Istopolitia

Όταν η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίωνα. Υπό τους στίχους του Wreckless Eric.

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Wed, 21 Mar 2012 22:33:00 +0000

Από τη Βάσια και το υπέροχο blog της:

"Για όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ.

Ο Πυγμαλίων ήταν ένας νέος γλύπτης που έζησε γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. Ο νεαρός θεώρησε πως η θεά Αφροδίτη απεικονιζόταν εντελώς λανθασμένα. Γι αυτό τον λόγο, αποφάσισε ο ίδιος να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα, η οποία θα ξεπερνούσε σε χάρη όλα τα προηγούμενα γλυπτά. Έτσι, δούλεψε για χρόνια, με καταπληκτική δεξιοτεχνία και επιμονή, δίνοντας βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στο τέλος, κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη.

Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα. Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της. Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε.

Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία.

Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις.

Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα.

Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε.

Στο τέλος του μύθου, η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς.

Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο."

words and music:

Eric Goulden / Wreckless Eric (Zomba Music)

Whole Wide World - WRECKLESS ERIC

When I was a young boy

My mama said to me

There's only one girl in the world for you

And she probably lives in Tahiti

I'd go the whole wide world

Just to find her

Or maybe she's in the Bahamas

Where the Carribean sea is blue

Weeping in a tropical moonlit night

Because nobody's told her 'bout you

I'd go the whole wide world

Just to find her

I'd go the whole wide world

Find out where they hide her

Why am I hanging around in the rain out here

Trying to pick up a girl

Why are my eyes filling up with these lonely tears

When there're girls all over the world

Is she lying on a tropical beach somewhere

Underneath the tropical sun

Pining away in a heatwave there

Hoping that I won't be long

I should be lying on that sun-soaked beach with her

Caressing her warm brown skin

And then in a year or maybe not quite

We'll be sharing the same next of kin

I'd go the whole wide world

Just to find her

I'd go the whole wide world

Find out where they hide her

Όταν η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων..

Υπό τους στίχους του Wreckless Eric.

Από το ιδανικό πρότυπο της τέλειας, μοναδικής γυναίκας στο ρεαλιστικό σχήμα της μόνιμα ατελoύς και προβληματικής συμβίωσης..

Όταν η επιθυμία αγγίξει την πραγματικότητα, βλέπουμε την αποστασιοποίηση, την προδοσία ή τον χωρισμό, όταν θα έπρεπε να μιλάμε για απλό συμβιβασμό, προσπάθεια και κατανόηση...

Το αρχέτυπο πρότυπο της Μητέρας, επαναλαμβάνεται στα μάτια της Συντρόφου.

Κι Εκείνη, τυφλά, εντελώς φυσικά, το μεταλαμπαδεύει στα παιδιά της.

Ο κύκλος συνεχίζει, αέναος κι απαράλλαχτος, ανεμπόδιστος, μακριά από κοινωνικούς μετασχηματισμούς κι επαναστάσεις.

Ταΐζοντας τον παραλογισμό, με ύμνους και στιχάκια στη Θεά, προσδοκούμε την τύχη του Πυγμαλίωνα.. Για να πάρουμε απάντηση, στα όμορφα λόγια της Βάσιας:

"Δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο."

Κι ο παραλογισμός δεν έχει τέλος..

Photo Credit: "AreWeHappy?" by Roberto Condado, on Flickr

Αυτός είναι ο κόσμος μας, η επανάσταση είναι τώρα

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sun, 18 Mar 2012 00:01:00 +0000

Α. Πέρα από την Κορυφή

1. Το πετρέλαιο είναι το θεμέλιο του οικοδομήματος του ανθρώπινου πολιτισμού.

Υπάρχουν 10 θερμίδες υδρογονανθράκων -πετρέλαιο και φυσικό αέριο- σε κάθε θερμίδα τροφής που καταναλώνουμε στον εκβιομηχανισμένο κόσμο.

Τα λιπάσματα φτιάχνονται από φυσικό αέριο
Τα εντομοκτόνα από πετρέλαιο
Με πετρελαιοκίνητα μηχανήματα οργώνουμε- φυτεύουμε- ποτίζουμε- μαζεύουμε- μεταφέρουμε και συσκευάζουμε
Τυλίγουμε τα τρόφιμα σε πλαστικό - ίσον πετρέλαιο. Όλα τα πλαστικά είναι από πετρέλαιο
Υπάρχουν 26 λίτρα πετρέλαιο σε κάθε ελαστικό

Το πετρέλαιο είναι παντού.
Είναι πανταχού παρόν.

Και μόνο εξ' αιτίας του πετρελαίου υπάρχουν 7 δις άνθρωποι ή σχεδόν 7 δις άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή.

Η άφιξη τέτοιας φτηνής και εύκολης ενέργειας η οποία, παρεμπιπτόντως, ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια σκλάβους να δουλεύουν όλο το 24ωρο άλλαξε τον κόσμο με τόσο ριζοσπαστικό τρόπο τον τελευταίο αιώνα που ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 10 φορές.

Όμως, έως το 2050, τα αποθέματα πετρελαίου θα μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού κάτω από το ήμισυ του σημερινού- βάσει του τωρινού τρόπου ζωής. Έτσι, το μέγεθος προσαρμογής σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής είναι απλά τεράστιο.

Ο κόσμος σήμερα χρησιμοποιεί 6 βαρέλια πετρελαίου για κάθε βαρέλι που βρίσκει
Πέντε χρόνια πριν, χρησιμοποιούσε 4 βαρέλια για κάθε ένα που έβρισκε
Σε ένα χρόνο από τώρα, θα χρησιμοποιεί 8 βαρέλια για κάθε ένα που θα βρίσκει

Αυτό που με ενοχλεί είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αληθινής προσπάθειας από τις κυβερνήσεις παγκοσμίως και από τους ηγέτες της βιομηχανίας ανά τον κόσμο να κάνουν κάτι διαφορετικό.

Έχουμε αυτές τις, ας τις πούμε, προσπάθειες να παραχθεί περισσότερη αιολική ενέργεια και ίσως να γίνει κάτι και με την παλιρροϊκή. Γίνονται προσπάθειες για την καλύτερη απόδοση των αυτοκινήτων μας αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με επερχόμενη επανάσταση- όλα αυτά είναι ασήμαντα και αυτό είναι αρκετά τρομακτικό.

Και οι κυβερνήσεις καθοδηγούμενες από οικονομολόγους που δεν εκτιμούν αυτά για τα οποία μιλάμε και προσπαθούν να διεγείρουν τον καταναλωτισμό για να αποκαταστήσουν την περασμένη ευημερία ελπίζοντας να αποκαταστήσουν το παρελθόν.

Εκτυπώνουν ακόμα περισσότερο χρήμα, το οποίο στερείται παντελώς αντικρύσματος. Έτσι, εάν η οικονομία βελτιωθεί και ανακάμψει και η περίφημη ανάπτυξη επανέλθει, θα είναι σύντομη.

Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου τώρα είναι περίπου 86 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Σε περίπου 10 χρόνια, προβλέπεται να πρέπει να αντικατασταθούν σχεδόν 14 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να πλησιάσει και να καλύψει έστω και το 1% αυτού του είδους τη ζήτηση. Αν δεν κάνουμε κάτι αρκετά γρήγορα πρόκειται να υπάρξει τεράστια έλλειψη ενέργειας.

Νομίζω ότι το μεγάλο λάθος είναι ότι δεν αναγνωρίσαμε πριν μια δεκαετία περίπου, ότι χρειαζόταν συντονισμένη προσπάθεια για την ανάπτυξη αυτών των βιώσιμων μορφών ενέργειας.

Νομίζω αυτό είναι κάτι που τα εγγόνια μας θα το κοιτάξουν με τρομερή δυσπιστία.

"Αφού γνωρίζατε ότι
είχατε να κάνετε με ένα πεπερασμένο αγαθό
πώς ήταν δυνατόν να χτίσετε την οικονομία σας
πάνω σε κάτι το οποίο επρόκειτο να εξαφανιστεί;"

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία
βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εξάντληση ενός βασικού πόρου
καίριου στο τωρινό μας σύστημα επιβίωσης.

Και το γαμώτο της όλης υπόθεσης είναι ότι
ακόμη και με το πετρέλαιο να γίνεται όλο και πιο σπάνιο
το οικονομικό σύστημα
θα συνεχίσει να ωθεί με κλειστά μάτια
το καρκινικό του μοντέλο ανάπτυξης,

έτσι ώστε οι άνθρωποι να αγοράζουν
πιο πολλά πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα
για να δημιουργούν ΑΕΠ και δουλειές
χειροτερεύοντας την παρακμή.

Υπάρχουν λύσεις για να αντικαταστήσουμε το οικοδόμημα της οικονομίας των υδρογονανθράκων; Φυσικά.

Αλλά η πορεία που χρειάζεται για την επίτευξη των αλλαγών δεν θα εκδηλωθεί μέσω των Πρωτοκόλλων του Συστήματος της Αγοράς, δεδομένου ότι νέες λύσεις μπορούν να εφαρμοστούν μόνο μέσω του Μηχανισμού του Κέρδους.

Οι άνθρωποι δεν επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επειδή δεν υπάρχει κέρδος, τόσο μακροπρόθεσμα όσο και βραχυπρόθεσμα.
Και η δέσμευση που χρειάζεται για να γίνουν πραγματικότητα μπορεί να συμβεί μόνο με σοβαρή ζημιά της οικονομίας.

Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει χρηματικό κίνητρο, και σε αυτό το σύστημα, αν δεν υπάρχει χρηματικό κίνητρο, δεν γίνεται τίποτα.

Και πάνω απ' όλα,
η Κορύφωση Πετρελαίου είναι μόνο μία από τις αναδυόμενες συνέπειες
του περιβαλλοντικο-κοινωνικού σαραβαλιασμένου τρένου που κερδίζει σήμερα ταχύτητα.

Άλλες υποβαθμίσεις περιλαμβάνουν:

2. το Πόσιμο Νερό -η ίδια η δομή της ύπαρξής μας- το οποίο παρουσιάζει σήμερα ελλείψεις για 2,8 δις ανθρώπους και αυτές οι ελλείψεις πρόκειται να φτάσουν τα 4 δισεκατομμύρια μέχρι το 2030.

3. Παραγωγή Τροφής:

Η καταστροφή της καλλιεργήσιμης γης, από την οποία προέρχεται το 99,7%
όλης της ανθρώπινης τροφής λαμβάνει χώρα έως και 40 φορές ταχύτερα απ' όσο μπορεί να αναπληρωθεί και μέσα στα τελευταία 40 έτη, το 30% της καλλιεργήσιμης γης έχει καταστεί αντιπαραγωγικό.

Για να μην πούμε ότι οι υδρογονάνθρακες είναι η ραχοκοκαλιά της γεωργίας σήμερα, και όσο αυτοί μειώνονται έτσι μειώνεται και ο εφοδιασμός μας σε τρόφιμα.

Όσον αφορά στους γενικούς πόρους, με τα τωρινά πρότυπα κατανάλωσης, έως το 2030 θα χρειαζόμαστε δύο πλανήτες για να συνεχίσουμε τους ρυθμούς μας.

4. Για να μην αναφέρουμε τη συνεχή καταστροφή της βιοποικιλότητας που υποστηρίζει τη ζωή προκαλώντας κρίσεις εξαφάνισης και περιβαλλοντική αποσταθεροποίηση σε όλη τη Γη.

5. Με όλες αυτές τις υποβαθμίσεις έχουμε και τη σχεδόν εκθετική αύξηση του πληθυσμού όπου έως το 2030 μπορεί να είναι πάνω από 8 δις άνθρωποι στον πλανήτη.

Η παραγωγή ενέργειας και μόνο θα πρέπει να αυξηθεί στο 44% έως το 2030
για να καλυφθεί η εν λόγω ζήτηση.

Και πάλι,
καθώς τα χρήματα είναι ο μόνος πρωταρχικός παράγοντας για δράση μπορούμε άραγε να αναμένουμε κάποια χώρα του πλανήτη να είναι σε θέση να αντέξει τις μαζικές αλλαγές που απαιτούνται για την επανάσταση στην γεωργία στην επεξεργασία ύδατος, στην παραγωγή ενέργειας κ.τ.λ.

Όταν η σκευωρία του παγκόσμιου χρέους κλείνει σιγά-σιγά όλον τον κόσμο...

6. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι
η ανεργία που βλέπετε σήμερα πρόκειται να γίνει κάτι το δεδομένο, λόγω της φύσης της τεχνολογικής ανεργίας. Οι θέσεις εργασίας δε θα επιστρέψουν.

7. Και τέλος, μια ευρεία κοινωνική εκτίμηση:

Από το 1970 έως το 2010, η φτώχεια στον πλανήτη διπλασιάστηκε λόγω αυτού του συστήματος και βάσει της κατάστασης σήμερα, πιστεύετε στα αλήθεια ότι θα δούμε κάτι άλλο από περισσότερο διπλασιασμό, περισσότερα δεινά και περισσότερη μαζική λιμοκτονία;

Β. Η Αφετηρία

Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας μεγάλης μετάβασης στην ανθρώπινη ζωή... Ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα, είναι αυτή η ριζική αλλαγή της ζωής όπως την ξέρουμε κατά τον τελευταίο αιώνα.

Θα πρέπει να υπάρχει μία σύνδεση μεταξύ της οικονομίας και των πόρων αυτού του πλανήτη.

H "κυρίαρχη ομάδα"
θα κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει στην εξουσία

και αυτό είναι που πρέπει να έχετε κατά νου.

Θα χρησιμοποιήσουν στρατό και ναυτικό και ψέμματα... ή ό,τι άλλο διαθέτουν

για να κρατηθούν στην εξουσία.

Δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν,

διότι δεν ξέρουν κανένα άλλο σύστημα

που θα διαιωνίσει το είδος τους.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΣ
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

Αποσπάσματα από το τελευταίο μέρος του ντοκιμαντερ:
ZEITGEIST- MOVING FORWARD

Για υπότιτλους πατήστε το cc.

Photo Credit: "Anemone" by Maggi_94, on Flickr

Από την κοινωνία της αφθονίας στην κοινωνία της λιτότητας

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sat, 10 Mar 2012 13:56:00 +0000

1. Απο-ανάπτυξη,

από το blog η αριστερή στρουθοκάμηλος:

Οι « οικοταρτούφοι » και ο μύθος της πράσινης ανάπτυξης
Η αποανάπτυξη κερδίζει έδαφος μέσα στην ύφεση
Μειοψηφίες της ουτοπίας
lundi 26 octobre 2009, par Eric Dupin, Le Monde diplomatique

Όσο προχωράει η οικολογική κρίση, επιβάλλεται σιγά σιγά η ανάγκη να ορίσουμε την ανθρώπινη πρόοδο με διαφορετικό τρόπο, και όχι με βάση τον παραγωγισμό και την τυφλή εμπιστοσύνη στα άλματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Στη Γαλλία, οι διανοούμενοι και οι ακτιβιστές που αγωνίζονται για την αποανάπτυξη, για έναν τρόπο ζωής απλούστερο και για μια ζωή με νόημα, βλέπουν να αυξάνεται το ακροατήριό τους, όχι μόνο στα κόμματα της αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς, αλλά και στο ευρύ κοινό. Όμως, αντιπροσωπεύουν πολύ διαφορετικές πολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις.

Θα έπρεπε να δει κανείς το εμβρόντητο ύφος του Γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν όταν, στις 14 Οκτωβρίου του 2008, ο Υβ Κοσέ (μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του οικολογικού χώρου) υπερασπίστηκε από το βήμα της Βουλής τις ιδέες της αποανάπτυξης.

Κάνοντας τη διάγνωση ότι
« πρόκειται για μια ανθρωπολογική κρίση », ο Πράσινος βουλευτής του Παρισιού, υπό τα γιουχαΐσματα της δεξιάς, δήλωσε ότι « στο εξής, η προσπάθεια για μεγαλύτερη οικονομική μεγέθυνση είναι αντιοικονομική, αντικοινωνική και αντιοικολογική ».

Βέβαια, η έκκλησή του για την «κοινωνία της λιτότητας» δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να υιοθετηθεί από τους βουλευτές. Ωστόσο, η προκλητική ιδέα της αποανάπτυξης είχε ήδη κάνει δυναμική εμφάνιση στον διάλογο.

2. Καμπύλη Hubbert

από το site aenaon:

α) Η πρόβλεψη του M. King Hubbert,
Την δεκαετία του 1950 ο Αμερικανός γεωφυσικός M. King Hubbert, δουλεύοντας για την Shell, παρατήρησε ότι οι ανακαλύψεις πετρελαϊκών πεδίων ακολουθούσαν μία κατανομή σχήματος καμπάνας. Ισχυρίσθηκε ότι ο ρυθμός παραγωγής πετρελαίου θα ακολουθούσε μια παρόμοια καμπύλη, γνωστή πλέον σαν “καμπύλη του Hubbert”

Πηγή: aspoitalia.net

Το 1956, ο Hubbert προέβλεψε ότι η παραγωγή των ΗΠΑ θα έφτανε στο μέγιστό της μεταξύ 1965 και 1970. Η Shell προσπάθησε να πιέσει τον Hubbert να μην δημοσιοποιήσει τις προβλέψεις του, αλλά ο διαβόητα πεισματάρης Hubbert προχώρησε στη δημοσίευσή τους. Πολλοί άνθρωποι τόσο μέσα όσο και έξω από την βιομηχανία πετρελαίου γρήγορα απέρριψαν τις προβλέψεις του Hubbert.

Αποδείχθηκε όμως ότι ο Hubbert είχε δίκιο:
Η πετρελαιοπαραγωγή των ΗΠΑ έφτασε στο μέγιστό της το 1970. Το έτος αυτό οι παραγωγοί των ΗΠΑ παρήγαγαν τόσο πετρέλαιο όσο ποτέ άλλοτε και οι προβλέψεις του Hubbert δεν ήταν παρά μια θολή ανάμνηση. Η παρουσία του μεγίστου σημείου της καμπύλης επιβεβαιώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, έχοντας το πλεονέκτημα της αποκτηθείσας γνώσης.

Παρόλο που από πολλούς δεν έγινε αντιληπτό, η κορύφωση της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ ήταν το πλέον σημαντικό γεωπολιτικό γεγονός που συνέβη λίγo μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, δημιουργώντας τις συνθήκες για την ενεργειακή κρίση του 1970 και οδηγώντας τις ΗΠΑ στην κατά πολύ μεγαλύτερη στρατηγική έμφαση στον έλεγχο των πετρελαιοπηγών άλλων χωρών.

Καθόρισε επίσης την έναρξη του τέλους της κυριαρχίας των ΗΠΑ σαν κυριότερου παγκόσμιου δανειστή. Ασφαλώς και οι ΗΠΑ είχαν την δυνατότητα εισαγωγής πετρελαίου από άλλες χώρες, για αυτό και η ζωή συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερες διακοπές.

Παρ’ όλα αυτά, όταν η παγκόσμια παραγωγή φτάσει στο μέγιστό της, οι συνέπειες θα γίνουν αισθητές σε μεγαλύτερη κλίμακα και με πολύ πιο βίαιο τρόπο.

β) Η Θεωρία του Hubbert για την κορύφωση πετρελαίου (peak oil)

Ο Hubbert προέβλεψε την κορύφωση της παγκόσμιας παραγωγής περίπου μισό αιώνα μετά από την ημερομηνία της δημοσίευσής του, έχοντας μέγεθος περίπου 12 gigabarrels το χρόνο.

3. “Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε”

ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου, όπως δημοσιεύεται στο ιστολόγιο του celin:

Η "ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ" ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ 2/3 ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ. (ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ;)

"Η οικονομια ειναι τραυματισμενη, αστε τη να ψοφησει", ελεγε ενα απο τα συνθηματα του γαλλικου Μαη.

Σημερα, περισσοτερο απο καθε αλλη φορα, μπορει να κατανοησει κανεις πως δεν ειναι η οικονομια που ψυχορραγει. Αυτοι που "ψοφουν" εξαιτιας του τροπου που ειναι δομημενη και λειτουργει η οικονομια ειναι τα δισεκατομμυρια των ανθρωπων. Οσο για το "παγκοσμιοποιημενο" καπιταλιστικο βαμπιρ, μεσα σ'αυτη την οικονομια ειναι που τρεφεται, ζει και βασιλευει.

Οι αρμοδιοι αξιωματουχοι των κυβερνησεων και των διεθνων οργανισμων, για να περιγραψουν τα "τραυματα" της οικονομιας, χρησιμοποιουν ειδικη ορολογια και προσκομιζουν αριθμους. Πασχιζουν να μας ευαισθητοποιησουν οτι τα πραγματα "δεν πανε καθολου καλα". Η απογοητευση τους ειναι εκδηλη: διευρυνεται το "ελλειμμα", ανεβαινει ο "πληθωρισμος" και ο "τιμαριθμος", 'στασιμοτητα", μειωμενη "ανταγωνιστικοτητα", "υφεση", "χρεος".

Οι εκτιμησεις και οι υπολογισμοι των παγκοσμιων "ταγων" διατυπωνονται σε εκθεσεις, ανακοινωνονται με καθε επισημοτητα και παντα καταληγουν σε ενα δισυλλαβο κωδικο: "μετρα"! Αλλα τι μετρα; Προς οφελος ποιων και εναντιον ποιων; Απο την παλια στατιστικη που οδηγουσε στις αναλυσεις για τις λεγομενες "κοινωνιες των 2/3", με το υπολοιπο 1/3 να εχει θαφτει στο κοινωνικο περιθωριο, σημερα εχουμε πλεον περασει στις κοινωνιες του 1/3, με τα υπολοιπα 2/3, αν δεν εχουν ηδη πεταχτει σε καποια κοινωνικη "χωματερη", να φλερταρουν με το κοινωνικο ερεβος. Ολοι αυτοι ειναι οι ζωντανοι του κατω κοσμου, που προφανως δεν εχουν απολυτως τιποτα να συνεισφερουν για τη "διασωση" της παγκοσμιας οικονομιας-παρα μονο την ιδια τους τη ζωη. Και δεν προκειται για σχημα λογου.

Οι πραγματικοι κυβερνητες αυτου του κοσμου κατα καιρους εχουν προβληματιστει σοβαρα να βρουν τροπους για να "απαλλαξουν" τον πλανητη απο το "βαρος" αυτων που η ζωη τους θεωρειται "περιττη" και "ασυμφορη".

