalıyım." ile "Ben olamam." arasında uçurum bir fark vardır. "Ben olamam." içi boş bir özgüveni temsil eder. Temelsizdir. "Ben olmamalıyım." daha sağlam temellidir veya bozuk olan temeli yeniden yapılandırmak için çaba harcamayı temsil eder.

Cahillik, tümüyle eğitimle alakalı değildir. Yüksek lisans mezunu bir sürü cahil insanla karşılaşabilirsiniz. Narsistlik gelişimi engeller. Her şeyin en iyisini bilmek mümkün değildir. Bu insan her şeyin en iyisini ben bilirim düşüncesini taşıyor mu sorusu sadece eğitim seviyesiyle cevaplanamaz.

İnsan benliğine saldırıldığında tehlikede hisseder. Ama benlik nedir üzerine düşünmeyiz biz pek fazla toplumca. İnandığımız, üzerine çaba harcadığımız vs. şeyleri benlik potasında eritmeye çalışırız. Bu nedenle de bir ideolojiye, inanca, değere eleştiri getirildiğinde -Eleştiri nedir ve üslubu üzerine de değinebiliriz bu noktada lakin yazı çok uzar.- benliğimize saldırılmış gibi hareket ederiz. Sizden kilometrelerce uzakta olan bir ağaçtaki meyvenin yere düşmesi sizi alakadar etmeli midir?

Komşunun çocuğuyla kıyaslandık. Daha iyisi olmamız gerektiği söylendi. Ama hangi alanda daha iyi olmalıydık bunu bilebilmek için kendimizi tanımalıydık. Bu alanda yol gösterildi mi? Sadece daha iyi ol dendi. En iyisi ol dendi. En iyi neydi? Dünyanın en iyi resmini yapmak mümkün müdür? Dünyanın en iyi fizikçisi olmak? En başarılı ol dendi. Başarı nedir diyebildik mi? Sorgulamamıza izin verildi mi? Biz neden izin istedik? Büyük çoğunluğun başarılı olarak nitelediği şeyler gerçek başarıyı temsil eder mi? Sevdiği işi yapıp, mutlu olan ve az para kazanan insan başarısız mıdır? Başarının ölçütü nedir? Kabul görmek şart mıdır? İnsan kendini tanıyamadan üstüne yeni bir kimlik inşa edebilir mi? Bu yeni kimlik ne kadar sağlıklı temeller üzerine kurulmuş olur? Neden yeni bir kimlik edinmek istiyorsunuz?

Kendimize vakit ayırmıyoruz. Bunun sebeplerinden birisi kendimizden korkuyor olmamız. Toplumun dayattığı kimliğe gerçekten uyumlu muyuz, uyumsuz muyuz bununla yüzleşmekten korkuyoruz. En iyisi olamamaktan, en başarılı olamamaktan vs. korkuyoruz. Tatminsizliğimiz bundan. Gelişim kendini tanımakla başlar. İnsan bütünüyle değişebilir mi başka bir başlığın konusu.

Ben aslında kimim? Neden böyle olmak istiyorum? Onların olmamı söylediği kişi kim? Neden öyle olmamı istiyorlar? Öyle olmazsam ne olur? Ben öyle birisi olmak istiyor muyum?... sorular çoğalır gider. Lafı çok uzattık sanırım. Şimdi gelelim bağlantılara.

Fractal Art sevenler için güzide eserlerin sergilendiği bir site: xzendor7.com
Kendi fractal eserlerini üretmek isteyenler için faydalı bir yazı: hubpages.com
Şu an ne kadar insan uzayda: howmanypeopleareinspacerightnow.com (Bu siteyi ben daha çok insanların yaşantıları üzerine düşünmek maksadıyla kullanıyorum. Siz de deneyebilirsiniz.)
Dita Pepe isimli yetenekli bir fotoğrafçının portfolyosu: ditapepe.cz
Evrenin büyüklüğüyle alakalı güzide videoların yer aldığı bir site: scaleofuniverse.com
Uzay teleskobuyla çekilmiş 100 güzide fotoğraf: spacetelescope.org
Arkeoloji ile ilgilenenlerin mutlaka ziyaret etmesi gereken bir site: arkeofili.com
Dünyadaki 10 mega şirket ve ürünleri üzerine araştırma yapmak için güzel bir görsel: Görsel
40 saniyelik karadeliğe yolculuk animasyonu: Vimeo
Din ve inanç sistemlerinin dünyada nasıl yayıldığı gösteren bir animasyon: BusinessInsider
Psikoloji ile ilgilenenlerin göz atmasında yarar var: PsychologyToday
Tool hayranları için Adam Jones'un ekipman listesi: Adam Jones Guitar Rig
Şiir severlerin mutlaka göz atması gereken bir site: best-poems.net
Sanat ve tasarım üzerine başarılı içerikler sunduğunu düşündüğüm bir site: blazepress.com

