உயிரின் தேடல்...

சுழல்காற்றில்

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 26 Feb 2026 17:06:00 +0000

சுழல்காற்றில் சிக்கியவள்
பெருங்காற்றில் அடிபட்டவள்
இடித்து உடைத்து
அடித்து துவைத்து
கசக்கி பிழிந்து
சல்லி சல்லியாய் நொறுக்கி
அடையாளம் அழிந்து
உருவிழந்து நிற்கையில்

"ஏன் இப்படி?" என்கிறேன்.
"இதில் தான் என் வழி" என்கிறாய்.

சாதாரணமானவள் நான்.
வானுயர்ந்த நின் எண்ணங்களை
புரியத் தெரியாத அறிவிலி நான்.

நம்பிக்கையின் அடித்தளம்
உலுக்கப்படும்போது

இருளின் அடர்த்தி
அதிகரிக்கும்போது

சாய்ந்து கொள்ள தோள்கள்
இல்லாதபோது

அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க
வலிமையற்றபோது

கண்ணீராய் விழுகிறேன்
நின் பாதங்களில்.

~. ~.ஜெ. சி. நித்யா. ~. ~
26.02.2026.

"கர்த்தருடைய வழி
சுழல்காற்றிலும் பெருங்காற்றிலும்

இருக்கிறது."

நாகூம் 1:3

வாக்குறுதி

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sun, 04 Jan 2026 17:49:00 +0000

நின் விழிகளில் நானும்
நின் கரங்களில் என் விரல்களும்
இருப்பதை விட
வேறென்ன வேண்டும்
நிச்சயங்களற்ற இந்த
வாழ்வினை சந்திக்க.

~.~. ஜெ.சி.நித்யா .~.~

01.01.2026

Touched by this verse:

"கர்த்தராகிய நான் ... அவளைப் பார்த்து,

அவள் வலதுகையைப் பிடித்துக்கொண்டு,

அவளுக்குச் சொல்லுகிறதாவது..."

ஏசாயா 45:1

ஆழ்ந்த அமைதி

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 12 Jun 2025 19:08:00 +0000

பாதங்களின் கீழிருக்கும் பூமி

அங்குலம் அங்குலமாய் உருவப்படும்போதும்
மனதில் சிறு சலனமுமின்றி
பொங்கும் தைரியம் கண்ணில் தெறிக்க
நிமிர்ந்து நின்று இந்த உலகமே

எனக்காக இயங்குவதைப் போல்
ஆனந்தமாய் புன்னகைக்க முடிகிறதே என்னால்.

என் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும்

அள்ளி எடுத்து கசக்கி பிழிந்தால்

சொட்டும் நீரின் ஒவ்வொரு துளியிலும்
உன் முகமே நிறைந்து நிற்கும்.

வாழ்தலை நீ தானே கற்று தந்தாய்
வாழ்க்கையை நீ தானே வசந்தமாக்கினாய்.

உன்னை அறிந்ததற்காய் பெருமிதமடைகிறேன்.

என்னை நீ தெரிந்து கொண்டதை எண்ணி உவகை கொள்கிறேன்.

சாவின் விளிம்பிலும்

வாழ்வின் மகத்துவங்களை

விவரிக்க உன்னால் மட்டுமே கூடும்.

நீ என்ற ஒரு அற்புதம்

வாழ்வில் நிகழ்ந்ததை தான்

மிகப்பெரும் பாக்கியமாக கருதுகிறேன்.

வேறென்ன தான் இருக்கிறது
இந்த வாழ்வில் ருசிப்பதற்கு.
நின் அன்பெனும் மகோன்னதத்தை தவிர.

தேனில் கிறங்கிய வண்டாய்

நின் அன்பிலேயே
நனைந்து கிடக்க வேண்டும்
நித்திய நித்தியமாய்.

12.06.2025.

~.~. ஜெ. சி. நித்யா .~.~.

