Draco Nidum

noreply@blogger.com (Wanda) — Fri, 25 Aug 2017 20:04:00 +0000

Drodzy członkowie!
Z wielką przykrością oficjalnie zamykam bloga. Rozumiem, że po porostu nie przypadł on za bardzo do gustu. Jeśli chcielibyście popisać ze mną opowiadania, kontaktujcie się ze mną przez Howrse (Kohu) lub zajrzyjcie tutaj

"Kąpiel w blasku księżyca" Od Lestki cd. Wandy

noreply@blogger.com (Pyladea) — Fri, 18 Aug 2017 21:48:00 +0000

Lestka nie spała. To znaczy nie do końca. Nauczyła się tego żyjąc ze złodziejami. Oczy miała co prawda zamknięte, ale budził ją najlżejszy szmer w pobliżu obozu. Słysząc ruch obok siebie leniwie uniosła powiekę. Na wysokości jej oczu przesunęła się zgrabna stópka w obcisłym wysokim kozaku. Sama miała podobne, bez trudu więc domyśliła się jego właścicielki. Czuła, że powinna zagadnąć jakoś do szlachcianki, nie ważne czy miały zostać w przyszłości najlepszymi przyjaciółkami, czy rywalkami do kolejnych dystynkcji, teraz razem tkwiły w obozie na pustkowiu, a dziewczyna była całkiem sama. Od strony, w którą oddaliła się dobiegło coś w rodzaju stłumionego westchnięcia. Podniosła się powoli z posłania ściągając na siebie zapłakane spojrzenie towarzyszki.
- Ooo... widzę, że poranna rosa dziś osiada jakoś wcześniej - zaczęła niezbyt zręcznie i boleśnie ironicznie. Nic więc dziwnego, że Wanda ponownie odwróciła od niej twarz.
- Daj spokój - przemówiła do niej ponownie - nie jestem taka straszna.
- Jesteś tylko strasznym egocentrykiem jeśli sądzisz, że to ty psujesz mi humor
- No, Żegoty o takie rzeczy nie podejrzewam.
Jakby na potwierdzenie tych słów zakonnik chrapnął cicho i przewrócił się na drugi bok. Domyślała się, że nie śpi i pewnie się z nich zgrywa, ale nie zamierzała psuć mu zabawy, czy ewentualnie wyprowadzać z błędu nowo poznanej. Obie więc zachichotały cicho. Lestka wstała i powoli podeszła do juków swojej klaczy wydobywając spory kawałek materiału i niewielką fiolkę jakiejś substancji o przyjemnym pastelowym kolorze.
- Jeśli jaśnie pani nie ma nic przeciwko to oddalę się, by zażyć kąpieli
Mina szlachcianki powiedzieć mogła wiele, ale na pewno nie wyrażały aprobaty.
- No dobrze wiem, że miałam się tak do ciebie nie zwracać, ale gdybym ja mogła pochwalić się swoim pochodzeniem to naprawdę byłabym niego dumna rzecz w tym, że w naszym przypadku, choć nasze korzenie nie są mniej szlachetne to lepiej specjalnie o nich nie rozgłaszać jeśli nie chcemy razem z bratem na tym godnym drzewie genealogicznym zawisnąć.
- Ooo... to ja szlachcianka, a wy opryszkowie, świetnie się składa
Lestka spiorunowała ją spojrzeniem.
- W pewnych okolicznościach i za dobre rzeczy można stracić głowę, ale nie ma co psuć sobie nastroju. Zapraszam do leśnej łaźni. Dziś ja stawiam.
Nie oglądając się za siebie zniknęła w gęstwinie. Po chwili usłyszała za sobą ostrożne, sprężyste kroki. Taki chód był czymś niezwykłym u osoby, która nie miała do czynienia z szeleszczącą ściółką. Na pewno nie była to typowa panienka z pałacu. Nie gubiła się nawet, gdy młoda kobieta kluczyła między wyniosłymi pniami starych drzew i przedzierała się przez chaszcze. Wreszcie ujrzały przed sobą piękny wodospad tworzący w skalistej niecce niewielki czysty zbiorniczek. Lestka bez zastanowienia zrzuciła z siebie większa część garderoby i wskoczyła do krystalicznej wody. Płucząc włosy w łagodnych falach uśmiechnęła się w stronę nowo poznanej.
- No co?! wody się boisz...
Kiedy wreszcie wymyły się i siedziały an skałach czekając, aż ubranie wyschnie Lestka ponownie zagadnęła do Wandy:
- Słuchaj, bo chyba chciałaś coś nam powiedzieć...
<Wanda? >

Step samotności- Od Wandy Cd. Lestki (Żegoty)

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 02 Aug 2017 21:19:00 +0000

Rodzeństwo działało mi już pożądanie na nerwy. Ja tu miałam coś do powiedzenia! W końcu zrezygnowana pokręciłam głową.

- Masz rację Lestko. To nie ma teraz sensu. Wracajmy do zakonu

Pozostawiając ich samym sobie prędko uwinęłam się z uprzątnięciem bagażu. Rana co prawda piekła i nie mało mi dokuczała ale starałam się ją zignorować. Po pół godzinie byliśmy gotowi do drogi. Pomogłyśmy Żegocie wsiąść na konia po czym ruszyliśmy w drogę. Nie zajęło nam dużo czasu wydostanie się z labiryntu gdyż już po chwili znaleźliśmy się na otwartym stepie. Trzeba go było teraz tylko przeciąć, a następnie skręcić na wschód w stronę morza. Tam jechało się chwilę przez las i wjeżdżało się na uczęszczanych trakt. Dalej wystarczyło jedynie przejechać przez długi kamienny most i już było się w zakonie.

Pogoniliśmy konie, które teraz jechały w szybkim kłusie. Krajobraz przeżywał się po naszych bokach. Było późne lato przez co z nieba lał się niemiłosierny żar. Po paru godzinach jazdy konie prawie niezauważalnie zwolniły tempa. Zatrzymałam Marahije po czym z niej zeszłam. Biedna klacz toczyła pianę z pyska. Wyciągnęłam bukłak i napoiłam mojego konia. Moi towarzysze również napoili konie przez co mogliśmy ruszać dalej. Jednak tym razem szliśmy obok nich, aby mogły nieco odpocząć od wyczerpującego biegu.

Na wieczór zatrzymaliśmy się przy dużej kępie krzewów. Lestka wraz ze mną nazbierała chrustu zaś Żegota przygotował posiłek. Gdy wszystko było gotowe napoiliśmy ponownie konie.

