DÜŞLER

Çok Sıkıcıymışım Sanki:/

2011-10-13T16:57:00.000+03:00

Şimdiye kadar fark ettimde hep depresif yazılar yazmışım,evet bi ara ağır bir depresyon geçirmiştim,o zaman yazdıklarımı ve zaman zaman yazdıklarımı ekledim buraya.Ama artık yeter ağlamak,üzülmek yok,hayata gülmek için neşelenmek,mutlu olmak için geldik.Bunun da yolunu öğrendim gerçekten içim huzur doldu.
Her gün kendimi hayata karşı,hayatta karşılaşacağım şeylere karşı motive ediyorum.Güne aynada kendime gülümseyerek başlıyorum,kendime günaydın diyorum,Uyandığımız ilk an gülümsemek gerçekten çok zor oluyor ama başarıyorum enerjimi topluyor ve kendime gülümsüyorum,herşey güzel,harika bir gün günaydın prenses diyorum kendime.İnanmak başarmak kadar güçlü, eminim.Sonra arabada arkadaşla işe gelirken günümüzün güzel geçeceğini telkin ediyorum.Hayatımızda herşey yolunda,mutluyuz ve mutlu kalmayı seçiyoruz.Birbirimize gülümsüyoruz.Gülümsemek gerçek bir sihir gibi,bütün günümün pozitif akmasını sağlıyor.Her güzel şey bana ve etrafımdaki insanlara doğru akıyor.
işte böyle,artık böyle,üzülmek depresif olmakda neymiş.Hayat zaten o kadar kısa ki bunu her gün gazetelerdeki,televizyonlardaki haberlerden okuyoruz,görüyoruz.En azından dünyada geçireceğimiz o kısa zamanı güzelliklerle,iyiliklerle dolduralım.Sevgimizi verelim etrafımızdaki insanlara,böceklere,hayvanlara,kuşlara,ağaçlara bile..İçimizin sevgiyle dopdolu olduğunu bilelim,onu kendimize saklamak bize ne yarar sağlar ki..Hiç..Etrafımızdaki insanlarıda mutlu ettiğimizi görünce içimize o sevgi sıcaklığı daha da yayılacak.Sevgiden bir katman oluşturacağız yüreklerde.Bunu görmek bile yaşamaya değer.
KÖTÜLÜKLER UZAK,ÇOK UZAK BİZE,İYİLİKLERİ,GÜZELLİKLERİ SEÇİYORUZ.HAYATIMIZ VERİMLİ,SEVGİ DOLU..

Haksızlık

2011-06-28T14:41:00.000+03:00

Hayatın bazen bana hiç adil davranmadığını düşünüyorum.Bazen gerçekten kıskanıyorum hayatında herşeyi yolunda giden insanları.İlişkileri,işi,evi bütün huzuru, mutluluğu bir arada elde edebilmiş insanları..Evet kıskanıyorum.Kötü fesatça değil,onların daha da mutlu olmasını dilerim ama o mutluluğu ben hak etmiyormuyum diye çok sormuşumdur kendime.Ben nerde yanlış yapıyorum,eksiğim ne,sabırsız olmak mı,mutlu olmayı istemek mi,beni mutlu edebilme ihtimali olan insanlara şans vermeyip yol vermek mi? Hadi bunların hepsi benim suçum, ben yanlış insanları seçiyorum yada ben yanlış biriyim yada ben fazla şey bekliyorum,ben belki fazla sabırsız davranıyorum,belki yanlış beklentilere sahibim.Peki ya iş söz konusu olduğun da bu da mı benim suçum? Küçüklüğümden beri yeteneklerim doğrultusunda yetiştirilememiş olmak,istediğim bölümde okuyamamak,istediğim mesleğe sahip olamamak,ne yapacağını şaşırmış gibi elini attığı her işi herşeyi kurutmak,herşeyden bıkmak,sıkılmak,bunalmak,çünkü ne istediğimi artık ben bile bilmiyorum..Sanırım üstüme yapışıp kalmış,benimle özdeşleşmiş beni hiçbir zaman bırakmayacak bir şanssızlığım var.Şanssızlığını sen olsan nasıl yenersin? Ya da yenebilir misin? Kader seni avucunun içine almışsa,şanssızlığın zaten çizilmişse onu nasıl değiştirebilirsin ki.Hiçbir şeyi takmayarak demeyin bana,hiçbir şeyi takmıyorum diyeninizin bile derin depresyonlardan geçtiğini biliyorum.Ben de hiçbirşeyi takmam derdim,ama içime attığım o kadar çok şey var ki ya da sadece yazarak içimden söküm atabildiğim yoğun ve yorgun duygularım..
İçim çok dolu ara ara böyle oluyorum,sanırım duygularımı çok yoğun yaşıyorum,hiçbirşey yolunda gitmiyormuş,yoluna girmeyecekmiş gibi hissediyorum..Aslında biliyorum ki herşey geçiyor..