Τον Οκτωβρη του 1979 μιλωντας στο "κλαμπ της Ρωμης", την ομαδα των 7 πλουσιοτερων χωρων που απαρτιζαν το G7, ο τοτε διευθυντης της Παγκοσμιας Τραπεζας και πρωην Υπουργος Αμυνας των ΗΠΑ επι Βιετναμ, ο Ρομπερτ Μακ Ναμαρα, διαπιστωνε:

"Υπαρχουν μονο δυο τροποι για να αποτρεψουμε τη δημιουργια ενος κοσμου 10 δισεκατομμυριων ανθρωπων. Ειτε προκειται να μειωθει ο ρυθμος των γεννησεων, ειτε να αυξηθει ο αριθμος των θανατων. Δεν υπαρχει αλλος τροπος.

Υπαρχουν βεβαια πολλοι τροποι για την αυξηση του ρυθμου των θανατων. Στη θερμοπυρηνικη εποχη μας ενας πολεμος μπορει να επιλυσει αμεσα και αποτελεσματικα το θεμα. Οι αρρωστιες και η πεινα επισης αποτελουν αρχαιες πρακτικες ελεγχου του μεγεθους του πληθυσμου.

Για να το πουμε απλα: η αυξηση του παγκοσμιου πληθυσμου ειναι η μεγαλυτερη απειλη για τα οικονομικα και κοινωνικα πλεονεκτηματα του αναπτυγμενου κοσμου."

4. Από το ντοκιμαντέρ:

ZEITGEIST: MOVING FORWARD

"Αφού γνωρίζατε
ότι είχατε να κάνετε με ένα πεπερασμένο αγαθό
πώς ήταν δυνατόν να χτίσετε την οικονομία σας
πάνω σε κάτι το οποίο επρόκειτο να εξαφανιστεί;

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία

βρισκόμαστε αντιμέτωποι
με την εξάντληση ενός βασικού πόρου
καίριου στο τωρινό μας
σύστημα επιβίωσης.

Και το γαμώτο

της όλης υπόθεσης είναι ότι...
ακόμη και με το πετρέλαιο
να γίνεται όλο και πιο σπάνιο

το οικονομικό σύστημα

θα συνεχίσει να ωθεί με κλειστά μάτια
το καρκινικό του μοντέλο ανάπτυξης...

έτσι ώστε οι άνθρωποι να αγοράζουν

πιο πολλά πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα
για να δημιουργούν ΑΕΠ και δουλειές...

χειροτερεύοντας την παρακμή.

Photo Credit: "The Calm After the Storm" by Stuck in Customs, on Flickr

"Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια", μια επίκαιρη διάλεξη, σε μια χώρα που διψά για ανάπτυξη και πετρέλαιο

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sat, 10 Mar 2012 02:26:00 +0000

Πριν παρουσιάσουμε την σπουδαία και επίκαιρη διάλεξη του Καθηγητή Φυσικής του πανεπιστημίου του Κολοράντο, Δρ Albert Bartlett, ας θέσουμε κάποια προφανή ερωτήματα:

Γιατί η κοινωνία του συνεχούς κέρδους και της αύξησης της κατανάλωσης, δηλαδή η καπιταλιστική κοινωνία, οδηγεί τον κόσμο μας στην οικολογική καταστροφή και στην ανθρώπινη εξόντωση;

Γιατί το κυρίαρχο μοντέλο της συνεχούς ανάπτυξης, δηλαδή το μοντέλο της βιομηχανικής κοινωνίας, είτε είναι καπιταλιστικό είτε σοσιαλιστικό, πρέπει να αλλάξει;

Γιατί η κατασπατάληση των φυσικών πόρων, σε ένα πεπερασμένο περιβάλλον, ισοδυναμεί με αυτοκτονία των νεότερων γενεών;

Γιατί ο υπερπληθυσμός κάνει τα πράγματα χειρότερα;

Απάντηση δίνει η απλή αριθμητική...
"Τα πραγματικά περιστατικά, δεν παύουν να υπάρχουν επειδή αγνοούνται», Aldous Huxley.

Κι αυτά δεν είναι αντικείμενο ενός ακόμα debate, είναι αποδεδειγμένα και αδιαπραγμάτευτα γεγονότα, όπως δηλώνει ο καθηγητής.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει μια δικτατορία που δεν μπορούμε να νικήσουμε με κανένα σύστημα, παρά μόνο να συμμαχήσουμε μαζί της. Είναι η δικτατορία των φυσικών νόμων και αριθμών..

Πραγματική ελευθερία και δημοκρατία που μας υπόσχονται όλα τα κοινωνικο-οικονομικά ρεύματα, από τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού μέχρι τους ορθόδοξους κομμουνιστές, σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων, δε μπορεί να υπάρξει χωρίς πραγματική απο-ανάπτυξη ( de-growth).

Δρ Albert Bartlett, 1998
Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια

Η ομιλία του με θέμα «Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια» έχει δοθεί πάνω από 1260 φορές σε 48 πολιτείες των ΗΠΑ από το 1969.

(Η ποιότητα της εικόνας δεν είναι πολύ καλή, η ποιότητα των εννοιών της διάλεξης, είναι ανεκτίμητη! Μετά το play, μπορείτε να πατήσετε το cc- το κόκκινο τετραγωνάκι- και να επιλέξετε μεταγραφή ήχου. Έτσι θα έχετε με μεγάλη ακρίβεια αγγλικούς υπότιτλους)

Ακολουθούν τα σημαντικότερα συμπεράσματα της διάλεξης και του βιβλίου (Η εκθετική συνάρτηση! Για το μέλλον του πλανήτη μας) του καθηγητή Albert Bartlett, όπως τα βρήκαμε στην ιστοσελίδα: Μινεσότα για την Αειφορία.

Για το πλήρες κείμενο δείτε εδώ: Arithmetic, Population, and Energy

Dr. Albert Bartlett, 1998

Η ομιλία αυτή εξετάζει την αριθμητική της σταθερής ανάπτυξης, όπως το 5% ανά έτος, το χρόνο διπλασιασμού για το συγκεκριμένο ρυθμό ανάπτυξης, και τα μεγάλα μεγέθη που προκύπτουν όταν η σταθερή ανάπτυξη συνεχίζεται για μικρό χρονικό διάστημα.

Στη συνέχεια εξετάζεται τι συμβαίνει όταν έχεις σταθερή ανάπτυξη σε ένα πεπερασμένο περιβάλλον. Αυτές οι έννοιες εφαρμόζονται στον πληθυσμό και στα ορυκτά καύσιμα όπως το πετρέλαιο και ο άνθρακας. Μια σειρά από συστάσεις δίνoνται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αποκαλύπτει η απλή αριθμητική.

1. Εισαγωγή

Γύρω στο 1969, υποκινούμενος από φοιτητές του πανεπιστημίου με περιβαλλοντικές ανησυχίες, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ούτε εγώ ούτε οι μαθητές μου είχαμε μια καλή κατανόηση των επιπτώσεων της σταθερής ανάπτυξης και ιδίως των τεράστιων αριθμών που δημιουργεί η σταθερή αύξηση μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.

Η πρώτη ενεργειακή κρίση δημιούργησε την ανάγκη να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν την αριθμητική της σταθερής ανάπτυξης, και ιδίως τη συντόμευση του προσδόκιμου ζωής των μη-ανανεώσιμων φυσικών πόρων, εάν είχαμε σταθερή αύξηση στο ποσοστό της κατανάλωσης αυτών των πόρων.

Όταν για πρώτη φορά υπολόγισα τον εκθετικό χρόνο εξάντλησης του άνθρακα στις ΗΠΑ για ένα συγκεκριμένο ποσοστό αύξησης της κατανάλωσης, χρησιμοποίησα τη νέα φορητή ηλεκτρονική αριθμομηχανή μου, και το αποτέλεσμα ήταν 44 έτη. Ήταν τόσο μικρός ο χρόνος που υποψιάστηκα πως είχα κάνει λάθος. Επανέλαβα τον υπολογισμό μερικές φορές, και το αποτέλεσμα ήταν πάλι 44 χρόνια. Ο νέος υπολογιστής μου ήταν λοιπόν λανθασμένος. Έτσι, πήρα τους πίνακες των λογαρίθμων και χρησιμοποίησα χαρτί και μολύβι για να υπολογίσω το αποτέλεσμα, που ήταν ξανά 44 έτη.

Μόνο τότε άρχισα να συνειδητοποιώ το βαθμό μείωσης στη διάρκεια ζωής ενός μη ανανεώσιμου φυσικού πόρου, με σταθερή αύξηση του ποσοστού της κατανάλωσης του, και πώς

είναι παραπλανητικό οι ηγέτες, στις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία, να υποστηρίζουν την ανάπτυξη των ποσοστών της κατανάλωσης και να λένε στους ανθρώπους πόσο χρονικό διάστημα ο φυσικός πόρος θα διαρκέσει "με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης."

Παράδειγμα 1. Εάν ένας φυσικός πόρος διαρκέσει 300 χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης, τότε θα διαρκέσει 49 χρόνια, αν το ποσοστό της κατανάλωσης αυξηθεί κατά 6% ανά έτος.

Παράδειγμα 2. Εάν ένας φυσικός πόρος διαρκέσει 18 χρόνια με 5% ετήσια αύξηση της κατανάλωσης, τότε θα διαρκούσε 30 χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης (0% αύξηση).

Παράδειγμα 3. Εάν ένας πόρος διαρκέσει 55 χρόνια με 8% ετήσια αύξηση στο ποσοστό κατανάλωσης, τότε θα διαρκούσε 115 χρόνια με 3% αύξηση.

Πολλοί οικονομολόγοι απορρίπτουν αυτό το είδος της ανάλυσης που βασίζεται στην υπόθεση πως οι πόροι είναι πεπερασμένοι. Ένας συνάδελφος στα οικονομικά διάβασε την ανάλυση και στη συνέχεια μού είπε πως «είναι όλα λάθος." Όταν του ζήτησα να επισημάνει τα συγκεκριμένα λάθη της ανάλυσης, κούνησε το κεφάλι του, λέγοντας ξανά, «Είναι όλα λάθος."

Μπορείτε να σκεφτείτε οποιοδήποτε πρόβλημα, σε οποιαδήποτε κλίμακα, από το μικροσκοπικό στο παγκόσμιο επίπεδο, για το οποίο μακροπρόθεσμη βιώσιμη λύση μπορεί να επιτευχθεί , έχοντας μεγαλύτερους πληθυσμούς σε τοπικό, κρατικό, εθνικό, ή παγκόσμιο επίπεδο;

2. Ιστορίες Τρόμου

1. Η Εφημερίδα Rocky Mountain News στις 6 Οκτωβρίου του 1993 δημοσίευε:

“η εταιρία Shell Oil σχεδιάζει να ξοδέψει 1,2 δις δολ. για την εκμετάλλευση της μεγαλύτερης ανακάλυψης πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού τα τελευταία 20 χρόνια .. Η ανακάλυψη έχει εκτιμώμενο τελικό ποσό εξόρυξης που υπερβαίνει τα 700 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και φυσικού αερίου. "

Τα 700 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ακούγονται πολλά- μέχρι να παρατηρήσει κανείς πως εκείνη τη στιγμή, η κατανάλωση στις ΗΠΑ ήταν 16,6 εκατ. βαρέλια / ημέρα, έτσι ώστε αυτή η "μεγαλύτερη ανακάλυψη πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού τα τελευταία 20 χρόνια” θα καλύψει τις ανάγκες των ΗΠΑ για μόλις 42 ημέρες!

2. Ένας άλλος τίτλος της Wall Street Journal (1 Απριλίου, 1997), στην πρώτη σελίδα, έγραφε:

“Τέσσερις δεκαετίες αργότερα (..από την ανακάλυψη του), πετρέλαιο στο οικόπεδο ανοιχτά του Καναδά, είναι έτοιμο να εξορυχθεί. Πολιτική, Χρήμα και Φύση, συντονίζουν τις προσπάθειες τους, για ένα τεράστιο κοίτασμα στον πάγο. Θα διαρκέσει 50 χρόνια, τονωτική ένεση για τις ΗΠΑ "

Στο σώμα της ιστορίας διαβάζουμε:

“Το οικόπεδο Hibernia, μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις πετρελαίου στη Βόρειο Αμερική εδώ και δεκαετίες, θα παραδώσει το πρώτο του πετρέλαιο στο τέλος του χρόνου. Τουλάχιστον 20 οικόπεδα μπορεί να ακολουθήσουν, προσφέροντας πάνω από ένα δισεκατομμύριο βαρέλια υψηλής ποιότητας αργού, που υπόσχονται μια σταθερή ροή πετρελαίου με ένα γρήγορο δεξαμενόπλοιο από την διψασμένη ενεργειακά Ανατολική Ακτή.”

Η συνολική κατανάλωση πετρελαίου στις ΗΠΑ το 1996 ήταν περίπου 18 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Κάντε τη μακρά διαίρεση και θα δείτε ότι οι εκτιμήσεις για "ένα δισεκατομμύριο βαρέλια υψηλής ποιότητας αργού" θα καλύψουν τις ανάγκες των ΗΠΑ για μόλις 56 ημέρες!

Αυτό πρέπει να συγκριθεί με τα "50 Χρόνια" στον τίτλο της δημοσίευσης.

3. Η κυβέρνηση Κλίντον, σε ένα "Σχέδιο Συνολικής Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής" (Φεβρουάριος 1998) μιλάει

για το πετρέλαιο της Αμερικής ως «πλούσιο» (σελ. 4) και συνιστά «την προώθηση της αυξημένης εγχώριας παραγωγής πετρελαίου ...» (σελ. 2) για να αντιστραφεί αυτή η πτωτική τάση της παραγωγής πετρελαίου των ΗΠΑ.

Η κορυφή της καμπύλης Hubbert της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ επιτεύχθηκε το 1970 και τώρα βρισκόμαστε κάτω από την δεξιά πλευρά της καμπύλης. (για περισσότερες πληροφορίες πάνω στην καμπύλη Hubbert, δείτε εδώ: Η πρόβλεψη του M. King Hubbert, από το site aenaon)

3. Οι ξεχασμένες Βασικές αρχές της ενεργειακής κρίσης

Αντί να ταξιδεύουμε στην άβυσσο των στατιστικών στοιχείων είναι καλύτερο να στηριχθούμε στην απλότητα των στοιχειωδών μαθηματικών. Με αυτά είναι δυνατόν να αποκτήσουν σαφή κατανόηση της προέλευσης, του πεδίου εφαρμογής, και των συνεπειών της ενεργειακής κρίσης.

1) Εκθετική συνάρτηση

Η μεγαλύτερη αδυναμία της ανθρωπότητας είναι η
αδυναμία της να κατανοήσει την Εκθετική Συνάρτηση!

πηγή: Minnesotans For Sustainability©

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Όταν μια ποσότητα όπως το ποσοστό της κατανάλωσης ενός πόρου (μετράται σε τόνους ανά έτος ή σε βαρέλια ανά έτος) αυξάνεται κατά ένα σταθερό ποσοστό ανά έτος, η αύξηση αυτή ονομάζεται εκθετική.

Η σημαντική ιδιότητα της ανάπτυξης είναι ότι ο χρόνος που απαιτείται για την αυξανόμενη ποσότητα να αυξηθεί το μέγεθός της, κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό, είναι σταθερός.
Για παράδειγμα, μια αύξηση 5% (σταθερό ποσοστό) ανά έτος (σταθερό χρονικό διάστημα) είναι εκθετική.

Ο συνεχής χρόνος που θα απαιτηθεί για την αυξανόμενη ποσότητα να διπλασιάσει το μέγεθός της (αύξηση κατά 100%) καλείται Τ2 χρόνος- ή χρόνος διπλασιασμού. Ο χρόνος διπλασιασμού (Τ2) προκύπτει από την παρακάτω απλή εξίσωση, που θα πρέπει να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία.

Τ2 = 70 / P,

όπου P, το σταθερό ποσοστό αύξησης του μεγέθους.
(70 προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του 100 επί του φυσικού λογάριθμου του 2, περίπου 69,3).

Πάντα διαιρoύμε το 70 με το ποσοστό και βρίσκουμε τα χρόνια που απαιτούνται για να γίνει το μέγεθος διπλάσιο.
Για παράδειγμα, άνοδος της τάξεως του 5% ετησίως θα έχει ως αποτέλεσμα το διπλασιασμό του μεγέθους σε έναν χρόνο Τ2 = 70/5 = 14 έτη.

Δικά μου παραδείγματα:

Αν κάποιος ισχυριστεί πως το έλλειμμα θα είναι 3% ετησίως (συνεχώς- βλέπε συνθήκη του Μάαστριχτ), σημαίνει πως σε 70/3=23,33 χρόνια θα έχουμε το διπλάσιο χρέος (σε απόλυτο αριθμό). Δηλαδή απαιτείται ανάπτυξη 3% και πάνω για να μην αυξηθεί το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ...

Μια ύφεση 7% ετησίως, σημαίνει πως σε 70/7=10 χρόνια, θα έχεις χάσει το μισό ΑΕΠ... Σε μόλις 10 χρόνια...

Αν σήμερα αυξάνονται οι ανάγκες σε πετρέλαιο κατά 7% το χρόνο, παγκοσμίως, αυτό σημαίνει πως σε (70/7)= 10 χρόνια, θα έχουμε τις διπλάσιες ανάγκες για πετρέλαιο από σήμερα. Σε μόλις 10 χρόνια....

2) Η δύναμη του διπλασιασμού

Η ανάπτυξη σε οποιοδήποτε χρόνο διπλασιασμού είναι μεγαλύτερη από τη συνολική ανάπτυξη που προηγήθηκε!

πηγή: Minnesotans For Sustainability©

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Όταν διαβάζουμε ότι η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια στις ΗΠΑ αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα 10-12 έτη θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα της ηλεκτρικής ενέργειας που θα χρησιμοποιηθεί σε αυτά τα 10-12 έτη θα είναι περίπου ίση με το σύνολο όλης της ηλεκτρικής ενέργειας που έχει χρησιμοποιηθεί σε ολόκληρη την ιστορία της ηλεκτρικής βιομηχανίας σε αυτή τη χώρα!

Πολλοί άνθρωποι το βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν ότι όταν ο ρυθμός κατανάλωσης αυξάνεται μόλις κατά 7% / έτος, η κατανάλωση σε μία δεκαετία, υπερβαίνει το σύνολο όλης της προηγούμενης κατανάλωσης, στην ιστορία της ανθρωπότητας.

4. Και τώρα τι κάνουμε;

Τα προβλήματα είναι τέτοια που μάλλον έχουμε λίγες επιλογές.
Όλα τα ακόλουθα σημεία είναι ζωτικής σημασίας:

1. Θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε όλους τους ανθρώπους στην κατανόηση της αριθμητικής και στις συνέπειες της ανάπτυξης, ιδίως όσον αφορά τους πεπερασμένους πόρους της γης.

Ο David Brower παρατήρησε ότι,
'Η προώθηση της ανάπτυξης είναι απλώς ένας εκλεπτυσμένος τρόπος για να κλέψεις από τα παιδιά μας.'

2. Θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους στην εγκατάλειψη της θρησκευτικής πίστης στο καταστροφικό δόγμα ότι η ”ανάπτυξη είναι καλή" ότι το "μεγαλύτερο είναι καλύτερο", ότι "πρέπει να αυξηθούμε ή θα παραμείνουμε στάσιμοι," κλπ., κλπ.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανάπτυξη δεν είναι παρά μια εφηβική φάση της ζωής που σταματά όταν η σωματική ωριμότητα έχει επιτευχθεί. Εάν η αύξηση συνεχιστεί κατά την περίοδο της ωριμότητας ονομάζεται παχυσαρκία ή καρκίνος.

Επιβάλλοντας την ανάπτυξη ως θεραπεία της ενεργειακής κρίσης έχει την ίδια λογική με τη συνταγογράφηση αυξανόμενων ποσοτήτων τροφίμων ως θεραπεία της παχυσαρκίας. Η πρόσφατη ευκαιρία της 200ης επετείου του έθνους μας θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει η μετάβαση από την εθνική εφηβεία στην εθνική ωριμότητα.

3. Θα πρέπει να διατηρήσουμε τη χρήση και την κατανάλωση των πάντων. Θα πρέπει να θέσουμε εκτός νόμου την σχεδιασμένη παλαίωση τους.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, όσο σημαντική κι αν είναι η βιώσιμη ανάπτυξη (χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης), η αριθμητική δείχνει σαφώς ότι οι μεγάλες οικονομίες σε πόρους, που θα προέκυπταν από αυτή, θα εξαλειφθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα ακόμα και με μέτρια ποσοστά ανάπτυξης.

Για παράδειγμα, ένα τεράστιο ομοσπονδιακό πρόγραμμα θα μπορούσε, μέσα σε μία ή δύο δεκαετίες, να επιβάλλει η θερμότητα, για τα κτίρια όπου ζούμε και εργαζόμαστε, να τροφοδοτείται από ηλιακή ενέργεια και όχι από ορυκτά καύσιμα. Αυτό θα εξοικονομήσει 10% της εθνικής μας χρήσης ορυκτών καυσίμων, αλλά αυτή η τεράστια εξοικονόμηση θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς με μόλις δύο χρόνια αύξηση της κατανάλωσης κατά 5%.

Η βιώσιμη ανάπτυξη από μόνη της δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά! Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος βιωσιμότητας είναι να σταματήσει η αύξηση της κατανάλωσης. (0% ανάπτυξη)

4. Θα πρέπει να ανακυκλώνουμε σχεδόν τα πάντα.

5. Θα πρέπει να επενδύσουμε μεγάλα ποσά στην έρευνα για:

α) να αναπτυχθεί η χρήση της ηλιακής, γεωθερμικής, αιολικής, παλιρροϊκής ενέργειας, η βιομάζα, καθώς και άλλες εναλλακτικές πηγές ενέργειας.
β) να μειώσουμε τα προβλήματα των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής σχάσης
γ) να διερευνήσουμε την πιθανότητα αξιοποίησης της πυρηνικής σύντηξη.

Αυτές οι επενδύσεις δεν πρέπει να γίνονται με σκοπό οι νέες πηγές ενέργειας να στηρίξουν την ανάπτυξη για περισσότερο διπλασιασμό.