ஒளி நட்சத்திரம்

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Tue, 24 Dec 2024 23:19:00 +0000

இருளின் தனிமையில் தான்
ஓரு ஒளி நட்சத்திரத்தின்
தேவை உணரப்படுகிறது.

எல்லாமும் பெற்று
செயற்கை ஒளிகளில் மயங்கித்
திரியும்போது
புரியாத
நின் நட்சத்திரத்தின் மேன்மை
இப்பொது புரிகிறது.

மனிதர் எதிர்பார்க்காத
எளிய சூழ்நிலையில்
ராஜாதி ராஜனின்
பிறப்பு நிகழ்ந்ததை
இன்னமும் பலரால்
ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

சமூகத்தின் அடிமட்டத்திற்கும் கீழ் சென்று
இங்கிருந்து தான் ஆரம்பமாகிறது
முழு உலகுக்கான மீட்பு
என்று சொல்லாமல் சொன்ன
உன் கம்பீரம்
மெய்சிலிர்க்க செய்கிறது.

நின் போல் பிறந்தவர் எவரும் இல்லை.
நின் போல் வாழ்ந்தவரும் எவரும் இல்லை.
நின் போல் இறந்தவரும் எவரும் இல்லை.
நின் போல் உயிர்த்தெழுந்து வாழ்பவரும் எவரும் இல்லை.

நீ பிறந்த இந்த பொன்நாளில்
இருளில் இருப்பவர்களுக்கு ஒளி பிரகாசிக்கட்டும்.
வறியவர்களின் நம்பிக்கை துளிர் விடட்டும்.
வலிமை அற்றவர்கள் வாழும் சக்தியை பெறட்டும்.
உலகத்தின் தீமைகள் வழுவிழக்கட்டும்.
போலி பகட்டுக்கள் ஒழிந்தோயட்டும்.
அன்பு ஒன்றே ஆதராமாக உலகம் அறியட்டும்.

நீ பிறந்ததினால் தான் உலகம்
இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது.
நின் வாழ்வு தான்
எங்களை வாழ வைக்கிறது.

இனிய கிறிஸ்து பிறப்பு வாழ்த்துக்கள்!

~.~. ஜெ. சி. நித்யா~.~.

நேசம்

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Fri, 06 Dec 2024 16:25:00 +0000

வாழ வைப்பாய் என நேசிக்கவில்லை.
வாழ்தலே நீதானென நேசித்தேன்.

வலி தீர்ப்பாய் என நேசிக்கவில்லை
வலிமையே நீதானென நேசித்தேன்.

யாருமற்றதினால் நேசிக்கவில்லை
சகலமும் நீதானென நேசித்தேன்.

உடன் வருவாய் என நேசிக்கவில்லை
உயிரே நீதானென நேசித்தேன்.

நரகத் தீக்கு தப்புவிப்பாயென நேசிக்கவில்லை
மோட்சமே நீதானென நேசித்தேன்.

இவ்வுலகில்
நேசமெனப்படுவது எதுவும்
நிசமில்லை.
உனையன்றி நேசமென்று
ஏதுமில்லை.

~.~. ஜெ. சி. நித்யா.~.~.

திசைகாட்டி

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Wed, 16 Oct 2024 20:05:00 +0000

திக்குத் தெரியாத காட்டில்

திகைத்து நிற்கும் போது மட்டுமல்ல.

தினசரி வாழ்க்கையின்
சின்னஞ் சிறிய முடிவுகளுக்கும்
திணறி தவிக்கையில்
திசை காட்டும் வெளிச்சமாய்
நின் வார்த்தை
மனதை நிறைக்கிறது.

அகிலத்தையும் படைத்த
அதே வார்த்தை தான்
இந்த சிறியவளுக்காகவும்
இறங்கி வருகிறது.
இப்படி வாழ்தல் எத்தனை
பெரும்பாக்கியம்!

தேனாய் தித்திக்கும்

அதே வார்த்தைதான்

திடப்படுத்தி திரும்ப எழுந்து

நிற்கவும் செய்கிறது.