İsyandayım

2011-06-25T10:19:00.000+03:00

Neden hayatı yaşamak için bu acele,neden insanlar sabırsız,neden herşey hemen yaşanmalı,herkesin çabası yaşanacakları bir an önce tüketmek olmuş sanki..El birliğiyle değerlerimizi yok etmek olmuş çabamız,bunun için fazla uğraşmamışız, batılılaşmak yetmiş..Sabırlıyı dışlamış, sabırsızı fişlemişiz..Ne istediğimizin de farkında değiliz aslında.
Eskiden ne güzelmiş, ne duygusalmış aşklar,gerçek sevdalar vearmış sabır üzerine kurulu.Bir dakika görmek için insanlar birbirini,saatlerce sokağın başında beklerlermiş..O kadar çok şey değişti ki o zamandan bu zamana.Duygulardaki saflık, duygusallık,gözlerde parıldayan ışık artık yok ne yazık ki..Kendi adıma üzülüyorum yanlış bir zamanda doğduğum için, yanlış zamanın yanlış insanıyım ben.Hani saflık ,temizlik,duygusallık yok diyorum ya, sanki ben de varmış gibi bazen çok biliyormuşuz gibi konuşuruz işte böyle.Halbuki kendi duygularımız da körelmiştir,zamana bizde ayak uydurmuşuzdur, bizde bu düzenin çarkına isteyerek ya da istemeyerek dahil olmuşuzdur. Pişman olup geri dönsen bıraksan herşeyi, bırakamazsın, çark seni bir kez içine almış döndürmeye başlamıştır çünkü.O seni bi yere savurana kadar onunla dönersin.Dönmek zorundasın..

Yalnızlık..

2011-06-25T00:17:00.000+03:00

Sessizlik hakim şu an ruhumda,yalnızlık..Ne kadar çabalasam da bu duygulardan kurtulamıyorum..Sabah işe giderken fark ediyorum da bazen kimsenin yüzüne bile bakmıyorum.Sanki yoklarmış gibi..Bir günaydınla boşluğu selamlıyorum sanki,varolanlar yokmuş gibi.Sonra fark ediyorum kalabalığın içinde yalnız olduğumu.Ben mi bir başımayım yoksa etrafımda adım atan,yanımda yürüyen insanlar mı birer ruh fark edemiyorum..
Yalnızlığı seviyorum diyorumya hani,inanmayın,yalnızlığı kim sevmiş ki..Hayat çok kişiyle oynanan bir oyun,bir oyunu bile tek başımıza oynayamıyoruz.Ben ruhumun yarattığı karakterlerle oynuyorum oyunumu,beynimde bir ben var,bir sen,bir o,bir bu,herkesten biraz var,çok kişilikli bir oyun benimkisi..Bazen insanları insan olarak değil de arabaları,evleri,hayvanları birer insan olarak görüyorum,onlarla konuşuyorum,onlarla gülüyorum.Yolda her sabah karşılaştığım bi taş,her sabah beni dalıyla selamlayan bir ağaç var,onları görmezden gelemiyorum da sadece insanlar yok oluyor gibi..
Karşımda duran soda şişesi, kül tablası ve sigaram, gözüm arkada kalmadan,çekincesizce konuşabileceğim,her sırrımı anlatabileceğim dostlarım.Biliyorum beni yalnız bırakmayacaklarını..Biliyorum ben istemeden çekip gitmeyeceklerini ve ummadığım anda hayatımı alt üst etmeyeceklerini..Şimdi yalnızlığımla karşılıklı sigara içmek için izin istiyorum..