Οι επενδύσεις πρέπει να πραγματοποιηθούν με στόχο οι νέες πηγές ενέργειας να αναλάβουν το φορτίο της ενέργειας σε μια ώριμη και σταθερή κοινωνία, στην οποία τα ορυκτά καύσιμα που χρησιμοποιούνται σήμερα με μια φθίνουσα εκθετική καμπύλη, όπως των χημικών πρώτων υλών, δεν θα χρησιμοποιούνται ως καύσιμο για καύση.

6. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι εξαιρετικά αντιεπιστημονικό να προωθούμε συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά κατανάλωσης των πόρων βασιζόμενοι στην τυφλή εμπιστοσύνη ότι η επιστήμη, η τεχνολογία και η οικονομία της αγοράς θα συνδυάζονται για να παράγουν τεράστιες νέες πηγές ενέργειας. Σημειώστε τη βεβαιότητα αυτής της εμπιστοσύνης.

7. Δεν μπορούμε πλέον να καθίσουμε πίσω και να καταγγέλλουμε την έλλειψη της "ηγεσίας" και την έλλειψη ανταπόκρισης του πολιτικού μας συστήματος.

Με τα αθάνατα λόγια του Pogo: "Έχουμε συναντηθεί με τον εχθρό, και αυτός είναι ο εαυτός μας." Εμείς είμαστε οι ηγέτες, είμαστε το ζωτικής σημασίας τμήμα του πολιτικού συστήματος και έχουμε τεράστια ευθύνη.

Η αριθμητική καθιστά σαφές τι θα συμβεί αν ελπίζουμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να αυξάνουμε το ποσοστό της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων.

Μερικοί εμπειρογνώμονες προτείνουν ότι το ίδιο το σύστημα θα φροντίσει τον εαυτό του και ότι η ανάπτυξη θα σταματήσει φυσικά, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι ο καρκίνος, αν αφεθεί να τρέξει τη φυσική του πορεία, πάντα σταματά όταν ο οικοδεσπότης πεθαίνει.

Οι επτά προτάσεις μου προσφέρονται στο πνεύμα της προληπτικής ιατρικής.

5. Συμπέρασμα

Οι υπολογισμοί που προηγήθηκαν προσφέρονται ως οδηγά σημεία όσων ασχοληθούν εποικοδομητικά με την ενεργειακή κρίση. Ο ρόλος και οι περιορισμοί της επιστήμης στην ανάλυση και στην επίλυση των προβλημάτων μας εκφράστηκαν όμορφα από τον Gustav Lebon (1841-1931).

«Η επιστήμη μας υποσχέθηκε αλήθεια, μια κατανόηση των σχέσεων που ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει. Ποτέ δεν μας υποσχέθηκε ειρήνη ή ευτυχία».

Photo Credit: "Después de la tormenta" by Jaimito Cartero, on Flickr

Από τη μία ο λαϊκισμός και από την άλλη ο εκφοβισμός.. Καληνύχτα Ελλάδα..

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Wed, 29 Feb 2012 01:53:00 +0000

"Πριν ψάξουμε πάλι για Προδότες και Σωτήρες, πριν γίνουμε πάλι έρμαια κομματικής προπαγάνδας και συλλογικής αποβλάκωσης, πριν συστρατευθούμε σε νέους αγώνες και θυσίες χωρίς αντίκρισμα, ας αναζητήσουμε την αλήθεια. Αλλιώς θα παραμένουμε για πάντα Ηλίθιοι.

Την αλήθεια την ξέρουμε, τη βιώνουμε και τη βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, αλλά φοβόμαστε να την παραδεχτούμε. Και πολύ περισσότερο, φοβόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε για να την αλλάξουμε..

Η απόκτηση της γνώσης, σημαίνει ευθύνη για πράξη. Και το τελευταίο, πάντα μας τρόμαζε, και μας τρομάζει, περισσότερο.....”

Έγραφα πριν τέσσερις μήνες. (εδώ: Προδότες και Ηλίθιοι).

Λίγους μήνες νωρίτερα, είχα καταλήξει σε κάποιες προσωπικές διαπιστώσεις πάνω στη σημερινή παγκόσμια κρίση. (Τι πετύχαμε και τι μπορούμε να πετύχουμε, εμείς οι αγανακτισμένοι)
"Με γνώμονα τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μας:

Δεν είναι κρίση αξιών, είναι κρίση θεσμών...
Οι πολιτικοί δεν είναι ένοχοι γιατί τα "φάγανε", οι πολιτικοί είναι ένοχοι γιατί στηρίζουν τις τράπεζες και όχι τους Πολίτες. Δεν είναι ένοχοι γιατί προσπάθησαν να λύσουν την κρίση αλλά ένοχοι γιατί για την επίλυση της κρίσης, χρησιμοποίησαν τα ίδια εργαλεία και τους ίδιους θεσμούς που γεννούν τις κρίσεις....
Δεν είναι η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία η μόνη Δημοκρατία..
Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η "περιορισμένης ευθύνης", κατοχυρωμένη και νόμιμη λειτουργία της. Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η λογική του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας που τη διέπει.
Δεν είναι το έλλειμμα πρόβλημα, ούτε και δείκτης ανάπτυξης μιας χώρας. Δεν είναι η ανάπτυξη το ζητούμενο. Πρόβλημα είναι η Ανεργία και η Φτώχεια. Ζητούμενο η παγκόσμια εξάλειψη τους. "

Ενώ, λίγους μήνες αργότερα, σε άρθρο του ο Κρούγκμαν, (Το χρήμα είναι το πρόβλημα στις ΗΠΑ και όχι οι ηθικές αξίες), υποστήριζε:

“ανάμεσα στις πλούσιες χώρες, η Αμερική ξεχωρίζει ως εκείνη όπου η οικονομική και η κοινωνική θέση είναι πιθανότερο να αποκτηθούν κληρονομικά.

Αίφνης, οι συντηρητικοί μας λένε ότι το πραγματικό ζήτημα δεν είναι τα χρήματα αλλά η ηθική. Δεν πειράζει που οι μισθοί έχουν καθηλωθεί, λένε, το πραγματικό πρόβλημα είναι η κατάρρευση των οικογενειακών αξιών της εργατικής τάξης.”

Και το σχόλιο μου στο παραπάνω άρθρο:

“Προσπάθησαν να μας πείσουν πως δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες.. Θριαμβολογώντας, κήρυξαν το τέλος της Ιστορίας..

Δεν υπάρχουν πια τάξεις, ισχυρίζονται, μόνο κάποιοι τεμπέληδες, ανίκανοι άνθρωποι...

Κανείς πια ΔΕΝ εκπροσωπεί τους Πολίτες.

Οι Πολιτικοί δεν υπάρχουν, αφού η Aγορά αυτο-ρυθμίζεται.

Η Πολιτική δεν υπάρχει, αφού η Αγορά μπορεί να προσφέρει ισότητα, ισονομία, ίσες ευκαιρίες.

Το Κράτος δεν υπάρχει. Η Αγορά πήρε τη θέση του.

Και ποιος ελέγχει την Αγορά; Κανείς..”

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θλιβερή ελληνική κατάσταση;

Έχουν και δεν έχουν σχέση..

Έχουν σχέση, στο βαθμό που η ελληνική κρίση δε μπορεί να απομονωθεί από το σημερινό παγκόσμιο, καπιταλιστικό, διατραπεζικό και ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Η κρίση των τελευταίων δεν πυροδότησε απλά την ελληνική κρίση, αλλά λειτούργησε πολλαπλασιαστικά επί των μεγάλων, διαχρονικών και άλυτων ελληνικών προβλημάτων.

Δεν έχουν σχέση, στο βαθμό που η ελληνική κρίση παρουσιάζει πολλά ιδιότυπα, γηγενή χαρακτηριστικά, που την κάνουν τόσο ξεχωριστή και διαφορετική.

Είμαστε μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση.

Τον Δεκέμβριο του 2009 (Οικονομική κρίση. Τι πήγε στραβά), αναρωτιόμουν:

“Τίς φταίει?

Κάποιοι μιλούν για το τεράστιο Δημόσιο, την κακοδιαχείριση, τις μίζες και τη διαφθορά..

Κάποιοι άλλοι για τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, την ανεξέλεγκτη αγορά, τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τον άδικο καπιταλισμό...

Όλοι έχουν δίκιο... Είναι και τα δύο..”

Τα παραπάνω όλοι πια αποδέχονται.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Τι κάνουμε;

Πιστή εφαρμογή των μνημονίων του ΔΝΤ ή όχι;

Έξοδος από το ευρώ ή όχι;

Κυβέρνηση Αριστεράς, κυβέρνηση Δεξιάς, ή παραμονή του Παπαδήμου;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.

Όταν είσαι με το πιστόλι στον κρόταφο, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές..

Το είχα διατυπώσει διαφορετικά τον Μάη του 2010 (Χορεύοντας με τους δανειστές μας).

“Όλα αυτά, πέρασαν...

Από τη στιγμή που ψηφίστηκε το πακέτο στήριξης, μοιραία βαδίζουμε τον μονόδρομο των δανειστών μας.

Τώρα είναι αργά... Ό,τι έπρεπε να γίνει, θα έπρεπε να γίνει χθες.

Βλέπουμε το παγόβουνο να πλησιάζει απειλητικά, και δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. “

Πρώτιστα όμως, για να ξέρεις τι κάνεις, πρέπει να ξέρεις τι θέλεις.

Εμείς λοιπόν, τι θέλουμε;

Εσύ τι θέλεις;

H εξαιρετική δημοσίευση του GREEK RIDER, (εδώ: Ο κανόνας του Κράμερ στην πολιτική) τον Απρίλιο του 2011, δίνει, κατά τη γνώμη μου, μια καλή απάντηση. Απόσπασμα εκείνης της ανάρτησης ακολουθεί:

“Αν για παράδειγμα θέλουμε μια χώρα γεωπολιτικά ισχυρή με επεκτατικές διαθέσεις που να επιβάλλεται στους εχθρούς της τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας ισχυρός στρατός, πολίτες με υψηλό πατριωτισμό, σχετικά συντηρητικοί πολιτικοί σχηματισμοί, πολύ παραμύθι στη σχολική ιστορία, μάζες φτωχών που να μπορούν να στρατικοποιηθούν εύκολα και να σταλθούν για σφαγή κτλ.

Αν θέλουμε ισχυρή οικονομία σε ένα παγκόσμιο τοπίο σαν αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα μετά την άνοδο της Κίνας, Ινδίας, Ανατολικής Ασίας, Βραζιλίας, Τουρκίας κτλ, τότε θα πρέπει ή να έχουμε προιόντα πολύ υψηλής πατέντας, εξειδίκευσης και ποιότητας ή θα πρέπει να έχουμε μισθούς πείνας (για τα σημερινά δεδομένα).

Αν θέλουμε διαφάνεια στην πολιτική ζωή και πολιτικό πολιτισμό τότε θα πρέπει από πίσω να υπάρχει και ένας λαός με συγκεκριμένη παιδεία και συγκρότηση.

Αν θέλουμε δημοκρατία θα πρέπει να υπάρχει αυτοέλεγχος.

Αν θέλουμε πλούτη και συνεχή οικονομική ανάπτυξη (μέχρι θανάτου) θα πρέπει να αποδεχτούμε τους καπιταλιστικούς όρους αδιαμαρτύρητα.

Αν από την άλλη μεριά θέλουμε πραγματικό σοσιαλισμό θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα ζήσουμε σχετικά μετρημένα και φτωχά, ενώ θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα υπερασπίσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς της.

Αν θέλουμε ισότητα και κοινωνική αλληλεγγύη θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι αυτά δεν επιτυγχάνονται παράλληλα με την συνάρτηση του καπιταλισμού. Αλλά αν δεν συμμετέχουμε στον καπιταλισμό τότε θα πρέπει να ζήσουμε με λιγότερα υλικά αγαθά.

Αν όμως θέλουμε ισότητα, κοινωνική αλληλεγγύη και ισχυρή οικονομία ταυτόχρονα τότε αυτό αποτελεί άραγε ένα σύστημα εξισώσεων με λύση;”

Δυστυχώς, εμείς, όχι μόνο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, όχι μόνο δεν έχουμε πεισθεί για το τι πρέπει να κάνουμε, αλλά καλούμαστε σε λίγο καιρό να ψηφίσουμε πολιτικούς σχηματισμούς που δηλώνουν απερίφραστα πως τετραγώνισαν τον κύκλο... Και το χειρότερο, υπάρχουν πολλοί που αντί να τους πάρουν με τις πέτρες, χειροκροτούν..

Αλλά για μένα, ακόμα χειρότερο, είναι η αμάθεια για το “τις πταίει” και τα άνευ προηγουμένου ψέμματα που ακούσαμε και ακούμε.. με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη χρεοκοπία μας..

Γιατί η Ιστορία θα γράψει πως χρεοκοπήσαμε.

Ήδη είμαστε σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας λόγω κουρέματος. Και οι πολιτικοί με τους δημοσιογράφους μάς βομβαρδίζουν νύχτα μέρα με μηνύματα του τύπου “αναμενόμενη εξέλιξη... Το γνωρίζαμε. Δεν είναι τίποτα κτλ...”

Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου 1, τον Μάρτη του 2011, δημοσίευα: (Ώρα μεγάλων πολιτικών αποφάσεων)

“Για να πάρουν έτσι, όλα τον δρόμο τους, που κάποιοι διάλεξαν για μας χωρίς εμάς.. Δεν ξέρω μόνο αν θα υπάρχει και κανείς να ασχοληθεί με το τελευταίο δίλημμα της διαδρομής:

“Αναδιάρθρωση των χρεών ή άτακτη χρεοκοπία και δραχμή”..

Που ίσως τελικά, να ήταν και το ουσιαστικότερο όλων....”

Από τη μία ο λαϊκισμός και από την άλλη ο εκφοβισμός..

Κι όλα μαζί, τυλιγμένα και σερβιρισμένα με κενού περιεχομένου ιδεοληψίες και συναισθηματισμούς...

Καληνύχτα Ελλάδα...

ΥΓ. Ανασκόπηση παλαιότερων αναρτήσεων ή ναρκισσιστική οφθαλμοσκόπηση των τελευταίων δύο ετών, δεν ξέρω.. Ελπίζω μόνο να μην σας κούρασα...

Photo Credit: "Angels in fury" by Jsome1, on Flickr

Nα Καταργήσουμε την Παθολογία; Ο ρόλος της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Mon, 05 Dec 2011 12:07:00 +0000

Εκπληκτικό άρθρο του αείμνηστου καθηγητή κ. Γαρδίκα.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Δ. ΓΑΡΔΙΚΑΣ

Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
"Nα Καταργήσουμε την Παθολογία;

Στη μακρά μου ιατρική ζωή έζησα τη δόξα της Παθολογίας, τη βαθμιαία καθίζηση της και τη σημερινή κατάντια της. Έτσι, η ιατρική μου αυτοβιογραφία είναι, κατά κάποιο τρόπο, συγχρόνως και η ιστορία της ραγδαίας εξαθλίωσης της Παθολογίας.

Τον Δεκέμβριο του 1936, ευθύς μόλις τελείωσα την στρατιωτική μου θητεία, έγινα στον Ευαγγελισμό άμισθος υποβοηθός στην Παθολογική Κλινική που διηύθυνε ο Δ. Κομνηνός, άριστος κλινικός της εποχής του. Εκεί, από το 1936 μέχρι το 1945, επί 8 δηλαδή χρόνια, προήχθηκα διαδοχικά από άμισθο υποβοηθό σε άμισθο υποβοηθό με καθήκοντα βοηθού, άμισθο εξωτερικό βοηθό, έμμισθο βοηθό ιατρείου, εσωτερικό βοηθό, άμισθο επιμελητή ιατρείου, έμμισθο επιμελητή ιατρείου και τέλος, έμμισθο επιμελητή κλινικής. Η τόσο βραδεία ανέλιξή μου μη φαντασθείτε ότι οφειλόταν μόνο στο χαμηλό I.Q. μου, αλλά και στην στενότητα των θέσεων.

Ο Ευαγγελισμός, στις δόξες του τότε, είχε 4 παθολογικές κλινικές. Την Α' Παθολογική Κλινική διηύθυνε ο Π. Βατσινέας που ήταν Παθολόγος - καρδιολόγος. Γι' αυτό η κλινική του είχε 3 επιμελητές αντί για δύο. Ο γ’ ήταν επιμελητής Καρδιολογικού εργαστηρίου του οποίου ο εξοπλισμός περιοριζόταν σε έναν ΗΚΓράφο των 3 βέβαια απαγωγών. Την Δ' Παθολογική Κλινική διηύθυνε ο μακαρίτης Ν. Τσαμπούλας. Κι αυτή είχε 3 επιμελητές. Ο γ' ήταν υπεύθυνος για το εργαστήριο ανταλλαγής της ύλης, που διέθετε μόνο ένα μηχάνημα προσδιορισμού βασικού μεταβολισμού.

Κλινικές υποειδικοτήτων Παθολογίας δεν υπήρχαν, αν και κάθε Παθολογική κλινική είχε συνήθως ένα ιδιαίτερα προσφιλές θέμα. Η Β', στην οποία υπηρετούσα, είχε ως τέτοιο θέμα την Αιματολογία. Κλινικές ειδικοτήτων λ.χ. Καρδιολογίας, Ρευματολογίας, Ενδοκρινολογίας κ.λ. δεν υπήρχαν. Εμείς ως παθολόγοι τα αντιμετωπίζαμε όλα, και με τα τότε δεδομένα θα έλεγα επιτυχώς. Η θνητότητα στις παθολογικές κλινικές ήταν περί το 8%. Φαντάζομαι και τώρα τόση θα είναι.

Την εποχή εκείνη ο Παθολόγος ήταν ο Μέγας άρχων, ο Πατριάρχης και Πάπας της Ιατρικής, ο πατήρ της μιας ομοούσιας και αδιαίρετης ιατρικής. Όλοι, κοινωνία και συνάδελφοι, υποκλίνονταν μπροστά του. Στο Χρηματιστήριο Προικών της εποχής εκείνης οι υψηλότερες πράξεις που σημειώνονταν αφορούσαν τους Παθολόγους.

Το 1945, λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση, με υποτροφία του Βρεταννικού Συμβουλίου, πήγα στην Αγγλία. Ο μακαρίτης Κομνηνός αποχαιρετώντας, με συνεβούλευσε «Να αποκτήσεις ισόρροπον και σύμμετρον γνώσιν σε όλα τα κεφάλαια της Εσωτερικής Παθολογίας». Υποσχέθηκα ότι δεν θα ξεχάσω την συμβουλή του. Το να υπόσχεσαι ότι δεν θα ξεχάσεις κάτι, δεν σημαίνει βέβαια απαραιτήτως ότι και θα το εφαρμόσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1945, ύστερα από διήμερο αεροπορικό ταξίδι με ένα παμπάλαιο στρατιωτικό Dakota προσγειώθηκα στο Λονδίνο. Η υποτροφία μου ήταν για 8 μήνες. Έμεινα 8 χρόνια.

Εκεί δεν άργησα να αντιληφθώ ότι ξύπναγα από έναν βαθύ ύπνο. Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι βρισκόμουν μέσα στη δίνη μιας νέας ιατρικής επαναστάσεως, που ακόμα δεν εννοεί να καταλαγιάσει. Η μία πρόοδος διαδεχόταν την άλλη. Μεταξύ τους δεν πρόφταινε κανείς να πάρει ανάσα. Η πρώτη μου έκπληξη ήταν η πενικιλλίνη.

Στα 8 χρόνια του Ευαγγελισμού η διάγνωση λοιμώδους ενδοκαρδίτιδος ισοδυναμούσε με καταδίκη σε θάνατο. Και θα έλεγε κανείς, για ειρωνεία ίσως, ότι μόλις έφθασα εκεί με απέσπασαν σε μια μονάδα του MRC στην οποία μελετούσαν την αξία της πενικιλλίνης στην λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα. Χορηγούσαμε 500.000 μον. άνα 6ωρον ενδομυικώς, επί 3 εβδομάδες. Το 75% των ασθενών έφευγαν-θεραπευμένοι. Απίστευτο. Όσοι δηλαδή και με τα 20 και πλέον εκατ. που δίνετε τώρα, πολλές φορές σε συνδυασμό και με άλλο αντιβιοτικό.

Το Κέντρο που εργαζόμουν ήταν κυρίως Αιματολογικό. Το υλικό αφθονότατο. Εμένα όμως η αποκλειστική ενασχόληση με ένα μόνο κεφάλαιο της Παθολογίας δεν μου άρεσε. Μου φαινόταν ανιαρή. Δεν ξεχνούσα άλλωστε την υπόσχεση που είχα δώσει στον μακαρίτη Κομνηνό. Έτσι δεν παραμέλησα τις άλλες ειδικότητες. Άρχισα από την Καρδιολογία. Γνώρισα μερικά από τα Ιερά Τέρατα της σύγχρονης Καρδιολογίας, τον Mc Michel, που εισήγαγε στην πράξη τον καρδιακό καθετηριασμό, τους μεγάλους κλινικούς καρδιολόγους όπως ParkinSon, Cambell, Evans και το ανατέλλον τότε αστέρι Paul Wood, που χάθηκε πρόωρα. Στον σκοτεινό ακτινοσκοπικό θάλαμο, είδα τον γοητευτικό χορό των πυλών στην μεσοκολπική επικοινωνία και την coeur en sabot της τετραλογίας Fallot. Πρωτοψηλάφησα τις σφύζουσες αρτηρίες της ράχεως στην ισθμική στένωση της αορτής και είδα την μαγευτική ακτινολογική εικόνα της ατρησίας της τριγλώχινος. Εκεί πρωτάκουσα το γοητευτικό χειμαρρώδες φύσημα του ανοικτού βοταλείου πόρου.