இதுவன்றி வேறெது பேரின்பம்!

~. ~. ஜெ.சி. நித்யா.~.~

மூடியற்ற முகம்

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sat, 25 May 2024 10:29:00 +0000

எல்லாருக்கும் ஒரு முகம் இருக்கிறது
ஊருக்கு காண்பிக்க...

அழகாய் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொழுதில்...
சூரிய வெளிச்சத்தில் இயற்கை பின்னணியில்.
அந்நிய மண்ணில் அடையாளம் இழக்காமல்...
நண்பர்களோடு விளையாடினபோது...
கனவு கண்ட பணியிடத்தில்...

உயிருக்குயிராய் நேசிக்கும் நபரோடு...
ஒரு நாய்குட்டியோடு அல்லது ஒரு பறவையோடு
எல்லா செல்வத்திலும் மேலான குழந்தைகளோடு...

சற்று மெருகேற்றி...சற்று ஒளி கூட்டி...
அழகாய் பகிர எல்லாருக்கும் ஒரு முகம் இருக்கிறது...

அவள் இன்னமும் தேடுகிறாள்.
தனது முகங்களின் குவியலுக்குள்.
மாசற்ற அன்பினால் நிறைந்து
மனமகிழ்ந்து சிரித்த பொழுதொன்றின் முகத்தை...

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.
25 May 2024.

ஏன்?

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Wed, 15 May 2024 09:06:00 +0000

ஏதுமில்லை.

எல்லாம் அற்று அகன்று
தனித்திருக்கிறேன்.

எதைக் கொண்டாடுவது?
இத்தனை வருஷங்கள் வாழ்ந்ததையா

இன்னும் எத்தனை நாட்கள்

என்று கூட தெரியா

இந்நிலையையா

எதற்கு இத்தனை தூரம் வந்தேன்
தெரியாது.

ஏனிருக்கிறேன் இன்னும்

தெரியாது.

யாருக்காக வாழ்வது
கையில் எதுவுமில்லை.
வெறுமையாய் நிற்கிறேன்.
வாழ்வின் விளிம்பில்.

இருதயத்தின் சதையை
பிய்த்தெடுப்பது போல்

தாள முடியா வலி.

எனக்கான வெளிச்சம் எங்குமில்லை.
எனக்கான நேசம் எங்குமில்லை.
நொறுங்கி இருக்கிறேன்.
முற்றிலுமாய்.

என் தேவனே என் தேவனே
எனக்கான நின் பாதை

இங்கிருந்து தான் தொடங்குகிறதா?

எல்லாவற்றையும் இழந்த பின் தான்

என் சிலுவை எது என்ற புரிதல் வருமா?

உனையன்றி உறவேதுமில்லை.

நீயின்றி வாழ்வேயில்லை.

வேறெங்கு செல்வேன்?

ஜீவனே நீயாக இருக்கையில்.

முடிவின் புள்ளியில்

குவிந்திருக்கிறது

துவக்கத்தின் ஊற்று.

Nithya JC.
15 May 2024.

உயிர்வலி

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 22 Dec 2022 19:52:00 +0000

என்னுள்

நீக்கமற நிறைந்திருக்கும்
உன்னை நுகராமல்
என்னை அறிதல்
நெருங்கி வரும்
எவருக்கும் சாத்தியமில்லை.

நெஞ்சம் விம்மி எழுந்து
விழியில் நீராக கசியாமல்
ஒருபோதும் சொல்ல முடிந்ததே இல்லை
உன் மீதான எனதன்பை.

சுழல் காற்றில் சிக்குண்ட சருகைப்
போன்ற வாழ்க்கையில்
ஏதோ ஒரு சலனமற்ற நிசப்த கணத்தின்
நீட்சி நீ தான்.

சுக்கு நூறாய் உடைந்த பின்னும்
ஏதோ ஒரு சொல் என்னை மீண்டும் நிற்க செய்யுமெனில்

அது உன்னுடைய வார்த்தை தான்.