Pastanın Üzerindeki Çilek

2017-04-28T10:09:00.001-07:00

Son zamanlarda oyunlar üzerine pek bir şey karalamadığımı fark ettim. Bu sebepten mütevellit bir oyuncu gözüyle geçmiş dönem ile yeni dönem oyun sektörünü karşılaştıracağım, fazla uzatmadan yeni nesil oyunlar neden çerez niyetine oynanıp bir köşeye atılıyor sorusunu cevaplamaya çalışacağım bir yazı hazırlamak istedim.

Eyvallah hepimiz yaş alıyoruz, sorumluluklarımız artıyor, uğraştığımız şeylerin sayısı artıyor, kimimiz oyunlara artık daha az vakit ayırıyoruz falan fistan... Oyun sektörü en başından beri ticaret üzerine mi kuruluydu? Evet. Eğlence sektörü ticaret üzerine kuruludur en nihayetinde. Peki ne değişti de yeni oyunlardan eski tadı alamıyoruz? İlk olarak şuna değinelim:

Yaratıcılık

Yeni nesilde "oha" dediğimiz çoğu şey grafikle alakalı. Daha gerçekçi animasyonlar, daha gerçekçi grafikler görmek elbette hepimizin hoşuna gidiyor. Ama bu grafik sevdası yüzünden oynanışın arka plana atıldığını düşünüyorum.

Watch_Dogs'un tanıtım videolarında herkesin ağzının suyu aktı. Neden? Grafikler ve animasyonlar, gösterilen atmosfer efsaneydi gerçekten. Dahası hack konseptinin AAA kalitede bir oyun ile buluşacak olması merak uyandırmıştı herkeste. Fikir çok güzeldi ama uygulayamadılar. Çünkü oynanış üzerine yeterince yoğunlaşılmadı. Sürüş dinamikleri rezaletti, yaptığımız her şey birbirinin tekrarıydı ve dahası (ki oyunun hayal kırıklığı yaratmasındaki en büyük sebep bence budur; downgrade edilmiş olması değil) hacker olmanın avantajını hissettirememiş olması. Resmen script üzerine kurulu bir oyun oynuyormuş hissi veriyordu Watch_Dogs. Ki o script düzeneği de sağlam kurulamamıştı. Bu oyundan hacker yeteneklerini çıkarıp güzel bir cover sistemi getirilse ne değişir ki oyunda? Anlatmak istediğim şu, karakter hackerdan ziyade one man army modundaydı zaten. Hacker özellikleri pastanın üstündeki çilek gibi bir şeydi.

Ben Watch Dogs'u sevmiştim. Karakterin ağırlığı ve hikaye iyi kotarılmıştı bence. Gel gelelim oynanış üzerine yoğunlaşılmadığı çok netti. Ki bunun sonucunda da Watch_Dogs 2 fiyaskosu yaşandı. Watch Dogs 2 benim gözümde ilk oyunun şehir değiştirilmiş ve oynanış üzerine odaklanılmış versiyonuydu. Ne oldu? Kimse oynamadı. Çünkü oturmamış mekaniğin üzerine geliştirme yapamazsınız.

Aynı olay Far Cry Primal'da da oldu. Far Cry 3 güzeldi eyvallah. Güzelliği, seriye çok bir yenilik getirmiş olmasında değildi. Oynanışın dengeli & eğlenceli bir çizgide oluşu ve hikayenin muazzamlığındaydı. Sen aldın bu oyunu madem tuttu anlayışıyla kaplama değiştirerek tekrar tekrar önümüze koydun.

Bakınız: Far Cry 3 > Far Cry 4 > Far Cry Primal

Bu oyunların ne farkı var birbirinden? Mesela Syndicate, Unity'e kıyasla daha çok beğenildi. Neden? Seriye inanılmaz bir yenilik getirdiği için mi? Hayır. Tüm serideki beğenilmiş özelliklerin tek bir oyunda toplanmış haliydi Syndicate. Bugün Call of Duty serisi hala eski oyunlarının mekaniklerini kullanıyor.

