Uygunsuz Vaziyet

Son yazı...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 10 Oct 2014 23:36:00 +0000

''Uygunsuz Vaziyet... de; kime göre, neye göre?'' diye sorarak başlayalı nasıl da bu kadar yıl olmuş? Sayfanın ilk halinde kocaman, yakışıklı bir kurbağa karşılıyordu ziyaretçileri, zaman içinde birkaç defa kılık değiştirdi tabii. Kapanışı da gene ''kurbağa prens'' temasıyla yapmak münasip olur diye düşündüm...

Uygunsuz Vaziyet'i altı yıldır takip eden herkese teşekkür ederim. Bu blog Blogger alanı üzerinde yer almaya devam edecek, dileyen herkes eski yazılara ulaşabilecek. Evimi ve hayatımı yepyeni bir mekâna taşımama az zaman kala, başlangıcı yazılarımla yapayım dedim ve artık tamamen kendime ait bir alana taşındım. Yeni sitemin donatılması biraz zaman alacak ama artık buraya yeni yazı girmeyeceğim. Dileyen bundan böyle yazılarımı oradan okuyacak. Burayı komple arşiviyle yeni adrese taşımak da bir seçenekti fakat ben eski eskide kalsın, yeni bütünüyle yeni olsun istedim, işte Handanistan böylece kuruldu.

Başlayan her şey zamanın bir yerinde muhakkak biter. Değişmeyen, dönüşmeyen hiçbir şey yoktur. Ve ne iyi ki öyledir. Uygunsuz Vaziyet de burada bitiyor. 10 yıldır devam etmekte olduğum blog yazarlığı sürecimde hayatıma eşlik eden her iki bloguma da bana kattıkları için teşekkür etmeliyim. İkisini de çok sevdim, ikisi de çok değerli benim için. Onları hiç unutmayacağım. Arada dönüp çoook eski yazılarımı bile okuyorum zaten:) Onun da ayrı bir lezzeti var...

Eh, fazla söze lüzûm olmasa gerektir. 697. yazıyla artık kapıyı çekip çıkalım.
Hoşçakalın...

İnzivanın ardından...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Tue, 07 Oct 2014 22:13:00 +0000

Yoga eğitmenliği eğitimini kendilerinden aldığım iki hocam, Zeynep Aksoy ve eşi David Cornwell Türk yoga caimasının en tanınmış isimleri diyebiliriz zira bu iki çok değerli eğitmen ülkemizin en ünlü iki yoga stüdyosunun da kurucuları aynı zamanda; CihangirYoga ve Yoga Şala. Şimdiye dek yetiştirdikleri yoga hocaları arasında Faruk Kurtuluş, Çağ Rical Gürle, Zeynep Çelen gibi hayli popüler isimler var. Artık İstanbul'da yaşamayan ve iki çocuklarıyla birlikte Bodrum'da hayatlarını sürdüren Zeynep ve David, yıllar dolusu yoga tecrübelerini öğrencileriyle paylaştıkları yoga eğitmenliği eğitimlerine ara vermeden devam ediyor, Ankara, İzmir ve İstanbul arasında dolaşıp duruyorlar...

Fotoğrafta kardeşim ve eşinin hocası, benim hocamın da öğrencisi olan Faruk Kurtuluş, Gülsün'e yer hareketlerinden ''hasta balasana''yı çalıştırırken görülüyor. Biz yoga eğitmenleri, ''yoga asanaları'' yani pozlarının Sanskrit lisanındaki orijinal isimlerini de ezberliyor ve ne anlama geldiğini öğreniyoruz. Dersler sırasında da bu isimler kullanılıyor...

Yukarıda görülen ''kolay oturuş'' anlamına gelen ''sukhasana''. Yoga yapan herkes zannedildiği gibi hep lotus pozisyonunda oturmuyor çünkü hayli açık ve uzun bacak bağları+açık bir kalça gerektiren bu hareket için yogada epey ustalaşmış olmak gerekiyor. Sukhasana ilk bakışta size kolay görünüyor olabilir ancak bu şekilde en az 30 dakika hiç kıpırdamadan ve sırtınızı bir yere yaslamadan meditasyonda oturduğunuzu düşünürseniz zannederim durum değişecektir. Biz inzivada bunu her sabah yaptık. Başta size son derece konforlu gelen oturuşunuz, dakikalar ilerledikçe bedeninizin verdiği rahatsızlık sinyalleri ve kıpırdanma isteği içinde giderek zorlaşıyor. Ama bu zorlanma da eğitimin bir parçası, deneyimlemek gerekiyor...

Her sabah 05.15'de uyandım, öğlene kadar ''mauna'' denenen ''sessizlik'' içinde olmamız gerektiğinden oda arkadaşlarımla hiç konuşmadan çabucak işlerimi halledip kaldığımız kerpiç kulübeden ilk ben çıktım. Yayıncılığın getirdiği bir avantaj tabii, o saatte uyanmakta ben hiç zorluk çekmezken çoğu öğrenci uyansa da ayılıp kendine gelmekte hayli zorlanıyordu. Pastoral Vadi'de geceleri hayatınızda görebileceğiniz en derin karanlık hali oluyor, ışık kaynağı yok, sadece gökyüzü ve belki uzak yıldızlar, o kadar. Odadaki ışığı kapadığınızda simsiyah bir karanlığın içinde kalıyorsunuz ve bu kesintisiz derin uyku için harika bir şey. Henüz gün doğmadan kulübeden çıktığımda da aynı kadife karanlığın içine dalıyordum, ama ortak mutfağa kadar olan yolu ağaçların içinden ışıksız yürümek güvenli olmadığından herkes gibi ben de el feneri kullandım tabii. Lâkin; bazen feneri söndürüp o derin karanlık içinde bir müddet yürümeyi de denedim, ağaçların arasında parlayan gözler, benim ayak seslerimi duyunca otların üzerinden kayarak ya da koşarak uzaklaşan varlıkların hışırtıları, ağaç tepelerinden beni gözlediklerini farkettiğim gece kanatlıları ve başka hayvanlar... O sessiz karanlık içinde zerre yalnızlık hissi yoktu, hep birlikte muazzam bir kalabalıktık aslında ve bu beni çok mutlu eden bir histi. Gerçekten harikaydı.

Bu "urdvha dhanurasana"dır ve yapabildiğiniz takdirde size kendinizi harika hissettiren bir arkaya eğilme pozudur. Hemen denemeye kalkmamanızı tavsiye ederim, derhal belinizi sakatlarsınız. Arka bacak bağlarınız yeterince açık, kollarınız güçlü ve omurganız gerekli esneklik içinde olmadığında bu poza zaten giremezsiniz. Biz inzivada bu pozu üçlü gruplar halinde çalıştık. Bir kişi poponun alt kısmına, diğeri ise omuzun hemen altından sırta geçirilmiş yoga kemerlerini çekerek üçüncü kişiyi kaldırdı, kişi ters köprüye kalktıktan sonra iki farklı yöne çekilerek iyice esnetildi. Herkes her gün dönüşümlü olarak bu hareketi yaptı ve poza bir kez doğru şekilde yerleşen bir daha çıkmak istemedi, o denli iyi hissettiren ve zevkli bir asana yani. Zaman içinde kemersiz ve yardımsız olarak yapabilmek de mümkün tabii, bunun için epeyce çalışmış, hayli pratik yapmış olmak gerekiyor. Aslında bu bütün yoga pozları için böyle. Her konuda olduğu gibi, yogada da emeksiz yemek olmuyor...

Bana en çok sorulan sorular konuşmadan, sessizlik içinde nasıl durulabildiği ve inziva boyunca uygulanan vegan diyetle doyulup doyulmadığı. Biz sessizlik konusunda kısmen kolay olanı uyguladık aslında, Hindistan'daki yoga ve meditasyon eğitimlerinde günlerce süren sessizlikler ve okuma-yazmanın da olmadığı ''tam iletişimsizlik'' uygulamaları var. Gözgöze iletişim alanından çıkarak bulunduğunuz yerlerde yalnızca siz varmışsınız, başka hiç kimse yokmuş gibi davranmak mümkün, tabii kolay değil ama mümkün. En az dört kişinin bir arada kaldığı kerpiç ya da ahşap kulübelerde, yâhût çoğunluğun yaptığı gibi çadırlarda kalan insanların tam bir sessizlik içinde, birbirleri ile göz teması dahi kurmadan uyanıp tuvalete gitmeleri, giyinip mutfağa gelmeleri, çaylarını alıp oldukça serin sabaha karşılarda bir ağacın dibine ya da tahta masalardan birine oturup meditasyon saatini beklemeleri gerekiyordu. Normalde birbirleri ile habire konuşan, gülüşen 35 insanın çıt çıkarmadan sırtlarında battaniyeleri ve el fenerleri ile meditasyon salonuna gidişleri fantastik kurgu-bilim bir filmi andırıyordu, lâkin bu sessizlik herkesin kendisi ile başbaşa kalması ve içsel bir alan açabilmesi için lüzûmluydu. Konuşmadığınızda ölmüyorsunuz yani, biraz sessizlik iyi geliyor ruha...

Gelelim yemeklere; bizim diyetimizde şeker ve buğday ürünleri, dolayısı ile ekmek, börek-çörek, unlu mamuller, makarna, reçel vs. olmadığından ve tam vegan bir beslenme biçimine geçtiğimizden (yani yalnızca her nevi hayvan etinin değil, yumurtanın ve süt, peynir, yoğurt gibi bütün süt ürünlerinin de tüketilmediği beslenme) seçenekler hayli kısıtlanmış oluyordu. Ekmek ve şeker alışkanlığı olanlar epey sallandı haliyle, ekmeksiz nasıl doyulabileceği öğrenildi zamanla. Salata sabah hariç her zaman vardı, çorba da genellikle öyle. Pilavlar esmer bulgur ya da tam pirinçle yapılıyordu. Hiçbir et türü kullanılmayan yemekler zeytinyağlı olduğundan çoğunlukla soğuk yenebiliyordu. Öğle arasından sonraki yoga çalışmalarından evvel bazen ekşi elma ve karpuz yanında çok az miktarda tahin-pekmez de veriliyordu. Bunun dışında bal da dahil şekerli hiçbir şey tüketilmedi inziva boyunca. Normal siyah çay günün hemen her saatinde vardı, bunun yanında vadiden toplanmış karabaş otu, dağ çayı, adaçayı gibi şifalı bitkiler kavanozlarda hep mevcuttu, ben daha ziyade onlardan içmeyi tercih ettim. Taze fasulye, patlıcan, kabak, taze börülce, kuru fasulye, kuru börülce, yeşil mercimek, nohut gibi sebze ve bakliyat dönüşümlü şekilde pişirildi. Bütün yemekler açık mutfakta, büyük tencereler içinde odun ateşinde pişti. Salatalık, domates, roka, maydonoz, dereotu, taze nane, mor lahana, havuç, marul çiğ olarak bol miktarda tüketilen sebzelerdi. Yemeklere sarmısak konmadı, soğan da çiğ olarak hiç tüketilmedi zira bu iki gıda Hint ayurveda ilminde muteber görülmez, "tamasik gıda" sayıldığından bilhassa yoga yapan kişiler bunları hemen hiç yemezler. Onlar yerine lezzet verici ve şifa özelliği olan türlü baharat kullanılır. Bakliyat türleri genelde gaz yaptığından bu nevi yemeklerle birlikte en fazla tüketilen baharat, gaz giderici ve hazmettirici özelliği ile bilinen kimyon oldu...

Ben aç kalmadım, yani büyük bir açlık ve eksiklik hissi olmadı. Olağan günlük beslenmemden farkı süt ürünleri, yumurta ve buğday ürünlerinin olmamasıydı. Haftada bir defa bol sebzeyle hazırladığım kepekli makarna yerim, bunu aradım meselâ. Peynir ve yoğurdu da özledim. Yumurtaya çok düşkün sayılmam ama içinde yumurta olan bir sürü gıda var, bu diyette onlar da yoktu haliyle. Birkaç defa yemeğin kâfi gelmediği oldu, belki de insanlar saatlerce bedenleriyle çalıştıktan sonra doyma hissine ulaşabilmek için olağandan fazla yedi, bu nedenle yemekler herkes alamadan tükendi, bilemiyorum. Bu durumlarda bazı ufak takviyeler ve ikame yiyeceklerle konu halledildi. Gene de, zannediyorum en fazla bu yemek konusu zorladı insanları... Beslenme nefsani terbiyenin en önemli ayaklarından biri, herkes için nefsi dürtücü ve arzu nesnesi olan nelerden vazgeçebildiğiniz bu terbiye içinde gayet önemli. Vegan beslendiğinizde de derhal hastalanmıyor ya da ölmüyorsunuz elbette, sadece olağan hayatınızda çok etli-sütlü-şekerli-unlu besleniyorsanız biraz güçten düşersiniz, ruhsal açlık da yaşarsınız tabii, o kaçınılmazdır. Ama ''doymuyorum, aç kalıyorum'' gibi bir şey bana göre sözkonusu değildir, zira midenizin kapasitesi hep aynı aslında, bu beslenme biçiminize göre daralıp genişleyen bir kavram değil. Etle ya da otla, neyle doldurursanız doldurun hacmi bellidir.

Bu hanımefendi Indra Devi, yoga camiasında çok ünlüdür zira dünyada yoga yapan ilk beyaz tenli kadındır ve Hindistan'daki yoga okuluna kabûl edilen ilk batılı kadın öğrencidir. O bir Rustu ve 15 yaşından beri tamamını yoga yaparak-öğreterek geçirdiği hayatı 102 yaşında sona erdi. O üstad Krishnamacharya'nın kapısını çalıp öğrencisi olmak istediğini söyleyene kadar dünyada yoga yapan hiçbir kadın yoktu. O zamanlar yoga sadece üstün bir kast sınıfına dahil olan Brahminlerin yapabildiği ve yalnızca erkeklere özgü bir uygulamaydı. Baştan üstad tarafından da reddedilen ama sonra rica-minnet engelleri aşıp dünyanın en büyük yoga hocası olarak kabûl edilen adam tarafından eğitilen Indra Devi, bugün bütün dünyada kadınların yoga yapabiliyor ve öğretebiliyor olmasını sağlayan devrimi gerçekleştirmiştir. Bu mânâda kendisine teşekkür borçlu olan dünya üzerindeki yüzlerce kadın yoga eğitmeninden biri de benim. Bana en komik ve tuhaf gelen şey ise, 1930'lu yıllarda kadınlara yasak olan yoganın şimdi artık dünyanın hemen her tarafında ezici çoğunlukla kadınlar tarafından yapılıyor olmasıdır :) Şimdiki zamanda yoga yapan veya öğreten erkeklere duyduğumuz o derin saygı, onlara yaptığımız o nadide inci tanesi muamelesi işte en çok bundandır.❤️

Askerliğimi yaptım, tezkereyi aldım geldim:)

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Tue, 30 Sep 2014 22:04:00 +0000

İnziva ile ilgili çok soru alıyorum, öncelikle nerede olduğuna dair merakı gidereyim. Fethiye Pastoral Vadi'de idik. Klasik turistik tesis anlayışı içinde düşünenlere ve beklentileri buna göre olanlara hiç hitap etmez, baştan belirtmekte fayda var. Küçücük bir video çekip yukarıya ekledim, en azından bir fikir olur diyerek... Vadinin ortasından akan derede yüzmek mümkün, ayrıca ortak mutfakta ya da çiftliğin başka bir bölümünde gönüllü olarak çalışabilir, bulaşık yıkayıp ateş yakabilir, yemek pişirilmesine katkıda bulunabilir, meyve-sebze toplayabilir, çiftlik hayvanlarının bakımına yardım edebilirsiniz. Cep telefonu ve interneti unutun derim, vadide hemen hemen hiç çekmiyor...

İnziva başlamadan önce katılımcılara dağıtılan program buydu. Aynen de uygulandı. Herkes her sabah saat 05.15'de uyandı, sessizlik kuralına uyularak hazırlanıldı, bizden evvel uyanıp mutfaktaki çayın ateşini yakan (bu mutfakta tüpgaz kullanılmıyor, evet) gönüllü arkadaşımız sayesinde biz odalardan çıkıp mutfakta toplanıncaya kadar içilecek deme kavuşan çay içildi ve aynı derin sessizlik ve iletişimsizlik içinde hocamız David Cornwell'in yaptıracağı iki saatlik meditasyon çalışması için çalışma alanına gidildi. Saat 08.00'de tamamlanan çalışmanın ardından çiftliğin kendi üretimi olan domates, salatalık, roka, maydonoz, dereotu, taze nane ve siyah zeytinden oluşan kahvaltıya oturuldu. Her sabah saat 09.00'da hocamız Zeynep Aksoy'un yönettiği bir saatlik Pranayama/Nefes ve ardından iki saatlik Yoga/Asana uygulamaları yapıldı. Televizyon, gazete, cep telefonu ve internet olmadığından dışarıdaki hayatla bağlar tamamen kesildi. Bir hafta boyunca yurtta ve dünyada neler olup-bittiğini bilmeden, sadece kendimize ve çalışmalarımıza odaklanarak pekâla yaşayabildik, huzurumuzu bozacak hiçbir şeye böylece imkân tanınmadı. Daha evvelden vejetaryenlik deneyimi olmayanlar direkt vegan beslenmeye geçince biraz sarsıldılar tabii ama bir-iki günde alışıldı, olağan hayatlardakinden miktarca çok daha az ve türü kısıtlı gıda ile bir haftada ölünmediği, hâttâ tersine arınılıp temizlenildiği görüldü. Gene de en çok ekmek ve şeker özlendi sanıyorum, tatlı gıdaların ve ekmeğin özlemini çeken çok oldu...

Uzatmayayım, yukarıda görülen inziva programına uyuldu, zihinler ve bedenler tamamı ile meditasyon ve yoga pratiklerine ayarlandı ve bir hafta boyunca gerek zihinsel, gerek bedensel çok sıkı çalışmalar yapıldı. Hayli zor bir süreçti, evet ama bu zaten baştan biliniyordu ve Pastoral'e gelindiğinde kimse bu bir haftanın tatil tadında lay lay lom geçmeyeceğinin farkındaydı, zorlanmak bekleniyordu...

2014 Ocak ayından bu yana yoğun şekilde içinde olduğum yoganın ve aldığım tüm eğitimlerin yegâne meyvesi bu değil elbette, sadece buna sahip olmak adına deli gibi çalışmak tarzı ''sonuç odaklı'' bir gayret içinde de olmadım ama, bu sertifikanın her santimetrekaresini madden ve maneten hakettiğimi gönül rahatlığı ile söyleyebiliyorum şimdi. Hakikaten zorlu bir süreçti, bana çok şey kattı, beni çok donattı, bazen pes etmenin eşiğine de geldim ama etmedim, çünkü bütün bunlar benim dönüşümüme hizmet edecek hayırlı şeylerdi, vazgeçmedim. Şimdi tadını çıkarıyorum emeklerimin, bütün değerli öğretmenlerime, dünyadan gelmiş geçmiş bütün yoga üstadlarına ve tabii kendime çok teşekkür ederim, yogaya teşekkür ederim, minnettarım...

''Yoga yolunda yürümeyi niçin bu kadar seviyoruz, ne var bu yogada Allah aşkına?'' sorusuna güzel bir cevap niteliğinde olduğundan çok değerli yoga eğitmenlerinden Defne Suman'ın şu yazısını da buraya eklemeyi yerinde görüyorum.

Bana sorulan soruların tamamına bir kerede cevap vermek zor, ayrıca zihnimi son derece yumuşattığım bu bir haftalık inziva sürecinden henüz çıkmışken bu hassas ritmi hemen bozup dağıtmak da istemiyorum doğrusu. Şimdilik bu kadar olsun, sonra devam ederim. Tebrik ve hayırlı olsun dileklerini ulaştıran tüm dostlarıma da bu vesile ile gönülden teşekkür ederek ''namaste'' derim. Kısacası; askerliğimi yaptım, tezkereyi aldım, geldim efendim:)

İnzivaya giriyorum, gelicem:)

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 19 Sep 2014 20:51:00 +0000

Yüzü belirsiz...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 14 Sep 2014 21:43:00 +0000

Yüzünün belirsiz olması belki daha iyi aslında, ''budur'' diye bir güdümleme yok, sabitleme yok. Herkes kendi zihninde nasıl bir yüz şekillendiriyorsa onu yerleştirebilir bu boşluğa, kendi hayâlindeki sûreti oturtabilir, böylesi daha evrensel geliyor bana. 1844 yılında inşa edildiği tahmin edilen Ayvalık Taksiyarhis Kilisesi içinde çektiğim fotoğraflardan biri. Bu kilise yeni restore edildi ve müze olarak yeniden ziyarete açıldı. Ayvalık ve çevresinde çok sayıda kilise ve manastır mevcut çünkü burası eskiden beri bir Rum yerleşkesi aslında. Bu sebepten çok fazla antika Rum evi var Ayvalık ve Cunda'da, bunların çoğu artık harap ve oturulamaz durumda olsa da, restore edilerek yeniden yaşamaya/yaşanmaya başlayanların sayısı hiç az değil. İyi korunmuş olanlar var, bakımsız bırakılmış olanlar var, sadece dört duvar-bir kapı kalmış olanlar var, var da var yani. Güzel olan, Ayvalık'ın bu taş evlerden oluşan eski sokaklarında kati surette çirkin ve modern yapılaşmaya izin verilmeyecek olması, en çok buna seviniyorum. Taksiyarhis Kilisesi ise kapı komşum sayılır bundan böyle, ihtimâldir ki çat-kapı oradayım ve bu yüzü belirsizliğin açtığı hâyâl kapısından içeri mütemadiyen dalmadayım. Böylesi daha iyi evet, herkes kendi zihnindeki sûreti yerleştirsin oraya ve öyle baksın, öyle hissetsin...

Bizim evde hep çok okunmuş bir yazarın, Aziz Nesin'in oğlu, matematik profesörü Ali Nesin'in hayatı üzerine bir belgesel izledim İz TV'de, eğitim ve çalışma hayatının büyük bir bölümünü yurtdışında geçirmiş bir bilim adamı olarak ülkesine döndüğünde hissettiklerini anlatıyordu ve Türkiye'deki eğitim sistemi ile yurtdışında bulunduğu İsviçre, Fransa gibi ülkelerdeki eğitim sistemi arasındaki farkları nasıl algıladığından... Çok hoş ve sahici değerlendirmeleri vardı Ali Nesin'in, bizdeki o korku pratiği üzerine yerleştirilmiş sahte saygı olgusuna bilhassa dikkat çekiyordu. Asıl kişilikleri, yetenekleri, varoluş biçimlerini silip belirsizleştiren ve herkesi tektipleştirmeye odaklı o bildik eğitim-terbiye kalıpları, ne kadar tanıdık özellikle belli bir kuşak için. Ve diyordu ki Prof. Ali Nesin; ''küçüklüğünden beri etrafı müzikle, heykelle, resimle, kitaplarla, sanat ve bilimle dolu olan insanlar, varlıklarına, düşüncelerine, ürettikleri fikirlere saygı duyulmuş, çocukluktan başlayarak adam yerine konmuş insanlar elbette farklı oluyor, yeteneklerini ifade ediş tarzlarına, bütün algılarına, sevgililiklerinden ana-babalıklarına, evliliklerinden komşuluklarına kadar bütün ilişki biçimlerine yansıyor o donanım. Bunlar eksik olduğunda geri kalıyorsun zaten, herşeyinde geri kalıyorsun, ilişkilerinde de..." Farklı yetiştirilmiş bir insanın bakış açısından hayatı izlemekti bana göre bu belgesel, sürüden biri yapılmamış, öyle olmamış bir insanın nasıl yaşadığını, nasıl düşündüğünü gösteren bir ayna belki. ''Sanat, matematik ve felsefe, hiçbir işe yaramaz bunlar aslında'' diyordu Ali Nesin, ''bir marangoz masa yapar, sandalye yapar, bunlar bir işe yarar, ama saydıklarım öyle değil. Felsefe meselâ, nereden geldim, nereye gidiyorum, niye varım falan, bunlar kimsenin işine yarayacak şeyler değildir. Ama işte bu üç şey, somut hiçbir şey olmadıklarındandır belki, herşeydir aslında. Her işe yararlar, herşeyi açıklamaya yeterler. Her boşluğu doldurabilirler. Bu yüzden çok gereklidirler, onlarsız hayat olmaz...''

''Ve ilâhiyat'' diye ekliyordu, ''adam gibi bir ilâhiyat, dinler tarihi, felsefesi, çok önemli bu, belki bir ilâhiyat eğitimi köyü de olmalı bu korsan eğitimler arasında, resmi müfredatı olmayan, hiçbir bakanlığa ve yüksek kuruma bağlı olmaksızın özgür eğitim veren bir oluşum...'' Kendisini bir Don Kişot olarak niteleyen bu sıradışı bilim adamının zihnimde halen dönen sözü de şu oldu: ''Düşünmek tek başına yapılan bir iştir, kalabalıklarla işi yoktur düşünmenin...'' Çok sevdim. Evet, çok sevdim...

Sakız kokulu tatlıhane...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Wed, 03 Sep 2014 22:01:00 +0000

Ayvalık çarşısında, ne iyi ki trafiğe kapalı Tâlâtpaşa Caddesi üzerinde yer alan meşhur ''Güler Tatlıhanesi''nin önünde oturmuş karton ambalajları kutu şeklinde katlıyordu. Yaklaşıp selâm verdim ve fotoğraf çekmek için izin istedim. ''Tabii çekebilirsin'' diyerek gülümsedi, ''yalnız 1 liranı alırım bak, ona göre...'' ''Eh, fazla pahalı sayılmazmış'' diyerek lâtifesini karşıladım ve fotoğrafını çektim. Ayvalık dendi mi akla gelen ilk dükkânlardan olan Güler'de işlere yardım eden bir emekli yâhût akraba falan olabileceğini düşünerek sordum: ''Burada mı çalışıyorsunuz?'' ''Evet'' dedi, ''1946 senesinden beri. Buranın sahibi benim, ben kurdum yani Güler Tatlıhanesi'ni...'' Şık cevaptı, bunu beklemiyordum doğrusu. Ayvalık'a yolu düşen yerli-yabancı hemen herkesin bilhassa zeytinyağlı-sakızlı kurabiyesinden tatmak üzere uğradığı, lor baklavası ve dondurmalı lor tatlısıyla da meşhur eski bir dükkândı Güler ve her zaman kalabalık olurdu. Buradaki her şey özel malzemelerle elde ve sınırlı miktarda üretiliyordu, yıllar içinde giderek artan şöhretine rağmen fabrikasyon tuzağına düşmeyen nadir dükkânlardandı. ''İmâlathane başka yerde'' dedi, ''oradan buraya geliyor tatlılar ve çabucak tükeniyor zaten...'' Ayvalık halkının ''Tatlıcı Tâlât'' olarak bildiği Sn. Tâlât Taşçıoğlu ile işte bu şekilde tanıştım. Ünü ülkenin sınırlarını çoktan aşmış olan damla sakızlı kurabiyenin mucidi bu yaşlı adamdı. Öyle ki; Ayvalık'ın komşu kapısı olan Midilli'den kalkıp sırf bu kurabiyelerden almak için gelenler vardı. Ayvalık'ın kendine has bir sürü lezzeti arasından sıyrılıp öne çıkıyordu Güler Tatlıhanesi'nin ürettiği tatlı ve kurabiyeler...

Kurduğu tatlıhaneyi uzun yıllar bizzat işlettiğini, daha sonra yaşlanınca yanında yetiştirdiği ve tecrübeleriyle desteklediği çıraklarına devrettiğini anlattı. ''Yüzünüzü kara çıkarmadıkları aşikâr'' dedim, ''çok şükür çıkarmadılar, zaten onlara güvenim tamdı, öyle olmasaydı bunca senenin emeğini elimle teslim etmezdim'' diye cevapladı. ''Ama halen buralardasınız'' dedim, ''ayak alışkanlığı'' dedi, ''ayaklarım beni hep dükkâna getiriyor. Gelmişken de ufak-tefek işleri hallediyorum işte böyle...'' Ardından bana zarifçe çay ikram etme teklifinde bulundu, teşekkür ederek inşallah daha sonra bu teklifine icabet edebileceğimi belirttim. ''Hmm, demek kilisenin orada evin ha, iyi, yakınmış, sık sık gelirsin artık, sohbet ederiz'' dedi. ''Tabii gelirim, bana Ayvalık'ın eski günlerini anlatırsınız, sizden dinlemek isterim'' dedim. Eliyle ''o-hooo, bende anlatacak hikâye çoook, sen yeter ki iste'' der gibi işaret yaptı, karşılıklı gülümsedik. Sonra ona veda ettim, Ayvalık'a limonata kıvamında hoş ve de mayhoş bir akşam inmekteydi. Arkamdan seslendi: ''Çaya gel muhakkak, hem kurabiye de yersin, bak ben hep buralardayım'' :) Dönüp el salladım ona, içimden ''inşallah hep buralarda olun'' dileği geçerken. Bazı hoşlukların tekrarı olmuyor çünkü, kimine göre vakit çoktan geçmiş oluyor, kimine göre ise erken...

Yaşam tarzıma dokunma zira çok incedir, kırılır...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Mon, 25 Aug 2014 21:51:00 +0000

Geçen gün çok sevgili bir arkadaşımla bu merkezde konuştuktan sonra düşündüm de; evet, ben ''özgürlükçü'' biri değilim. Çok otoriter ve mükemmeliyetçi bir baba figürü tarafından askeri disiplin içinde yetiştirilmiş olmanın bu durumdaki tesirini artık elli yaşıma merdiven dayamışken tartışmanın belki alemi yoktur, yâhût belki de vardır, bilemem. Bildiğim ve şimdiye kadarki tecrübelerimden süzdüğüm sadece şudur; insanlığın içinde bulunduğu mevcut şuur ve tekâmül seviyesinde, herkesi kendi kafasına göre sınırsız bir özgürlük alanı içinde serbest bırakmak demek zaten pek de cenneti andırmayan bu zavallı gezegeni adamakıllı cehenneme çevirmek ve sonunu getirmek demektir! Yani düşünmek dahi istemiyorum bunu, o derece... Mevcut dünya düzeni ve insanlığın şu anki şuur seviyesi böyle bir durumu zaten kaldırmaz, buna hazır olunması için tekâmül basamaklarında daha çoook yükselmiş olmak icap eder. Şimdiki halde herkesi kendi kafasına göre özgür bırakmak bu sebepten düşünülemez, dehşet bir kaos yaratır, insanlık kendi sonunu derhal getirir, hiç oyalanmadan hem de, olabilecek en korkunç şekilde!..

Sadece özgürlük kavramını kendimce yorumlayabilirim, meselâ neredeyse bir tek def-i hacet deliğimizi kapatabilen süper mini şortlarla bir şehrin sokaklarında tra-la-la şeklinde dolaşmayı ''özgürlük'' ve ''serbest yaşam tarzı''na dahil ediyorsak, gözlerimizden başka hiçbir uzvumuzun açıkta olmadığı bir kıyafet içinde olmayı da aynı kavramlara dahil edebilmemiz gerekir. Birini makbûl kılıp, diğerine tükürecek ve nefret kusacaksak (hangisi olduğu burada zerre önem taşımıyor) o vakit bir şeyleri ters anlamışız, bir şeyler eksik ya da tökezlemekte demektir. Birilerine nihayetsiz özgürlük, birilerine ''ötekilik''le bu işler yürümez. Halen başaramıyoruz, kendimiz için istediğimiz ve gayet tabii haklar olarak gördüğümüz kimi şeyleri, bize benzemeyen, bizim gibi yaşamayan, giyinmeyen, düşünmeyen insanlardan esirgememekten halen çok uzağız. Bu nedenle tam bir özgürlük bize göre değil, cılkını çıkartırız, mahvederiz, batırırız. Bu nedenle ne yazık ki halen ''polis'' olmak zorunda hayatlarımızda (yanlış anlaşılmasın, polislerle en ufak bir sorunum olmadığı gibi çeşitli konularda ortak çalışmalar yürüten biriyim, bu mesleğin mensuplarına yönelik A.C.A.B şeklinde yabancı kökenli bir hakareti duvarlara ya da çöp kutuları üzerine sprey boyayla yazarken yakalandığında derhal yalakalık moduna geçen sivilceli ergenlere de çok gülerim lâf aramızda, demek bütün polisler veled-i zina ha?:) Hâlbûki her meslekte ne kadar çürük-çarık olma ihtimâli varsa, polislikte de durum farklı değil, can havli ile polis beklemek mecburiyeti hasıl olduğunda da A.C.A.B deyiverin hele be kuzularım, o zaman göreyim asıl ben sizi!) ve dahi askeri+politik sistemlere de mecburuz. Yönetilmeye muhtacız. Savunmaya, korunmaya, sınırların hatırlatılmasına... Çünkü hepi-topu on dairelik dandik bir apartman içinde dahi kavgasız-gürültüsüz, sessiz-sedasız, birbirine hürmet göstererek ve kendi kendini yöneterek yaşamayı beceremediğimizden halen ''apartman yöneticiliği'' zırvaları var hayatlarımızda ve ehline mâlûmdur, dünyanın en dangalakça kavgaları yapılır o apartman toplantılarında! Ve ben mevcut şuur hali içinde, herkesin sonuna kadar özgür olduğu on dairelik bir apartmanda yaşamayı zinhar istemem, Allah saklasın, meraklısı önden buyursun alsın lûtfen!..

Kendi kafasına uymayanı, kendi gibi olmayanı ittirmek-kaktırmak, alanının dışına çıkarmak hâttâ iyice abartıp ortak yaşama alanından kovmak da gene tekâmül basamaklarıyla boğuşan tipik insan davranışı, bu mantıkla yaşayan kişiler kaldırımda kendi halinde yürüyen bir böceğe dahi hoşgörü göstermekten acizler zaten, hemen, derhal, kendisine zarar verip vermeme olasılığı üzerinde birkaç saniye bile düşünmeden üzerine basıp yok ediyorlar, öyle bir kabûlsüzlük türü bu... Daha genişletilmiş versiyonlarını varın siz düşünün. Demokratlıkla özgürlük mantıken elele yürümesi gereken iki yakın arkadaş, ''yaşam tarzı'' denen ve binlerce farklı ifadesi bulunan o şeye hürmet ise zaten bir seçim değil bana göre, sosyal bir varlık olmanın temel gerekliliği ama? Olmuyorsa, olamıyorsa tam bir özgürlükten bahsetmek gayet zamansız ve abestir, buna kimse henüz hazır değildir. Ve evet; mevcut şartlar altında ben ''özgürlükçü'' biri değilim. Başkalarının özgürlük dayatmalarının benim kişisel alanıma taşmasını ve nefes payımı daraltmasını da istemiyorum kardeşim, o kadar... (Ve bu yazıyı okuyup bitiren, çok daha derin bir mânâya varmak adına bu yazıyı da okusa kendine büyük iyilik eder gibime geliyor...)

Ben her yerdeyim...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 17 Aug 2014 21:48:00 +0000

Baştan söyleyeyim; bir "Bulut Atlası", "Avatar" ya da "Pi'nin Yaşamı" değil, o performansları beklemeyin. Luc Besson sevenleri sinema salonlarına çekecektir, hikaye durağan ve tıkanan cinsten değil, her zamanki fantastik sinema dili yerli yerinde Besson'un ama aksayan taraflar çok. Ünlü yönetmen Paris'e torpilini geçmiş gene, en heyecanlı aksiyon sahneleri Paris fonunda akıyor perdede. Filmin ana karakteri Lucy'nin hangi akla hizmeten, neden Taipei'de (Taiwan) bulunduğunu anlayabilmek müşkül? Scarlett Johansson'un oyunculuğunu fazla sevmem, gene de idare etmiş filmi. Çünkü bu gibi bir rol biraz soğukluk ve ifadesizliği zaten gerektiriyor, bu da Scarlett'de olağan şekilde bulunuyor bence. Detayları severim, Taiwan'da niçin bulunduğunu anlayamadığımız Lucy'nin biraz bakımsız, derbeder halini sezdirmek için ojesi kısmen dökük tırnaklar ve özensiz makyaj iyiydi. Morgan Freeman şaşırtmıyordu, her zamanki hali ve rolündeydi, biraz daha yaşlanmış olarak tabii...

İnsan beyninin kaçta kaçının kullanılabilmekte olduğu hep merak celbeden bir konu olmuştur. Ben fazla merak etmedim bu konuyu, eğer komple kullanılması icap etseydi zaten öyle olurdu ya da belki zaten komple kullanılıyordur çünkü bu konudaki varsayımların bilimsel dayanağının bulunmadığını filmin yönetmenliği yanında senaristi de olan Besson kendisi ifade ediyor. Bir varsayım üzerinden yürüyoruz yani ama bu hep ilgi çekmiş ve çekecek olan bir varsayım. Zekâya göndermeler elbette var ve bu şaşırtıcı değil, konumuz beyin ve kapasitesi çünkü. Filme zaman zaman eklenen belgesel anlatımları ben sevdim, sevmemiş olanlar da olabilir, bilemem...

Tabii bu nevi bir filmi sosyolog, klinik psikolog, hipnoz, NLP ve kuantum touch uzmanı, profesyonel yaşam koçu ve daha pek çok farklı konunun eğitmeni sevgili Sevgi Alis Yıldırım'la beraber izlemek (ki; kendisi bir de benimle izlemek istediği için ikinci defa aynı filme geldi sağolsun) apayrı bir mevzu, beyin fırtınalarını daha leziz kılan bir şey:) Kendisi henüz film başlamadan evvelki reklamları dahi farklı bir bakış ve uzmanlık açısıyla değerlendirdi, perdeden akıp geçen hoş ama tamamen bomboş yiyecek ve içecek reklamlarında subliminal (bilinçaltı) kodlama/yönlendirmeler bulunduğunu belirtti ve "penis" gizli algısını kullanan bu reklamlardaki ürünlerin hiçbir besleyiciliği ya da faydası bulunmadığı, hatta tam tersi çoğunun zararlı olduğunun bilinmesine rağmen çok satılacağını ifade etti. Bütünüyle haklıydı. Uzun süreli tüketimleri sonucunda obezite başta olmak üzere bir sürü rahatsızlığa sebep olabilecek bu "boş kalorili" türlü zımbırtının film öncesi dakikalarca reklamının yapılması elbette boşuna değildi...

Hafıza ne kadar geriye gidebilir? Normal zekalı bir insan en fazla nereye kadar derinleşebilir kişisel tarihinde? Bu da ayrı bir konu. Ben 1967 senesinin Temmuz ayında dünyaya gelen kardeşimi hastanede, annemin kucağında ilk defa gördüğüm anı hatırlıyorum mesela, yalnızca onu değil, o sırada Aydın'da oturmakta olduğumuz evin detaylarını, annem hastaneye doğuma gitmiş olduğu için babamın bana sahanda yumurta yaptığını falan da hatırlıyorum. Sevgi henüz iki yaşında olan bir çocuğun bu detayları hatırlamasının olağan olmadığını belirtiyor ama konumuz bu değil:) Filmde Lucy'ye çok önceki yaşanmışları hatırlatan, daha doğrusu hafızasını tetikleyen şey aslında bir sentetik uyuşturucu. Bunu fazla açarsam filmi henüz izlememiş olanlar için tadını kaçırabilirim, sadece bedenindeki tesiri giderek çoğalan bu maddenin Lucy'nin beynini kullanma kapasitesini artırması ve filmin temposunun da buna koşut olarak artmasının izleme keyfini çoğalttığını söyleyebilirim. O kadarında sakınca yok yani...

Filmin tökezlediği çok yer var. Ama bunun bir fantastik bilim-kurgu olduğunu hatırladığınızda o kadar batmıyor çünkü bu tarz filmlerde uçuş serbesttir, malum. Güzel cümleler avlanıyor dikkatle izlendiğinde, bunlardan biri şuydu ve Morgan Freeman'ın canlandırdığı bilim adamı tarafından söyleniyordu: "İnsan varolmakla ilgili değil, sahip olmakla ilgili..." Sahip olma hastalığı içinde debelenen insanlığın dramına iyi vurgu bu, evet. Lucy'nin beyin kapasitesi arttıkça filmin temposu da artıyor demiştim, görsel zenginliği de buna eklemeliyim. Bu nedenle filmin ikinci yarısı daha lezzetli ve heyecan verici. Ayrıca; hem Sevgi, hem de ben Besson'un bu filmde herhangi bir din üzerinden yaratıcı vurgusu yapmayışını sevdik. Daha ziyade "universe/evren" olgusunun bütünsel olarak altı çiziliyordu filmde. Dünya üzerindeki yaşam formları çok farklı olsa da, kaynağın tek, aynı ve bir olduğu sıkça işaret ediliyordu ki; biz yanyana oturan iki "Birlik Bilinci" eğitimcisi olarak bu tarzı takdir ettik elbette. Zaman üzerine güzel düşünmeler de var filmde. Beni heyecanlandıran bir başka detay; yönetmenin büyük sanatçı Michelangelo'nun Vatikan'da bulunan çok ünlü başyapıtı "Sistin Şapeli"ndeki insanın parmağı ile Tanrı'nın parmağının birbirine dokunuşuna gönderme yaptığı sahne oldu. Bu noktada, halen evimin salonunda, baş köşede asılı duran dev Sistin Şapeli replikasını bana ulaştıran, hayatıma bu çok değerli güzelliği ekleyen "canımın Can'ı"nı sevgiyle hatırlayıp kulaklarını çınlattım❤️Bu eser ve bilhassa bu detay onunla aramızda bir şifre gibidir. Dolayısıyla, filmdeki bu gönderme beni ayrıca cezbetti...

Netice olarak; meraklısına hitap edebilecek bir film Lucy ama beklentileri fazla yüksek tutmamak kaydıyla zira dediğim gibi, saçmalanmış olan bazı kısımları da var. Heyecan dozu yüksek, şiddet durumu da öyle. Besson sonu bana göre iyi bağlamış, Paris'in içinden kıra-döke bir felaket rüzgarı gibi geçilen aksiyon sahnelerinde Lucy'nin yanında bulunan Fransız polisin bir kez öpüştüğü ve hafiften duygusal bağ kurduğu bu çok tuhaf kadının nereye kaybolduğunu merak ettiği sahnede cevap cep telefonu ekranında mesaj olarak beliriyor: "I am in everywhere/Ben her yerdeyim..."

Ruh sonsuz, madde hakikaten çok zavallı ve çok sınırlı kalıyor onun yanında. Ölüm ise dönüşümün ana koşulu zaten, oradan geçmeden tekâmüle varılamıyor. Buna göre düşünün hayatı ve bu çok gelip geçici dünya illüzyonuna fazla yapışmayın derim. Lucy'yi izleyecek olanlara iyi seyirler dilerim...

Ekmek için?..

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 10 Aug 2014 22:49:00 +0000

Seneler evvel, şimdi emekli olan yönetmen arkadaşım sevgili Adnan Sait Tabakçı ve beraberimizdeki çekim ekibi ile birlikte, kendisi ile TRT İzmir Televizyonu adına bir röportaj yapmak için kalkıp gitmiştik İstanbul'a. Yıldız Sarayı'nda yapmıştık çekimleri. O sırada IRCICA genel sekreterliği görevini yürütüyordu. Gayet beyefendi, nezaket sahibi, konusuna hakim, belagati kuvvetli, başarılı bir akademisyendi karşımdaki, kendisinden o vakte kadar bilmediğim bir dolu şey öğrenmiştim, çok akıcı, dopdolu bir röportaj gerçekleştirmiştik. Zannediyorum o zamanlar ne onun, ne de benim aklımıza gelirdi seneler sonra bilhassa İslam dünyasının yakından tanıdığı bu başarılı profesörün isminin Türkiye'nin gündemine cumhurbaşkanı adayı olarak oturacağı ama hayat böyle sürprizlerle doluydu işte...

Başta beğenmediler onu, burun kıvıranlar, kendince aşağılayıp küçümseyenler çok oldu. Arap dediler, Türklükle alakası dahi yok dediler, dinci-gerici dediler, ne idüğü belirsiz hasbelkader bir profesör dediler, dediler de dediler. Gerçi tanıdıkça baştan esirgediği itibarı kendisine iade edenler de olmadı değil, "karısının başı açıkmış yahu" veya "adam bayağı başarılara imza atmış meğer, biz de şey sandıydık..." gibilerinden. En çok da adı tartışma konusu oldu, çoğu kişinin dili dönmedi, burun kıvırıcılar tayfası bunu da alay konusu etti uzun müddet. Beni ise en çok CHP isimli demode partinin kendisini "Türkiye'nin gururu" olarak lanse etmesi gülümsetmişti:) O zamana kadar yaptığı çalışmalardan ve kendisinden bihaber insanlara Ekmeleddin Hoca'yı sanki yeni bir keşifmiş gibi bir gurur vesilesi olarak sunmak zaten ancak bu nevi bir partiye yakışırdı, yaptılar. Çünkü bu memleketin çoğunluk insanı yılların oyuncusu/sanatçısı merhum Tuncel Kurtiz'i de ancak Ezel adlı dizide "Ramiz Dayı" olduğu zaman tanımış ve ancak popüler kültürün bir parçası olduğunda meşhur ederek başarısına onay vermişti. Halbuki; bu popülerlik Tuncel Kurtiz'in umurunda bile değildi aslında... Değerli Ekmeleddin İhsanoğlu için de benzer bir çarkın işlemekte olduğunu düşünmüştüm, yanılmadığımı gördüm. Bunca sene yaptığı başarılı çalışmaları bırakın bir tarafa, adını dahi bilen yoktu ama? Her neyse, zaten artık konuşmak, tartışmak boşuna. CHP denen demode parti isim öğütmeyi iyi bilir, Prof.Dr.Ekmeleddin İhsanoğlu da bunun son örneğidir. Kendisine Yıldız Sarayı'nda yaptığım o röportajdan bu yana hürmet beslerim, takdir ederim, çalışmalarını takip ederim ancak elbette 12.cumhurbaşkanı seçilemeyeceğini en başından biliyordum, bence kendisi de biliyordu bunu...

Bu seçimin bana göre en dikkat çeken ismi, yıldızını olağanın çok üstünde yükseltmiş olan Demirtaş'tır. Hem kampanya sürecindeki söylemleri, hem de aldığı oyla çok önemli bir algının giderek büyümekte olduğunu, hatta belki solun yeni adresini işaret etmiştir. Aleni Kürt düşmanlığı ve her nevi ötekileştirmenin karşısında farklı tarzı-tutumu ile yükselişi devam edecektir ve elbette etmelidir. Ki; zaten siyaset de külli bir "algı yönetimi" değil midir? Değerli Ekmeleddin Hoca ise CHP'nin aksi yöndeki olanca gayretine rağmen (!) değerinden bir şey kaybetmiş değildir bana göre, bu zorlu ve netameli işlerin onun gibi ilim adamlarına uygun olmadığını anlamış olarak, kendi bilgi+ilgi alanlarına yeni ve faydalı tohumlar "ekmek için" kısa süre içinde asli çalışmalarına geri dönecektir zannediyorum, çünkü herkesin arenası kendine göredir. En azından Türkiye'nin tamamı olmasa bile hiç azımsanmayacak bir kısmı "Ekmeleddin" ismini doğru telafuz etmeyi öğrenmiştir ve bu da bir şeydir, hiç yoktan iyidir. Zaman görmemiz gereken her ne varsa, iyi ya da kötü, zaten gösterecektir, telaşa, paniğe, öfkeye, türlü bahaneye falan hacet yoktur yani. Söylenmesi gereken gayet kısa ve nettir: "Hayırlısı OLsun..." O kadar.

Kan bağı...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 03 Aug 2014 21:52:00 +0000

Burnumun dibine geldi ama ben gidemedim ona düne kadar, onun da, benim de çok işimiz vardı ve bu bahane her zaman tutardı, mâlum... Geçtiğimiz Cuma, öğle yemeğinde buluştuğum yakın bir arkadaşımla muhabbetimiz sırasında, konu onunla âlâkalı olunca telefonumu elime alıp aradım hemen ama ''muhtemelen açmaz'' diyordum ararken arkadaşıma, ''hep çok meşgûldür o zira...'' Bir defa çaldı ve şak diye açıldı telefon, daha ben sözümü bitirmeden??? ''Sen beni yalancı çıkarmak için mi yaratıldın, ilk çalışta açtığın görülmüş şey midir yani senin?!'' dedim ona sitemle, ''şimdi görüldü işte'' diye cevap verdi gülerek, ardından ''n'aber Türkiye'nin en güzel sesli kadını?'' diye ekledi, ''ister inan, ister inanma, daha bu sabah düşündüm seni, hatırlıyor musun hani o küçük balıkçı lokantasında yemek yemeğe gittiğimiz kış akşamını, senin araba kaza yapmıştı da yürüyerek gitmiştik, o ne güzel, ne benzersiz bir geceydi, Ali'nin geç vakit bağlamayı çıkarıp çaldığı, hep beraber söylediğimiz o türküler neydi yaa öyle, öf ülen öfff!...'' ''Hatırlamaz olur muyum yâhû, amma maceralı bir hikâyeydi, uzun müddet boyun ağrısı çekmiştim ben sonradan'' diyerek gülümsedim. Kısa bir konuşmadan sonra ''yarın saat 13.00 gibi Bostanlı'dayım, mutlaka çık gel...'' dedi, ''tamam, yarın görüşürüz o halde'' dedim, kapattık...

Evimden çıkıp yürüyerek gidebileceğim bir mesafedeydi yeni çalışma yeri. Lâkin hava kavuruyordu insanı, gene de yürüdüm. Plâkasıyla onun adını-soyadını değil, doğduğu şehrin plâka numarasını işaret eden o çok sevdiği siyah otomobilini kapıya park etmişti. Yukarı çıktığımda artık ter paçamdan damlıyordu, asistanı bana banyoyu gösterdi, direkt oraya attım kendimi, elimi-yüzümü, kollarımı, boynumu yıkadım, bir nevi yarım duş! Çıktım, hayret, bekleme odasında bu defa fazla kimse yoktu. Klima son ayarda çalışıyordu ve içerisi derin dondurucu kıvamındaydı! Kendime klimanın kapsama alanı dışında, kenar-köşe bir yer bulup oturdum, sırtımda onca terle donmamak için iyice kenarda bir yere büzüldüm. Bu arada kapı birkaç defa çaldı ve mütemadiyen randevulu insanlar geldi ama hiçbirinin içerideki aşırı serin klimatize havadan şikayetçi olduğu falan yoktu, zannediyorum oradaki tek klimasevmez kişi bendim!..

Onu her zaman uzun beklemişimdir, herkes bekler. Dolayısı ile giderken her zaman okumakta olduğum kitabı da alırım yanıma, öyle bekleme odası dergileri kesmez çünkü beni. Kitabımı çıkarıp okumaya daldım. Neden sonra gözlüğümü geriye doğru itip burnumu sıkan bir elle koptum kitaptan, burnumun sağına-soluna dokunup yoklayarak kendi fıtratınca selâmlıyordu beni deli:) ''Kalk hadi, yürü, kahvemizi içelim'' dedi, biz onunla hep kahve içip sohbet ettiğimizden gene aynı doğallık içinde söyledi bunu, ben de ona ''yahu ben artık eskisi gibi kahve içemiyorum, intoleransım varmış, bla bla bla...'' demedim, nadiren kullandığım kahve içme hakkımı bu defa onunla paylaşmak üzere ardına düştüm. Aklına bir şey gelmiş gibi ansızın döndü, kollarını kocaman açıp sarıldı bana, sıktı, sıktı, kaburgalarım birbirine geçti neredeyse, ''dur yaa'' dedim nefesim kesilmiş şekilde, ''protezlerimi bozacaksın şimdi!..'' Kahkahayla güldü, ''onları bozabilecek biri çıkarsa önce bana haber ver, sana uçak falan çarpmazsa hiçbir şey olmaz kızım onlara, merak etme'' dedi:) E tabii o öyle diyorsa öyleydi. Sade döşenmiş odasına geçtik, az sonra ortalığı kahvenin davetkâr kokusu doldurdu. Biz çoktan sohbet etmeye başlamıştık elbette, bu hep bayıldığımız şey olmuştur, zamandan ve durumdan bağımsız bir konuşma, telaşlı bir anlatma-aktarma hali... Yoga, politika, sinema, insanlarımız, hayatlarımız, ne çok şeyden bahsettik gene, hey Allah'ım! Yeni ofisi için Hindistan'dan gelen altın rengi bir minik Buddha heykelciği vardı çantamda, çıkarıp masasına koydum o arada. ''Ne bu şimdi gene?'' dedi, ''hediyen'' dedim, ''sana bol para, şans ve bereket getirsin...'' ''Huzurdan başka bir şey istemiyorum ben, huzur getirsin'' dedi, ''ona söyle'' diye heykelciği işaret ettim, gülüştük. Sonra beyaz oda, sonuçların değerlendirildiği yer. Ona danışmam gereken bir hususu artı ve eksileriyle ölçüp biçme halleri. Muayene; ciddiyet ve resmiyetin alanı yani. Bundandır muayene sürecinde en yakın, en samimi dostlarına dahi (siz) diyerek hitap etmesi, prensip meselesi...

Sonra ''artık gitmeliyim'' dedim, ''seansım var akşama...'' Bu arada bekleme odası da yeni gelenlerle dolmuştu zaten. Birlikte kalktık. ''Sana söylediğim o filmi derhal bul ve izle'' dedi bana koridorda yürürken, ''tam senlik o film, bayılacaksın...'' ''Tamam'' dedim, ''izleyeceğim elbette...'' ''Oğlanı İspanya ya da Hollanda'ya gönder okumaya'' dedim ona, ''İngiltere, Fransa falan ona uymaz...'' ''İspanya'ya göndereceğim büyük ihtimâlle'' dedi, ''bana bak, seninki gibi bir ev işini de unutma sakın, bana bütün bilgileri, fotoğrafları falan yolla hemen, komşu olacağım sana kızıııım:)'' Zira bahsettiğimde çok heyecanlanmış, ''ben de isterim, bana da aynından bul, hemen bul, çabuk bul!'' diye tutturmuştu. ''Tamam yâhû'' dedim, ''eve gidince yollayacağım istediklerini hemen, söz...'' Beni geçirmek üzere geldiği kapının ağzında durdu, kollarını kocaman açıp tekrar sarıldı bana, sıktı, sıktı, ''benden uzakta olma, enerjin etrafımda, buralarda olsun hep...'' dedi. Hiçbir hesap-kitap olmaksızın, sadece olduğumuz halde ve olduğumuz andaydık. Bu yalın ve hesapsız sevgi hali o kadar iyi geliyordu ki, ne herhangi bir beklenti, ne en ufak bir kırgınlık, ne yalan, ne dolan, ne sorgu-sual, ne dostluğumuza ihanet, ne de kıskançlık hançeri vardı aramızda, saf ve kendiliğinden bir ''oluş hali''nden başka hiçbir şeyin olmadığı o akışta birbirimize sarılmış şekilde bir müddet öyle kaldık. Sonra açmak için kapının koluna uzanan elindeki parmaklara baktım, vaktiyle iman tahtamın üzerini boydan boya kesmiş, göğsümü açmış ve benim kanımla boyanmış o elin parmaklarına. Bu adam benim en savunmasız, en kanlı, en korkunç, en makyajsız, en çirkin, en çıplak, en zavallı, en şuursuz ve herhalde en zor hallerimin birinci derece tanığıydı, benim belleğimde kayıtlı olmayan narkoz zamanlarını ve ameliyathanelerdeki o uzuuuun saatleri o bilmekteydi. Neşteri cildime ilk dokundurduğunda, çok belirgin olmayan ince kırmızı bir çizgiyle başlayan ve daha sonra çoğalan kanla ıslanarak genişleyen o uzun kesikleri açan, kaburga kemiklerimi tanıyan, dokularımı, önceden kesilip biçilmiş kaslarımı bilen, içimi gören, sonra açtığı o uzun kesikleri ince ince, tek tek dikip kapatan, onaran, kaybettiklerimi yeniden yapan... Bir nevi sanatçı, varoluşu yeniden yorumlayan... Onunla aramdaki bağ, bu sebepten başkalarıyla olamayacak kadar bir mahremiyet ve hususiyet taşımaktaydı ya zaten. ''Kan bağı'' vardı onunla benim aramda, benim kanımla imzalanıp mühürlenmiş, sadece ikimizin bildiği bir kadim sözleşmenin gizli şehadeti ya da...

Dönüp el salladım ona asansöre doğru ilerlerken, ardımdan ''filmi izlemeyi unutma haa...'' diye sesleniyordu hâlâ:)

Haberim yokmuş gibi geçip git...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Tue, 29 Jul 2014 15:10:00 +0000

Evet öyle yap zira ben pek de ''bayramsever'' biri sayılmam. Çocukluğumdan beri öyleyim, yeni değil bu. Akrabalarımızın yaşadığı yerlerde geçmiş değil çocukluğum, biz hep çok uzaklarda olduk. Dolayısı ile, o ''aman bayramda da gelmedi demesinler şimdi!..'' tarzı yüzden ve samimiyetsiz akraba ziyaretleri ve el öpüp karşılığında bayram bahşişi alma rüşvetçiliği anlamı taşımadı bayramlar. Evet, bu bir nevi rüşvetçiliktir bana göre, ''öp elimi, kap bahşişini...'' hesabı bir ilişki içinde hakiki hürmet aranmamalı diye düşünüyorum. Kaldı ki; benim çocukluğum zamanında ne çocuklar, ne de büyükler kafayı bu denli parayla bozmuş değildi, insani değerler daha öndeydi, sevgiyi, saygıyı, terbiyeyi daha önemserdi insanlar. Yani biz öyle ruhunu paraya satmış çocuklardan da değildik, ufak-tefek şeyler yeterdi sevinmemize. Burnuna kadar şekere-çikolataya-tatlılara gömülen çocuklar da değildik, haddimizi bilmek öğretilmişti çünkü, ikram edileni alırken ana-babamıza bakardık, ''hadi bi tane daha al, hadi canım, al, çekinme...'' şeklindeki ısrarlar karşısında ana-babamızın kaşı kalkmışsa eğer, teşekkür edip elimizi çekmek de öğretilmişti, ''yeterli'' kavramı konusundaki ilk derslerimizdi bunlar belki. Nefsimiz hep isterdi, isteyecekti ama biz onu terbiye etmekle mükelleftik. Evet, küçücük mükelleflerdik...

Bayramlarda uzun telefon konuşmalarından hazzetmem, aslında beni kimse arasın da istemem. Beni seven-sayanlardan bunun ispatını beklemiyorum. Benden de kimse beklemesin. Hislerin içten olması kafi, herkese yollanan klişe bayram mesajları gibi ''laf olsun'' diye yapılan hiçbir şey benim alanıma girmesin istiyorum. Uzun zamandır meyveler ve doğal ballar hariç, ''sıfır şeker'' ilkesiyle yaşıyorum. Evimde de şeker-tatlı vs. bulundurmuyorum. Bu ilkemi bayramlarda da değiştirmiyorum elbette. Kaldı ki; sırf siyasi duruşunu açık etsin diye bin yıllık Ramazan Bayramı'na ısrarla ''Şeker Bayramı'' diyenlerden de hazzetmiyorum, çok zorlama, ittirme-kaktırma geliyor bana, kusura bakılmasın ya da bakılsın, hiç sakıncası yok. Kalın ve hamurlaşmış, ikram edildiği için nezaket icabı çiğnene çiğnene yutulacak ve tepsilerdeki kalanı çöpe boca edilecek ev baklavalarının yapıldığı bir evde büyümedim. Şimdi de hiç aklıma gelmez, öyle bir ihtiyaç hissetmiyorum. Otuz seneye yakın yayıncılık mesleğinde, başkalarının tatil yaptığı özel günler ve bayramlarda muhakkak nöbete girmiş bir vardiyalı canlı yayıncı olduğumdandır belki de, bu gibi zamanlara öyle fazla ve ekstra bir ''özellik'' atfedemedim, zorla da olmuyor tabii. Ramazan boyunca oruçtan-sahurdan habersiz, her zamanki rutinine aynen devam etmiş insanların hangi coşkuyla Ramazan Bayramı kutlayabildiğini de hiç anlamamışımdır zaten? Oruç tutan için bu bayramın taşıdığı mana bambaşka, hisler, algılar aynı değil. Ayrıca İzmir gibi, Ramazan ayının hususiyetlerinin hemen hiç hissedilmediği bir şehirde yaşayınca, bayramın da öyle çok özel bir anlamı kalmıyor bana göre. Ramazan'ın yakıştığı, hatta çok yakıştığı şehirler vardır, oralarda Ramazan'ı idrak etmek bambaşkadır, hamdolsun öyle şehirlerde de yaşamışlığım var. O hatıralar yetiyor, fazlasının peşine düşmek şimdiki halde manasız...

Her türlü söylenti, dedikodu ve ortadaki toz-dumana rağmen elbette yoga yapmaya-öğretmeye devam, kimin ne düşündüğü ile ilgilenme mecburiyeti hiç yok, bu tamamen içsel bir yönelim, herkesin kendi yolu... Okumak ve yazmak da öyle, başkaları için yapılan şeyler değil bunlar, öncelik kişinin kendisinde. Geçmişin hesaplaşmaları yorar insanı, faydasızdır üstelik, salacaksın geçmişin ipini bu yüzden, gelecekte de yaşanmaz, fazla kurguyu kaldırmaz çünkü gelecek, gelmeyebilir, şapa oturabilirsin, biliyorsun ki bu gayet mümkün. Şu halde yegane gaye şimdiki ''an''da kendini olabildiğince yükseltmek, ruhuna kabulü öğretmek olmalı. Bunun için ne ya da neler gerektiğini gene herkes kendi bilir, herkesin kendine malumdur bu, karışmamalı. ''Bir şeyi görev gereği yaptığınızda'' der Krishnamurti, ''bunda sevgiye yer var mıdır? Görev sevgi içermez. Bir şeyi göreviniz olduğu için yapma gereği hissediyorsanız, yaptığınız şeyi sevmiyorsunuz demektir. Sevginin olduğu yerde görev ve sorumluluk yoktur...'' Ünlü Hintli felsefe ve düşünce adamının ''Bilinenden Kurtulmak'' adlı eserinde yer alır bu ifadeler ve bana göre çok doğrudur. Sevginin saf haliyle bulunduğu yerde herşey kendiliğinden olur zaten, ittirmeye-kaktırmaya lüzum olmaz...

Son altı senedir yaşadığım ve gene hiç sevmediğim, sevemediğim bu şehirde artık geriye sayma zamanlarım, aslında böyle sevmeye sevmeye, kendimi ite-kaka, zorla fazla bile kaldım. Gene de, bayramı fırsat bilip bavullara ve arabalara doluşarak deniz kıyılarını işgal etmeye gidenlerin arkada bıraktığı o tenhalık keyifli. Ben bir yere gitmediğim için, dönme stresi de yaşamayacağım tabii, haliyle:) Zor dayanılır bir sıcak var, evet. Ama gene de tıklım-tepiş dolu plajlarda poponu koyabilecek, havlunu serebilecek bir yer bulabilme gayreti içinde, her zamankinden daha pahalı ve kalabalıktan dolayı daha kalitesiz bir hizmet alacağın tesislerde ''guya tatil yapmak''tan bin defa evladır evinde olmak, bunu hep söylerim. Okullar açılmadan tatile çıkmama prensibimi tabii ki uygulamaya devam ediyorum, bana göre en klas tatil Eylül'ün 2.yarısından Ekim sonlarına kadar uzanabilir duruma, havaya ve tabii gidilen yere göre. Bu sene tam bir inziva olacak benim tatilim, sadece yoga, meditasyon, sessizlik ve pratik-teorik çalışma, doğanın kucağında, çok değerli hocalarım ve arkadaşlarımla. Oh, daha ne isterim? :)

Musevi dostlarım var, bu ülkenin vatandaşı olan, burada doğup büyümüş, burada askerlik yapmış, vefat eden yakınlarını bu ülkenin toprağına gömmüş, burada çalışıp buraya vergi ödeyen bir sürü tanıdık insan. Cep telefonlarına tehdit mesajları geliyormuş son zamanlarda, evlerine, iş yerlerine mektuplar falan. Başka bazı örtülü tehditlere, açık hakaretlere maruz kaldıklarını da üzüntüyle öğrendim. Bu memleket daha evvel böyle pis bir dolmuşa bindi ve bana göre hala da inemedi zaten! O ayıp, o yüz karası halen duruyor hepimizin alnında. Malum 6-7 Eylül hadiselerini bilmek için illa o dönemi yaşamış olmamız icap etmiyor, fotoğraflarıyla, belgeleriyle, şahitleriyle gayet açık, apaçık ortada zaten. İsrail ordusunun Gazze'ye yaptığı acımasız saldırıların hesabını senelerdir bu memlekette yan yana yaşadığınız insanlara sırf inançları Musevilik olduğu için sormaya kalkarsanız eğer, aradan geçen 59 uzun senede bir arpa boyu yol katedememiş ve o vakit yaşananlardan hiç ders çıkartamamışsınız demektir ki; bu bambaşka bir utancın kaynağıdır zaten, pek yazık:( Yakıştıramıyorum! İstisnasız hiçbir savaşı hiçbir ülkeye ve insanlığa yakıştıramadığım gibi. Savaşın kazanan tarafı yoktur, namusu da öyle. Herkes kaybeder, kazandığını sananlar da dahil herkes kaybeder! O kadar...

Uzun lafın kısası; başa dönüyorum tekrar, pek öyle ''bayramsever'' biri değilim ben, evet. Varlığımı başkalarının varlığına bağlamayı da anlamsız bulanlardanım, tek başına kendime yeterli olamadığım takdirde bu dünya illüzyonuna kapılır giderim yahu, olacak iş midir? Ailem de böyle, biz seviyoruz kendimizle başbaşa olmayı ve başkalarının ödünü kopartan o yalnızlığı. Bu sebepten; haberim yokmuş gibi geçip git bayram, herkese senden ne bekliyorsa onu vermene karışmam elbet, benim bir beklentim yok. Hiç olmadı. Tenhalığı hep çok sevdim ben, sen git ve daha kalabalık, daha şamatalı yerlere uğra lütfen, hadi kapatıyorum şimdi, güle güle...

Ağır misafir...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 13 Jul 2014 22:33:00 +0000

Saat işliyor. Can bulduğun andan itibaren, bu doğumdan da evvel. Ruhun ''can''la birleştiği anda başlıyor saat işlemeye. Ve hiç durmuyor durması gereken zaman gelinceye kadar. O zaman gelip çattığında da, hiçbir gayret, hiçbir çaba, hiçbir direniş fayda etmiyor, ruh ''can''dan ayrılıyor kaçınılmaz şekilde...

Hayat pek çok yönü ile adil görünmüyor belki, elbette dünyevi şuur ölçeklerine göre böyle bu, biz derindeki manayı her zaman göremeyebiliyoruz. Lakin; o pek de adil görünmeyen hayat herkes için, her canlı varlık için geçerli olan, çok eşit bir netice ile noktalanıyor. Ölüm hiçbir fark, hiçbir ayırım gözetmeksizin, nefes alan her varlığa aynı şekilde eşit ve adil davranıyor...

Fotoğraftaki geniş alınlı, muhtemelen mavi gözlü, bukleli saçlı ve çok tatlı kız çocuğu güzelce giydirilmiş, sandalyeye oturtulmuş ve fotoğrafı çekilmiş. Onun kısa hikayesinden ailesine ve sonraki zamanlara kalacak son hatıra bu fotoğraf çünkü bu ufak kız fotoğraf çekildiğinde artık bir ölü, nefes almıyor. Kızın ellerinin duruşu aslında bu durumu ele veriyor ama hemen ilk bakışta anlamak kolay değil tabii. Victoria dönemine ait bir gelenek bu, ''memento mori/ fani olduğunu hatırla'' ya da ''post mortem/ ölümden sonra'' gibi isimleri var. Vefat eden aile bireyleri inanç ve geleneklere göre sonsuzluğa uğurlanmadan evvel ya tek başına, ya da diğer yakınlarla fotoğrafları çekiliyor. Bu işte uzmanlaşmış özel fotoğrafçılar var ve cansız bedenlere çeşitli şekillerde pozlar verdirebilmek için bazı dayanak ve düzenekler kullanıyorlar. Bugünün insanına belki çok tuhaf ve ürkütücü gelebilecek bu Victorian dönem geleneği, aslında ölümü bir kabulleniş biçimi, gürültülü-patırtılı isyanlardan ziyade sessiz, sakin bir matem belki, kaçınılmaz olanı kabul ederek ilahi iradeye teslim olmak. Zaten başka çare var mı ki?..

Victoria dönemi bu ''post mortem'' fotoğrafları şimdi çok değerli. Ölümlerinin üzerinden yüz yıldan fazla zaman geçen insanların hatırasını yaşatıyor olması bir tarafa, hastalıklara şimdiki gibi çarelerin olmadığı, bugün leblebi gibi kullanılan antibiyotik ve benzeri ilaçların henüz bulunmadığı, basit bir grip salgınında dahi yüzlerce kişinin hastalanıp öldüğü, insanların anlaşmazlıklarını silah ve düello ile hallettiği zamanlardaki hayata ilişkin pek çok bilgi taşıyor günümüze bu sepya fotoğraflar. Müzayedelerde yüksek fiyatlara alıcı bulmaları, antikacılarda özellikle aranmaları şaşırtıcı değil...

Ben ''korku'' değil, ''kabul'' okuyorum bu fotoğraflardan. Bir nevi yüzleşme, daima hayatın içine geçmiş durumda bulunan ölümün tescili. Kaçınılmaz olarak ve muhakkak her eve uğrayacak bir ağır misafiri buyur etmek gibi, hepimizi birbirimize eşitleyen o en adil ve ağır misafiri...

İçinden bir çok kalp geçen yazı... ❤️

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Mon, 30 Jun 2014 19:44:00 +0000

Ayvalık'ta, geçen Cumartesi günü bir ara sokakta karşıma çıktı bu tabela, sektirmedim, hemen durup çektim tabii. Herkeste farklı bir algı oluşturabilir, ben samimi buldum. Birden fazla anlam taşımakta bana göre, (ansızın kalp krizi geçirme riskim var, acilen hastaneye götürülmem icap edebilir, garaj önüne park edilirse buradan araba çıkamaz, lütfen...) ve (kalbim müstakil evin garajı önüne langadanak araç parketme hödüklüğünü kaldırmaz, çünkü kalp hastasıyım, ani öfke ve sinir halleri bana hiç yaramaz, mazallah tık der giderim, günaha girmeyin...) şeklinde. O kalbe buradan selam ederek şifa diliyorum.❤️

Gene geçen Cumartesi, gene Ayvalık, gene bir sokak arası ve bir evin duvarı... 23.02.2014 Pazar benim 49. yaşıma girdiğim gün. Enteresan bir hizalanma, muhtemeldir ki bir aşk acısı, işin içinde gene bir kalp var yani. Ona da selam ederim, şimdiye artık teselli bulmuş olmasını dilerim.❤️

Ben de kalbimi Ayvalık'ın o güzelim sokaklarından birindeki çok eski bir taş Rum evinin avlusuna emanet bıraktım, yakında bedenim ve ruhumla orada tekrar kavuşturmak üzere:) Kendi kalbime de selam ederim elbet.❤️ İçinden bir çok kalp geçen bu yazı burada biter ve ben bisikletime atlar giderim...

Mardin kapısından atlayamadım...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 22 Jun 2014 22:11:00 +0000

''Liralarım döküldü, toplayamadım, o yare mektup yazdım, yollayamadım, vurmayın arkadaşlar ben yaralıyam, el alem al giymiş, ben karalıyam...'' diye devam edip gider bu güzel türkü. Olay yeri inceleme ekibimiz Gülsün ve Haluk, yanlarına anneleri de alıp geçen ay bir Diyarbakır-Mardin seyahati yaptılardı, beraberlerinde çok sevdiğim şehir Mardin'den kokular, tatlar ve fotoğraflar getirdilerdi tabii, oradan aklıma geldi 2005 senesinin Kasım ayında eski blogum ''Tırmık İzi''nde yayınladığım Mardin yazıları...

Mardin'e şimdi artık emekli olan TRT spikeri arkadaşım sevgili Misket Dikmen ile beraber gitmiştik. TRT Diyarbakır Radyosu'na geçici görevle spiker desteği verilen zamanlardı, ben İstanbul'dan, o İzmir'den gelmişti. İzin günümüzde Diyarbakır'dan araba kiralamış ve şimdi ismini hatırlamadığım çok çocuklu genç bir adam olan Diyarbakırlı şoförümüzle o tarafların tozunu attırmıştık :)

O vakitler yoktu ama, şimdi artık Mardin'in de bir havaalanı var, İzmir'den direkt uçabiliyorsunuz mesela... Bana sorulursa eğer, herkesin görmesi gereken bir şehirdir derim. Sihir taşır, çok farklıdır. Yemekleri, el yapımı sabunları, kendine özgü baharatları, daracık sokaklarında tıkır-mıkır dolaşan eşekleri ve ille de günbatımı, çok meşhurdur. Medeniyetlerin harman olduğu kadim Mezopotamya topraklarını safran rengi bir deniz gibi gözlerinizin önüne seren o akşamüstlerinden birine şahit olursanız günün birinde, sihir derken ne demek istediğimi eminim çok daha iyi anlarsınız. Haa, unutmadan, Mardin'in sembolü Deyrulzafaran Manastırı'nın profesyonel genç rehberi sevgili Sercan Paslanmaz'ın şöhreti de neredeyse dünyayı tutmuştur, bilhassa genç kızların ilgi alanına girecek bu konuyu da belirtmekte fayda görürüm :) 2005'in Handan'ı olarak neler yazmışım Mardin hakkında, okumak isteyenler buradan buyurabilir. Ve bir de şu muhteşem hikaye tabii, o saf, hep temiz kalmış güzelim hatıraya selam ile...

Sen benim gizli kuyumsun...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 13 Jun 2014 19:59:00 +0000

Akşamüstü aramış, ben duymamışım. Aramasını gördüğümde bu defa ben onu aradım, telefonu kapalıydı. Daha sonra telefonunun açık olduğuna dair mesaj geldi, yeniden aradım, meşguldü. Nihayet denkleştik de konuşabildik. Okurlardan, kitaplardan, ilişkilerden, aldığımız eğitimlerden, yogadan, Hindistan'dan ve daha ne çok şeyden konuştuk, her zamanki gibi birbirimizi tam olarak anlayabilmenin, o frekans uyumunun verdiği iştahla konuştuk...

Bir ara; ''biliyor musun Handan...'' dedi, ''sen benim başına koşup içine eğilerek (Midas'ın kulakları eşek kulaklarıııııı!) diye bağırdığım gizli kuyumsun, seninle konuşabildiğim şeyleri bir başkası ile asla konuşmadım ben şimdiye kadar...'' Bu değerli bir cümleydi, birkaç nefes durup içime bakmayı, bende yarattığı hisleri farketmeyi hak edecek özel bir cümle. Öyle de yaptım zaten, keyfini çıkardım bu cümlenin:) Herkes herkes için bu kadar özel olamayabilir elbette, bu ifadesi zor bir şey aslında ama, o her zamanki parıltılı zekası ile bir çırpıda bulup çıkartmıştı işte anlamı hayli güçlü olan bu cümleyi. O bir yazar, o zeki bir adam, o benim arkadaşım ve ben onu seviyorum, evet...

(Midas'ın Kulakları efsanesi için müracaat buraya lütfen...)

3.gözünü sevdiğimizin adamı: Dr.Alper Kaya :)

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sat, 07 Jun 2014 21:07:00 +0000

İzmir-Narlıdere'de, yamaçtaki apartmanın en üst katlarından birinde, körfeze tepeden bakan geniş pencerenin aydınlığındaki odada varlıkları üç çok ciddi hastalıkla sınanmış ve sınanmakta olan üç farklı kişiydik. Bir MS, bir kanser ve bir de ALS hastası yani... Bizi birbirimize arkadaş kılan ise sadece hastalıklarımız değildi elbette, odadaki üç kişinin yolları birbiri ile çok enteresan şekillerde ve farklı zamanlarda kesişmişti, bu ''farklı zamanlar'' dediğim bahis taaa 80'li yıllara kadar derinleşmekteydi. Dr. Alper Kaya'ya henüz 28 yaşında genç bir göz doktoru iken ALS teşhisi konmuş ve hayatının bütün akışı bu teşhisle değişmişti. Benim üniversite ilk sınıf öğrencisi olduğum zamanki semt arkadaşlarımın neredeyse tamamı Alper'in de arkadaşıydı, Nejat Şener, Suat Sungur, Can Özbatur, Yasemen Heper... Halen baba evimin bulunduğu apartmanı gayet iyi biliyordu çünkü o vakitler karşı giriş dairesinde oturan komşu kızımız Yasemen'i arkadaşlarla dışarı çıkılan geceler eve o bırakıyordu. Şu anda benim evimin baktığı, baba evimin tam arkasına düşen parkı, Nejat'ların Girne Bulvarı'nda, eski demiryolu tantanlarının oradaki bahçesi havuzlu evlerini, o bahçedeki şen-şakrak yaz akşamı muhabbetlerini, sanat tartışmalarını, bunların hepsini benim gibi o da gayet net hatırlıyordu...

Yardımcısı Ahmet Bey bize kapıyı açıp içeri aldığında, Alper'in odasından müzik sesleri geliyordu. Odaya girdiğimizde özel sandalyesinde, gene özel mızıkası ile bilgisayarında çalan bir Chuck Mangione şarkısına eşlik etmekteydi. Biz geldik diye şarkıya eşliğini kesmedi, sonuna kadar devam etti, biz de severek dinledik elbette... Bunca yıldır bedeninin başından başka bir tarafını kıpırdatamaması hiç önemli değildi Alper için, o bir müzisyendi aynı zamanda ve ALS hastalığı bile koparıp ayıramamıştı onu müzikten, müziği de ondan...

Alper, normalde teşhis kesinleştikten sonra 33 ay kadar yaşayabilen ALS hastaları arasında ezber bozan bir hasta kimliği taşımaktaydı öte yandan. Çünkü, 28 yaşında ALS hastası olduğunu öğrendiğinde ilk işi eşi Elçin ile konuşmak olmuş, akıbetini bildiğinden karısına derhal boşanmayı teklif etmişti, Elçin ise kızıp ''hele dur bakalım, nereye, çocuğunu büyüteceksin daha!..'' diyerek Alper'e göre ''tokat gibi'' bir cevap vermişti. Baba olacağını işte bu şekilde, neredeyse hastalığı ile eşzamanlı öğrenmişti. Kızları Ece şu an 22 yaşında ve Alper hala hayatta. Elbette başladığı noktada kalmadı hastalığı, adım adım ilerledi, bedeninin kontrolü teker teker çekildi, Alper'e göre tamamen durmuş da değil ama, halen hayatta işte. Ünlü İngiliz fizikçi-evrenbilimci Stephen Hawking de aynı hastalığı dünyanın tanımasını sağlamış bir ALSlidir ve 21 yaşında hastalanmasına rağmen halen hayatta olup, şu an 72 yaşındadır. Çoğu kişinin bildiği gibi, çalışmalarına devam etmekte, yazılarını yazmakta fakat Alper gibi konuşamamaktadır...

Teknolojinin bu kadar ilerlediği bir devirde, bilim adamları elbette ALS hastalarının hayatını kolaylaştıracak icatlar peşinde de koştular, özel tekerlekli sandalyeler, bilgisayar kullanımını sağlayacak sistemler, konuşamayan hastalar için ihtiyaçlarını dile getirecek özel sesli programlar, Dr. Alper Kaya gibi başını hareket ettirebilenlerin kullandığı, iki kaş arasındaki 3. göz noktasına yapıştırılan ''head-mouse''lar ve daha birçok şey... Ama hepsi bir tarafa, ''nefes'' bir tarafa elbette, ALS hastalarında diyafram hareketleri durduğundan olağan şekilde nefes almak imkansızlaşıyor, Alper de bu sebepten mekanik invazif ventilasyonla, yani negatif basınç yaratan bir cihaz aracılığı ile nefes alıyor...

İki kaşının arasında duran ''head-mouse'' ve özel bir yazılım aracılığı ile bilgisayarının ekranına bunları yazdı sevgili Alper:) O bir doktor-hasta olduğundan, herşeyi son derece farkında olarak yaşamış şimdiye kadar ve halen de öyle yaşıyor. ''OnScreenKeys'' adlı ALS hastalarının kullanımına özel tasarlanan bir programın seslendirmesi için benimle temas kurduğu zamanları hatırlıyorum. Hayatımdaki çok tatsız bir süreci hatırlatıyor olsa da bu bana, bu sebepten biraz gecikmeli olabilmiş olsa da, neticede stüdyoya girip kaydetmiştim bu programın demolarını, bunun için önce hareket özgürlüğümü yeniden kazanmam gerekmişti. Şimdi düşündüğümde ne kadar acı geliyor, ne kadar yazık! Herneyse, programdan örnekler dinletiyor bize Alper, bu gibi çalışmaların hasta insanlar adına ne denli önem taşıdığını bir defa daha görüyoruz...

Planlarından bahsediyor, evet, çünkü o planlarını asla rafa kaldırmamış muhteşem bir adam. İzmir körfezine tepeden bakan odasında yazmaya, okumaya, müziğe, çalışmaya ve üretmeye devam ediyor. Hep birlikte çay içiyoruz, güler yüzlü yardımcısı Ahmet Bey ona da pipetiyle içebileceği bir fincan çay getiriyor. Alper, ''Ahmet Abi'' diye seslendiği yardımcısına ''böyle güzel hanımları gördün, odadan çıkmazsın tabii'' diye takılıyor, birlikte gülüyoruz:) Ve ne çok konuşuyoruz, sanki tuhaf bir iştahla konuşuyoruz. Konudan konuya, oradan oraya, eskiden yeniye atlayıp duruyoruz. İki saat hızla geçiyor, kapı çalınıyor, Alper'in eşi Elçin geliyor. Biraz da onunla sohbet ediyor ve sonra kalkıyoruz. Neşe içinde uğurluyor bizi Dr. Alper Kaya, yanaklarından öperek vedalaşıyoruz. 2010 senesinde, 17. Altın Koza Film Festivali'nde, uluslararası kısa film yarışmasında ''en iyi belgesel'' ödülünü alan Hazal Bayar'ın çektiği ''Story of Alper Kaya-Four Walls, One Window (Alper Kaya'nın Hikayesi-Dört Duvar, Bir Pencere)'' DVD'leri elimizde, dört duvar ve bir pencereden oluşan odasında bırakıp onu, ayrılıyoruz...

Öyle beylik, sulugözlü, duygu sömürüsü dozu yüksek cümlelere hiçbirimizin ihtiyacı yok, Alper'in zaten hiç yok, bu yüzden uzatmaya da lüzum yok. Hayat cesur olanları seviyor diyerek bitireceğim, bazılarında hiçbir uzuv, hiçbir şey eksik olmadığı halde o cesaretten eser, gram, kırıntı bile olmayabiliyor, kimileri de başkalarının neredeyse hiçlik dediği noktadan, halen ve herşeye rağmen gözünü dahi kırpmadan, emsalsiz bir cesaretle bakabiliyor ve karışabiliyor hayata. O kadar...

Ek ve de dip: Olay yeri fotoğrafları için Yol İzi'nin çok sevgili ve de kıymetli yolcusuna teşekkürle...

Gayet...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 06 Jun 2014 21:59:00 +0000

Bazen böyle denk gelir, altına-üstüne-kenarına-kıyısına hiçbir ses, hiçbir söz eklemek gerekmez. Bu da gayet öyle işte, gayet...

"Ben onu çok seviyorum..."

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 30 May 2014 22:26:00 +0000

"Senin kocan, varlığında olağan şekilde bulunan dişil enerjiyi bastırıp yoksaymamış ve bu sayede yaradılış özü bozulmadan kalmış nadir adamlardan" dedim ona, "ve bu bir yüksek tekâmül göstergesidir aslında..."

"Evet, öyle" dedi, "çünkü annesi muazzam bir kadın..."

Boylarımız aynıydı belki ama yaşlarımız, kilolarımız, hastalıklarımız, deneyimlerimiz ve fikirlerimiz arasında elbette farklar vardı, buna rağmen ikimiz de içsel dengeleri yerli-yerinde, ruhu sağlıklı bir adam ya da kadın yetiştirmenin temel koşulunun öncelikle bunlara kendisi sahip bir anne olduğunu bilecek şuurda idik. O da, ben de farkındaydık ki; kişiliği oturmuş, içsel dengeleri sağlam şekilde kurulmuş bir adamdan daha yakışıklısı yoktu, olamazdı yeryüzünde. Bu bütün fiziksel ölçeklerin ötesinde, çok değerli bir hakikatti ve böyle bir adam, ancak Allah tarafından armağan edilebilirdi bir kadına... O bunun farkındaydı. Bu sebepten; "kocana aşık mısın?" soruma "hayır" diye cevap verdi, "ben onu çok seviyorum, bu aşktan çok farklı, başka, bambaşka birşey..." Bu kadınla bu adamın etrafa yaydığı enerji gerçekten de öyle vıcık-yapış aşk kokan türden değildi, çok değişik ve çok kıymetli birşeydi. İnsanı irkiltmeyen, boğmayan, yumuşak, nazik, ince, pürüzsüz ve kendiliğinden...

Gecenin karanlığında başınıza bir yarasa çarparsa eğer, ona "kör müsün?!" demenizin faydası olmaz çünkü neredeyse kördür, evet. Bu yüzden kör bir yarasa değil, o malum ve muhteşem işitme duygusu hasarlı bir yarasa çarpabilir başınıza, ancak sağırsa algılayamaz sizin titreşimlerinizi. İşte böyle ne çok "tersine talih" üzerine kurulu ilişki var dünyada diye düşündüm onlara bakarken, bu kadar birbirine hürmet, netlik, dürüstlük ve düzgünlük akla kaçınılmaz olarak tam tersi kavramları yani olanca yamukluğu, hürmetsizliği, yüz-göz olmuşluğu, bulanıklığı ve yalancılığı getirdiğinden... Çok güzeldiler, ikisi de❤️

Sessizliği bölmek için...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Thu, 22 May 2014 20:05:00 +0000

Çok geçmeden herkes olağan hayatına döner. İlk günlerde Twitter'dan, Facebook'dan çemkiren ve ortalığa çok sıradan hüzünlü mesajlar fışkırtan ergenler bildik aşk-meşk hikayelerine başlar kaldıkları yerden... İlgili banka hesaplarına bir miktar para yatırıp birkaç da bağış "esemes"i (!) attıysan zaten vicdanının yükünü gene aynı arka bahçeye boca etmişsin demektir, artık rahat uyuyabilirsin yani...

Orada ise sessizlik hakimdir. Kimsenin ağzını bıçak açmaz. Çünkü şu dakikadan sonra artık ne para, ne yiyecek-giyecek, ne bağlanan maaşlar ve vaad edilen güvenceler, ne silinen borçlar, ne de günah keçilerinin tutuklanmasının bir anlamı vardır. Olsa ne olur, olmasa ne farkeder?..

Olayın ertesi günü akşamı, Afyonkarahisar'dan bindiğim otobüs madende yakınlarını kaybeden ve cenazelere katılmak üzere Soma'ya gidenlerle doluydu. Herkes koltuk arkası ekranlardan izledikçe insanı daha bir kahreden haberleri izliyordu sessizce. Soma yol ayrımında boşaldı otobüs. Ortalık sessizdi, herkes suskundu. Gerçeğin olanca acılığına rağmen mecburen kabul edildiği zamandı, çok zor bir zamandı...

Çok geçmeden herkes olağan hayatına döndü. İlk günlerde Twitter'dan, Facebook'dan çemkiren ve ortalığa çok sıradan hüzünlü mesajlar fışkırtan ergenler bildik aşk-meşk hikayelerine başladılar kaldıkları yerden... Vicdanların emniyet sübapları üç-beş bağış "esemesi" (!) ile fazla gazı boşalttı, ah-vahların yankıları giderek zayıfladı, işitilmez oldu. Buram buram reyting kaygısı kokan sözde ünlü (!) sanatçıların, ucuz programcıların ağlak ziyaretleri seyreldi. Sosyal medya o eski dangalak çizgisini buldu yeniden...

Biz ise ŞİMDİ oraya gidiyoruz. Yanımızda birkaç kutu erzak götürüp kameralara ağlamak ve böylece ne kadar iyi insanlar olduğumuzu etrafa bağırıp takdir almak için değil, şu an asıl ihtiyaç duyulan yardıma katkıda bulunmak üzere gidiyoruz. Kayıp veren ailelerin kapılarını tek tek çalıp babasız kalan çocukların, dulların, evlat kaybetmiş ana-babaların, kendi acılarının derinliğine saklanıp susmuş insanların travmalarını hafifletebilmek, onlarla konuşmak, onları dinlemek, terapi ve şifa çalışmaları yapmak için... O acı yükün bir kısmına olsun omuz vermek için, o insanlar adına rıza makamının kapısını biraz olsun aralamak için. Bir defalığına değil, travmalarının sarsıcı boyutu azalana, öfke ve isyanın yerini kabul ve sabır alıncaya kadar. Gidiyoruz. Arkamızdan gelen olup-olmadığına hiç bakmadan, kaç kişi olduğumuzu saymadan, sadece gidiyoruz. Gıda, giyim, yakacak vs. gibi dünyevi zımbırtılar götürmüyoruz, kendimizi ve bilgilerimizi götürüyoruz oraya. Şimdi asıl ihtiyaç bu çünkü, biliyoruz. Çok büyük ve ortak bir travmanın yüküne biraz da olsa omuz verebilmek, ortasından yırtılmış ruhların kanamasını biraz dindirebilmek için, sessizliği bölmek için oraya gidiyoruz...

La invitare (Davet)- 2. Bölüm...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Tue, 29 Apr 2014 23:01:00 +0000

Mezopotamya'nın kutsal topraklarında, kadim bilgilerle donanmış eski kâhinlerin soyundan gelen ve Maya rahipleri tarafından çok özel bilgilerle eğitilmiş yüksek tekâmüllü şaman bir rehberin, merhum Duran Türkoğlu'nun en kıymetli öğrencisi olan ruh kardeşim Sevgi Alis Yıldırım, gözlerini hiç açmadan ve gayet sakin bir sesle ben bahsedinceye dek hakkında en ufak bir malûmatı olmayan bu Sicilyalı küçük kızla ilgili konuşmaya başladı: ''Annesinin üç adı var. Bir başka kız var, ya kız kardeş ya da ikizlik gibi bir benzerlik sözkonusu. İçinde (Anna) geçen bir isim var, aileden biri bu. Cam tabutun kapağı sabitlenirken yumurta akı gibi bir madde kullanılmış. Rahatsızlık sözkonusu, huzursuzluk anlamında rahatsızlık var. Huzur istiyor artık, rahat bırakılmak istiyor. Git ve onu gör, ortak karmanız var, bundan çağırıyor seni, git de tamamlansın bu, git oraya, sen de rahat et, o da rahat etsin...''

Sonra gözlerini açtı. ''Daha fazla bilgiye ihtiyaç var mı?'' diye sordu bana, yoo, hayır, gerekmiyordu. Yemeğimizi yemeye ve sohbet etmeye devam ettik. Sevgili Sevgi'nin kurduğu bağlantıda aktardığı bilgilerin devamını ben yemekten sonra eve dönüp, araştırma için internetin başına oturduğumda getirecek ve ne yalan söyleyeyim, elde ettiğim her belgeli bilgide biraz daha hayrete düşecektim?! Zira; Rosalia Lombardo'nun annesinin kocasının soyadı hariç, gerçekten üç adı vardı: ''Maria di Cara''. Küçük kızın 1920 yılındaki vefatından beş sene sonra, ailenin bir kız çocuğu daha dünyaya gelmişti ve bilin bakalım halen hayatta olan bu ikinci kız çocuğun adı neydi? Evet, ''Rosalia Lombardo'' diyenler yanılmadı, aile 2. kız çocuklarına da aynı ismi vermişti. Sevgi'nin bahsettiği ''ikizlik gibi bir benzerlik sözkonusu'' durumu buydu. Gelelim içinde ''Anna'' geçen isme, Rosalia öldükten beş sene sonra dünyaya gelen ve şu an 89 yaşında olan 2. Rosalia Lombardo'nun bir kızı vardı ve adı da Rosanna La Ferla idi. Kendisi artık son derece yaşlı olan annesinin ve Lombardo ailesinin sözcülüğünü yapmaktaydı. Basın açıklamalarını Rosanna hazırlıyor ve röportajlarda da genellikle o konuşuyordu. 2 yaşında ölen teyzesi üzerinde yapılan bilimsel çalışmalar ile alâkalı ailevi rahatsızlığı o dile getiriyordu. Çünkü Lombardo ailesinden geriye kalanlar ve bilhassa da 89 yaşındaki kızkardeş, gûya Rosalia'nın bozulmasını önlemek adına yapılan uygulamaların tam tersi etki yarattığını, aslında kumral olan küçük kızın saç renginin oksijenle açılmış gibi tuhaf bir şekilde sarardığını, eskiden öldüğü günkü gibi gergin ve canlı görünen cilt yapısının bu uygulamalardan sonra tamamen bozulduğunu, tabutun içindeki mavi kumaş ve metal dua tabakasının karardığını ve en önemlisi, 94 yıl önce Dr. Alfredo Salafia tarafından mumyalandığında gözleri tamamen kapalı olan Rosalia'nın uygulanan işlemlerden sonra gözlerinin açıldığını söyleyerek bilimsel çalışmalara savaş açmış durumdaydı! Aileye göre mevcut mumyanın artık eskisiyle hiç alâkası yoktu, bütün bu bilimsel zımbırtılar Rosalia'yı mahvetmişti...

Bu fotoğraflar Rosalia'nın eskiden tamamen kapalı olan gözlerinin artık alenen açılmış olduğunun en bariz ispatı tabii. Bu durumu ortamdaki ısı ve nem değişikliklerine bağlayanlar olduğu kadar, paranormal bir vaka olarak değerlendirenler de oldu elbette. Onlara göre Rosalia bazı kutsal dini günlerde gözlerini açıp sonra tekrar kapatmaktaydı. Aslında Rosalia'nın tabutunun cam kapağının açılmasına ailesi ve din adamları tarafından asla izin verilmemiş ve şimdiye kadar yapılan bütün çalışmaların tabutun üzerinden olması şartı koşulmuştu. Küçük kızın mumyası, bulunduğu yere mobil tıbbi inceleme cihazları taşınarak yerinden kaldırılmadan hem röntgen, hem de daha ileri bir teknik olan CT görüntüleme yöntemi ile defalarca incelenmiş, beyni de dahil bütün iç organlarının gayet düzgün ve hasarsız şekilde halen durduğu, en ufak bir bozulma olmadığı belirlenmişti. Evet, Dr. Salafia bu küçük kız üzerinde, neredeyse yüz yıla yakın zaman önce babasına vaat ettiği gibi hakikaten harikalar yaratmıştı... Ama, işte sonsuza dek süreceği umulan bu hikâyede halen bazı ''ama''lar vardı?

O ''ama''lar 2. Rosalia Lombardo ve National Geographic TV adına çalışan bazı bilim adamları arasında ciddi bir savaşa dönüşmüş durumdaydı. Hâttâ; yaşlı kızkardeş 2012'de ablası ile alâkalı bir mektup yazarak konudan rahatsızlığını dünya basınına duyurmuş ve Lombardo ailesinden izin alınmadan kullanılan bilgi, belge ve fotoğraflardan, asılsız söylentilerden cidden bıktıklarını, bilimsel çalışmaların ablasının eski güzel görüntüsünü alıp götürdüğünü, bu konuda kesin şart olmasına rağmen kendilerinden izinsiz şekilde tabutun açılmış olduğunu düşündüklerini, muhtemelen bunun ciddi bir bozulmaya sebep olduğunu, bu nedenle kesinlikle yeni bir uygulama istemediklerini, buna karşılık kendisine susmasının söylendiğini ve bildiklerini anlatmaması için ciddi tehditler aldığını, artık Lombardo ailesine ve 2 yaşındayken ölmüş ablasına saygı duyulmasını rica ettiklerini net bir dille belirtmişti. Aradan geçen son iki yılda da aile ve National Geographic TV bilimsel ekibi arasındaki sular durulmayacak ve karşılıklı avukatlar, hukuk danışmanları devreye girecekti...

Antropolog Dario Piombino Mascali ve Biomoleküler antropolog Prof. Albert Zinc, National Geographic'in Rosalia ile alâkalı çektiği belgeselde ön plânda olan bilim adamlarıydı (YouTube'da tamamını izlemiştim bu belgeselin, şu sıra gûya ulaşım engeli olan bu kanala tıpkı Twitter'da olduğu gibi hemen herkesin ulaşabildiğini bildiğimden, izlenmesini tavsiye ederim, birkaç bölüm olarak halen var, bütün bu anlatılanlara katkısı büyük olacaktır, eminim). Küçük kızın hangi formül kullanılarak mumyalandığını uzun araştırmalardan sonra ortaya çıkaran da genç antropolog ve araştırmacı Mascali idi zaten. Bu ikili, aileyi ve Rosalia'nın 94 yıldan beri evi olan Catacombe dei Cappucchini manastırının yöneticisi yaşlı din adamlarını bozulmayı durdurmak üzere yapılacak bilimsel çalışmalar konusunda zor da olsa ikna etmişti. Kesin olan iki şart vardı, tabutun kapağı asla açılmayacak ve tabut bulunduğu binanın dışına kesinlikle çıkarılmayacaktı. Yani her ne yapılacaksa yerinde yapılacak, bunun için gerekli kolaylıklar ekibe manastır yetkilileri tarafından gösterilecek olsa da, işin asıl zor kısmını gene onlar halledecekti. Tabutun üzerinden çalışmak zorunda olduklarından metal bir hidrojen tankı tasarladılar, bu tank ince hesap ve ölçülerle sırf Rosalia için üretildi, halatlarla omuzda taşınarak tarihi binanın dar merdivenlerinden güçlükle aşağı indirildi, koridorlardan geçirildi ve Rosalia'nın bulunduğu bölüme getirildi. Tabut din adamlarının gözetiminde büyük bir dikkatle yerinden kaldırıldı, sarsmadan, sallanmadan metal bir beşiğe benzeyen hidrojen tankının içine yerleştirildi. Bu çalışma, doksan küsur yıl içinde tabutta oluşan bakterilerin, bozulmaya sebep olan mikro-organizmaların, mantar ve küf benzeri oluşumların yok edilmesini amaçlıyordu. Küçük kızı uzun yıllar önce büyük bir başarıyla mumyalayan Dr. Alfredo Salafia'nın formül sırrı ortaya çıkmış olsa da, bu kimyasal karışım bunca sene sonra ceset üzerinde kullanılamayacaktı çünkü aile ve din adamları tabutun kapağının katiyen açılmaması kaydı ile bilimsel çalışmalara izin vermişti...

''İşte her ne olduysa bu hidrojen banyosundan sonra oldu'' diyordu Lombardo ailesi, bilimsel ekip ise bunu asla kabûl etmiyor, yaptıkları çalışmanın tam tersine Rosalia'nın bozulmasını durdurduğunu savunuyordu. Söylentiler, tartışmalar, iddialar, basın üzerinden atışmalar giderek büyüyecek ve ablasıyla aynı adı taşıyan yaşlı kız kardeş, National Geographic ekibi ile bilim adamlarının ablasının sırtından para kazanma hevesine onu kurban ettiklerini ifade ederek ''Yeter, ablam Rosalia Lombardo'yu artık sonsuz uykusunda rahat bırakın!..'' diye haykıracaktı.

Peki, bu saatten sonra ne olur? Rosalia'nın artık eski görüntüsünden çok uzak olduğu açıkça görülüyor. ''Uyuyan Güzel'' 94 yıldan sonra zamana direnmekten vazgeçmiş olabilir mi? Aileden geriye kalanlar bana göre yapılması en uygun olan şeyi, Rosalia'yı iyice bozulmadan bunca yıl sonra toprakla buluşturmayı göze alabilir mi? Sicilya'nın Palermo şehrine ve elbette meşhur Catacombe dei Cappucchini'ye şimdiye kadar milyonlarca insanı çekmiş olan bu çok ünlü figürden aile vazgeçse dahi, manastır yetkilileri vazgeçebilir mi? İşin bir de para boyutu var tabii, Rosalia turistik ve romantik bir figür olarak şimdiye kadar çok para kazandırdı bulunduğu yere ve kazandırmaya da devam ediyor. Küçük kızın mumyası iyice bozulup çürürse bu ilgi gene sürer mi? Bu soruların cevabı şimdilik yok. Ancak; sevgili Sevgi'nin ifade ettiğine göre, Rosalia Lombardo'nun ruhsal varlığı artık bu kadar ilgi, kavga, tartışma, adı üzerinden huzursuzluk, itişme-kakışma, yorum, araştırma, deney vs. istemiyor. Bütün bunlardan hoşnut değil ve kesinlikle rahat bırakılma arzusunda, herkes tarafından...

Bana gelince; ancak çok yakınımdakilerle paylaşabileceğim bazı tezahürlerden yola çıkarak ortak bir karmayı tamamlamak üzere seneler evvel niyet etmiş olduğum Sicilya-Palermo seyahatini daha fazla gecikmeden gerçekleştirme kararı aldım. Yakın zamanda Rosalia Lombardo'yu ziyarete gideceğim inşallah. 10 yıldan fazla zamandır süren bu ruhsal davete artık icabet etmem gerektiği kanâatindeyim. İlk bölümde de demiştim ya; herşeyi somut kavramlarla açıklayabilmek her zaman mümkün olmayabilir, insan bazen bir hissin de peşine düşebilir. İnanan inanır, inanmayan inanmaz, beğenmeyen dinlemez, bunlardan bana ne ki? Bu hikâye içinde aktardığı bütün bilgiler çok kısa süre içinde takır takır doğrulanan sevgili Sevgi Alis Yıldırım, bu ilk değildi tabii, ben alışkınım zaten de, hakikaten büyüksün yani! Tüm kalbimle teşekkür ediyorum sana ve ruhsal rehberlere, kadim bilgilere... Bir de sevgili kardeşim Halûk'a teşekkür etmek isterim, zira bana geçenlerde bu konuyla alâkalı göndermiş olduğu bir e-postada ''Bunun için TL 3.000.- kadar para döküp hafifleyince karman yerine gelmiş olur...'' diyerek yaptığı espri ile beni sabah sabah gülmekten yerlere yatırmıştır, sağOLsun :) Gökten üç elma falan düşmedi henüz ama, ben gideyim şu Palermo'ya da ruhlar ersin muradına, alay edip dalgasını geçenler çıksın kerevetine, orada devam etsinler deriiin uykularına diyerek bitirelim hikâyemizi efendim. Selâmlarla, şükranlarla...

Ek ve de dip: Bilhassa çocuk kıyımlarının, ölümlerinin belki de hiç olmadığı kadar arttığı şu son zamanları sevebilmek zor, evet. Ama hiçbir şey sebepsiz ve boşuna değil. Ruhsal seçimler var, tekâmül ve kader plânları var. Ağır, çok ağır karmalar var, ödenecek borçlar var. Bütün bunların ''insan olmak''la bağlantısını sorgulamak çok tuhaf geliyor bana, ''insan olamaz!'', ''insan değil!'' falan gibi söylemlerden bahsediyorum. Hep söylemişimdir ve gene tekrarlıyorum, bunları yapabilenler asıl İNSANdan başkası olamaz, kavramları karıştırmayalım yani. Başka hangi canlı türü kötülüğü bu şekilde kullanabilir ki? Küçük Rosalia'nın yazı dosyası tam da bu çocuk kıyımları zamanına denk geldi, tasarlanmış değildi. Yüce yaradan hepsine rahmet bahşetsin, melekler ellerinden tutmaktadır zaten, bundan hiç kuşkum yok...

La invitare (Davet)-1.Bölüm...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Wed, 23 Apr 2014 22:44:00 +0000

13 Aralık 1918'de, İtalya'nın Sicilya bölgesinde, Palermo'da dünyaya gelmişti bu küçük kız. Bayan Maria di Cara ile general Mario Lombardo'nun kızlarıydı. Ne ki; küçük Rosalia dünyada öyle fazlaca kalmak üzere gelmiş değildi, bazı kaynaklara göre zatüree, bazılarına göre o dönemde salgın olan İspanyol gribi sebebiyle, şiddetli öksürük krizlerine ve yüksek ateşe dayanamayarak geldiği gibi gene soğuk bir kış ayında, 6 Aralık 1920'de, 2 yaşındayken kısa hayatını tamamladı ve gitti. Buraya kadar her şey son derece normal, bu herkesin yaşayabileceği bir durum elbette. O yıllarda şimdi olduğu gibi antibiyotikler, türlü türlü ilaçlar, tedavi yöntemleri yok, basit hastalıklar sebebiyle dünya kadar insan ölüyor zaten. Lâkin; kızını kaybetmenin acısını çok derinden yaşayan General Lombardo'nun aldığı bir karar, Rosalia'yı dünyanın en tanınmış ve en fazla ziyaret edilen çocuğu yapacak, 94 yıldır Palermo'da, Catacombe dei Cappuccini'de bulunan cam tabutunun önünden, dünyanın her tarafından kalkıp sırf onu görmek için gelen milyonlarca insan geçecek ve Rosalia Lombardo bütün dünyada ''Sleeping Beauty-Uyuyan Güzel'' olarak bilinecekti...

Küçük kızının yüzyıllar sonra bile öldüğü günkü gibi görünmesini isteyen kederli baba, o dönemde başarılı tahnit-mumyalama çalışmaları ile dikkat çeken Dr. Alfredo Salafia'nın kapısını çaldı. Salafia zaten deneylerinde adamakıllı derinleşmiş ve bu konuda ciddi çalışmaları olan, bazı din adamlarını ve siyasetçileri tahnit başarısı Amerika'da dahi konuşulan biriydi. Doktor bu fırsatı kaçırmayacak ve çalışmaları içinde en göz kamaştırıcı neticeyi küçük Rosalia Lombardo'nun cesedinde elde edecekti. Bu ona hem bol para getirecek, hem de kariyerine büyük parıltı ekleyecek bir çalışmaydı. Rosalia'nın babasına o güne kadar yaptığı işleri geride bırakacak mükemmellikte bir sonuç vaat etti. General Lombardo varlıklı bir adamdı, paradan kaçınmıyor ve o yılların şartlarına göre hayli pahalı sayılacak bu işlemin kızı üzerinde yapılması konusunda ısrar ediyordu. İstediği oldu, Rosalia mumyalandı ve annesi tarafından cam tabutuna yerleştirilmek üzere son kez giydirildi. Küçük kız tabutuna yerleştirildikten sonra cam kapak bir daha açılmamak üzere sabitlendi. Aile için son derece kutsal sayılan ünlü katakombun içinde, çocuklara ayrılmış bölümdeki yerini aldı. O sırada 51 yaşında olan Dr. Salafia, Rosalia'nın damarlarına zerkettiği kimyasal karışım formüllerini asla kimseye söylemedi, bilim dünyasıyla paylaşmadı ve sırrını 31 Ocak 1933'teki ölümüyle mezara götürdü. Salafia'nın ''başyapıt''ı olan Rosalia Lombardo ise dünyanın en mükemmel görünümlü mumyası olarak kayıtlara geçti. Rosalia'nın ölümünden sonra 60 yıl daha yaşayacak olan General Lombardo'nun arzusu böylece yerine gelmişti, küçük kızı artık hep 2 yaşında kalacak ve başındaki saten kurdelesiyle, saçındaki bukleler bile bozulmadan, öylece, yatağında huzurla uyur gibi görünecekti...

Ve fakat; birkaç yıl önce Rosalia'nın görüntüsü değişmeye, yanak ve dudaklarında kararmalar, çökmeler olmaya başladı. Cam tabutuna yerleştirildiği gün göğsünün üzerine bırakılan metal dua plakası hızla oksitleniyor, üzerindeki ipek örtü siyahlaşıyordu. Ten ve saç rengindeki değişimler de dikkatten kaçacak gibi değildi. Acaba Salafia'nın 90 yıla meydan okumuş gizli formülünün artık sonu mu gelmişti? Bu konuyu kafaya takmış genç bir İtalyan antropolog, Dario Piombino-Mascali işte tam da bu noktada devreye girecek ve doktorun kendisiyle beraber mezara götürdüğü kimyasal formüllerin sırrını çözmek üzere araştırmalara başlayacaktı. İnterneti didik didik etti, kütüphaneleri taradı, Salafia'nın ailesinden hayatta olanların kayıtlarına ulaştı ve nihayet beklediği haber geldi. Rosalia'yı mumyalayan Alfredo Salafia'ya ait bir not defteri bulunmuştu ve çoktan ölmüş tahnit uzmanı, küçük kızı tahnit ederken kullandığı karışımları oraya kendi el yazısı ile not etmişti...

Bu konuyu anlatmak benim için tek bir yazıda mümkün değil. Zira ben Rosalia ile uzun zamandır ilgileniyorum, 10 sene kadar önce, eski blogumda gene bahsetmiştim ondan. Palermo'ya, onu ziyarete gitmek hep istediğim bir şey oldu, bozulmaya başladığını duyduğumda da ayaklanmıştım ama kısmet olmadı işte. Bu küçük kızla benim bir bağım olduğunu hissediyordum, elbette bunu açıklayabilmem mümkün değil, bir histen bahsediyorum çünkü... Onunla ilgili uzun araştırmalar yapmamın, makaleler okumamın, farklı zamanlarda çekilmiş fotoğraflarını karşılaştırmamın, bu konuda çekilmiş belgeseller izlememin belirgin bir sebebi yoktu, bir hissin peşine düşmüştüm sadece. Bu his yıllar içinde daha da artacak ve Rosalia beni giderek yükselen bir frekansla çağırmaya, tesadüf-müş gibi görünen şekillerde habire karşıma çıkmaya devam edecekti. Nihayet bundan iki gün evvel, yoga eğitmenliği eğitimimi tamamlayışımı kutlamak üzere beni yemeğe davet eden ruh kardeşim sevgili Sevgi Alis Yıldırım'a yemek sırasında bu konuyu açtım, fotoğrafları gösterip hikayeyi anlattım, dinledi, baktı, gözlerini kapattı, derin bağlantılar sırasında her zaman olan o bildik sessizliğine gömüldü ve...

Devam edeceğiz elbette ama şimdi değil:) Filme biraz ara verelim ki, heyecanı artsın, değil mi efendim? İkinci kısım tekmili birden pek yakında, gene bu sinemada...

Sülalenin yediği hurmalar, ailenin kaderini nasıl hırpalar?!..

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 20 Apr 2014 20:44:00 +0000

* Öfke çoğu zaman sevgiden daha bağlayıcı bir duygu. Muhatabı olanlarla gerçek anlamda bir yüzleşme, sahici bir ''etek taşı dökme'' durumu yaşanmadan ilişkiler şifalanamıyor ve ölü ya da diri, öfke duyulan insanlar ruhen serbest bırakılamıyor. Bu yüzden; çoktan ölmüş ana-babasıyla, aile fertleriyle ya da eşleriyle halen yakıcı bir öfke ilişkisi içinde olan çok insan var, serbest bırakılamamış, tıkanmış bir enerji biçimi bu ve elbette çok rahatsızlık verici...

* Bir kadının hayatı boyunca erkeklerle olan ilişkisini umulduğu üzere ''baba'' figürü değil, ''anne'' figürü şekillendiriyor. Tamamen anne kanalı ile ilgili bir durum bu. Anne evliliğinde mutsuz, umduğunu bulamamış, aldatılmış, küçümsenmiş, dikkate alınmamış, şiddet görmüş, yalan söylenmiş, ezilmiş, terkedilmiş vs. bir kadın ise, genellikle alt benliğinde erkeklerden nefret ediyor ve asla güven duymuyor. ''Erkekler kötüdür, onlara güvenilmez, aldatırlar, terkederler, değersiz hissettirirler vb.'' gibi kalıplar var alt benlikte. Bu gibi annelerin kızları da kendilerine benzer şekillerde davranacak, aldatacak, yalan söyleyecek, değersiz hissettirecek ve güvenilmeyecek erkeklere doğru çekiliyorlar. Çünkü kız çocuğu annesine farklı bir genetik ve duygusal kodla bağlı, farkında olmadan onu kopyalamaya, onu taklit ederek mutsuzluklarını paylaşmaya ve böylelikle annesinden onay almaya çalışıyor. Şimdi sıkı durun; ülkemizde de umulanın çok üzerinde bir sıklıkla yaşanan ''aile içi cinsel taciz'' olaylarının arka planında gene erkeklerden çeşitli sebeplerle nefret eden, hatta tiksinen kadın modelleri bulunuyor! Kocalarıyla yakın olmaktan hazzetmeyen, cinsel ilişkiden tiksinen, bunu görev gibi yapan yahut hiç yapmayan, şartlarından razı ve de memnun olmadığı bir evliliği bitirmek yerine senelerce ayrı odalarda, ayrı yataklarda yatan, çok öfkeli olduğu erkek figürünü cinselliğinden mahrum bırakmayı bir nevi intikam ve ceza aracı olarak kullanan, içten içe kin ve nefret dolu eş, abla, teyze, hala, yenge, kız kardeş, anneanne, babaanne gibi kadın modellerinin korkunç bir yaratımı diyebiliriz bu konuya, apayrı bir yazıya konu olacak kadar detaylı aslında, ben sadece bu kadar bahsediyorum...

* Alkol, uyuşturucu, tütün, kumar, yalanı bir çözüm aracı olarak kullanma yani yalan bağımlılığı, aşırı yemek, kontrolsüz seks, internet, ilaç gibi bağımlılıkların temelinde ise ''baba kanalı'' var. Her nevi bağımlılığı, çocuğun vaktiyle babasıyla olan ilişkileri belirliyor. Kimi takıntılar ve obsesif durumlar da bu dairede, evet. Maalesef...

* Endişe ve suçluluk duyguları, sevginin olmadığı alanlarda hakim duygular. Sözgelimi; mütemadiyen endişeli, vesveseli, huzursuz ve huzur vermeyen bir anne modeli çocuğuyla çok ilgili gibi görünse de aslında çocuğunun temel sevgi gereksinimini göremiyor. Kendi kaygı ve endişeleri içinde kaybolmuş olduğundan, çocuğunu aşırı korumacı olmayı onu çok sevmek olarak algılıyor. Halbuki durum böyle değil, fazla korumacı annelerin çocukları ileride genellikle derin duygusal boşluklar yaşayan, yanlış partnerler seçerek ilişki sorunlarında boğulan, hayattan hiçbir şekilde tatmin alamayan, çok çabuk sıkılan, her şeyi çok çabuk tüketen, mutsuz ve huzursuz yetişkinler oluyor...

* Bolluk-bereket-kazanç kanalı da gene annenin kodlarıyla ilgili, anne temel inanç olarak kendisini bolluğa, zenginliğe layık görmüyor, hayatında daha fazlasının zaten olamayacağını düşünüyorsa yetiştirdiği çocukların da bolluk-bereket kanalları tıkalı oluyor, para kazansalar dahi tutamayan, yönetemeyen, bereketini göremeyen insanlar oluyorlar... Ayrıca; anne ve babanın ekonomik-psikolojik ve duygusal olarak ulaşabildiği tavanı geçmek çocuğa bir nevi ihanet gibi geldiğinden, daha ötesini zaten haketmediğini düşünüyor, yetişkin olduğunda kendisi için daha fazlasını isteyemiyor, kurgulayamıyor ve dolayısı ile hayatında ebeveynlerinin ulaşabildiğinden daha fazla para, başarı ve mutluluk da olamıyor. O seviye her ne ise ancak oralarda dolaşabiliyor, üzerine çıkmak adına bir gayret göstermiyor. Bu yokluk-zorluk çekmiş, kötü evlilik yaşamış ana-babasına ihanet-haksızlık gibi geliyor, onların her anlamda oluşturabildiği standartlarda bir hayatın üzerine çıkabilecek potansiyeli olsa dahi bunu kullanmamayı seçiyor. Evliliği, ekonomik seviyesi, seçtiği işler, oturduğu ev, psikolojik ve duygusal durumu ebeveynlerininkine çok benzer bir hayat kurguluyor farkında olmadan...

* Sülalede, bir ya da birkaç nesil evvelinde işlenmiş bir cinayet ya da çok ciddi bir suç mevcut ise, yeni nesillerde genç ve orta yaşta intihar vakalarına çok sık rastlanıyor. Ailenin geçmişinden gelen karmik borç, duruma göre birkaç nesile kadar aktarılabiliyor. Karma konusu hakikaten çok ciddi bir konu, ''benden önceki sülalemin kime ne yaptığından bana ne be kardeşim, ben mi yaptım, Allah Allah!'' fikrinin feci şekilde çürüdüğü çok bariz örnekler var. Bir türlü içinden çıkılamayan borç batakları, şiddetli geçimsizlik yaşanan evlilikler, ailenin çocuklarına da sirayet eden zihinsel ve bedensel hastalıklar, aile içinde hiç bitmeyen ve tekrarlanan problemler, cinnetler, akraba kavgaları, bereketsizlik, işverenle çatışmalar, işlerdeki başarısızlıklar, sık sık işten atılma, iş değiştirme, işlere-eşlere-hayatlara tutunamama, sorumluluk alamama, sahip olduğu hiçbir şeyden memnun ve tatmin olamama, ağır psikolojik travmalar, sinir krizleri durumları bu nevi geçmiş karmik hesaplara bağlı olabiliyor...
.............................................................................................................................

Buraya kadar yazılanlar bugün sevgili Zeynep Aksoy ile yaptığımız derste aldığım notlardı. Pekiii, şimdi sadede gelelim. Geçmiş zaten çoktan geçmiş, onu değiştirebilmek elbette mümkün değil. Ancak; ailenin geçmişinde yaşanan bazı olaylara bağlı olarak oluşan travma düğümlerinin bazen yüzyıllar sonra bile çözülüp, o noktada sıkışan ve nesilden nesile aktarılan blokajın kaldırılması ''Family Constellation-Aile Dizimi'' çalışmaları ile mümkün. Biz dünkü ve bugünkü yoga derslerimizde bu çalışmanın iki örneğini izledik, hakikaten çok etkileyici idi. Bazı profesyonel ve uluslararası özellikli yoga eğitmenleri ''Aile Dizimi Terapisi'' konusunda da eğitim alarak bütünsel bir şifalandırmaya yönelik çalışmalar yapmayı seçiyor. Benim hocalarım Zeynep Aksoy-David Cornwell ve kardeşlerim Gülsün-Haluk'un hocası Faruk Kurtuluş bu eğitimi almış ve uygulama yapan hocalar mesela...

Konu öyle basitçe anlatılabilecek kadar yüzeysel asla değil, bir aile dizimi çalışmasını izlediğinizde ya da katıldığınızda aile karmalarının taaa nerelere gittiğini ve insanların hayatlarını nasıl etkilediğini çok daha net, çok daha sarsıcı şekilde görebiliyorsunuz. Bizim hocalarımızı da bu konuda yetiştirmiş olan asıl eğitmenden ve sisteminden bahsedilen şu röportajın belki konuyu anlamaya daha çok faydası olacaktır. İlk fırsatta bu eğitimi de alıp, çalışmalarımda uygulamayı düşündüğümü ise söylememe gerek yok zannediyorum. Bütünsel çalışmaları her zaman daha faydalı buldum ve daha severek yaptım. Öğrenmenin sonu yok, değil mi efendim? :) Mutlu haftalar OLsun...

Ve bu fotoğraf da bir sonraki yazımın ipucu OLsun... 94 yaşındaki bu küçük kızın hikayesi pek yakında burada...

Matın üzerinde çırılçıplak...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Wed, 16 Apr 2014 23:01:00 +0000

Kendini yazı ya da sözle ifade etmekte güçlük çeken tek bir yogi veya yoginiye rastlamış değilim şimdiye kadar. Yoga bireye ''kendini ifade etme'' konusunda da alan açan, uygulayıcısını da, öğreticisini de mütemadiyen genişletip geliştiren, aştıran bir kavram çünkü… Sevgili Çiğdem Toskay da ifade konusunda mükemmel yoginilerden biri, yazılarını ailece takip ediyor ve deneyimlerinden içinde bulunduğumuz bu eğitim sürecinde çok faydalanıyoruz. ''Bazen kendimi yalnız hissediyor muyum? EVET.Yalnızlık bir hediye. Kimisine zor ve almak istemediği bir hediye kimisi içinse hazine!..'' diyen ve hem kendisiyle, hem de hayatla dobra dobra, çatır çatır yüzleşen bu sevgili yogininin son yazısını okuyup içselleştirdikten sonra, olabildiği kadar çok insanın okumasını istedim ve bloguma sevgimle dahil ettim. İnsan kendini kalabalıklar içinde dahi çok yalnız hissedebilir ya bazen, yoga yapmak üzere matın başına geçtiğinizde bu yalnızlık hissi iyice derinleşen bir hazza dönüşüyor, ister tek başınıza yapın, ister kalabalık bir sınıfla, farketmiyor. Ve üzerinizde her ne olursa olsun, aslında çırılçıplaksınız, bedeninizin tüm defoları, tüm korkularınız, hamlığınız, ağrılarınız, ruhsal yaralarınız, kendinize ve başkalarına olan kızgınlıklarınız, affedemedikleriniz, zamanında afiyetle yediğiniz ve belki halen hazmedemediğiniz kazıklar, saflıklarınız, her nevi sakatlığınız ve egonuzun zihninizin içinde dönüp duran o bitmez-tükenmez gevezeliği eşliğinde kabuğundan çekilip çıkarılmış bir salyangoz gibi cıscıbıl, savunmasız, kaygan, şeffaf, çırılçıplak…

Biz uygulayıcıların, eğitmenlerin ve eğitmen adaylarının asıl söylemek istediğimiz ise belki şu; bu yazıları okuyup anlamak ve içselleştirmek için illâ yoga yapıyor olmak gerekmiyor. Yoga hayatın her ''an''ında OLmakta zaten, bunu farkedin yeter. Sevgiye ve bilgiye kendini içtenlikle açabilen herkese sevgiler... ❤️

Ama artık dayanamıyorum!..

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Sun, 13 Apr 2014 22:25:00 +0000

Yarım saat kadar önceydi, arka bahçe kapısından çıkıp sokağın başındaki çöp bidonuna kadar gittim, hem çöpleri atmak, hem de sokak kedilerinin yiyeceğini bırakmak için. Köpeğim Fadik serbest şekilde yanımdaydı, bazen gece geç vakitlerde tasmasız olarak parka çıkmasına izin veriyorum. Çünkü o orta Anadolu bölgesinden gen almış bir ''Anadolu çoban köpeği-Kangal'' kırması ve yaşadığı bölgeyi sahiplenme, koruma konusunda pek çok ''popüler marka'' köpekte olmayan genetik içgüdülere sahip. Her neyse, ben sokağın alt tarafından evimin baktığı parka doğru giderken, sokağın üst tarafından siyah blûzlu, tombulca, sarışın, ayağında kot pantalon olan genç bir kadın bizden önce parka doğru döndü, Fadik ve ben onun birkaç adım arkasında kaldık. Yürüyüşünde bir tuhaflık sezdim, hafif yalpalayarak yürüyordu, alkollü olabileceğini düşünerek fazla üzerinde durmadım. Ama Fadik benden evvel hızlı şekilde koşarak genç kadının etrafında dönmeye başladı, o vakit farkına vardım, üzüntü ve gözyaşına hiç dayanamayan köpeğimin ısrarlı teselli hallerinden anlaşıldığına göre, bu genç kadın hem yürüyor, hem de omuzları sarsıla sarsıla, arada iç geçirerek ağlıyordu…

Ben eve girdim. Fadik genç kadınla beraber parkın diğer tarafına doğru uzaklaştı. Ben evde ve bahçede birkaç işimi daha hallettim. Park bu gece sessizdi, kuduruk ergen vandallar, sarhoş ya da esrarkeş serseriler falan ortalarda yoktu. Bahçede etrafı dinlediğimde basketbol sahası tarafından gelen hıçkırık seslerini işittim. Fadik de ortalarda yoktu, herhalde ağlaması daha da şiddetlenmiş olan genç kadının yanında onu teskin etmeye çalışıyor olmalıydı. Bahçe kapısından çıktım, seslerin geldiği tarafa doğru yürüdüm. Genç kadın parkı aydınlatan lâmba direklerinden birinin altındaki banka oturmuştu, ayaklarını bağdaş kurar gibi toplamıştı, cep telefonunun kulaklıkları da kulağındaydı, sanırım bir yandan müzik dinliyordu. Yüzü sırılsıklamdı, mütemadiyen ağlıyor ve inleme benzeri sesler çıkarıyordu. Köpeğim de tahmin ettiğim gibi, bankın yanında yere oturmuş, genç kadının kederini aynen paylaşarak onu koruma çemberine almıştı. Arkası bana dönük şekilde oturan genç kadını korkutmamak için beni görebileceği şekilde öne geçerek yaklaştım, yoğun şekilde hissedilen acı alanına girdim ve eğilerek yardıma ihtiyacı olup olmadığını sordum. Kulağındaki kulaklıkları çıkardı ve ağlamasına ara vermeden ''efendim?'' dedi, söylediğimi tekrarladım. Bu sırada bankın önünde diz çöktüm, yüzüne baktım, en fazla 19-20 yaşlarında olsa gerekti, güzel bir yüzü vardı. Gene ağlayarak teşekkür etti ve yardım istemediğini belirtti. Böyle durumlarda kimseye zorla yardım etmeye çalışmayız, yardımın kişi buna açıksa ve istiyorsa yapılması gerektiği öğretilmiştir, ortada herhangi bir varlığa ya da kişinin kendisine direkt zarar verecek bir durum mevcut değilse yaşanana hürmet edip kenara çekilmek icap eder. Ben de öyle yaptım, genç kadının omuzuna hafifçe dokunarak ayağa kalktım ve yürümeye başladım. Çok geçmeden arkamdan seslendi: ''Siz doktor musunuz?..'' Bu soru evvelâ tuhaf geldiyse de çabuk uyandım, sabah Alis'in Bahçesi'nde bir şifa çalışması yapmıştım ve üzerimde ayurveda masajında kullandığım mavi ameliyathane üniforması halen durmaktaydı. Her çalışma sonrası muhakkak yıkanması gereken bu üniformalardan gardrobumda birkaç set mevcuttu ve ben bugün mavi olanını giymiştim…

Dönüp tekrar yaklaştım ve ''hayır'' dedim, ''doktor değilim, ancak şifa çalışmaları yapan bir enerji uygulayıcısıyım…'' Ağlamaya devam ederek başını onaylar şekilde salladı. ''Niçin ağladığınızı bilmiyorum ve bu önemli de değil zaten'' diye devam ettim, ''lâkin şu anda acı bedeniniz fazlasıyla aktif ve bu alanda çok uzun süre kalmamanız daha iyi olacaktır sizin için…'' Başını kaldırıp yüzüme baktı, ''ama artık dayanamıyorum!..'' diye hıçkırdı yeniden. ''Dayanamadığınızın ne olduğunu da sormayacağım size'' diye cevap verdim, ''bunun da hiç önemi yok çünkü. Bir ilişki problemi yaşıyor olabilirsiniz, ailevi bir sorun olabilir, belki bir yakınınızı kaybetmişsinizdir, belki işinizde sıkıntı vardır ya da başka bir şey. Bunların hepsi olağan, olabilir şeyler. Bilmenizi istediğim tek şey var, o da bu durumu öyle gerektiği için yaşamakta olduğunuz. Ayrıca bunu yaşayan yegâne kişinin siz olmadığınız. Bir de şu var tabii, dayanamayacağınız hiçbir şey karşınıza çıkarılmaz. Sorun her neyse o, bunu yaşamanız ve aşıp geride bırakmanız için var. Şu an yaşanıyor ve geçiyor, asla bu şekilde kalmayacak, bunu farkedin…'' Bir an duraksadı, ağlama şiddeti azalmıştı. ''Adınız ne sizin?'' diye sordu, söyledim. ''Hande?..'' dedi, düzelttim ve tekrarladım. Ben ona ismini sormadım, bunu bilmem gerekmiyordu. Kendisinden kısa bir şifa çalışması için müsaade istedim, onayladı. Alnı, 3.göz noktası, göz altı, burun altı, çene ve göğüs kemiği üzerinde ufak parmak darbeleriyle çalıştım, sağ elinin parmak kökleri ve avuç içiyle de çalıştıktan sonra genç kadının acı bedeni çözülüp dağılmaya başladı, burundan aldırdığım üç derin nefesi sesli ve güçlü bir şekilde ağızdan verdirdim ve kısa çalışmayı tamamladım. Omuzuna dokunarak ona çok değerli olduğunu, kendisini herkesten önce sevmesi ve önemsemesi gerektiğini hatırlattım, çalışmaya izin verdiği için teşekkür ettim ve iyi geceler dileyerek hiç arkama bakmadan evime döndüm…

Eve gelince ellerimi yıkadım, birkaç yoga asanası ile bahçede bedenimi toprakladım ve adaçayı tütsüsü yakarak koruma çemberi oluşturdum. Bu genç kadının ne adını, ne de hikâyesini muhtemelen hiç bilmeyeceğim, bunların hiç önemi olmadığının farkındayım ve bu zaten yeterli. Benim onun keskin ve şiddetli acı bedeni içine girmemi sağlayan şeyin tam olarak ne olduğunu da o hiç bilmeyecek. Bu genç kadında ben birkaç sene evvelki kendimi gördüm. O acı beden çok tanıdıktı. Gecenin bir vakti, bir kadını evinden çıkartıp sokaklarda ağlaya ağlaya dolaştıran, daralan nefesini açacak, göğsünü genişletecek bir yer aratan sebepler muhteliftir. Bu saatte nereye gider, bu halde ne yapar, ayakları onu nereye götürür diye merak edeni, arkalarından geleni de olmaz genellikle o kadınların, onlar yalnız ve cesur olmak, karanlığın içinde tek başına yürümek zorundadır. Gözlerini ya da burunlarını silecek mendilleri bile yoktur, üzerlerinde ceketleri yoktur, ayaklarında çorapları yoktur, bütün bunları hesaplamadan fırlamışlardır evden çünkü, gene kendimden bilirim. O kadar sahici bilirim. Bir Nisan gecesi, gecenin sabaha devrilmeye niyet ettiği alacakaranlık saatlerde, kendi evimden müthiş bir yabancılık duygusu içinde çok incinmiş şekilde fırlayıp, yani artık kendi evimde kalamayıp, duramayıp ayaklarımda ev terlikleriyle, sırtım hırkasız, cüzdansız, kimliksiz, telefonsuz, gece serinliğinde titreye titreye, öylece, herhangi bir yön belirlemeden savrula savrula yürüyerek mendilsiz ağladığım zamanki o acı bedenimi gördüm ve hemen tanıdım. O tanıdıklıktı beni bankta oturup zırıl zırıl ağlayan bu genç kadının yanına götüren aslında. Ona yardım etme isteğimin derindeki sebebi buydu. Ben ona yardım ederken, farkında olmadan o da bana yardım etti ve geçmişteki o tabloyu, o ''an''ı şifalandırdık bu sayede. Tekâmül ettik birlikte, kendi farklı kader planlarımız içinde. O çekmesi gereken acının ortasından geçerek, ben onda kendi geçmişimi görüp hem onu, hem geçmişteki halimi şifalandırarak birlikte tekâmül ettik...

Sevgili kardeşimin iki gün evvel yoga eğitmenliği yolunda yürüyen bizlere e-posta ile hatırlattığı ''Hint felsefesinin dört altın kuralı''nı paylaşarak bitirmek isterim bu yazıyı. Tekâmül ediyoruz kardeşler, burada, bu küçük mavi gezegende yalnızca bunun için bulunuyoruz. Bu gelip geçici dünya illüzyonuna fazla kapılmadan ve kaptırmadan, asıl yolumuzu ve gayemizi hatırlamamız lâzım. Sık sık hatırlamamız lâzım. Bu sebepten ektiklerinize dikkat edin, vakti geldiğinde biçtiklerinize şaşmamak, kahırlanmamak için, dikkat edin ki; hasat zamanı ağır olmasın sizler için. Herkesin niyetine göre versin kudret-i Mevlâ, ''aslına Hûuu, nesline Hûuu'' diyelim ve de öyledir...

Dik… Dimdik...

noreply@blogger.com (Handan Demiralp) — Fri, 04 Apr 2014 22:09:00 +0000

''Belirsizlikler, kalp çarpıntıları, kaybetme korkuları, kıskançlık, anlatamamak, anlaşılamamak, küçük kırgınlıklar, çok yakın olamamak, hayal kırıklıkları, özlem, var olan veya önünüze çıkan engeller besleyebilir yaratıcılığı şayet hepsinin arasında bir mutluluk, bir heyecan da yaşanabiliyorsa; umutlar büsbütün tükenmemişse. Öfke ve nefretle de bilenir bazen yaratma duygusu, o yaranın açılması acıdan fazla onu açana karşı bir kızgınlık uyandırıyorsa. Mutsuzluğun o dipsiz ve kapkaranlık kuyusuna düşmüşseniz fakat, ümidinizi yitirmişseniz, içinizde kıpırdanan her duygu aynı acıyı canlandırır. Hissetmemek için bütün duygularınızı öldürürsünüz. Artık hiçbir şey doğmaz sizden. Umutsuzluğun olduğu yerde doğum olmaz…''

(Yazının tamamı için buradan buyrun…)

''Yalnız başkalarını değil kendimizi de herhalde en iyi bitişlerde tanıyoruz. Hayal kırıklığı, menfaatimizin bozulması, kırgınlık, gönül yarası bizi biz olmaktan çıkarıyor mu; yoksa kayıplarımıza, acılarımıza, kızgınlığımıza rağmen vazgeçmeyi, zarar vermemeyi, itidalimizi muhafaza etmeyi başarabiliyor muyuz...

Aşk bitince dostluğu da umursamamayı, evlilik sona erince saygısızlığı, arkadaşlıkların ardından düşman olmayı, ortaklıklar çözülünce aleyhte bulunmayı mubah mı görüyoruz yoksa... Hakaretlerle, tehditlerle, mahremiyetleri ve sırları ifşa etmekle, yalanlarla, iftiralarla, sizinle yola devam etmek istemeyeni bırakmamakla, yalvarmakla, onurunuzu hiçe saymakla son buluyorsa ilişkiler ne manası kalır ki en güzel başlangıçların bile...

Nihayetler de emek istiyor en az başlangıçlar kadar…''

(Devamı için buradan…)

Artık pek sık yazmıyor. Ama yazdı mı da tam yazıyor. İnsanın ''ey benim canımın Cân'ı'' diye hitap edebileceği kaç kişisi olabilir ki bir ömür içinde? İyi-hoş zamanlarda bir arada olmak marifetten değil, kaç kişi yanıbaşında olabilir ki bir insanın en çıplak, en korunmasız, en acılı, en müşkül, en dar, en bulanık zamanlarında? Adı kalbime nakşolunmuştur, ''en sevgili'' saydıklarım meğer koynumda beslediğim ne muhteşem yılanlar olduklarını tek tek ispat ederken, benim kalbimin derin ağrısını belki en çok o hissetmiş, o duymuştur. Hayatıma dokunmuştur. Ki; o dokuduğu herşeyi değiştirip dönüştürendir, daha iyiye, daha güzele, daha, daha, daha… İhanet edenler, yalancılar, yüreği kifayetsiz korkaklar birer birer dökülüp savrulurken yolun sert virajlarında, o dimdik durmuştur hep, sessiz, sedasız ama hep orada ve dimdik… Onunla ben birbirimizi en imkânsız gibi görünen hikâyelerin içinden geçerek bulduk, tanıdık ve bu tanıdıklığın aslında çok eski zamanlardan kaldığını anladık, birbirimizi kendimiz gibi bildik, öyle sevdik. Dağılsak da, savrulsak da, sırtımızdan vurulsak da, acıdan kıvransak da dik, hep dimdik...