என்றாவது ஓர் நாள்
"இவள் மிகவும் நேசித்தாள்"
என சொல்லிவிடமாட்டாயா
என்றுதான் காத்திருக்கிறேன்
உயிர்வலி பொறுத்து.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

இரக்கத்திற்காக...

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sat, 15 May 2021 12:55:00 +0000

எங்கு நோக்கினும்
மனிதர்கள் இலைகளை போல் உதிர்கிறார்கள்.
காலம் யாருக்காகவும் நிற்காமல்
கோரமாய் சுழல்கிறது.

வாழ்க்கை துணையை பறிகொடுத்தவர்கள்.
பெற்றோரை இழந்த பிள்ளைகள்.
அன்பிற்குரியவர்களை இழந்தவர்கள்.
பரிதாபமாய் நிற்கிறார்கள்
வாழ்க்கை நதியருகில்.

நான்கு சுவர்களுக்குள்
முடங்கியிருக்கும் நாங்களோ
செய்வதறியாது திகைக்கிறோம்.

தேவனே
இரக்கம் காட்ட மாட்டீரா??
கண்ணெதிரில் என் மக்கள்
செத்து மடிகின்றனரே

தவறிழைத்தவனும்
அநீதி செய்தவனும்
அக்கறையற்ற சுயநலவாதிகளும்
தேசத்தை அழிக்க நினைத்தவர்களும்
நன்றாகத்தானே வேடிக்கை பார்க்கின்றனர்

அழிந்து மடிவதெல்லாம்
அப்பாவி ஜனங்கள்தானே.

என் தேவனே என் தேவனே

உம்மை நம்பாதவர்களுக்காகவும்
சேர்த்துதான் வேண்டுகிறேன்.

இந்த வாதையை
நிறுத்த மாட்டீரா.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

நகரா வாழ்க்கை

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Fri, 18 Jan 2019 18:33:00 +0000

கொதிக்கும் தார் சாலையோரத்தில்

இரு சக்கர வாகன நெரிசலினிடையில்

பரிதாபமாய் நின்றது

வழி தவறிய வண்ணத்துப்பூச்சி ஒன்று.

இன்னும் எவ்வளவு தூரம்

பறக்க வேண்டுமோ

அதின் மெல்லிய இறகுகள்

புழுதி படியா பூவொன்றை கண்டுபிடிக்க.

பதறுகிறது மனம்.

சிருஷ்டிப்பு

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 16 Mar 2017 16:32:00 +0000

என்னதான் நாம் பார்த்து பார்த்து நீருற்றி வளர்த்தாலும்
சிறுமழை வந்து நனைத்து போனதும்
இந்த செடியும் இலைகளும் அடைகின்ற அழகும் உற்சாகமும்
நம்மால் ஒருபோதும் உண்டாக்க முடியாதவை.

உயிர் மலர்த்தும் இரகசியமும் மனம் நிறைக்கும் அதிசயமும்
உருவாக்கியவருக்கே சாத்தியம் போல.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

ஆற்றாமை

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 27 Aug 2015 10:13:00 +0000

இப்பொழுதும் எனக்கான 

இறகொன்றை உதிர்த்துக்கொண்டுதானிருக்கிறது 

அந்த பறவை தினம் தினம்.

நான் தான் கவனிப்பதில்லை.

எடுத்து பத்திரப்படுத்த நேரமுமில்லை.

பெருக்கித் தள்ளவும் மனமின்றி

வாசலின் மூலையில் குவித்து விட்டு

திரும்பி பார்க்காமல் வந்துவிடுகிறேன்

அடுப்படிக்கு.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

என் ப்ரிய இயேசுவிற்கு...

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Wed, 24 Dec 2014 19:46:00 +0000

நான் உன்னை அறிந்ததில்லை.
நீயே என்னை தெரிந்தெடுத்தாய்.