Yeni nesilde ciddi bir oyun kıtlığı var farkında mısınız? Sürekli seri haline gelmiş oyunların yeni bölümlerini oynuyoruz. Şehir değişiyor, karakter değişiyor, atmosfer ucundan değiştirilmeye çalışılıyor... Mekanik aynı. Yapay zeka aynı. Kurduğumuz tuzaklar, sağlık yenileme paketleri vs. her şey aynı be arkadaş. Şaşırtan bir şey yok. Hikaye bazında başarılı işler çıkaran geliştiriciler var ama oyunun bir parçasını geliştirip diğer taraflarını tamamen sallamışlar gibi bir izlenim bırakıyor yeni nesil yapımlar bende. Eskiden bulmacalar olurdu oyunlarda da kafayı çizerdik çözene kadar.

Her şey gittikçe kolaylaştı. Bugün Need For Speed serisinde hala dinamik hava koşulu yok.

Çünkü olay tüketim çılgınlığına dönüştü. Yetiştiremiyorlar. Bildiğin yetiştiremiyorlar oyunları, tamamlayamıyorlar. Yeni bir şey ekleyemiyorlar değil yeni şeylerin getireceği riskleri almak istemiyorlar. Yeni ip tanıtılmıyor neredeyse. Bunun nedeni ne? Risk almak istememek. Peki neden şimdi gelin biraz da oraya bakalım:

Para Hırsı

Eski nesilde bir oyunu aldın mı en kötü ihtimal 1-2 hafta götürürdü seni. Sadece hikaye süresinin uzunluğundan bahsetmiyorum. Oyunlar doyurucuydu. Otururdun, üzerine araştırmalar yapardın. Diğer insanlarla bir şeyler paylaşırdın. Multiplayer modu dengeliydi. Arkadaş şimdi bir oyun yapıyorlar; oyunun normal süresi 12 saat ise bunun 6 saatini ana oyundan çıkarıp DLC niyetine piyasaya sürüyorlar. Millet de gidip alıyor. İşin multiplayer tarafına bakıyorsun yok skin paketi, yok geliştirme paketi, özel silah paketi, özel piknik tüpü paketi, hemen 80. seviyeye atlama paketi... Yani oyunu oynamak için gidip CD'sini satın alıyorsun, üstüne bir de oynamak için paket satın alıyorsun. Bugün oyun sektörü, eğlence sektörünün en çok kazanç getiren kapısı. Ama iş böyle olunca eğlence bütünüyle rekabete dönüşüyor. Bu paketler yüzünden dengesizlik oluştuğu için de multiplayer modu bildiğin çileye dönüşüyor.

Bu bildiğin aç gözlülüktür başka bir şey değil. Şimdi bu firmalar bu şekilde davranmasalar para kazanmayacaklar mı? Dik alasını kazanacaklar. Şu an bu yazıyı okumaya biraz ara verin ve CD Projekt'in hisseleri nasıl yükselmiş, Witcher serisinden ne kadar para kazanmışlar bir bakın lütfen. Witcher 3 bu nesilin açık ara en iyi oyunudur. CD Projekt aç gözlü bir firma değildir. Oyuncuya değer veren bir firmadır. CD Projekt'i sevin, doğayı koruyun. Yahu arkadaş bakın bu firma da DLC çıkarttı ama verdiğin her kuruşa değen bir DLC çıkarttı geliştiriciler. RE7 ortalama 8-10 saatte bitiyor bu DLC'ler RE7'den daha fazla oynanış süresi sunuyor. Resmen DLC vs oyun kıyaslaması yapıyoruz burada.

Lafı fazla uzatmayalım. İşin özü, kırpılmış oyunları almayın arkadaşlar. Sürekli kırpılmış oyun piyasaya süren firmaların oyunlarını merakla da bekliyor olsanız almayın. Birebir aynı mekanikleri alıp, üstüne yeni kaplama giydiren firmaların oyunlarını almayın. Bağımsız geliştiricilerin oyunlarına daha çok vakit ayırın. Abzu'ye bakın, Firewatch'a bakın. Oyun sektörü çok büyük bir sektör. İlla AAA kalitede, muazzam grafikli, aşmış animasyonlu oyunlara ihtiyacımız yok.

Benim Amacım Ne?

2017-04-16T22:47:00.001-07:00

İnsan önceki paylaşımlarına, kağıda döktüklerine baktığı vakit -çoğunlukla gülerek- diyor ki:

"Farklıymışım o zamanlar."

Kimi kelimeler, yaşananlar, anlatılanlar çocukça geliyor, kimisi gülünç, kimisi yara izi bırakmış şeyler.

Bu bloga uğramayalı uzun zaman oldu. Ortaokul birden bu yana blog yazarım ve "pişmeye" başladığımı düşünmeye başladığım vakitten bu yana yaptığım işlerin hep bir teması olsun istemişimdir. Aynı anda birden fazla şeye odaklanmak zor geldiği için mi yoksa yarım yarım yapmak neye katkı sağlayacak düşüncesinden ötürü mü bu düşünce oluştu zihnimde tam emin değilim. Bir şeyden bahsederken, bir şey yaparken çoğunlukla başka yerlerdeyim. Sadece dikkatini verememek değil. O kişiyi, yaptığın şeyi önemsememekten de değil. Zihnen orada-orayı hissetmiyorum. Bir tek bestelerken kendimi yaptığım işe tam olarak verebiliyorum.

Bu "tema" olayını oturtamadım bir türlü bloglarımda. Sanat üzerine fikirlerimi beyan ettiğim bloglar günlüğe dönüştü. Sonra şarkılar eklendi oralara. Videolar, arkadaşlıklar, başka şeyler, şunlar, bunlar, onlar...

Sanırım hayatımın da bir teması olsun istedim bilemiyorum. Yapmaya çalıştığım, uğraştığım şeyler hep bir geçmişte var olmuş ve günümüze kadar dayanabilmiş bir itici güç gerektiriyordu. Ama her şey birbiriyle ilintiliydi. Kontrol edemediğimiz çokça şey vardı. Son 5 senedir belirli çizgilerimizin olduğunu düşünüyorum. Yapıp-yapamamaktan ziyade insanı durduran görünmez bir duvar. Lise yıllarımda başlayan gözlem yapma eylemini günden güne sevmemin de bu düşünceyi geliştirmemde etkisi olduğunu düşünüyorum. Çünkü dışarıda tutmuştum kendimi bir şekilde ve dahil olmamıştım. Olması gereken budur, şöyle yapılmalı, bu böyle olmalıdır gibi kalıplara inanmadım hiçbir zaman. Ama yaptığın şeyde başarılı olabilmek için inanmadığın kalıbın şeklini alman gerekiyor gibi. Hayat sürekli bunu söylüyor gibi. Kader denen şeye inanmam ama "similasyonvari" bir yaşam sürdüğümüze inanıyorum.

Yazılmış bir kod gerçekten bizi durduruyor mu? Neden çoğunlukla böyle hissediyoruz? Bunun yetiştirilme tarzı, genetik, sosyolojik ve psikolojik bir çok sebebi var elbette ama anlatmak istediğim şey...

Hayat çok karmaşık gelmiyor mu size de? Hayır, insan ilişkilerinden, uzun veya kısa vadeli planlardan, amaçlardan, insan doğasından vs. bahsetmiyorum. Hayat bir bütün olarak çok karmaşık değil mi?

Hayata başladığımızda sanki sadece toplama yapmayı biliyormuşuz, sorular da sadece toplama üzerinden geldiği için eğlenebilmişiz, bir şeylerin farkında olmadan devam edebilmişiz gibi hissediyorum. Büyüdükçe çıkarma öğrenmeye başlamışız, biz daha çıkarmayı öğrenirken çarpma ve bölme soruları gelmeye başlamış da bu sefer toplama işlemlerini bile yapamaz hale gelmişiz gibi.

Hayatın değil de insanın tıkandığı noktalar var. Parası olmayan birisine nasıl birikim yapacağını anlatıyoruz sanki. Ortada olmayan şeyi nasıl biriktirebilir ki birisi?

İnsan neden yapıldığını çözemeden nasıl hedef belirleyebilir kendine? Hedefi "kendisinin" koyduğunu nereden bilebilir? Özgür irade mevzusu kadar karmaşık ama fırından ekmek alıp ucunu koparıp ağzına atmak kadar değişik bir yönü var hayatın.