Zasiedliśmy do posiłku. Podczas niego rozmawialiśmy na błahe tematy. A raczej oni rozmawiali. Ja siedziałam w ciszy zamyślona. Następnie ułożyliśmy się do snu. Lestka zmieniła Ignacemu opatrunek po czym poszliśmy spać.

Koło północy obudziłam się nie mogąc spać. Wstałam i odeszłam parę kroków od obozowiska. Usiadłam na ziemi i zaczęłam rozmyślać o całym moim beznadziejnym życiu. Nazywali mnie szlachcianką. Ale co to za szlachcianka, która prawie zamordowała rodziców i pozwoliła na zniknięcie swojego brata. Po policzku spłynęła mi samotna łza.

< Lestka? Oki? >

Utarczki i odkrycia - od Lestki cd. Wandy

noreply@blogger.com (Pyladea) — Tue, 01 Aug 2017 23:25:00 +0000

- Niech będzie choć moment wybrałaś sobie nie specjalnie, lepszy byłby już chyba tylko w jakiejś ciemnej jaskini z wściekłym smokiem nad głową - mruknęła Lestka.- ten dziadyga może nas obserwować.
- Masz manię prześladowczą siostrzyczko
- Ktoś z naszej dwójki musi mieć głowę na karku
- Co racja to racja, ktoś musi gderać, ale na razie zamknij śliczne usteczka i daj się wypowiedzieć komuś innemu
Dziewczyna siadła ze skrzyżowanymi nogami na jakimś pniaku i udając obrażoną rzuciła:
- No dobra nawijaj
Szlachcianka zerknęła nie pewnie na rodzeństwo jakby oczekując dalszej części sprzeczki.
- Wybacz jej pani, ale to takie właśnie w lesie chowane
- Phi - mruknęła Lestka.
Nagle natrafiła ręką na jakiś niewielki przedmiot. Uniosła go delikatnie i przybliżyła do ognia, by lepiej mu się przyjrzeć. Był to mały owalny drewniany koralik pokryty świecącymi symbolami.
- Co to takiego? - zapytała.
- Wygląda jak znaki pradawnej mowy - odparł rycerz nachylając się w jej stronę.
- Chyba nasz gość zapomniał to zabrać.
- Bardzo dobrze - stwierdził z uśmiechem Żegota i delikatnie przesunął ręką nad znaleziskiem. Siostra patrzyła na niego z wyczekiwaniem, po czym, gdy już otworzył oczy wpatrzyła się w nie pytająco po czym jej twarz rozjaśnił uśmiech.
- Śpi - oznajmiła - dziś na pewno nie zaatakuje, więc chyba nic nam już nie przeszkodzi w wysłuchaniu tej opowieści, tylko nie licz na natychmiastowy rewanż
- Lestka, błagam minimum dobrych manier
- Oszczędzam je na specjalne okazje
- Dość! - wykrzyknęła wreszcie zniecierpliwiona szlachcianka - Wysłuchacie mnie wreszcie czy będziecie dalej zgadywać co tu się dzieje i przekomarzać
Korzystając z zaskoczenia wywołanego nagłym zabraniem głosu Wanda rozpoczęła swoją opowieść.
<Wanda? Nie chciałam wchodzić ci w paradę ;)>

Uwaga!

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 26 Jul 2017 23:51:00 +0000

Dobra ludziszcza!
Powracamy do żywych!

Podwójne życie - Od Axles cd Akan, Neythiri

noreply@blogger.com (Shadow Night) — Wed, 28 Jun 2017 17:24:00 +0000

Zaprosiłam ich do siebie, a z tego co mi mówili rodziców nie będzie. Szliśmy dalej, aż w końcu dotarliśmy do posiadłości. No nie powiem, ale lubię władze, pieniądze to mój konik. Lecz także lubię pomagać tym co nic nie mają. Gdy już weszłam, lecz najpierw wypuściłam gości, służba już poinformowała mnie, że jest kolacja przyszykowana. Udaliśmy się więc do jadalni, aby spożyć posiłek.
***
Wyszliśmy na podwórko i trochę tam powiedzieliśmy, potem oprowadziłam ich po ogrodzie, szklarni, łące... Mamy tego wiele. Gdy tylko zaczęło lekko padać, wróciliśmy do domu. Siedzieliśmy to w salonie, to u mnie w komnacie.
Gdy przeszło z grubsza padać, Neythiri chciała już wracać, więc oprowadziłam ja wraz z Akanem.

Wracając oprowadziłam także, Akana. I sama później wróciłam, lecz cała mokra gdyż zaczęła się burza. Weszłam do łaźni w celu umycia się i skierowałam się do łóżka. Z cienia zrobiłam sobie tygryska. Choć nie zasnęłam prędko, gdyż ktoś pukał do moich drzwi.
Po krótkim proszę, wszedł Akan.
- Co tu robisz, to znaczy jak się tu znalazłeś? - podniosłam się patrząc na Akana.
- Twoja służba mnie wypuściła. A źle, że przyszedłem? - no oczywiście, że nie..
- Nie, jest spoko. - tygrys leżał po mojej stronie łóżka, wątpię że mógł zauważył.
Usiadł obok mnie, położyłam się na poduszce i zaprosiłam żeby on także to zrobił. Przykryłam się lekko kocem.
***
Obudziłam się wtulona w Akana, zaraz jak to..Wstałam i poszłam się odświeżyć, oraz ubrać. W sukienkę. Miała ona gorset oraz barwy niebiesko czarne. Włosy zostawiłam rozpuszczone. Wróciłam do pokoju, a jego już nie było.. No nie powiem, ale trochę to było smutne.
Zeszłam na dół z tygryskiem i poszłam do jadalni rodzice już byli, a cieniowy tygrys znikł.
- Córeczko mamy dla ciebie prezent. - powiedziała mama. Wstałam i razem z nia poszłam do salonu a na kanapie leżał mały tygrysek. Podeszłam do niego i dałam żeby powachał moja rękę. A następnie mogłam go już wziąć na ręce.

Po śniadaniu, które zjadłam oraz mój tygrysek. Wyszłam z nim na podwórko. Najpierw dałam mu imię Alec. Także cienisty tygrys Sara także się pojawiła. Patrzyłam na nie jak się bawią oraz to na to jak piękna jest pogoda.

- Ciekawe co słychać u Akana i Neythiri.. - powiedziałam, po czym patrzyłam w niebo. Błękitne niebo.

Akan? Neythiri?

Uwaga!

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 28 Jun 2017 15:07:00 +0000

Witajcie!
Jako, że wyjeżdżam i nie będzie mnie co najmniej do 17.07 to całą władzę oddaję... Wam! Napiszcie do mnie na priv na HW lub na e-maila. Podajcie swój adres GMAIL!

Miłych wakacji

Dyrektor Misericore

Nowi znajomi? - od Neythiri cd. Akan i Axles

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 28 Jun 2017 15:04:00 +0000

Drżąc na całym ciele podeszłam do obcego. Był nim młody chłopak, który, jak się okazało, trzymał ma rękach małe dziecko.

- Nic wam nie jest? - spytałam bezpośrednio.
- Nie, w porządku. - mruknął chłopak i zdjął z ramion dziecko. Maluch był bardzo szczupły, a wręcz chorobliwie chudy. Na jego policzkach widniały smugi, jakby po jego zakurzonej twarzy płynęły łzy - Dzięki za pomoc.
- Nie ma sprawy. On... - przygryzłam wargę - On się niedługo obudzi, więc lepiej idźcie. - poleciłam.
Nieznajomy bez słowa skinął głową i złapał chłopczyka za rękę, próbując go uspokoić. Ja tymczasem podeszłam do śpiącej bestii i wyciągnęłam strzałkę. Przetarłam ją skrawkiem koszulki i schowałam. Następnie zbliżyłam się do dziecka i jego opiekuna.
- No już, wszystko w porządku. - uśmiechnęłam się do malucha. Chłopczyk otarł policzek wierzchem dłoni i kiwnął głową - Czekaj, mam coś dla ciebie.
Pogrzebałem chwilę w swojej torbie i wyjęłam z niej owsiane ciasteczko.
- Proszę. - podałam dziecku, któremu z radości zaszkliły się oczy. Szybko zabrało smakołyk i zjadło w zatrważającym tempie. Drugie ciasteczko podałam chłopakowi. Uśmiechnął się do mnie, podziękował i zjadł. Jeszcze raz spojrzałam na malucha i jego dzielnego opiekuna, a potem ruszyłam w kierunku miasta. Wpadłam jednak na kolejną osobę.
"Znowu!?" pomyślałam. Zobaczyłam jednak, że obcym była wysoka, jasnowłosa dziewczyna. Za nią podążało kilku uzbrojonych po zęby mężczyzn.
- Co się tu dzieje?! - krzyknęła. Zobaczywszy leżącego niedźwiedzia, uniosła rękę, a zbrojni się zatrzymali. Obrzuciła wzrokiem chłopaka i mruknęła z przekąsem - Coś przegapiłam?
- Daliśmy sobie radę, panienko. Ona...yy... - wskazał na mnie i spojrzał pytającym wzrokiem.
- Neythiri - uzupełniłam.
Chłopak pokiwał głową.
- No więc Neythiri pomogła mi pokonać niedźwiedzia. - wyjaśnił.
Jasnowłosa nie wydawała się być przekonana.
- No dobrze, w takim razie wracajmy do miasta. - rozkazała z lekkością w głosie. Najwyraźniej
rozkazywanie leżało w jej naturze. Musiałam przyznać, że i ona, i chłopak mi zaimponowali, toteż postanowiłam iść z nimi. Właściwie nie miałam nic lepszego do roboty.
Zanim zdążyłam się spytać, czy mogę dołączyć, wyprzedził mnie opiekun dziecka, które dreptało posłusznie za nim:
- Idziesz z nami?
- Chętnie. - skinęłam lekko głową i ruszyłam za nimi.
Szliśmy już przez parę minut, aż nagle dziewczyna się odezwała:
- Ach, gdzie nasze maniery. Nazywam się Axles Celest Octavia Maverick von Pemperbble. - przedstawiła się i dygnęła dystyngownie, cały czas idąc, dzięki czemu rozpoznałam w niej szlachciankę.
- Jestem Akan. Po prostu Akan. - oznajmił chłopak, patrząc z ukosa na towarzyszkę.
Próbowałam zapamiętać ich imiona. Akan i Axles Celest O...jak?
- Hmm, postaram się zapamiętać. - wymamrotałam, wykręcając sobie palce. - Neythiri Soñestish. - dygnęłam, a Axles spojrzała na mnie z wyrazem twarzy, który mógł oznaczać dobrze ukryte zdziwienie. Ale nie musiał.
- Szlachta? - rzuciła pytanie.
Westchnęłam. Czemu drugim, zaraz po przedstawieniu się, pytaniem był stan społeczny? Nie przepadałam za tym. Co nie znaczy, że przeszkadzał mi tytuł szlachecki. Czerpałam z tego korzyści, a to mi odpowiadało. Ale bez przesady. Nie obraziłam się na jasnowłosą, to nie leży w mojej naturze. Zrozumiałam, że to ją interesowało.
Przytaknęłam. Akan nieco się zmieszał.
- W takim razie - wykonał niezdarny ukłon - bardzo panienkę przepraszam za moje bezpośrednie zachowanie.
- Daj spokój, nie przepraszaj. - zbyłam go.
Nim się obejrzeliśmy, byliśmy w mieście. Zbrojni zasalutowali Axles i odeszli.
Chłopak zwolnił, a w końcu przystanął. Ja i Axles odwróciłyśmy się i zobaczyłyśmy, że maluch ciągnie Akana za rękę. Dziecko skierował naszego towarzysza w jakąś obskurną uliczkę.
- Pozwolą panienki, że odprowadzę go do domu? - poprosił.
- Jasne - powiedziałam, a jasnowłosa kiwnęła głową.
- Pośpiesz się tylko, zaraz będzie się zmierzchać. - dodała, patrząc na piękny, pomarańczowo - fioletowy zachód słońca.

Pożegnałyśmy się z maluchem. Axles dała mu bułeczkę z rodzynkami, a ja resztę ciastek. Dziecko przytuliło nas i oddaliło się z Akanem. Zostałyśmy same u wylotu ciemnej uliczki.
Po chwili z czeluści skromnych, skąpanych w mroku domów wynurzył się nasz towarzysz. Cała nasza trójka odwróciła się, by spokojnie odejść...

<Akan? Axles?>

Już czas - Od Wandy Cd. Lestki (Żegoty)

noreply@blogger.com (Wanda) — Sun, 25 Jun 2017 20:12:00 +0000

- Nie szukajmy go - powiedziałam
- Dlaczego? - powiedzieli oboje równocześnie
- Po pierwsze mamy tu rannych. Po drugie robi się ciemno. Przez to na pewno go nie odnajdziemy. Po trzecie znam tego mężczyznę i wiem, że czasem zdaje się być niebezpieczny ale w rzeczywistości nie wyrządzi nikomu poważniejszych szkód. A po czwarte i ostatnie, wiem gdzie prawdopodobnie znajduje się osoba, której szukacie

Rodzeństwo popatrzyło po sobie, a następnie z powrotem skierowali wzrok na mnie. W ich zadziwiająco podobnych oczach spostrzegłam to samo uczucie. Zdziwienie.