Στο St Thomas' του Λονδίνου πέρναγα πολλές ώρες της νύκτας στο Τμήμα Αγγειοκαρδιογραφιών με την μοναδική συλλογή του, του οποίου τα κλειδιά μου είχαν εμπιστευθεί. Στο εξωτερικό ιατρείο του πρωτοπόρου ρευματολόγου Kellgren μπήκα στο νόημα της ταξινομήσεως των αρθροπαθειών, ψηλάφησα τα οζία της ρευματοειδούς αρθρίτιδος και έμαθα τα χαρακτηριστικά της αγκυλωτικής σπονδυλίτιδος. Συνάντησα τον Hench με το φοβερό λαγόχειλο και λυκόστομα, που πρωτόδωσε κορτιζόνη στην ρευματοειδή αρθρίτιδα. Στο ενδοκρινολογικό έμαθα την ποικιλία των συνδρόμων και είδα από κοντά τον θρυλικό Albright με προχωρημένο Parkinson. Το ιατρείο Νευρολογίας το παρακολουθούσα κάθε Δευτέρα επί 8 χρόνια. Η λήψη του ιστορικού από τον Symons ήταν πραγματική δαντέλλα. Ήξερε τόσο καλά Γενική Παθολογία ώστε στη συνέχεια διορίσθηκε Διευθυντής Παθολογικής Κλινικής.

Όπως είπα, η εκρηκτική αύξηση των γνώσεων της εποχής εκείνης, που αφορούσε όλα τα κεφάλαια της εσωτερικής Παθολογίας, είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία των ειδικοτήτων. Αυτές απεσπάθησαν πλήρως από τον βασικό κορμό της Παθολογίας και από τότε η κάθε μία ακολουθεί ανεξάρτητα το δρόμο της. Πλην της Καρδιολογίας, αναφέρω Αιματολογία, Ρευματολογία, Ενδοκρινολογία, Γαστρεντερολογία, Πνευμονολογία, Ογκολογία και πάει λέγοντας. Αλλά η εξέλιξη δεν σταμάτησε εδώ. Πολλές υποειδικότητες της Παθολογίας χωρίσθηκαν ξανά σε υποϋποειδικότητες. Άλλος αιματολόγος ασχολείται με τις κακοήθεις αιματοπάθειες, άλλος με τις συγγενείς αιμολυτικές αναιμίες. Ένας καρδιολόγος ασχολείται με τις καρδιοπάθειες των ενηλίκων και άλλος με τις καρδιοπάθειες των νηπίων και βρεφών. Άλλος είναι ειδικός στο διάβασμα του υπερήχου και άλλος μόνο στο διάβασμα των στεφανιογραφιών. Ο ένας ενδοκρινολόγος είναι ειδικός στις νόσους του θυρεοειδούς, ο άλλος στις επινεφριδιοπάθειες κ.ο.κ. Και δεν πρόκειται για την ερευνητική πτυχή του θέματος, γιατί η έρευνα αναγκαστικά πρέπει να αφορά κατά κανόνα πολύ περιορισμένη περιοχή, αλλά την κλινική πράξη.

Εκτός από την κάθετο διαίρεση ακολούθησε και η οριζόντια. Έτσι προστέθηκε η Γεροντολογία και τελευταία η Εφηβολογία και η Ανδρολογία ή Σεξολογία. Οι άνδρες μόλις αρχίσουν να αισθάνονται παρακμή σπεύδουν στα ανδρολογικά-σεξολογικά κέντρα και εκεί ελπίζουν να αποκτήσουν την ακμή τους με τις ενέσεις της λησμονημένης παπαβερίνης. Ο Freud έλεγε ότι όποιος βλέπει σε όνειρο Zaepelin (αεροπλάνα δεν υπήρχαν τότε) επιθυμεί πέος, γιατί μόνον αυτά τα δύο δεν ακολουθούν τους νόμους της βαρύτητος. Τώρα πρέπει να προστεθεί και η παπαβερίνη στα Zaepelin. Και λησμονούν οι πλείστοι των σεξολόγων ότι η γενετήσιος διέγερσις με τα παρατεταμένα αποτελέσματα της είναι δυνατόν, σε άτομα με όχι ανέπαφο μυοκάρδιο, να έχει μοιραίαν απόληξη λόγω της μεγάλης αυξήσεως του καρδιακού έργου.

Την σύσταση του Κομνηνού για σύμμετρο και ισόρροπο γνώση σε όλα τα κεφάλαια της Εσωτερικής Παθολογίας δεν είχα βέβαια ξεχάσει και προσπαθούσα να την ακολουθήσω, χωρίς βέβαια αυτό να είναι εύκολο..

Τέλος '52 γύρισα στην Ελλάδα. Αν και η Αιματολογία ήταν η μεγάλη μου ερωμένη, προτιμούσα να λέγομαι Παθολόγος, θυμάμαι μάλιστα, λίγο καιρό μετά την επιστροφή μου, μία κυρία στην οποία με σύστησαν, με ρώτησε: Τί ειδικότητα έχετε κύριε Γαρδίκα; Οταν της απάντησα Παθολόγος, με κύτταξε με απορία και ίσως περιφρόνηση λέγοντας: Περίεργο κι εγώ είχα ακούσει ότι είστε καλός γιατρός.

Κατά κάποιο περίεργο τρόπο προτιμούσα να παραμένω Παθολόγος. Γι' αυτό - ίσως θα σας φανεί περίεργο - ποτέ δεν πήγα να ζητήσω την ειδικότητα Αιματολογίας, την οποία εμείς οι γνωστοί παληοί την παίρναμε έτσι, χωρίς εξετάσεις.

Σιγά-σιγά το κύρος των Παθολόγων λιγόστευε, ενώ αυξανόταν το κύρος των Ειδικών. Ο Ειδικός γινόταν συνώνυμος με καλόν γιατρό. Στο χρηματιστήριο των προικών Παθολόγων υποχωρούσαν συνεχώς, αλλ' εν τω μεταξύ καταργήθηκαν και οι προίκες. Οι γιατροί τα χρήματα δεν τα παίρνουν πια από τις νύφες και τους πεθερούς, αλλά τα βγάζουν πολλαπλάσια από τους πελάτες τους. Παρά το γεγονός ότι είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Ελλάδα διαπρεπείς ειδικοί, οι παθολόγοι δεν είχαν χάσει ακόμα το κύρος τους. Τουλάχιστον επί μία 10ετία από την επιστροφή μου, δηλαδή μέχρι το 1963, εξακολουθούσα να βλέπω καρδιολογικούς ασθενείς στο ιατρείο μου, να καλούμαι σε ιατρικά συμβούλια για καρδιολογικά περιστατικά και να νοσηλεύω στον Ευαγγελισμό καρδιοπαθείς. Εξάλλου στις βράδυνες συγκεντρώσεις που καθιέρωσα στον Ευαγγελισμό, δύο σειρές σημείωναν ιδιαίτερες πιένες: αυτή των αιματολογικών παρασκευασμάτων και αυτή των ηλεκτροκαρδιογραφημάτων. Δεν είναι υπερβολή να προσθέσω ότι είμαι ένας από τους πρώτους διδάξαντος το σύγχρονο ηλεκτροκαρδιογράφημα στην Ελλάδα, αρκετοί δε σημερινοί επιφανείς καρδιολόγοι, πριν μεταβούν για ειδίκευση στο εξωτερικό, εμυήθησαν στην ηλεκτροκαρδιογραφία από μένα. Σήμερα αυτό ίσως ηχεί θρασύ.

Ο Παθολόγος μέσα στον ασφυκτικό κλοιό των ειδικοτήτων έχει πια συρρικνωθεί, σχεδόν εξαφανισθεί. Ύστερα μάλιστα και από την απόσπαση και της Λοιμωξιολογίας ως ξεχωριστής ειδικότητας, η ενασχόληση των παθολόγων περιορίσθηκε σχεδόν στον πυρετό αγνώστου αιτιολογίας. Και επειδή χάρις στις καινούριες διαγνωστικές μεθόδους η αιτία του πυρετού ανευρίσκεται στις περισσότερες περιπτώσεις, οι περιπτώσεις πυρετού αγνώστου αιτιολογίας έγιναν σπανιώτατες.

Παρά ταύτα στα νοσοκομεία υπάρχουν ακόμα παθολογικές κλινικές και θα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά δεν έχουν το παληό τους κύρος. Προορίζονται για τα αποφάγια των ειδικών, για τα περιστατικά που δεν τους ενδιαφέρουν πλέον, για τα επείγοντα της εφημερίας (ένα είδος ορεινού χειρουργείου), καθώς και για τους αρρώστους υπό απέλαση, η οποία όμως καθυστερεί για τεχνικούς λόγους. Ετσι, όταν μια γρηά έχει πάρει εξιτήριο μεταφέρεται σε μια παθολογική κλινική, μέχρι να υπάρξει δρομολόγιο για να την πάει στην Φολέγανδρο ή την Αστυπάλαια. Στις παθολογικές κλινικές ακουμπούν επίσης όλα τα ερείπια σε ημιφυτική ή τελείως φυτική κατάσταση, γιατί κανείς άλλος δεν τα παίρνει.

Εξ αιτίας της αθλιότητας πια των παθολογικών κλινικών, λίγοι νέοι γιατροί γίνονται παθολόγοι. Ίσως εάν δεν γίνει κάτι, σε μερικά χρόνια νέος άρτιος γενικός παθολόγος δεν θα υπάρχει. Έχετε ποτέ σκεφθεί ότι εάν σας ρωτήσουν για έναν καλό παθολόγο στο Λονδίνο, δεν θα βρείτε κανέναν να συστήσετε; Προσέξτε, ίσως εσείς να είσαστε η τελευταία γενεά παθολόγων.

Εάν προσέξετε, θα παρατηρήσετε ότι ο ειδικός σπανίως παίρνει πλήρες ιστορικό. Στηρίζεται κυρίως στα εργαστήρια του. Σ' αυτά έχει περισσότερη εμπιστοσύνη. Ο, ειδικός δεν μιλά, είναι συνήθως σκυθρωπός και πάντοτε βιαστικός. Αγνοεί ότι η συζήτηση με τον άρρωστο είναι όχι μόνο ένα από τα τρία στοιχεία της θεραπείας (μαζί με τα φάρμακα και το μαχαίρι), αλλά και το μόνο που παρέχεται δωρεάν. Ξεχνούν ότι καλό ιστορικό δίνει τη διάγνωση στα 80% των περιπτώσεων. Βέβαια ο άρρωστος εντυπωσιάζεται περισσότερο από την απομόνωση στο φούρνο της μαγνητικής τομογραφίας, παρά από την λήψη ενός καλού ιστορικού.

Πέρυσι διάβαζα στο J. of the Royal Society of Medicine την εξής περίπτωση: Άγγλος σε ηλικία 6 ετών είχε εξετασθεί από τον συνοικιακό γιατρό του, ο οποίος του είχε πει ότι έχει ένα αθώο φύσημα στην καρδιά, και όταν στο μέλλον εξετάζεται από γιατρό να μην παραλείπει να τους το αναφέρει. Σε ηλικία 50 ετών αποφάσισε να επισκεφθεί ειδικό καρδιολόγο του Λονδίνου. Την ώρα του rendez-vous πήγε στο ιατρείο. Μόλις μπήκε τον παρέλαβε μια κοπέλλα που του έκανε ΗΚΓ. Στη συνέχεια τον παρέλαβε κάποια άλλη για ακτινογραφία. Μια τρίτη του έκανε ένα υπέρηχο. Τελειώνοντας, αυτή του είπε να περιμένει να δει τον κ. καθηγητή. Μετά 1 /2 ώρα άνοιξε η πόρτα και φάνηκε ο κ. καθηγητής, που του είπε: Εμελέτησα tα στοιχεία saw. Η καρδιά σας είναι υγιής. Μπορείτε να πηγαίνετε. Βγαίνοντας τον παρέλαβε άλλη. Αυτή ήταν η γραμματεύς του κ. καθηγητού. Του παρουσίασε έναν λογαριασμό, ο οποίος εις την επιστημονική γλώσσα καλείται λυπητερή. Ήταν αρκετά αλμυρός. Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερος εξευτελισμός της τέχνης και της επιστήμης της ιατρικής.

Η απομόνωση, ανεξαρτητοποίηση και στεγανοποίηση καθεμιάς ειδικότητος είναι τεχνητή και αφύσικη. Τα διάφορα όργανα του ανθρωπίνου σώματος δεν μπορεί να είναι στεγανά και ανεξάρτητα διαμερίσματα. Αλληλοεξάρτηση και αλληλοεπίδραση μεταξύ τους θα απορούσε κανείς εάν δεν υπήρχε. Να μερικά παραδείγματα: Η αυξημένη νοσηρότης και θνητότης από στεφανιαία νόσο των ψυχοπαθών. Ψυχικοί παράγοντες συμβάλλουν στην πρόκληση εμφράγματος. Πολλοί καρδιολόγοι αγνούν ότι υπεραερισμός με την συνοδό υποκαπνία, η οποία άλλοτε με την ετικέττα της υστερικής δύσπνοιας, εθεωρείτο τελείως αθώος, μπορεί να έχει ως επακόλουθο στηθαγχικές κρίσεις και επικίνδυνη ενίοτε κοιλιακή αρρυθμία. Και ποιος μπορεί να μην διαπιστώσει αλληλοεξάρτηση νευρικού συστήματος και καρδιάς στην πασίγνωστη πια dementia cordis; Και δεν υπάρχει αλληλοσύνδεση των δύο αυτών συστημάτων στις καρδιακές δυσλειτουργίες κατά την διάρκεια επιληπτικών κρίσεων, που αν και περιγραφήκε για πρώτη φορά το 1939 δεν είναι επαρκώς γνωστή; Μια μικρή αύξηση της δόσεως του αντιεπιληπτικού εξαφανίζει τον κίνδυνο επικινδύνων κοιλιακών αρρυθμιών, ακόμα και κοιλιακής μαρμαρυγής. Ειδικότερα, έχουν ενοχοποιηθεί επιληπτογενείς περιοχές όπως η νησίδα, η οποία έχει έντονη αλληλοσύνδεση με το δακτυλιοειδές σύστημα, τον υποθάλαμο και άλλες περιοχές. Εξ άλλου η κτηθείσα κατά τα τελευταία έτη πείρα πάνω στις σιωπηλές στηθαγχικές κρίσεις, έδειξε ότι σε τέτοιες κρίσεις δεν πρέπει να περιορίζονται κανείς μόνο στην αναζήτηση βλαβών των στεφανιαίων αρτηριών. Δεν πρέπει να γνωρίζει ο καρδιολόγος ότι σήμερα η κύρια αιτία θανάτου ασθενών με Cooley είναι η καρδιακή ανεπάρκεια από αιμοσιδήρωση του μυοκαρδίου; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίπτωση επίμονων ανθεκτικών στηθαγχικών κρίσεων που δεν υποχωρούσαν σε κανένα αντιστηθαγχικό φάρμακο και οι οποίες ανετάχθησαν ευθύς ως γενικός παθολόγος επισκέφθηκε τον άρρωστο, είδε αμέσως την έντονη ωχρότητα του προσώπου, απέσπασε από τον άρρωστο την πληροφορία ότι χάνει άφθονο αίμα από αιμορροΐδες, του χορήγησε Fe_ και οι στηθαγχικές κρίσεις υπεχώρησαν θεαματικά.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Εξάλλου, κατά την παραδοσιακή καρδιολογία, καρδιακή ανεπάρκεια αποδιδόταν μόνο στο ότι οι κοιλίες δεν μπορούσαν ως αντλίες να αποστέλλουν αρκετό αίμα στα περιφερικά όργανα. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι σωστό. Σε αρκετούς υπάρχει ικανού βαθμού βλάβη του μυοκαρδίου που επηρεάζει δυσμενώς την συστολική ή διαστολική λειτουργία, χωρίς να υπάρχει καρδιακή ανεπάρκεια, επειδή παρεμβαίνουν νευροορμονικοί αντισταθμιστικοί μηχανισμοί. Καρδιακή ανεπάρκεια επισυμβαίνει όχι μόνον όταν πάσχει το μυοκάρδιο, αλλά συνήθως όταν αυτοί οι νευροορμονικοί μηχανισμοί συντρίβονται ή εξαντλούνται.

Διαπρεπής γαστρεντερολόγος παρακολουθούσε άρρωστο με επίμονη δυσκοιλιότητα, τον υπέβαλλε σε ορθοσιγμοειδοσκόπηση, στην βασανιστική κολονοσκόπηση και διάφορες άλλες εξετάσεις. Καλός παθολόγος κληθείς τυχαία, διέγνωσε αμέσως υποθυρεοειδισμό από την όψη του ασθενούς. Το ιστορικό του άλλωστε ήταν τυπικό: δυσανεξία στο ψύχος, μπόλικες κουβέρτες τη νύχτα κ.ο.κ. Αλλά δεν μπορώ να μην υποκύψω στον πειρασμό να αναφέρω και την εξής περίπτωση: Συνάδελφος παρεπονείτο για εξάψεις και δυσανεξία προς την ζέστη. Ενδοκρινολόγος στον οποίο προσέφυγε τον υπέβαλε, και σωστά, σε πλήρη ορμονικό εργαστηριακό έλεγχο. Αυτός ήταν επανειλημμένως αρνητικός. Βρισκόταν σε αμηχανία. Γενικός γιατρός επεσκέφθη τον πάσχοντα συνάδελφο στο σπίτι του. Εκεί διεπίστωσε ότι δεν έπασχε αυτός από υπερθυρεοειδισμό, αλλά η γυναίκα του από υποθυρεοειδισμό. Εξαιτίας λοιπόν των πολλών κουβερτών, της υψηλής θερμοκρασίας που κρατούσε αυτή στο σπίτι, ο δύσμοιρος γιατρός αισθανόταν εξάψεις, φουντώματα και είχε άφθονους ιδρώτες. Θεραπεία του υποθυρεοειδισμού της γυναίκας, εθεράπευσε τον υπερθυροειδισμό του συζύγου!

Μετά την απόκτηση της αυτονομίας τους, οι ενδοκρινολόγοι αισθάνονταν πανευτυχής. Είχαν στην διάθεση τους μια γοητευτική ορχήστρα με εκλεκτό μαέστρο, την υπόφυση, και αρκετά ευγενή όργανα που λειτουργούσαν πειθαρχημένα κάτω από τον μαέστρο. Επενόησαν συγχρόνως λεπτότατες εργαστηριακές μεθόδους για την εκτίμηση της λειτουργίας τους με τον προσδιορισμό του επιπέδου των διαφόρων ορμονών στο αίμα, αν και εδώ που τα λέμε ας είναι καλά τα διάφορα kits, τα οποία έκαναν τους προσδιορισμούς αυτούς, ένα είδος τυφλοσούρτη.

Αλλά η ευτυχία των ενδοκρινολόγων δεν κράτησε πολύ. Ο μαέστρος τους ταπεινώθηκε. Πάνω απ' αυτόν ξεπετάχθηκε ένας υπερμαέστρος, μικρός σαν φασόλι, ο υποθάλαμος. Λίγο αργότερα ξεπρόβαλε ο εγκέφαλος με απαιτήσεις ανωτάτου επιτελικού ορμονοπαραγωγού οργάνου. Ο εγκέφαλος όμως δεν είναι μόνο ορμονοπαραγωγικό όργανο, αλλά και επηρεάζεται από διάφορες άλλες ορμόνες. Ο νεφρός και το ήπαρ απήτησαν να περιληφθούν στα ενδοκρινοπαραγωγικά όργανα, ενώ εξάλλου ανακαλύφθηκε ισχυρή σχέση εξωκρινούς και ενδοκρινούς- παγκρέατος, μια σχέση αγάπης-μίσους κατά τον Henderson. Και πως να μην σχολιάσει κανείς τη γνώση ότι ιστοί β' κατηγορίας όπως δέρμα, λίπος, μύες κ.λ. παράγουν τεστοστερόνη;

Η απομόνωση της Ενδοκρινολογίας ήταν, όπως είπα, τεχνητή και δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ, γιατί τα διάφορα ' συστήματα του ανθρώπινου σώματος δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητα και να χωρίζονται σε στεγανά διαμερίσματα. Ο ενδοκρινολόγος πρέπει να είναι εξοικιωμένος με την ψυχιατρική και ο ψυχίατρος με την ενδοκρινολογία. Πόσοι άρρωστοι με φαιοχρωμοκύττωμα, νόσο Cushing κ.α. δεν είναι έγκλειστοι ψυχιατρείων; Θα προσθέσω ότι η πρώτη περίπτωση ινσουλινώματος που διέγνωσα στην Ελλάδα αφορούσε νέα γυναίκα έγκλειστη σε ψυχιατρείο για σχιζοφρένεια. Εμένα με κάλεσαν για να ερμηνεύσω γιατί η άρρωστη δεν αντιδρούσε στο ινσουλινικό shock. Και δεν πρέπει ο ψυχίατρος να γνωρίζει αιματολογία, όταν ασθενείς με ένδεια βιταμίνης Β12 δυνατόν να παρουσιάζουν μόνον ψυχικά φαινόμενα, χωρίς αναιμία;

Αλλά και πολύ γενικότερα. Σήμερα σοβαροί επιστήμονες δέχονται ότι ακόμα και τα όρια σωματικών και ψυχικών παθήσεων δεν είναι σαφή, ενώ εξάλλου έχει αποδειχθεί ότι ψυχικές νόσοι προκαλούν σωματικές διαταραχές και αντίθετα. Και τι θα πούμε εάν αύριο η νόσος μελαγχολία αντικατασταθεί με τον όρο νόσος των υποδοχέων της σεροτονίνης; Και τότε κατά τι νόσους που οφείλονται σε διαταραχή υποδοχέων;

Με τα παραπάνω μη φαντασθείτε ότι είμαι τόσο παράλογος, ώστε να προτείνω την κατάργηση των ειδικοτήτων. Οι γραφικές και εργαστηριακές μέθοδοι κάθε ειδικότητος έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες και οι αναίμακτες επεμβάσεις, π.χ. κολονοσκόπησις ή βιοψία νεφρών, τόσο εξειδικευμένες ώστε, μόνον ένας superman της Παθολογίας θα μπορούσε να τα επιχειρήσει, ούτε βέβαια θα ανέθετε κάνεις Μονάδα Τεχνητού Νεφρού σε Παθολόγο. Από την άλλη μεριά, υποστηρίζω ότι ένας έμπειρος παθολόγος μπορεί να αντιμετωπίσει επιτυχώς διαγνωστικά και θεραπευτικά τα 80% των περιπτώσεων κάθε ειδικότητος. Πιστεύω ότι πάνω από τα 90% των ενδοκρινοπαθών αποτελούν οι διαβητοπαθείς, οι θυρεοειδοπαθείς και οι addiσονικοί. Ότι πάνω από τα 80% των γαστρεντεροπαθών, π.χ. με έλκος στομάχου, ευερέθιστο παχύ έντερο, κολίτιδα κ.λ. είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν επιτυχώς από τον γενικό παθολόγο, καθώς και τα 80% των πνευμονοπαθών. Το ίδιο ισχύει για όλες σχεδόν τις ειδικότητες. Συχνά με παίρνουν γνωστοί μου και αντί να με ρωτήσουν αν ξέρω κανέναν καλό παθολόγο, με ρωτούν μήπως ξέρω κανένα καλό γαστρεντερολόγο και στο ερώτημα, τι έχει ο άρρωστος σας, η απάντηση είναι έλκος βολβού.

