ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ NEWS

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης 19.06.1995 (†) - Η Οσιακή μορφή που μόνασε στην Αγία Λαύρα

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2026 14:30:00 +0300

Ο π. Ευσέβιος κατά κόσμον Αντώνιος Γιαννακάκης γεννήθηκε το 1910 στο Γεωργίτσι της Σπάρτης και ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας του Ηλία και της Χριστούλας Γιαννακάκη. Άνθρωποι πιστοί και πολύ ευλαβείς ανέθρεψαν τα παιδιά τους εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Από μικρός ο Αντώνης ήταν παιδί υπάκουο, πονετικό, «χαριτωμένο». «Ψυχοπόνια μου» τον αποκαλούσε η μάννα του για την ευσπλαγχνική καρδιά του. Ήταν πολύ εγκρατής από μικρός, και άδολος. Ήταν παιδί καλοπροαίρετο. Δεν κούραζε κανέναν. Όταν όμως το απαιτούσε η περίσταση, γινόταν πολύ μαχητικός. Κάποτε πήγε με το θείο του στο βουνό να κόψουν ξύλα. Θα ήταν τότε δέκα ετών. Άκουσε κάποια στιγμή εκεί κοντά έναν άλλο ξυλοκόπο να βλασφημεί τα θεία. Τότε στην καρδιά του μικρού παιδιού φούντωσε η ιερή αγανάκτηση. «Ακούς εκεί, να βρίζει το Χριστό μας, την Παναγία μας!» Με έντονο και αυστηρό ύφος παρατήρησε τον μεγαλύτερό του. Εκείνος δεν μίλησε καθόλου, μάλλον ντράπηκε που τον παρατήρησε τόσο αυστηρά ένα μικρό παιδί. Μετά ο θείος του έλεγε και ξανάλεγε στον κυρ Ηλία: «Μωρέ, να δεις επίθεση ο Αντωνάκης!». Και καμάρωνε ο πατέρας για το θείο ζήλο που είχε στην καρδιά του ο μικρός του γιος.
Αγαπούσε πολύ την εκκλησία και τις ακολουθίες της. Μια Κυριακή που πήγαινε στην εκκλησία -θα ήταν τότε δέκα έως ένδεκα ετών- λίγο πιο πάνω από το σπίτι του, στο σταυροδρόμι συνάντησε έναν άγνωστο νέο, επιβλητικό και ασκητικό. Τον κοίταξε με σοβαρότητα και αγάπη και του είπε: «Πρόσεχε, Αντώνη, παιδί μου. Δυο δρόμοι υπάρχουν στη ζωή. Ο ένας με τους χορούς, τις διασκεδάσεις, την κοσμική ζωή, που οδηγεί στην απώλεια. Ο άλλος με τη σεμνή, την ηθική ζωή, που αρέσει στον Θεό». Ο Αντώνης γεμάτος από συγκίνηση αλλά και απορία, συνέχισε το δρόμο του προς την εκκλησία. Μπήκε και στάθηκε μπροστά, όπως συνήθιζε. Καθώς κοίταξε την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου στο τέμπλο, αναγνώρισε με έκπληξη και δέος τον νέο που είχε πριν από λίγο δει στο σταυροδρόμι. Η συνάντηση αυτή ήταν καθοριστική για την περαιτέρω πορεία της ζωής του. Από τότε η αγαθή ψυχή του αλλοιώθηκε ακόμη περισσότερο από τη θεία Χάρη, που τον επεσκίαζε.
Όταν τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο, ακούραστος εργαζόταν σκληρά στα χωράφια του πατέρα του και τα κατάφερνε πολύ καλά σε όλες τις γεωργικές εργασίες. Φόρτωνε το ζώο με τα προϊόντα τους και περπατούσε όλη τη νύχτα, για να φθάσει το πρωί στη Σπάρτη και να τα πουλήσει. «Ο αγωνιστής μου» συνήθιζε να λέει γι’ αυτόν η μητέρα του.

Δεκαεπτά ετών φεύγει από το χωριό με την ευχή των γονέων του, και έρχεται στην Αθήνα για να εργασθεί. Αρχικά εργάσθηκε στο εργοστάσιο ποτοποιίας του αδελφού της μητέρας του.
Εκεί κάποιος συνάδελφός του του μίλησε για τον π. Ιγνάτιο Κολιόπουλο1, άγιο Ιερομόναχο, τον οποίο ο Αντώνης είχε έκτοτε Πνευματικό του. Πήγαινε συχνά και τον έβρισκε. Τον ευλαβείτο πολύ και έκανε απόλυτη υπακοή στις συμβουλές του. Ζούσε την πνευματική ζωή με πολλή φλόγα. Ήταν σεμνός, αυστηρός στον εαυτό του και προσεκτικός στη ζωή του.
Στην εργασία του ήταν υποδειγματικός. Πρόθυμος, εργατικός, ευγενικός, ακέραιος. Σέρβιρε τους πελάτες, αλλά εκείνος ούτε καν δοκίμαζε.
Ήταν πολύ φιλακόλουθος. Την Κυριακή το πρωί πριν ακόμη ξημερώσει, ξεκινούσε από το Κουκάκι που έμενε, και πήγαινε με τα πόδια στη Χρυσοσπηλιώτισσα, στην οδό Αιόλου, όπου λειτουργούσε και μιλούσε ο π. Ιγνάτιος. Ήθελε να προλάβει ν’ ακούσει τον Εξάψαλμο. Ρουφούσε κυριολεκτικά τα δυνατά και πρακτικά κηρύγματα του π. Ιγνατίου. Το απόγευμα έτρεχε στη Μητρόπολη να ακούσει το κήρυγμα του π. Σεραφείμ Παπακώστα....
Πέρα από την προσωπική πνευματική καλλιέργεια εις βάθος -με τον εκκλησιασμό, τη μυστηριακή ζωή, την ακρόαση κηρυγμάτων, τη μελέτη πνευματικών βιβλίων- οι νέοι εκείνοι εργάζονταν και ιεραποστολικά στα νοσοκομεία και στα κατηχητικά σχολεία....
Δεν είναι τυχαίο ότι από την παρέα εκείνη των εργαζομένων οι δεκατρείς από τους δεκαέξι έγιναν άξιοι κληρικοί - αρχιερείς, ηγούμενοι, ιερομόναχοι, έγγαμοι ιερείς.
«Κοσμοκαλόγερε»! Του φώναξε κάποιος περνώντας έξω από το μαγαζί ένα απόγευμα. Και κείνος όχι μόνο δεν πειράχτηκε, αλλά ένιωσε πολλή χαρά γι’ αυτό.
Ο Αντώνιος είχε επιλέξει τον εν Χριστώ άγαμο βίο. Δεν τολμούσε όμως ούτε να σκεφθεί την Ιερωσύνη. Πίστευε ότι δεν είναι άξιος γι’ αυτήν.
Μια μέρα τον κάλεσε ο π. Σεραφείμ Παπακώστας και του μίλησε για την Ιερωσύνη. Είχε ακούσει από τον π. Ιγνάτιο τα καλύτερα λόγια για τον Αντώνη.

Μεσολάβησε όμως ο πόλεμος του 1940. Επιστρατεύθηκε και ο Αντώνης. Έκανε θερμή προσευχή να τον τοποθετήσουν σε τομέα που δεν θα χρειαζόταν να πάρει όπλο, για να μπορέσει αργότερα να γίνει ιερεύς. Και ο Θεός τον άκουσε και τον διαφύλαξε. Ως λοχίας στους μεταγωγείς και αργότερα ως επιλοχίας της πυροβολαρχίας, πρόσφερε τον εαυτό του με υποδειγματική συνέπεια και αυταπάρνηση στο καθήκον του, με πνευματικότητα και καλωσύνη στους συστρατιώτες του.
Έξη μήνες στο μέτωπο. Προσεύχεται αδιάλειπτα και επιποθεί τη συμμετοχή στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Κάθε Κυριακή περπατούσε πολλά χιλιόμετρα πάνω στα Αλβανικά βουνά -αφού έπαιρνε πρώτα άδεια από το λοχαγό του- αναζητώντας στο πλησιέστερο χωριό Εκκλησία για να λειτουργηθεί και να κοινωνήσει.
Κάποια μέρα μέσα στη φωτιά του πολέμου κι ενώ γύρω του χάλαγε ο κόσμος από τους όλμους και τα μυδράλια, γονατιστός σε μια χαράδρα έκανε θερμή προσευχή. «Κύριε, αν θέλεις να εργασθώ στην Εκκλησία Σου, φύλαξέ με... Αν με σώσεις, δεν θα παραμείνω ως υπάλληλος... δεν θα σταθώ ούτε στιγμή. Θα εργασθώ με όλες μου τις δυνάμεις στο δικό Σου Αμπελώνα».
Ο Θεός τον αξίωσε να επιστρέψει και να ανακοινώσει στον Πνευματικό του π. Πολύκαρπο Ανδρώνη, διάδοχο του π. Ιγνατίου, τον πόθο του και την υπόσχεσή του για ολοκληρωτική αφιέρωση. Εκείνος του συνέστησε να πάει στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, υποτακτικός στο Γέροντα Σεραφείμ Ρηγόπουλο, Προηγούμενο της Μονής. «Παιδί μου, μήπως θέλεις να πας πρώτα να δεις, να δοκιμάσεις αν σου αρέσει;» του είπε ο π. Πολύκαρπος. «Εφόσον μου το λέτε εσείς να πάω στην Αγία Λαύρα, εκεί θα πάω», απάντησε ο Αντώνης, χωρίς δισταγμό.
Ο Πνευματικός θαύμασε την ταπείνωση και την υπακοή του νέου, και τον ευλόγησε.
Δεν στάθηκε καθόλου στις δελεαστικές προτάσεις του προϊσταμένου του: «το μαγαζί δικό σου. Μη φύγεις». Ούτε στις ειρωνείες γνωστών και συγγενών: «πάει αυτός τρελλάθηκε! Ν’ αφήνει τέτοια καλή εργασία και να πηγαίνει στο Μοναστήρι».
Η αδελφή του του έραψε τα πρώτα μοναχικά ενδύματα, και ένα πρωινό του Αυγούστου το 1941 ξεκίνησε για το Μοναστήρι. Δεν πήγε ούτε στο χωριό ν’ αποχαιρετήσει τους γονείς του. Ως καλός γεωργός είχε ήδη βάλει το χέρι στο άροτρο και δεν κοίταζε πίσω.

Ο Αντώνης αναζήτησε τον ιερομόναχο π. Σεραφείμ, ο οποίος ήταν ήδη ενημερωμένος και τον περίμενε. Ο Γέροντας Σεραφείμ ήταν οσιακή, σεβάσμια και πατερική μορφή. Ο Γέροντας Σεραφείμ εξαρχής όρισε τον Αντώνη διακονητή του. Έμενε στο ίδιο κελλί μαζί του. Με πολλή χαρά και προθυμία διακονούσε ο Αντώνης το Γέροντά του, γιατί γνώριζε ότι μέσω εκείνου υπηρετούσε το Θεό.
Πολλές οι δυσκολίες για το δόκιμο από την πρώτη στιγμή της μοναχικής του ζωής. Είχε πάει με χαρά στο Μοναστήρι, συνάντησε όμως κάποια πνευματική χαλάρωση, λόγω του μη κοινοβιακού μοναχικού συστήματος. Το Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας ήταν τότε ιδιόρρυθμο. «Βρήκα εξωτερικές δυσκολίες πολλές, πάρα πολλές, όμως στο ιδανικό μου δεν είχα δυσκολίες. Ως προς την κλήση μου ήμουν απέραντα ικανοποιημένος. Ήμουν εσωτερικά αναπαυμένος», έλεγε ο ίδιος αργότερα.
Είχε πάει έτοιμος στο Μοναστήρι, καλλιεργημένος και με επίγνωση. Ήταν τόση η επίδοσή του στους ασκητικούς μοναχικούς αγώνες, που πολύ σύντομα -μέσα σ’ ένα χρόνο- έγινε Μοναχός με το όνομα Ευσέβιος και μετά από μία εβδομάδα Ιεροδιάκονος.
Οι παλαιοί Πατέρες της Λαύρας μιλούν για την ευλάβεια, την ταπείνωση, την υπακοή, το άδολο, την αγαθότητα και την αγάπη του π. Ευσεβίου προς όλους. Ο συμμοναστής του αείμνηστος π. Άνθιμος Δημακόπουλος, μετέπειτα ηγούμενος της Μονής, αφηγείται:
«Τον πρώτο καιρό που ήρθε ο Αντώνης στη Λαύρα, ήταν "σημείον αντιλεγόμενον" μέσα στο Μοναστήρι, γιατί είχε τις αυστηρές αρχές με τις οποίες ζούσε στην Αθήνα. Εμείς τον κοιτάζαμε αφ’ υψηλού. Είχε όμως υπομονή, και σε άλλαζε με τη στάση του....2.
» Διέφερε από όλους μας. Γνώριζε καλά γιατί ήρθε στο Μοναστήρι... Εκείνος ήταν καλλιεργημένος και δίδαξε κι εμάς με τη ζωή του... Είχε συμπάθειαν θεάρεστον και ευσπλαγχνίαν άδολον. Αν έβλεπε ότι κάποιος δυσκολευόταν να πάει για μια διακονία, τον συνέτρεχε. Ήταν αεικίνητος... έτρεχε παντού να βοηθήσει, χωρίς να εξετάζει αν μια εργασία ήταν δικό του διακόνημα ή κάποιου άλλου3. Εκδήλωνε την αγάπη του και με λόγια και με έργα....
» Για όλα τα θέματα της Μονής και για τους μοναχούς, όταν αρρώσταιναν, εκείνος έτρεχε. Δεν πήγαινε άλλος. Όταν είχαμε κάποιο δύσκολο θέμα στο Μοναστήρι, εκείνον στέλναμε να το διεκπεραιώσει. Λέγαμε: "ο π. Ευσέβιος θα τα καταφέρει". Δεν άναβε. Δεν μπορούσαμε εμείς να τον μιμηθούμε...»4.
Ο Γέροντάς του τον αγαπούσε πολύ για την τέλεια υπακοή και την προθυμία του. Ξεψύχησε με το όνομα του π. Ευσεβίου στα χείλη του. «Ευσέβιε, παιδάκι μου, Ευσέβιε, παιδάκι μου», έλεγε.
«Τα τρία χρόνια υποταγής μου στο Γέροντα Σεραφείμ ήταν τα καλύτερα της ζωής μου. Δεν έκανα τίποτα το δικό μου και είχα απέραντη χαρά» έλεγε ο ίδιος αργότερα, νουθετώντας τις Μοναχές του.
Τον Οκτώβριο του 1943 εκοιμήθη ο Γέροντάς του, και τον Δεκέμβριο ο π. Ευσέβιος έζησε το δράμα της εκτέλεσης των Πατέρων και της καταστροφής της Μονής από τους Γερμανούς.
Στις 13 Δεκεμβρίου έγινε η φρικτή εκτέλεση των 1300 Καλαβρυτινών και η πυρπόληση της πόλης από τους Γερμανούς. Η είδηση δεν έφθασε στην Αγία Λαύρα, διότι οι Γερμανοί είχαν κλείσει τις εξόδους και εισόδους. Όμως οι Μοναχοί από μέρες είχαν αρχίσει να κρύβουν τα πολύτιμα κειμήλια της Μονής. Στην προσπάθεια αυτή πρωτοστάτησε ο π. Ευσέβιος, ο οποίος ήταν τότε εκκλησιαστικός (νεωκόρος).
Το πρωί της 14ης Δεκεμβρίου, αν και έπρεπε να σημάνει το τάλαντο κανονικά στις 4.30, εκείνος σήμανε στις 3.15. «Είχα μέσα μου μια πολύ κακή προαίσθηση... μια τρομερή ανησυχία. Σαν να έβλεπα μπροστά μου τους Γερμανούς να δρουν. Σήμανα μια ώρα νωρίτερα, όμως ούτε ο Ηγούμενος ούτε κανείς άλλος δεν μου έκανε παρατήρηση». Εκ των υστέρων φάνηκε ότι αν εσήμαινε κανονικά, οι Γερμανοί θα τους έβρισκαν όλους μέσα στην Εκκλησία, και δεν θα γλύτωνε κανείς. Έτσι φώτισε ο Θεός τον π. Ευσέβιο, και χάρη σ’ εκείνον σώθηκαν οι περισσότεροι Πατέρες.
Στη θεία Λειτουργία εκείνο το πρωί κοινώνησαν όλοι. Είχε αρχίσει να ξημερώνει όταν βγήκαν από το Ναό. Συνάχτηκαν οι Πατέρες και συζητούσαν τι θα έπρεπε να κάνουν σε περίπτωση που θα έρχονταν οι Γερμανοί στο Μοναστήρι. Ξαφνικά κάποιος φώναξε: «οι Γερμανοί στα κυπαρίσσια»!
Οι περισσότεροι Πατέρες έτρεξαν και κρύφθηκαν στο δάσος. Ο π. Ευσέβιος με κάποιον άλλον υποτακτικό και κάποιον δόκιμο μόλις που πρόφθασαν να κρυφθούν κάτω από ένα μεγάλο πουρνάρι, πενήντα περίπου μέτρα πιο πέρα. Λίγο αν πήγαιναν προς τα κει οι Γερμανοί, θα τους έβρισκαν.
Εκεί, κάτω από το πουρνάρι, άκουγαν τις φωνές και τα γέλια των Γερμανών. Εντός ολίγου ολόκληρο το Μοναστήρι παραδόθηκε στις φλόγες. Ακούσθηκαν και πέντε μεμονωμένοι πυροβολισμοί. «Πολύ φοβούμαι για τους Πατέρες», ψιθύρισε ο π. Ευσέβιος στους άλλους δύο. Μετά από λίγο ακούσθηκαν οι Γερμανοί να φεύγουν χασκαρίζοντας.
Άφησαν να περάσει κάμποση ώρα. Βγήκαν από το πουρνάρι και προχώρησαν προς το Μοναστήρι που καιγόταν ακόμα. Ήταν οι πρώτοι επιζώντες που επέστρεφαν. Προπορευόταν ο π. Ευσέβιος. Εκεί κάτω από τον ιστορικό πλάτανο, τί να δει; Τέσσερις Πατέρες σκοτωμένοι, μαζί και ένας εργάτης της Μονής. Ποιος μπορεί να περιγράψει την οδύνη της ψυχής του; Χύνοντας άφθονα δάκρυα μετέφεραν οι τρεις τους με την κουβέρτα τους νεκρούς στο παρεκκλήσιο του κοιμητηρίου.
Την άλλη μέρα ήλθε ο Ηγούμενος και οι άλλοι Μοναχοί που είχαν κρυφθεί στο βουνό. Ενταφίασαν με βαθιά οδύνη τους εκτελεσθέντες Πατέρες.
Από το Δεκέμβριο έως τον Απρίλιο που έφυγαν οι Γερμανοί, ο π. Ευσέβιος και οι άλλοι Μοναχοί διανυκτέρευαν στο δάσος. Την ημέρα επισκεύαζαν όπως μπορούσαν τις χαμωκέλλες (κοτέτσια) του Μοναστηριού, για να κατοικήσουν.
Παράλληλα ο π. Ευσέβιος πρωτοστατεί στα έργα της αγάπης στην προσπάθεια να βοηθηθούν οι χήρες και τα ορφανά των Καλαβρύτων. Οι μοναχοί έβαζαν στην άκρη ένα μέρος από τα τρόφιμα που τους έδινε το Μοναστήρι, και ο π. Ευσέβιος τα συγκέντρωνε και τα πήγαινε στα Καλάβρυτα. Ο ίδιος έδινε όλο το μερίδιό του.
- Μην τα δίνεις όλα, του έλεγαν μερικοί. Αδυνάτισες πολύ, θα πεθάνεις.
- Εμείς οι μεγάλοι αντέχουμε. Τα παιδιά έχουν ανάγκη, απαντούσε.
Στηρίζει με την προσευχή του, το λόγο και την έμπρακτη αγάπη του μικρούς και μεγάλους. Ήταν ο παρήγορος άγγελος των ταλαιπωρημένων εκείνων υπάρξεων, που ο πόνος, η ορφάνια, η φτώχεια, η πείνα και το κρύο τους έσπρωχναν στην απόγνωση. Περισσότερο όμως συμπονεί τα παιδιά.
Με την ευλογία του Ηγουμένου ξεκινά ένα πλούσιο κατηχητικό έργο στην περιοχή. Πηγαινοέρχεται με τα πόδια από το Μοναστήρι στα Καλάβρυτα και στα γύρω χωριά και κάνει κατηχητικό στα παιδιά. Δεν ήταν όμως μόνο ο κατηχητής τους. Στο πρόσωπο του σεμνού ιερομονάχου τα απορφανισμένα εκείνα παιδιά βρήκαν τον πατέρα, τον αδελφό, το φίλο. Όλοι τους σήμερα με δάκρυα ευγνωμοσύνης μιλούν για τον π. Ευσέβιο, τον κατηχητή και προστάτη τους στα δύσκολα παιδικά τους χρόνια.
«Κατεβαίνει τακτικά στα Καλάβρυτα, μας παρηγορεί, σφογγίζει τα δάκρυα του πόνου μας με τα λόγια της αγάπης του, γράφει ο κ. Δ. Αγιαννιτόπουλος, δάσκαλος και κατηχητόπουλο τότε του π. Ευσεβίου. Μαζεύει ιδιαίτερα τα παιδιά, πότε ανάμεσα στα ερείπια της πυρπολημένης εκκλησίας μας, πότε σε κάποιο ερημοκκλήσι, και προσπαθεί με τα λόγια του Θεού να μας απαλύνει τον πόνο, να μας δώσει λίγη ελπίδα και χαρά...
» Ο ζήλος του να μας προσφέρει περισσότερα, να μας δώσει περισσότερη χαρά, να μεγαλώσει μέσα μας την πίστη, που είναι η "άγκυρα της ψυχής η ασφαλής και βεβαία" τον κάνει να πρωτοστατήσει το καλοκαίρι του 1946 να πάμε όλα τ’ αγόρια των Καλαβρύτων από 10 έως 16 περίπου ετών σε κατασκήνωση.
» Στην κατασκήνωση ήταν ο στοργικός πατέρας όλων μας... Για πολλούς από μας η κατασκήνωση εκείνη έβαλε τα θεμέλια και σφράγισε τη μετέπειτα ζωή μας».
Παράλληλα αυτά τα χρόνια φοιτούσε και στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων. Λίγο αργότερα (από το 1948 έως το 1950) με τη δραστηριότητα και το ζήλο που τον διέκριναν, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην ανοικοδόμηση της Μονής....
Το 1951, έρχεται στην Αθήνα να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή. Χάρη στο ταπεινό του ήθος κατόρθωσε να μη διαγραφεί από τη Μονή της μετανοίας του. Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του Αγιολαυριώτης ιερομόναχος.