- Lecz proszę. Wiem, że raczej nie powinnam tego robić ale chciałbym opowiedzieć wam moją historię. Czuję, że wreszcie jestem gotowa komuś ją opowiedzieć.

< Brakus Wenus Maximus >

Ciepłe bułeczki z rodzynkami - Od Akana Cd. Axles i Neythiri

noreply@blogger.com (Wanda) — Sat, 24 Jun 2017 21:25:00 +0000

Postawa dziewczyny mocno mnie zaskoczyła. Po tym jak młody z kawałkiem mięsa, próbował mi uciec. Ona podeszła i skutecznie nas unieruchomiła. Ocknąłem się na jakimś łożu. Podniosłem się na łokciach i rozejrzałem po bogato umeblowanym pokoju. Przy mnie siedziała ta dziewczyna patrząc na mnie. Przedstawiła się, a widząc, że nie znam jej nazwiska powiedziała o sobie nieco więcej. Zerwałem się na równe nogi nie wiedząc co mam zrobić. Może upaść do stup i błagać o wybaczenie? Do złotych pantalonów elfiego króla! Nie miałem pojęcia!

Ale ona… Zaproponowała mi posiłek i kąpieli. Uradowany za jej wskazówkami poszedłem do łaźni i porządnie wyszorowałem ciało. Ze wstydem pozbyłem się wszy i kołtunów, które porobiły mi się we włosach. Po dość długiej kąpieli wyszedłem całkiem czysty i aż różowy od szorowania. Poczułam się jak młody bóg!

Po chwili dotarłem do pokoju dziewczyny i wtem coś sobie uświadomiłem. To nie przystoi aby jakiś tam wieśniak przebywał sam na sam z tak szlachetnie urodzoną młodą damą. Stanąłem z ręką wyciągniętą nad klamką i zamarłem. Co miałem robić?

Wtem usłyszałem kroki na korytarzu. Nie pozostało mi nic innego jak wejść do pokoju szlachcianki. Zaraz też pokłoniłem się jej głęboko.

Ta zaraz zaprosiła mnie do posiłku. Usiadłem do stołu i ponownie zamarłem. Ilością znajdującego się na niej jedzenia można by wykarmić moją, niemałą, moją rodzinę. Następnie skierowałem wzrok na talerz i kompletnie zgłupiałem. Do czego służyły te wszystkie widelczyki, nożyki, łyżki, łyżeczki i inne narzędzia, których nawet nazywać nie potrafiłem?

Pani widząc moją konsternację z lekkim śmiechem wyjaśniła mi wszystko pokrótce. Jako, że nie miałem ochoty na krewetki i inne tego typu rzeczy, które z pewnością nigdy nie powinny opuścić morza, postanowiłem zadowolić się zwykłym chlebem z masłem, szynką i żółtym serem. Zjadłem też trochę nadziewanego mięsa i hiszpańskich pomidorów. Osobiście nie czułem różnicy między pomidorami z Hiszpanii, a tymi z Włoch. Jedno były pewne. Te nasze z Polonii były najlepsze.

Po posiłku cicho zeszliśmy na parter i tam od jednego uśmiechniętego kucharza otrzymaliśmy dwa kosze pełne ciepłych jeszcze bułeczek z rodzynkami. Domyśliłem się, że są one dla ubogich i sierot. Wymkneliśmy się do miasta.

Chodziliśmy wyludnionymi już ulicami miasteczka rozdając bułeczki. W pewnym momencie podeszło do nas dziecko wyglądające jak szkielet i trwożliwie, a zarazem błagalnie poprosiło o jedzenie. Podałem jej jedną bułeczkę, którą pochłonęło w kilka sekund. Dałem jej jeszcze jedną ale i ta znikła w zawrotnym tempie. Po policzku dziecka spłynęła łza ulgi. Zaraz jednak szybko ją otarło z trwogą rozglądając się dookoła. Przyklęknąłem przy nim i podałem mu kolejne trzy bułeczki:

- Jedz powoli i ostrożnie. Inaczej rozboli cię brzuch i zachorujesz - powiedziałem

Moje słowa najwyraźniej podziałały bo dziecko ostrożnie zaczęło skubać pieczywo. Każdy kto kiedykolwiek był biedny rozumiał, że wystarczy lekkie przeziębienie aby umrzeć.

Nastała ranek. Szybkim krokiem wracaliśmy z pustymi koszami do domu szlachcianki. Nagle usłyszałem krzyk przerażenia i na drogę wybiegło to samo zabiedzone dziecko, któremu dałem pięć bułeczek. Za nim podążał sporych rozmiarów niedźwiedź. Pomrukiwała i szczerzył zęby. Szlachcianka wyjęła nóż i rzuciła się do ataku.

W pierwszej chwili nie potrafiłem się poruszyć. W końcu jednak zdołałem skoczyć na pomoc dziewczynie. W biegu umysłem uniosłem jakiś kij i rzuciłem się nim na niedźwiedzia. Szlachcianka w tym czasie zdążyła ranić go w ucho tym samym odwracając jego uwagę od dziecka. Pociągnąłem malucha za siebie i krzyknąłem do dziewczyny:

- Leć po pomoc!

- Myślisz, że ja nie umiem walczyć?! Sam sobie leć! - odkrzyknęła

- Ty dobiegniesz szybciej! Poza tym ciebie posłuchają! Leć!

Panienka zostawiła mnie sam na sam z bestią. Popędziła ile sił w nogach do miasteczka. Zacząłem powoli się cofać. Jednak nagle niedźwiedź rzucił się do ataku. Chwyciłem dziecko na ręce i pobiegłem sprintem byle dalej od zwierza.

W tem przez przypadek na kogoś wpadłem.

< Dziewczyny? Wybaczcie, że tak długo to trwało >

Od Lestki cd. Wandy "Gdzie dwóch się kłóci tam..."

noreply@blogger.com (Pyladea) — Fri, 23 Jun 2017 23:12:00 +0000

Zduszony śmiech przerodził się w jej ustach w pogardliwe prychnięcie, które jak się spodziewała doprowadziło Wandę niemal do furii.
- Wybacz - powiedziała wciąż chichocząc - ale z własnego doświadczenia wiem że nie wielu arystokratów zasłużyło na swoje tytuły szlacheckie.
- Mądrala - mruknęła w odpowiedzi Wanda krzyżując ręce na piersiach.
Nie przestając się uśmiechać Lestka znów odezwała się:
- Jeśli ci tym ulżę to ja też jestem jaśnie panienką, tylko wychowaną w lesie
- To by wyjaśniało twoje maniery - nie mógł się powstrzymać przed złośliwym docinkiem Żegota.
- Yhmm... i to coś to podobno też szlachecka krew, a jeśli zamierzasz się o to oburzać to...
- To co? Nikt nie będzie mi mówił co mam robić!
- Skończ z tą dziecinadą
Zanosiło się na prawdziwą kłótnię i być może doszłoby do rękoczynów, gdyby nie nagły ruch więźnia, który wyciągną uwolnioną na chwilę z więzów rękę i wydobywszy z zanadrza krótki nóż przytknął go do gardła dziewczyny.
- Dobra dzieciarnia - rzucił sucho schwytany - a teraz broń na ziemię rączki do góry.
Rodzeństwo spojrzało na siebie zdezorientowane, ale woleli nie ryzykować powoli zaczęli wypinać ostrza, gdy nagle cała czerwona ze złości z całej siły wbiła łokieć w splot słoneczny porywacza. Mężczyzna jękną głucho, a dziewczyna wolna już rzuciła się do swojego łuku.
- Ty bezczelny!
- Wolnego - przerwała jej Lestka przytrzymując dłonią naprężoną do strzału broń. - Jeśli chcesz z nami zostać musisz się nauczyć że najpierw się więźnia przesłuchuje a potem do niego strzela
- Jeśli mam z wami zostać - przedrzeźniała wprawnie jej głos - to lepiej przeszukuj więźniów. Jakim cudem przeoczyłaś ten nóż.
- Gdybyś go nie rozkuła...
- To padłby nam w drodze
- Mała głodówka by mu nie zaszkodziła
- Hej - wrzasnął Żegota. Zanim jednak dokończył świat spowiła fioletowa mgła i cała drużyna zaczęła niemiłosiernie się dusić. Gdy opar opadł ujrzeli iż miejsce w którym przywiązali więźnia było puste.
- Co to było? - zapytała Wanda wciąż jeszcze zanosząc się od kaszlu.
Lestka schyliła się i nabrawszy na palce nieco proszku uniosła go do nosa.
- Hizoperium - mruknęła - nie złapiemy go... prawdopodobnie stał się niewidzialny, a potem mógł się przenieść gdziekolwiek. Używają go zwykle dość wprawni magowie, więc sądzę, że jeszcze go zobaczymy. Pewnie będzie nas śledził szukając sposobności
- Sposobności do czego - spytała młoda szlachcianka.
Zielarka wzruszyła ramionami.
- Nie wiem, ale i ja potrafię być niewidzialna... - szepnęła tajemniczo i zerknęła w stronę brata.
<Wanda? Przepraszam ale coś słabo u mnie było z weną. Następnym razem się poprawię>

Misiek na dzień dobry - Od Neythiri

noreply@blogger.com (Wanda) — Thu, 22 Jun 2017 17:13:00 +0000

Dzień był bardzo pogodny - na niebie nie było ani jednej chmurki. Postanowiłam rozprostować kości i się przespacerować. Stuknęłam lekko w kieszeń pod moją prawą ręką.

- Kim, idziemy na spacer. - poinformowałam pupila, na co zwierzak fuknął cicho i zaszył się głębiej.

Niezbyt lubi wychodzić na zewnątrz. No cóż... Wsunęłam mu tylko truskawkę (w odpowiedzi usłyszałam pełne lubości mlaskanie) i przerzuciłam torbę przez ramię, przedtem upewniwszy się, że mam przy sobie broń. W moim przypadku była to nieduża, łatwa do ukrycia dmuchawka. W kieszonce po lewo miałam zapas strzałek. Włożyłam wygodne, skórzane obuwie i wybiegłam na dwór.
Słońce grzało jak szalone. Ptaki ganiały się gdzieś w koronach drzew, a ja pędziłam przed siebie, schodząc ze zbocza góry. Po kwadransie biegu lekko się zdyszałam i zwolniłam. Na szczęście na horyzoncie znalazłam miejsce, które obrałam sobie na cel - nieduża kępka drzew, którą od biedy można było wziąć za zagajnik. Zeszłam z gór i zaczęłam iść przez płaski teren. Sucha trawa chrzęściła mi pod nogami. Kiedy byłam na miejscu, usiadłam pod wysokim, smukłym bukiem i wyjęłam z torby swój notes, zapisany do połowy. Wygrzebałam też ołówek i zaczęłam szkicować. Miałam w planach zakończyć rysunek przedstawiający lisa w cieniu drzew. Parę razy złamał mi się rysik. Za każdym razem poirytowana ostrzyłam go nożykiem.
Wtem usłyszałam mruczenie, które przypominał burzowe grzmoty. Zdezorientowana spojrzałam w niebo, ale nadal było czyste jak łza. To nie mogła być burza...
Coś zaszeleściło w krzakach za moimi plecami. Momentalnie się odwróciłam i wytężyłam słuch. Usłyszałam trzask gałązek na leśnym poszyciu. Przekrzywiłam lekko głowę i sięgnęłam po dmuchawkę.
Zza drzew wybiegł jakiś człowiek. Pędził na tyle szybko, że nie rozpoznałam płci. Potrącił mnie lekko i zawrócił.
"Ej! Nie popychaj mnie, jasne?!" zamierzałam wykrzyczeć mu/jej prosto w twarz, ale w tym momencie coś innego znacznie bardziej przykuło moją uwagę.
Z miejsca, w którym wybiegła owa postać, zaszarżował ogromny niedźwiedź. Miał poszarpane ucho, a z jego boku wystawał nóż. Mimo to zwierzak trzymał się na nogach i byłam pewna, że przyszedł tu za osobą, która mnie popchnęła. Teraz jej się nie dziwię. Też bym zwiewała, gdyby taki misiek próbował mnie pożreć.
Instynktownie wyciągnęłam dmuchawkę, załadowałam strzałkę i posłałam w kark bestii. Tymczasem człowiek, który wybiegł zza krzaków, machał jakąś bronią w walecznym tańcu. Niedźwiedź raz za razem próbował go dziabnąć, ale cudem mu się nie udawało.
"Jedną strzałka to za mało na takiego bydlaka" pomyślałam.
Wyciągnęłam przed siebie rękę z rozcapierzonymi palcami i nakreśliłem łuk. W duchu modliłam się, by mi się udało. Okolicę spowił cień, w który szybko wbiegłam. Wiedziałam, że w tym momencie jestem niewidoczna dla walczących. Osobę, która broniła się przed zwierzęciem, lekko to zdezorientowało. Ja natomiast wyciągnęłam swój sztylet usypiający i pchnęłam miśka w bok. Na ostrze i moją rękę prysnęło nieco krwi, jednak niedźwiedź zaczął się zataczać, aż w końcu padł z hukiem na trawę. Przez chwilę bałam się, że jest martwy. Nie lubiłam zabijać w walce, wolałam uśpić i pokonać dość delikatnie. Poza tym nie wiedziałam, czy ten człowiek przypadkiem nie chciałby, żeby misiek żył. Toteż bardzo się ucieszyłam, słysząc potężne chrapanie zwierza.
Zaczęłam przecierać ostrze skrawkiem bluzki, ale poczułam na sobie czyjeś spojrzenie. Odwróciłam się. Osoba, którą spotkałam, dziwne się na mnie patrzyła...