Ας κάνουμε τώρα μια τολμηρή υπόθεση. Ας φαντασθούμε ότι ένας τρελλός δικτάτωρ αποφάσιζε να σκοτώσει όλους τους παθολόγους ή όλους τους σπεσιαλίστες. Ποιους θα ήταν καλύτερα για τον άρρωστο να αφήσει να ζήσουν; Τους παθολόγους ή τους ειδικούς; Δύσκολη ερώτηση. Τι θα απαντούσατε; Μη βιασθείτε. Μου απαντάται αύριο.

Ο παθολόγος κατά την γνώμη μου, υπερέχει των ειδικών για τους εξής λόγους:

α) Το ενδεχόμενο να ξεφύγει από τον ειδικό κάτι το σημαντικό έξω από το σύστημα του, όπως ανέφερα παραπάνω με παραδείγματα.

β) Ο γενικός παθολόγος κάνει συστηματική λήψη του ιστορικού και προσεκτική αντικειμενική εξέταση του αρρώστου, ενώ κατά κανόνα οι ειδικοί είναι φειδωλοί και στα δύο, γιατί συνήθως προσφεύγουν ταχέως στο Εργαστήριο που τους είναι πιο προσφιλές. Και το σπουδαιότερο:

γ) Ο παθολόγος μιλά, κουβεντιάζει με τον άρρωστο. Ο ειδικός. είναι τεχνοκράτης, δεν μιλά, δεν ακούει, είναι πάντα βιαστικός. Και ξέρουμε, όπως είπα, πόσο πολύτιμο θεραπευτικό όπλο είναι η κουβέντα με τον άρρωστο, η οποία ας μη ξεχνάμε ότι παρέχεται και δωρεάν.

Αλλά για την θλιβερή κατάσταση στην οποία έχουμε φθάσει, σημαντική ευθύνη έχουν και οι ίδιοι οι Παθολόγοι. Πρέπει να διαβάζουν περισσότερο και να μην εγκαταλείπουν αμαχητί το πεδίο. Έχω υπόψη μου λ.χ. ότι και μέχρι το ' 80 υπήρχαν αρκετοί γεροί παθολόγοι που ήξεραν θαυμάσια την ηλεκτροκαρδιογραφία. Τώρα ασφαλώς το ποσοστό είναι μικρότερο και όσο πάει λιγοστεύει. Ίσως να είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Πρέπει εξάλλου να θυμηθούμε τον γενικό οικογενειακό γιατρό, που είναι κατά βάση παθολόγος, επιφορτισμένος όμως, εκτός από την καθαρά ατομική ιατρική και με την προληπτική ιατρική ατόμων και ομάδων, καθώς και την κοινωνική ιατρική που έχει ως ενασχόληση την υγεία του πληθυσμού. Ο οικογενειακός γιατρός έχει παρακολουθήσει την οικογένεια. Έτσι όταν λ.χ. ένας νέος παρουσιάζει περίεργα νευρολογικά φαινόμενα, αυτός βάζει την διάγνωση χορείας του Huntington, επειδή γνωρίζει ότι ο πατέρας και ένας θείος του αρρώστου είχαν πριν μερικά χρόνια πεθάνει σε άσυλο από την νόσο αυτή, κάτι που πιθανώς ο άρρωστος δεν θα ανέφερε κατά την λήψη του ιστορικού σε άλλο ξένο γιατρό. Έτσι δαπανηρές τεχνικές, λ.χ. αναζήτηση της ανωμαλίας σε τμήμα του χρωμοσώματος 4 αποφεύγονται. Τέλος, ο ιατρός της εντατικής μονάδος δεν είναι καλός γνώστης παθήσεων πολλών συστημάτων;

Εξ' άλλου κατά τον Thompson (1992) οι άνω των 70 πάσχουν σε ποσοστό 86% από τις 8 αρρώστειες: Παχυσαρκία, υπέρταση, αθηροσκλήρυνση, διαβήτη τύπου II, καρκίνο, ανοσολογική ανεπάρκεια, ενδογενή κατάθλιψη ή αυτοάνοσο νόσο. Αλλά εκείνο που έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι καθένας από τους ηλικιωμένους αυτούς αρρώστους δεν πάσχει από μία μόνο από τις παραπάνω αρρώστειες, αλλά από 32 αρρώστιες. Τι θα γίνεται λοιπόν με αυτούς; Θα παρακολουθείται ο κάθε άρρωστος από 32 σπεσιαλίστες;

Καιρός είναι να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος δεν χωρίζεται, και να θυμηθούμε την θεωρία της ολότητος του Αριστοτέλη: «Το γαρ όλον πρότερον αναγκαίον είναι του μέρους, αναιρουμένου γαρ του όλου, ουκ έστι πους, ουδέ χείρ». Τα μέρη είναι υποτεταγμένα εις το όλον. Να θυμηθούμε επίσης τον Αριστοτέλειο Wertheimer, πρωτοπόρο της θεωρίας της Gestalt: Ο,τι συμβαίνει εις τον όλον δεν προέρχεται από τη σύνθεση των μερών, αλλ' αντίστροφα ό,τι συμβαίνει σε ένα μέρος αυτού, ορίζεται από την εσωτερική σύσταση του όλου.

Οι γιατροί της ομοιοπαθητικής φάνηκαν πιο έξυπνοι από μας τους γιατρούς της παραδοσιακής ιατρικής. Κατόρθωσαν, αντιστάσεως μη ούσης, να μονοπωλήσουν τον όρο ολιστική ιατρική, σαν και εμείς οι ορθόδοξοι γιατροί να μην εξετάζουμε το σύνολο. Και με την μονοπώληση του όλου κάνουν χρυσές δουλειές. Συνεχώς περισσότεροι άρρωστοι προσφεύγουν σ' αυτούς. Και εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν εμείς οι παθολόγοι με καλύτερη άσκηση, περισσότερη προσπάθεια και περισσότερη αυτοπεποίθηση να ξαναποκτήσουμε μέρος του χαμένου μας κύρους. Και αυτό όχι για μας, αλλά για το καλό της ιατρικής, για το καλό των αρρώστων.

Φαντάζομαι ότι οι πλείστοι, αν μη όλοι σας, θα αντιλαμβάνεσθε ότι σε όσα είπα δεν υπάρχει ίχνος προσωπικής υστεροβουλίας. Ούτε διορισμό κυνηγώ, ούτε σε καμιά θέση αποβλέπω. Για προαγωγή δεν έχω τα απαιτούμενα προσόντα. Δεν υπάρχει για μένα πλέον μέλλον στην Ιατρική. Γι' αυτό περιορίζομαι στο να προσέχω τα εναπομένοντα στεφανιαία μου και να διαβάζω το περί Αμαρτωλών Σωτηρίας.

Εάν ήμουν λίγο οξύς και ίσως δυσαρέστησα φίλους ειδικούς, ας με συγχωρέσουν. Ξέρουν με πόση εκτίμηση τους περιβάλλω. Αλλά όταν κάνει κανείς προπαγάνδα, συγχωρείται και για μερικές υπερβολές."

ΠΗΓΗ: Επιθεώρηση Υγείας
Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1993

............................................................................................................
Ο ρόλος της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας

Ολιστική ιατρική, πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, οργάνωση και ιεραρχία είναι άγνωστες έννοιες για τους εκάστοτε υπουργούς υγείας και τους διευθυντές του Εθνικού Συστήματος Υγείας...

Ο θεσμός του οικογενειακού ιατρού, η μεταρρύθμιση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, τα κέντρα υγείας αστικού τύπου, είναι όνειρο μακρινό.. Ειδικά σε μια χώρα που πτώχευσε και που οι υποδομές της στηρίχθηκαν στη νοσοκομειο-κεντρική αντίληψη..

Οι generalist (ή "γενικοί"): δηλαδή οι γενικοί/οικογενειακοί ιατροί, οι παιδίατροι, οι παθολόγοι, οι ιατροί της εργασίας και για πολλούς, οι ψυχίατροι και οι γυναικολόγοι, αποτελούν τους ιατρούς της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Είναι οι ιατροί της κοινότητας. Σε ένα ιδανικό σύστημα, βλέπουν πρώτοι τους ασθενείς και αν δε μπορούν να τους αντιμετωπίσουν, τους παραπέμπουν στα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εξειδικευμένα κέντρα, όπου αναλαμβάνουν οι ειδικοί ιατροί.

Επιπλέον, οι "generalist" είναι υποχρεωμένοι να αξιολογούν τις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, συμμετέχοντας σε επιδημιολογικές έρευνες και σε προληπτικά προγράμματα της κοινότητας (όπως εμβολιασμοί, καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, κάπνισμα, ψυχική υγεία). Αντίθετα, οι "ειδικοί" είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε έρευνες για νέες θεραπείες και συστήματα φροντίδας/αποκατάστασης, που αυξάνουν το προσδόκιμο επιβίωσης των ασθενών τους και να συμμετέχουν στη δευτερογενή/τριτογενή εξατομικευμένη πρόληψη (μετά την εκδήλωση της νόσου).

Οι generalist, βλέπουν το σύνολο, ενώ οι special εστιάζουν στο άτομο. Για την επιβίωση του εθνικού συστήματος υγείας και τη βέλτιστη προσφορά υπηρεσιών υγείας, είναι απαραίτητη η αρμονική συνύπαρξη τους. Όχι ως δύο παράλληλα και ανεξάρτητα συστήματα υγείας, αλλά ως ένα ενιαίο σύνολο που το ένα σύστημα αποτελεί τη συνέχεια του άλλου. Από την κοινότητα στο νοσοκομείο και από το νοσοκομείο στην κοινότητα.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι οικογενειακοί ιατροί: "οι ασθένειες στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας έρχονται και φεύγουν, ενώ οι ασθενείς μένουν. Αντίθετα, σε ένα νοσοκομείο οι ασθενείς φεύγουν, ενώ οι ασθένειες μένουν"

Photo Credit: "Alcudia, Mallorca" by midlander1231, on Flickr

Προδότες και Ηλίθιοι

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sat, 15 Oct 2011 04:33:00 +0000

Πάει καιρός να γράψω... Όχι γιατί δεν είχα τι να πω, ούτε γιατί για όσα φωνάζαμε εδώ και δύο χρόνια δεν επαληθεύτηκαν.. Πολλές υποχρεώσεις, πολλές αλλαγές στη ζωή μου και μια εξεταστική (ελπίζω η τελευταία) με κράτησαν μακριά από το blogging. Τελικά, η εξεταστική που μία τη χάναμε και μία την κερδίζαμε, θα δοθεί. Τελικά, όσα λέγαμε εδώ και δύο χρόνια συνέβησαν. Μας έκλεψαν το μέλλον, κι ότι κι αν γράψεις κι ότι κι αν πεις, δεν έχουν σημασία..

Άλλαξα και τον τίτλο. Από "Πολίτες και Πολιτική" σε "Istopolitia".. Για ποιους Πολίτες και για ποια Πολιτική να μιλήσω.. Έστω κι έτσι, η Istopolitia, περιέχει όσα πιστεύω και όσα πίστευα.

Συνεχίζοντας τη μονότονη εξομολόγηση μου, το blog αυτό ξεκίνησε με σκοπό να δημοσιεύσω στο διαδίκτυο κείμενα μου από ένα φοιτητικό περιοδικό που συμμετείχα, όταν ήμουν ενεργός συνδικαλιστής. Γρήγορα, η θεματολογία του επεκτάθηκε σε όλα τα πολιτικά, τρέχοντα και μη ζητήματα, που πάντα με γοήτευαν. Αλλά κάπου εκεί, η κρίση μας χτύπησε. Και κάπου εκεί, κουράστηκα..

Είπα να πάρω πτυχίο, να τελειώνω. Πολύ το είχα καθυστερήσει. Όταν ήρθε το ΔΝΤ ταρακουνήθηκα. Κι έτσι, μέσα σε 9 μήνες (από τον Ιούνιο του 10 εώς τον Φλεβάρη του 11), πέρασα 25 μαθήματα (σχεδόν μισή σχολή!). Μου έμεναν άλλα 6 για πτυχίο. Αλλά δεν τα κατάφερα..

Αναγκάστηκα να μετακομίσω.. Τα χρήματα δεν έφταναν για το ενοίκιο. Μέχρι να ξαναβρώ ρυθμό ήρθε ο Ιούνης. Άφησα δύο μαθήματα για Σεπτέμβρη. Που να 'ξερα.. Καταλήψεις.. Και πάλι καταλήψεις.. Ώσπου η εξεταστική χάθηκε.. Αλλά για καλή μου τύχη, θα δώσουν τα πτυχία..

2 μαθήματα.. Καμία όρεξη για διάβασμα.. Όταν έχεις περάσει τη μισή σχολή σε ένα χρόνο, αναρωτιέσαι αν άξιζε.. (Όχι, δεν άξιζε..) Όταν έχεις υπάρξει συνδικαλιστής κι έχεις ψηφίσει στο παρελθόν κατάληψη και ξανά κατάληψη και έχουν χάσει ορκωμοσία τα πτυχία, αναρωτιέσαι γιατί να σου συμβεί.. (Γιατί οι πράξεις μας πληρώνονται και η ζωή είναι κύκλος που γυρίζει...)

Μετανιώνω; Καθόλου! Εξάλλου, ήθελα κατάληψη και τότε και τώρα.. Αλλά δεν ψήφισα, ήμουν μακριά. Όπως έγραψα στο φόρουμ της σχολής μου, ας αποφασίσουν οι μικρότεροι. Τώρα, τι θα έκανα; Λευκό.. Γιατί άλλο το προσωπικό συμφέρον κι άλλο το κοινωνικό καθήκον.. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουμε; ("κοινωνικό καθήκον".. μεγάλη κουβέντα..)

Ακροβατώντας στο χθες και ψηλαφώντας το αύριο.. Εδώ βρίσκομαι. Αλλά ποιο αύριο; Αυτό που μας ετοιμάζουν ή αυτό που αξίζουμε; (μάλλον εισπράττουμε ότι αξίζουμε...).

Ήθελα να μιλήσω για Προδότες και Ηλίθιους.. Αλλά είπαμε, είχα καιρό να γράψω.. Και τους Προδότες και τους Ηλίθιους τους ξέρετε. Δεν περιμένατε εμένα.. Τι γίνεται όμως όταν δεν αναφερόμαστε σε συγκεκριμένα άτομα; Τι γίνεται όταν η Προδοσία και η Ηλιθιότητα ξεφεύγει από το ατομικό και αφορά το συλλογικό επίπεδο (κόμματα, φορείς, έθνη, λαούς και κυβερνήσεις);

Στην ψυχιατρική υπάρχει ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Όταν μια παράλογη ιδέα, όπως τα φαντάσματα, υπάρχει στο μυαλό ενός ανθρώπου, τότε μιλάμε για παρανοειδής διαταραχή. Όταν όμως η ίδια ιδέα υπάρχει στο μυαλό μιας συλλογικότητας, όπως στις αμόρφωτες γιαγιάδες του 18ου αιώνα, τότε μιλάμε για προκατάληψη. Άλλο παράδειγμα: Όταν η αυτοκτονία διαπράττεται από έναν συνάνθρωπο μας τότε μιλάμε για ψυχολογικά προβλήματα. Όταν όμως διαπράττεται από μία ολόκληρη φυλή όπως οι Σαμουράι (χαρακίρι ή σεπούκου), τότε αυτή συνιστά πράξη τιμής για τους ίδιους και κοινωνικό στερεότυπο για τους υπόλοιπους.

Τι θέλω να πω.. Είναι πολύ εύκολο (και σαφώς λογικό) να χαρακτηρίσεις κάποιους ηλίθιους ή προδότες σε ατομικό επίπεδο. Αλλά σε συλλογικό επίπεδο, όταν μιλάμε για ολόκληρα κόμματα και πολιτικές, δεν έχει την ίδια βάση.

Πρόκειται απλά για πολιτικές επιλογές από τα κόμματα και για ψήφο εμπιστοσύνης και ανοχή από τους πολίτες. Τόσο απλά... Με άλλα λόγια, αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν.. Εμείς ψηφίσαμε, εμείς ανεχόμαστε.

Η πολιτική τους ήταν ανέκαθεν βαθιά ταξική.. Γιατί φοβάστε αυτή τη λέξη. Δεν είναι καθόλου κομμουνιστική, είναι η πραγματικότητα. Υπερασπίζονται το 1% που λένε και οι Αμερικανοί και όχι εμάς, το υπόλοιπο 99%. Σε καιρούς "ανάπτυξης" περισσεύουν δικαιώματα και παροχές για το 99%. Σε καιρούς κρίσεις κόβουν όσα μας δώσανε. Σε καιρούς πλήρους κατάρρευσης όπως η ελληνική περίπτωση, εξαθλιώνουν το 99%, για να μη χάσει σχεδόν τίποτα το 1%.. Κι όσο τα κοινωνικά κινήματα εφησυχάζουν τόσο εκείνοι επιστρέφουν στον τόπο τους εγκλήματος με νέες λιτότητες και νέα δημοσιονομικά προγράμματα σωτηρίας..

Όλοι θα έπρεπε να έχουν καταλάβει, πως υπήρχαν και υπάρχουν δύο έθνη: οι φτωχοί και οι πλούσιοι.. Πάντα κυβερνούσε μία τάξη.. οι υπερασπιστές των πλουσίων. Αυτοί φτιάχνουν τους κανόνες του παιχνιδιού, αυτοί τους αλλάζουν...

Φυσικά ζήσαμε και σε καλύτερες εποχές. Φυσικά κι εντός αυτού του συστήματος ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μπορούσε να ζήσει από υποφερτά εώς αρκετά άνετα. Όμως τι γίνεται όταν κάποιοι, αδικούνται; Τι γίνεται όταν εμείς περνάμε καλά, και ολόκληρα γειτονικά έθνη αφανίζονται;

Ας το πιάσουμε αντίστροφα: Όταν επιτρέπεις έστω και το 1% του πληθυσμού να πεινά και να βρίσκεται στα όρια της ανέχειας, τότε πολύ εύκολα το 1% γίνεται 2-3- 99%..

Πόσο ποιο εύκολα θα ήτανε τα πράγματα αν η δημιουργία έστω και ενός ανέργου σήμαινε την πτώση της κυβέρνησης.. Αν η δημιουργία έστω κι ενός αστέγου σήμαινε κοινωνική αποτυχία. Αν η δημιουργία έστω κι ενός πεινασμένου θα σήμαινε την ολοκληρωτική κατάρρευση του συστήματος.. Και τι γίνεται σήμερα αν έστω και μία τράπεζα όπως η Liman Brothers πτωχεύει; Δικαιολογεί τον τόσο χαμό; Και τι πολιτισμός είναι αυτός που δικαιολογεί την ταξικότητα, την ατιμωρησία, τον πλουτισμό εις βάρος των πολλών;

Λέγεται πως όταν ο Τέσλα κάλεσε τους βιομηχάνους και τους ανακοίνωσε τα μελλοντικά του σχέδια για μία ράβδο που βάζεις στο έδαφος, με την οποία θα μπορούσες να παράγεις οικιακό ηλεκτρισμό, εκμεταλλευόμενος το μαγνητικό πεδίο της γης, αυτοί του απάντησαν: "Μα πως θα μπορέσουμε να το εκμεταλλευτούμε και να βγάλουμε χρήματα.." (διαβάστε τη συγκλονιστική ιστορία του: Νίκολα Τέσλα: Η Βιογραφία μιας Παράξενης Μεγαλοφυΐας).

Πριν ψάξουμε πάλι για Προδότες και Σωτήρες, πριν γίνουμε πάλι έρμαια κομματικής προπαγάνδας και συλλογικής αποβλάκωσης, πριν συστρατευθούμε σε νέους αγώνες και θυσίες χωρίς αντίκρισμα, ας αναζητήσουμε την αλήθεια. Αλλιώς θα παραμείνουμε για πάντα Ηλίθιοι.

Την αλήθεια την ξέρουμε, τη βιώνουμε και την βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, αλλά φοβόμαστε να την παραδεχτούμε.. Και πολύ περισσότερο, φοβόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε για να την αλλάξουμε..

Η απόκτηση της γνώσης, σημαίνει και ευθύνη για πράξη. Και το τελευταίο, πάντα μας τρόμαζε και μας τρομάζει περισσότερο.....

Satine,
δε φαντάζεσαι πόσο μου λείπεις...

Photo Credit: "Malcom X" by Keoki Seu, on Flickr

Μια συγκλονιστική ομιλία ενός μεγάλου Ιατροφιλοσόφου για το μέλλον και την εξέλιξη της Ιατρικής (Γ' Μέρος)

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Thu, 28 Jul 2011 13:31:00 +0000

6 Ιουνίου 1972, μεγάλο αμφιθέατρο Νέας Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Μια ομιλία του Rene-Albert Gutmann, με τίτλο: "Η εξέλιξη της Ιατρικής 1950-2050" γοητεύει το ακροατήριο. Ήταν ένας προφητικός λόγος για το μέλλον και την εξέλιξη της Ιατρικής.

Τοποθέτησε τον εαυτό του αλλά και το ακροατήριο του στο 2050 και περιέγραψε την πορεία και εξέλιξη της Ιατρικής από το 1950 μέχρι την ημερομηνία αυτή, δηλαδή μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα. (σε μετάφραση του Μαθητή του Ηλία Φωκά, δημοσιευμένο στο περιοδικό "Ιατρική του Σήμερα).

Το τρίτο μέρος της ομιλία του:
Πριν προχωρήσετε, διαβάστε τα δύο πρώτα μέρη:
Η εξέλιξη της Ιατρικής 1950- 2050, Αρχαϊκή Εποχή (Α' Μέρος)
Η εξέλιξη της Ιατρικής 1950-2050, Εποχή του Απανθρωπισμού (Β' Μέρος)

Γ' Μέρος, σήμερα, 2050..