Το 1952 χειροτονείται Πρεσβύτερος στον ιερό ναό της Καπνικαρέας από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρό Αγαθόνικο.
Τον επόμενο κιόλας μήνα διορίζεται ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, όπου, όπως ο ίδιος πίστευε, θα εργαζόταν μέχρι το τέλος των σπουδών του. Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν. Τον προόριζε να γίνει παρηγορία και στηριγμός των πονεμένων ανθρώπων στην Αθήνα, επί τρεις και πλέον δεκαετίες. Το ίδιο έτος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Θεόκλητος, τον έκανε Πνευματικό, και του απένειμε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου. Έκτοτε ασκούσε το επίπονο έργο της πνευματικής πατρότητας μέχρι το τέλος της ζωής του.
«...Αυτή η τοποθέτησή του στο Ιπποκράτειο δίνει το στίγμα του Γέροντα: Να αποβεί στύλος και εδραίωμα, παρηγοριά και ενίσχυση των πονεμένων ανθρώπων...
» Το έργο του μακαριστού Γέροντα στο Ιπποκράτειο είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Τέτοια προσφορά στο θυσιαστήριο και στην εξομολόγηση δε συναντούμε εύκολα. Όσοι έτυχε να νοσηλευτούν στο Ιπποκράτειο σίγουρα θα ξεχάσουν κάποτε και τις νοσοκόμες που τους υπηρέτησαν και τους γιατρούς που τους θεράπευσαν. Τη γλυκειά μορφή του Γέροντα όμως κανένας ποτέ δε θα ξεχάσει. Αυτό το άκουσα από πολλούς...» γράφει ο π. Ευέλθων Οικονόμου στο άρθρο του «Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Γιαννακάκης».
Τριανταπέντε σχεδόν χρόνια έζησε μέσα στο νοσοκομείο ο π. Ευσέβιος σαν ασκητής. Ήταν ένα άνθος της ερήμου μέσα στον κόσμο. Για να βρίσκεται συνεχώς κοντά στους αρρώστους, προτίμησε να μένει μέσα στο νοσοκομείο, σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο που του παραχώρησαν στην ταράτσα του παλαιού κτιρίου. Ήταν φτωχό και απέριττο... ο εξοπλισμός του ένα σιδερένιο κρεββάτι, ένα κομοδίνο νοσοκομειακό κι ένα τραπεζάκι. Χωρίς καν βοηθητικό χώρο, χωρίς μόνωση, χωρίς θέρμανση.
Το φαγητό του όλα αυτά τα χρόνια ήταν νοσοκομειακό. Πολλές φορές έκλεινε η τραπεζαρία και έμενε νηστικός. Και όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε. Τροφή για κείνον ήταν η ανακούφιση, η χαρά και η πνευματική ωφέλεια των ασθενών.
Με σπάνια συναίσθηση ευθύνης, με αυταπάρνηση και ένθεο ζήλο, δόθηκε στη διακονία των πονεμένων. Στόχος και διαρκής μέριμνά του ήταν η θεραπεία της ψυχής και του σώματος με τα σωστικά μέσα της θείας χάριτος: την προσευχή, το λόγο του Θεού, τις ευχές της Εκκλησίας, και κυρίως τη συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή. Διακαής πόθος του ήταν να εξομολογούνται και να κοινωνούν οι άρρωστοι. Επάνω σ’ αυτό το χρέος θυσιαζόταν.
Την ανεκτίμητη προσφορά του στο νοσοκομείο εξαίρει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος:
«Ο π. Ευσέβιος ηνάλωσε εαυτόν, εργαζόμενος ως Εφημέριος μεγάλου Νοσοκομείου επί 24ώρου βάσεως! Ίσως είναι η μοναδική περίπτωσις νοσοκομειακού ιερέως, ο οποίος έζησε όλα αυτά τα χρόνια της διακονίας του σ’ ένα πολύ μικρό δωμάτιο μέσα στο Νοσοκομείο, δίπλα στους θαλάμους των ασθενών, πολύ κοντά όχι μόνο στον άρρωστο, αλλά και στον ιατρό και στο νοσηλευτικό προσωπικό. Ημέρα και νύκτα τα βογγητά των πονεμένων ήσαν η μόνιμη συντροφιά του. Αλλά συγχρόνως και το διαρκές ερέθισμα για εκτενείς δεήσεις, για αδιάλειπτη προσευχή και για μια αδιάκοπη προσφορά υπηρεσιών... Ζυμώθηκε με τον πόνο! Και αγάπησε τον πονεμένο!»5.
Εφάρμοζε την προσωπική ποιμαντική επικοινωνία με τους ασθενείς. Περνούσε καθημερινά από όλους τους θαλάμους, πλησίαζε τον κάθε άρρωστο και προσπαθούσε να τον βοηθήσει πνευματικά.
Είχε το χάρισμα της παρακλήσεως των ψυχών, της αγάπης και της διακρίσεως. Ήταν ο χαρισματούχος Πνευματικός. Διέβλεπε τον πνευματικό κόσμο των ασθενών και πολλές φορές μ’ ένα του λόγο τους έφερνε σε μετάνοια. Οι άρρωστοι, ακόμη και οι πιο δύσκολοι, εξομολογούνταν -οι περισσότεροι για πρώτη φορά. Μόνο οι αιρετικοί δεν δέχονταν. Είναι χιλιάδες οι ψυχές που αναγεννήθηκαν κάτω από το πετραχήλι του Γέροντα όλα αυτά τα χρόνια. Και γύριζαν στα σπίτια τους νέοι άνθρωποι, ζώντας την εν Χριστώ ζωή, χάρη στην εργασία που έκανε ο π. Ευσέβιος στην ψυχή τους. Είτε έφυγαν έτοιμοι για τον Ουρανό.
Ζυμωμένος με τη θεία Λατρεία στο Μοναστήρι, φρόντισε να εισαγάγει τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας στο νοσοκομείο, το οποίο δεν είχε αρχικά ναό.
Τελεί το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου κάθε Τετάρτη μέσα στους θαλάμους, την ακολουθία του Αγιασμού κάθε πρώτη του μηνός και την Παράκληση της Παναγίας κάθε Παρασκευή στους διαδρόμους των τμημάτων του νοσοκομείου. Ακούραστος σε προσφορά είχε καθιερώσει την περιφορά και λιτάνευση της εικόνος σε όλο το νοσοκομείο κατά τις μεγάλες εορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, του Αγίου Λουκά, του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή, του Σταυρού κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Περνούσε από κάθε κλίνη. Τα Θεοφάνεια άγιαζε προσωπικά τον κάθε άρρωστο και όλο το νοσοκομείο, και την Μεγάλη Τετάρτη έχριε όλους τους ασθενείς με το Άγιο έλαιο. Και όλα αυτά, για να παρηγορούνται και να χαίρονται οι ασθενείς....
Την παραμονή κάθε θείας Λειτουργίας ο π. Ευσέβιος ετοίμαζε το ναό με τη βοήθεια ευλαβών αδελφών και διοικητικών υπαλλήλων του νοσοκομείου. Με περισσή επιμέλεια ευπρέπιζε το Ιερό. Ένα καινούργιο τραπέζι χρησίμευε ως Αγία Τράπεζα και ένα άλλο μικρότερο ως αγία Πρόθεση. Λειτουργούσε με Αντιμήνσιο.
Ο ταπεινός διάδρομος χάρη στην αγιωσύνη του Αγιολαυριώτη Ιερομονάχου μετατρεπόταν σε επίγειο ουρανό. Ασθενείς πολλοί κατέβαιναν εκεί να εκκλησιασθούν, ιατροί, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, εργαζόμενοι νέοι και φοιτητές που έψαλλαν.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος γράφει σχετικά:
«Κατά την διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής (1956-1960), ως φοιτητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχα την ευκαιρία να εκκλησιάζωμαι συχνά σ’ ένα ιδιότυπο Ναό. Στο υπόγειο του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου, και ακόμη πιο συγκεκριμένα, στο διάδρομο του Ακτινολογικού τμήματος, ο πολυσέβαστος π. Ευσέβιος Γιαννακάκης, Εφημέριος του Νοσηλευτικού εκείνου Ιδρύματος, κάθε Κυριακή πρωί τελούσε την θεία Λειτουργία... Νεαρός φοιτητής έτρεχα εκεί, δια να εκκλησιασθώ. Δεν ήτο η λαμπρότης του Ναού το ερέθισμα. Κίνητρο και ερέθισμα ήσαν η ταπεινή ψυχή του λειτουργού ιερέως! Ο π. Ευσέβιος ήτο δι’ εμέ ένας πνευματικός μαγνήτης! Η αγία μορφή του και η εν γένει σεμνή λειτουργική του παράστασις απετέλουν δι’ εμέ ένα πρότυπο ζωής»6.
Χάρη στις προσευχές του και στις ακάματες προσπάθειές του, παρά τις αντιδράσεις, θεμελιώθηκε ο Ιερός Ναός του νοσοκομείου το Φεβρουάριο του 1958, σε καίρια γωνιακή θέση επί της Βασιλίσσης Σοφίας.... «Η μεγάλη χαρά για το ναό εξουδετέρωνε το κρύο», όπως έλεγε ο π. Ευσέβιος. Ο Ναός εγκαινιάσθηκε το 1965.
Αργότερα, ο ίδιος και με εισφορές πνευματικών του τέκνων φρόντισε να κοσμηθεί ο Ναός με ωραίο σκαλιστό μαρμάρινο τέμπλο και θαυμάσιες αγιογραφίες.
Λειτουργούσε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα το πρωί 4.30-7.30 π.μ.., για να κοινωνήσουν εγκαίρως οι ασθενείς, και να προλάβει το προσωπικό του νοσοκομείου και άλλοι εργαζόμενοι και φοιτητές που σύχναζαν εκεί, να εκκλησιασθούν. Κατέβαινε από τις τέσσερις για την προσκομιδή. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα. Όταν τελείωνε η θεία Λειτουργία ανέβαινε με το Άγιο Ποτήριο στους θαλάμους να κοινωνήσει στην κλίνη τους όλους εκείνους που είχε εξομολογήσει και προετοιμάσει κατάλληλα.
Αδελφές του νοσοκομείου και ιατροί ομολογούν ότι πολλάκις συνέβη, όταν μετέβαινε ο π. Ευσέβιος να κοινωνήσει κάποιον άρρωστο, εκείνος να έχει πέσει σε κώμα. Τον βεβαίωναν ότι δεν έχει πλέον καμιά επικοινωνία. Ο π. Ευσέβιος αμίλητος πλησίαζε τον ασθενή, τον σταύρωνε με το Άγιο Ποτήριο, τον προσφωνούσε με το όνομά του και τον καλούσε να πάρει το Χριστό, «το Μεγάλο Γιατρό». Εκείνος άνοιγε τα μάτια του, προς έκπληξη των παρευρισκομένων, έκανε το σταυρό του και κοινωνούσε με πόθο τα Άχραντα Μυστήρια. Ανελάμβανε από την ασθένειά του παρ’ ελπίδα και μετά από λίγες μέρες αναχωρούσε για το σπίτι του. «Να, η δύναμις των Μυστηρίων, η δύναμις της Εκκλησίας μας», έλεγε χαρακτηριστικά ο π. Ευσέβιος δίνοντας δόξα στο Θεό....
Διακονούσε στο Μυστήριο της σωτηρίας των ανθρώπων με όλη του την ύπαρξη. Γι’ αυτό το σκοπό υποβαλλόταν σε κάθε θυσία. Κοιμόταν δύο, τρεις ή το πολύ τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Μερικές φορές και καθόλου. Συνέβη, επιστρέφοντας στις 3.30 μ. μεσον, από αγρυπνία που είχε τελέσει στο Μοναστήρι του στον Ωρωπό, να εξομολογήσει κάποιον άρρωστο, που μόλις τότε το είχε αποφασίσει, και που το πρωί θα έμπαινε στο χειρουργείο. Δύο ώρες κράτησε η Εξομολόγηση. Ήταν ήδη έξι το πρωί, όταν ο Γέροντας έμπαινε στο κελλί του. Σε λίγο θα άρχιζε μια καινούργια ημέρα με το δικό της φόρτο εργασίας. Εκείνος όμως δόξαζε το Θεό για τη μετάνοια και τη σωτηρία αυτής της ψυχής. Δεν υπολόγιζε τον κόπο. Άλλωστε, όπως συνήθιζε να λέει, «η κούρασις ξεκουράζει»!
Επί είκοσι περίπου χρόνια (1967-1986) εξομολογούσε τα κωφάλαλα παιδιά της Σχολής Κωφών και Βαρυκόων στους Αμπελοκήπους, και λειτουργούσε κατά διαστήματα στον Άγιο Λουκά, από το 1960 έως το 1986 για να κοινωνήσουν. Επί δώδεκα περίπου έτη εξομολογούσε τις σπουδάστριες στη Σχολή Επισκεπτριών Αδελφών στους Αμπελοκήπους και λειτουργούσε σε μια αίθουσα της Σχολής για να κοινωνήσουν. Την ίδια επίσης πνευματική διακονία έκανε και στη Σχολή Μαιών κοντά στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα.
Ακτήμων σε όλη του τη ζωή και αφιλοχρήματος ο π. Ευσέβιος ουδέποτε απέκτησε κάποιο περιουσιακό στοιχείο στο όνομά του και ούτε είχε ποτέ βιβλιάριο καταθέσεων σε επίγειες τράπεζες. Βοηθούσε οικονομικά τους άπορους ασθενείς. Συνήθιζε να τοποθετεί διακριτικά κάτω από το προσκέφαλό τους ένα φακελάκι με χρήματα.
Η μαρτυρία του κ. Μ. Καρβελά -προϊστάμενου τότε της οικονομικής υπηρεσίας του Ιπποκρατείου, και στη συνέχεια διευθυντού στα νοσοκομεία Συγγρού και Γενικό Κρατικό- είναι αποκαλυπτική:
«Μπορείτε να φαντασθείτε έναν π. Ευσέβιο εντελώς ανάργυρο; Μισθό δεν πήρε ποτέ από το ταμείο του νοσοκομείου, τουλάχιστον μέχρι το 1957 που ήμουν εγώ εκεί. Είχε συνεννοηθεί με τον ταμία, ο οποίος πλήρωνε στους έχοντας ανάγκη ασθενείς διάφορα ποσά από το μισθό του π. Ευσεβίου με σημειώματα του ιδίου. Έτσι, πολύ συχνά ο μισθός του είχε ήδη εξαντληθεί πριν από την ημέρα της πληρωμής. Η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου είχε το Γέροντα σαν σανίδα σωτηρίας για τα οικονομικά προβλήματα των ασθενών.
»Τα χρήματα που του έδιναν οι πιστοί για το έργο του δεν τα κρατούσε. Όριζε πρόσωπα, συνεργάτες, διαχειριστές. "Έτσι, μου έλεγε, αισθάνομαι ελεύθερος". Όταν είχε χρήματα ήταν σαν να τον ενοχλούσαν...»7.

Επί τρεις και πλέον δεκαετίες το Ιπποκράτειο υπήρξε καταφύγιο ψυχών και πολυσύχναστη πνευματική κυψέλη, χάρις στην αγιωσύνη του Γέροντα. Σύχναζαν εκεί οι φιλακόλουθοι, οι φιλομόναχοι και πολλές χριστιανικές οικογένειες... νέοι δε πάρα πολλοί, εργαζόμενοι και φοιτητές.
Στο ναό του Αγίου Λουκά τελούνταν κανονικά όλες οι ιερές ακολουθίες, Θείες Λειτουργίες και συχνά αγρυπνίες. Το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο έγινε μια όαση πνευματική στην έρημο της Αθήνας, λιμάνι όχι μόνο για τους ασθενείς και τους οικείους τους, αλλά και για χιλιάδες ψυχές που έβρισκαν εκεί τον διακριτικό εξομολόγο, το χαρισματούχο Γέροντα, τον αφοσιωμένο Λειτουργό.
Εκτός από την Εξομολόγηση των ασθενών αφιέρωνε πολλές ώρες της ημέρας στην Εξομολόγηση των εξωτερικών που καθημερινά πλήθαιναν. Εξομολογούντο κοντά του άνθρωποι κάθε ηλικίας και τάξεως. Επιστήμονες και άνθρωποι ολιγογράμματοι, φοιτητές και φοιτήτριες, εργαζόμενοι νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά, όλοι αναπαύονταν κοντά του. Κληρικοί όλων των βαθμών και μοναχοί τον είχαν Πνευματικό τους.
Ο διακριτικός Γέροντας «έβλεπε» βαθειά στην ψυχή του εξομολογουμένου. Έκανε τη σωστή διάγνωση και εφάρμοζε την κατάλληλη θεραπεία. Ήταν επιεικής, αλλά και αυστηρός εκεί που έπρεπε.
Ο π. Ευσέβιος δεν ήταν απλώς ο εξομολόγος και πνευματικός οδηγός των πιστών που κατέφευγαν κοντά του. ήταν αληθινός Πατέρας. Η αγάπη του για τα πνευματικά του παιδιά ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια. Όλοι τον εμπιστεύονταν και τον έκαναν κοινωνό των προβλημάτων τους. Ο π. Ευσέβιος τα ένιωθε και τα ανελάμβανε σαν δικά του.
Μεγάλη ευλογία ερχόταν σε όλους με την προσευχή του. Προβλήματα δυσεπίλυτα, προσωπικά ή οικογενειακά, έπαιρναν καλή πορεία και τακτοποιούνταν. Η συμμετοχή του στα προβλήματα των πνευματικών του τέκνων δεν περιοριζόταν μόνο στην προσευχή. Συμπαραστεκόταν άμεσα και από κοντά.
Ως γνήσιος Πατέρας στήριζε όχι μόνο ηθικά αλλά και υλικά τους νέους που σπούδαζαν. Έδινε συχνά χρήματα σε φοιτητές, ανεξαρτήτως αν ήταν ή όχι πνευματικά του τέκνα. «Ευλογία, ευλογία, έλεγε, και μην το πεις σε κανέναν... Όταν έχεις ανάγκη παιδί μου, εδώ να έρχεσαι». Τους έδινε ακόμη και το φαγητό του. Είχε νοικιάσει μαζί με τον παλαιό συμμοναστή του αρχιμανδρίτη π. Ηλία Τσακογιάννη, μετέπειτα Μητροπολίτη Δημητριάδος, ένα σπίτι, κοντά στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο, για να στεγάζονται φοιτητές από την επαρχία.
Ο άγιος Γέροντας, ως πνευματικός Πατέρας, ήταν ανεξάντλητος στην προσφορά αγάπης προς τις οικογένειες. Δεν περιοριζόταν μόνο στην πνευματική καθοδήγηση, αλλά στήριζε και υλικά τις οικογένειες που είχαν ανάγκη. Επί χρόνια ολόκληρα πλήρωνε το ενοίκιο άπορων οικογενειών. Και με πολλή στοργή περιέβαλλε παιδιά ορφανά από πατέρα ή μητέρα. Φρόντιζε για όλες τις ανάγκες τους.
Σ’ όλη του τη ζωή τόνιζε την αναγκαιότητα του Μυστηρίου της Εξομολογήσεως. «Άριστο είναι να έχει όλη η οικογένεια ένα Πνευματικό πατέρα» έλεγε, που να γνωρίζει τα θέματά της και να προσεύχεται, και με την ευλογία του όλα τα μέλη να κοινωνούν συχνά των Αχράντων Μυστηρίων. Εκεί είναι η χαρά και η ειρήνη.

Ο π. Ευσέβιος είχε το χάρισμα της ιεραποστολής από το Θεό. Ο ζήλος για την οικοδομή και τη σωτηρία των συνανθρώπων του τον κατέτρωγε. Το να «ευαγγελίζεται» ήταν ανάγκη της ψυχής του. Γι’ αυτό και δεν άφησε κενό σε όλη του τη ζωή στο έργο της πνευματικής σποράς. Από το 1958 μέχρι το τέλος της διακονίας του στο νοσοκομείο, λειτουργούσαν Κατηχητικά Σχολεία (Κατώτερο, Μέσο και Ανώτερο) και κύκλοι νέων και νεανίδων στον Άγιο Λουκά.
Ο π. Ευσέβιος ήταν πολύ αυστηρός στην προσωπική του ζωή, ασκητικός και αθόρυβος. Εν τούτοις είλκυε κοντά του πλήθος νέων ανθρώπων, οι οποίοι τον αγαπούσαν και έτρεφαν προς το πρόσωπό του απέραντο σεβασμό και αφοσίωση. Ήταν ο φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα παιδαγωγός.
Ο Μητροπολίτης Ύδρας κυρός Ιερόθεος, ο ασκητικός εκείνος Ιεράρχης, έγραφε:
«Η πραεία μορφή του, η ταπεινή καρδία του, η πλήρης αγάπης προσωπικότης του, η κατανυκτική ατμόσφαιρα την οποία εδημιούργει περί το πρόσωπόν του, η χάρις των καθημερινών μυσταγωγιών είλκυον ως μαγνήτης πλήθος πιστών, νέων επί το πλείστον, και ο κύκλος των αφοσιωμένων εις αυτόν πνευματικών τέκνων διαρκώς διηυρύνετο... Ο π. Ευσέβιος είχεν επιτύχει, παρά το φιλέρημον και εσωστρεφές ήθος του, να διανοίξει -θαυμάσιον επίτευγμα- δρόμους και ορίζοντας φωτεινούς και θεαυγείς δια την νεότητα, η οποία τον ηκολούθει με απόλυτον εμπιστοσύνηv»8.
Οι κατά καιρούς διευθυντές της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής συνιστούσαν στους ιεροσπουδαστές να πηγαίνουν στον π. Ευσέβιο για Εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση. Για χάρη τους ο Γέροντας έκανε σύναξη κάθε Πέμπτη απόγευμα, που είχαν έξοδο από τη σχολή τους. Είναι πάρα πολλοί οι ιερείς οι οποίοι κατά την περίοδο των σπουδών τους μαθήτευσαν «παρά τους πόδας»9 του π. Ευσεβίου, ο οποίος καλλιέργησε μέσα τους το γνήσιο Ορθόδοξο ήθος και εκκλησιαστικό φρόνημα.
Πολλοί νέοι, σήμερα Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, ιερομόναχοι και πρεσβύτεροι, σύχναζαν ως φοιτητές στο Ιπποκράτειο. Ο π. Ευσέβιος ήταν το ιερό πρότυπό τους. Ο π. Ευσέβιος αξιώθηκε από το Θεό να προσφέρει στην Εκκλησία πολλά πνευματικά του τέκνα, στην ψυχή των οποίων είχε εργασθεί για την καλλιέργεια του ιερατικού ζήλου.
Με τη χάρη του Θεού το Ιπποκράτειο είχε γίνει επί τρεις δεκαετίες φυτώριο ιερατικών και μοναχικών κλίσεων.

«Να μπορούμε ν’ αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με δοξολογία εις τον Θεόν. Με το δόξα σοι ο Θεός.
Όλα βοηθάνε το Χριστιανό. Και οι αρρώστειες και οι πειρασμοί και οι δυσκολίες. Αρκεί να τα αντιμετωπίζει με πλήρη την πεποίθηση και την εμπιστοσύνη ότι όλα τα κατευθύνει η αγάπη του Θεού».
Από τις Διδαχές του Γέροντος Ευσεβίου

ΚΤΙΤΩΡ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ
Αληθινός Μοναχός ο ίδιος και πλήρης θείας Χάριτος αναδείχθηκε εμπνευστής Ιερατικών και Μοναχικών κλίσεων. Ασκητικός, ταπεινός, γλυκύς και πράος έγινε ο έμπειρος και απλανής Νυμφαγωγός πολλών ψυχών που ποθούσαν την αγγελική ζωή και πολιτεία.
Εραστής του Μονήρους κατά Θεόν βίου υπήρξε εμπνευσμένος διοργανωτής Κοινοβίων. Παράλληλα με την εξαντλητική εργασία και διακονία του στο Νοσοκομείο, ίδρυσε και εκ βάθρων ανήγειρε την Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στο Μαρκόπουλο Ωρωπού, όπου αναλώθηκε επί είκοσι έτη (1967-1987) ως Κτίτωρ και πνευματικός Πατέρας.
Παράλληλα με την εξαντλητική εργασία και διακονία του στο Νοσοκομείο, είχε την ευθύνη όχι μόνον της πνευματικής καθοδήγησης και προετοιμασίας των υποψηφίων Μοναζουσών, αλλά και των κτηριακών εργασιών της Μονής. Αφιέρωσε το Μοναστήρι στα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία υπερεπαρκείτο.
Έγραφε στις σημειώσεις του:
«Είναι εντελώς δικό Σου το έργο των Εισοδίων, Κύριε... Δικές μας είναι μόνον οι αδυναμίες και οι αμαρτίες. Και με την δική Σου μακροθυμία και την δική Σου αγάπη προσφέρουμε όσο μπορούμε τον εαυτόν μας»....
Η Ιερά Μονή των Εισοδίων της Θεοτόκου ήταν το δημιούργημα της καρδιάς του Γέροντα. Έργο ζωής, το οποίο πολύ αγάπησε...

Το 1987, που ο π. Ευσέβιος είχε πλέον συνταξιοδοτηθεί, η Πρόνοια του Θεού οδήγησε τα βήματά του στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας με μια ομάδα ευλαβών νεανίδων, πνευματικών του τέκνων που επιθυμούσαν να μονάσουν.
Ο Σεβασμιώτατος Άγιος Καλαβρύτων θεώρησε ξεχωριστή ευλογία την άφιξη του π. Ευσεβίου στη Μητρόπολή του. Τον περιέβαλε με πηγαία υιική αγάπη και του έδειξε δυο Μοναστήρια της Επαρχίας του. Ο ιερός λόφος του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, με το υγιεινό κλίμα, το άριστο νερό των πηγών και το πανέμορφο φυσικό τοπίο με τον ανοικτό ορίζοντα, ενέπνευσε τον Γέροντα, ώστε να επιλέξει το ερειπωμένο Μετόχι της Ι. Μ. Ταξιαρχών, για να εγκατασταθεί εκεί η Αδελφότης.
Τον Νοέμβριο του 1987, το έως τότε Μετόχι μετατράπηκε με προεδρικό διάταγμα σε Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Με την ουσιαστική ηθική και υλική βοήθεια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Αμβροσίου, το παλαιό κτήριο ανακαινίσθηκε εκ βάθρων και οι πρώτες δεκατέσσερις Αδελφές εγκαταστάθηκαν στα τέσσερα κελλιά του, την περίοδο του Πάσχα του 1988.
Ο ερχομός του π. Ευσεβίου στη Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας θεωρήθηκε από την τοπική Εκκλησία και τους πιστούς ευλογία Θεού και δώρο του Ουρανού. Μέσα στα οκτώ χρόνια που έζησε εκεί -κατά κοινή ομολογία- αναμόρφωσε πνευματικά την Αιγιάλεια με τις κατανυκτικές θείες Λειτουργίες, τις Αγρυπνίες, την Εξομολόγηση, το εμπνευσμένο κήρυγμά του και τις κατ’ ιδίαν πατρικές νουθεσίες. Αγαπήθηκε πολύ από το λαό του Θεού, που στο πρόσωπο του αγιασμένου Γέροντα βρήκε τον πονετικό πατέρα ο οποίος συνέπασχε μαζί του.
Η ανεπάρκεια του χώρου για τις λειτουργικές ανάγκες της Αδελφότητος ανάγκασαν τον Γέροντα στα 77 του χρόνια να αποδυθεί σ’ ένα τιτάνιο αγώνα για την ανέγερση της νέας Μονής με μοναδικό εφόδιο την ακράδαντη πίστη του στο Θεό. Η ανέγερση της νέας Μονής ήταν ένα παρατεινόμενο θαύμα, αφού χρήματα δεν υπήρχαν, και η νεοσύστατη Μονή δεν είχε καμιά περιουσία.
Ο Γέροντας, έχοντας άνωθεν πληροφορία ενθάρρυνε τις Μοναχές: «Μην ανησυχείτε. Ο Άγιος Ιωάννης προπορεύεται. Εκείνος θα το κτίσει. Έχει ένα ιδιαίτερο ταμείο για μας και όταν χρειαζόμαστε μας δίνει...». Το κτήριο θεμελιώθηκε το 1991, και το 1995 που ο Γέροντας εκοιμήθη, είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.
Είναι σημαντικό το ότι όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι στη Μονή (χτίστες, σιδεράδες, μαρμαράδες, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι), συγκινημένοι από την πατρική αγάπη και το άγιο παράδειγμά του εξομολογήθηκαν κοντά του, καθώς και οι οικογένειές τους.
Ο έμπειρος στη μοναχική ζωή και ηγιασμένος Γέροντας οργάνωσε το ιερό Κοινόβιο σύμφωνα με τις αρχές του γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Ο ίδιος με την οσία ζωή του ήταν κανών και τύπος αληθινού Μοναχού και με τις άγιες νουθεσίες του καλλιεργούσε και καθοδηγούσε ακάματα τις Μοναχές στην στενή τρίβο της Αγγελικής πολιτείας.
Χιλιάδες άνθρωποι ανέβαιναν έως εκεί για να ωφεληθούν από τον άγιο Γέροντα. Η γλυκιά και οσιακή μορφή του μετέδιδε Χάρη. Κοντά του οι ψυχές ειρήνευαν και γεύονταν αγιοπνευματική χαρά. Η φιλοξενία του αρχοντική, παροιμιώδης.
Οι πάντες ένιωθαν την ειλικρινή αγάπη του. Ο καθένας ένιωθε ότι ο Γέροντας τον αγαπούσε περισσότερο. Γιατί είχε μια ιδιαίτερη αγάπη για όλους. Είχε πολλή παρρησία στο Θεό. η προσευχή του έλυνε δυσεπίλυτα προβλήματα, θεράπευε ανίατες ασθένειες, φυγάδευε ακάθαρτα πνεύματα, έφερνε την ευλογία του Θεού στον κόσμο. Βαθιά ταπεινός, είχε τα χαρίσματα της διοράσεως και προοράσεως, όμως δεν έδινε σημασία σ’ αυτά. εκεί που εστίαζε την ποιμαντική του ήταν η μετάνοια, την οποία ο ίδιος βίωνε και γι’ αυτό την ενέπνεε.