நான் உன்னை தேடவில்லை.
நீயே என்னை கண்டறிந்தாய்.

அன்பின் வாசமறியாதிருந்தேன்
நீயே என்னை நேசித்தாய்.

வாழ்தலின் பொருளறியாதிருந்தேன்
நீயே வாழ்வாகினாய்.

மதமென்ன மதம்
மனமெல்லாம் உயிரெல்லாம்
நீயே நிறைந்திருக்கையில்.

என்னவென்று வாழ்த்துவது.
நின் பிறந்த நாளில்.
எனை ஊடுருவிய உனதன்பு
எல்லோருக்குள்ளும் வியாபிக்க வாழ்த்துகிறேன்.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

மன்னியுங்கள்!

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sun, 22 Jun 2014 17:41:00 +0000

மன்னியுங்கள்.
உங்களுக்கு தேவைப்படும்
செயற்கை புன்னகைகள் என்னிடமில்லை
அசல் புன்னகைகளை தர விருப்பமில்லை.

மன்னியுங்கள்.
உலகெல்லாம் தீயதென கருதி கதவடைத்து வீட்டினுள் ஒளிந்துகொள்வதில் சம்மதமில்லை.
என் வழியெங்கும் நல்லவர்களை மட்டும் மனதில் சேமிக்கவே ஆசைப்படுகிறேன்.

மன்னியுங்கள்.
அடுத்தவர்களை குற்றப்படுத்துவது தான் உங்களை பக்திமான்களாக காட்டிகொள்வதெனில் எனக்கு அதில் இஷ்டமில்லை.
"உங்களில் பாவமில்லாதவன் முதல் கல்லை எறியக்கடவன்" என்ற குரல் ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது எனது செல்களில்.

மன்னியுங்கள்.
உங்களை போன்றதொரு வாழ்க்கைக்கு நான் வடிவமைக்கப்படவில்லை.
எனது வாழ்க்கையின் எல்லைகள் உங்களை வரவேற்கவில்லை.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

...

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Tue, 06 May 2014 09:03:00 +0000

.
சிறு வயதில் உறவுகள், பாசம், வேறேதும் முக்கியமில்லை,
படிப்பும் வெற்றியுமே முக்கியம் என்று சொல்லி குழந்தைகளை வளர்க்கிறோம்.

அவர்கள் பெரியவர்களாகி வேலையும் வசதி வாய்ப்புமே முக்கியமென வாழ நேர்கையில் அவர்களை குறைசொல்கிறோம்.

எங்கிருந்து சிதைந்து போனது அன்பின் அழகிய வேர்கள்!!

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

நாட்குறிப்பு...

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Mon, 09 Dec 2013 19:41:00 +0000

எல்லா புன்னகைகளுக்கும் பின்னால் கண்களுக்கு புலப்படாத
யாரோ ஒருவரின் கண்ணீர் மறைந்திருக்கிறது.

எல்லா பெருமூச்சுகளுக்கும் கீழே உள் ஆழத்தில் ஏதோ ஒரு
வலிதரும் நினைவு மறைந்திருக்கிறது.

காண்பதெல்லாம் முழுவதும் உண்மையல்ல.
மறைந்திருப்பதாலேயே எதுவும் மதிப்பிழந்து விடுவதில்லை.

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

நாட்குறிப்பு...

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Tue, 01 Oct 2013 18:15:00 +0000

வாழ்க்கையை திரும்பி பார்க்கையில், நான் நானாகவே இருப்பதற்கும், என் நம்பிக்கைகளை காத்துக்கொள்வதற்குமே அதிகம் போராடியிருக்கிறேன், நிறைய இழந்திருக்கிறேன், மிகவும் காயப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால், அதற்காக நிச்சயம் வருந்தப்போவதில்லை...
இன்னமும் பல கேள்விகளுக்கு பதில்களில்லை.
இன்னமும் தடைகள் விலகவில்லை.
இன்னமும் உற்சாகப்படுத்தும் ஒரு குரல் கேட்கவில்லை.
...
என்றாலும் என் பாதையை எதற்காகவும் மாற்றிக் கொள்ளவில்லை என்ற இந்த நிறைவு அலாதியானது...

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sun, 04 Aug 2013 13:38:00 +0000

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 18 Jul 2013 05:05:00 +0000

உனக்கு மட்டுமா?

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sat, 06 Jul 2013 11:08:00 +0000

"ரொம்ப நல்லா பண்ணீங்க. வித்தியாசமான சிந்தனை! நல்ல நடிப்பு...யாரோட ஐடியா இதெல்லாம்?" - என்று ஆசிரியை இவளைப் பார்த்து தான் கேட்டார்கள். இவள் அந்த அழகான பாராட்டுதலில் மயங்கிப் போய் நிற்கையில், இவள் பின்னாலிருந்து மஞ்சு வேகமாய் முன் வந்து, "நான் தான் மேடம்! என்னோட ஐடியா தான் எல்லாமே!"

ஐயோ...இவளுக்கு யாரோ திடீரென்று மலையுச்சியிலிருந்து குப்புற தள்ளி விட்டது போல்...ஒரு உணர்வு...இவளின் மென்மையான மனதை சுத்தியால் ஓங்கி அடித்ததைப் போன்ற ஒரு வலி...

"மஞ்சு..நிஜமாவே நீ வித்தியாசமாக யோசிச்சிருக்கே..." மேடம் ஏதேதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க...இவள் காதுகளில் எதுவுமே விழவில்லை... இவள் மனத்தின் ஒவ்வொரு அணுவும் துடிதுடித்துக் கதறுவதை அந்த மேடமோ, மஞ்சுவோ, அங்கிருந்த யாருமோ அறிந்திருக்க நியாயமில்லை...

அடுத்த பாட வேளைக்கான மணி அடித்துவிட்டது! அடுத்த வகுப்பிற்கான ஆசிரியையும் வந்து பாடம் நடத்த ஆரம்பித்தாயிற்று. இவளுக்கோ எதுவும் உறைக்கவில்லை..இவள் முற்றிலுமாக உடைந்து மூழ்கிக் கொண்டிருந்தாள்...

நடந்தது இதுதான்...

ஒரு வாரத்துக்கு முன்பு, அந்த ஆசிரியை, வகுப்பு மாணவிகளை ஐந்து, ஐந்து பேர் கொண்ட குழுக்களாக பிரித்து இலக்கிய மன்றத்திற்காக ஒவ்வொரு குழுவும் ஏதாவது ஒரு தலைப்பில் குறுநாடகம் தயார் செய்து அது தொடர்பான அறிக்கையும் சமர்பிக்க வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார்கள்.

இவள் குழுவில், மஞ்சுவும் மற்ற மூவரும் இவள் நன்றாக செய்வாள் என்பதால் இவளையே அந்த அறிக்கையை தயார் செய்யும்படி சொன்னார்கள். இவளுக்கு இதிலெல்லாம் மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு.

இரண்டு நாட்களாய் யோசித்து...யோசித்து...இவள் அந்த வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். குறுநாடகம் எல்லோரையும் விட வித்தியாசமாய் செய்து விட வேண்டும் என்று ஒரு துடிப்பு இவளுக்குள்....

மூன்று சிறு சிறு நிகழ்ச்சிகள்...அதில் ஓரிடத்தில் அநியாயம் நிகழும் போது..படித்தவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள்...படிக்காத பாமர மக்கள் எப்படி நடக்கிறார்கள் - என்று சித்தரிக்கும்படி இவளே கதையையும் வசனத்தையும் எழுதினாள். நகைச்சுவை கலந்து...அதே நேரத்தில் சிந்தனையை தட்டி விடுவதைப் போன்று அந்த மூன்று சம்பவங்களுமே அழகாக அமைந்திருந்தன.

இவளே இவள் குழு மாணவிகளுக்கு பயிற்சியும் கொடுத்தாள்...இவர்கள் முறையும் வந்தது. இவள் உட்பட ஐந்து பேருமே மிகச் சிறப்பாக செய்தார்கள்.

நாடகம் முடிந்த போது எல்லோருமே கைதட்டினார்கள் அந்த ஆசிரியை உட்பட...

அடுத்த நாள்தான் அந்த ஆசிரியை அவர்கள் பாராட்டிப் பேசி, "இதெல்லாம் யாருடைய ஐடியா..?" என்று கேட்டார்கள். அப்பொழுதுதான் மஞ்சு முன் வந்து...

ஐயோ...இவளுக்கு மனத்தை கூர் கூராக யாரோ அறுப்பது போல் வலித்தது... "உழைத்தது நானல்லவா! இன்னொருவருக்கு பாராட்டா...எப்படி? எப்படி மஞ்சு உன்னால் இப்படி கூற முடிந்தது...?" இவள் தனக்குள்ளேயே புலம்பினாள்.

இவளின் நெருங்கிய தோழிகள் இவளிடம், "நீ சரியான ஏமாந்தவடீ! எல்லாத்தையும் கஷ்டப்பட்டு நீ செய்து விட்டு...ஏன் சும்மா நின்னுட்டு இருந்த? மேடம்கிட்ட போய் சொல்ல வேண்டியதுதானே..?" இவள் மனப்புண்ணிற்கு மருந்திட வேண்டியவர்கள் மேலும் அதைக் கீறிப் பார்த்தார்கள்.

இவள் வீடு திரும்பினாள். இவள் அறைக்குள் சென்று உட்புறம் கதவை தாழிட்டாள்.

இவளுக்குத் தெரிந்த ஒரே ஆறுதல்..."இவளுடைய ஜீசஸ்"...இதுவரையில் இவள் ஒவ்வொரு முறை அடிபட்டு துவண்டு விழுந்த போதும் தூக்கி நிறுத்திய அதே ஜீசஸ்.

அழுதாள்... "ஏன் ஜீசஸ்...ஏன் எனக்கு மட்டும்...?" சின்ன நிசப்தம்...அடுத்து அவருடைய பதிலுக்கு இவள் காத்திருக்கும் ஒரு சில நிமிடங்கள்...அவர் பேசினார்...இவளுக்குள் இருந்து அவர் பேசினார்.

"உனக்கு மட்டுமா..? இல்லையே! எனக்கும் தான்...நான் நேசிக்கும் என் ஜனங்கள் நான் செய்த நன்மைகளுக்கான நன்றியை வேறு யாருக்கோ செலுத்தும் போதெல்லாம் என் மனம் எப்படி துடிக்கும் என்று நீ என்றாவது யோசித்திருக்கிறாயா?"

சாட்டையடி! இவளுக்கு புரிந்தது..ஐயகோ! இன்னும் எத்தனை கோடி மக்கள் இப்படி என் தெய்வத்தின் இதயத்தை புண்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் என் இயேசுவின் புனித அன்பைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமே...

இவள் எழுந்தாள்...கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு...

"நான் உபத்திரவப்பட்டது எனக்கு நல்லது; அதினால் உமது பிரமாணங்களைக் கற்றுக் கொள்கிறேன்..." (வேதாகமம்: சங்கீதம் 119:71)

~.~. ஜெ.சி. நித்யா ~.~.

[ "நல்ல நண்பன்" - ஏப்ரல் 2002 மாத இதழில் வெளியிடப்பட்ட எனது சிறுகதை.]

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 27 Jun 2013 04:37:00 +0000

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Thu, 11 Apr 2013 04:52:00 +0000

இதையெல்லாம் எங்கு சேமித்து வைக்கிறது
இந்த உயிர்?

ஈரப்புல்வெளியில் முதல்முறை கால்பதித்தபோது
உள்ளங்காலில் குறுகுறுத்த குளிர்ச்சியினை...

எவ்வளவு நனைந்தும் போதாமல் ஜன்னலோரம்
கைநீட்டி பெற்ற கடைசித்துளி மழையினை..

என்றோ நள்ளிரவில் மிகப்பிடித்த பாடலோடு
பருகிய தேநீரின் ருசியை

வகுப்பு முடிந்து ஓடிச்சென்று அடித்து பிடித்து
வாங்கி சாப்பிட்ட மக்காச் சோளத்தின் சூட்டினை

நாட்களாயினும் தேடி நுகர்ந்த விரல்களில்
ஒட்டியிருக்கும் மருதாணி வாசத்தை...

இன்னமும் கனவுகளில் மாறாமல் இடம்பெறும்
பள்ளிக்கூட மரங்களை...

~. ~. ஜெ. சி. நித்யா ~.~.

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!!!

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Mon, 24 Dec 2012 18:39:00 +0000

என்ன சொல்லி வாழ்த்துவது? என் உயிரானவர் புவி வந்து உதித்த பொன் நாளில்.

கண்களில் வெளிச்சம் தெறிக்க பூத்த முதல் புன்னகையை ரசிக்க, தாய்முகம் நோக்கி அழுத விழிகளில் கசிந்த முதல் துளியில் நனைய, குழந்தையாய் நினைக் காண ஆயிரம் கண்கள் வேண்டும்.

மாட மாளிகையில் ஏதோ நான்கு சுவர்களுக்குள் நடந்திருந்தால் இந்த காவியத் தன்மையும் மனதிற்கு நெருக்கமும் இல்லாது போயிருக்குமோ என்று தான் மாட்டுத் தொழுவத்தில் வந்து உதித்தாயோ உயிர் தெய்வமே.

பத்து மாதம் துளித்துளியாய் தேக்கி வைத்திருந்த பாசமெல்லாம் சேர்த்தெடுத்து விழிகளில் தேக்கி முதல் பார்வை பதித்திருப்பாளோ அந்த பவித்திர தாய்?

அவள் கண்கள் உன்னோடு என்ன பேசியிருக்கும்? இந்த நிமிடத்திற்காகவே தான் பிறந்ததாக எண்ணி புளகாங்கிதம் அடைந்திருப்பாளோ? குனிந்து நின் நெற்றியில் முத்தமிட்டபோது அத்தனை நட்சத்திரங்களும் அவள் மீது பொறாமை கொண்டிருக்குமோ?

உலகத்தையே இரட்சிக்க வந்த திருக்குழந்தையை ஏந்திய கரம் தன்னுடையதென பெருமிதம் கொண்டிருப்பாரா நின் தந்தை?

தங்களிடமிருந்த துணிகளில் உனை சுற்றியபோது அண்ட சராசரத்தையும் வார்த்தையாலேயே சிருஷ்டித்த தெய்வத்திற்கு அணிவிக்கும் முதல் ஆடை இதுவா என அங்கலாய்த்திருப்பார்களா நின் அன்னையும் தந்தையும்?

அந்த பிஞ்சு முகம், சிறிய கண்கள், அழகிய இதழ்கள், பூ கைகள், சிறு விரல்கள், கனிந்த பாதங்கள்... ஒரு கோடி கண்கள் கொண்டு பார்க்க வேண்டும் அந்த பேரழகை.

தன்னையே தாழ்த்தி இப்படி எளிமையானதொரு ஆரம்பத்திற்கு உன்னையே உட்படுத்திக்கொள்ள எப்படி முடிந்தது? ஏன் மனுவர்க்கத்தை இத்தனை நேசித்தாய், என் இறைவா?!!

உலகெல்லாம் உன் அன்பே நிறைந்திருக்க, உன் வெளிச்சமே பிரகாசிக்க, நீ அருளிய அமைதியே நிலைக்க வாழ்த்துகிறேன், இன்றும் என்றும்.

noreply@blogger.com (JC Nithya) — Sun, 14 Oct 2012 18:05:00 +0000