Κεφαλαιώδης αρχή:
Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, μέχρι τώρα απλά όργανα, σιγά-σιγά έγιναν έξυπνα, έπαψαν να λειτουργούν ως μηχανές και είναι πλέον όντα. Δεν περιορίζονται στο να απαντούν μόνο, αλλά υποβάλλουν ερωτήσεις, διαβάζουν απ’ ευθείας μόνοι τους, κι έτσι δεν έχουν ανάγκη, στο μεγαλύτερο αριθμό των περιπτώσεων, από τη μεσολάβηση κάποιου προγραμματιστή ή από τις διάτρητες καρτέλες. Συνδιαλέγονται επίσης σε απλοποιημένη διεθνή γλώσσα, μισο-γαλλική, μισο-αγγλοσαξωνική, με λίγα λόγια σε μια βασική αργκό. Έτσι λοιπόν ο υπολογιστής ερωτά απ’ ευθείας τον ασθενή, επαληθεύει τις απαντήσεις και απορρίπτει τα δεδομένα εκείνα που δεν είναι συμβατά με τις προδιαγραφές του προγράμματος του.

Παράλληλα χάρη στις εκπληκτικές τελειοποιήσεις, χρησιμοποιούμε καθημερινά μηχανήματα που προβάλλουν στην οθόνη την εξωτερική εικόνα και την εσωτερική δομή των διαφόρων οργάνων. Αυτές οι εικόνες αντικαθιστούν τις παλιές ακτινογραφίες. Άλλα μηχανήματα προβάλλουν και μας αποκαλύπτουν την ιστολογική δομή των διαφόρων ιστών και οργάνων, αντικαθιστώντας το ξεπερασμένο πια μικροσκόπιο. Τέλος, νέες τεχνολογίες αναλύουν τα υγρά και τα αέρια του οργανισμού, αντικαθιστώντας του παλιούς αυτόματους αναλυτές.

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο και να αναφερθώ στις απίστευτες προόδους που έχουν πλέον εισαχθεί στην καθημερινή πράξη και που επιτρέπουν πλέον τη λεπτομερή μελέτη του ανθρώπινου σώματος με την ίδια, παραδείγματος χάριν, ευκολία που γίνεται σήμερα η μελέτη της αθέατης πλευρά της σελήνης.

Επιπλέον, έγιναν τεράστιες πρόοδοι στον τομέα της πρόληψης. Το γεγονός αυτό μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε θεραπευτικά ασθένειες πριν ακόμα εκδηλωθούν, δηλαδή σε προκλινικό στάδιο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην πρόοδο της ανοσολογίας, η οποία κατέλαβε κυρίαρχη θέση τόσο στον τομέα της διαγνωστικής όσο και της θεραπευτικής.

Για να επανέλθω σε ένα παράδειγμα στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως, στην περίπτωση του καρκίνου η ανοσολογία ανιχνεύει και οι ακτίνες εντοπίζουν τα πρώτα ανώμαλα κύτταρα, τα οποία αμέσως καταστρέφονται, χωρίς χειρουργική τομή, με τη χρησιμοποίηση ακτίνων λέιζερ.

Δεν χρειάζεται να σας υπομνήσω την τεράστια ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών που επιτρέπει σε κάθε άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται να πάει στο πιο κοντινό πρωτοβάθμιο διαγνωστικό κέντρο, οπό όπου μέσω διαδοχικών αναμεταδοτών μέσα σε λίγα λεπτά θα λάβει γραπτώς τόσο τη διάγνωση, όσο και τη θεραπεία ακόμη και αγωγή με αντισώματα. Εξάλλου οι ιατρικές διαλέξεις που μεταδίδονται συνεχώς σε όλο τον κόσμο έχουν επαρκώς επιμορφώσει τους ασθενείς-αριθμούς, οι οποίοι πλέον ξέρουν από μόνοι τους το τι πρέπει να κάνουν.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η θέση του γιατρού άλλαξε εκ βάθρων. Ο ρόλος του παραμένει σημαντικός αλλά τελείως διαφορετικός. Δεν τίθεται πλέον ζήτημα επαφής του με τον ασθενή, αλλά είναι αυτός που πατάει τα κουμπιά, είναι αυτός που ρυθμίζει επίσης το ακριβές σημείο που θα δράσουν οι ακτίνες και τέλος είναι αυτός που, σύμφωνα με τις εντολές του ηλεκτρονικού υπολογιστή, κατευθύνει αν υπάρχει λόγος, τον ‘ασθενή-αριθμό’ στο ενδεδειγμένο κέντρο.

Στην αρχαϊκή περίοδο ο γιατρός ήταν θεραπευτής. Στη μεταβατική προέβαινε σε απολογισμούς-απογραφές. Στη σημερινή εποχή ο ρόλος του συγκρίνεται με αυτόν των παλιών ελεγκτών των εισιτηρίων του Μετρό, που τα τρυπούσαν για να τα ακυρώσουν. Ο ρόλος τους ήταν φυσικά ασήμαντος, αλλά χωρίς αυτούς θα επικρατούσε πλήρης αταξία.

Θα πρέπει να αναφερθούμε εδώ ότι η αύξηση των παραγόντων που ευνοούν την εμφάνιση ασθενειών είχε σαν αποτέλεσμα να ξεπεραστούν οι δυνανατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου με συνέπεια να είναι πλέον απαραίτητη η βοήθεια των ‘μηχανών’.

Ο αριθμός των ανθρώπων του πλανήτη μας αυξήθηκε υπερβολικά. Από τρία δισεκατομμύρια που είχαμε το 1970 φθάσαμε σήμερα, το 2050, στα οκτώ δισεκατομμύρια. Οι άνθρωποι απειλούνται να μην έχουν σε λίγο τον απαραίτητο ζωτικό χώρα να κινηθούν. Σε αυτή την απειλή να προσθέσετε και τη μείωση των μέσων διατροφής. Επί πλέον, το πετρέλαιο και τα πολυάριθμα αλλά απαραίτητα ορυκτά μέταλλα τείνουν προς εξαφάνιση.

Η φοβερή εξάπλωση ασθενειών που προκαλούνται από τη ρύπανση της ατμόσφαιρας ολοκληρώνει τον μαύρο αυτόν πίνακα. Έγιναν προσπάθειες να καταπολεμηθούν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι, περιορίζοντας τον αριθμό των κατοίκων του πλανήτη. Για αυτό το λόγο προτάθηκε η αντικατάσταση των πολέμων των παλαιότερων χρόνων, που τώρα δεν μπορούμε ούτε να διανοηθούμε, με την αυστηρή μείωση των γεννήσεων. Παρά ταύτα, κάθε ανθρώπινος έλεγχος, τόσο από πλευράς Ιατρικής όσο και από διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, απεδείχθη αδύνατος μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις.

Χρειαζόταν λοιπόν η βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών για να μελετηθούν οι τρόποι αποτροπής του κακού που είχε ήδη αρχίσει να απειλεί αρκετά είδη του ζωικού βασιλείου και να οδηγεί ακόμη και στον κίνδυνο εξαφάνισης του ανθρωπίνου γένους.

Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε. Σήμερα τους μόνους που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίζουμε ως σοφούς είναι η ομάδα των επίλεκτων ατόμων που ασχολούνται με την τροφοδοσία των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τέλος, μέσα στο ανώνυμο πλήθος των γιατρών-αριθμών, οι μόνοι ειδικοί που απέμειναν σήμερα είναι αυτοί που είναι επιφορτισμένοι να ελέγχουν και να επιδιορθώνουν τους περίπλοκους μηχανισμούς των μηχανών. Είναι οι γιατροί των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Σ’ αυτή τη σχετική απαισιοδοξία, θα ήθελα να προσθέσω και μια προσωπική νότα αγωνίας. Αναμφισβήτητα πετύχαμε τον σκοπό που με τόση αλλαζονεία επιδιώξαμε. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές συμπεριφέρονται τώρα όπως οι άνθρωποι και οι σημερινοί γιατροί λίγο μόνο διαφέρουν από τις παλιές μηχανές. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτή η καταπληκτική πορεία των ηλεκτρονικών υπολογιστών προς την ‘εξομοίωσης τους με τον άνθρωπο’ τους βάζει μπροστά σ’ αυτό που παλιά λέγαμε ‘κρίση συνειδήσεως’.

Έτσι μερικές φορές αντιμετωπίζουν προβλήματα που δεν συμφωνούν μεταξύ τους στον τρόπο επίλυσης τους. Έχει συμβεί και να φιλονικούν μεταξύ τους. Σε πρόσφατο μάλιστα συνέδριο δεν ακούσαμε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές να αλληλοχαρακτηρίζονται ως προοδευτικοί ή ως σκοταδιστές; Κι εμείς οι υπόλοιποι, ανώνυμα κοπάδια γιατρών-αριθμών, φθάσαμε στο σημείο-κι αυτό είναι καινούριο- να διερωτώμεθα: Δεν είναι στ' αλήθεια τίποτα άλλο η ψυχή από μια ορμόνη;

Ο άνθρωπος δεν είναι στην πραγματικότητα παρά σύνολο φυσικοχημικών ενώσεων που δημιουργήθηκαν ξαφνικά πριν από δισεκατομμύρια χρόνια από τυχαία συνάντηση πυρηνικών οξέων και αμινοξέων μέσα στο αρχέγονο μάγμα;

Μήπως τυχόν υπάρχει κάποια άλλη δύναμη που λησμονούμε; Μήπως υπάρχει, με λίγα λόγια, κάτι άλλο ακόμη; Κάτι άλλο; Αλλά τι άλλο; Τελικά, μέσα απ' αυτή την κουζίνα της ύλης μήπως λείπει ένας κόκκος πνευματικού αλατιού που θα της έδινε γεύση;

Μερικοί αναρωτιούνται με αγωνία και άλλοι με ελπίδα μήπως βρισκόμαστε στην παραμονή νέας ‘μεταβατικής περιόδου’ η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναθεώρηση των πάντων. Μήπως βρισκόμαστε στο σημείο που θα παρακολουθήσουμε τον άνθρωπο-αριθμό που σιγά-σιγά θα ξαναγίνει άνθρωπος;

Όπως διαπιστώνετε, ο ορίζοντας δεν είναι ξεκάθαρος. Ανήκει στο απρόβλεπτο μέλλον να μας δώσει απαντήσεις.

Τελείωσα. Θα ήθελα πάντως να ζητήσω συγνώμη τόσο από σας κύριοι συνάδελφοι, όσο και από τους επισήμους που μας τιμούν με την παρουσία τους και ιδιαιτέρως από εσάς κ. Υπουργέ για τη μορφή που έδωσα στην ομιλία μου. Μη με κατηγορήσετε αν σας φάνηκα λίγο ονειροπόλος και επιτρέψτε μου να σας απαντήσω με μια φράση του Σωκράτη που αναφέρεται από τον Πλάτωνα.

“Σου μίλησα χαριτολογώντας, αγαπητέ μου Αλκιβιάδη, αλλά παρ’ όλα αυτά σου είπα πράγματα σοβαρά”.

….................................................
Γράφει ο μαθητής του Ηλίας Α. Φωκάς:
Rene- Albert Gutmann: Μεγάλος ιατροφιλόσοφος, ερευνητής, συγγραφέας, λογοτέχνης, ποιητής, ζωγράφος και ελληνολάτρης. Γεννήθηκε το 1885. Τα χαρίσματα αυτά τον διέκριναν μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1981.

Πρόεδρος της Εθνικής Γαλλικής Γαστρεντερολογικής Εταιρίας το 1954, μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής το 1961 και καθηγητής στο Κολέγιο Ιατρικής των νοσοκομείων των Παρισίων το 1962. Μέλος μεγάλου αριθμού επιστημονικών εταιριών στη Γαλλία και στο εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με την ανώτερη διάκριση του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.

Το κλινικό και ερευνητικό του έργο το αφιέρωσε με συνέπεια και σχεδόν αποκλειστικά στη μελέτη των παθήσεων του στομάχου και ιδιαίτερα στην πρώιμη διάγνωση του καρκίνου του στομάχου. Το βιβλίο του “Cancer de l’ estomac au de but” (αρχόμενος καρκίνος στομάχου), που εξεδόθη το 1939, αποτέλεσε επανάσταση για την εποχή του. Τα πρώιμα κλινικά και κυρίως ακτινομορφολογικά σημεία, που περιέγραψε τότε, παραμένουν κλασικά μέχρι σήμερα και χρήσιμα για τη διάγνωση του καρκίνου του στομάχου σε αρχικό στάδιο, παρά την πρόοδο των ενδοσκοπήσεων, των βιοψιών καθώς και άλλων ακόμη διαγνωστικών τεχνικών.

Υπήρξε από τους πρώτους που εφήρμοσαν τη γαστροσκόπηση στη Γαλλία με το περίφημο τότε άκαμπτο γαστροσκόπιο, αλλά ευτύχησε να δει και τα σύγχρονα εύκαμπτα γαστροσκόπια. Έλεγε για τον εαυτό του με χιούμορ και αυτοσαρκασμό: ”Έχω εξειδικευθεί στη μελέτη 50 εκατοστών του πεπτικού σωλήνα.”

Ο Rene Gutmann, παράλληλα με την Ιατρική, από νεαράς ηλικίας ασχολείτο με τη Λογοτεχνία. Λάτρης του Δάντη, το 1925, μετέφρασε στα γαλλικά την “Κόλαση”. Το 1977 δημοσίευσε ένα άλλο ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο: “Ο Δάντης και η εποχή του”. Αγαπούσε την ποίηση, έγραφε ποιήματα και δημοσίευσε αρκετές ποιητικές συλλογές. Το 1946 εκδόθηκε το βιβλίο του: “Εισαγωγή στη μελέτη των Γάλλων ποιητών”.

Επιδόθηκε επίσης και στη ζωγραφική μέσα στην ακόρεστη ανάγκη του να εκφράζεται. Δε γνωρίζω ποια ήταν η κρίση του φίλου και πελάτη του Pablo Picasso, όταν κάποτε του έδειξε τα έργα του. Λάτρευε την κλασική μουσική, την όπερα και το μπαλέτο.

Ο Rene- Albert Gutmann γεννήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα, έζησε και μεγαλούργησε τον 20ό αιώνα και οραματίστηκε την Ιατρική του 21ου αιώνα. Πιστεύω όμως ότι τώρα που λίγο τον γνωρίσατε, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι ήταν μια μορφή που ερχόταν από την Αναγέννηση.”

….......................................................
Όπως είχα γράψει σε παλιότερο σχόλιο μου:
Η ομιλία του θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κείμενα βιοηθικής των τελευταίων δεκαετιών.Το ακροατήριο ενθουσιάστηκε.

Ο Rene-Albert Gutmann, υπήρξε και μεγάλος φιλέλληνας. Έδωσε το κείμενο της ομιλίας του στον κ. Φωκά και τον παρακάλεσε να δημοσιευτεί και στην Ελλάδα...

Αυτά τα κείμενα γιατί δεν τα διδάσκουν....

ΥΓ. Πρέπει να καταλάβουμε πως η Ιατρική χωρίς τον ιατρό δίπλα από την κλίνη του ασθενούς δεν είναι Ιατρική... Όσο το λησμονούμε, τόσο οι ασθενείς μας θα εγκαταλείπουν ή θα απαξιώνουν την κλασική Ιατρική στρεφόμενοι σε εναλλακτικές, αμφιβόλου αξιοπιστίας και ενίοτε επικίνδυνες ‘θεραπευτικές’ μεθόδους...

Η τεχνολογία, όσο απαραίτητη κι αν είναι, δε μπορεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει το βασικότερο ίσως ανθρώπινο χαρακτηριστικό: την επικοινωνία.. Η τέλεια θεραπευτική σχέση επιτυγχάνεται μόνο με την επαφή Ιατρού- Ασθενούς.

Το ιστορικό, η κλινική εξέταση, η κλινική εκτίμηση, οι ιατρικές διαγνωστικές αποφάσεις, η θεραπεία, η αποκατάσταση καθώς και οι πρωτογενής (πριν τη νόσο), δευτερογενής (στη διαδρομή της νόσου) και τριτογενής (μετά τη νόσο) πρόληψη,

δεν είναι παρά εκφράσεις της άμεσης επαφής και επικοινωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων, του Ιατρού που ξέρει και του ασθενούς που πάσχει.
Είναι δηλαδή εκφράσεις της ίδιας αρχέγονης, μυστικιστικής, κάποτε, και ορθολογικής, σήμερα, θεραπευτικής σχέσης, που αιώνες τώρα ταυτίζεται με το ιατρικό λειτούργημα.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και οδυνηρή.. Ωστόσο, αξίζει πάντα να ελπίζεις και να αγωνίζεσαι για το καλύτερο...

Photo Credit: "diamonds on the inside" by ro_buk [I'm not there], on Flickr

Δρόμοι Παλιοί

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sun, 17 Jul 2011 17:38:00 +0000

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
(Πρώτη εκτέλεση: Μαργαρίτα Ζορμπαλά)
Ερμηνεία: Κώστας Θωμαΐδης

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας
με γνώριζε...

................
Ποιος δεν έχει κοιτάξει πίσω του,
νιώθοντας την ανάγκη να περπατήσει ξανά και ξανά, εκείνους τους παλιούς, ωραίους και μισητούς δρόμους.

Ποιος δεν έχει νιώσει τη λυσσαλέα μάχη ανάμεσα στη δύναμη του χρόνου να ξεχάσει και στο πείσμα του μυαλού να θυμηθεί...

Όσο ο χρόνος προχωρά, όσο η απόσταση μακραίνει, η κάποτε ζωντανή πόλη νεκρώνει, δίνοντας τη θέση της σε μια ανάμνηση, φυλαχτό για τις νέες διαδρομές που μας περιμένουν..

"Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.."
Όπως έγραψε ο ποιητής, αναπότρεπτες οι νύχτες των γυρισμών.

Μια νύχτα σαν τη χθεσινή, με το ολόγιομο φεγγάρι για οδηγό, ξαναγύρισα..

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας
με γνώριζε...

Photo Credit: "Sunshine of your Love", by ronsho ©, on Flickr

Και μεσοπρόθεσμο και τανκς... Καληνύχτα μας...

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Wed, 29 Jun 2011 21:43:00 +0000

Κατεβάστε όλοι το μεσοπρόθεσμο και απολαύστε... (εδώ)

Αν εφαρμοστεί έστω και το ένα δέκατο από τα παραπάνω, τότε τα σημερινά επεισόδια θα μοιάζουν με απαλό χάδι...

Δεν έχουμε δημοκρατία... Τέλος...

Σε ποια χώρα του κόσμου θα έδιναν εντολή στην αστυνομία να δέρνει παιδιά και ηλικιωμένους.. Σε ποια χώρα του κόσμου θα ράντιζαν με τόνους καρκινογόνων χημικών και δακρυγόνων ειρηνικούς διαδηλωτές... Και το χειρότερο: Σε ποια χώρα του κόσμου θα άφηναν 5 μαλάκες να σπάνε και να καίνε ανεμπόδιστα, χρόνια τώρα, χωρίς να τους κλείσουν μέσα...
Μα φυσικά στις φασιστικές, δικτατορικές χώρες.. Ε, λοιπόν, εκεί είμαστε..

Για την ακρίβεια, ποτέ η αστυνομία και το κράτος δεν πέταξε την κουκούλα του παρακράτους.. Την άφησαν στην άκρη για να την χρησιμοποιήσουν όταν και όποτε χρειαστεί...

"Δεν έχει ξαναγίνει", φώναζαν οι δημοσιογράφοι.. Μα πως; Το έχω ζήσει ουκ ολίγες φορές.. Το έγραψα και στο προηγούμενο ποστ.. Χρόνια τώρα, οι ειρηνικές πορείες διαλύονταν και οι γνωστοί- άγνωστοι παίζανε κρυφτούλι με την αστυνομία... Ούτε το άσυλο τους προστάτευε, ούτε ο πλούσιος μπαμπάς τους.. Μπορούσαν να τους συλλάβουν... Αλλά ποτέ δεν το έκαναν..

Τι το πρωτόγνωρο συνέβη σήμερα;

Μια από τα ίδια.....

Περίεργοι και πονηροί καιροί..

Να φθάσει στο σημείο το μέγκα, με δεκάλεπτο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, να καταγγέλλει τη σύμβαση των αγώνων Special Olympics, δεν το περίμενα..

Μάλιστα, οι αμοιβές του υιού της Γιάννας Δεσποτοπούλου (προέδρου της διοργανώτριας επιτροπής), φθάνουν τις 8.000 ευρώ..

Φυσικά και το κόστος των αγώνων είναι διπλάσιο από τους αντίστοιχους αγώνες άλλων κρατών... Τι νόμιζες;

Διαβάστε χαρακτηριστικά:

Όργιο σπατάλης στα Special Olympics την ώρα που η χώρα χρεοκοπεί!

Αλλά που ήταν οι δημοσιογράφοι στο μέγα σκάνδαλο των ολυμπιακών αγώνων;

Τι άλλαξε ξαφνικά και βλέπω ρεπορτάζ στην τηλεόραση, που μόνο στο τροκτικό ή σε άλλα μπλογκς ή σαιτ στο internet θα διάβαζα παλιότερα;

Μήπως το σύστημα τους καταρρέει;
Μήπως οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αυτές που μας δείχνουν; Μήπως προσπαθούν εναγωνίως να αποδείξουν πως υπάρχει ελπίδα στο σημερινό πολιτικο-οικονομικό σύστημα και πως η κακοδιαχείριση κάποιων "κακών" ή "ανίκανων" πολιτικών μάς έφερε ένα βήμα πριν την χρεοκοπία και όχι οι κάθε είδους φοροαπαλλαγές των ημέτερων ή η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Το σύστημα τους καταρρέει.. Προσδεθείτε και "απολαύστε.."

Όσο για το μεσοπρόθεσμα και τα νέα μέτρα...

Ένα έχω να πω: (τραγούδι του mauroprovatos )

Και μεσοπρόθεσμο και τανκς....

ΥΓ. Τα σχόλια στο μεσοπρόθεσμο ΔΕΝ είναι δικά μου.
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ: Εφαρμοστικός νόμος: Ελλάδα δίχως μέλλον, από "Επίκαιρα".