Ο Γέροντας είχε όλες τις αρετές του Θεού. Η ψυχή του είχε αγγελική καθαρότητα. Άδολος, αθώος, απλός. Αποκορύφωμα όλων, όμως, η απέραντη αγάπη του και η βαθύτατη ταπείνωσή του. Σύγχρονος νηπτικός Πατέρας της Εκκλησίας μας ο Γέροντας, είχε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής.
Η ζωή του ήταν η θεία Λειτουργία, και η μνημόνευση ονομάτων στην αγία Προσκομιδή η προσφιλέστερη απασχόλησή του. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα, επί τέσσερις και πλέον ώρες. Στα 52 χρόνια Ιερωσύνης του ουδέποτε κάθισε στο Ιερό κατά τη διάρκεια του Όρθρου και της θείας Λειτουργίας. Από τις 4.30 έως τις δώδεκα, που έβγαινε από το Ιερό, ήταν όρθιος και δεν ένιωθε καθόλου κούραση. το Ιερό Βήμα για το Γέροντα ήταν ο πιο ευχάριστος χώρος επάνω στη γη.
Ο ίδιος ζούσε εν μετανοία και γι’ αυτό είχε το χάρισμα να οδηγεί τις ψυχές στη μετάνοια και τη Μυστηριακή ζωή. Ως Πνευματικός πατέρας ήταν Χριστοκεντρικός. Συνέδεε τα πνευματικά του τέκνα με το Χριστό και όχι με το πρόσωπό του. Γι’ αυτό και το πνευματικό του έργο συνεχίζεται και μετά την οσιακή κοίμησή του. Ήταν υπέρμαχος της συχνής -κατόπιν βέβαια της κατάλληλης προετοιμασίας- θείας Μεταλήψεως και καλλιεργούσε τα πνευματικά του τέκνα με αυτό το πνεύμα.
Επειδή είχε σπλάγχνα οικτιρμών και συμπονούσε πολύ τους αρρώστους και προσευχόταν γι’ αυτούς, έλαβε από το Θεό το χάρισμα των ιαμάτων. Η έμπονη προσευχή του άλλαζε τις βουλές του Θεού. Εκατοντάδες είναι τα περιστατικά θαυματουργικής θεραπείας ασθενών.
Ο Γέροντας έβλεπε εν Αγίω Πνεύματι τις ψυχές όπως πραγματικά ήταν, αλλά και πρόσωπα και πράγματα που βρίσκονταν πολύ μακριά. Γνώριζε τους κρυφούς διαλογισμούς των καρδιών και προγνώριζε γεγονότα πολλά χρόνια προτού συμβούν. Όμως από πολλή ταπείνωση απέκρυπτε επιμελώς τα χαρίσματα αυτά, τα οποία ουδόλως αξιολογούσε. «Το προορατικό και διορατικό χάρισμα δίνονται από το Θεό, αλλά δεν σώζουν τον άνθρωπο, η μετάνοια όμως σώζει, αυτή μας χρειάζεται», έλεγε.
Με τους ασκητικούς αγώνες και τη συνεχή Μυστηριακή ζωή είχε λάβει εξουσία κατά των δαιμόνων. Οι προσευχές του, κυρίως όμως η ταπεινοφροσύνη του, φυγάδευαν ακάθαρτα πνεύματα.
Η αρετή που κυρίως διέκρινε τον π. Ευσέβιο ήταν η βαθιά ταπείνωσή του. Ζούσε στην αφάνεια και εργαζόταν αθόρυβα για την δόξα του Θεού, τον Οποίο αγαπούσε εξ όλης ψυχής, διανοίας και ισχύος. Ο ίδιος επιμελώς απέκρυπτε τον εαυτό του για τον οποίο είχε πολύ ταπεινή ιδέα. Το ακόλουθο κείμενό του είναι δείγμα της βαθιάς του ταπεινώσεως.
«...Κύριε, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ, γιατί με αξιώνεις, εμένα τον μικρόν και τον ουτιδανόν και ελάχιστον και αμαρτωλόν να τελώ τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μου κάνεις, Κύριε, την εξαιρετικήν τιμήν να διακονώ στο άγιόν Σου Θυσιαστήριον... Με αξιώνεις, εμένα τον ταπεινόν και άχρηστον, να τελώ το Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Όταν το σκέπτωμαι και το συλλογίζωμαι, Κύριε, τρέμω και δειλιώ. Όταν σκέπτωμαι ότι είμαι υπηρέτης δικός Σου και δίνω στους άλλους την Θεία Σου Χάρι, καθώς και το Σώμα Σου και το Αίμα Σου, χάνομαι και εξαφανίζομαι. Και όταν ακόμη σκέπτωμαι ότι αυτοί, στους οποίους δίδω Σώμα και Αίμα Χριστού, είναι ασυγκρίτως καλύτεροι από μένα, τί να σκεφθώ και τί να πω; Κύριε, ελέησέ με. Ελέησέ με και συγχώρησέ με»10.
Ανεξίκακος συγχωρούσε αμέσως όσους τον έβλαπταν και τους ευεργετούσε, τόσο, που η αγάπη του τους άλλαζε.
«Εμείς ανήκουμε σ’ Εκείνον, και αφού είναι αγαθός, θέλει και οι δικοί Του άνθρωποι να είναι αγαθοί. να κάνουν το καλό.
»Όσο άσχημα κι αν μας φέρονται οι άνθρωποι, όσο κι αν αδικούμαστε, όσο κι αν πνιγόμαστε, εμείς πρέπει να προσέξουμε την ψυχή μας. Καλύτερα σιωπή και προσευχή... Εμείς να στεκόμαστε παραπάνω. με καλωσύνη, με συμπάθεια, με πόνο...»11.
Η υπομονή του στις δυσκολίες, τις ασθένειες και τις θλίψεις ήταν απέραντη. Υποτασσόταν με ταπείνωση και ευγνωμοσύνη στο θέλημα του Θεού. ευχαριστούσε και δοξολογούσε το όνομά Του ακόμη και στις πιο οδυνηρές και δύσκολες ώρες της ζωής του. Το «δόξα Σοι ο Θεός» δεν έλειπε από τα χείλη του.

Το Οσιακό τέλος του
Παρακαλούσε τον Θεό να τον αξιώσει να λειτουργεί μέχρι το τέλος της ζωής του και να αυτοεξυπηρετείται μέχρι τέλους. Και ο Θεός του τα χάρισε και τα δύο. Η τελευταία Θεία Λειτουργία ήταν σαράντα ημέρες προ της οσιακής κοιμήσεώς του στις 8 Μαΐου, εορτή του προστάτου της Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Την αγία ζωή του σφράγισε το κατά πάντα οσιακό τέλος του το οποίο και προγνώρισε. Αντιμετώπισε την οδυνηρή νόσο του καρκίνου με θαυμαστή καρτερία και δοξολογία στο Θεό. Μέσα στους φρικτούς πόνους του ακατάπαυστα εδόξαζε τον Θεό: «Δόξα Σοι ο Θεός. Δόξα Σοι ο Θεός. Σ’ ευχαριστώ Κύριε! Ελέησέ με, Κύριε, και συγχώρησέ με! Δούλος δικός Σου είμαι...».
Καθημερινά κατέφθαναν από όλα τα μέρη της Ελλάδος και από το εξωτερικό τα πνευματικά του παιδιά να πάρουν την ευχή του για τελευταία φορά. Ήλθαν Αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και μοναχές. Παρά τους αφόρητους πόνους του όλους τους δεχόταν. Τακτοποίησε αθόρυβα όλα τα θέματα της Αδελφότητος. Άφησε και γραπτώς τις τελευταίες του υποθήκες προς τις Μοναχές.
Είχε πλήρη διαύγεια μέχρι τέλους. Ευλογούσε και συμβούλευε πατρικά, συγχωρούσε από την καρδιά του, ζητούσε πρώτος συγγνώμη και ευχαριστούσε όλους. «Όλους τους ευχαριστώ... θα προσεύχομαι για όλους όσους θα έρχονται στο Μοναστήρι...». Συμβούλευε τις Μοναχές για ενότητα και αγάπη. Προσευχόταν ακατάπαυστα.
Επί ένδεκα συνεχείς ημέρες ετελείτο Αγρυπνία στη Μονή και ο π. Ευσέβιος περίμενε με πολλή λαχτάρα κάθε φορά τη Θεία Κοινωνία.
Μιλούσε ανοικτά και χωρίς φόβο για το θάνατό του: «Το μοναδικό ταξίδι, το υπέροχο, το άφθαστο ταξίδι»!
Την περισσότερη ώρα έμενε σιωπηλός. Βυθισμένος στην προσευχή και στις ουράνιες θεωρίες, σήκωνε πού και πού το εξαντλημένο χέρι του και προσπαθούσε να κάνει το σταυρό του.
Ξημέρωνε η 19η Ιουνίου, ημέρα Δευτέρα. Η θεία Λειτουργία τελείωσε γύρω στις 2 το πρωί. Ο Γέροντας, αν και ήταν τόσο βαριά, κατέβασε τα πόδια του από την κλίνη και κοινώνησε καθιστός για τελευταία φορά. Από σεβασμό, ούτε μία φορά δεν κοινώνησε ξαπλωμένος.
Ήταν πανέτοιμος. Η ώρα που θα έφευγε πλησίαζε. Βαθιά σιγή επικρατούσε στο κελλί του.
Στις έξι το πρωί ο Γέροντας είπε με φωνή μισοσβησμένη:
«Φεύγω... Λειβάδια! Λειβάδια!».
Οι μοναχές πήραν την ευχή του για τελευταία φορά. Η ώρα ήταν 9 π. μ., όταν έφερε το βλέμμα του γύρω, τις κοίταξε, έπλεξε με κόπο τα δάκτυλα των χεριών του μεταξύ τους, για να δείξει την ενότητα, και τους είπε ψιθυριστά:
«ενωμένες, ενωμένες, ενωμένες και αγαπημένες. Πάντα μαζί, όλοι μαζί, εκεί στο θρόνο του Θεού μαζί».
Μετά από λίγο τον άκουσαν να λέει:
«Όλα λάμπουν, όλα λάμπουν, όλα λάμπουν».
Στις 10.15 π.μ., ο Γέροντας ανάσαινε με πολλή δυσκολία. Ξαφνικά, σήκωσε ζωηρά το κεφάλι του, κοίταξε ψηλά και δεξιά με μια έκφραση ευχαρίστου εκπλήξεως. Το πρόσωπό του έλαμψε.
«Χαίρω, χαίρω, χαίρω!» είπε, και η ψυχή του πέταξε στα ουράνια σκηνώματα.
Η κηδεία του ήταν μια αποκάλυψη. Ήταν η καλή έξωθεν μαρτυρία του λαού του Θεού για τον άγιο Γέροντα που αναλώθηκε στο βωμό της αγάπης. Χιλιάδες λαού, απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος πέρασαν από το απέριττο φέρετρό του αποδίδοντας τον ύστατο χαιρετισμό. Επτά Αρχιερείς, πολλοί ιερείς και διάκονοι κι ένα πλήθος μοναχών και μοναζουσών επικεφαλής του λαού κατευόδωσαν το Γέροντα στο ύστατο ταξίδι...
Πλάι στο ιερό του Καθολικού εναποτέθηκε το σεπτό σκήνωμά του, για ν’ αναπαυθεί από τους κόπους του.

Επικήδειος λόγος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. κ. Αμβροσίου:
«Στη φοβερή δοκιμασία του σεισμού και της εξ αυτού καταστροφής, Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ αδελφοί και Πατέρες, προστίθεται ήδη μια ακόμη δοκιμασία στη Μητρόπολή μας. Μια πνευματική δοκιμασία, που μας συγκλονίζει εσωτερικά.
»Ο σεισμός άφησε πίσω του νεκρούς, τραυματίες, χήρες, ορφανά και ερείπια. Αυτή την ώρα χρειάζονται οι άνθρωποι του Θεού, για να είναι παρηγοριά σ’ αυτούς που επλήγησαν από τη σφοδρά επίθεση του σεισμού.
»Αυτή την ώρα που χρειαζόμαστε τον π. Ευσέβιο, για να γαληνεύει την ψυχή μας, για να μας ενώνει με τον Θεόν, για να μας μεταφέρει την Χάριν Του μέσα από ένα αμόλυντο αγωγό, που ήταν ο ίδιος, αυτή την ώρα έχουμε την πρόσθετη δοκιμασία. Απορφανιζόμεθα. Στερούμεθα τον Γέροντα, τον Πατέρα, τον Πνευματικό. Τον στερείται η Μονή προεχόντως, η επαρχία μας, η Μητρόπολις, ο Επίσκοπος και όλοι εκείνοι οι οποίοι ήρχοντο εδώ, για να πάρουν συμβουλήν, άφεσιν και αγιασμόν εις την ψυχήν τους. Ορφανεύουμε σήμερα... Έτσι θέλησε ο Θεός... "Ως τω Κυρίω έδοξε, ούτω και εγένετο. Είη το Όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος".
»Σήμερα επισφραγίζεται -και ζητώ την επιείκειάν σας να αναφερθώ σε προσωπικά βιώματα- σήμερα επισφραγίζεται μία σχέσις προσφοράς και αντιδόσεως με τον σεβαστό πατέρα Ευσέβιο.
»Τον γνώρισα το έτος 1956, λήγοντος του '56, όταν ως πρωτοετής φοιτητής της Θεολογικής Σχολής έζησα εις την περιοχήν των Αμπελοκήπων σε εκκλησιαστικό χριστιανικό φοιτητικό οικοτροφείο, και εκεί κοντά ήταν το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Έζησα την εμπειρία του εκκλησιασμού στο υπόγειο του Νοσοκομείου, στη συμβολή δύο διαδρόμων, όπου επήγνυτο ένα πρόχειρο Θυσιαστήριο και όπου εκεί ο π. Ευσέβιος τελούσε την αναίμακτο Μυσταγωγία.
»Υπήρχαν πολλές εκκλησίες στην Αθήνα, με ωραίες χορωδίες, με άνεση, αν θέλετε με ωραίο κήρυγμα, αλλά πολύ συχνά, τις πιο πολλές φορές, τα βήματά μου ωδηγούντο στο Ιπποκράτειο, στο διάδρομο, στο υπόγειο του νοσοκομείου, έξω από το ακτινολογικό. Εκεί, που -ας κάνω μια εξομολόγηση- δεν με ευχαριστεί η ατμόσφαιρα, γιατί, όταν μπαίνω σ’ ένα νοσοκομείο, με πειράζει, με στενοχωρεί η οσμή του νοσοκομείου. Παρά ταύτα ο π. Ευσέβιος ήταν η οσμή της Χάριτος του Θεού. Και εκεί, στα βήματα εκείνα τα νεανικά, τα κρίσιμα, ο π. Ευσέβιος έμεινε στην καρδιά μου ένα ιερό σύμβολο, που με σαγήνευε και με ενέπνεε.
»Πέρασαν τα χρόνια. Και μετά από τριάντα περίπου χρόνια, ο π. Ευσέβιος ερχόταν σε μένα. Με την ευσπλαχνία του Θεού βρίσκομαι Επίσκοπος στον τόπο αυτό και εκείνος ζητούσε Μοναστήρι. Και είχα την ευκαιρία να έλθωμε από τη σχέση της πνευματικής προσφοράς, που εκείνος έκανε σ’ έμενα, στην αντίδοση. Του προσέφερα. Τί του προσέφερα όμως; Ένα κτίριο να κατοικήσει. μια Μονή να τη στολίσει. ένα τόπο να τον αγιάσει. Του προσέφερα, εδώ στη Μητρόπολη, ένα αχυρώνα, ένα στάβλο, ένα ερείπιο. Τούτο το Μοναστήρι ήταν ερείπιο. Το μόνο που είχε, ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, που σκεπάζει με τη Χάρη του τον τόπο αυτό, και ένας γέροντας μοναχός, ο π. Βενιαμίν, που έκαιγε ακατάπαυστα εδώ το καντήλι στον Άγιο.
»Και ήταν αχυρώνας το Μοναστήρι, ήταν ερείπιο. Όταν για πρώτη φορά λειτουργήσαμε εδώ, στις 8 Μαΐου του 1987, μετά την αναγγελία της εγκαταστάσεως μιας νέας Αδελφότητος μοναστικής, δεν υπήρχε κάθισμα να καθίσουμε, ποτήρι να πιούμε νερό, φλυτζάνι να πάρουμε ένα καφέ. Ήταν όλα τόσο ερειπωμένα. Αυτό ήταν που του προσφέραμε.
»Εν πάση περιπτώσει, η πνευματική σχέση που υπήρχε, συνεχίσθηκε. Και ήταν εκείνος που σκέπαζε όχι μόνο τον τόπο, αλλά και τη Μητρόπολη και τον Επίσκοπο. Σήμερα αυτή η σχέσις επισφραγίζεται, καθώς επιτελούμε αυτό το ύστατο χρέος. Και ολοκληρώνεται, γιατί εκείνος πορεύεται στον ουρανό. Δεν έχει ανάγκη από τίποτε ανθρώπινο, από καμιά προσφορά, καμιά παρηγοριά ανθρώπινη. Πορεύεται για να πάρει τον μισθό του καλού εργάτου. Θέλω από τη θέση αυτή να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου εκ μέρους όλων εκείνων που από το Αίγιο, από την περιοχή του και από μακρινές αποστάσεις, και από το εξωτερικό ήρχοντο εδώ, για να αγιασθούν κάτω από το δικό του πετραχήλι. Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη της τοπικής Εκκλησίας, για όσα έδωσε ο ίδιος εδώ, σ’ αυτά τα λίγα χρόνια που έμεινε κοντά μας.
»Και τελειώνοντας θέλω να πω, ότι ο π. Ευσέβιος φεύγει, αλλά μας αφήνει ένα μήνυμα και ένα μάθημα, ένα σύμβολο. Πάντοτε τον είχα στην καρδιά μου ως το σύμβολο της ταπεινοφροσύνης. Ήταν ο ταπεινός άνθρωπος, που όταν τον έβλεπες, σε καθήλωνε. Ταπείνωνε τον εαυτόν του και τον εκατέβαζε πολύ χαμηλά. Και μέσα σ’ αυτή την κίνηση ήταν όλο το μεγαλείο της ψυχής του.
»Πάντοτε μιλούσε μέσα μου ως το σύμβολο το ζωντανό, το σύμβολο του ταπεινού κληρικού, του ταπεινού ανθρώπου, του ταπεινού εργάτου. και ύστερα του ακαταπόνητου. Πήγαινε στην Αθήνα να δεχθεί την εξομολόγηση των πνευματικών του τέκνων, και μετά από τον κόπον της ημέρας ταξίδευε, ήρχετο στο Μοναστήρι, για να κάνει την Αγρυπνία και να τραβήξει την ακολουθία μέχρι το πρωί. Πόσες φορές δεν τον παρακαλούσα να μην κάνει αυτές τις υπερβολές, αλλά δεν άκουγε, γιατί άκουγε τον επουράνιο Αρχιεπίσκοπο και Αρχιερέα των καρδιών μας.
»Ήταν το σύμβολο της ταπεινοφροσύνης, της αμόλυντης αγάπης και της εργατικότητος.
»Τί κρίμα που σε μια τέτοια ώρα, που τον έχουμε όλοι ανάγκη, ο Θεός τον παίρνει από κοντά μας! Αλλά εμείς εδώ έχομε μια παρηγορία. Κηδεύουμε έναν Άγιο. Και οι Άγιοι δεν εγκαταλείπουν ό,τι έφτιαξαν, ό,τι ηγάπησαν, ό,τι υπηρέτησαν. Με αυτή τη σκέψη γλυκαίνεται ο πόνος της ψυχής μας. Και δεν έχομε παρά να ευχηθούμε να είναι κοντά μας, ασπίδα και προστασία στη Μονή, στη Μητρόπολη, στα πνευματικά του παιδιά, στον τόπο μας ολόκληρο. Αμήν».
Ο τάφος του, σέμνωμα της Μονής, αποτελεί πηγή ευλογίας, παρακλήσεως και ιαμάτων τόσο για τα πνευματικά του τέκνα, όσο και για όλους εκείνους που προσέρχονται εκεί να ζητήσουν την μεσιτεία του.
Μετά την κοίμησή του αμέτρητα είναι τα σημεία που δείχνουν ότι ο όσιος Γέροντας βρήκε μεγάλη παρρησία ενώπιον του Κυρίου. Οι μοναχές αλλά και οι προσκυνητές ομολογούν ότι η ευλογία και η παρουσία του μακαριστού Γέροντα είναι έντονα αισθητές στη Μονή.
ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ

1. Εφημέριος στον Ιερό Ναό της Χρυσοσπηλιώτισσας, και ιδρυτικό μέλος της αδελφότητας θεολόγων η «Ζωή».
2. Απομαγνητοφωνημένη αφήγηση, 19 Ιανουαρίου 1996.
3. Προφορική αφήγηση, Ιούνιος 1995.
4. Προφορική μαρτυρία, 22 Ιουνίου 1995.
5. Ευσεβίου Γιαννακάκη (αρχιμ.), «Κοντά στον πόνο και μαζί με τους πονεμένους», Πρόλογος, σ. 8.
6. Ευσεβίου Γιαννακάκη (αρχιμ.), «Κοντά στον πόνο και μαζί με τους πονεμένους», Πρόλογος, σ. 7.
7. Απομαγνητοφωνημένη αφήγηση, Ιούνιος 1996.
8. Γραπτή μαρτυρία, Μάιος 2001.
9. Πράξ. 22, 3.
10. Ημερολογιακές σημειώσεις, 10 Ιανουαρίου 1988.
11. Από τις μαγνητοφωνημένες νουθεσίες του Γέροντα.
“ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ
του πολυχαρισματούχου Γέροντος
ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ
(1910-1995)”
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Το Άγιο Φως σε Αίγιο και Καλάβρυτα

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2026 13:37:00 +0300

Η Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνει στο χριστεπώνυμο πλήρωμα Αυτής ότι το Άγιο Φως εκ του Παναγίου Τάφου θα αφιχθεί στα Σ.Ε.Α Αιγίου απόψε, κατά τις βραδινές ώρες.
Εν συνεχεία, το Άγιο Φως, μερίμνη των Αρχιερατικών Επιτρόπων της Ιεράς Μητροπόλεως θα διανεμηθεί σε όλους τους καθ' ημάς Ιερούς Ναούς.
Οι Ιεροί Ναοί της πόλεως του Αιγίου θα παραλάβουν το Άγιο Φως από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Φανερωμένης Αιγίου.

Στα Καλάβρυτα θα φτάσει στον Μητροπολιτικό Ναό Καλαβρύτων όπως κάθε χρόνο με την συμβολή του επίτιμου Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου, συμπατριώτη μας από το Σκεπαστό Αθανάσιο Κατσιρώδη, εκεί απεσταλμένοι από πολλά χωριά μας για να φτάσει σε κάθε γωνιά των Καλαβρύτων.
Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης κ. Ιερώνυμος εύχεται στους ευσεβείς πιστούς της Ιεράς Μητροπόλεώς μας καλή και ευλογημένη Ανάσταση!

Τα κόκκινα αβγά και τα... τσουγκρίσματα

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2026 11:56:00 +0300

Ξεφυλλίζοντας, όσα λαογραφικά ή παρα-λαογραφικά έχουν γραφεί κατά καιρούς για τα κόκκινα αβγά, χάνεις... τ΄ αβγά και τα καλάθια Τόσα πολλά έχουν διατυπωθεί. Ας ξεχωρίσουμε μερικά που είναι ή διεκδικούν να είναι, τεκμηριωμένα, ξεκινώντας από τον Νικόλαο Πολίτη.

Ο θεμελιωτής της λαογραφίας μας ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το έθιμο, όταν ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του στις παραδόσεις μας. Εγραψε, 24χρονος ακόμη, για «τ΄ αβγά του Πάσχα» στο περιοδικό «Εστία» το 1876. Το ίδιο άρθρο συμπεριέλαβε αυτούσιο και στα «Σύμμεικτά» του, που εκδόθηκαν ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του (1921).

Το δημοσίευμα εκείνο μπορούμε να πούμε ότι «γέννησε» τη λαογραφία για τα πασχαλινά αβγά. Οποιος... αβγολογεί περνά, θέλοντας και μη, από εκεί.

Σ΄ αυτό επισημαίνεται αρχικώς η σημασία που έχει το αβγό στην «κοσμογονία αρχαιοτάτων» αντιλήψεων, στους συμβολισμούς του στις θρησκείες και η θέση του στις μυθολογίες διαφόρων λαών. Επειτα ο Πολίτης σημειώνει:

«Παραλείποντες τας εικασίας ταύτας και επί ασφαλεστέρου εδάφους αναζητούντες την αρχήν του εθίμου, ευρίσκομεν ότι κυριωτάτη, αν ουχί η μόνη αφορμή αυτού ήτο η κατά την προηγουμένην του Πάσχα πολυήμερος νηστεία».

Η ευλογία

Ετσι, συνεχίζει, στο τέλος της Σαρακοστής συγκεντρώνονταν πολλά αβγά, τα οποία το μεγαλοβδόμαδο ευλογούσε ο παπάς στην εκκλησία. Αυτά μοιράζονταν ως δώρα χρωματισμένα.

Το κόκκινο χρώμα το αποδίδει είτε «προς ανάμνησιν του Πάσχα των Ιουδαίων», που έβαφαν «τα κατώφλια των θυρών αυτών διά του αίματος του θυομένου αμνού, είτε όπως ευπροσδεκτότερα γένωνται. Διότι συνήθη χρώματα ήσαν ου μόνον το ερυθρόν, αλλά το χρυσούν και το κίτρινον και το ιώδες».

Προσθέτει ακόμη ότι μοίρασμα αβγών γινόταν και πριν από το Πάσχα και ειδικά του Λαζάρου, όταν τα παιδιά έλεγαν «κάλαντα». Τη συνήθεια αυτή (σε Ανατολή και Δύση) «περιγράφει χειρόγραφον του 13ου αιώνος...» Σ΄ αυτό διαβάζουμε ότι η συνήθεια ήταν πολύ παλιότερη.

Αξίζει ν' αναφερθεί ότι πρώτος στα καθ΄ ημάς, που απέδωσε το κόκκινο χρώμα των αβγών στην ιουδαϊκή παράδοση ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής.

Ο Φ. Κουκουλές, συγγραφέας του μνημειώδους έργου «Βυζαντινών βίος και πολιτισμός», εντοπίζει μνεία κόκκινων αβγών από το 12ο αιώνα κιόλας. Θωρεί ότι το βάψιμο, όπως άλλωστε και ο οβελίας, ήταν μεσαιωνικά έθιμα.

Ο ακαδημαϊκός Δ. Μπαλάνος, καθ΄ ύλην αρμόδιος ως καθηγητής Θεολογίας, δέχεται τη συνήθεια ως «λείψανον ειδωλολατρικού συμβολισμού. Το αβγό είναι σύμβολον δημιουργίας και γονιμότητος και συγχρόνως της αναστάσεως, διότι, θραυομένου του φλοιού, προκύπτει η ζωή (από δω και το τσούγκρισμα ως σύμβολο της ανάστασης)».

Την ίδια εξήγηση για το τσούγκρισμα δίνουν κι άλλοι πανεπιστημιακοί, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα. Ολοι σχεδόν, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να προέρχεται από προχριστιανικά έθιμα, συμφωνούν λίγο-πολύ με τον Κουκουλέ: «Οι Χριστιανοί φαίνεται ότι διείδον εις την πράξιν αυτήν συμβολισμόν της Αναστάσεως». Οπως, δηλαδή, από το αβγό ξεπηδά, όταν έρθει ο καιρός και σπάσει, η ζωή, έτσι «αναπηδά και ο Χριστός, η αιωνία ζωή».

Αυτές οι λαογραφικές προσεγγίσεις όπως κι άλλες παρόμοιες, κινούνται στο πλαίσιο της χριστιανικής παράδοσης. Εννοείται πως δεν είναι οι μοναδικές.

«Εχάσαμε κι εφέτος τα αβγά και τα πασχάλια»

«Ανάστασις και πάλι! Χαρά, ζωή, λουλούδια, Απρίλης, πρασινάδα κι ανοίξεως αγέρι... κι εμείς με λόγια μόνο και χρέη φορτωμένοι εχάσαμε κι εφέτος τ΄ αβγά και τα πασχάλια».

Οι στίχοι του Σουρή παραπέμπουν σε μακρινές και διαφορετικές εποχές. Πλην, όμως, και οικείες, αφού πάντα η χώρα κυνηγούσε στις αγορές δάνεια για να μπορεί να ξεπληρώνει τα προηγούμενα. Μέρες, που είναι, ας μη θυμηθούμε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του 1893. Αλλά μερικά έθιμα των ημερών. Με ανάλαφρο, λίγο-πολύ, τρόπο.

Η φράση του Σουρή στον τελευταίο στίχο είναι πολύ συνηθισμένη κι εκφέρεται σε περιπτώσεις καταστροφής, όταν κάποιος τα 'χει χαμένα κτλ. Οι λαογράφοι δεν είναι κατατοπιστικοί για την προέλευσή της. Την καταχωρούν στον παροιμιακό κατάλογο, μαζί με την παρόμοια και εξίσου -αν όχι περισσότερο- διαδεδομένη «έχασε τ΄ αβγά και τα καλάθια».

Η πρώτη συνδέεται με το «Πασχάλιον». Τον πίνακα, με τις ημερομηνίες των κινητών γιορτών, που καθορίζονταν κάθε χρόνο, με βάση τη μέρα του Πάσχα. Οποιος έχανε το «εορτολόγιο» πελάγωνε! Αλίμονο αν ήταν παπάς! Εχανε το Πάσχα και τ΄ αβγά - τα κατεξοχήν δώρα του. Μ΄ αυτό τον πυρήνα, διάφορες παραλλαγές (π.χ. «χάσαμε τα πασχάλια») και διαφορετικούς κατά τόπους πρωταγωνιστές έμεινε η φράση έως τις μέρες μας.

Η δεύτερη, όπως τη συμπεριλαμβάνει ο Ν.Γ. Πολίτης στο κλασικό έργο του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού», είναι γνωστή ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα. Παραδίδεται από τον Λ. Βάρνερ, έναν Ολλανδό λόγιο που έζησε τότε στην Κωνσταντινούπολη και κατάρτισε μια πολύτιμη συλλογή ελληνικών παροιμιών (εκδόθηκε το 1899). Εκεί, συνοδεύεται από την επεξήγηση στα λατινικά πώς η φράση λέγεται όταν κάποιος καταστραφεί.

Υπάρχουν κι άλλες εξηγήσεις αλλά δεν φαίνεται να έχουν βάση, καθώς τη συνδέουν με πρόσωπα (π.χ. με αβγουλά των Αθηνών την περίοδο κατοχής της από τον Μοροζίνη). Ανεξαρτήτως της προέλευσης κι αν η πρώτη μορφή προήλθε από τη δεύτερη το νόημα παραμένει αμετάβλητο. Η δε διαπίστωση του Σουρή εξαιρετικά επίκαιρη...

Η μελέτη και η καταγραφή των εκδηλώσεων

Η αφετηρία

Τη δεκαετία του 1870 αρχίζουν να μελετώνται τα πασχαλινά έθιμα από τους πρώτους Ελληνες λαογράφους. Υποστηρίζεται με παραδείγματα από τη μυθολογία, αλλά και τη θρησκειολογία ότι η συνήθεια με τα χρωματιστά αβγά δεν γνωρίζει σύνορα και προέρχεται από προχριστιανικές και αρχαιότατες θρησκευτικές λατρείες.

Από το Βυζάντιο

Με την εμφάνιση και την ανάπτυξη των βυζαντινών σπουδών στην Ελλάδα από τις αρχές του 20ού αιώνα τεκμηριώνεται με κώδικες ότι τα βασικά πασχαλινά έθιμα και παραδόσεις, όπως ο οβελίας και τα κόκκινα αβγά, είναι οικεία στον ελλαδικό χώρο από τον 11ο ακόμη αιώνα. Από τότε ακόμη θεωρούνται «παλιές συνήθειες».

Αντικείμενο ερευνων

Από τον μεσοπόλεμο αρχίζει η συστηματική καταγραφή των εθίμων και παραδόσεων, όπου εξέχουσα θέση κατέχουν οι λαϊκές συνήθειες του Πάσχα. Η συλλογή συνεχίζεται τα επόμενα χρόνια, όταν ιδρύονται κέντρα λαογραφίας, όπου σήμερα είναι συγκεντρωμένος ένας μεγάλος όγκος σχετικών δεδομένων.

Μια ριζωμένη πρόληψη, από τη βυζαντινή εποχή

Η «τέχνη» της ωμοπλατοσκοπίας

Μια από τις μακροβιότερες πασχαλινές παραδόσεις που συνοδεύει τον οβελία, είναι η ωμοπλατοσκοπία. Αυτό ήταν το καθαρευουσιάνικο όνομα της «τέχνης» να μαντεύεις το μέλλον από την ωμοπλάτη, τη σπάλα, του ψητού αρνιού.

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι το θέμα αποτέλεσε τη διδακτορική διατριβή (!) του λαογράφου και ακαδημαϊκού Γ. Μέγα, που βασιζόταν σε χειρόγραφο του 13ου αιώνα. Δυο αιώνες νωρίτερα για το ίδιο θέμα είχε ασχοληθεί σε πραγματεία του ο πολυγραφότατος βυζαντινός «πανεπιστήμων» Μιχαήλ Ψελλός.

Σύμφωνα με τη γραπτή αυτήν παράδοση από την ωμοπλάτη μαντεύονται «κατάστασις αέρος, πραγματείας έκβασις και οδοιπορίας. Κίνδυνος θανάτου, ζωής διάρκεια και λοιπών πραγμάτων τελείωσις...»

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες κατά τις οποίες η ωμοπλατοσκοπία ήταν εδραιωμένη συνήθεια στους κλεφταρματολούς της τουρκοκρατίας. Ο ιστορικός Ι. Φιλήμων ασχολείται μαζί της σημειώνοντας ότι η «καλή ή κακή έκβασις μιας μάχης εκρέματο από την καλήν ή κακήν μάντευσιν της πλάτης...»

Η ωμοπλατοσκοπία, όπως επισημαίνουν οι περισσότεροι λαογράφοι, έχει τις ρίζες στις ιεροσκοπίες των αρχαίων, όταν εξετάζονταν τα σπλάχνα των σφαγίων, προκειμένου να προβλεφθούν τα μελλούμενα.

Στη συλλογή του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας ένας δάσκαλος από την Πρέβεζα, απαντώντας σε σχετικό ερωτηματολόγιο, δίνει τις εξής διευκρινίσεις:

Κάθε σφαχτό δηλοί και πάντοτε ή μόνον καθ’ ωρισμένας ημέρας;

Μόνον εις ωρισμένας ημέρας, έως το Πάσχα, της Αναλήψεως, δηλούν. Πρέπει δε το αρνί να είναι ψητό και ουχί βραστό.

Εξετάζεται μόνον η δεξιά πλάτη ή και η αριστερά;

Εξετάζεται μόνον η δεξιά πλάτη.

Ποία ακριβώς σημεία εξετάζονται προς μαντείαν;

Εξετάζονται σκιαί, γραμμαί, τρύπες ή στίγματα επί της ωμοπλάτης και δηλούν ασθένειαν ή θάνατον του νοικοκύρη ή άλλου μέλους της οικογενείας, γέννησιν άρρενος ή θήλεος τέκνου, εσοδείαν σιτηρών και πλούτον, πόλεμον και νίκην, επιτυχίαν ή αποτυχίαν επιχειρήσεως κτλ.

Σε άλλη περιγραφή, για το έθιμο, όπως συναντάται σήμερα, ένας κτηνοτρόφος το περιγράφει ως εξής:«Κάθε σφαχτό δηλάει κατά το νοικοκύρη... Ο,τι είναι γραμμένο, είναι στην τάξη... αληθεύει».

Σύμφωνα μ' άλλες περιγραφές τα κοιλώματα στη σπάλα εικονίζουν μνήματα, θανάτους κι άλλα παρόμοια. Οι σκιές προμηνύουν πένθη και οι κόκκινες γραμμές αιματοχυσία. Το νεύρο από την κορυφή της ωμοπλάτης «απεικονίζει το βαλάντιον του οικοδεσπότου, προαγγέλλον πλούτον μεν, εάν τύχη χονδρόν, πενίαν δε και αθλιότητα αν τύχη ισχνόν...»

Σκωπτικά ο Φιλήμων σημείωνε για όλα τα σχετικά: «Αι συμπτώσεις ηνωμέναι με τας κινδυνώδεις προλήψεις της αμαθείας, έμελλεν να δώσωσιν και εις τα κόκκαλα του ζώου επήρειαν θείαν? Το φύσει άκακον ζώον καθίσταται παραδόζως και άπνουν μάλιστα, το υποκείμενον απεχθείας και λύπης εις την ζώνην της τοιαύτης διαγνωστικής».

Στην πορεία το έθιμο έχασε τη μαντική ισχύ του και έχει, όπως κι άλλα, ψυχαγωγικές διαστάσεις. Εδώ, αλλά και σ’ άλλους λαούς, όπου παρατηρείται.

Το «μυστικό» της βαφής

Σε ένα από τα πιο δημοφιλή νεοελληνικά έντυπα («Ημερολόγιον Σκόκου») το 1911 γίνεται μια ανασκόπηση των θρύλων και παραδόσεων για τα κόκκινα αβγά. Η καταγωγή του εθίμου εντοπίζεται σε αρχαιότατες προχριστιανικές συνήθειες και προστίθεται μια ενδιαφέρουσα πτυχή. Υποστηρίζεται ότι το έθιμο αρχίζει να επεκτείνεται από τον 4ο αιώνα. Τότε «απαγορευθείσης της χρήσεως αυγών κατά την Μεγάλην Σαρακοστήν, συνεσωρεύοντο μεγάλαι ποσότητες, ούτω επενοήθη να τα βάφουν και να βράζουν προς διατήρησιν μέχρι της Λαμπράς και εχρησιμοποιούντο ως δώρα διά τα παιδία». Βάφονταν τότε με διάφορα χρώματα και «εξωγραφίζοντο με γραφάς και παραστάσεις».

Παραμύθια για παιδιά

Ενας κύκλος αφελών παραδόσεων για την προέλευση των κόκκινων αβγών έχει πρωταγωνίστρια κάποια γυναίκα. Αλλοτε τη Μαγδαληνή, που σπεύδει στη Ρώμη μετά τη σταύρωση μ' ένα κάνιστρο κόκκινα αβγά στο κεφάλι, άλλοτε μια αρχόντισσα, που μαθαίνει την «τέχνη» στους χωρικούς κτλ. Αναλόγως με τοπικές διηγήσεις παίρνει διάφορες μορφές. Σύμφωνα, με μια διαδεδομένη αφήγηση, όλα ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ. Εκεί, μια πωλήτρια αβγών, όταν άκουσε για το θαύμα της Ανάστασης, άφησε το καλάθι της και αναφώνησε: «Τότε μόνο θα το πιστέψω, όταν τ' αβγά μου κοκκινίσουν» Και, ω του θαύματος, έγιναν κόκκινα! Από τότε, υποτίθεται, άρχισε το βάψιμο.

Τ. Κατσιμάρδος ethnos.gr

Καλάβρυτα: Συγκλονιστική η Φιλαρμονική στην περιφορά του Επιταφίου - Δείτε το Βίντεο

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2026 00:30:00 +0300

Με βαθιά κατάνυξη και με τη συμμετοχή εκατοντάδων πιστών πραγματοποιήθηκε η περιφορά του Επιταφίου στα Καλάβρυτα το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα
Κεντρικό ρόλο στη δημιουργία του κατανυκτικού κλίματος είχε, για ακόμη μία χρονιά, η Φιλαρμονική του Δήμου Καλαβρύτων. Με την άψογη παρουσία και την υψηλού επιπέδου μουσική της απόδοση, συνόδευσε την πομπή του Επιταφίου παιανίζοντας πένθιμα εμβατήρια άρρηκτα συνδεδεμένα με τη Μεγάλη Παρασκευή υπο την καθοδήγηση του Μαέστρου Γιώργου Μπαμπαράκου.
Η Φιλαρμονική δεν αποτέλεσε απλώς συνοδευτικό στοιχείο της περιφοράς, αλλά βασικό πυλώνα της. Με πειθαρχία και συνέπεια, τα μέλη της μικροί και μεγάλοι, απέδειξαν για ακόμη μία φορά τον σημαντικό και διαχρονικό ρόλο της Φιλαρμονικής.

Καλάβρυτα: Δείτε την περιφορά του Επιταφίου (ΒΙΝΤΕΟ - ΦΩΤΟ)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2026 00:03:00 +0300

Μέσα σε κλίμα ιεράς κατανύξεως και φορτισμένης συγκινησιακά ατμόσφαιρας απόψε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαβρύτων, τελέσθηκε η Ακολουθία του Επιταφίου. Πλήθος πιστών κυρίως έξω του Ναού, άκουσαν τα ωραιότατα τροπάρια του Κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου, τα εγκώμια, τα ευλογητάρια.
Ακολούθησε η καθιερωμένη περιφορά του επιταφίου που κρατούσαν άντρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Καλαβρύτων.
Η ακολουθία ολοκληρώθηκε με την εναπόθεση του κεκοιμημένου Ιησού επί της Αγίας Τραπέζης, ψαλλομένου του τροπαρίου «Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ…κηδεύσας ἀπέθετο».

{full_page}

Τραγωδία στην Πάτρα: Νεκρή ηλικιωμένη που εγκλωβίστηκε από φωτιά σε διαμέρισμα

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 10 Apr 2026 19:04:00 +0300

Νεκρή γυναίκα, ηλικίας 92 ετών, ανασύρθηκε από τη φωτιά που ξέσπασε το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής σε διαμέρισμα του 5ου ορόφου πολυκατοικίας, στη συμβολή των οδών Ασημάκη Φωτήλα και Παναχαϊκού, στην Πάτρα.
Η ηλικιωμένη ήταν εγκλωβισμένη εντός του φλεγόμενου διαμερίσματος, ενώ τραυματισμένη διακομίστηκε σε νοσοκομείο η οικιακή βοηθός.
Ένα μικρό παιδί από άλλο όροφο του κτιρίου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα λόγω εισπνοής καπνού.
Η νεκρή ηλικιωμένη, όπως αναφέρουν τα τοπικά Μέσα, ήταν μητέρα του πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ Μαρίνου Σκανδάμη.
Η τραγωδία εκτυλίχθηκε το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, όταν η φωτιά ξέσπασε αιφνιδιαστικά στο διαμέρισμα της ηλικιωμένης, με τον πυκνό καπνό να καλύπτει γρήγορα τους ορόφους του κτιρίου και να δυσχεραίνει τόσο τις διαδικασίες απεγκλωβισμού όσο και την απομάκρυνση των ενοίκων. Παρά την άμεση κινητοποίηση της Πυροσβεστικής και τις προσπάθειες των κλιμακίων διάσωσης, η ηλικιωμένη εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις της εντός του διαμερίσματος.
Ελαφρά τραυματισμένη η οικιακή βοηθός
Η οικιακή βοηθός της ηλικιωμένης, η οποία βρισκόταν επίσης στο διαμέρισμα όταν ξέσπασε η φωτιά, απεγκλωβίστηκε και διακομίστηκε με ελαφρά τραύματα σε νοσοκομείο.
Ανησυχία προκάλεσε η περίπτωση ενός μικρού παιδιού που διέμενε σε άλλο όροφο της ίδιας πολυκατοικίας. Ο μικρός εντοπίστηκε να παρουσιάζει έντονα αναπνευστικά προβλήματα λόγω εισπνοής καπνού και μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο για παροχή ιατρικής βοήθειας.
Στο σημείο έσπευσαν δυνάμεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, προκειμένου να θέσουν υπό έλεγχο τη φωτιά και να αποτρέψουν την επέκτασή της σε παρακείμενα διαμερίσματα
Τα αίτια της πυρκαγιάς παραμένουν άγνωστα και αναμένεται να διερευνηθούν μετά την πλήρη κατάσβεση της φωτιάς.

Καλάβρυτα: Η Αποκαθήλωση στον Μητροπολιτικό Ναό Καλαβρύτων - Μήνυμα Σταυρού και Αναστάσεως (ΦΩΤΟ)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 10 Apr 2026 13:17:00 +0300

Μέσα σε ατμόσφαιρα ιερής κατάνυξης και σιωπής τελέστηκε η Ακολουθία της Αποκαθηλώσεως την Μεγάλη Παρασκευή στον Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Καλαβρύτων, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών και την παρουσία των τοπικών αρχών.

Στην ακολουθία προεξήρχε ο σεπτός Ποιμενάρχης μας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Ιερώνυμος ενώ παρέστη και ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Αθανάσιος Παπαδόπουλος, τιμώντας με την παρουσία του την κορύφωση του Θείου Δράματος και εκφράζοντας τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στο πένθος της ημέρας.

Ιδιαίτερα συγκινητικός και θεολογικά μεστός ήταν ο λόγος του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως, πανοσιολογιώτατου Αρχιμανδρίτη Αλέξανδρου Λουκάτου, ο οποίος ανέπτυξε το μυστήριο του Σταυρού και της θείας Οικονομίας.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «Ο λόγος σήμερα ανήκει στο Σταυρό, στο Πάθος, στη ταφή, στην Ανάσταση. Σταυρώθηκε ο Κύριος για όλους εμάς. Από το εκούσιο Πάθος Του αντλούμε δύναμη, ώστε να ζωντανέψει μέσα μας η ελπίδα της Αναστάσεως».

Σε άλλο σημείο υπογράμμισε τη βαθύτερη έννοια του Σταυρού λέγοντας:

«Για εμάς τους πιστούς ο Σταυρός δεν αποτελεί κόσμημα, αλλά ένωση μυστηριακή και αρραβώνα της μελλούσης Βασιλείας του Θεού», επισημαίνοντας ότι η σταυρική θυσία αποτελεί δεσμό αγάπης αδιάσπαστο μεταξύ Θεού και ανθρώπου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αγάπη του Χριστού, τονίζοντας οτι «Τίποτα δεν μπορεί να διασπάσει τα δεσμά της αγάπης του Νυμφίου Χριστού, αφού είναι δεμένος με τα δεσμά του Σταυρού», ενώ χαρακτήρισε τον Σταυρό ως «το αποκορύφωμα της Αγάπης», μέσα από το οποίο ο άνθρωπος ελευθερώνεται.

Παράλληλα, ανέδειξε το κάλεσμα προς μετάνοια, λέγοντας οτι «Ο Σταυρός μάς καλεί σε μετάνοια, όπως εκείνη του ληστού που αξιώθηκε πρώτος να εισέλθει στον Παράδεισο», δίνοντας έμφαση στη δύναμη της συντριβής και της επιστροφής στον Θεό.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η αναφορά του στη θυσιαστική αγάπη που καλείται να δείξει ο άνθρωπος επισημαίνοντας οτι «Καλούμαστε να σταυρώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει ύπαρξη χωρίς σταυρό, ούτε σταύρωση χωρίς άνοιγμα αγκαλιάς προς τον άλλον», υπογραμμίζοντας την ανάγκη προσφοράς και θυσίας στην καθημερινότητα.

Ολοκληρώνοντας, απηύθυνε κάλεσμα πνευματικής εγρήγορσης:

«Καλούμαστε να “αποκαθηλώσουμε” τον Χριστό από τον δικό μας σταυρό, τις αμαρτίες μας και να Τον τοποθετήσουμε στην καρδιά μας, ώστε να ζήσουμε αληθινά την Ανάσταση».

Η ακολουθία ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης, με τους πιστούς να προσκυνούν το Σώμα του Ιησούς Χριστός, συμμετέχοντας μυστικά στο Πάθος και την Ταφή Του.

Οι Ιερές Ακολουθίες θα συνεχιστούν το βράδυ με την περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους της πόλης, όπου ο λαός των Καλαβρύτων θα συνοδεύσει με ευλάβεια τον ενταφιασμένο Κύριο, προσμένοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.

για το ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS

Νίκος Κυριαζής

{full_page}

Σοκ στον Πύργο: Βρέφος 10 μηνών θύμα άγριας κακοποίησης - Προφυλακίστηκαν μητέρα και σύντροφος

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 10 Apr 2026 13:04:00 +0300

Αποτροπιασμό προκαλεί η υπόθεση άγριας κακοποίησης ενός βρέφους μόλις 10 μηνών στον Πύργο, η οποία ήρθε στο φως και έχει συγκλονίσει την τοπική κοινωνία αλλά και ολόκληρη τη χώρα. Για την υπόθεση προφυλακίστηκαν η 18χρονη μητέρα του παιδιού και ο συνομήλικος σύντροφός της, οι οποίοι αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος.
Σύμφωνα με το patrisnews.com τα τραύματα και οι πληγές στο σώμα του παιδιού ξεπερνούν τα σαράντα στον αριθμό, με την κακοποίηση να έχει ξεκινήσει τουλάχιστον από τον περασμένο Φεβρουάριο. Οι ιατροδικαστές διαπίστωσαν δήγματα από άνθρωπο και εγκαύματα, γεγονός που επιβεβαιώνει τη συστηματική και επαναλαμβανόμενη κακοποίηση του βρέφους.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η κακοποίηση φαίνεται να είχε ξεκινήσει ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο. Ως βασικός δράστης φέρεται ο σύντροφος της μητέρας, ο οποίος φέρεται να δάγκωνε το παιδί και να του προκαλούσε εγκαύματα με τσιγάρο. Ο ίδιος, σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, φέρεται να ομολόγησε μέρος των πράξεών του, υποστηρίζοντας ότι προχωρούσε σε αυτές όταν βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ.
Από την πλευρά της, η μητέρα του παιδιού κατηγορείται ότι δεν προέβη σε καμία ενέργεια για να προστατεύσει το βρέφος. Κατά την απολογία της φέρεται να ισχυρίστηκε ότι φοβόταν τον σύντροφό της και για τον λόγο αυτό δεν παρενέβη.
Σε βάρος και των δύο έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη σε βάρος αδύναμου ατόμου, κατηγορία που επισύρει ιδιαίτερα αυστηρές ποινές. Η δικαιοσύνη αποφάσισε την προφυλάκισή τους μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης.

Τοῦ Ἐπιταφίου τά ἄνθη...

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 10 Apr 2026 03:30:00 +0300

Ἀπομένει στό χέρι ἀκόμα ἡ μοσχοβολιά τῆς ματζουράνας καί τοῦ μαγιάτικου τοῦ τριαντάφυλλου· ὅπως ἐπίσης ἀκόμα φαίνεται στά δάχτυλα ἡ ἐωθινή δροσιά πού κρατοῦσαν τά ἄνθη ἐκεῖνα, τά ἄνθη τῆς εὐλαβείας δηλαδή, πού κόμιζες πρωΐ-πρωΐ στήν παλιά τήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ σου, τήν ἔρημη σήμερα, γιά νά στολιστεῖ ὁ Ἐπιτάφιος.
Τότε ὑπῆρχε ἀκόμα ἡ ἁπλότητα καί ἡ προσφορά... Γιατί τό ἐξεζητημένο ἦρθε ἀργότερα, μέ τήν εἴσοδο τοῦ νεοπλουτισμοῦ, τῆς ἀποταγῆς κάθε μορφῆς παράδοσης καί τῆς σχέσης μέ τίς ρίζες πού διακρατοῦν τήν ἱστορική μνήμη καί συνέχεια...
Οἰ μέρες πού ἔρχονται, μέρες Μεγαλοβδομαδιάτικες, Πασχάλιες ἡμέρες, θυμίζουν πολλά καί παράλληλα δημιουργοῦν ἐρωτήματα.
Ἤδη οἱ ἐκκλησιές προετοιμάζονται· οἱ εὐλαβεῖς γυναῖκες, ξεσκονίζουν, σιδερώνουν, καθαρίζουν τά καντήλια καί τά μανουάλια, ἐνῶ παράλληλα ξεσκεπάζεται καί τό κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, γιατί πρέπει νά εἶναι ἕτοιμο κι αὐτό. Φυσικά δέ θά χρειαστεῖ νά καθαριστεῖ ὁ πολυέλαιος νά τοποθετηθοῦν νέα φιτίλια καί καινούριο λάδι, μήτε τά φανάρια τοῦ Κουβουκλίου θά γυαλιστοῦν, γιατί ὅλα εἶναι ἠλεκτρικά τώρα πιά. Καί μαζί μ᾿ αὐτά θά παραγγελθοῦν τά ἄνθη τοῦ Ἐπιταφίου, ἄνθη εἰσαγωγῆς, πού θά στολίσουν μέ τήν ὅποια φροντίδα οἱ λιγοστές γυναῖκες τῆς ἐνορίας. Γιατί τά παιδιά δέν θά ἔλθουν πιά, κρατώντας στά τρυφερά τους χέρια τά ἄνθη τῆς εὐλαβείας καί τῆς προσευχῆς πού τούς ἔδωσαν οἱ μανάδες τους· μήτε θά ὑπάρξει ἐκείνη ἡ εὐωδία ἀπό τή χρυσοπράσινη ματζουράνα νά ποτίσει τά δάχτυλα... Γιατί τά ἄνθη τοῦ ἐμπορίου δέν εὐωδιάζουν, ὅπως καί δέν τά κομίζουν χέρια παιδιῶν, ἀλλά φτάνουν στό ναό συσκευασμένα. Καί τό χειρότερο, ὅταν παρέλθουν λίγες ἡμέρες "ὅζουν", ἀποπνέουν δηλαδή μιά μυρωδιά σαπίλας ἀναμιγμένη μέ τό φάρμακο τῆς συντήρησης πού τά ραντίζουν γιά νά διατηρηθοῦν.
Ἄν πονᾶ ἡ ψυχή αὐτές τίς μέρες, δέν εἶναι γιατί ἔφυγαν πρόσωπα καί συνήθειες, ἀλλά γιατί δέν ἀντικαθίστανται. Κι ὅλο λιγοστεύουν... Γι᾿ αὐτό καί ὅσοι παραμένουν ἀθεράπευτοι νοσταλγοί τῶν εὐλογημένων ἐκείνων ἐθίμων, στέκουν μέ ἱερή προσοχή, σέ μιάν ὥρα ἡσυχίας καί αὐτοσυγκέντρωσης, πασχίζοντας νά θυμηθοῦν. Ἀγωνίζονται δηλαδή νά μήν ξεχάσουν· καί τό κυριώτερο, νά μήν ἀφήσουν τή Μεγαλοβδομάδα τους νά χαντακωθεῖ μέσα στίς μυλόπετρες τοῦ συρμοῦ, τῆς ἀνοχῆς / ἀδιαφορίας, ἀλλά στολίζουν τόν Ἐπιτάφιο τῆς ψυχῆς τους μέ ἀληθινά ἄνθη εὐλαβείας καί δάκρυα, μνημονεύοντας τίς ἱερές συνήθειες πού τούς ἔμαθε ἡ μάνα τους καί πού τίς δίδαξαν ἐκεῖνες οἱ σεμνές καί ἄδολες "στολίστρες"· ἐκεῖνες πού ἤξεραν πώς θ᾿ ἀξιοποιήσουν καί τό πιό ἔσχατο ἄνθος, ὥστε νά παρουσιαστεῖ ἕνα σύνολο λιτό μέν, ἀλλά γεμᾶτο ἀπό αὐτοπροσφορά πίστη καί εὐλάβεια...

6 Απριλίου 1941: Η Γερμανία εισβάλλει στην Ελλάδα

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 22:47:00 +0300

Η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της χώρας μας εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα, σύμφωνα με τη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα, πρίγκιπα Έρμπαχ. Επιδίδοντας το τελεσίγραφο, ο Έρμπαχ τόνισε στον Κορυζή ότι ο πόλεμος δεν στρεφόταν κατά της Ελλάδας, αλλά κατά της Αγγλίας, που είχε σπεύσει προς βοήθεια της χώρας μας με 62.000 άνδρες και μεγάλη αεροπορική δύναμη. Ο Κορυζής είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στην ιταμή ναζιστική πρόκληση. Η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας αποτελεί συνέχεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, που ξεκίνησε την 28η Οκτωβρίου 1940 με την ιταλική επίθεση στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Η γερμανική επίθεση είχε την κωδική ονομασία Μαρίτα και η εντολή για τη σχεδίασή της είχε δοθεί από τον Χίτλερ στις 13 Δεκεμβρίου 1940. Στόχος του γερμανού δικτάτορα ήταν η βοήθεια προς τον σύμμαχό του Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τους Έλληνες στην Αλβανία και η εξασφάλιση των νώτων του ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Το σχέδιο Μαρίτα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Γιουγκοσλαβία, τις μόνες χώρες των Βαλκανίων, μαζί με την Τουρκία, που δεν είχαν συμμαχήσει με τον Άξονα.

Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Βίλχελμ Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα. Η χώρα μας παρέταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν τους Ιταλούς στην Αλβανία. Οι αγγλικές δυνάμεις έλεγχαν τον άξονα Τεμπών - Βερμίου, όμως το κέντρο του μετώπου ήταν ασθενές και η Θεσσαλονίκη ανοχύρωτη πόλη.

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στο μέτωπο των ελληνοβουλγαρικών συνόρων κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Μεταξά στην Ανατολική Μακεδονία και στα μεμονωμένα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας στη Θράκη. Ταυτόχρονα, γερμανικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές έως τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, προκαλώντας ανθρώπινα θύματα και τεράστιες ζημιές.

Η λεγόμενη Γραμμή Μεταξά είναι ένα φιλόδοξο οχυρωματικό έργο, στα πρότυπα της Γραμμής Μαζινό, που είχε κατασκευαστεί με πρωτοβουλία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ως ασπίδα αποτροπής του βουλγαρικού κινδύνου. Μεγάλο θαυμασμό και έκπληξη είχαν προκάλεσε στους Γερμανούς επιδρομείς οι κρυφές έξοδοι, χωρίς όμοιες σε άλλη οχύρωση, το σχετικά χαμηλό κόστος και το μικρό διάστημα κατασκευής. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να εντοπίσουν τα φατνώματα (θυρίδες) των οχυρών πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων και ότι οι Βούλγαροι δεν γνώριζαν τίποτα, εντυπωσιάζει μέχρι και σήμερα η τεχνική απόκρυψη και παραλλαγή, η άριστη ποιότητα σκυροδέματος, η έλλειψη ειδικού οπλισμού οχύρωσης και η τέλεια προσαρμογή του οπλισμού του στρατού εκστρατείας.

Γερμανική εισβολή

Στις 05:30 το πρωί της 6ης Απριλίου ο Γερμανός πρεσβευτής στην Ελλάδα, πρίγκιπας Έρμπαχ, επέδωσε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή διακοίνωση, στην οποία αναφέρονταν οι λόγοι της γερμανικής επίθεσης. Η διακοίνωση έλεγε πως η κυβέρνηση του Ράιχ έδωσε διαταγή στα στρατεύματά της να εκδιώξουν τις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις από το ελληνικό έδαφος. Κάθε αντίσταση στις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συντρίβεται αδιακρίτως. Ο Κορυζής απάντησε στον Γερμανό πρεσβευτή ότι η Ελλάδα θα αντισταθεί στην γερμανική επίθεση και δεν θα υποταχθεί αμαχητί. Νωρίτερα, στις 05:15, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο ελληνικό και γιουγκοσλαβικό έδαφος ταυτόχρονα.

Η κύρια γερμανική προσπάθεια με το XVIII Ορεινό Σώμα Στρατού εκδηλώθηκε στο αριστερό της γραμμής Μεταξά και ειδικά κατά του Μπέλες και του Οχυρού Ρούπελ, ενώ ανατολικότερα στο υψίπεδο Νευροκοπίου και στη Δ. Θράκη η επίθεση του XXX Σώματος Στρατού ήταν μικρότερης έντασης. Η ελληνική οχύρωση, το υψηλότατο ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών και την υποτίμηση των παραγόντων αυτών από την Γερμανική ηγεσία «αντιστάθμιζαν» την υλική υπεροχή των Γερμανών.

Η Γραμμή Μεταξά, μήκους περίπου 215 χλμ,υπερασπιζόταν από τo Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ). Η γραμμή εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Νέστου προς τα ανατολικά και των βουλγαρικών συνόρων ως το όρος Μπέλες κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία. Για την υπεράσπισή της έπρεπε να υπάρχουν άνω των 200.000 ανδρών, όμως η έλλειψη προσωπικού είχε ως αποτέλεσμα την αραιή διάταξη των αμυντικών γραμμών.

Αντιαρματικό κώλυμα μπροστά από το Οχυρό Παρταλούσκα της Γραμμής Μεταξά.Οι Έλληνες στρατιώτες που επάνδρωσαν τα οχυρά της Γραμμής Μεταξά επέδειξαν χαλύβδινα νεύρα και καλή πειθαρχία, παρά τα ισχυρά και συνεχή πυρά που δέχτηκαν. Ούτε και οι επιδρομές των αεροσκαφών κάθετης εφόρμησης, Ju 87 Stuka, επηρέασαν αυτούς τους άνδρες, που εκτελούσαν πυρά και κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών, κάτι που δεν συνέβη στις προηγούμενες γερμανικές εκστρατείες στην Πολωνία και στην Γαλλία. Εάν εξουδετερώνονταν οι υπερασπιστές κάποιας οχυρής θέσης αμέσως αντικαθιστώνταν με νέους. Ιδιαίτερα ενοχλητική για τους υπερασπιστές των οχυρών ήταν η έλλειψη αέρα από την φραγή των φατνωμάτων, αεραγωγών και ανοιγμάτων, όπως και η χρήση καπνογόνων και εμπρηστικών υλών.

6 Απριλίου: Η επίθεση

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε με σφοδρότητα στο Μπέλες όπου η 6η Ορεινή Μεραρχία κινήθηκε μέσα από τους ορεινούς όγκους στο δυτικό τμήμα του όρους, στο οποίο τμήμα δεν υπήρχαν μόνιμες οχυρώσεις παρά μόνο ολιγάριθμες ελληνικές δυνάμεις κατανεμημένες σε διάσπαρτα πολυβολεία. Παρά την σθεναρή αντίσταση οι γερμανικές δυνάμεις διέσπασαν δύο αμυντικές τοποθεσίες και υπερέβησαν το όρος Μπέλες, με αποτέλεσμα στο τέλος της μέρας να έχουν φθάσει στη Ροδόπολη και να καταλάβουν τον σιδηροδρομικό σταθμό. Η επιτυχία αυτή των Γερμανών δημιούργησε κίνδυνο για την τοποθεσία Μπέλες- Νέστος και ανάγκασε τον διοικητή του ΤΣΑΜ να διατάξει τη σύμπτυξη της XVIII Μεραρχίας (Υποστράτηγος Λ. Στεργιόπουλος) στην τοποθεσία Στρυμόνα- λίμνη Κερκίνη και την XIX Μηχανοκίνητη Μεραρχία (Υποστράτηγος Ν. Λιούμπας) να αμυνθεί έναντι της 6ης Ορεινής Μεραρχίας στα δυτικά του Μπέλες, από τη λίμνη Δοϊράνη έως την λίμνη Κερκίνη.

Με την υποστήριξη 165 πυροβόλων διαφόρων διαμετρημάτων και από μεγάλο αριθμό αεροπλάνων, η γερμανική 5η Ορεινή Μεραρχία επιτέθηκε στο ανατολικό Μπέλες, από το Ρουπέσκο εώς το Οχυρό Καρατάς. Στον τομέα αυτό, που υπεράσπιζε η XVIII Μεραρχία, οι Γερμανοί κατάφεραν, έπειτα από σκληρούς αγώνες και σφοδρό βομβαρδισμό, να επικαθήσουν στη επιφάνεια των οχυρών Ιστίμπεη και Κελκαγιά. Οι επιτιθέμενοι εκτόξευσαν χειροβομβίδες και καπνογόνα αέρια στο εσωτερικό των οχυρών και προσπάθησαν να φράσσουν τα φατνώματα ώστε να αναγκάσουν τους υπερασπιστές τους να παραδοθούν. Παρά την εκτέλεση πυρών του ελληνικού πυροβολικού πάνω στα οχυρά εναντίον των ευρισκομένων στην επιφάνεια τους Γερμανών και τις ηρωικές αντεπιθέσεις εφεδρικών τμημάτων των οχυρών η κατάσταση δεν βελτιώθηκε για τους αμυνόμενους.

Ανατολικότερα, στη στενωπό του Ρούπελ, που υπεράσπιζε το Συγκρότημα Σιδηροκάστρου της XIV Μεραρχίας (Υποστράτηγος Κων/νος Παπακωνσταντίνου), επιτέθηκε το 125ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί στις επιχειρήσεις στη Γραμμή Μαζινό στη Γαλλία. Το Σύνταγμα αυτό, ενισχυμένο με ένα τάγμα της 5ης Ορεινής και με την υποστήριξη πυροβολικού, αεροπλάνων Στούκας (τα οποία είχαν σειρήνες, που χρησιμοποιούσαν κατά τις καταδύσεις τους για να κλονίζουν το ηθικό των αντιπάλων) και άλλων μονάδων επιτέθηκε με σφοδρότητα στο οχυρό Ρούπελ, αλλά αποκρούστηκε αποτελεσματικά από τα εύστοχα αμυντικά πυρά. Το ηθικό των ελληνικών δυνάμεων συνέχισε να είναι ακμαίο παρά τους συνεχείς βομβαρδισμούς, οι οποίοι προκάλεσαν ελάχιστες ζημιές στα οχυρά. Ενώ όμως οι μετωπικές επιθέσεις των γερμανικών δυνάμεων αποκρούστηκαν, ένας λόχος κατόρθωσε να διεισδύσει στα νώτα της τοποθεσίας και κατάφερε να οργανωθεί στο ύψωμα Γκολιάμα και να καταλάβει το χωριό Κλειδί.

Στο οροπέδιο του Κάτω Νευροκοπίου η 72η γερμανική Μεραρχία σχημάτισε δύο αιχμές με σκοπό να κατευθυνθούν προς Δράμα και Σέρρες. Την άριστα προετοιμασμένη για άμυνα περιοχή υπεράσπιζαν οι δυνάμεις του Συγκροτήματος Καραντάγ της XIV Μεραρχίας και η VII Μεραρχία (Υποστράτηγος Χρήστος Ζωιόπουλος). Οι γερμανικές δυνάμεις πεζικού υποστηρίζονταν από πυροβόλα εφόδου και πυροβολικό, αλλά δεν είχαν αεροπορική κάλυψη. Την επίθεση στον τομέα του Συγκροτήματος Καραντάγ δέχτηκαν τα οχυρά Περιθώρι, Μαλιάγκα και Μπαμπαζώρα, οπού και οι γερμανικές δυνάμεις καθηλώθηκαν. Στην ζώνη ευθύνης της VII Μεραρχίας οι Γερμανοί προσπάθησαν να κινηθούν μεταξύ των οχυρών Πυραμιδοειδές και Λίσσε, χωρίς όμως επιτυχία, καθώς τα πυρά των Ελλήνων ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Στην συνέχεια, όλες οι κατά μέτωπον επιθέσεις και οι προσπάθειες διείσδυσης αποκρούστηκαν από τα πυρά των οχυρών και του ελληνικού πυροβολικού, επιφέροντας σοβαρές απώλειες στους Γερμανούς.

Στη Θράκη οι δυνάμεις της Ταξιαρχίας Νέστου δέχτηκαν την επίθεση της 164ης Μεραρχίας. Αφού ανέτρεψαν τα συνοριακά φυλάκια, οι γερμανικές δυνάμεις περικύκλωσαν το οχυρό Εχίνος, όπου και καθηλώθηκαν από τα πυρά του οχυρού. Στη ζώνη της Ταξιαρχίας Έβρου η γερμανική 50ή Μεραρχία υποχρέωσε τα συνοριακά φυλάκια να συμπτυχθούν. Αμέσως μετά περικύκλωσαν το οχυρό Νυμφαία, σφυροκοπώντας το με αεροπορικές δυνάμεις και το μεγαλύτερο μέρος του πυροβολικού του XXX Σώματος Στρατού

ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΑ

7 Απριλίου

υπ’ αριθμ. 164 πολεμικό ανακοινωθέν:

«Ι. Και σήμερον δευτέραν ημέραν συνεχίσθη η μετ’ ισχυρών γερμανικών δυνάμεων επίθεσις τόσον εις την κοιλάδα του Στρυμόνος όσον και εις το υψίπεδον Νευροκοπίου μετά της αυτής σφοδρότητος και επιμονής. Αι αμυνόμεναι ολιγάριθμοι Ελληνικαί δυνάμεις επέτυχον και σήμερον να συγκρατήσωσι τον αντίπαλον εις τας ενδιαφερούσας περιοχάς.

Εις την κοιλάδα του Στρυμόνος τα οχυρά Ιστιμπεϊ και Κρακάγια αγωνισθέντα μέχρις εσχάτων και κατεστραφέντα υπέκυψαν. Τα οχυρά Ρούπελ και Ουσίτα δεχθέντα επανειλημμένας δι’ αρμάτων προσβολάς εν συνδυασμώ με εντατικόν βομβαρδισμόν δι’ αεροπορίας και βαρέος πυροβολικού, τας απέκρουσαν πάσας.

Εις το υψίπεδον Νευροκοπίου ο εχθρός κατόπιν εντατικής προσπαθείας κατώρθωσε να εισδύση εντός του οχυρού Περιθώρι. Κατόπιν αγώνος εντός των υπογείων στοών, οι εισελθόντες απεδεκατίσθησαν και τελικώς το οχυρόν έμεινεν εις χείρας μας. Ετέρα προσπάθεια του εχθρού Δισέ δι’ αρμάτων απκρούσθη και πολλά εχθρικά άρματα κατεστράφησαν υπό του πυροβολικού μας. Εις την αυτήν περιοχήν αξιωματικός επί κεφαλής ημετέρου αποσπάσματος επιφορτισμένου να καταστρέψη γέφυραν βορείως Νευροκοπίου, αφήκε τα εχθρικά άρματα να εισέλθουν εις την γέφυραν και πυροδοτήσας την κατάλληλον στιγμήν, κατέστρεψε και τα επί της γεφύρας άρματα.

Η Δυτική Θράκη, διά λόγους επιχειρήσεων και προς αποφυγήν ανωφελών θυσιών, εκκενούται εγκαίρως και κανονικώς υπό των εκεί ολιγαρίθμων προκαλυπτικών στοιχείων. Τα εν ταύτη οχυρά μας Εχινός και Νυμφαία ανθίστανται εις τας εχθρικάς προσβολάς απαγορεύοντα την διέλευσιν των βαρέων υλικών του εχθρού.

ΙΙ. Εις το Αλβανικόν Μ΄τωπον δι’ ισχυράς επιθετικής μας ενεργείας κατελάβομεν ωργανωμένας θέσεις του εχθρού, συνελάβομεν δε 500 αιχμαλώτους και άφθονον οπλισμόν«.

Ανακοίνωση του υφυπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας για αεροπορικούς βομβαρδισμούς:

Η γερμανική αεροπορία ενήργησε χθες, πρώτην ημέραν του Ελληνογερμανικού πολέμου τας κάτωθι επιδρομάς εις το εσωτερικόν της χώρας.

1) Εβομβάρδισε το χωρίον Αδριανή – Δράμας με ελαχίστας ζημίας. Τρεις αεροπόροι ανωμάλως προσγειωθέντεος γερμανικού αεροπλάνου περιοχήν Δράμας συνελήφθησαν.

2) Εις Σέρρας, εβομβαρδίσθη και επολυβολήθη η πόλις υπό σμήνους αεροπλάνων, άνευ ζημιών και με θύματα 2 γυναίκας, 3 παιδία και 1 γέροντα. Ομοίως επολυβολήθη το χωρίον Προβατά Σερρών άνευ θυμάτων και ζημιών. Επίσης επολυβολήθησαν τα χωρίς Σχοτούσα, Μονοκκλησσιά και Κάτω Καμίνια (σ.σ. εννοεί Κάτω Καμήλα) άνευ θυμάτων ή ζημιών.

3) Εβομβαρδίσθη η πόλις του Σιδηροκάστρου με αποτέλεσμα την κατάρρευσιν 2 οικιών και τον τραυματισμόν πέντε παιδίων, τριών γυναικών και ενός γέροντος.

4) Εις χωρίον Λειψύδριον περιοχής Κιλκίς, κατέπεσε φλεγόμενον εν γερμανικόν αεροπλάνον. Εκ των επιβαινόντων απηνθρακώθησαν εις αξιωματικός και εις υπαξιωματικός και διεσώθη βαρέως τραυματίας, ο οδηγός ανθυπασπιστής.

5) Εις περιοχήν Αντιρρίου κατέπεσε φλεγόμενον γερμανικόν αεροπλάνον, απανθρακωθέντων δύο εκ των επιβαινόντων και διασωθέντων, ως τραυματιών των ετέρων δύο.

6) Τας νυκτερινάς ώρας εβομβαρδίσθη η πόλις του Πειραιώς με ζημίας επί ενός φορτηγού ατμοπλοίου, ενός υποστέγου, μικράς ζημίας εις οικήματα και ολίγα θύματα εκ του αμάχου πληθυσμού.

7) Παρά γερμανικών αεροπλάνων ερρίφθησαν προκηρύξεις προπαγανδιστικαί εις χωρίον Πανόραμα Θεσσαλονίκης, εις Δράμαν, εις περιοχήν Καβάλλας και εις χωρίον Μεσούνην – Κομοτηνής«.

8 Απριλίου

υπ’ αριθμ. 165 πολεμικό ανακοινωθέν:

«Ο εις Νότιον Σερβίαν αγωνιζόμενος νοτιοσλαβικός στρατός, συμπτυχθείς, απεκάλυψε το αριστερόν πλευρόν του εις την γραμμήν των συνόρων μας ηρωικώς μαχομένου στρατού μας. Παρά τούτο, ο στρατός μας αγωνίζεται μετ’ αφαντάστου αυτοθυσίας, διεκδικών το πάτριον έδαφος σπιθαμήν προς σπιθαμήν«.

υπ’ αριθμ. 166 πολεμικό ανακοινωθέν:

«Ι. Η πίεσις των γερμανικών δυνάμεων κατά του Μετώπου της τοποθεσίας μας εξηκολούθησε και σήμερον ισχυρά. Ουδέν αποτέλεσμα επέτυχον. Αι από διημέρου σκληρώς αγωνιζόμεναι ολιγάριθμοι ελληνικαί δυνάμεις, εματαίωσαν πάσαν προσπάθειαν των επιτιθεμένων.

Εις την κοιλάδα του Στρυμόνος τα οχυρά Ρούπελ, Ουσίτα, Παλιουριώνες και Καρατάς, συνεργαζόμενα διά των πυρών των, απετέλεσαν φράγμα, όπερ ο εχθρός δεν κατώρθωσε να υπερβή. Ιδιαιτέρως τα οχυρά Ρούπελ και Ουσίτα υπέστησαν ακλόνητα, τρίτην ημέραν σήμερον, άπασαν την σφοδρότητα των εχθρικών πυρών και των δι’ αρμάτων επιθέσεων. Αλεξιπτωτισταί, ριφθέντες υπό του εχθρού εις τα νότια της τοποθεσίας, εξεκαθαρίσθησαν. Εκ τούτων συνελήφθησαν αιχμάλωτοι περί τους εβδομήκοντα.

Εις το υψίπεδον Νευροκοπίου ο αγών διεξήχθη σφοδρός ου μόνον υπό των οχυρών, αλλά και υπό των εκτός των οχυρών τμημάτων μας. Τα οχυρά μας αντέστησαν αποτελεσματικώτατα· εν τούτω, το Ντασαβλί, καταληφθέν υπό του εχθρού, ανακατελήφθη αμέσως δι’ αντεπιθέσεως· το οχυρόν Αϊσσέ εδοκίμασε και σήμερον, ακατάβλητον, το ισχυρόν πυρ του βαρέος πυροβολικού του εχθρού. Τα εκτός οχυρών τμήματά μας, δι’ αντεπιθέσεων, ανακατέλαβον σημεία τινά της τοποθεσίας, εφ’ ων κατώρθωσε να θέση χείρα προσωρινώς ο εχθρός.

Εις το αριστερόν πλευρόν της τοποθεσίας μας τεθωρακισμένη γερμανική μεραρχία, εισχωρήσασα μέσω του νοτιοσλαβικού εδάφους, κατώρθωσε να φθάση χθες την εσπέραν εις το ύψος των ελληνονοτιοσλαβικών συνόρων, καταλαβούσα την Δοϊράνην. Η μεραρχία αύτη σήμερον από της έω εισέβαλεν εις το ημέτερον έδαφος διά του ανατολικώς του Αξιού πεδινού διαδρόμου· τα ελληνικά, λίαν περιωρισμένα ελαφρά μηχανοκίνητα μέσα, διεξήγαγον άνισον αγώνα κατά των ποσοτικώς και ποιοτικώς ασυγκρίτως ανωτέρων μέσων του εχθρού· η προσπάθεια αύτη επιβραδύνσεως του αντιπάλου παρετάθη επί πολλάς ώρας, τελικώς όμως ο αντίπαλος επέτυχε να προωθηθή επικινδύνως προς την κατεύθυνσιν της Θεσσαλονίκης, αποκόπτων τας συγκοινωνίας των εν τη Ανατολική Μακεδονία δυνάμεών μας μετά της λοιπής χώρας.

ΙΙ. Εν τω αλβανικώ μετώπω δι’ επιθετικής επιχειρήσεως κατελάβομεν νέαν θέσιν του εχθρού. Συνελάβομεν περί τους 40 αιχμαλώτους, εν οις και ένα λοχαγόν«.

Ανακοίνωση του υφυπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας για αεροπορικούς βομβαρδισμούς:

Κατά την χθεσινήν ημέραν ουδεμία αεροπορική επιδρομή εσημειώθη εις το εσωτερικόν της χώρας«

9 Απριλίου

υπ’ αριθμ. 167 πολεμικό ανακοινωθέν:

«Ι. Αι διά της κοιλάδος του Αξιού εισδύσασαι τεθωρακισμέναι γερμανικαί δυνάμεις, συγκρατηθείσαι μέχρι της χθεσινής νυκτός εις την περιοχήν Κιλκίς εξηκολούθησαν την προς Θεσσαλονίκην επίθεσιν των και εισήλθον εις την πόλιν.

Παρά την δυσχερή θέσιν εις ην, εκ τούτου, περιήλθον τα εν τη Ανατολική Μακεδονία στρατεύματά μας δεν εχαλάρωσαν εν τούτοις την επί των συνόρων κατά μέτωπον αντίστασίν των και διετήρουν απαραβιάστους τας γραμμάς των κατά τας μέχρι των μεταμεσονυκτίων ωρών επιτευχθείσας πληροφορίας.

ΙΙ. Επί του αλβανικού μετώπου τοπικαί εχθρικαί επιθέσεις απεκρούσθησαν, των επιτεθέντων τμημάτων υποστάντων βαρείας απωλείας«.

Ανακοίνωση του υφυπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας για αεροπορικούς βομβαρδισμούς:

Γερμανικά αεροπλάνα εις τέσσαρα κύματα υπερέπτησαν χθες τας νυκτερινάς ώρας της περιοχής Πειραιώς και έρριψαν βόμβας άνευ θυμάτων ή ζημιών.

Ομοίως επόντισαν νάρκας μαγνητικάς εις διάφορα σημεία, ως και κατά την επιδρομήν της 7ης τρέχοντος«.

Χρονολόγιο

6 Απριλίου 1941

Οι γερμανικές στρατιές εισβάλουν στην Ελλάδα.

7 Απριλίου 1941

Σκληροί αγώνες στην Γραμμή Μεταξά. Καταλαμβάνονται τα οχυρά Ιστίμπεη, Κελκαγιά, Αρπαλούκι και Νυμφαία.

8 Απριλίου 1941

Η επίμονη προσπάθεια των γερμανικών δυνάμεων έχει σαν αποτέλεσμα την διάσπαση της Γραμμής Μεταξά από δύο Ορεινές Μεραρχίες. Η 2η Μεραρχία Πάντζερ εισβάλει στο ελληνικό έδαφος και απειλεί με κύκλωση το ΤΣΑΜ. Η γερμανική 164η Μεραρχία Πεζικού καταλαμβάνει την Ξάνθη.

9 Απριλίου 1941

Τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη.

Η γερμανική 72η Μεραρχία Πεζικού διασπά τη Γραμμή Μεταξά.

Υποκύπτει το οχυρό Εχίνος. To Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ) συνθηκολογεί άνευ όρων.

10 Απριλίου 1941

Οι Γερμανοί κάμπτουν την εχθρική αντίσταση βόρεια της Βεύης, στο πέρασμα του Κλειδιού.

12 Απριλίου 1941

Την νύχτα ξεκινά η υποχώρηση του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονία

13 Απριλίου 1941

Ο στρατηγός σερ Ουίλσον αποφασίζει να αποσύρει όλες τις βρετανικές δυνάμεις στον ποταμό Αλιάκμονα και στη συνέχεια στις Θερμοπύλες.

Τμήματα των ελληνικών στρατευμάτων που επιχειρούσαν στην Αλβανία αποσύρονται προς την Πίνδο.

Ο Χίτλερ εκδίδει την Οδηγία Νο. 27, η οποία καθορίσει την μελλοντική του πολιτική κατοχής της Ελλάδας.

14 Απριλίου 1941

Οι στρατιώτες της 9ης Μεραρχίας Πάνζερ φτάνουν στην Κοζάνη.

Μετά από συγκρούσεις στην Μάχη της στενωπού της Κλεισούρας, οι Γερμανοί μπλοκάρουν την ελληνική υποχώρηση, η οποία εκτείνεται κατά μήκος ολόκληρου του αλβανικού μετώπου.

15 Απριλίου 1941

Δυνάμεις των SS καταλαμβάνουν την Καστοριά ύστερα από μάχη στο Άργος Ορεστικό.

16 Απριλίου 1941

Ο Ουίλσον ενημερώνει τον στρατηγό Παπάγο για την απόφασή του να αποσυρθεί από τις Θερμοπύλες. Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου αναφέρει στο Γενικό Στρατηγείο ότι είναι αδήριτη η ανάγκη πολιτικης επέμβασης για να σωθούν τα ελληνικά στρατεύματα από την διάλυση.

17 Απριλίου 1941

Γερμανικές δυνάμεις κινούμενες προς την δυτική είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών δημιουργούν απειλή στο δεξιό πλευρό των βρετανικών δυνάμεων.

18 Απριλίου 1941

Μετά από μάχες τριών ημερών το γερμανικό μηχανοκίνητο πεζικό περνάει τον ποταμό Πηνειό.

Η Leibstandarte SS Adolf Hitler, η οποία είχε φτάσει στα Γρεβενά, συντρίβει αρκετές ελληνικές μονάδες.

19 Απριλίου 1941

Γερμανικά στρατεύματα εισέρχονται στη Λάρισα και καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο.

Γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τα Ιωάννινα.

20 Απριλίου 1941

Ο διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου παραδίδει το στρατό του μόνο στους Γερμανούς.

Ο Βουλγαρικός Στρατός εισβάλει στη Θράκη.

21 Απριλίου 1941

Λαμβάνεται η τελική απόφαση για την εκκένωση των κοινοπολιτειακών δυνάμεων στην Κρήτη και την Αίγυπτο.

Ο Γερμανοί καταλαμβάνουν το Βόλο.

23 Απριλίου 1941

Επίσημη παράδοση των Ελληνικών δυνάμεων στην Αλβανία τόσο στους Γερμανούς όσο και στους Ιταλούς έπειτα από προσωπική παρέμβαση του Μουσολίνι στον Χίτλερ.

24 Απριλίου 1941

Οι Γερμανοί επιτίθενται στις κοινοπολιτειακές δυνάμεις στις Θερμοπύλες. Η βρετανική οπισθοφυλακή αποσύρεται στην Θήβα.

5.200 στρατιώτες της Κοινοπολιτείας εκκενώνονται από το Πόρτο Ράφτη της ανατολικής Αττικής.

25 Απριλίου 1941

Οι λιγοστές μοίρες της RAF φεύγουν από την Ελλάδα. Περίπου 10.200 Αυστραλοί στρατιώτες εκκενώνονται από το Ναύπλιο και τα Μέγαρα.

Οι Γερμανοί ξεκινούν από αέρος επίθεση για την κατάληψη των γεφυρών του ισθμού της Κορίνθου.

27 Απριλίου 1941

Οι πρώτοι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

28 Απριλίου 1941

Ιταλικά στρατεύματα αρχίζουν την κατοχή νησιών στο Ιόνιο και το Αιγαίο.

29 Απριλίου 1941

Μονάδες της 5ης Μεραρχίας Πάντσερ φτάνουν στο νότιο άκρο της Πελοποννήσου, όπου ενώνονται με στρατεύματα των SS που φτάνουν από τον Πύργο.

Σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον Γ. Τσολάκογλου

30 Απριλίου 1941

Η εκκένωση περίπου 50.000 στρατιωτών ολοκληρώνεται. Οι Γερμανοί καταφέρνουν να αιχμαλωτίσουν περίπου 7-8.000 στρατιώτες της Κοινοπολιτείας.

20 Μαΐου 1941

Ξεκινά η Μάχη της Κρήτης με γερμανική αεραποβατική ενέργεια.

Δημιουργία γερμανικού προγεφυρώματος στον ποταμό Ταυρωνίτη. Στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο διεξάγονται μάχες με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς.

21 Μαΐου 1941

Την νύχτα 20/21 εγκαταλείπεται από τις βρετανικές δυνάμεις το ύψ. 107. Το αεροδρόμιο του Μάλεμε καταλαμβάνεται από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές.

22 Μαΐου 1941

Η αντεπίθεση βρετανικών δυνάμεων για την ανακατάληψη του Μάλεμε και του ύψ. 107 αποτυγχάνει.

23 Μαΐου 1941

Η συνεχής ενίσχυση των Γερμανών και η αποτυχημένη προσπάθεια άμυνας των ελληνοβρετανικών δυνάμεων κρίνει την τύχη της νήσου. Η πρωτοβουλία των επιχειρήσεων περιέρχεται στους Γερμανούς.

27 Μαΐου 1941

Κατάληψη των Χανίων και του λιμανιού της Σούδας από γερμανικές δυνάμεις.

29 Μαΐου 1941

Αρχίζει η εκκένωση της Κρήτης από τις Βρετανικές δυνάμεις.

31 Μαΐου 1941

Αποχώρηση του μεγαλύτερου τμήματος των Βρετανικών δυνάμεων. Όσοι από τους Έλληνες και Βρετανούς παραμένουν στην Κρήτη είτε παραδίδονται είτε καταφεύγουν στα βουνά.

πηγές:

el.wikipedia.org. www.sansimera.gr, Eλληνογερμανικός πόλεμος, παραγωγή Υ.ΕΘ.Α

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ: Η κορύφωση του Θείου Πάθους στον Μητροπολιτικό Ναό Καλαβρύτων (ΦΩΤΟ - BINTEO)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 21:56:00 +0300

Μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής σιγής, οι πιστοί γέμισαν τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Καλάβρυτα, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, για να παρακολουθήσουν την κορύφωση του Θείου Πάθους και την περιφορά του Εσταυρωμένου.
Με δέος οι πιστοί άκουσαν το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου», αλλά και τα δώδεκα Ευαγγέλια, που περιγράφουν με ζωντάνια και συγκλονιστική λεπτομέρεια τη διαδρομή του Κυρίου, από τη σύλληψή Του έως την ταφή Του.
Στο τέλος, όλοι άκουσαν με ευλάβεια και ιερή συμμετοχή:
«Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν.
Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι».
Καλή και φωτεινή Ανάσταση, με ειρήνη, πίστη και αγάπη να πλημμυρίζει κάθε ψυχή.

{full_page}

Ασφαλτοστρώθηκε η παράκαμψη στην "111" μετά τα προβλήματα καθίζησης στο ύψος της Δίβρης

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 20:42:00 +0300

Αποκαταστάθηκε πλήρως η κυκλοφορία στην Εθνική Οδό 111 Πατρών–Τριπόλεως, στην παράκαμψη του 75ου χιλιομέτρου, όπου τις προηγούμενες ημέρες σημειώθηκε καθίζηση του οδοστρώματος.
Η άμεση παρέμβαση των αρμόδιων υπηρεσιών της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας οδήγησε σε ασφαλή αποκατάσταση της οδικής ασφάλειας, επιτρέποντας πλέον την απρόσκοπτη μετακίνηση οχημάτων.
Η αποκατάσταση της κυκλοφορίας είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους κατοίκους των γύρω περιοχών, καθώς πλέον η πρόσβαση προς Δίβρη, τα χωριά της Αροανίας, καθώς και προς Πάος και Δάφνη Καλαβρύτων, γίνεται χωρίς προβλήματα.
Οι αρχές συνιστούν, ωστόσο, στους οδηγούς να τηρούν τους κανόνες οδικής ασφάλειας και να παραμένουν προσεκτικοί κατά τις μετακινήσεις τους, ειδικά σε σημεία όπου έχουν γίνει πρόσφατες εργασίες αποκατάστασης.

Η μοναδική προσωπογραφία του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου στην Μονή των Ταξιαρχών Αιγιαλείας

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 20:28:00 +0300

Μια σπουδαία ανακάλυψη ήρθε στο φως πριν από ένα χρόνο περίπου, κατά τις εργασίες συντήρησης του καθολικού της Παλαιάς Μονής Ταξιαρχών, μόλις 15 χλμ από το Αίγιο, εντοπίστηκε η μοναδική εν ζωή προσωπογραφία του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου (6 Ιανουαρίου 1449 - 29 Μαΐου 1453). Η προσωπογραφία αυτή, μέρος του δεύτερου στρώματος τοιχογράφησης της Μονής, χρονολογείται με ασφάλεια στα μέσα του 15ου αιώνα και αποτυπώνει με ακρίβεια τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του αυτοκράτορα σε μια αυθεντική, μη τυποποιημένη μορφή, που αποπνέει ηρεμία, ευγένεια και γήινη παρουσία.
Ο ζωγράφος φαίνεται να είχε απευθείας επαφή με τον ίδιο τον Κωνσταντίνο, καθώς το πορτρέτο δεν είναι ιδεαλιστικό ή επίσημο αλλά προσωπικό. Ο αυτοκράτορας απεικονίζεται ώριμος, με λεπτό πρόσωπο, να φέρει αυτοκρατορικά διάσημα όπως πορφυρό μανδύα με χρυσοκέντητα μετάλλια που φέρουν δικέφαλους αετούς με στέμμα, διάλιθο στέμμα και σταυροφόρο σκήπτρο, όλα στοιχεία που επιτρέπουν στον θεατή να ταυτοποιήσει τον άνδρα ως αυτοκράτορα. Πρόκειται για την τελευταία χρονολογικά σωζόμενη προσωπογραφία αυτοκράτορα στη βυζαντινή μνημειακή ζωγραφική, καθώς και για το μοναδικό πορτρέτο του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου σύγχρονο με τη σύντομη βασιλεία του.
Η Μονή των Ταξιαρχών έχει μακραίωνη ιστορία που ξεκινά με τον Όσιο Λεόντιο, γεννημένο περί το 1377 στη Μονεμβασιά. Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και ήταν υιός του Ανδρέα Μαμωνά, δούκα της Μονεμβασίας, και της Θεοδώρας Παλαιολογίνης, κόρης του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Δ’. Μετά το θάνατο της μητέρας του έγινε μοναχός και γύρω στα 1415-1420 εγκαταστάθηκε στο όρος Κλωκός, άνω του Αιγίου, στη θέση που σήμερα είναι γνωστή ως «Παλαιομονάστηρο». Εκεί ίδρυσε το ασκηταριό του, που στη συνέχεια, με τη στήριξη των θείων του Θωμά και Δημητρίου Παλαιολόγων, μετατράπηκε σε μεγαλοπρεπές μοναστήρι γύρω στο 1450. Οι αδελφοί Παλαιολόγοι, θαυμαστές της αρετής του Οσίου Λεοντίου, δώρισαν στη Μονή τα Άχραντα Πάθη του Σωτήρος Χριστού, τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.
Η Μονή υπέστη αλλεπάλληλες καταστροφές, από τους Τούρκους το 1500 και το 1620, ενώ ξανακτίστηκε στη σημερινή της τοποθεσία κοντά στον Σελινούντα, επ’ ονόματι των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Το 1772, κατά τα Ορλωφικά, οι Τουρκαλβανοί επιτέθηκαν ξανά, καταστρέφοντας τη Μονή. Οι μοναχοί κατάφεραν να σώσουν τα Άχραντα Πάθη και άλλα λείψανα. Το 1775 η Μονή ανακατασκευάστηκε με την σημερινή μορφή της, όπως φαίνεται και από σχέδιο του B.G. Barsky. Το καθολικό είναι σταυρόσχημο, τετρακίονο με οκταγωνικό τρούλο και μαρμαροσκάλιτα παράθυρα, στολισμένο με αγιογραφίες των Δ.Κ. Φάνελλη, Α. Μανέλη και Ι. Οικονόμου.
Κατά την Τουρκοκρατία η Μονή αποτελούσε πνευματικό και εθνικό προπύργιο. Σημαντική ήταν η συμβολή της στην Επανάσταση του 1821, ο ηγούμενος Σάββας Βερσοβίτης συμμετείχε στη Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας, ενώ οι μοναχοί πολέμησαν στο πλευρό του Παλαιών Πατρών Γερμανού και χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη πολεμοφοδίων και τροφίμων. Η Μονή συνέβαλε οικονομικά στον αγώνα, πολλές φορές μέσω δανεισμού, δείχνοντας την ενεργή της συμμετοχή.
Μετά την απελευθέρωση, η Μονή γνώρισε μεγάλη ακμή, αριθμούσε περίπου 150 μοναχούς και μοναχοπαίδια και αποτελούσε μια ζωντανή κοινότητα με έντονη κοινωνική προσφορά. Το 1902 μαρτυρείται ότι ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μοναχική κοινότητα στην Ελλάδα με 121 μοναχούς.
Η ανακάλυψη της μοναδικής προσωπογραφίας του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου συνδέει την Μονή με την κορυφαία στιγμή της βυζαντινής ιστορίας, προσφέροντας ένα σπάνιο αυθεντικό δείγμα αυτοκρατορικής τέχνης και ένα μοναδικό παράθυρο στην εποχή του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Παράλληλα, η Μονή παραμένει μάρτυρας της θρησκευτικής, πολιτιστικής και εθνικής της προσφοράς, από τον Όσιο Λεόντιο έως την Επανάσταση του 1821 και τον 20ό αιώνα.

Α.Ε.Καλαβρύτων στη Μαδρίτη για το ιστορικό παιχνίδι της ΑΕΚ

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 19:48:00 +0300

Η αποψινή αναμέτρηση με τη Rayo Vallecano στη Μαδρίτη για τα προημιτελικά του UEFA Europa Conference League είναι πραγματικά ιστορική, αφού η Ένωση επιστρέφει σε τόσο προχωρημένη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά από πολλά χρόνια.
Ξεχωριστή πινελιά δίνουν φυσικά και οι φίλαθλοι από τα Καλάβρυτα, που ταξίδεψαν για να στηρίξουν την ομάδα. Η παρουσία ανθρώπων όπως ο Γιάννης Σκέτζος, μαζί με τον Φάνη Μπαχά και τον Βασίλη Τζαφεράι, με σημαίες και κασκόλ, δείχνει πόσο βαθιά είναι δεμένος ο κόσμος της ΑΕΚ με την ομάδα από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Μάλιστα, η αντιπροσωπεία των Καλαβρυτινών δεν έμεινε μόνο στο παιχνίδι, αλλά επισκέφθηκε και εμβληματικά γήπεδα της πόλης. Βρέθηκαν στο Santiago Bernabéu Stadium, έδρα της Real Madrid, καθώς και στο Cívitas Metropolitano Stadium, όπου αγωνίζεται η Atlético Madrid, κρατώντας ψηλά την κιτρινόμαυρη σημαία.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η συνάντηση με τον αστέρα της ομάδας, Λούκα Γιόβιτς, με τον οποίο φωτογραφήθηκαν μαζί τα μέλη της Α.Ε.Καλαβρύτων, αφήνοντας μια αξέχαστη ανάμνηση από αυτό το ιστορικό ταξίδι.
Τέτοιες στιγμές γράφουν ιστορία όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και έξω από αυτό, δείχνοντας πως η ΑΕΚ, τα Καλάβρυτα και ο κόσμος της μπορούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους παντού!

Καλάβρυτα: Ηχηρή παραίτηση από το Δ.Σ. του Δ. Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 18:20:00 +0300

Σημαντικές εξελίξεις σημειώθηκαν μετά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Καλαβρύτων, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 3 Απριλίου 2026, με επίκεντρο το τρίτο θέμα της ημερήσιας διάταξης, το οποίο αφορούσε την αντικατάσταση μέλους στο Διοικητικό Συμβούλιο του «Δημοτικού Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος», λόγω παραίτησης.

Κατά τη συζήτηση ανακοινώθηκε η παραίτηση του επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Αθανασίου Κανελλόπουλου, ενώ για τη θέση του τακτικού μέλους προτάθηκε ο Βασίλειος Αποστολόπουλος. Η επιλογή του πραγματοποιήθηκε από τους τέσσερις παρόντες συμβούλους της αντιπολίτευσης, με τους συμβούλους της πλειοψηφίας να τηρούν στάση αποχής.

Σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, η αντιπολίτευση διατηρεί το δικαίωμα ορισμού ενός τακτικού και ενός αναπληρωματικού μέλους σε διοικητικά συμβούλια περιορισμένου αριθμού, γεγονός που καθιστά τη διαδικασία αυτή ιδιαίτερα κρίσιμη για τη διαμόρφωση της σύνθεσης του οργάνου.

Ωστόσο, η υπόθεση δεν έκλεισε εκεί. Λίγες ημέρες μετά τη λήψη της απόφασης, ο αναπληρωματικός εκπρόσωπος του παραιτηθέντος, Κωνσταντίνος Ροδόπουλος ο οποίος είχε εκλεγεί ομόφωνα κατά την αρχική συγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου μετά την ανάληψη των καθηκόντων της δημοτικής αρχής υπέβαλε και αυτός εγγράφως την παραίτησή του, γνωστοποιώντας τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.

Μεγάλη Πέμπτη στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 14:36:00 +0300

Η Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου τελέστηκε σε κλίμα κατάνυξης, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερωνύμου, μέσα στο επιβλητικό καθολικό της Μονής, πάνω στον ιερό βράχο της Ορθοδοξίας.

Οδοντωτός: Εκκωφαντική σιωπή για την... επαναλειτουργία

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 14:14:00 +0300

Πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι συσκέψεις, η αδράνεια παραμένει. Ποιες ευθύνες βαραίνουν την πολιτική ηγεσία, ποια τα τεχνικά δεδομένα, ποιο το μέλλον ενός εμβληματικού σιδηροδρόμου;

Στις 11 Μαρτίου 2026 ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού δδιέκοψε τη λειτουργία του, προκαλώντας σοκ στην τοπική κοινωνία και τους φορείς της Αχαΐας. Η διακοπή ήρθε με μια ανακοίνωση του ΟΣΕ που κάνει λόγο για "επικινδυνότητα", χωρίς να αναφέρει τιποτα παραπάνω. Παρά το διάστημα που μεσολάβησε, και τη σημαντική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών στις 30 Μαρτίου, μέχρι σήμερα δεν έχει σημειωθεί καμία ουσιαστική εξέλιξη. Η καθυστέρηση αυτή έχει δημιουργήσει ένα κλίμα απογοήτευσης, έντονης ανησυχίας και εύλογων ερωτημάτων για την πολιτική βούληση, τις τεχνικές δυνατότητες και τη διαχειριστική επάρκεια των αρμοδίων.
Η σύσκεψη στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών
Στις 30 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη υπό τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών κ. Γιώργο Αθανασίου, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα Μεταφορών κ. Ιωάννη Παπακωνσταντίνου, του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας κ. Νεκτάριου Φαρμάκη, του Δημάρχου Καλαβρύτων κ. Θανάση Παπαδόπουλου, εκπροσώπων της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, του ΟΣΕ, του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, του Επιμελητηρίου Αχαΐας και πλήθους τοπικών φορέων και συλλόγων. Η πολιτική διάσταση της σύσκεψης ήταν εμφανής, καθώς εκφράστηκε η ανησυχία για την καθυστέρηση στην αποκατάσταση, αλλά και για το ενδεχόμενο παρατεταμένης αδράνειας λόγω έλλειψης σαφούς χρονοδιαγράμματος και συντονισμένης δράσης.
Τα πραγματικά στοιχεία: Στατιστικά περιστατικών, τεχνικές βλάβες, έλλειψη συντήρησης
Η αναστολή της λειτουργίας του Οδοντωτού δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Τα επίσημα στοιχεία αναδεικνύουν διαχρονικά προβλήματα στη συντήρηση των συρμών και της γραμμής, με σειρά τεχνικών βλαβών που καταγράφηκαν τους τελευταίους μήνες. Συχνά προβλήματα και βλάβες και μη επαρκή ανταλλακτικά, με αποτέλεσμα να προκύπτουν διακοπές δρομολογίων. Οι τεχνικοί του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έχουν επισημάνει επανειλημμένα την ανάγκη για άμεσες επεμβάσεις, ενώ η υποστελέχωση και οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες προμηθειών επιδεινώνουν την κατάσταση.
Νεκτάριος Φαρμάκης: Πρωτοβουλίες, χρηματοδότηση, επιτροπή
Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, κ. Νεκτάριος Φαρμάκης, αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες της Περιφέρειας για την ανάδειξη του προβλήματος: «Έχουμε ήδη δεσμεύσει κονδύλια για τη μελέτη και αποκατάσταση της γραμμής, ενώ ζητούμε άμεση ενεργοποίηση όλων των αρμοδίων. Η Περιφέρεια θα συμμετέχει ενεργά σε τεχνική επιτροπή που συστάθηκε στη σύσκεψη, ώστε να διασφαλιστεί η διαφάνεια, η τεχνική επάρκεια και η ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων.»

Θανάσης Παπαδόπουλος: Οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, ανάγκη άμεσης δράσης
Ο Δήμαρχος Καλαβρύτων, κ. Θανάσης Παπαδόπουλος, με δηλώσεις του τόνισε το βαρύ πλήγμα που υφίσταται η τοπική κοινωνία και η οικονομία των Καλαβρύτων: «Η αναστολή λειτουργίας του Οδοντωτού πλήττει καίρια τον τουρισμό, την τοπική επιχειρηματικότητα και την κοινωνική συνοχή. Κάθε μέρα που περνά χωρίς δρομολόγια, χάνουμε έσοδα, θέσεις εργασίας και ζωτικό κύκλο ζωής. Απαιτούμε άμεση παρέμβαση και σαφές χρονοδιάγραμμα επαναλειτουργίας, αλλιώς η περιοχή κινδυνεύει να μαραζώσει οικονομικά και κοινωνικά.»
Άρθρο ΤΕΕ: Τεχνική τεκμηρίωση, ευθύνη, πολιτική αποτυχία
Σε αναλυτικό άρθρο του, ο Ευάγγελος Καραχάλιος, μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, ασκεί δριμεία κριτική στην πολιτική ηγεσία: «Η τεχνική κατάσταση του Οδοντωτού ήταν γνωστή εδώ και καιρό. Η έλλειψη προληπτικής συντήρησης, η απουσία επενδύσεων σε νέο εξοπλισμό και οι χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Η ευθύνη βαραίνει όσους είχαν τη θεσμική αρμοδιότητα αλλά επέλεξαν την αδράνεια. Η αποτυχία είναι πρωτίστως πολιτική, όχι τεχνική.» Ο κ. Καραχάλιος τεκμηριώνει με στοιχεία τους κινδύνους που απορρέουν από τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση και προτείνει συγκεκριμένα τεχνικά βήματα για την ασφαλή επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου.
Άρθρο Επιμελητηρίου Αχαΐας: Πολιτική επιλογή, ευθύνη, ανάγκη τεχνικής λύσης
Ο Δημήτριος Βαρβιτσιώτης, πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας, σε άρθρο του υπογραμμίζει ότι η αναστολή λειτουργίας του Οδοντωτού δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο τεχνικών προβλημάτων, αλλά κυρίως πολιτικής επιλογής: «Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις για τη σταδιακή αποκατάσταση χωρίς ολική διακοπή. Η επιλογή της αναστολής ήταν εύκολη ‘λύση’ για όσους δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τα προβλήματα. Η ευθύνη είναι θεσμική και απαιτεί άμεση κινητοποίηση για τη δρομολόγηση τεχνικής λύσης, με διασφάλιση της διαφάνειας και της συμμετοχής των τοπικών φορέων.»
Το forum «Ένα Αξιοθέατο σε Ράγες»
Στη δημόσια συζήτηση του forum «Ένα Αξιοθέατο σε Ράγες», που πραγματοποίησε ο "Ημερήσιος Αιγιαλείας", παρουσιάστηκαν τεχνικές αναλύσεις για τα αίτια της βλάβης και τις προϋποθέσεις ασφαλούς επανεκκίνησης. Επισημάνθηκε η ανάγκη για σύγχρονο σχεδιασμό συντήρησης, διαρκή χρηματοδότηση και διαφάνεια στις τεχνικές παρεμβάσεις. Τα συμπεράσματα του forum ήταν σαφή, ο Οδοντωτός μπορεί να λειτουργήσει με ασφάλεια, εφόσον υπάρξει πολιτική βούληση, τεχνικός σχεδιασμός και θεσμική συνεργασία.
Η ανάγκη άμεσης επαναλειτουργίας, πολιτική και τεχνική βούληση, θεσμική ευθύνη
Παρά τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις, τα τεχνικά δεδομένα και τις δεσμεύσεις των φορέων, ο Οδοντωτός παραμένει κλειστός. Η καθυστέρηση που μετρά πλέον πολλές εβδομάδες, μετά και τη σύσκεψη της 30ής Μαρτίου, αποτυπώνει την αδυναμία ή και απροθυμία της πολιτικής ηγεσίας να αναλάβει το θεσμικό της ρόλο. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες είναι ήδη ορατές, ενώ η τεχνική λύση παραμένει εφικτή αλλά αναξιοποίητη. Η επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας και ευθύνης απέναντι στην τοπική κοινωνία, την ιστορία και το μέλλον της περιοχής.

για το ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS

Νίκος Κυριαζής

Σκεπαστό: Έφυγε από τη ζωή ο Ασημάκης Στ. Μασούρας

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Apr 2026 12:53:00 +0300

Έφυγε από τη ζωή ο Ασημάκης Στ. Μασούρας, ετών 89.
Η κηδεία του θα τελεστεί το Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026 και ώρα 12:00 μ.μ.
από τον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Σκεπαστού Καλαβρύτων.
Η σορός θα βρίσκεται στον Ιερό Ναό από ώρα 11:30 π.μ.

Μ. Τετάρτη: Στο Τρεχλό Καλαβρύτων ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 21:50:00 +0300

Με ιδιαίτερη κατάνυξη τελείται σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, η Ακολουθία του Νυμφίου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Τρεχλού Καλαβρύτων, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερωνύμου.
Με πνεύμα ποιμαντικής μέριμνας και αγάπης, ο Σεβασμιώτατος συνεχίζει την παρουσία του κατά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα στα χωριά της Ιεράς Μητροπόλεως, ενισχύοντας πνευματικά τους πιστούς.
Την Κυριακή των Βαΐων χοροστάτησε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Καλαβρύτων και το απόγευμα στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Σκεπαστού. Τη Μεγάλη Δευτέρα βρέθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Λαγοβούνι και τη Μεγάλη Τρίτη στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στο Μάνεσι, εκφράζοντας τη στήριξή του στο έργο της τοπικής Εκκλησίας.
Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, το πρωί τέλεσε την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και το Ιερό Ευχέλαιο στον Μητροπολιτικό Ναό Καλαβρύτων, καθώς και στο Γενικό Νοσοκομείο Καλαβρύτων. Το εσπέρας, στις 7:30 μ.μ., θα χοροστατήσει στην Ακολουθία του Νυμφίου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Τρεχλού.
Το πρόγραμμα χοροστασίας του Μητροπολίτη μας για τις επόμενες ημέρες:
🔹 Μεγάλη Πέμπτη: Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου (7:30 π.μ.)
🔹 Μεγάλη Παρασκευή: Αποκαθήλωση στον Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαβρύτων (10:30 π.μ.)
Καλή Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα σε όλους, με υγεία και πνευματική ενίσχυση.

Η μέρα που το ποδόσφαιρο νίκησε τις βόμβες - 7η Απριλίου 1999 Παρτιζάν - ΑΕΚ εν μέσω βομβαρδισμών

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 20:26:00 +0300

Η μέρα που η μπάλα νίκησε τις βόμβες
Υπάρχουν αγώνες που γράφουν ιστορία για τα γκολ, τα τρόπαια ή τις μεγάλες ανατροπές. Και υπάρχουν κι εκείνοι που ξεπερνούν τα όρια του αθλητισμού και γίνονται σύμβολα. Η 7η Απριλίου 1999 ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Είναι η μέρα που η ΑΕΚ ταξίδεψε στο βομβαρδιζόμενο Βελιγράδι, εν μέσω του Βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ (1999), για να δώσει ένα φιλικό παιχνίδι που έμελλε να μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη της Ευρώπης.
Δεν ήταν μια απλή απόφαση, αλλά μια απόφαση ρίσκου, τόλμης και πάνω απ’ όλα ανθρωπιάς. Σε μια περίοδο που ο φόβος κυριαρχούσε και οι «έξυπνες» βόμβες ισοπέδωναν ζωές και πόλεις, η αποστολή της Ένωσης επέλεξε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο. Με πρωτοβουλία του Δημήτρη Μελισσανίδη και τη στήριξη του αρχηγού Ντέμη Νικολαΐδη, η ομάδα πήρε μια απόφαση που δεν είχε καμία σχέση με βαθμούς και διακρίσεις.
Το ταξίδι προς τη Σερβία ήταν από μόνο του μια εμπειρία που σημάδεψε όσους συμμετείχαν. Διασχίζοντας κατεστραμμένες περιοχές και βλέποντας από κοντά τις πληγές του πολέμου, οι παίκτες και οι συνοδοί αντιλήφθηκαν ότι αυτό που επρόκειτο να κάνουν ξεπερνούσε κατά πολύ ένα φιλικό παιχνίδι. Την ίδια στιγμή, φίλοι της ΑΕΚ, με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο, είχαν ήδη φτάσει εκεί, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αλληλεγγύης.
Όταν οι παίκτες της ΑΕΚ και της Παρτιζάν Βελιγραδίου μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο μπροστά σε περίπου 15.000 ανθρώπους, το ποδόσφαιρο πήρε έναν διαφορετικό ρόλο. Με το πανό που έγραφε «ΝΑΤΟ, σταματήστε τον πόλεμο», οι ποδοσφαιριστές έγιναν φορείς ενός παγκόσμιου αιτήματος για ειρήνη.
Εκείνες οι στιγμές είχαν κάτι το παράδοξο. Από τη μία πλευρά, ο ήχος των σειρήνων και ο φόβος των επιδρομών. Από την άλλη, χειροκροτήματα, συνθήματα και η ελπίδα ότι, έστω για λίγο, ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί πάνω από τη βία. Για λίγες ώρες, η μπάλα κύλησε σε ένα γήπεδο που δεν ήταν απλώς χώρος άθλησης, αλλά τόπος αντίστασης.
Τα χρόνια πέρασαν 27 πλέον αλλά η μνήμη παραμένει ζωντανή. Για την ΑΕΚ, αυτός ο αγώνας είναι κάτι περισσότερο από μια ιστορική στιγμή, είναι κομμάτι της ταυτότητάς της. Για την Παρτιζάν, είναι μια πράξη που δεν ξεχάστηκε ποτέ. Και για το ποδόσφαιρο συνολικά, είναι μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, μπορεί να υπάρξει φως.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα εκείνης της ημέρας, ότι ο αθλητισμός, όταν ξεφεύγει από τα στενά του όρια, μπορεί να γίνει γέφυρα. Και εκεί, στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι, η ΑΕΚ δεν πήγε απλώς να παίξει ποδόσφαιρο αλλά πήγε να θυμίσει σε όλους τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η ανάρτηση της Παρτίζαν για το φιλικό με την ΑΕΚ πριν 27 χρόνια

«Πέρασαν 27 χρόνια από τον αγώνα Παρτιζάν – ΑΕΚ κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ. Μένει να καταγραφεί για πάντα ότι οι παίκτες και των δύο ομάδων βγήκαν στο γήπεδο κρατώντας ένα μεγάλο πανό στο οποίο έγραφε “ΝΑΤΟ, σταμάτα τους βομβαρδισμούς, τελείωσε τον πόλεμο”, ενώ στο στήθος τους φορούσαν σχεδιασμένους στόχους. Ο αγώνας έμεινε καταχωρημένος ως μοναδικό παράδειγμα όταν δύο σύλλογοι έπαιξαν φιλικό παιχνίδι, ενώ ίσχυε αεροπορικός κίνδυνος, αλλά αυτός ήταν σύμβολο ανυπακοής και μεγάλης φιλίας δύο λαών που ήταν συνδεδεμένοι για αιώνες». αναφέρει το μήνυμα της Παρτίζαν για την ημέρα.

Prošlo je 27 godina od utakmice Partizan - AEK tokom NATO bombardovanja.

Ostalo je zauvek zabeleženo da su igrači oba tima na teren izašli držeći veliku parolu na kojoj je pisalo „NATO, zaustavi bombardovanje, prekini rat“, a da su na grudima nosili iscrtane mete.

Meč je ostao… pic.twitter.com/fJbfy00rDa
— FK Partizan (@FKPartizanBG) April 7, 2026

Οι Άγιοι των Καλαβρύτων - Αφιέρωμα

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 20:15:00 +0300

Τα Καλάβρυτα, εκτός από άρρηκτα συνδεδεμένα με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας και Λίκνο της εθνικής μας παλιγγενεσίας, είναι και γεμάτα πνευματικότητα και γεμάτα ελληνορθόδοξη παράδοση με Ιερές Μονές και προσκυνήματα, που χαρακτηρίζονται πυλώνες της Ορθοδοξίας.
Μέσα σε αυτό το πνευματικό περιβάλλον η Επαρχία Καλαβρύτων έχει και ως καύχημα Καλαβρυτινούς Αγίους και μορφές πνευματικές αναγνωρισμένες σε όλη την Ορθοδοξία.
Αξίζει να σημειώσουμε οτι η Εκκλησία των Καλαβρύτων είναι Αποστολική, αφού ιδρυτής της ο Απόστολος Λουκάς εικονογράφος της Ιεράς Εικόνας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας (η παράδοση θέλει τον ευαγγελιστή Λουκά αφ' ενός ιστορήσαντα την εικόνα και αφ' ετέρου συγγράψαντα το Ευαγγέλιο στην περιοχή της Μονής).

Η σημασία της Αποστολικότητας είναι μεγάλη καθώς η αποστολικότητα εκφράζει την προέλευση της Εκκλησίας ως ιδρύματος που κτίσθηκε από το Χριστό πάνω στο θεμέλιο των Αποστόλων, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Κύριο και την σημασία οτι η αποστολική διαδοχή σε σύνδεσμο με την ενότητα πίστεως και διοικήσεως, είναι η λυδία λίθος που διακρίνει την ορθόδοξη Εκκλησία.

ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ - Η Θαυματουργή Ιερή ΕικόναΗ Θαυματουργή Ιερή Εικόνα της «Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας, κατέχει εξέχουσα θέση μεταξύ των ιερών κειμηλίων της Μονής. Είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά (μία εκ των τριών που δημιούργησε και σώζονται μέχρι σήμερα). Σύμφωνα με αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μετά τον θάνατο του Απ. Παύλου, έδρασε, όπως και ο Απ. Ανδρέας, στην Αχαΐα, όπου πιθανότατα συνέγραψε το θαυμάσιο Ευαγγέλιό του και τις αριστουργηματικές «Πράξεις των Απόστολων». Όταν λοιπόν ήρθε στη Αχαΐα έφερε μαζί του από την Παλαιστίνη και την συγκεκριμένη Ιερή Εικόνα (ευλογημένη από την ίδια την Παναγία) την οποία αργότερα δώρισε στους πρώτους χριστιανούς. Την εποχή των διωγμών αυτοί κατέφυγαν για ασφάλεια στο Σπήλαιο όπου και την έκρυψαν. Όταν οι ίδιοι πέθαναν ή φονεύθηκαν για τον Χριστό, η Εικόνα παρέμεινε στο Σπήλαιο μέχρι που ανακαλύφθηκε κατά τον θαυμαστό τρόπον από την Αγία Ευφροσύνη. Είναι ανάγλυφη, πάχους τριών πόντων και πλασμένη από κερί, μαστίχα και άλλες ύλες. Φέρει εσθήτα (φόρεμα) χρωματισμένη και χρυσά διαγράμματα. Από τις πολλές πυρκαγιές έχει αμαυρωθεί. Το σώμα της Παναγίας είναι στραμμένο δεξιά, με κεκλιμένη την κεφαλή προς τον Υιόν της, κρατώντας τον στο δεξί χέρι (Δεξιοκρατούσα), ο οποίος με το αριστερό του χέρι κρατεί ελαφρά την αριστερή παλάμη της Μητρός Του, ενώ με το δεξιό κρατάει το Ευαγγέλιο. Δεξιά και αριστερά της κηρόπλαστης Εικόνας παρίστανται, μετά φόβου άγγελοι. Στις τέσσερις γωνιές της Εικόνας δεξιά εξαπτέρυγα Σεραφείμ και αριστερά πολυόμματα Χερουβείμ.

Μέγα Σπήλαιο - Το αρχαιότερο μοναστήρι στην Ελλάδα

Η Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, το μεγάλο αυτό προσκύνημα της Ορθοδοξίας, που προσελκύει πλήθος πιστών θεωρείται ως το αρχαιότερο στην Ελλάδα. Χτίστηκε το 362 μ.Χ. από τους Θεσσαλονικείς αδερφούς μοναχούς, Συμεών και Θεόδωρο. Σήμερα οκταώροφη, υψώνεται πάνω στον βράχο καθηλώνοντας και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη. Το καθολικό της Μονής, σκαμμένο στο βράχο, είναι ναός σταυροειδής, εγγεγραμμένος με δύο νάρθηκες. Ο κύριος ναός έχει τοιχογραφίες του 1653, αξιόλογα μαρμαροθετήματα στο δάπεδο και ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Αγία Λαύρα - Κάρα Αγίου Αλεξίου πολιούχου Καλαβρύτων Τό 1398 ἡ Τιμία Κάρα τοῦ ἁγίου Ἀλεξίου μεταφέρθηκε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίας Λαύρας ὡς δῶρο τοῦ Αὐτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου. Ἄπειρα εἶναι τά θαύματα καί οἱ εὐεργεσίες τοῦ Ἁγίου στό Μοναστήρι τῆς ἁγίας Λαύρας καί τίς γύρω περιοχές. Μάλιστα σέ περιόδους ἀνομβρίας, σεισμῶν καί ἐπιδρομῆς ἀκρίδων, στίς περιοχές τῶν Καλαβρύτων ἀλλά καί στήν Αἰγιάλεια, τό Λεβίδι καί τήν Κορινθία, οἱ ντόπιοι συνηθίζουν νά τελοῦν ἁγιασμούς, παρακλήσεις καί λιτανεῖες μέ τήν Τιμία Κάρα του. Καί πράγματι, ἔχουν καταγραφεῖ πολλά θαυμαστά σημεῖα τῆς προστασίας τοῦ Ἁγίου.

Αγία Λαύρα - Το λίκνο του Έθνους

Η χιλιόχρονη Μονή της Αγίας Λαύρας με την πολυκύμαντη ιστορία της αποτελεί το λίκνο της εθνικής μας παλιγγενεσίας, πανελλήνιο εθνικοθρησκευτικό προσκύνημα πρώτου μεγέθους και μία από τις αρχαιότερες Μονές του ελληνικού χώρου, αληθινό σέμνωμα της περιοχής.

Οι Άγιοι των Καλαβρύτων

Οι τρεις Άγιοι αποτυπώθηκαν για πρώτη φορά μαζί από τον αγιογράφο Χαράλαμπο Αναγνωστόπουλο σε μια εξαιρετική φορητή εικόνα. Αυτή η εικόνα, η οποία πλέον φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαβρύτων, αποτελεί ευλογία για τους πιστούς. Η ιστορία και η δωρεά της εικόνας πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία και προσφορά του κ. Νικολάου Κυριαζή, εις μνήμην των τεθνεώτων Καλαβρυτινών και προς ευλογία των απανταχού Καλαβρυτινών.

Οι Όσιοι Συμεών, Θεόδωρος και Ευφροσύνη

Ο Συμεών και ο Θεόδωρος ήταν αδέλφια μεταξύ τους και κτήτορες της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου. Γεννήθηκαν στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. και αφού ασκητικά και οσιακά έζησαν απεβίωσαν ειρηνικά. Η δε Οσία Ευφροσύνη, είναι αυτή που βρήκε την εικόνα της Θεοτόκου, που κατά την παράδοση αγιογραφήθηκε από τον απόστολο Λουκά και φυλάσσεται μέχρι και σήμερα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στην Πελοπόννησο. Όλα αυτά βέβαια, σύμφωνα με την Ακολουθία των Αγίων, που εκδόθηκε στη Βενετία το 1706 μ.Χ., στην Αθήνα το 1840 μ.Χ. και 1911 μ.Χ.

Άγιος Παύλος ο εξ Αροανίας

Αυτός ο ένδοξος του Χριστού Μάρτυρας γεννήθηκε το 1790, καταγόταν από το χωριό Σοπωτό της επαρχίας Καλαβρύτων, το βαπτιστικό του όνομα ήταν Παναγιώτης κι ήταν γιός του Ιωάννη και της Αντώνας εκ του γένους των Πανουτσοπουλαίων. Πολλές φορές πήγαινε στην σημερινή γυναικεία Μονή των Αγίων Θεοδώρων που βρίσκεται πάνω από το Σοπωτό, παρακολουθούσε ακολουθίες, αγρυπνίες κι αναλογιζόταν το μαρτύριο των Αγίων της Μονής, ευχόμενος να αξιωθεί κι αυτός ενός τέτοιου μαρτυρίου. Στην διαμόρφωση του ορθόδοξου χαρακτήρα του συνέβαλε ο αείμνηστος Επίσκοπος Ανδρούσης Κωνστάντιος, ο οποίος καταγόταν από το Σοπωτό και μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό πρωταγωνίστησε στην κήρυξη της Ελληνικής Επαναστάσεως στην Ιερά και Ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων. Ο Παναγιώτης σε μικρή ηλικία πήγε στην Πάτρα όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού κι αφού εργάστηκε εκεί για δεκατέσσερα χρόνια αναχώρησε για τα Καλάβρυτα, νοίκιασε εργαστήρι κι εξάσκησε την τέχνη του. Ο διάβολος όμως γρήγορα μίσησε την ενάρετη βιωτή του κι όχι απλά τον πείραξε αλλά τον έκανε να αρνηθεί την πίστη του με τον εξής τρόπο. Οι ιδιοκτήτες του εργαστηρίου ζητούσαν από τον Παναγιώτη περισσότερα χρήματα από τα συμφωνημένα κι αφού δεν είχε να τα δώσει φυλακίστηκε. Πιεζόμενος έπειτα να τα δώσει σε κατάσταση θυμού είπε «Τούρκος να γίνω, εάν δώσω περισσότερα», όμως τα έδωσε και τότε αποφυλακίστηκε κι άρχισε με δύο φίλους του να διασκεδάζει στην περιοχή της Τριπόλεως διαλαλώντας πως είχε Τουρκέψει. Ο Παναγιώτης την περίοδο εκείνη βρέθηκε σε κάποια κηδεία στο χωριό του, όταν άκουσε από τον ιερέα το «Γη ει, και εις γην απελεύσει» συναισθάνθηκε το αμάρτημα του και είπε μεγαλοφώνως «Τι έπραξα ο άθλιος αρνηθείς την πίστην μου». Αμέσως μετά αντιλαμβανόμενος την ματαιότητα του κόσμου αναχώρησε για το Άγιο Όρος.

Έφθασε στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας κι εκεί υποτάχθηκε σ̉ ένα γνωστό του Πελοποννήσιο μοναχό από τους Ρωγούς Καλαβρύτων, τον Τιμόθεο. Ανέλαβε το διακόνημα του μαγείρου, μετά από ενάμιση χρόνο έγινε Σταυροφόρος Μοναχός με το όνομα Παύλος και ακολούθησε τον γέροντά του στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Οι ασκητικοί του αγώνες άναψαν την επιθυμία να προσφέρει την ζωή του στο όνομα του Χριστού παρά την αντίρρηση του γέροντά του. Τότε ο Μοναχός Παύλος εκμυστηρεύτηκε το σχέδιο του στον γέροντα Ανανία της Σκήτης της Αγίας Άννης, κι εκείνος αφού τον δοκίμασε με αυστηρή νηστεία κι αδιάλειπτη προσευχή για σαράντα ημέρες, τον ενέδυσε το Μεγάλο Αγγελικό Σχήμα και τον ευλόγησε να προχωρήσει στο μαρτύριο. Έπειτα επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, πέρασε από την Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στην οποία έκατσε σαράντα ημέρες κι αφού ενισχύθηκε με αποκάλυψη της Θεοτόκου πήγε αρχικά στο Ναύπλιο για να παρακινήσει σε μετάνοια έναν ξάδελφο του που είχε αποστατήσει και να τον παρακαλέσει να παραστεί ως μάρτυρας της ομολογίας του.

Ο Μοναχός Παύλος πια αρχίζει να πορεύεται προς στο μαρτύριο, αφού δεν κατάφερε να κατηχήσει τον ξάδελφο του αναχωρεί πρώτα για το Άργος, όπου στον ύπνο του αξιώνεται μιας οπτασίας. Είδε τον Άγιο Δημήτριο τον Νέο που μαρτύρησε στην Τρίπολη στις 14 Απριλίου του 1803 και του είπε: «Χαίροις συναθλητά Παύλε, σπούδασον να υπάγης εις την Τρίπολιν, να τελειώσης τον υπέρ πίστεως αγώνα σου, διά να στεφανωθής εις την επουράνιον Βασιλείαν, και να συνευφρανθώμεν τω πνεύματι». Έτσι λοιπόν στις 21 Μαΐου παρουσιάσθηκε στον μουφτή της Τρίπολης και ζήτησε να αποδοθεί δικαιοσύνη γι αυτό που είχε χάσει από μια ανόητη πράξη της νεότητάς του. Ο μουφτής τότε του ζήτησε να επιστρέψει στο Ισλάμ αλλιώς τον απείλησε πως θα τον κάψει ζωντανό. Ο ένδοξος Μάρτυρας του Χριστού δεν λύγισε, διακήρυξε με δυνατή φωνή το μυστήριο της Σωτηρίας και καταδίκασε την πλάνη του ισλαμισμού, δηλώνοντας ότι χριστιανός γεννήθηκε και χριστιανός θέλει να πεθάνει. Τότε ένας υπηρέτης του κριτή τον ράπισε στο στόμα βρίζοντάς τον αλλά αμέσως δαιμονίσθηκε. Αμέσως μετά έβγαλαν τον Μάρτυρα ασκεπή και ανυπόδητο και τον πήγαν στον Κεγχαγιάμπεη κι αργότερα στον ηγεμόνα Σεϊτ Αλή-Πασάν κι αφού παρέμεινε σταθερός στην ομολογία του κλίστηκε στην φυλακή για τρείς ώρες όπου και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων υπό τα χέρια του Ιεροδιακόνου Νικηφόρου του εν Τριπόλει. Εκεί προείπε σ̉ έναν χωρικό συνδεσμώτη του την ταχεία ελευθερία του, που πράγματι έτσι έγινε στην συνέχεια και έπειτα αφού παρέμενε σταθερός στην πίστη του καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό με τρείς σπαθιές. Φθάνοντας στο τόπο της θανάτωσης ενθάρρυνε ο μακάριος Μάρτυρας τον δήμιο να φανεί ανδρείος και τότε η αγία κάρα του έπεσε με το πρώτο κτύπημα, στις 22 Μαΐου του 1818. Την νύχτα ένα φως φάνηκε πάνω από το σκήνωμα του και τρεις μέρες αργότερα πέταξαν το σώμα του στον κοπρώνα του παλατιού. Έπειτα δύο ευσεβείς χριστιανοί το βρήκαν εκεί και με τιμή το έθαψαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών .

Σήμερα μεγάλο μέρος των λειψάνων του Αγίου αγνοούνται, η διάσωση των υπολοίπων οφείλεται στην προαναφερθείσα Μονή. Εκεί οι προσκυνητές μπορούν να προσκυνήσουν τμήμα λειψάνου που προφανώς προέρχεται από την ωμοπλάτη του. Μέρος του λειψάνου έχει δωθεί στον Ιερό Ναό Ευαγγελίστριας Σοπωτού και στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Θεοπρομήτορος Άννης του Αγίου Όρους. Σημαντικό κειμήλιο αποτελούν και τα κατά ένα μεγάλο μέρος διασωθέντα ενδύματά του, τα οποία φορούσε κατά το μαρτύριο και φυλάσσονται στην Ιερά Μονή της Αγίας Ματρώνας της νήσου Ύδρας. Ο πρώτος βιογράφος του είναι ο Αγιορείτης Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακύνθιος εκ του Ρωσικού Κοινοβίου και η ακολουθία του συντάχθηκε εκ του Χριστοφόρου Μοναχού του Λημνίου (1858). Στον τόπο του μαρτυρίου του το 1921 κτίσθηκε ο πρώτος Ναός προς τιμή του, πρόκειται για μία λιθόκτιστη βασιλική με τρούλο και η πιο παλιά εικόνα του (1914) βρίσκεται στον Πανεπιστημιακό Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου Καπνικαρέας και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσιο της Αγίας Βαρβάρας. Στο τόπο καταγωγής του εντύπωση προκαλεί ο τελευταίος αναγερθείς προς τιμή του μεγαλοπρεπής βυζαντινός Ναός.

Ο Άγιος Παύλος είναι σαν την σελήνη, όπως χαρακτηρίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος τον άνθρωπο που άλλοτε πράττει καλά κι άλλοτε αμαρτάνει και με την μετάνοια πάλι επιστρέφει στην ενάρετη ζωή. Έτσι και η σελήνη άλλοτε μεγαλώνει κι άλλοτε μικραίνει, το φώς της είναι αυτό που λιγοστεύει κι όχι το σώμα της. Ο άνθρωπος αποκτά πάντα την λαμπρότητα του με την μετάνοια, όπως η σελήνη μετά το λιγόστεμά της ξαναντύνεται πάλι το φως. Η μακροθυμία του Θεού είναι απεριόριστη κι αυτό φαίνεται μέσα στο Συναξάρι της Εκκλησίας μας, ληστές, τελώνες, φαρισαίοι, πόρνοι και διώκτες του Χριστιανισμού με τη μετάνοια τους στολίζουν τον παράδεισο κι αποτελούν για μας πρότυπα ζωής, μετάνοιας κι αγάπης. Ένα τέτοιο πρότυπο μετάνοιας είναι κι ο Άγιος Παύλος εξ Αροανίας Καλαβρύτων, ας έχουμε την ευχή του και να πρεσβεύει για όλους μας στον Ζωοδότη Χριστό. Αμήν!

Αθανάσιος Χαμακιώτης

Ο Άγιος π. Αθανάσιος Χαμακιώτης, καταγόταν από την Τουρλάδα Καλαβρύτων. Από τα νεανικά του χρόνια διακρινόταν για τη βαθιά πίστη του στον Χριστό και για τη μετά ζήλου μελέτη των κειμένων της Ιεράς Βίβλου, καλλιεργώντας τον πόθο του να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό.

Ο Θεός οδήγησε τα βήματά του στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, στην οποία μόναζε τότε και ο αδελφός του πατέρα του. Εκεί μετά από επταετή δοκιμασία εκάρη μοναχός και μετονομάστηκε Αθανάσιος. Την 14η του μηνός Σεπτεμβρίου 1921 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στο εξής έλαμψε ως λύχνος φαεινός πάνω στον λυχνοστάτη του ιερού Ευαγγελίου, στην αγιοτόκο Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας, διαχέοντας παντού το φως των θείων αρετών και διαπρέποντας επί δεκαετία με τις πράξεις του, τους λόγους του και με όλα του τα χαρίσματα. Στην πόλη των Αθηνών υπηρέτησε στην Ανάληψη, στη Γλυφάδα και τη Μάνδρα. Από το 1936 άσκησε τα ιερατικά καθήκοντά του ως άριστος πνευματικός και ακάματος ιερουργός των Μυστηρίων στο περικαλλέστατο Παρεκκλήσιο της Παναγίας της επιλεγομένης Νεραντζιωτίσσης. Εκοιμήθη εν Κυρίω τη 17η μηνός Αυγούστου 1967, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια της Κυρίας Θεοτόκου, πλήρης ημερών και έργων αγαθών.

Χριστόφορος (Παπουλάκος)

Ο Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, γνωστός ως Παπουλάκος (Άρμπουνας Αχαΐας, 1770 - Άνδρος, 18 Ιανουαρίου 1861) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος μοναχός και κήρυκας.

Γεννήθηκε το 1770 στο χωριό Άρμπουνας της επαρχίας Καλαβρύτων ως Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος και αρχικά εργαζόταν ως κρεοπώλης. Ήταν τελείως αγράμματος, όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Αρχικά μόνασε στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του. Έμεινε στην απομόνωση για περίπου 20 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή και ανάγνωση. Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει. Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό του. Κυρίως κήρυττε εναντίον της μοιχείας και της κλοπής, και υπέρ της προσευχής. Μέσα από τα κηρύγματα του καυτηρίαζε την πολιτική της Βαυαρικής διακυβέρνησης και την συγκατάβαση σε αυτήν της Συνόδου της Εκκλησίας. Έξι μήνες αργότερα ο Παπουλάκος ξεκίνησε περιοδεία στην νότια Πελοπόννησο συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμα του. Ύστερα από πιέσεις, ο Όθων υπέγραψε διάταγμα για τον περιορισμό του Παπουλάκου σε μοναστήρι. Ο Παπουλάκος κατέφυγε στην Μάνη για να σωθεί. Στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη από τον στρατό, ύστερα από προδοσία, και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου όπου έμεινε δύο χρόνια στην απομόνωση. Το 1854 εξορίστηκε στη Μονή Παναχράντου της Άνδρου, όπου απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1861 και ετάφη. Κατά τη διάρκεια της παραμονή του στο μαναστήρι, δεχόταν πλήθος επισκεπτών.

Άγιοι που πέρασαν από τα Καλάβρυτα

Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

0 Όσιος π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας των Πατρών, αλλά και της Αχαΐας γενικότερα.

Ασκήθηκε ως δόκιμος μοναχός στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας, ενώ το αγγελικό σχήμα έλαβε τελικώς στην Ιερά Μονή Παναγίας Γηροκομήτισσας, της οποίας διετέλεσε Καθηγούμενος. Επίσης διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών κατά τα έτη 1939 έως 1941.

Παΐσιος

Ενας από τους σταθμούς του υπήρξε το μοναστήρι, των Αγίων Θεοδώρων Αροανίας Καλαβρύτων στις αρχές τις δεκαετίας του ’60, πιθανότατα πριν την παραμονή του στην έρημο του Σινά.

Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα "Ωρα των Καλαβρύτων", στους Αγίους Θεοδώρους και επί ηγουμενίας Αρχιμανδρίτου Παρθενίου ο Άγιος πατήρ παρέμεινε ένα περίπου χρόνο, ασχολούμενος με το διακόνημα του μαραγκού. Πολλά από τα παράθυρα της Ι. Μονής είναι έργα του.

Η επιμονή του Ηγουμένου (κατά πληροφορίες) να λάβει το μυστήριο της Ιερωσύνης, σιωπηλά οδήγησε τον Γέροντα να απέλθει της περιοχής μας και να αναζητήσει αλλού τόπου ασκήσεως και προσευχής.

Εμείς νιώθουμε ότι το πέρασμά του αποτέλεσε και αποτελεί σημείο αναφοράς και πνευματικό στόχο για όλους μας.

Άγιος Νικόλαος ο νέος

Όπως έχει πληροφορήσει το χριστεπώνυμο πλήρωμα ο Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιος η μνήμη τού Αγίου Νικολάου του Οσιομάρτυρος τιμάται στις 9 Μαΐου και σε αυτόν είναι αφιερωμένα 17 εκκλησάκια σε Αιγιάλεια και Καλάβρυτα, από το πέρασαμ του Αγίου ενώ ιερά λείψανά Του υπάρχουν στις Ιερές Μονές Αγίας Λαύρας, Μεγάλου Σπηλαίου και Παμμεγίστων Ταξιαρχών καθώς και στο Επισκοπείο Αιγίου.

Ακόμα:

Ο Αγ. Μακάριος ο Νοταράς (Επίσκοπος Κορίνθου) ο οποίος μόνασε στην Ι.Μ.Μ. Σπηλαίου.

Ο Αγ. Γρηγόριος (Μητροπολίτης Δερκων) εκ Πατρών, ο οποίος εκαρη Μοναχος στην Ι.Μ. Αγ. Αθανασίου Φιλίων. Αλλά και μια ακόμα αγιασμένη μορφή,

Ο Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος, ο οποίος πέρασε απο ολες τις ανδρωες Ι. Μονες των Καλαβρυτων, υπηρετώντας εν τελει για ενα μικρο χρονικό διάστημα ως λαϊκος το ιερού αναλογίου στον Αγ. Αλέξιο Πατρων (Μετοχι της Αγ. Λαύρας).

Οσιακές μορφές

Ευσέβιος Γιαννακάκης

Ο π. Εύσέβιος κατά κόσμον Αντώνιος Γιαννακάκης γεννήθηκε το 1910 στο Γεωργίτσι της Σπάρτης και ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας του Ηλία και της Χριστούλας Γιαννακάκη.

Όταν επέστρεψε από το μέτωπο του 1940 μετά την υπόδειξη και ευλογία του πνευματικού του απορρίπτοντας τις δελεαστικές προτάσεις του αφεντικού του και περιφρονώντας τις ειρωνείες γνωστών και συγγενών πήγε στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, υποτακτικός στο Γέροντα Σεραφείμ Ρηγόπουλο, Προηγούμενο της Μονής. Ο Γέροντας Σεραφείμ, όσιακή, σεβάσμια και πατερική μορφή όρισε τον Αντώνη διακονητή του. Έμενε στο ίδιο κελλί μαζί του. Με πολλή χαρά και προθυμία διακονούσε ο Αντώνης το Γέροντα του, γιατί γνώριζε ότι μέσω εκείνου υπηρετούσε το Θεό.

Τον Οκτώβριο του 1943 εκοιμήθη ο Γέροντας του, και τον Δεκέμβριο ο π. Ευσέβιος έζησε το δράμα της εκτέλεσης των Πατέρων και της καταστροφής της Μονής από τους Γερμανούς. Στις 13 Δεκεμβρίου έγινε η φρικτή εκτέλεση των Καλαβρυτινών και η πυρπόληση της πόλης από τους Γερμανούς. Η είδηση δεν έφθασε στην Αγία Λαύρα, διότι οι Γερμανοί είχαν κλείσει τις εξόδους και εισόδους. Όμως οι Μοναχοί από μέρες είχαν αρχίσει να κρύβουν τα πολύτιμα κειμήλια της Μονής. Στην προσπάθεια αυτή πρωτοστάτησε ο π. Ευσέβιος, ο όποιος ήταν τότε εκκλησιαστικός.

Από το Δεκέμβριο έως τον Απρίλιο που έφυγαν οι Γερμανοί, ο π. Ευσέβιος και οι άλλοι Μοναχοί διανυκτέρευαν στο δάσος. Την ήμερα επισκεύαζαν όπως μπορούσαν τις χαμωκέλλες του Μοναστηρίου, για να κατοικήσουν.

Παράλληλα ο π. Ευσέβιος πρωτοστατεί στα έργα της αγάπης στην προσπάθεια να βοηθηθούν οι χήρες και τα ορφανά των Καλαβρύτων. Οι μοναχοί έβαζαν στην άκρη ένα μέρος από τα τρόφιμα που τους έδινε το Μοναστήρι, και ο π. Ευσέβιος τα συγκέντρωνε και τα πήγαινε στα Καλάβρυτα. Ο ίδιος έδινε όλο το μερίδιο του.

Στηρίζει με την προσευχή του, το λόγο και την έμπρακτη αγάπη του μικρούς και μεγάλους. Ήταν ο παρήγορος άγγελος των ταλαιπωρημένων εκείνων υπάρξεων, που ο πόνος, η ορφάνια, η φτώχεια, η πείνα και το κρύο τους έσπρωχναν στην απόγνωση. Περισσότερο όμως συμπονεί τα παιδιά.

Με την ευλογία του Ηγουμένου ξεκινά ένα πλούσιο κατηχητικό έργο στην περιοχή. Πηγαινοέρχεται με τα πόδια από το Μοναστήρι στα Καλάβρυτα και στα γύρω χωριά και κάνει κατηχητικό στα παιδιά. Δεν ήταν όμως μόνο ο κατηχητής τους. Στο πρόσωπο του σεμνού ιερομόναχου τα απορφανισμένα εκείνα παιδιά βρήκαν τον πατέρα, τον αδελφό, το φίλο. Παράλληλα αυτά τα χρόνια φοιτούσε και στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων. Λίγο αργότερα (από το 1948 έως το 1950) με τη δραστηριότητα και το ζήλο πού τον διέκριναν, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην ανοικοδόμηση της Μονής.

Το 1952 χειροτονείται Πρεσβύτερος στον ιερό ναό της Καπνικαρέας από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρό Αγαθόνικο.

Τον επόμενο κιόλας μήνα διορίζεται ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, όπου, όπως ο ίδιος πίστευε, θα εργαζόταν μέχρι το τέλος των σπουδών του. Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν. Τον προόριζε να γίνει παρηγορία και στηριγμός των πονεμένων ανθρώπων στην Αθήνα, επί τρεις και πλέον δεκαετίες. Το ίδιο έτος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Θεόκλητος, τον έκανε Πνευματικό, και του απένειμε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου. Έκτοτε ασκούσε το επίπονο έργο της πνευματικής πατρότητας μέχρι το τέλος της ζωής του.

«...Αυτή η τοποθέτησή του στο Ιπποκράτειο δίνει το στίγμα του Γέροντα: Να αποβεί στύλος και εδραίωμα, παρηγοριά και ενίσχυση των πονεμένων ανθρώπων...

» Το έργο του μακαριστού Γέροντα στο Ιπποκράτειο είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Τέτοια προσφορά στο θυσιαστήριο και στην εξομολόγηση δε συναντούμε εύκολα. Όσοι έτυχε να νοσηλευτούν στο Ιπποκράτειο σίγουρα θα ξεχάσουν κάποτε και τις νοσοκόμες που τους υπηρέτησαν και τους γιατρούς που τους θεράπευσαν. Τη γλυκειά μορφή του Γέροντα όμως κανένας ποτέ δε θα ξεχάσει. Αυτό το άκουσα από πολλούς...» γράφει ο π. Ευέλθων Οικονόμου στο άρθρο του «Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Γιαννακάκης».

Τριανταπέντε σχεδόν χρόνια έζησε μέσα στο νοσοκομείο ο π. Ευσέβιος σαν ασκητής. Ήταν ένα άνθος της ερήμου μέσα στον κόσμο. Για να βρίσκεται συνεχώς κοντά στους αρρώστους, προτίμησε να μένει μέσα στο νοσοκομείο, σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο που του παραχώρησαν στην ταράτσα του παλαιού κτιρίου. Ήταν φτωχό και απέριττο... ο εξοπλισμός του ένα σιδερένιο κρεββάτι, ένα κομοδίνο νοσοκομειακό κι ένα τραπεζάκι. Χωρίς καν βοηθητικό χώρο, χωρίς μόνωση, χωρίς θέρμανση.

Το φαγητό του όλα αυτά τα χρόνια ήταν νοσοκομειακό. Πολλές φορές έκλεινε η τραπεζαρία και έμενε νηστικός. Και όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε. Τροφή για κείνον ήταν η ανακούφιση, η χαρά και η πνευματική ωφέλεια των ασθενών.

Με σπάνια συναίσθηση ευθύνης, με αυταπάρνηση και ένθεο ζήλο, δόθηκε στη διακονία των πονεμένων. Στόχος και διαρκής μέριμνά του ήταν η θεραπεία της ψυχής και του σώματος με τα σωστικά μέσα της θείας χάριτος: την προσευχή, το λόγο του Θεού, τις ευχές της Εκκλησίας, και κυρίως τη συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή. Διακαής πόθος του ήταν να εξομολογούνται και να κοινωνούν οι άρρωστοι. Επάνω σ’ αυτό το χρέος θυσιαζόταν.

Την ανεκτίμητη προσφορά του στο νοσοκομείο εξαίρει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος:

«Ο π. Ευσέβιος ηνάλωσε εαυτόν, εργαζόμενος ως Εφημέριος μεγάλου Νοσοκομείου επί 24ώρου βάσεως! Ίσως είναι η μοναδική περίπτωσις νοσοκομειακού ιερέως, ο οποίος έζησε όλα αυτά τα χρόνια της διακονίας του σ’ ένα πολύ μικρό δωμάτιο μέσα στο Νοσοκομείο, δίπλα στους θαλάμους των ασθενών, πολύ κοντά όχι μόνο στον άρρωστο, αλλά και στον ιατρό και στο νοσηλευτικό προσωπικό. Ημέρα και νύκτα τα βογγητά των πονεμένων ήσαν η μόνιμη συντροφιά του. Αλλά συγχρόνως και το διαρκές ερέθισμα για εκτενείς δεήσεις, για αδιάλειπτη προσευχή και για μια αδιάκοπη προσφορά υπηρεσιών... Ζυμώθηκε με τον πόνο! Και αγάπησε τον πονεμένο!»5.

Εφάρμοζε την προσωπική ποιμαντική επικοινωνία με τους ασθενείς. Περνούσε καθημερινά από όλους τους θαλάμους, πλησίαζε τον κάθε άρρωστο και προσπαθούσε να τον βοηθήσει πνευματικά.

Είχε το χάρισμα της παρακλήσεως των ψυχών, της αγάπης και της διακρίσεως. Ήταν ο χαρισματούχος Πνευματικός. Διέβλεπε τον πνευματικό κόσμο των ασθενών και πολλές φορές μ’ ένα του λόγο τους έφερνε σε μετάνοια. Οι άρρωστοι, ακόμη και οι πιο δύσκολοι, εξομολογούνταν -οι περισσότεροι για πρώτη φορά. Μόνο οι αιρετικοί δεν δέχονταν. Είναι χιλιάδες οι ψυχές που αναγεννήθηκαν κάτω από το πετραχήλι του Γέροντα όλα αυτά τα χρόνια. Και γύριζαν στα σπίτια τους νέοι άνθρωποι, ζώντας την εν Χριστώ ζωή, χάρη στην εργασία που έκανε ο π. Ευσέβιος στην ψυχή τους. Είτε έφυγαν έτοιμοι για τον Ουρανό.

Ζυμωμένος με τη θεία Λατρεία στο Μοναστήρι, φρόντισε να εισαγάγει τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας στο νοσοκομείο, το οποίο δεν είχε αρχικά ναό.

Τελεί το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου κάθε Τετάρτη μέσα στους θαλάμους, την ακολουθία του Αγιασμού κάθε πρώτη του μηνός και την Παράκληση της Παναγίας κάθε Παρασκευή στους διαδρόμους των τμημάτων του νοσοκομείου. Ακούραστος σε προσφορά είχε καθιερώσει την περιφορά και λιτάνευση της εικόνος σε όλο το νοσοκομείο κατά τις μεγάλες εορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, του Αγίου Λουκά, του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή, του Σταυρού κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Περνούσε από κάθε κλίνη. Τα Θεοφάνεια άγιαζε προσωπικά τον κάθε άρρωστο και όλο το νοσοκομείο, και την Μεγάλη Τετάρτη έχριε όλους τους ασθενείς με το Άγιο έλαιο. Και όλα αυτά, για να παρηγορούνται και να χαίρονται οι ασθενείς....

Την παραμονή κάθε θείας Λειτουργίας ο π. Ευσέβιος ετοίμαζε το ναό με τη βοήθεια ευλαβών αδελφών και διοικητικών υπαλλήλων του νοσοκομείου. Με περισσή επιμέλεια ευπρέπιζε το Ιερό. Ένα καινούργιο τραπέζι χρησίμευε ως Αγία Τράπεζα και ένα άλλο μικρότερο ως αγία Πρόθεση. Λειτουργούσε με Αντιμήνσιο.

Ο ταπεινός διάδρομος χάρη στην αγιωσύνη του Αγιολαυριώτη Ιερομονάχου μετατρεπόταν σε επίγειο ουρανό. Ασθενείς πολλοί κατέβαιναν εκεί να εκκλησιασθούν, ιατροί, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, εργαζόμενοι νέοι και φοιτητές που έψαλλαν.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος γράφει σχετικά:

«Κατά την διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής (1956-1960), ως φοιτητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχα την ευκαιρία να εκκλησιάζωμαι συχνά σ’ ένα ιδιότυπο Ναό. Στο υπόγειο του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου, και ακόμη πιο συγκεκριμένα, στο διάδρομο του Ακτινολογικού τμήματος, ο πολυσέβαστος π. Ευσέβιος Γιαννακάκης, Εφημέριος του Νοσηλευτικού εκείνου Ιδρύματος, κάθε Κυριακή πρωί τελούσε την θεία Λειτουργία... Νεαρός φοιτητής έτρεχα εκεί, δια να εκκλησιασθώ. Δεν ήτο η λαμπρότης του Ναού το ερέθισμα. Κίνητρο και ερέθισμα ήσαν η ταπεινή ψυχή του λειτουργού ιερέως! Ο π. Ευσέβιος ήτο δι’ εμέ ένας πνευματικός μαγνήτης! Η αγία μορφή του και η εν γένει σεμνή λειτουργική του παράστασις απετέλουν δι’ εμέ ένα πρότυπο ζωής»6.

Χάρη στις προσευχές του και στις ακάματες προσπάθειές του, παρά τις αντιδράσεις, θεμελιώθηκε ο Ιερός Ναός του νοσοκομείου το Φεβρουάριο του 1958, σε καίρια γωνιακή θέση επί της Βασιλίσσης Σοφίας.... «Η μεγάλη χαρά για το ναό εξουδετέρωνε το κρύο», όπως έλεγε ο π. Ευσέβιος. Ο Ναός εγκαινιάσθηκε το 1965.

Αργότερα, ο ίδιος και με εισφορές πνευματικών του τέκνων φρόντισε να κοσμηθεί ο Ναός με ωραίο σκαλιστό μαρμάρινο τέμπλο και θαυμάσιες αγιογραφίες.

Λειτουργούσε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα το πρωί 4.30-7.30 π.μ.., για να κοινωνήσουν εγκαίρως οι ασθενείς, και να προλάβει το προσωπικό του νοσοκομείου και άλλοι εργαζόμενοι και φοιτητές που σύχναζαν εκεί, να εκκλησιασθούν. Κατέβαινε από τις τέσσερις για την προσκομιδή. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα. Όταν τελείωνε η θεία Λειτουργία ανέβαινε με το Άγιο Ποτήριο στους θαλάμους να κοινωνήσει στην κλίνη τους όλους εκείνους που είχε εξομολογήσει και προετοιμάσει κατάλληλα..."

Παρακαλούσε τον Θεό να τον αξιώσει να λειτουργεί μέχρι το τέλος της ζωής του και να αυτοεξυπηρετείται μέχρι τέλους. Και ο Θεός του τα χάρισε και τα δύο. Η τελευταία Θεία Λειτουργία ήταν σαράντα ημέρες προ της οσιακής κοιμήσεώς του στις 8 Μαΐου, εορτή του προστάτου της Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

επιμέλεια Νίκος Κυριαζής

πηγές:

Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιος

Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ΄Αιγιαλείας Ιερώνυμος

πρ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος

Κωνσταντίνος Οικονόμου, Κτιτορικόν της Ιεράς & Βασιλικής Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου, Αίγιο 1985

Βίος και Ακολουθία του αγίου και ενδόξου Νεομάρτυρος Παύλου του εξ Αροανειας Καλαβρύτων, Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αίγιο 1997, σσ. 12-13.

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Θ΄, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2007, σσ. 259-260.

Μαξίμου Μοναχού Ιβηρίτου (Νικολοπούλου), Ο Άγιος Νέος Οσιομάρτυς Παύλος και τα περί της αγιοτόκου Αροανίας ή Σοπωτού Καλαβρύτων ιστορικά, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 63-73.

Αθανάσιο Νασιόπουλο

ιεροδιάκονος Γεώργιος Κωνσταντινόπουλος

Ηλεία: Συνελήφθη με ναρκωτικά, όπλα και κροτίδες

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 19:41:00 +0300

Συνελήφθη στις 08-04-2026 στον Πύργο, από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Πύργου, ημεδαπός άνδρας, σε βάρος του οποίου σχηματίσθηκε δικογραφία για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών, περί όπλων, περί εκρηκτικών υλών και περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων.
Ειδικότερα, κατόπιν αξιοποίησης πληροφοριών σχετικά με διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, πραγματοποιήθηκαν έρευνες στην οικία του και σε κοινόχρηστο χώρο πολυκατοικίας, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
• -118- γραμμάρια κάνναβης διαμοιρασμένα σε -14- συσκευασίες,
• -1- αυτοσχέδιος εμπρηστικός μηχανισμός
• -1- αεροβόλο πιστόλι με γεμιστήρα
• -1- μαχαίρι και -1- αναδιπλούμενος σουγιάς
• -1- κροτίδα και
• -2- κινητά τηλέφωνα
Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ηλείας.

Αυξημένα μέτρα και εντατικοί έλεγχοι από το Αστυνομικό Τμήμα Καλαβρύτων ενόψει Πάσχα (ΦΩΤΟ)

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 13:56:00 +0300

Ενισχυμένα μέτρα οδικής ασφάλειας τίθενται σε εφαρμογή και στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων ενόψει της πασχαλινής περιόδου, με στόχο την ασφαλή μετακίνηση των πολιτών και την πρόληψη τροχαίων ατυχημάτων. Το Αστυνομικό Τμήμα Καλαβρύτων, σε πλήρη εναρμόνιση με τον σχεδιασμό της Ελληνικής Αστυνομίας, προχωρά σε εντατικοποίηση των ελέγχων σε όλο το οδικό δίκτυο της περιοχής.
Τα μέτρα θα ισχύσουν από την Παρασκευή 3 Απριλίου έως και την Κυριακή 19 Απριλίου 2026, χρονικό διάστημα κατά το οποίο αναμένεται αυξημένη κίνηση εκδρομέων προς ορεινούς και τουριστικούς προορισμούς της Αχαΐας.
Στο πλαίσιο αυτό, το Αστυνομικό Τμήμα Καλαβρύτων θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση:
στους ελέγχους σε βασικούς οδικούς άξονες που οδηγούν προς τα Καλάβρυτα,
στην επιτήρηση σημείων με αυξημένη επικινδυνότητα, καθώς και σε περιοχές όπου θα πραγματοποιηθούν θρησκευτικές και εορταστικές εκδηλώσεις.
Παράλληλα, θα λειτουργούν μικτά συνεργεία ελέγχων σε εναλλασσόμενα σημεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνεχής παρουσία της Τροχαίας και να ενισχυθεί η πρόληψη παραβατικών συμπεριφορών.
Οι έλεγχοι θα επικεντρωθούν κυρίως σε επικίνδυνες παραβάσεις που συνδέονται άμεσα με την πρόκληση σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων, όπως, οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, υπερβολική ταχύτητα, χρήση κινητού τηλεφώνου κατά την οδήγηση, μη χρήση ζώνης ασφαλείας και προστατευτικού κράνους, αντικανονικές προσπεράσεις,
παραβάσεις κατά τη μεταφορά παιδιών, οδήγηση χωρίς άδεια ικανότητας οδήγησης, φθαρμένα ελαστικά.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στην ενημέρωση των οδηγών, με στόχο την καλλιέργεια οδικής συνείδησης και την αποφυγή επικίνδυνων συμπεριφορών κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων.
Η Ελληνική Αστυνομία καλεί τους πολίτες να επιδείξουν υπευθυνότητα και προσοχή, τηρώντας τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ώστε το φετινό Πάσχα να κυλήσει με ασφάλεια για όλους.

Δήμος Καλαβρύτων: Ψηφιακή Σύνδεση: Η 3η Ηλικία στην Εποχή της Τεχνολογίας

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 13:52:00 +0300

Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Καλαβρύτων σε συνεργασία με την Κοιν.Σ.Επ. «ΔΡΑΣΙΣ» θα πραγματοποιήσει τον Απρίλιο την καινοτόμο δράση «Ψηφιακή Σύνδεση: Η 3η Ηλικία στην Εποχή της Τεχνολογίας», η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο του έργου «Περιφερειακό Παρατηρητήριο Κοινωνικής Ένταξης Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας» και χρηματοδοτείται από πόρους του Προγράμματος «ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ 2021-2027» (ΕΣΠΑ), με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πληροφορίες Δράσης
Διάρκεια: Εβδομαδιαίος κύκλος (Δευτέρα 20 Απριλίου 2026 - Παρασκευή 24 Απριλίου 2026).
Ώρες: Καθημερινά, 10:00 π.μ. - 12:00 μ.μ. (με διάλειμμα).
Κόστος: ΔΩΡΕΑΝ συμμετοχή.
Εξοπλισμός: Παρέχεται tablet για χρήση κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου.
Για όσους επιθυμούν να δηλώσουν συμμετοχή μπορούν να επικοινωνήσουν για περισσότερες πληροφορίες στο Κέντρο Κοινότητας Δήμου Καλαβρύτων τηλέφωνο επικοινωνίας.: 2692022276 και στο Βοήθεια στο Σπίτι Δήμου Καλαβρύτων τηλέφωνο επικοινωνίας: 2692022842

Ποιμαντική επίσκεψη Ιερωνύμου και τέλεση Ιερού Ευχελαίου στο Νοσοκομείο Καλαβρύτων (ΦΩΤΟ)

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 8 Apr 2026 12:50:00 +0300

Συνεχίζοντας το ποιμαντικό του έργο, ο σεπτός Ποιμενάρχης μας κ.κ. Ιερώνυμος πραγματοποίησε συμβολική αλλά και ουσιαστική παρουσία στο Νοσοκομείο Καλαβρύτων, όπου τέλεσε το Ιερό Ευχέλαιο.
Της ιερής ακολουθίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Ιερώνυμος, συνοδεία του Γενικού Αρχιερατικού Πρωτ. Κωνσταντίνου Μητρόπουλου.μεταφέροντας μήνυμα πίστεως, ελπίδας και ενισχύσεως προς τους ασθενείς, παρουσία του Διοικητού κ. Κωνσταντίνου Λοτσάρη, καθώς και διοικητικού, ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού του Νοσοκομείου.