<Ktoś?>

Powitajmy nową uczennicę - Neythiri!

noreply@blogger.com (Wanda) — Thu, 22 Jun 2017 11:57:00 +0000

Neythiri

"Tylko w ciemności możesz zobaczyć gwiazdy"

Pełen formularz

Żmija - Od Wandy cd. Lestki (Żegoty)

noreply@blogger.com (Wanda) — Sat, 17 Jun 2017 22:08:00 +0000

Ta podstępna żmija musiała znać więcej przejść ode mnie. Stał teraz tyłem do mnie, zastygły w pół skoku. Nie poruszał się, jednak czuć było jego napięcie i gotowość do działania.

- Lestko proszę zajmij się naszym gościem - powiedziałam po chwili ciszy

- Oczywiście - odparła z nieco złowrogim uśmiechem. W tym momencie mężczyzna poruszył się.

- Nie radzę - przemówiłam cicho lecz bardzo wyraźnie. Przeciwnik momentalnie zastygł w bezruchu i pozwolił związać sobie ręce na plecach.

***

Od pojmania mężczyzny minęło parę godzin. Słońce chyliło się ku zachodowi, a jego promienie padały pomarańczowym blaskiem na pradawne skalne ryty. Wieczór był ciepły i suchy. Zebrałam jakiś opał, a Lestka w tym czasie zajęła się opatrywaniem brata. Więzień został porządnie związany i przymocowany do ściany skalnej. Gdy wróciłam rozpaliłam ogień i przygotowałam posiłek. Zostało niewiele prowiantu. Zaledwie parę sucharów, plastrów suszonego mięsa i sera. Na szczęście zebrałam trochę ziół przez co urozmaiciłam jedzenie. Zasiedliśmy razem w około ciepłych płomieni. Na zewnątrz zapadła ciemność. Nastała noc. Co chwilę słychać było jakieś nieokreślone odgłosy. Wstałam od ognia i podeszłam do więźnia i rozwiązałam go. W końcu on też musiał coś zjeść.

- Co waćpanna robi!? - zdenerwowała się Lestka

- Nie nazywaj mnie tak! - krzyknęłam porządnie wkurzona- Nie zasługuję by mnie tak nazywać! Jestem Wanda! I nie czuje się choćby w najmniejszym stopniu szlachcianką!

<Lestka? Wanda nieco się wkurzyła...>

Powitajmy nowego ucznia! - Sil

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 14 Jun 2017 13:45:00 +0000

Sil

"Twoja niedoskonałość, jest perfekcyjnie piękna"

Pełen formularz

Uwaga!

noreply@blogger.com (Wanda) — Tue, 13 Jun 2017 20:19:00 +0000

Drodzy Członkowie!
Dziś z okazji moich imienin, każda osoba otrzyma 20 halsterów. Proszę również o wysłanie mi dat imienin i urodzin.

Od Lestki cd. Wandy "Zabawa w podchody"

noreply@blogger.com (Pyladea) — Mon, 12 Jun 2017 18:56:00 +0000

- Zostań tu – powiedziała lekko przytrzymując brata za ramię, gdy chciał się podnieść. Syknął z bólu z trudem tłumiąc łzy cisnące się do oczu. Rana nie była poważna, ale musiała mu sprawiać ogromne cierpienie. Siostra nachyliła się nad nim z niepokojem przyglądając się bandażom. Nie wydawało jej się, by groty były zatrute, ale czy mogła mieć pewność.

- Nie mogę jej tam samej zostawić. – mruknęła marszcząc czoło i dając tym wyraz dręczącym ją myślom. – Dasz sobie radę?

- Idź – szepnął uśmiechając się do niej łagodnie. Gdy już się podnosiła dodał cicho – Nie narażaj się, jeśli nie będzie absolutnej konieczności.

Również się uśmiechnęła patrząc mu głęboko w oczy jakby chciała zapewnić go, że da sobie radę i tym razem i wróci…

Zanim jednak zdołała wychynąć z ukrycia pewne okoliczności zewnętrzne zmusiły ją do ponownego wycofania w cień. W jaskini nieco poniżej wnęki, którą za radą Wandy obrali sobie za kryjówkę ktoś był. Postać odziana w zieloną kapotę kołowała po jaskini rozbryzgując wodę zalegającą w kałużach na dnie groty. Jego ruchy płynne i wręcz hipnotycznie rytmiczne przypominało zachowanie osaczonego zwierzęcia zakopanego w swej kryjówce, które niespokojnie strzyże uszami i wciąga w nozdrza powietrze obawiając się wyłowić spośród wielu zapachów woń wroga, jednocześnie pewną i budzącą przerażenie. Lestka przypadła do głazów przysłaniających nieco ich jaskinię, co nadawało występowi wygląd zastygłej w biegu wzburzonej fali. Przez twarz młodej kobiety przebiegł ironiczny uśmieszek. Najwyraźniej ich nowa znajoma nie znała tych jaskiń tak dobrze lub po prostu nie wzięła pod uwagę, że ktoś kto ostrzelał ich w wąwozie mógłby zakraść się tu tylnym wejściem, a może to dlatego kazała tu na siebie zaczekać. Wojowniczka zastanawiała się usilnie nad tym czy powinna poruszyć się i zdradzić tym samym swoje położenie, a przez to narazić także Żegotę, czy pozwolić, by intruz zaszedł ich podopieczną od tyłu. Ufała w jej zdolności, ale nie na tyle by chcieć je sprawdzać. Ranny natychmiast domyślił się, co tak zafrapowało medyczkę i gdy zerknęła w jego stronę dał jej do zrozumienia, że powinna iść. Ostrożnie podniosła się i stawiając niemal bezszelestnie stopy na śliskiej ścieżce zaczęła schodzić w dół. Zakapturzony nadal kręcił się po jaskini. Starając się nadal nie ujawniać stanęła mu za plecami. Była pewna, że jej nie słyszy. Jakież było jej zdziwienie, gdy jej przeciwnik nagle rzucił się na nią z nożem. Cudem tylko udało jej się uniknąć pierwszego ciosu wymierzonego z przerażającą precyzją wprost pod żebra. Odskakując wciąż przed kolejnymi dźgnięciami starała się uchwycić swój magiczny sierp. Wreszcie nie miała się już gdzie cofnąć. Mężczyzna zamierzył się ostrzem. Kobieta zamknęła oczy wstrzymując powietrze, a Ignacy wyczuwając niebezpieczeństwo grożące siostrze krzyknął coś nie zrozumiale, gdy nagle za plecami wojownika rozległ się stanowczy kobiecy głos.

- Opuść broń, jeśli ci życie miłe.

Lestka nie czekając na rozwiązanie sytuacji korzystając z nieuwagi wroga wytrąciła mu sprawnym kopnięciem broń, a wybawicielka, którą okazała cię Wanda szybko podbiegła do niej.

<Wanda?>

Podwójne życie - Od Axles cd. Akan

noreply@blogger.com (Wanda) — Mon, 12 Jun 2017 15:38:00 +0000

Leżałam na boku, patrzyłam na odsłonięte okno. Nie chciałam wstać choć musiałam. W końcu jestem kimś w tej rodzinie. I muszę coś zrobić. Mogłam wczoraj wcześniej wrócić, ale jak pójść sobie od tak jak te dzieci tak lecą do ciebie. Nie da się. Po dłuższym rozmyślaniu wstałam. Poszłam się odświeżyć. Założyłam tym razem spódniczkę zaledwie do połowy ud mi sięgała. Do tego gorset który odsłaniał mój szczupły brzuch, a na ramiona zarzuciłam sweterek. Na nogi nałożyłam koturny. Ułożyłam włosy dokładniej je podkręciłam nałożyłam mocniejszy makijaż i zeszłam do jadalni. Rodzice się na mnie spojrzeli chcieli coś powiedzieć, ale się powstrzymali od zbędnych komentarzy. Na śniadanie zjadłam jakieś jajka, zupę i coś na deser.
Gdy ktoś zapukał, tata poszedł w tamtym kierunku razem z mamą także poszłyśmy. Stali tam biedniejsi ciekawe czego chcą. Nie to, że coś no ale oczywiście lubię pomagać i próbuje inaczej wyglądać ale się nie da za bardzo. Tata do nich poszedł dał im jedzenie i ogłosił że im pomoże. Gdy wróciliśmy straciłam apetyt i poszłam do pokoju. Usiadłam i patrzyłam przez okno. Wielka posiadłość, wszędzie mnie pełno ale nudno. Żadnego z rodzeństwa nie ma już, każdy z nich już jest ze swoją rodziną. Rodziców też czasem nie ma siedzę sama. Eh no przyzwyczaiłam się już do tego. Lubię ten dom. Na ulicy też bym się zapewne odnalazła. Lecz jak już tu siedzę to w sumie mogę sobie ubrania poprzerabiać. Dla rodziców już nigdy nie będę tą małą dziewczynka, w sukienkach takich pięknych jak dla księżniczek.

*Nastała noc*

Przebrałam się w mój strój do miasta. Nie trzeba opowiadać. Chyba, że komuś trzeba. Tak więc wracając. Wyszłam z zamku powiedzmy i poszłam w dobrze znanym mi kierunku. Dzieci czekały, a ja już dawałam im jedzenie. Bawiłam się z nimi widziałam kieszonkowców jeden z nich gdy pomagałam dzieciom chciał mnie obrazować.
- Wiesz co, składanie się i próbowanie okraść dla swojej przyjemności to niezbyt szlachetne. Nieprawdaż. - spojrzałam na te osobę, a ona chciała zabrać dziecku ich prezenty. Już sama chciałam to załatwić ale jakiś chłopak mnie uprzedził. Zaprowadziłam dziewczynkę i resztę dzieci do ich jakby domu. Wróciłam, a oni dalej się okładali ile można no. Narysowałam sobie rune uśpienia na dłoni i wcelowałam w nich. Zasnęli obaj. Przywołałam z cienia Postacie trzy aby jedna mi pomogła, a pozostałe dwie wtrąciły go do lochu.

***

Siedziałam w pokoju na łóżku obok tego chłopaka, oczyszczając runa jego rany. Obudził się nagle i chwycił mnie.
- Spokojnie zajęłam się tamtym. Dzieci są bezpieczne.
- Ty jesteś tą dziewczyną, to ty pomagasz innym. - zakryłam my ręką usta.
- A teraz słuchaj, jestem Axles i tak mieszkam tu gdyż jestem szlachcianka. A w nocy pod pseudonimem pomagam biednym, najczęściej dzieciom. Teraz ty, masz to zachować dla siebie. Bo jak się dowiem to zawiśniesz. - powiedziałam u zabrałam rękę
- Dobrze nie powiem. Jestem Akan. To ja już pójdę.
- Poczekaj może jesteś głodny, może chcesz się umyć przebrać. Nudno tak samej, ale skoro chcesz iść to choć. - zatrzymał mnie, usiadłam na łóżku i wpatrywałam się w punkt. Pierwszy raz jestem z kimś sam na sam.
- Zostanę, ale w następną noc pójdziemy razem w porządku. - kiwnęłam głową, on poszedł się odświeżyć, a ja przeniosłam coś na ząb.

Akan?

Powitajmy nową uczennicę! - Axles

noreply@blogger.com (Wanda) — Sat, 10 Jun 2017 10:31:00 +0000

Axles

"Boisz się? To dobrze, bo masz czego."

Pełen formularz

Podsumowanie ankiety

noreply@blogger.com (Wanda) — Fri, 02 Jun 2017 15:20:00 +0000

Drodzy uczniowie!

Jako, że wygrała propozycja reformy, proszę bez pośrednio pod tym postem pisać swoje propozycje. Dodatkowo otwieram Quest. Wysyłamy zaproszenia do jak największej ilości osób. każda osoba, która dołączy poprzez takie właśnie zaproszenie, proszona jest o wysłanie imienia postaci osoby, która owo zaproszenie wysłała. Jeśli ta osoba dołączy, zapraszający otrzymuje 50 h oraz jeden przedmiot z Targu.

Plan - Od Wandy Cd. Lestki

noreply@blogger.com (Wanda) — Thu, 01 Jun 2017 19:34:00 +0000

Ktoś się zbliżał. Musieliśmy uciekać.Pomogłam wstać Ignacemu i poczułam ostry ból w ramieniu. Zacisnęłam zęby aby nie krzyknąć. Razem z Lestką udało nam się dotrzeć do połowy korytarza. Dalej nie dałyśmy rady. Nie wiedziałam co robić. W końcu podjęłam decyzję.

- W idźcie. Ja postaram się go zatrzymać.

- Nie ma mowy. Nie zostawimy cię. Jesteś szlachcianką.

- To nie znaczy, że jestem słaba. Umiem sobie poradzić. Znam te korytarze na pamięć. Musicie iść prosto. Potem w prawo, kawałek prosto. Następnie dwa razy w lewo i trzy w prawo. Wtedy ujrzycie małą jaskinię na wysokości dziesięciu metrów. Dacie radę się tam wspiąć. Ja dołączę do was później. Jeśli nie wrócę do świtu, będziecie musieli poradzić sobie sami.

- Nie podoba mi się ten plan

- Mnie też nie - wtrącił się Ignacy

- Uwierzcie. Naprawdę nie chcę tego robić. Nie ma jednak na to czasu. Do zobaczenia. - powiedziałam i pobiegłam w kierunku, z którego przyszliśmy.

Moje mięśnie były napięte do granic możliwości. Starałam się uspokoić oddech i serce, które biło tak mocno, jakby chciało umknąć z mojej piersi. Zmusiłam się do szybszego kroku. Jeszcze trzy metry, a wyjrzę za załom skalny i zobaczę przeciwnika. Jeszcze tylko chwila. Stanęłam bezwiednie ściskając łuk. Powoli, tak aby nie wydać najmniejszego dźwięku, nałożyłam strzałę na cięciwę. Wzięłam głęboki oddech i wyszłam zza skały. Napięłam łuk mieżąc w przeciwnika. Jednak… Go tam nie było.

< Bardzo przepraszam za tak długie nieodpowiadanie na twoje opowiadanie >

Nowy brat - Od Akana cd. Sage

noreply@blogger.com (Wanda) — Sat, 20 May 2017 22:07:00 +0000

Niema to jak cudowny spacerek po mieście. Szedłem sobie spokojnie jedząc jabłko. Wszędzie panował szum i gwar. Na moich ustach malował się szeroki uśmiech. Rozglądałem się dookoła poszukując jakiegoś ogłoszenia o pracy. Przybyłem tu dopiero wczoraj i zamierzałem zostać tu jakiś czas i uzupełnić swoje zapasy. Nagle usłyszałem jakieś krzyki i zamieszanie. Ruszyłem w tamtym kierunku i ujrzałem taką scenę: Otyły mężczyzna w fartuchu upapranym krwią pochylał się nad biednie ubranym chłopcem, który kurczowo trzymał w rękach jakiś surowy kawałek mięsa. Przewróciłem oczami i uśmiechnąłem się pod nosem. Kolejny złodziejaszek, którego trzeba wyciągać z opresji.

- Przestań! - krzyknąłem i przecisnąłem się przez tłum
- Czego - burknął na mnie rzeźnik.
- Przepraszam za mojego brata - odparłem z czarującym uśmiechem - ile jestem panu winien za to mięso?
- Dwadzieścia halsterów - odparł patrząc na mnie podejrzliwie
- Już płacę - powiedziałem podając facetowi pieniądze
Teraz zwróciłem się do wyraźnie obolałego chłopaka
- No idziemy matka się o ciebie zamartwia. A w ogóle jak ty wyglądasz?!

< Sage? Wybacz, że tak długo >

Powitajmy nowego ucznia! - Akan!

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 17 May 2017 16:35:00 +0000

Akan

"Boisz się go? Spokojnie. On ciebie bardziej"

Pełen formularz

Jeden kawałek pieczeni - Od Sage'a

noreply@blogger.com (Wanda) — Wed, 17 May 2017 15:47:00 +0000

Nigdy nie kradł pieczeni, to był jego pierwszy raz. I przysiągł sobie, że jeżeli przeżyje ten szaleńczy pościg, następnym razem poczeka, aż mięso zostanie zapakowane. Przynajmniej nie będzie mu się wyślizgiwać.
Skręcił gwałtownie w boczną uliczkę. Rozległ się świst; tasak utkwił w słupie na wysokości, gdzie jeszcze chwilę temu znajdowała się jego głowa. Sage mimowolnie zachwycił się precyzyjnym ruchem rzeźnika.
Z uśmiechem stwierdził, że bez problemu ucieknie sprzedawcy. Wystarczy, że przerzuci mięso przez widniejący przed nim murek, za którym już czekała na niego Rysia. Wątpił, by rzeźnik ze swoją tuszą zdołał wdrapać się na przeszkodę. A nawet gdyby się to udało, zajęłoby mu to trochę czasu.
Był pewien swojej wygranej. Zbyt pewien.
Niewielka, czarna istotka wyskoczyła z kupy śmieci, wprost pod jego nogi. Boleśnie zderzył się z ziemią, a sprawca tego całego zdarzenia jedynie miauknął przeraźliwie, mocno podrapał nogi ostrymi pazurkami chcąc się spod niego wydostać, i uciekł. Sage nadal mocno trzymał pieczeń, co nie przysłużyło się jego prawemu ramieniu, którym z całą siłą uderzył o ziemię.
Nim zdążył się podnieść, usłyszał głośne oblegi skierowane w jego stronę i zdyszany oddech. Rzeźnik pochylił się nad nim i zarechotał drwiąco. Sage miał nadzieję, że Rysia zrozumiała, iż zawinił i zawiadomi o tym jego znajomych. Może jeszcze uda mu się z tego wylizać.
Nie przestając rechotać, wymierzył mu potężnego kopniaka w plecy, aż odebrało mu oddech. Zwinął się w kłębek, czekając na dalsze lanie. Podejrzewał, że nie skończy się ono na kilku kopniakach. Rzeźnik kopnął go po raz drugi i już przymierzał się do trzeciego, kiedy ktoś krzyknął:

- Przestań!

< Ktoś? >

Powitajmy nowego ucznia! - Sage!

noreply@blogger.com (Wanda) — Tue, 16 May 2017 07:59:00 +0000

Sage

"Nie przejmuj się, jeśli upadniesz. Jeżeli nikt cię nie podniesie, przynajmniej sobie poleżysz"

Pełen formularz