Phot Credit: "Pure Gold", by sarniebill1, on Flickr

Τραγωδία δίχως τέλος.. Οι τηλεφωνικές κλήσεις, η προβοκάτσια και οι επερχόμενες εκλογές

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Thu, 16 Jun 2011 06:45:00 +0000

Η απελπισία δε θα σταματήσει στην ελπίδα. Έχει ραντεβού με την Ιστορία για να συναντήσει την αλλαγή....

Η δια τηλεφώνου συζήτηση περί κυβέρνησης συνεργασίας είναι πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά.. Το να διαρρέουν τα δύο μικρά- "μεγάλα" κόμματα το περιεχόμενο μιας τέτοιας συζήτησης, πολύ πριν επιτευχθεί συμφωνία, είναι αν μη τι άλλο γελοίο...

Δε θέλω να μιλήσω για ανευθυνότητα, λαϊκισμό, ασκήσεις επί χάρτου, αφού πάνω από όλα, το πρόβλημα ήταν και είναι συστημικό- θεσμικό (Τράπεζα, Εταιρεία, Κόμμα).
Όμως, οι δύο αρχηγοί επιβεβαίωσαν την πολιτική τους ανεπάρκεια, ανεπάρκεια επικίνδυνη ακόμα και για τα συμφέροντα του σημερινού πολιτικο-οικονομικού συστήματος...

Απορώ, έτσι διαπραγματευόταν ο κύριος Παπανδρέου το μνημόνιο 1; Έτσι θα διαπραγματευτεί ο κύριος Σαμαράς το μεσοπρόθεσμο; Τραγωδία...

Το καράβι μπατάρει κι αυτοί αλλού αρμενίζουν... Εκλογές λοιπόν. Η μόνη λύση είναι εκλογές....

Αλλά ποιοι πολίτες θα ψηφίσουν και ποιοι πολιτικοί θα ψηφιστούν; Οι πολίτες που ένα χρόνο πριν πίστευαν ότι "λεφτά υπάρχουν", ή οι πολιτικοί που ένα χρόνο μετά θα έχουν εγκαταλείψει τη χώρα...

Τραγωδία δίχως τέλος...
Αυτή η απελπισία, είναι και η μόνη μας ελπίδα!

Η χθεσινή ημέρα ανέδειξε και μια άλλη πραγματικότητα, πέρα από την πολιτική ανεπάρκεια των δύο αρχηγών. Την προβοκάτσια της αστυνομίας και το επικίνδυνο έργο των μπαχαλάκηδων..

Μπορεί να ήρθε το μνημόνιο, μπορεί ο Παπανδρέου να παραιτηθεί, μπορεί η χώρα να πτωχεύσει, αλλά "κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια"..

Στο ίδιο έργο θεατές.. Η διαδήλωση να σπάει στη στιγμή και οι ίδιοι γνωστοί-άγνωστοι να ξεκινούν πετροπόλεμο διαρκείας...

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, μια άλλη μεγάλη διαδήλωση να τελειώνει άδοξα.. Πριν φτάσουμε στον προορισμό μας, δεχόμαστε τόνους χημικών.. Από τα έξι άτομα της συντροφικής παρέας, τα τρία είχαν δεχτεί δακρυγόνο... Χαθήκαμε όλοι, με όλους... τρέχοντας να ξεφύγουμε.. να βρούμε λίγο αέρα να ανασάνουμε.. Κόσμος να χτυπά απελπισμένα κουδούνια των γύρω σπιτιών, κόσμος να μπαίνει σε μαγαζιά, και παιδιά, πολλά παιδιά, εδώ κι εκεί ξαπλωμένα στο οδόστρωμα να κλαίνε...

Μετά από λίγο, όλα ηρέμησαν.. Αφού ξανα-σμίξαμε, κατευθυνθήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι. Από εκεί, βλέπαμε όλο το βράδυ τον γνωστό πετροπόλεμο.. Όλο το βράδυ, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Είναι να απορείς...

Τα χθεσινά γεγονότα μου θύμισαν μια κοσμοϊστορική επιτροπή έτους στο πανεπιστήμιο.. Με τις επιτροπές ποτέ δεν τα πήγαινα καλά... Τότε, συνέβη το εξής παράδοξο. Συμφωνούσαμε ΟΛΟΙ.. Λέγαμε και θέλαμε το ίδιο πράγμα. Η συνειδητοποίηση του, μας σόκαρε... Τότε, σαν ρεύμα να μας χτύπησε.., αρχίσαμε να διαφωνούμε συμφωνώντας.. Να φωνάζουμε συμφωνώντας... Αποτέλεσμα, κάθε παράταξη και μια διαφορετική τελική πρόταση για την ίδια ... πρόταση....

Γιατί όπως είπε και ένας φίλος μου, εδώ είναι Βαλκάνια και διακομματική συναίνεση οι Ευρωπαίοι δε θα δουν... Όσο κι αν εκβιάζουν....

Ο Σαμαράς της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου, αντί να πανηγυρίζει για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις και να υποστηρίξει μέχρις εσχάτων τις κομματικές του καταβολές, δηλώνει αντι-μνημονιακός... Διαφωνεί συμφωνώντας και συμφωνεί διαφωνώντας... (Τι φοιτητικά δράματα μου ξυπνούν.. δεν περιγράφεται...)

Εκλογές λοιπόν... Αλλά όχι πάλι με ψέμματα.

Υπάρχουν δύο δύσκολοι δρόμοι:

Ο δρόμος των μνημονίων, ο "λάιτ" με τις θεωρίες (επί χάρτου) του Σαμαρά ή ο "πλήρης" με τις πρακτικές (κι αυτές επί χάρτου) του ΓΑΠ.

Και ο δρόμος της ριζικής-ολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή και της στάσης πληρωμών. (κι αυτές ακόμα επί χάρτου...).

Και οι δύο δρόμοι έχουν τις καταστροφικές τους συνέπειες, τα υπέρ και τα κατά τους...

Ο πρώτος οδηγεί στην βέβαιη εξόντωση... μερικών χιλιάδων συμπολιτών μας και την φτωχοποίηση των υπολοίπων.. Αλλά θα υπάρχουν ακόμα ακριβά εισαγόμενα, ακριβά ρούχα και ακριβές συνοικίες.. Φυσικά για το 1% των Ελλήνων. Οι υπόλοιποι μόνο θα βλέπουν για να μπορούν να ονειρεύονται.... στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής κοινωνίας (ζούγκλας..)

Ο δεύτερος οδηγεί σε προσωρινή φτώχεια αλλά πολύ γρήγορα, θα μπορεί να αποφύγει τις οδυνηρές συνέπειες του πρώτου δρόμου, οδηγώντας την χώρα σε ανάκαμψη, όπως αποδεικνύει έρευνα του ΔΝΤ για όλες τις χώρες που χρεοκόπησαν τον τελευταίο αιώνα. Αλλά θα πρέπει να ξεχάσουμε τις όποιες μικρές ή μεγάλες πολυτέλειες της σημερινής ζωής μας και να είμαστε έτοιμοι να χάσουμε και μέρος των υλικών αγαθών μας...

Ο λαός θα αποφασίσει. Είναι όμως έτοιμος να διαλέξει; Ή πάλι οι προσδοκίες του χθες και η ελπίδα πως δε θα χάσει τίποτα από τον πλούτο και την βολή του σήμερα, θα καθορίσει την επιλογή του;

Είπαμε, εύκολος δρόμος δεν υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε. Αυτός που εξασφαλίζει καλύτερα τα λαϊκά συμφέροντα είναι το ζητούμενο...

Τέλος, υπάρχει και ένας τρίτος αστάθμιστος παράγοντας.. Το διεθνές περιβάλλον... Το ευρώ και η Αμερική... Προτεκτοράτο είμαστε και προτεκτοράτο μας θέλουν... Όμως δε θα μου προκαλέσει εντύπωση αν αποφάσιζαν να μη βοηθήσουν.. ακόμα κι αν είχαμε συναινέσει. Όλοι πλέον κοιτούν τα εθνικά τους συμφέροντα, πάντα το έκαναν... Σε περίοδο μεγάλης κρίσης, αυτό μεταφράζεται, σε τύμπανα πολέμου που είναι πιθανό να ακουστούν ξανά...

Ίδωμεν.......

Όσο για μένα, η εξεταστική βρίσκεται στον αέρα...

Δεν ξέρω αν θα υπάρχει χρήμα για να τελειώσω ή Πανεπιστήμιο για να εξεταστώ.(αλήθεια, τι είναι χειρότερο...) Μεταξύ σοβαρού και αστείου, εδώ μας έφθασαν...

Άλλη μια τραγωδία... μπροστά στις τόσες γύρω μου..

Αυτή η απελπισία, είναι και η μόνη μου ελπίδα!

Γιατί κύριοι βουλευτές αντιδράτε με την την οργή του κόσμου και μιλάτε για δήθεν απειλή της δημοκρατίας; Στο πτώμα της δημοκρατίας πολλοί ασέλγησαν και ασελγούν ακόμη. Ατιμώρητα και ανεύθυνα.

Όλα τα δίκια να είχατε, (και συμφωνώ, οι καιροί είναι επικίνδυνοι), δε σας δίνει κανένας το δικαίωμα να καταδικάζετε τις ζωές μας σε φυσική εξόντωση.. Ειδικά, όταν το έγκλημα γινόταν κατ' εξακολούθησιν ...

Σε μια μάνα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της, να μιλήσετε για δημοκρατία...

Συγκρίνετε το δικό σας (αλαζονικό) δίκιο, με τη δική της (κατάφωρη) αδικία.. και ίσως δείτε κι εσείς την αλήθεια...

Ότι η πολιτική σας, τόσα χρόνια, υπονόμευσε και τελικά σκότωσε την όποια δημοκρατία..

Η απελπισία δε θα σταματήσει στην ελπίδα.
Έχει ραντεβού με την Ιστορία για να συναντήσει την αλλαγή....

Photo Credit: "Hope_in_a_better_future", by Massimo Valiani, on Flickr

Τhe roof is on fire...

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sun, 12 Jun 2011 14:17:00 +0000

Αρχικά ήταν το Χρήμα. Και το Χρήμα ήταν προς την Τράπεζα, και η Τράπεζα ήταν το Χρήμα. Όλα έγιναν μέσω αυτής, και χωρίς αυτής δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έγινε...

Από το "Ευαγγέλιο του Καπιταλισμού"...

1. "The Best Way to Rob a Bank Is to Own One." William K. Black

"Fraud is deceit. And the essence of fraud is, "I create trust in you, and then I betray that trust, and get you to give me something of value." And as a result, there's no more effective acid against trust than fraud, especially fraud by top elites, and that's what we have".

(Ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης θα το βρείτε εδώ: William K. Black)

2. "Τhe Debt Generation", David Malone

"In the Debt Generation, David Malone comes to a similar conclusion as I came to making Inside Job: that....

...the financial system, as presently constituted, isn't just a danger to our economy, but to our very democracy", Charles Ferguson

3. "Inside Job", Charles Ferguson

"the systemic corruption of the United States by the financial services industry and the consequences of that systemic corruption." In five parts the film explores how changes in the policy environment and banking practices helped create the 2008 financial crisis."

Δείτε το, οπωσδήποτε....

4. "The Wealthiest get wealthier", David Malone

"The wealthiest increased their wealth by 2% in a single year. And not just any year. That same year the cost of Wheat futures went up 91%, spurring uprisings across North Africa and the Middle East. Also the same year that the number of Americans having to rely on food stamps to feed themselves reached 44 Million."

"There is no hope in our present political class and system."

5. "The Shock Doctrine. The Rise of Disaster Capitalism" Naomi Klein

"Exposing these global profiteers, Naomi Klein discovered information and connections that shocked even her about how comprehensively the shock doctors' beliefs now dominate our world - and how this domination has been achieved. Raking in billions out of the tsunami, plundering Russia, exploiting Iraq - this is the chilling tale of how a few are making a killing while more are getting killed."

6. 7... 1000.... 2000000...... 500000000.......... all the world ..........................

It's more than the economy, stupid!

The roof the roof the roof is on fire
The roof the roof the roof is on fire
The roof the roof the roof is on fire
We don't need no water let the motherfucker burn
Burn motherfucker burn

Photo Credit: "Banking District", by bsterling, on Flickr

Τι πετύχαμε και τι μπορούμε να πετύχουμε, εμείς οι αγανακτισμένοι

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Thu, 02 Jun 2011 14:18:00 +0000

Σε ένα κόσμο όμως που την εξουσία ελέγχουν οι εταιρίες και το χρήμα διακινούν οι τράπεζες...

Σε ένα κόσμο που τα κράτη, χωρίς ίδιους πόρους, βαθιά χρεωμένα, παίρνουν τον ρόλο της εκτόνωσης των λαϊκών μαζών...

Σε ένα περιβάλλον με άλλα λόγια, ψευδεπίγραφης δημοκρατίας,

το να υπερασπιστείς ΜΟΝΟ τη μη αναθεώρηση ενός άρθρου, είναι μεγάλη βλακεία...

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο, Είμαι και εγώ αγανακτισμένος..

όπου αναφέρθηκα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις για το νόμο-πλαίσιο και τη μη ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, συγκρίνοντας την εμπειρία του χθες, με τις προκλήσεις των σημερινών καιρών, έχω την ανάγκη να εξηγήσω τι πετύχαμε τότε και τι μπορούμε να πετύχουμε, σήμερα, ως αγανακτισμένοι.

Τότε,

το κυρίαρχο αίτημα, ήταν η μη αναθεώρηση του άρθρου 16.

Παλέψαμε για τον δημόσιο χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα καταφέραμε. Αυτό το αίτημα, συσπείρωσε πλήθος φοιτητών, ανεξαρτήτου κομματικής ταυτότητας και ιδεολογίας. Αποτέλεσμα, η ριζοσπαστικοποίηση μικρής μερίδας φοιτητών. Έγιναν συνελεύσεις σε σχολές, που ποτέ δεν είχαν ξαναγίνει τα τελευταία δέκα χρόνια! Άπειρες συζητήσεις, πορείες, ψηφίσματα που ξέφευγαν από το αρχικό αίτημα μας.

Εντούτοις, θα ήμουν αφελής αν έλεγα πως τα παραπάνω αποτέλεσαν μια τεράστια νίκη του φοιτητικού κινήματος και άλλες βαρύγδουπες δηλώσεις ή σκέψεις αυτο-ικανοποίησης. Η πραγματικότητα είναι πως τα κόμματα (και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, με την αποχώρηση του από την αναθεώρηση του συντάγματος), αναγκάστηκαν σε αναδίπλωση.

Θα επανέλθουν στην πώληση των πανεπιστημίων, μελλοντικά.. Δεν τους πείσαμε, πως θα μπορούσαμε άλλωστε... Ούτε τους αλλάξαμε.

Ακόμα, στις επόμενες εκλογές, οι συσχετισμοί δυνάμεων εντός πανεπιστημίων δεν άλλαξαν δραματικά. Πρώτη η ΔΑΠ, δεύτερη η ΠΑΣΠ, με διαφορά.

Το πως ωφεληθήκαμε, έχει να κάνει με το πως βλέπει κανείς τα πράγματα. Για μένα, η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση διασφαλίστηκε και ένα μέρους του κόσμου ριζοσπαστικοποιήθηκε. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Για κάποιον άλλο, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα.

Δε μπορώ να μεταφέρω, επακριβώς, το κλίμα της εποχής, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας κατέκλυζαν. Ήταν μια παραζάλη, ένα πρωτόγνωρο αίσθημα. Κι όπως έχω γράψει και παλιότερα:

"Έχοντας ζήσει τις καταλήψεις των πανεπιστημίων επί Γιαννάκου, τότε που κάθε μέρα το Πανεπιστήμιο έσφυζε από εκδηλώσεις, πάρτι, συζητήσεις, τότε που οικιοποιηθήκαμε τον χώρο του, τότε που για πρώτη και μόνη φορά δε θέλαμε να το κάψουμε, κατάλαβα πως μια αλλαγή, μια μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας γεννήθηκε μέσα μας.
Σαν να ξαναγεννήθηκα!

Συναισθήματα μαζικότητας, αδελφοποίησης κι αφύπνισης. Από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενες. Κάθε άλλη, αντίθετη στους αγώνες μας, άποψη, φάνταζε εντελώς γελοία και βλακώδης…

(Από τον Δεκέμβρη έχω έντονες αναμνήσεις αλλά όχι τα παραπάνω συναισθήματα, μάλλον γιατί το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό, “άδειο”, ενώ οι δρόμοι μύριζαν ξύλο
και δακρυγόνο)."

Αδυνατώ να το περιγράψω με λόγια..

Πιστέψτε με, είδα ανθρώπους, έστω λίγους.., που δεν ήξεραν τι σημαίνει δημόσια παιδεία και υγεία, που ψήφιζαν ότι τους έλεγαν οι γονείς τους, που δεν έβλεπαν ειδήσεις παρά μόνο μεσημεριανές εκπομπές, να γίνονται μπροστάρηδες στις πορείες και στις συζητήσεις. Κάποιοι εξ αυτών, άλλαξαν ρώτα, άλλοι έγιναν αναρχικοί, άλλοι οργανώθηκαν στην Αριστερά και κάποιοι, ναι, ξαναγύρισαν στα σπίτια τους..

Αυτό που φωνάζουν οι παλιοί, στο "δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις", είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Η αλλαγή του τρόπου ζωής και η αντίληψη ποιοι είμαστε και που θέλουμε να πάμε, για μένα, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη νίκη μας. Έστω και αν συνέβη στη μειοψηφία, έστω και αν τίποτα, φαινομενικά δεν άλλαξε.

Με συγχωρείτε αν τα παραπάνω λόγια είναι υποκειμενικά ή κρύβουν ένα βαθμό αυτο-ικανοποίησης (για κάτι που για πολλούς δεν είναι αρκετό, αφού θα πουν, "τίποτα δεν άλλαξε"). Αυτά έζησα, αυτά καταθέτω....

Η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, πάντως προχώρησε και προχωρά από την πίσω πόρτα και χωρίς την αναθεώρηση του άρθρου 16. Ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια κτλ. Εκεί ναι, αποτύχαμε. Αφού το αίτημα για δημόσια παιδεία- υγεία, ενός μίνιμουμ επιπέδου απαιτεί πολλά χρήματα...

Σε ένα κόσμο όμως που την εξουσία ελέγχουν οι εταιρίες και το χρήμα διακινούν οι τράπεζες...

Σε ένα κόσμο που τα κράτη, χωρίς ίδιους πόρους και βαθιά χρεωμένα, παίρνουν τον ρόλο της εκτόνωσης των λαϊκών μαζών...

Σε ένα περιβάλλον με άλλα λόγια, ψευδεπίγραφης δημοκρατίας,

το να υπερασπιστείς ΜΟΝΟ τη μη αναθεώρηση ενός άρθρου, είναι βλακεία...

Ελπίζω, το ίδιο λάθος να μην κάνουν και οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος... Ωστόσο, όπως έγραψα και παραπάνω, η ριζοσπαστικοποίηση μιας μερίδας κόσμου είναι αναπόφευκτη και αυτό από μόνο του είναι πολύ μεγάλο κέρδος και μακάρι να καταλήξει σε κάτι ουσιαστικότερο και σημαντικότερο..

Σήμερα,

η αγανάκτηση δε φτάνει και δε θα είναι ποτέ αρκετή..

Το κυρίαρχο αίτημα είναι ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ.

Ωστόσο, αν δε συγκεκριμενοποιηθεί, δε θα φέρει καμία ουσιαστική αλλαγή.

Με γνώμονα τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μας:

1. Δεν είναι κρίση αξιών, είναι κρίση θεσμών...

Δεν έχουμε να κάνουμε με κλέφτες πολιτικούς ή μοχθηρούς κερδοσκόπους. Δεν είναι δηλαδή ζήτημα ηθικής... Οι κερδοσκόποι είναι ένας συγκεχυμένος όρος μαζικής κατανάλωσης. Οι κερδοσκόποι είναι επενδυτές υψηλού ρίσκου και όχι κακοί άνθρωποι... Οι πολτικοί είναι δέσμιοι του σημερινού συστήματος, υπεύθυνοι να τετραγωνίζουν τον κύκλο.. χρησιμοποιώντας οικονομικά και νομικά εργαλεία που τους ευνουχίζουν. Δεν είναι κλέφτες ή παλιάνθρωποι...

Στους παραπάνω θα βρεις και τα λαμόγια, θα βρεις και τους διεφθαρμένους, θα βρεις και τους κερδοσκόπους τύπου Goldman Sachs που έδρασαν και δρουν στο παρασκήνιο με μίζες, βαλίτσες και παραθυράκια.

Αλλά ας μην αυταπατάστε, η συντριπτική πλειοψηφία του χρέους γεννήθηκε από τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά εργαλεία του κόσμου, της Ευρώπης και της χώρας μας.

Όταν δε μπορείς να φορολογήσεις τις επιχειρήσεις, γιατί θα μεταναστεύσουν, χωρίς κόστος, σε γειτονικές χώρες, όταν θεωρείς πως η ιδιωτικοποίηση των πάντων συμφέρει την οικονομία, όταν επιλέγεις ένα σκληρό και μη ανταγωνιστικό ευρώ, όταν η παγκόσμια οικονομία είναι κατά 60% χρηματοπιστωτική (δηλαδή φούσκα..) και 40% παραγωγική, όταν οι τράπεζες δανείζουν με τόκο, άρα δημιουργούν χρέος και χρήμα από το μηδέν, ε τότε, φτάνεις σε κρίσεις και υφέσεις σαν τη σημερινή.

Οι υπάρχουσες δομές, με προμετωπίδα το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι η αιτία της κρίσης και όχι η ηθική των ανθρώπων και η υποτιθέμενη ροπή τους στην κλεψιά και το χρήμα.

Στον μεσαίωνα υπήρχε η θρησκεία και ο βασιλιάς, σήμερα υπάρχει η Τράπεζα και η Εταιρία...

2. Οι πολιτικοί δεν είναι ένοχοι γιατί τα "φάγανε", οι πολιτικοί είναι ένοχοι γιατί στηρίζουν τις τράπεζες και όχι τους Πολίτες.

Δεν είναι ένοχοι γιατί προσπάθησαν να λύσουν την κρίση αλλά ένοχοι γιατί για την επίλυση της κρίσης, χρησιμοποίησαν τα ίδια εργαλεία και τους ίδιους θεσμούς που γεννούν τις κρίσεις....

Η συγκεκριμένη πολιτική και οι ορισμένοι πολιτικοί που υποστήριξαν αυτή την πολιτική, είναι ένοχοι και καταδικαστέοι..

3. Δεν είναι η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία η μόνη Δημοκρατία..

Υπάρχει και η Λαϊκή Δημοκρατία (όχι όμως όπως την γνωρίσαμε στον υπαρκτό σοσιαλισμό, με ένα κόμμα εξουσία).

Στον σημερινό κόσμο, ο Θεσμός του Πολίτη και της Λαϊκής Συνέλευσης ή ο Θεσμός της Γειτονιάς χωρίς αντιπροσώπευση, δεν έχει κανένα ρόλο..

Το πως θα αποκτήσει ρόλο είναι το ζητούμενο. Το πως θα αλλάξει η αντιπροσώπευση και η διαδικασία εκλογής είναι το ζητούμενο.

4. Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η "περιορισμένης ευθύνης", κατοχυρωμένη και νόμιμη λειτουργία της.

Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η λογική του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας που τη διέπει.

Η Εταιρεία γίνεται πρόβλημα γιατί ακολουθεί τους παραπάνω κανόνες και υπακούει μόνο σ' αυτούς με την ανοχή της Πολιτείας, των Πολιτικών και των Πολιτών της.

4. Δεν είναι το έλλειμμα πρόβλημα, ούτε και δείκτης ανάπτυξης μιας χώρας. Δεν είναι η ανάπτυξη το ζητούμενο. Πρόβλημα είναι η Ανεργία και η Φτώχεια. Ζητούμενο η παγκόσμια εξάλειψη τους.

Γι' αυτά και άλλα πολλά, όταν ακούτε για ανάπτυξη, όταν ακούτε για επαναδιαπραγμάτευση, όταν σας πουν για αλλαγές και πλούτο, μην τους ακούσετε, "θα σας πουλήσουν..".

Κι εγώ να ήμουν κυβέρνηση, εσύ, ακόμα και το ΚΚΕ, δε θα πετυχαίναμε τίποτα περισσότερο, αν δεν αλλάζαμε τους θεσμούς και τα πολιτικο-οικονομικά εργαλεία που μας έφεραν εδώ. Μόνο που αυτοί οι θεσμοί, δηλαδή το τραπεζικό σύστημα, η εταιρική λειτουργία και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οι θεσμοί-ιερατεία του καπιταλιστικού συστήματος, βρίσκονταν και βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Photo Credit: "Empire State Pigeon", by ZeroOne, on Flickr

Είμαι και εγώ αγανακτισμένος..

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Thu, 26 May 2011 18:50:00 +0000

Έχοντας ζήσει τις καταλήψεις των πανεπιστημίων επί Γιαννάκου, τότε που κάθε μέρα το Πανεπιστήμιο έσφυζε από εκδηλώσεις, πάρτι, συζητήσεις, τότε που οικιοποιηθήκαμε τον χώρο του, τότε που για πρώτη και μόνη φορά δε θέλαμε να το κάψουμε, κατάλαβα πως μια αλλαγή, μια μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας γεννήθηκε μέσα μας.

Σαν να ξαναγεννήθηκα!

Από ένα επίκαιρο σχόλιο μου στο άρθρο: ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ, στο blog PeopleinAction.

Ναι, δηλώνω και σήμερα αγανακτισμένος! Ευελπιστώ πως μέσα από το νέο τρόπο αντίδρασης, με τις καταλήψεις των πλατειών, οι άνθρωποι, θα αλλάξουν και θα δουν, έστω για λίγο, "ποιο το νυν και ποιο το αιέν του κόσμου"..

Η πολιτική διάσταση που πρέπει να πάρει ο αγώνας μας δεν είναι άλλη από αυτή που περιγράφει ο José Luis Sampedro, Ισπανός συγγραφέας, ανθρωπιστής και οικονομολόγος, στο παρακάτω βίντεο:

Ολόκληρο το σχόλιο μου:

Κουράστηκα, δεν αντέχω άλλο..

Δεν τους αντέχω άλλο και δε μας αντέχω άλλο…

Γιατί τα δεχόμαστε όλα αυτά. Γιατί δεν αντιδρούμε.

Αν φορολογούσαν τις επιχειρήσεις με 40% αντί για 20%, όπως γίνεται και αλλού (Σουηδία) κι όπως γινόταν πριν χρόνια στην Ελλάδα, θα παίρναμε αμέσως τα 5δις που απαιτούν και δε θα χρειαζόταν καμιά μείωση μισθών….

Αλλά αν το κάνουν, είμαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να μάς ξαναδανείσουν, γιατί θα βγουν όλοι οι ξένοι διεθνείς οίκοι (δηλαδή οι ομοιδεάτες τους) και θα στηρίξουν τις επιχειρήσεις. Μεταξύ κατεργαρέων…

Αλλά για τους εργαζόμενους κόψε και ξανακόψε. Αν αυτό δεν το βλέπουμε είμαστε τυφλοί και ανόητοι…

Τέρμα τα ψέμματα… Εδώ και τώρα επανάσταση!

Ξέρω πως όταν περάσει η μπόρα, πάλι θα γυρίσουμε στο χθες, έστω και με άλλο καθεστώς(δες ΕΣΣΔ). Γιατί τα ίδια μυαλά κουβαλάμε και δεν αλλάζουν απ’ τη μια στιγμή στην άλλη.

Κι όμως, έχοντας ζήσει τις καταλήψεις των πανεπιστημίων επί Γιαννάκου, τότε που κάθε μέρα το Πανεπιστήμιο έσφυζε από εκδηλώσεις, πάρτι, συζητήσεις, τότε που οικιοποιηθήκαμε τον χώρο του, τότε που για πρώτη και μόνη φορά δε θέλαμε να το κάψουμε, κατάλαβα πως μια αλλαγή, μια

μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας γεννήθηκε μέσα μας. Σαν να ξαναγεννήθηκα!

Συναισθήματα μαζικότητας, αδελφοποίησης κι αφύπνισης. Από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενες. Κάθε άλλη, αντίθετη στους αγώνες μας, άποψη, φάνταζε εντελώς γελοία και βλακώδης…

Έτσι και σήμερα. Απαιτείται να αντιδράσουμε και η αλλαγή νοοτροπίας και συστήματος θα έρθει! Από μας εξαρτάται! Εμπρός λοιπόν, τι περιμένουμε….

(Από τον Δεκέμβρη έχω έντονες αναμνήσεις αλλά όχι τα παραπάνω συναισθήματα, μάλλον γιατί το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό, “άδειο”, ενώ οι δρόμοι μύριζαν ξύλο

και δακρυγόνο).

Photo Credit: "spanish revolution", by spain'sdifferent, on Flickr

Εδώ ο κόσμος χάνεται και......

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Wed, 25 May 2011 20:27:00 +0000

..... αυτοί στον κόσμο τους .... "Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, το ευρώ και η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι σε κίνδυνο".... Τάδε έφη Δαμανάκη...

Έλεος..
Να τη βράσω αυτή την Ευρώπη κι αυτό το ευρώ.....
Έλεος..

Άκου εκεί η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής ελλάδας.... Δηλαδή τότε η δεύτερη μεγαλύτερη κατάκτηση ποια ήταν, οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

Στα μαθητικά μου χρόνια, ήμουν φανατικός φιλο-ευρωπαϊστής. Πίστευα πως ο πολιτισμός και η κουλτούρα των ευρωπαϊων οδηγεί σε μια οικουμενική, βαθιά ριζοσπαστική ένωση. Τρίχες. Μόνο ένα κατεστημένο, γραφειοκρατικό υπερ-κράτος βλέπω, που και δεν εκλέγω, και τα συμφέροντα άλλων (τραπεζιτών και κάθε λογής πλουσίων) υπερασπίζεται..

Δημοκρατία; Η ποια;; Εδώ με την Ε.Ε., γίναν και γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο όνομα της "ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης"...

Φευ...

Η Σουηδέζα που καθάριζε τα Mcdonalds με οδοντόβουρτσα, ο νέος που μετανάστευσε στη Νορβηγία για να καθαρίζει εξωτικά φρούτα και μπανάνες και η νέα που έγινε καμαριέρα-δάσκαλος στα σπίτια πλουσίων του Λονδίνου..
(όπως έγραφε η Elva στο blog της, από ρεπορτάζ Σουηδικής τηλεόρασης...).

Αυτούς τους ανθρώπους θυμάμαι και γελώ... με τις προκλητικές δηλώσεις κάποιας επιτρόπου, κάποιας χρεοκοπημένης και σε λίγο εντελώς πάμφτωχης χώρας...

Καληνύχτα μας............

Απόσπασμα απ'οτη δήλωση της κυρίας Δαμανάκη...

«Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, το ευρώ και η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι σε κίνδυνο. Το σενάριο της απομάκρυνσης της Ελλάδας από το ευρώ βρίσκεται πλέον στο τραπέζι καθώς και η μεθόδευσή του. Είμαι υποχρεωμένη να μιλήσω ανοικτά. Έχουμε ιστορική ευθύνη να δούμε το δίλημμα καθαρά: Ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών με αποτελέσματα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το παρελθόν μας ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα στις σημερινές συνθήκες»

Το τελευταίο δίλημμα έπεσε στο τραπέζι, κι όπως είχα γράψει και παλιότερα, ίσως και να ήταν το ουσιαστικότερο όλων..

Εκεί στα κανάλια, τι παίρνουν και δε μας δίνουν.. Μιλούν για σοκ και αντιδράσεις από το σενάριο επιστροφής στη δραχμή που τάχα τώρα συζητούν ή μεθοδεύουν οι Ευρωπαίοι. Λες και υπάρχει μια αλήθεια, μια πολιτική, μια πραγματικότητα, αυτή του καλού μνημονίου 1 που θα μας έβγαζε στις αγορές το 2012 και που θα μας οδηγούσε σε τροχιά ανάπτυξης, ήδη από το 2011.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αγορές συζητούσαν και συζητούν τα πάντα. Κάθε σενάριο, κάθε προοπτική που θα διασφαλίζει καλύτερα τα συμφέροντα τους. Αυτό ήταν γνωστό από.. πέρσι..

Εμείς γιατί δε μιλήσαμε ποτέ ανοικτά για τα πιθανά ελληνικά σενάρια και τα όποια εναλλακτικά σχέδια, που θα εξυπηρετούσαν τα δικά μας λαϊκά συμφέροντα; Μήπως συζητήσαμε κι εμείς, αλλά εκεί στα κανάλια, σιωπητήριο; Μια ματιά σε εφημερίδες, ιντερνετ και blog θα σας δείξει.

Η πολιτική απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου, από το ΣΚΑΙ, λίγο πριν βγει στον αέρα το ντοκιμαντέρ "χρεοκρατία", που αναφέρεται σε μία από τις πολλές εναλλακτικές λύσεις, ούτε ξεχνιέται, ούτε παραγράφεται, ούτε συγχωρείται...

Photo Credit: "Leave", by ·BigGolf·, on Flickr

Η διαχείριση των απορριμμάτων και τα ψέματα των πολιτικών. Η δικαίωση της Κερατέας

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Tue, 19 Apr 2011 01:09:00 +0000

Τελικά τι συμβαίνει με την Κερατέα, γιατί τόσος χαμός, και ποιος τελικά έχει δίκιο... Διαβάζοντας και βλέποντας ρεπορτάζ, συνάντησα οργισμένους κατοίκους και αδιάφορους πολιτικούς, μεγάλα συμφέροντα και φθηνές εναλλακτικές λύσεις, κανάλια που σιωπούν και πολίτες να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.

Τελικά στην Κερατέα συναντήθηκαν την ίδια στιγμή, στην ίδια περιοχή, σε μια εποχή απόλυτης παρακμής, όλα τα καλά κι όλα τα άσχημα του νεοελληνικού κράτους ... Και εγένετο, επανάσταση!

Ακολουθούν αποσπάσματα κειμένων από διάφορα blogs και εφημερίδες. Από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τα εγκλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και από τις νέες-επικαιροποιημένες αποφάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, μέχρι την δίκαιη οργή και αγανάκτηση των πολιτών. Για να έρθει η δικαίωση τους! Εκτός συνόρων φυσικά, γιατί εντός... άλλοι κινούν τα νήματα...

Κερατέα-Κερατάδες: 1-0, έγραφε ένα σύνθημα στον τοίχο. Κι από δίπλα, βροχή τα δακρυγόνα και οι μολότοφ... Δε μπορεί όλοι να τρελάθηκαν. Έχουν δίκιο αλλά που να το βρουν... Τα κανάλια σιωπούν και το κράτος τη γνωστή προπαγάνδα του: "Μπαχαλάκηδες- ΣΥΡΙΖΑ- οργανωμένο σχέδιο- 5 αλήτες".. Κι αδιάφοροι (οι υπόλοιποι) πολίτες, ναι, πολύ αδιάφοροι, τόσο, που θα τους ξαναψηφίσουν..

Δυστυχώς, οι πληροφορίες είναι πολλές και δε χωρούν σε μία δημοσίευση. Εδώ θα διαβάσετε τα σημαντικότερα αποσπάσματα από διάφορες πηγές, αλλά αξίζει κανείς να δει τα πλήρη κείμενα. Στην παρούσα δημοσίευση, δίνω έμφαση στη διαχείριση των απορριμάτων, στα λάθη του παρελθόντος, στην ερμηνεία των όρων ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ και στο δίκαιο των κατοίκων, που η περιοχή τους δεν επιλέχθηκε αλλά υποδείχθηκε..

Τα σημαντικότερα αφορούν μια επόμενη δημοσίευση για τους εργολάβους των σκουπιδιών, τον ρόλο των ΜΑΤ στην ασκούμενη πολιτική των απορριμμάτων και την φθηνή εναλλακτική πράσινη πρόταση, με περισσότερες θέσεις εργασίας, που κάποιοι πολιτικοί απέρριψαν και κάποιες εταιρίες πολέμησαν... Και φυσικά για την ωμή βία εις βάρος των κατοίκων Της Κερατέας-Λαυρεωτικής.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, συμπληρώθηκαν ήδη: 128 μέρες, 23 ώρες 2 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα από την εισβολή στο Οβριόκαστρο! Η μάχη δεν τελείωσε.. Είμαστε μαζί σας! Κι αν τα φέρει ανάποδα ο ντουνιάς...

Από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ

ΠΡΑΣΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, πηγή: pasok.gr

Διαχείριση απορριµµάτων
Αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών διαχείρισης, επεξεργασίας και αξιοποίησης απορριµµάτων για τη µετάβαση από τους Χώρους Υγειονοµικής Ταφής Απορριµµάτων (ΧΥΤΑ) στους Χώρους Υγειονοµικής Ταφής Υπολειµµάτων (ΧΥΤΥ) σε ορίζοντα πενταετίας.

Περιβάλλον και χωροταξία – οι δεσµεύσεις µας
Διπλασιασµός της ανακύκλωσης µέχρι το 2011.
Μείωση κατά 60% των απορριµµάτων που οδηγούνται για ταφή µέχρι το 2015 σε σχέση µε τη σηµερινή κατάσταση.

Απορρίμματα και τα λάθη του παρελθόντος

ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ: Άρθρο του Γιάννη Δημόπουλου περιφερειακού συμβούλου, πηγή: anatolikiattikinews.blogspot

Για να μπορέσει κανείς να λύσει ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα-πρώτα να το κατανοήσει.
Και τελικά να προχωρήσει στην απόφαση. Με διάλογο, συναίνεση και σύνεση!
Όμως αυτά απαιτούν χρόνο. Και, αν και υπήρχε άφθονος, δεν αξιοποιήθηκε ποτέ μέχρι σήμερα!

Η λύση της ταφής σε ΧΥΤΑ είναι παρωχημένη αλλά και απαγορευμένη πλέον! Δημιουργεί βουνά θαμμένων σκουπιδιών.

Η λύση των ΧΥΤΥ συνίσταται στην ταφή των υπολειμμάτων που απομένουν από το μηχανικό διαχωρισμό ή ξήρανση. Επί της ουσίας ΧΥΤΥ χρειάζεται εφόσον προσδιορίσεις και εξασφαλίσεις τη λύση διαχείρισης του κυρίου όγκου των ΑΣΑ, με ανακύκλωση και βιομηχανική επεξεργασία. Κι ακόμα καλύτερα με ενεργειακή εκμετάλλευση. Δεν είναι λύση να θάβεις εκεί το RDF. Εκεί θάβονται τα υπολείμματα που δεν μπορούν αλλού να επεξεργαστούν. Οι ΧΥΤΥ συμφώνα με την ευρωπαϊκή φιλοσοφία δεν προορίζονται για να θάβεται υλικό υψηλής ενεργειακής απόδοσης που προκύπτει από ξήρανση.

Δεν έχουν χωροθετηθεί ακόμα οι απαραίτητοι σταθμοί μεταφόρτωσης.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έγινε συστηματική και ουσιαστική προσπάθεια για εφαρμογή προγραμμάτων μείωσης της ποσότητας των σκουπιδιών και ανακύκλωσης, με μηδαμινές φωτεινές εξαιρέσεις!

Ακόμα κι οι Τοπικές Αυτοδιοικήσεις αρκούνταν σε γενικόλογες θεωρητικές αναφορές και επιφανειακή εφαρμογή προγραμμάτων, με βασικό μέλημα την απορρόφηση (κι όχι την αξιοποίηση όπως είχαν χρέος..) των σχετικών κονδυλίων.

Δεν υπάρχει σχέδιο για την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση των πολιτών και ειδικά στον τομέα της μείωσης των απορριμμάτων.

Δεν υπάρχει σχέδιο για οργάνωση και διαχείριση της ανακύκλωσης.

Καμία αναφορά στην ανάγκη ευαισθητοποίησης των πολιτών με την έμπρακτη συμμέτοχη τους σε διαχωρισμό των ΑΣΑ (τουλάχιστον σε 4 κάδους).

Το κράτος, ιδιαίτερα με τη σημερινή οικονομική συγκυρία δεν είναι σε θέση και δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να επενδύσει σε εργοστάσια ξήρανσης, καύσης, πυρόλυσης, μηχανικού διαχωρισμού.

Υπάρχει λοιπόν δυνατότητα εξωστράκισης του ιδιωτικού τομέα; Έχουμε πλέον την πολυτέλεια να πολιτικοποιούμε οποιαδήποτε ιδιωτική πρωτοβουλία;

Εφόσον ο ιδιωτικός τομέας είναι πρόθυμος να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να εγγυηθεί για την άψογη από κάθε άποψη λειτουργία των μονάδων ανακύκλωσης (εργασιακή, περιβαλλοντική, βιώσιμη κλπ), επεξεργασίας και ταφής, η κυβέρνηση και η περιφέρεια θα πρέπει να το λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη.

Ίσως πάλι οι τοπικές αυτοδιοικήσεις ή οι πολίτες να είναι σε θέση να προτείνουν αποδοτικότερες εφαρμόσιμες λύσεις, επιστημονικά τεκμηριωμένες. Η Πολιτεία οφείλει να τους ακούσει. Στο κάτω-κάτω, δεν φταίνε οι πολίτες για την πολύχρονη αδράνεια και αναποτελεσματικότητά της!

Ένα μόνο δεν πρέπει να ξεχνάμε: Ο χρόνος δυστυχώς τέλειωσε προ πολλού!

XYTA ή ΧΥΤΥ;

Ιδού το μέγα ερώτημα της μεγάλης παραμύθας. Ψιλό γαζί... όλοι οι κάτοικοι της χώρας. Συμφέροντα, βλέπεις... πηγή: sxoliastesxwrissynora.wordpress

Γι΄ αυτό και οι φίλτατες κυρίες δημοσιογράφοι των καναλιών προχθές ταλαντεύονταν και μια έλεγαν ΧΥΤΑ, μια έλεγαν ΧΥΤΥ, μια έλεγαν ΧΥΤΑ κι άλλη μια ΧΥΤΥ… Έλεγαν επίσης και ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ (για σιγουριά…). Ή, η μία έλεγε ΧΥΤΑ και η άλλη ΧΥΤΥ… Ή έλεγαν ΧΥΤΑ και στους υπότιτλους του ρεπορτάζ έγραφε ΧΥΤY... Τυχαίο;

Είναι αυτό που λέμε: «όχι Γιάννης. Γιαννάκης». Ακριβώς.

Τί κάνατε αγαπητοί αρμόδιοι με τα ψηλά καπέλα και τ΄αξιώματα, τους φύλακες, τα κρατικά αυτοκίνητα και τους σοφέρ (που χρηματοδοτούμε όλοι εμείς), όταν η Ε.Ε. χρηματοδοτούσε έργα για κατασκευή μονάδων επεξεργασίας απορριμμάτων; Απορροφήσατε τίποτα; Ασχοληθήκατε;

Ρωτάμε, επειδή, απ ότι φαίνεται, εσείς δεν ασχοληθήκατε όταν έπρεπε και σύντομα θ΄ασχοληθούν με το εν λόγω θέμα οι τσέπες οι δικές μας, μιας και θα πληρώσουν τα πρόστιμα που θα επιβάλλει η Ε.Ε.

ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ: πού έγκειται η διαφορά.
ΧΥΤΑ= Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων.
ΧΥΤΥ= Χώρος Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων.

Βέβαια, η διαφορά αυτή εφαρμόζεται στο εξωτερικό. Όχι, όμως, και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, πολλοί έχουμε διαπιστώσει ότι, δυστυχώς, όλα πάνε στα απορρίμματα... Δυστυχώς.

Και, δυστυχώς, δεν έχουν γίνει επενδύσεις όπως θα έπρεπε στον τομέα της Ανακύκλωσης.

Οι ανακοινώσεις των δύο μεγάλων κομμάτων: "XYTY στην Κερατέα"

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΧΥΤΥ ΚΕΡΑΤΕΑΣ, πηγή: ypes.gr

ΑΘΗΝΑ, 11 Δεκεμβρίου 2010, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ανακοινώνουν ότι ξεκίνησαν το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010, οι εργασίες της κατασκευής του ΧΥΤΥ Κερατέας, έργου που συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με δημοπρατούσα αρχή την Περιφέρεια Αττικής.

Με την έναρξη των εργασιών στην Κερατέα, ολοκληρώνεται το σημαντικότερο τμήμα του Περιφερειακού Σχεδιασμού Υγειονομικής Διαχείρισης στερεών αποβλήτων της Αττικής, που περιλαμβάνει εκτός των ΧