EXSW FRENWN

Θρήνος στο Ελληνικό ποδόσφαιρο

2011-04-18T18:52:00.002+03:00

Τον χαμό του Ολουμπάγιο Αντεφέμι θρηνεί το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο μέσος της Skoda Ξάνθης σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα στην Εγνατία Οδό, σε ηλικία 26 ετών.

Ο παίκτης της Ξάνθης ζήτησε και πήρε άδεια, για να παντρευτεί στην πατρίδα του, όμως σήμερα το πρωί τράκαρε στην Εγνατία, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο.

Ο Ολουμπάγιο Αντεφέμι είχε μεταγραφεί το περασμένο καλοκαίρι στην Ξάνθη ενώ προηγούμενη ομάδα του ήταν η γαλλική Μπουλόν.

Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1985 στο Λάγος της Νιγηρίας και ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 από την Μπέντελ Ινσουράνς ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Ντέλτα Γιουνάιτεντ.

Το 2003 πήρε μεταγραφή στην Χάποελ Ιερουσαλήμ στην οποία αγωνίστηκε την περίοδο 2004-2005 ενώ την επόμενη περίοδο φόρεσε την φανέλα της Χάποελ Τελ Αβίβ.

Το 2006 αγωνίστηκε στην Χάποελ Ραμάτ Γκαν ενώ ένα χρόνο αργότερα φόρεσε την φανέλα της Χάποελ Μπνέι Λοντ.

Ακολούθησε η Ραπίντ Βουκουρεστίου, η Ρέιντορφ και η Μπουλόν πριν έρθει στην Ελλάδα και την Ξάνθη με την οποία είχε 24 συμμετοχές και 2 γκολ την φετινή σεζόν.

Ήταν μέλος της Εθνικής Νιγηρίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2008 στο Πεκίνο η οποία είχε κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο ενώ στην ομάδα ανδρών είχε 3 συμμετοχές.

Τον πυροβόλησαν εξ επαφής!

2011-04-16T02:39:00.004+03:00

Ο Τόνυ είναι ένα ημίαιμο λαμπραντόρ περίπου ενός έτος που ζυγίζει μόλις 20 κιλάκια। Από την ασιτία τα πλευρά του διαγράφονται। Δεν είναι στειρωμένος (άλλα όχι για πολύ ακόμη).

Πρόκειται για ένα ζώο με πολύ ήπιο και παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, που όμως έχει τραβήξει πολλά στα χέρια των ανθρώπων! Βρέθηκε σε μια απόμερη γειτονιά στη Μάνδρα Αττικής με μια πληγή κακοφορμισμένη.

Είχε πυροβοληθεί εξ επαφής! Η μυρωδιά από την πληγή που σάπιζε στην μουσούδα του ήταν φριχτή. Οι ακτινογραφίες έδειξαν ότι μέσα στο σώμα του υπάρχουν σκάγια (!) τα οποία θα παραμείνουν εκεί. Το ζώο ευτυχώς είναι καθαρό και από ερλιχίωση και από καλααζάρ. Ο ταλαίπωρος Τόνυ που κάποιοι τον αντιμετώπισαν ως ζωντανό στόχο για την εξάσκηση της...σκοποβολής τους, έκανε ήδη την πρώτη του επέμβαση. Ο κτηνίατρος του έραψε τον ουρανίσκο. Αργότερα θα γίνει και άλλη μία επέμβαση πλαστικής για να κλείσει ολοκληρωτικά η πληγή και εξωτερικά. Το ζώο παίρνει αντιβίωση κάθε 12 ώρες. Προς το παρόν επιτρέπεται να τρώει ΜΟΝΟ πολύ μαλακές τροφές προκειμένου να μην υποφέρει μασώντας.

Αν θα θέλατε να βοηθήσετε αυτό το ζώο υιοθετώντας το, αφού είναι υγιές και η πληγή του θα επουλωθεί σιγά - σιγά, καλέστε είτε την Ροζίνα Χριστοδουλάτου, email: r_christodoulatou@yahoo.gr, τηλ. 6942 830 897, είτε την Λίλα Αθανασιάδη, τηλ. 6972268514, είτε την Χριστίνα Λόη email: christina_loh_1972@yahoo.gr, τηλ. 6944860451. www.zoosos.gr

Γάζα: Ο θάνατος ενός ανθρωπιστή

2011-04-15T23:34:00.002+03:00

Ο 36χρονος ιταλός Βιτόριο Αριγκόνι βρέθηκε κρεμασμένος σε σπίτι στη Γάζα. Είχε απαχθεί από Σαλαφιστές που θεωρούν ότι η πολιτική της Χαμάς έναντι του Ισραήλ είναι "πολύ ήπια", σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του αρχηγού τους.

Ο νεαρός ακτιβιστής που τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Γάζα και ήταν υπέρμαχος των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων που ζουν υπό το κράτος του ισραηλινού εμπάργκο, βρήκε φρικτό θάνατο, λίγες ώρες από την απαγωγή του από τα μέλη του ακραίου κινήματος.

Έξω από το νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε η σορός του, το πρωί της Παρασκευής, συγκεντρώθηκαν δεκάδες Παλαιστίνιοι φίλοι του. "Ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου, άφησε τη χώρα του, την οικογένειά του και όλη τη ζωή του και ήρθε εδώ για να βοηθήσει στο σπάσιμο του αποκλεισμού. Και εμείς τον σκοτώσαμε. Γιατί;" ανέφερε ένας από αυτούς.

Για τη δολοφονία - που θεωρείται πρόκληση της κυριαρχίας της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας - συνελήφθησαν δύο μέλη των Σαλαφιστών. Αναλυτές θεωρούν ότι η πράξη αυτή μπορεί να προκαλέσει αντίποινα εκ μέρους της οργάνωσης που ελεγχει τη Λωρίδα της Γάζας.

Σύμφωνα με το BBC, το 2009 η Χαμάς είχε σκοτώσει πάνω από 25 Σαλαφιστές, σε ένδειξη πυγμής έναντι της οργάνωσης αυτής

Οι απαγωγείς του ιταλού ακτιβιστή ζήτησαν σε αντάλλαγμα για τη ζωή του να απελευθερωθούν αρκετοί πολιτικοί κρατούμενοι, μεταξύ τους και ο αρχηγός της οργάνωσης Σείκ Αμπού Γουαλίντ αλ Μακντάσι. Ο τελευταίος συνελήφθη τον περασμένο μήνα από την αστυνομία της Χαμάς στην Πόλη της Γάζας.

Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο YouTube ο όμηρος εμφανίζεται σε κακή κατάσταση, με δεμένα μάτια. Σε κείμενο που το συνοδεύει αναφέρεται: "Ο ιταλός όμηρος μπήκε στη γη μας μόνο για να βοηθήσει να εξαπλωθεί η διαφθορά".

Ρεπορτάζ της Telegraph

Ρεπορτάζ του Aljazeera

www.nooz.gr

517,7 εκατ. ευρώ οι ακάλυπτες επιταγές το τρίμηνο

2011-04-15T23:25:00.001+03:00

Σε 517,7 εκατ. ευρώ διαμορφώθηκε η αξία των ακάλυπτων επιταγών το πρώτο τρίμηνο του 2011. Το πρώτο τρίμηνο του 2011 η αξία των απλήρωτων συναλλαγματικών ανέρχεται σε 65 εκατ. ευρώ.