Çamurun Sevdası

2011-06-23T22:05:00.000+03:00

Pişmanlıklarım var evet,hayatta pişman olacağım şeyler de yaptım.İyi ki yapmışım da demiyorum,keşke yapmasaydım da.Sadece yaşamamız gerekenleri yaşıyoruz hayatta galiba.Acı,tatlı bir sürü şey yaşıyoruza,acı çekiyoruz,üzülüyoruz.Çığlıklar atmak,haykırmak istiyoruz bazen ama hiçbir şey yapamıyoruz.Kolumuz kanadımız kırık..Kırıldım ben de hemde binlerce kez..İncindim..Sayısını ben bile hatırlamıyorum.İncinmekten hasar gören ruhumun tesellisini başka bedenlerde aradım zaman zaman..
Bedenimi kendime esir ettim ama bilemedim her tesellide bir yara daha aldığımı..Cezalandırmalı mıyım kendimi,100 kırbaç darbesimi beni paklar,arındırır her gün bir yenisi eklenen günahlarımdan.Yoksa bırakayımda aksın mı hayat içimde..Zaten kaybolmuşum..Kendimi bulmaya çalıştıkça daha da bulanıyorum pisliğe.Üstümü başımı silkeledikçe çamur daha da bulaşıyor sanki..Ben de vazgeçtim debelenmekten.Çamur bana aşıksa ben onun kara sevdasına nasıl engel olabilirim ki..Vazgeçtim kendimden artık.İsteklerimi,hayattan beklentilerimi unuttum,nefes alıyorum,öyleyse yaşıyorum işte..

BOŞLUK

2011-06-23T21:54:00.000+03:00

Neden ayrıldık ki biz,neden savaşamadık aşkımız için,keşke böyle olmasaydı.Eğer hala birlikte olsaydık dördüncü senemize girmiş olacaktık.Birlikte 3 sevgililer günü geçirmiş,3 yılıda birlikte devirmiş olacaktık..Ama oılmadı işte.Keşke demekten nefret ediyorum ama keşke..Sevgimizi köretip birbirimize acı vereceğimize keşke yüceltip aşkımıza tutam tutam aşk katabilseydik.Ne yazık ki hala aklımdasın.Hangi bedende,kimde aradıysam aşkı,bulamadım.Senin kokun yoktu çünkü onlarda,senin dokunuşların yoktu,bana senin gibi bakamadı hiç biri..Bende sana baktığım gibi bakamadım onlara.Hepsi birer yabancı olarak,yaşanmış bitmiş olarak kaldılar.Kimisi girmeden çıktı hayatımdan,kimisi bedenimden bazı parçaları alıp gittiler.Ruhum hep senindi,kimse sende kalmış yanımı koparıp atamadı.Yerine kendi yüreğini koyamadı..Her aşk zannettiğim bir boşluk olarak hava da öylece asılı kaldı.Kaç boşluk astım havaya bilmiyorum..

(22.03.2010)

Hayat..

2011-06-23T21:42:00.000+03:00

Bugün birşey daha öğrendim hayattab.Kaybettiklerimizi asla geri getiremeyeceğimizi.Yaşayamadıklarımız,söyleyemediklerimiz hep içimizde kalacak kaybettiysek bir kez..
Hyat sen ne kadar ilginçsin,şu an varım ama bu yarın da olacağım anlamına gelmiyor.Belki bu son satırlarım bilmiyoruz..Sadece hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz..
Bundan sonra yaşayacaklarımı ertelemeyeceğim..
Söyleyeceklerim içimde kalmayacaj..
Susmayacağım,çığlık atmak istiyorsam atacağım.Aşıksam söyleyeceğim,sonu ne olursa olsun.Kaybedecek neyim var ki..
Kaybedecek canımızdan başka hiçbirşeyim yok hayatta bunu anladım.Yaşamı ertelemeyeceğim..İçimden geldiği gibi yaşayacağım hayatı..Doya doya..Sindire sindire..Gönlümce..Çünkü yarın ikinci bir şansım olmayabilir..

(30.01.2010)

Tarifi Yok

2011-06-21T23:46:00.000+03:00

Dilim dönmüyor,
Kelimeler yetmiyor seni anlatmaya,
İçim coşuyor ama..Öyle işte..
Tarifi yok..

Nedeni olmadan seviyorum seni,
İmkansızmış..Neyleyim..
Hangi baharın ardında ki kışı gördüm ki..

Seni sevmek böyle birşey işte.
Hapsetmek yüreğime,
Karanlıkları sevmek..Öyle birşey işte..
Tarifi yok..

Kelimelerin yetmediği yerde,
Sessizlik..
Sessizliğin yetmediği yerde
Müzik..Öyle işte..
Tarifi yok..

(09.06.2010)

Şiirlerden bir gece

2011-06-21T23:42:00.000+03:00

Aklımı oynatmamak..
Kana Kana ağlamamak için nasıl tutuyorum kendimi bir bilsen..
Bir bilsen içten içe yakarışlarımı sana..
Ama bilmeyeceksin..
Bildiklerin bile fazla sana..
Değişen n oldu ki..Ya da ne olacak..
Gene ruhum yalnız..
Sensizim..
Gene bir başıma..

(11.06.2011)

mükemmel bir proje(faili meçhul kıyak) :) gülümseten hareketler.

2011-06-21T17:39:00.001+03:00

Ne Mutlu Böyle Deli Olmaya!

27 Şubat’ta “hadi bir oyun oynayalım” diye başlayan Faili Meçhul Kıyak Hareketi’miz bugün üçüncü ayını bitirmiş. Bu hareket bugün büyüyerek devam ediyorsa bunun tek sorumlusu sizsiniz!
Fikir Atölyesi‘nde FMK ile ilgili bundan önce yazılan dört yazıya, toplamda 950′den fazla yorumla fikir beyan ettiğiniz için,
Kendi site veya bloglarınızda hareketi içtenlikle desteklediğiniz için,
Facebook benzeri sosyal ağlarda, ekşi sözlük tadında ortak içerik üretilen sitelerde, friendfeed ve twitter gibi paylaşım sitelerinde, msn iletilerinde, forumlarda ve mail’lerde paylaştığınız için,
Oyunun özünün “karşılık beklemeksizin, tanımadığımız kişilerin yüzünü gülümsetmek” olduğunu bilip, devamını sağlamak için de oyun kartlarını basıp cüzdanda taşıdığınız için,
Verdiğiniz FMK fikirleri ile kişileri yaratıcılığa teşvik edip, yaptıklarınızla cesaretlendirdiğiniz için,
Diğer tarafta, gündelik hayatta her gün yapabileceğimiz sayısız basit fmk’lar olduğunu gösterdiğiniz için,
Bu gelişmeler paralelinde önce radyoların, ardından basının ve en son da televizyonların dikkatini çekip, daha büyük kitlelere ulaşmasını sağladığınız için,
Yakında daha da büyük kitlelere ulaşmasına yardımcı olacak, kendi alanında en büyük kurumlardan biriyle ortak, 1.5 aydır FMK odaklı bir proje hazırlamamıza vesile olduğunuz için,
Evet, birilerinin yüzünü gülümsettiğiniz için, sorumlu sizsiniz!
En son bahsettiğim proje gerçekten heyecan verici. Söz verdiğim için detaylarını henüz paylaşamıyorum, özür dilerim. Haziran ayı sonuna kadar sonuçlanmasını beklediğim bu proje, olur da hayata geçmez ise, söz veriyorum ne olduğunu o aşamada sizlerle paylaşır, belki birlikte başka çözüm yolları ararız. Diğer halde ise zaten biliyor olacaksınız :)
FMK yapınca hissiyat aynen bu video’daki gibi. Bu, Groove filmden alınan kısa bir rol de olsa, sonrasında alınan o derin nefes inanın gerçekle aynı.
Bugün bir yerlerde, bizim hiçbir zaman bilmeyeceğimiz bazı kişilerin bu oyunla yüzü gülümsüyor. Belki bu yazıyı okuduğunuz şu an, birileri hiç beklemedikleri bir zamanda bu kartı bulup, “kim bu deliler” diyor!
Varsın desinler!
Ne mutlu bize, ne mutlu böyle deli olmaya!

İstanbul,hayat..

2011-06-21T10:44:00.000+03:00

Uzun yıllar yaşadım orda,acı,hüzünlü ve yalnız geçen yıllar.Bazen keşke yıllarımı boşa harcamasaydım diyorum,bazen benim için iyi ders oldu yaşadıklarım diyorum.Bazen de ben akıllanmam diyorum.Bazen üzülüyorum ama en çok da geri dönüşüme seviniyorum.
Birinci yıl,ne kadar mutluydum,serviste otobanda işime giderken bile içimde bir heyecan, bir sevinç olurdu,inanamıyorum istanbuldayım derdim,şimdi ne heyecanlar,ne mutluluklar,ne güzel yıllar,yaşanacak aşklar,gezilecek yerler, dolu dolu yaşanacak mutluluklarla bezenecek bir hayat bekliyor beni der..sevinirdim.Bilmezdim İstanbulun içine aldığını sallamadan bırakmadığını..Mutluluklardan çok hüzünler yaşattığını bilemezdim.Bilinmezlikler öğretiyor herşeyi zamanla insana, hayat yaşandıkça.
İşim,evim,aşım diyerek geçen ilk günler daha sonraları yerini fırtınanın sessizliğine bıraktı yada fırtına öncesi sessizliğe.
Fırtına Özak'la birlikte başladı..