Τον Μάρτιο η αξία των ακάλυπτων επιταγών ανήλθε σε 163,2 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 8,23% σε σχέση με τον Μάρτιο του 2010.

7χρονη έκανε πλαστική γιατί δεν άντεχε την κοροϊδία..

2011-04-15T23:20:00.002+03:00

Η μικρή Σαμάνθα Σο δεχόταν καθημερινά επικρίσεις για το μέγεθος των αφτιών της και συζητώντας το με τη μητέρα της αποφάσισαν τελικά να υποβληθεί σε πλαστική επέμβαση.

Πλέον η μικρούλα έπαψε να γυρνά κλαμμένη από το σχολείο ωστόσο έχει δημιουργηθεί “σούσουρο” στο σχολείο από την είδηση της πλαστικής επέμβασης.

Ερωτηματικά όμως έχουν προκύψει για την απόφαση των γονιών να κάνει τελικά η κόρη τους την επέμβαση παρά το νεαρό της ηλικίας της.

Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν αυξηθεί κατά 30% οι επεμβάσεις σε εφήβους και παιδιά με τα περισσότερα από αυτά να έχουν δεχτεί ενδοσχολική βία.

Child Makeover--Plastic Surgery to Prevent... by funked00

www.cosmo.gr

Η μαρτυρία για την Θύρα του θανάτου..

2011-02-08T17:40:00.004+02:00

H συγκλονιστική ιστορία του Μανώλη, αδερφικού φίλου του Σπύρου Λεωνιδάκη, ενός εκ των 21 θυμάτων, ο οποίος είχε βρεθεί μαζί του στην Θύρα7 την 8η Φλεβάρη του 1981 στο τότε στάδιο "Γεώργιος Καραϊσκάκης".

Αναλυτικά, η συγκλονιστική μαρτυρία ενός φιλάθλου του Ολυμπιακού που είχε βρεθεί εκείνη την ημέρα στην Θύρα 7 η οποία προκαλεί ανατριχίλα και δάκρυα:

Για τον Σπύρο, ο θάνατός του μέσα στο Καραϊσκάκη έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος. «Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμία μπυρίτσα και να πειράξουμε καμία ψόφια», του έλεγα. «Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις ! Ο θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε.

Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Οι οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας . Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί ή έστω να περάσει από το μυαλό του αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος…η θύρα θανάτου.

Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε , Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός…

Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα! Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά , και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή...», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο θεός ο ίδιος!» μονολογούσε. «Μη βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής...

Πήγαμε σπίτι με τα πόδια, θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό. «Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρα Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα. «Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με τη χανούμισσα εγώ και πεθαμένος θα πάω!». Θεέ μου, τι κουβέντα...

Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: Στο Καραϊσκάκη. Σε όλη τη διαδρομή, ο Σπύρος ήταν χαμένος, όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα, τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του. «Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος! Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.

Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, θύρα 7, όπως πάντα. Οι φωνές, τα τραγούδια, τα πανό, σε βάζανε αμέσως στο κλίμα. Τίποτα, μα τίποτα δεν έδειχνε ότι τα γέλια θα μετατραπούν σε κραυγές πόνου και αγωνίας και ο Χάρος θα σκέπαζε με την κατάμαυρη σκιά του το φαληρικό στάδιο... Όταν βγήκε η ομάδα, το γήπεδο άλλαξε μορφή. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν με λόγια, οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά, όλων ,όλων μας...

Έβλεπε ο καθένας μας στο πρόσωπο του άλλου, σαν να κοιτούσαμε μέσα από γυαλί, την αγάπη του για την ομάδα. Για τους παίκτες, το γήπεδο, για όλα. Τα πάντα για τον Ολυμπιακό. Ο Σπύρος είχε ήδη εξαφανιστεί από δίπλα μου. Μετά από κάποια λεπτά, τον είδα πάνω στο κάγκελο να φωνάζει: «Γαλάκο είσαι ένας και μοναδικός!». Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι ζούσαμε κάτι το απίθανο. Μα ο χάρος παραμόνευε…

Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα πόδια των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση. Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος...γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια. Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ»! «Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε». «Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε??? Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»…

Τέλος του ημίχρονου. «Έλα να κάτσεις λίγο κάτω ρε τρελέ». «Κακομοίρη μου, αν σε δει η κ. Κατερίνα έτσι, θα σου το κόψει το γήπεδο μια και καλή! Δεν πρέπει να δει την κεφάλα σου σπασμένη ,ρε». «Καλά ρε, θα δούμε μετά τι θα κάνουμε, όχου...»

Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν, όμως, ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι... «Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι αλλά!», έλεγε στον τερματοφύλακα. Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από τη θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ. Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το Όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάικ Γαλάκος στο 84' έκανε το 6-0. Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα.

Και έτσι, ξαφνικά, όλα άρχισαν... «Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!» «Που πάνε όλοι, ρε Σπύρο, που να πάμε;» «Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!» «Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…» Που να ακούσει... «Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει από χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω. «Μη χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί τον είδα, ξαφνικά, να χάνεται, να πέφτει... Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές... «Ρεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!».

Η φωνή μου ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος. «Ανοίξτε Ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε, γαμώ το στανιό μου...ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι Ρεεεεεε...ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μην τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»... Λόγια, οδύνης λόγια χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ, ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες…

Βλέπω, μέσα στο χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στη γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ...». Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα.. Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν... «Σπύρο...μίλα ρε φίλε, ΜΙΛΑΑΑΑ!!!» «Πονάω...το κεφάλι μου...πονάω…τι γίνεται;...Tι έγινε;...Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω...» «Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς...σώπα...» «Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε.» «Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».

Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγουν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα. Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα...Έξω από την είσοδο κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μια κόλαση…

Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο. «Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στο γιατρό, πάμε! Ακούς; θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς;... Κάνε υπομονή ήρθαν.» Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα... «Όχι ρε! Όχι...Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;...ακούς Σπύρο μου;...έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε...» Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμότανε κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά. «Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!» «Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα...» μου λέει ο νοσοκόμος. Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και τη μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό.

Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο. Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις. «Γιατρέ τι...τι γίνεται, πες μου...πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!» «Πρέπει να έχει σπάσει το λαιμό του, δύσκολα...θα δούμε...» «Όχι ..όχι ρε Σπύρο, μη μου το κανείς αυτό, όχι...έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!» Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ. Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση. «Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για το φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του... «Μαρία, δώσε μου τη μαμά σου...κυρία Κατερίνα...»…δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου… «Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό...γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα...δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο...» «κ. Κατερίνα, ελάτε από δω...δεν είναι καλά ο Σπύρος».

Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος, ο πατέρας του είχε πεθάνει και ο θειος του ήταν σαν δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί... Σε 15 λεπτά φτάσανε. Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα...Πήγε να τον δει...Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνησε τη γροθιά του στον τοίχο... «Γιατί Θεέ μου...» Φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε...... »

Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στο νεκροθάλαμο μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Συνεχείς λιποθυμίες …οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες.

Εγώ, η μητέρα του, ο θειος του και οι αδερφές του καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από τη ζωή. Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα , να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένας από τα σκορπισμένα πτώματα κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου.

Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους,οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς. Δεν υπάρχει ποιο τρομακτικό πράγμα να είσαι με την αμφιβολία να περιμένεις τη σειρά σου να μπεις σε εκείνο το δωμάτιο , μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου. Η ποιο συγκλονιστική αναγνώριση ήταν του πιο μικρού παιδιού , του Παναγιωτάκη Τουμανίδη. Οι θείοι του , όταν τον αναγνώρισαν, άρχισαν με λιγνούς να του φωνάζουν «Αυτό…αυτό είναι το παλικάρι μας. Σήκω Παναγιώτη μου.. σήκω αγόρι μου να φύγουμε σήκω λεβέντη μουυυυ».

Ήταν απίστευτο όλο αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε , που επιβάρυνε ακόμα ποιο πολύ την κατάσταση μας, ενώ περιμέναμε νέα από τους δικούς μας ανθρώπους. Μανάδες πέφτανε στο πάτωμα, πατεράδες ξεσπούσαν με γροθιές στους τοίχους από την οδύνη . Ξαφνικά είδα ένα γιατρό να κατευθύνεται προς εμάς. Δεν το ήθελα, αλλά η ώρα είχε φτάσει...πλησίασε προς το μέρος μας. Το ύφος του, παγερό αλλά ταυτόχρονα γεμάτο θλίψη. Η μητέρα του κατάλαβε…άρχισε να κλαίει και να φωνάζει το όνομα του παιδιού της, του Σπυράκου. «Σπύρο μουουου...αγόρι μου...όμορφε μου...».

Όλοι πέσανε πάνω της να την κρατήσουν. Ο γιατρός γύρισε σε εμένα, τα μάτια μου τρέχανε, δεν έβγαλα μιλιά. Μίλησε αυτός. «Λυπάμαι, το χάσαμε το παλικάρι, λυπάμαι ειλικρινά», είπε. Έπεσα, κάθισα στο πάτωμα. «Όχι ρε Σπύρο, Όχι ρε φίλε...ΦΙΛΕ ΜΟΥ…ΚΑΛΕ…ΟΧΙ» Ήταν το τέλος μιας ζωής, μόλις 18 χρόνων. Μιας ζωής που μου χάρισε πολλά και μου πήρε αλλά τόσα. Ήταν ο φίλος μου, ο αδερφός, ένα κομμάτι από τη ζωή μου, από την ψυχή μου. Ο άνθρωπός μου, ο ΣΠΥΡΑΚΛΑΣ.

Ημερομηνία θανάτου: 8/2/81 Ώρα θανάτου: 20:30.

Τώρα, 24 χρόνια μετά, μεγάλος πια και εγώ, παντρεμένος με δύο παιδιά, τον Σπύρο και τη Νεφέλη...δεν ξεχνάω ποτέ το φίλο μου τον Σπύρο, που χάθηκε άδικα, που έφυγε από τη ζωή χαρούμενος για την ομάδα του, με το χαμόγελο στα χείλη και το όνομα του Γαλάκου μέσα στην ψυχή του. Πέθανε πάνω στο καθήκον, πέθανε για τη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Πέθανε όμως και εξαιτίας της απροσεξίας και της ανευθυνότητα κάποιων .

Η οργή μετά από τόσα χρόνια έχει εξασθενήσει και την έχει διαδεχθεί η λύπη και η θύμηση αυτών των παιδιών. Στην κηδεία του Σπύρου ήρθε ο «μοναδικός του», Ο Μάικ Γαλάκος. Ο παίκτης που τον έκανε να τρέξει στα "σκαλιά του θανάτου" για να τον συναντήσει. Ένα τηλέφωνο στον Ολυμπιακό αρκούσε. Σημαίες, φανέλες, κασκόλ. Τον συνόδευσε και μια φανέλα ακουμπισμένη στην κοιλιά του, με την υπογραφή του Μάικ: «Θα σε θυμόμαστε πάντα παλικάρι μου.»...Γαλάκος

Όταν μετά από μήνες κόπασε ο θόρυβος από όλη την ιστορία, η οικογένεια του Σπύρου είχε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα . Ήταν ο κύριος Νταϊφάς. Ήθελε να εκφράσει προσωπικά τη λύπη του για το θάνατο του Σπύρου. Δεν ήθελε, είπε, να πάρει πιο πριν, γιατί οι οικογένειες των παιδιών χρειαζόντουσαν ηρεμία.

Όλοι οι παίκτες τότε είχαν πάθει σοκ από όλα αυτά τα γεγονότα. Επισκέπτονταν το τραυματισμένα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων με δάκρυα στα μάτια. Αρκετοί από αυτούς έδωσαν προσωπικά αρκετά χρήματα στις οικογένειες. Είναι χαρακτηριστικό ότι 2 από τα 21 θύματα ήταν φίλοι του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είχε προμηθεύσει ο ίδιος τα παιδιά με τα εισιτήρια της "μαύρης θύρας". Ήταν ο Μιχάλης Μάρκου με την αρραβωνιαστικιά του Χαϊρατίδου Ζωγραφιά. Σκοτώθηκαν και οι δυο εκείνη τη μέρα.

Θυμάμαι τον Μάικ Γαλάκο, ο οποίος έλεγε ότι μια ώρα μετά το τραγικό γεγονός…καθότανε στο γήπεδο και κοιτούσε τη θύρα 7 μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Έλεγε ότι είναι απίστευτο να βάλει ο νους του πως τα παιδιά που ήταν εκεί, που τραγουδούσαν το όνομα του θρύλου, που γιόρταζαν το θρίαμβο του Ολυμπιακού, αυτά τα παιδιά ..ποδοπατήθηκαν από τη χαρά τους για τη μεγάλη νίκη την ίδια στιγμή που εμείς πανηγυρίζαμε στα αποδυτήρια το αποτέλεσμα…. Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως.

Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου για εκείνη τη μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του. Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι τη μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν , όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη. Μετά το θάνατο του Παναγιώτη πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά του και η αδερφή του 26χρόνων.

Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν τον Ολυμπιακό και το φανατισμό που είχαν αυτά τα παιδιά για την ομάδα. Δεν είναι έτσι, όμως. Ο Ολυμπιακός αυτός είναι, των μεγάλων συγκινήσεων. Δεν φταίει σε τίποτα ούτε αυτός, ούτε η αγάπη, ούτε ο φανατισμός, ούτε τίποτα. Μόνο η εγκληματική αβλεψία μερικών, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, μα ποτέ. Αν δεν είχαν ανοίξει τη θύρα 8 ,τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα.

Η θύρα 7 ήταν η μοναδική θύρα του σταδίου που δεν οδηγούσε κατευθείαν στις κερκίδες. Στο τέλος της σκάλας υπήρχε μια στοά σκοτεινή περίπου 50 μέτρα που έφτανε μέχρι την εξέδρα. Όταν έβγαινες από το γήπεδο δεν μπορούσες να δεις αν υπήρχε κόσμος στη σκάλα ή αν οι πόρτα είναι ανοιχτή. Ακόμα και τώρα, δικαιολογώ απόλυτα τα παιδιά που πήγαν ώρες μετά για να βρουν τους υπεύθυνους για όλη την τραγωδία. Δεν είχε, όμως, κανένα νόημα πλέον. Μπορεί το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους, αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν μέχρι να πεθάνουν….

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δίνω το «παρών» μαζί με όλη την οικογένειά μου στο μνημόσυνο για τα 20 παιδιά και τον ένα αδερφό μου, που χάθηκαν έτσι ξαφνικά .Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ. Όταν πήγα για πρώτη φορά στο νέο Καραϊσκάκη, τα πόδια μου κόπηκαν. Η θυσία αυτών των παιδιών είχε επιτέλους αντίκρισμα. Πήγα μαζί με τις αδερφές και το θείο του Σπύρου, βρεθήκαμε πάλι στο μέρος που άφησε την τελευταία του πνοή, πνοή την οποία αφιέρωσε στην αγαπημένη του ομάδα, στο ιδανικό της ζωής του. Στον Ολυμπιακό του, στον Ολυμπιακό μας..

Ήταν αβάσταχτος ο πόνος και τα δάκρια ασταμάτητα. Η φράση «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε», τρύπησε την καρδιά μας. Μας έλειπε, μας έλειπε πολύ….

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Στην κερκίδα του Τορίνο, το 2000, αν δεν κάνω λάθος, δημιουργήθηκε ένα σύνθημα: «Θεέ μου, κάνε μου ένα χατίρι, κάνε αλήθεια ένα όνειρο τρελό, μαζί με εμάς να δούνε και οι νεκροί μας, το Θρύλο μας στον τελικό». Τρελάθηκα όταν το άκουσα. Δείχνει πως ο ολυμπιακός λαός, γενιά με τη γενιά, δεν ξεχνάει ούτε στιγμή αυτά τα παιδιά. Αν γυρίσω 24 χρόνια πριν, θυμάμαι ότι όλος ο αθλητικός κόσμος (ανεξάρτητα από ομάδα και χρώμα) είχε συγκλονισθεί.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος προσέφερε αρκετό αίμα στο νοσοκομείο , ανάμεσα σε πολλούς άλλους μαζί και όλη η ομάδα του Ολυμπιακού. Από τους πρώτους ήταν ο Κυράστας και ο Καραβίτης. Η κυρία Λόλα Νταϊφά ήταν είναι και θα είναι πάντα κοντά στις οικογένειες των θυμάτων, όπως επίσης και οι Σωκράτης και Πέτρος Κόκκαλης , υπάρχουν πράγματα που έχουν κάνει και δεν τα έχει μάθει κανείς.

Αυτή είναι η πιο ουσιαστική βοήθεια και η πιο αληθινή. Τότε τα χρήματα και οι 350 χιλιάδες που έδινε στις οικογένειες η κυβέρνηση ήταν ένα τίποτα. Τι να κάνουν τα λεφτά σε μια μάνα μπροστά στην απώλεια του παιδιού της;;;;;;;

Δυστυχώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει υπεύθυνα τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία. Η ανάκριση δεν είπε ποτέ επίσημα , αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή , μόνο εμείς που ποδοπατηθήκαμε, χάσαμε τις αισθήσεις ,για αρκετή ώρα την αναπνοή μας, πεθάναμε…ξέρουμε και είναι ντροπή μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία να κρύβουμε την αλήθεια. Θύμωσα και η οργή μου ξεπερνάει τα όριά μου όταν , ακόμα και τώρα, διαβάζω σε διάφορα βιβλία ότι η πόρτα ήταν ανοικτή.

Σήμερα, αυτά που βλέπουμε και ακούμε εις βάρος των θυμάτων της Θύρας 7, αυτήν την ιεροσυλία που πράττουν κάποιοι υπάνθρωποι, είναι απαράδεκτη. Ξέρω ότι κάθε ένας που βρίζει τους νεκρούς της θύρας 7, θα το βρει μπροστά του, αν δεν το έχει ήδη βρει. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, είναι αυτό που αισθάνομαι.

Καλά όλα, καλές οι ομάδες, οι οπαδοί, αλλά το σημαντικότερο είναι να μη γίνονται τέτοια πράγματα και ο καθένας να γυρίζει σπίτι του αρτιμελής. Να πηγαίνει, αλλά να γυρίζει κιόλας. Το σύνθημα «Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου», μας ταρακουνάει όλους. Όταν μια διοργάνωση κατακτάται, είναι παράδοση το τρόπαιο να σηκώνεται ψηλά...

Από τις 8/2/81 και έπειτα, όμως, οι παίκτες του Ολυμπιακού το σηκώνουν τόσο ψηλά, ώστε να μπορέσουν και τα αδέλφια μας που είναι εκεί, να το ακουμπήσουν...

Στη μνήμη του φίλου και αδερφού μου ΣΠΥΡΟΥ…….!!!!

Αθάνατοι..

2011-02-08T17:24:00.004+02:00

Τριάντα χρόνια από την πιο «μαύρη» σελίδα στην ιστορία του Ολυμπιακού αλλά και ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου συμπληρώνονται σήμερα.

Ήταν Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 1981το ντέρμπι Ολυμπιακού – ΑΕΚ στο Στάδιο Καραΐσκάκη ήταν ένα απρόσμενα μεγάλο «κόκκινο» γλέντι,με τον Ολυμπιακό να επικρατεί με 6-0.

Οι πλέον εκδηλωτικοί της Θύρας 7, άρχισαν να τρέχουν προς την έξοδο για να προλάβουν να κάνουν τον γύρο του γηπέδου, να πάνε πρώτοι έξω από τα αποδυτήρια και να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους.

Κάποιος γλιστράει, σπρώχνει τους μπροστά και όλοι τρέχουν ή προσπαθούν να τρέξουν προς την πόρτα που έπρεπε να έχει ανοίξει αρκετή ώρα πιο πριν. Μάταια… η πόρτα είναι κλειστή. Οι φίλαθλοι πέφτουν και καταπλακώνονται μεταξύ τους και η τραγωδία παίρνει σάρκα και οστά, καθώς όσοι έρχονται από πίσω αδυνατούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην έξοδο και συνεχίζουν να σπρώχνουν.

Το ρολόι «γράφει» 16:58 και… σταματάει, σταματάει χωρίς οίκτο για 21 ανθρώπους.

Οι υπεύθυνοι;;; δε βρέθηκαν ποτέ...

Ήταν πλάκα ο... gay Koλοκοτρώνης!

2011-02-03T15:05:00.002+02:00

Η αλήθεια είναι πως κανονικά κανείς μας δεν θα έπρεπε να περιμένει να μάθει την ιστορία από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, αλλά, είτε μέσα από τα σχολικά βιβλία είτε από προσωπικό ενδιαφέρον με αναγνώσεις ιστορικών βιβλίων διαφόρων συγγραφέων και ιστορικών.

Έτσι κι εμείς θα συμφωνήσουμε πως δεν περιμένουμε από τη σειρά 1821 να μας διδάξει τι συνέβαινε τα 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς και θέλουμε να πιστεύουμε πως και από την πλευρά της παραγωγής στόχος δεν είναι η τηλεδιδασκαλία.

Επίσης, αλήθεια είναι πως εδώ και τόσο καιρό δεν έχουμε αναφερθεί στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, διότι δεν θέλουμε να κριτικάρουμε τις απόψεις επιστημόνων και ειδικών πάνω σε «αναγνώσεις» της ιστορίας.

Παρόλα αυτά, όταν κάποιος καταπιάνεται με τέτοιου είδους ζητήματα, τα οποία -όπως και να το κάνουμε- αγγίζουν ευαίσθητες χορδές του ελληνικού λαού, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός, τόσο στο τι...λέει όσο και στο τι γράφει, σε «δημόσιους» χώρους, στους οποίους έχουν πρόσβαση και διάφοροι «περίεργοι».

Η σημερινή γραπτή, αλλά και τηλεοπτική απάντηση του κ. Τατσόπουλου, στα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο σχετικά με την αναφορά του, ότι ο Κολοκοτρώνης όχι μόνο ήταν gay αλλά ήταν και αρραβωνιασμένος, στο πλαίσιο ενός καλαμπουριού, ήταν ειλικρινής αλλά δεν αλλάζει το γεγονός.

Και ποιο είναι το γεγονός; Ότι στο πλαίσιο μιας πλάκας, ένας εθνικός ήρωας, ο «γέρος του Μωριά», παρουσιαζόταν σαν ομοφυλόφιλος, άσχετα με το αν ήταν ή όχι. Όπως είπε ο συγγραφέας σε σημερινή τηλεοπτική του συνέντευξη, ένας από τους χιλιάδες φίλους του στο προφίλ του στο facebook, έκανε ένα σχόλιο για τη σειρά 1821, αναφέροντας πως καλό θα είναι να περιμένουμε όλοι να δούμε και τη συνέχεια, γιατί έτσι όπως το πάνε σε λίγο θα παρουσιάσουν και τον Κολοκοτρώνη gay. Με αφορμή αυτό το σχόλιο, ο συγγραφέας, κάνοντας πλάκα, σημείωσε το σχόλιο πως δεν ήταν απλά gay, αλλά και αρραβωνιασμένος gay.

Σίγουρο είναι πως σε ένα προφίλ στον συγκεκριμένο τόπο κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι δυνατό να γνωρίζεις προσωπικά όλες τις χιλιάδες των ανθρώπων που θέλουν να γίνουν «φίλοι» σου, όπως επίσης δεν είναι δυνατό να γνωρίζεις τις προθέσεις κάποιων από αυτούς. Για το λόγο αυτό, ο καθένας από εμάς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο τι γράφει και τι σχολιάζει. Πόσω μάλλον ένας άνθρωπος, ο οποίος στην δεδομένη χρονική στιγμή παρουσιάζει ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, που αφορά την ιστορία μιας «μαύρης» περιόδου για τους Έλληνες.

Καλό θα είναι σε μία περίοδο, που η χώρα μας αντιμετωπίζει τα μύρια όσα οικονομικά προβλήματα, που οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι δεδομένες, που οι παραβιάσεις είναι στην καθημερινή ατζέντα, που ο Έλληνας πλήττεται από παντού, που κάποιοι μας περιμένουν στη γωνία, να προσέχουμε τι λέμε και πώς το λέμε, για ιστορικές προσωπικότητες, οι φιγούρες των οποίων πάντα θα είναι ένα «ψυχολογικό» δεκανίκι για τον λαό μας.

Προς αποφυγή, λοιπόν, μελλοντικών παρεξηγήσεων, καλό θα είναι να μην κάνουμε πλάκα με τέτοια ζητήματα, διότι πλάκα που γίνεται «δημόσια», μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί. Πρέπει, το λιγότερο, να είμαστε προσεχτικοί όχι μόνο με αυτά που λέμε, αλλά και που γράφουμε.

σας παραθέτουμε την απάντηση του κ. Τατσόπουλου, όπως δημοσιεύεται στα σημερινά "ΝΕΑ" με τίτλο:

Ένα «καλαµπούρι» έφτασε να γίνει επικίνδυνο φαινόµενο
Η συζήτηση που ακολούθησε την προβολή του επεισοδίου του «1821» για το παιδοµάζωµα προκάλεσε αντιδράσεις, που πρώτα καταγράφηκαν σε δεκάδες blogs, αλλά και στη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης facebook. Αναρτήθηκαν, δε, για το θέµα εκατοντάδες σχόλια – ως επί το πλείστον ανώνυµα – για «δήθεν ιστορική επιστήµη» η οποία έχει «προ πολλού υποταχθεί σε πολιτικούς σκοπούς», για «έκτρωµα που κάποιοι το αποκαλούν ιστορικό ντοκιµαντέρ αλλά αποτελεί διαστρέβλωση της ιστορίας», µιλώντας για «αλήθεια κολοβωµένη».

Για όργιο παραπληροφόρησης έκανε λόγο από την πλευρά του ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, παρουσιαστής της επίµαχης σειράς ντοκιµαντέρ του Σκάι. «Ένα καλαµπούρι που αναρτήθηκε στον “τοίχο” µου στο facebook και η επίσης χιουµοριστική απάντηση που έδωσα στο αστείο φίλου µου έτυχαν αστραπιαίας αναπαραγωγής που έφθασε να γίνει και είδηση σε πρωτοσέλιδο εφηµερίδας. Πέρα από την πλάκα, το φαινόµενο αυτό είναι επικίνδυνο». Ως αιτία της οργισµένης αντίδρασης µερίδας τηλεθεατών – µειοψηφίας, κατά τον ίδιο – θεώρησε την κατάρριψη στερεότυπων. «Όταν το στερεότυπο από τα σχολεία παρουσιάζει τους Οθωµανούς να σφάζουν τους Έλληνες από το πρωί ως το βράδυ, συµβαίνουν αυτά που συµβαίνουν. Αλλά είναι αδύνατον – και ιστορικά αποδεδειγµένο – οι Τούρκοι να έσφαζαν επί 400 χρόνια τους Έλληνες. Υπήρχαν περίοδοι ειρήνης. Για την Pax Ottomana δεν είπα εγώ, αλλά ιστορικοί. Είναι επιστηµονικός όρος που χρησιµοποιείται για να περιγράψει την οικονοµική και κοινωνική σταθερότητα στις επαρχίες της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Όταν όµως έρχεσαι σε κόντρα µε τα εθνικά ταµπού, δεν µπορείς να εκφέρεις διαφορετική άποψη. Αλλά αυτή είναι θέση της µειοψηφίας».

Ο συγγραφέας δεν στέκεται ιδιαίτερα στις αντιδράσεις που προκάλεσε η σειρά, αν και έχουν προβληθεί µόλις δύο επεισόδια. «Η πλειοψηφία των τηλεθεατών διψά να δει µια διαφορετική σειρά. ∆εν θέλει να ακούσει τα παραµύθια που της αράδιαζαν ως τώρα». Για τον ιστορικό σύµβουλο του «1821», τον καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης Ιάκωβο Μιχαηλίδη, δεν τίθεται θέµα. «Είναι αστείο να συζητούµε τον 21ο αιώνα αν µπορεί και πρέπει να διατυπώνεται διαφορετική από την κρατούσα ή νέα άποψη για ιστορικά θέµατα». Την αντίδραση που προκλήθηκε δεν τη διαχωρίζει από την περιρρέουσα κατάσταση που επικρατεί.

«Ζούµε σε εποχή σύγχυσης. Σε µεταβατικές περιόδους και ιδίως σε περιόδους σύγχυσης δηµιουργούνται φοβικά και συνωµοσιολογικά σύνδροµα.

Αν αυτά δηµιουργήσουν εµπόδια στην απρόσκοπτη ανταλλαγή απόψεων και την ελεύθερη έκφραση, τότε η κοινωνία θα καταλήξει σε πνευµατικό µαρασµό και θα οδηγηθεί στον σκοταδισµό».

Υ.Γ.Και για την ιστορία ούτε ακροδεξιοί είμαστε, ούτε εθνικιστές, ούτε φασίστες, όπως αναφέρατε στην τηλεοπτική σας απάντηση.

http://www.newsday.gr/

Δεν πληρώνω το χαράτσι στα εισιτήρια...

2011-02-02T12:56:00.002+02:00

Με επιτυχία ξεκίνησε χθες, 1η Φλεβάρη 2011, η έμπρακτη απάντηση των πολιτών στο χαράτσι που επιβάλλουν κυβέρνηση και τρόικα στις τιμές των δημόσιων συγκοινωνιών.

Στον ΗΣΑΠ και στο ΤΡΑΜ, τα μόνα μέσα που σήμερα λειτουργούσαν, πολλοί πολίτες είπαν: «δεν πληρώνω το χαράτσι». Σήμερα παρεμβάσεις έγιναν μέσα σε συρμούς του Ηλεκτρικού και του ΤΡΑΜ και σε πάνω 8 σταθμούς (Πειραιάς, Καλλιθέα, Πετράλωνα, Μοναστηράκι, Αττική, Πατήσια, Ν. Ιωνία, Ν Ηράκλειο, Μαρούσι). Οι δράσεις συνεχίζονται, ανάλογα με τις απεργίες των εργαζομένων, μέχρι η κυβέρνηση να πάρει πίσω τις προκλητικές αυξήσεις.

Παράλληλα, με αισθήματα συμπαράστασης και συμπαράταξης βλέπουμε να δυναμώνουν οι αγώνες των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες. Με τους εργαζόμενους στο ΜΕΤΡΟ να προχωρούν στην απεργία, αψηφώντας...τις απειλές της διοίκησης για απολύσεις και την απαράδεκτη δικαστική απόφαση, που έβγαλε παράνομη την απεργία. Την ίδια στιγμή μεγάλη σε πλήθος και πάθος ήταν η πορεία των απεργών της ΕΘΕΛ.

Οι πολίτες που αντιστέκονται στο χαράτσι, δεκάδες συνδικαλιστικές ή αυτοδιοικητικές οργανώσεις και τοπικές πρωτοβουλίες στέκουν αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργαζομένων, σε ένα κοινό μέτωπο για δημόσιες συγκοινωνίες, ποιοτικές, επαρκείς και φτηνές.

http://epivattikis.blogspot.com/2011/02/blog-post.html

Όχι στην ψήφο των μεταναστών...

2011-02-02T11:20:00.002+02:00

Αντισυνταγματικό έκρινε το Δ τμήμα του ΣτΕ το νόμο που δίνει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στις νομαρχιακές και τις δημοτικές εκλογές, σε μετανάστες που διαμένουν στη χώρα μας.

Το θέμα παραπέμφθηκε προς οριστική κρίση στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου ψήφισαν περίπου 12.000 αλλοδαποί πολίτες.

Ο άνθρωπος που είπε τον Κολοκοτρώνη Gay!

2011-02-02T11:03:00.003+02:00

Αυτός είναι. Λέγεται Πέτρος Τατσόπουλος και είναι συγγραφέας.

Παρουσιάζει αυτή την εποχή το ντοκιμαντέρ που προβάλλει ο ΣΚΑΪ κι έχει θέμα την επανάσταση του 1821.

Μέχρι τώρα, βασισμένη η σειρά στον ιστορικό(;) Θάνο Βερέμη και όχι σε ιστορικούς αναγνωρισμένους, όπως ο Παπαρηγόπουλος και τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη, μας λέει την ιστορία, κάπως διαφορετική από αυτή που μας έμαθαν στα σχολειά.

Σαν άλλοι... Πάγκαλοι, οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ, μιλούν για αγράμματους Έλληνες, που ζούσαν αρμονικά με τους Τούρκους και, κάποια στιγμή, αποφάσισαν να επαναστατήσουν.

Τώρα, μαθαίνουμε ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οπλαρχηγός, ο ήρωας των σχολικών μας χρόνων, ήταν gay. Και, μάλιστα, αρραβωνιασμένος!

Δείτε τι γράφει στη σελίδα του στο facebook ο «έγκριτος» συγγραφέας.

Φαίνεται ότι υπάρχει μια κάστα ανθρώπων, που μισεί κάθε τι ελληνικό. Κάθε τι γνήσιο, απλό, ανθρώπινο. Φαίνεται ότι όλοι αυτοί οι ψευτοκουλτουριάρηδες μισούν οτιδήποτε κάνει περήφανο τον Έλληνα ανά τους αιώνες και...προωθούν τις συμπλεγματικές εμμονές τους, ότι οι Έλληνες ήταν παντού και πάντα άχρηστοι, βδελυροί, βρωμιάρηδες, ξεφτίλες κτλ. Όλα τα κακά του σύμπαντος είναι μαζεμένα σε κάθε Έλληνα, για τους ελιτίστες κοσμοπολίτες της διανόησης!

Γιατί πιστεύουν ότι ο αγράμματος είναι κατώτερος άνθρωπος.

Μήπως, όμως, πρέπει να σκεφτούν ότι αυτοί, οι γραμματιζούμενοι, είναι οι προδότες αυτού του τόπου;

Αυτοί οι γραμματιζούμενοι, υπογράφουν μνημόνια και ξεπουλάνε την πατρίδα μας;

Ότι αύριο - μεθαύριο, η ιστορία θα έχει και γι αυτούς μια γωνιά, που θα αναφέρει τα κατορθώματά τους;

Γιατί τις επαναστάσεις, ναι, τις κάνει ο Λαός. Που δεν ξέρει πολλά γράμματα, γιατί κάποιοι σαν κι εσάς κύριε Τατσόπουλε, φρόντισαν να τους κρατήσουν στο σκοτάδι.

Είναι, όμως, ο Λαός, αληθινός, σίγουρος για την ιστορία του και έτοιμος, αν χρειαστεί, να ξαναγράψει ιστορία. Κι όχι όπως εσείς οι γραμματιζούμενοι, να λακίσουν την ύστατη ώρα με το γελοιότατο εφεύρημα της γλώσσας, που εσείς πλάθετε και το λέτε αυτοεξορία!

Επειδή ο πραγματικός ήρωας, είναι αυτός που στέκεται απέναντι στον εχθρό. Ό,τι έκανε ο ελληνικός λαός δηλαδή στους αιώνες.

Ντροπή και στον ΣΚΑΪ. Μεγάλο το ολίσθημα. Αλλά, όταν παίρνουμε το «πακέτο» από την Εθνική Τράπεζα που είναι χορηγός της εκπομπής, τότε νομίζουμε ότι μπορούμε να ξεπουλήσουμε την πατρίδα!

http://www.newsday.gr

Απόστολε μη μασάς,ρίξε τις μπάρες...

2011-01-11T19:45:00.005+02:00

Άνοιξαν σήμερα το πρωί οι πλαϊνές μπάρες στα διόδια Πελασγίας με πρωτοβουλία του δημάρχου Στυλίδας Απόστολου Γκλέτσου.
Μετά από αυτή τη κίνηση ο Απόστολος Γκλέτσος συνελήφθη από άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. και οδηγήθηκε στο κτίριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λαμίας,όπου θα παραμείνει όλο το βράδυ και αύριο θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα.

Νωρίτερα στο δελτίο του alpha υπήρχε η πληροφορία ότι θα διατεθούν 1000 κάρτες ελεύθερης διέλευσης στους κατοίκους τις περιοχής,με τον Απόστολο Γκλέτσο να απαντάει ότι αν αυτό δε λύνει το πρόβλημα τότε θα ξανακατεβάσει τις μπάρες.

Τα λέει όλα...

2010-11-10T18:49:00.002+02:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog και δεν έχω σχολιάσει καθόλου για τις εκλογές και για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα.Αποφάσισα λοιπόν να εκφραστώ μέσα από αυτό το τραγούδι που τα λέει όλα...

Δικαστήριο καταδίκασε blogger σε περισσότερο από 19 χρόνια κάθειρξη

2010-09-29T16:33:00.001+03:00

Ιρανικό δικαστήριο καταδίκασε έναν πρωτοπόρο ιρανό blogger σε περισσότερο από 19 χρόνια κάθειρξη, δήλωσε χθες στο Ρόιτερ ένας ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο ιρανο-καναδός Χοσέιν Ντεραχσάν, γνωστός με το παρατσούκλι "Blogfather" που πιστώνεται με την έναρξη μιας επανάστασης στα blog στο Ιράν, κρατείται στη φυλακή στο ισλαμικό κράτος από το 2008 για πιθανολογούμενη κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ, όπως ανέφεραν τα μμε.

"Μας εξέπληξε το ότι ο Ντεραχσάν, καταδικάστηκε σε περισσότερα από 19 χρόνια στη φυλακή για συνεργασία με εχθρικές χώρες, προπαγάνδα και προσβολή θρησκευτικών προσωπικοτήτων", δήλωσαν στο Ρόιτερ ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που ζήτησαν να μην κατονομαστούν.

Το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Fars επικαλέστηκε "ενημερωμένη δικαστική πηγή" που δήλωσε ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον Ντεραχσάν δεν είναι οριστική και θα μπορούσε να ασκήσει έφεση. Δικαστικοί αξιωματούχοι πάντως δεν ήταν διαθέσιμοι για σχολιασμό.

Ο Ντεραχσάν ήταν δημοσιογράφος στην Τεχεράνη πριν μετακομίσει στο Τορόντο το 2000. Έγινε γνωστός με την έκδοση οδηγιών για το πως να χρησιμοποιείται...το λογισμικό για το blogging για να ανοίγονται blogs στην γλώσσα Farsi, πυροδοτώντας έκρηξη του blogging στην ιρανική γλώσσα.

O Ντεραχσάν ο οποίος επέκρινε την κυβέρνηση της Τεχεράνης στο παρελθόν, επισκέφθηκε το Ισραήλ το 2006. Το Ιράν δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ και στους Ιρανούς έχει απαγορευτεί να ταξιδεύουν εκεί.

Ιστοσελίδες της αντιπολίτευσης ανέφεραν επίσης σήμερα ότι ο εξέχων δημοσιογράφος Ισα Σαχαρκιζ καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση για "εξύβριση του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και προπαγάνδα κατά του Ισλαμικού συστήματος".

Το Fars μετέδωσε ότι ο Σαχαρκιζ θα μπορούσε να κάνει έφεση.

http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=142679

Για τις δύσκολες ώρες...

2010-09-29T16:32:00.002+03:00

http://papaki.redplanet.gr

Σκληραίνει η κόντρα Κυβέρνησης - ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων ΔΧ

2010-09-29T16:25:00.002+03:00

Φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών θα αντιμετωπίζει όποιος, ενώ τελεί υπό επίταξη, αρνείται να συμμορφωθεί, ή παραλείπει να εκτελέσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την επίταξη.

Αυτό προβλέπει η τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή (στο νομοσχέδιο για την περαίωση) για την αντιμετώπιση του προβλήματος από τις συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις των μεταφορέων και καθορίζονται κυρώσεις.

Σε περίπτωση που η άρνηση συμμόρφωσης γίνεται κατ’ εξακολούθηση, ο υπαίτιος τιμωρείται με ποινή κάθειρξης.

Σύμφωνα με την τροπολογία, άρνηση συμμόρφωσης συνιστά:

- Η μη εκτέλεση συγκεκριμένης εντολής του αρμόδιου δημόσιου οργάνου,...- Η μη εκτέλεση μεταφορικού ή άλλου έργου, κατά το συνήθη τρόπο λειτουργίας της οικονομίας,
- Η εγκατάλειψη του επιταγμένου πράγματος ή η χρησιμοποίησή του για την παρακώλυση των συγκοινωνιών, ή για την πρόκληση κοινής ανάγκης.

Εφόσον συντρέχουν τα προαναφερόμενα πραγματικά περιστατικά, με απόφαση του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, μπορεί να αφαιρεθεί η άδεια άσκησης επαγγέλματος, ή η άδεια δημόσιας χρήσης του πράγματος.

Τέλος, σε περίπτωση έκτακτης, επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης, με απόφαση του αρμόδιου υπουργού μπορεί να ανατίθεται η άσκηση δημόσιας ή κοινωφελούς υπηρεσίας, ή δραστηριότητας δημόσιας χρήσης σε οχήματα μηχανήματα ή άλλα μέσα ιδιωτικής χρήσης.

Νίκη για να ελπίζει..

2010-09-29T16:16:00.003+03:00

Νίκη και μόνο νίκη θέλει απόψε ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Κοπεγχάγη (ΝΕΤ-21:45) για να ελπίζει σε πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης.

Ο Νίκος Νιόπλιας θα ξεκινήσει με το Τζόρβα κάτω από τα δοκάρια. Σαριέγκι, Ζιλμπέρτο Σίλβα στο κέντρο της άμυνας. Βύντρα και Μαρίνος στα άκρα της. Στη μεσαία γραμμή: Σιμάο, Κατσουράνης σαν αμυντικά χαφ. Ο Λέτο στα αριστερά και ο Νίνης δεξιά. Ο Λουίς Γκαρσία ανάμεσά τους και ο Σισέ στην κορυφή.

Γυμνή για... καλό σκοπό η Νάντια Μπουλέ!

2010-09-24T13:04:00.001+03:00

Ολόγυμνη φωτογραφήθηκε η Νάντια Μπουλέ προκαλώντας έκπληξη με την απόφασή της αυτή αφού δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια! Ο σκοπός όμως είναι ιερός μιας και η φωτογράφηση έγινε για φιλανθρωπικό σκοπό. Διαφορετικά η Νάντια δεν θα αποφάσιζε να φωτογραφηθεί όπως την γέννησε η μαμά της…Μην φανταστείτε όμως πως τα βγάζει όλα στη φόρα. Είναι πολύ διακριτικό το κορίτσι καθώς καλύπτεται πίσω από ένα δέντρο!

Η επίμαχη φωτογραφία περιλαμβάνεται στην έκθεση του Μουσείου Μπενάκη "Γυμνή πόλη" με τις φωτογραφίες 80 Αθηναίων που γδύθηκαν για... φιλανθρωπικό σκοπό και δημοσιεύεται επίσης στον εβδομαδιαίο οδηγό πόλης LifO.
Οι φωτογραφίες θα δημοπρατηθούν και τα έσοδα θα διατεθούν στο ίδρυμα "Πίστη" για τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο.

http://www.protothema.gr

Εμίρηδες ή κακομοίρηδες;

2010-09-24T13:01:00.002+03:00

http://www.greki-gr.blogspot.com

Μαζί τα φάγαμε;;;

2010-09-22T15:09:00.001+03:00

http://barelskitsa.blogspot.com

Μούφα το θαύμα του Μωυσή;;;

2010-09-22T15:03:00.002+03:00

Τελικά μπορεί όντως να άνοιξαν τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας για να περάσει ανάμεσά τους ο Μωυσής και ο λαός του. Όμως, αντίθετα με τη διήγηση της Βίβλου, αυτό δεν ήταν κατ' ανάγκη ένα θαύμα, αλλά είναι δυνατό να συνέβη από ισχυρούς ανέμους που έπνεαν στην περιοχή για ώρες, σύμφωνα με νέες προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές που έκαναν αμερικανοί επιστήμονες.

Το Βιβλίο της Εξόδου περιγράφει τη διαφυγή των κυνηγημένων Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και το θεαματικό πέρασμα της Ερυθράς θάλασσας, πριν από περίπου...3.000 χρόνια, χάρη στη θεϊκή παρέμβαση. Τώρα, οι υπολογιστικές προσομοιώσεις δείχνουν ότι είναι δυνατό οι δυνατοί άνεμοι να παραμέρισαν τα νερά και να δημιούργησαν μια "γέφυρα" ξηράς σε μια περιοχή, από όπου οι Ισραηλίτες κατάφεραν, περπατώντας πάνω σε λασπωμένο αλλά ασφαλές έδαφος, να φτάσουν απέναντι, καθ' οδόν προς τη "γη της επαγγελίας".

Η έρευνα, υπό τον Καρλ Ντριους του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικών Ερευνών (NCAR) και του πανεπιστημίου Κολοράντο των ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLoS ONE, σύμφωνα με το BBC και το πρακτορείο Ρόιτερ, δείχνει ότι ένα ισχυρός ανατολικός άνεμος με ταχύτητα 100 χιλιομέτρων την ώρα, που φυσούσε όλη τη νύχτα, μπορεί να απώθησε τα νερά ύψους περίπου δύο μέτρων, σε ένα σημείο όπου ο αρχαίος ποταμός Νείλος, σε κάποια καμπή του με σχήμα U, πιστεύεται ότι ενωνόταν με μια παράκτια λιμνοθάλασσα.

Με τον τρόπο αυτό, είναι δυνατό να δημιουργήθηκε μια στενή χερσαία δίοδος, που έκλεισε ξανά μόλις ο άνεμος κόπασε (πνίγοντας τον αιγυπτιακό στρατό που καταδίωκε τους Ισραηλίτες, σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση). H "γέφυρα" αυτή εκτιμάται ότι είχε μήκος 3 - 4 χλμ. και πλάτος 5 χλμ. και παρέμεινε "ανοικτή" επί τέσσερις ώρες τουλάχιστον.

Η νέα μελέτη αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης έρευνας του αμερικανού επιστήμονα σχετικά με τις επιπτώσεις των ανέμων στα βάθη των υδάτων. Η έρευνα για την Έξοδο βασίζεται σε ανακατασκευή των πιθανών τοποθεσιών και βαθών των πλωτών διαύλων στο δέλτα του ποταμού Νείλου, που έχουν μεταβληθεί σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου, εκτιμώντας ότι στην πραγματικότητα ήταν μέσω αυτού του σημείου και όχι της σημερινής Ερυθράς Θάλασσας, όπου έγινε η διάσχιση από τους Ισραηλίτες.

"Ο διαχωρισμός των υδάτων μπορεί να κατανοηθεί μέσω της δυναμικής των υγρών. Ο άνεμος μετακινεί το νερό με τρόπο σύμφωνο με τους φυσικούς νόμους, δημιουργώντας ένα ασφαλές πέρασμα ανάμεσα στο νερό και μετά επιτρέπει ξανά στο νερό να εισβάλει και να καλύψει το πέρασμα", δήλωσε ο Ντριους.

Στο παρελθόν και άλλοι επιστήμονες είχαν αποπειραθεί να ερμηνεύσουν το πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας μέσω φυσικών εξηγήσεων. Κάποιοι πρότειναν ότι ένα τσουνάμι μπορεί να ανάγκασε τα νερά αρχικά να υποχωρήσουν και έπειτα να επανέλθουν γρήγορα. Κάποιοι άλλοι υποστήριξαν ότι είναι εφικτό ένας ισχυρός και επίμονος άνεμος να χαμηλώσει πολύ το επίπεδο του νερού σε μια περιοχή, ώστε να μπορούν να τα διασχίσουν περπατώντας οι άνθρωποι.

http://www.nooz.gr

Μπάχαλο κατάντησαν τη χώρα !!!

2010-09-22T09:56:00.003+03:00

http://greki-gr.blogspot.com

Θα τους πάρει με τις πέτρες ο κόσμος τους φορτηγατζήδες

2010-09-22T09:34:00.002+03:00

Κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους οι οδηγοί φορτηγών εν όψει της σημερινής ψήφισης του νομοσχεδίου που ανοίγει το επάγγελμά τους.

Έκλεισαν την Αμαλίας αυτή την ώρα οι διαδηλωτές με αποτέλεσμα να υπάρξει ένταση με τους εγκλωβισμένους οδηγούς και την αστυνομία.

Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε ένταση με τους δημοσιογράφους που καλύπτουν τη συγκέντρωση, με αποτέλεσμα να δεχθεί επίθεση ο εικονολήπτης της ΕΡΤ.

Οι φορτηγατζήδες αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποκλείσουν τις εισόδους της πόλης, στην Αθηνών – Λαμίας και την Αθηνών – Κορίνθου.

Χωράφι για πατάτες το Σαντιάγκο Μπερναμπέου..

2010-09-22T09:20:00.002+03:00

Στον κακό αγωνιστικό χώρο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στάθηκε στις δηλώσεις του ο Ζοζέ Μουρίνιο μετά τη λήξη του αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης με την Εσπανιόλ.
«Φυσικά και είμαι ικανοποιημένος γιατί δεν είναι εύκολο να παίξεις σε ένα χωράφι για πατάτες. Επίσης, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για σωστή αποθεραπεία ανάμεσα στους αγώνες».

Ανοίγει και το επάγγελμα των Ταξιτζήδων..

2010-09-22T09:15:00.002+03:00

http://vavanta.blogspot.com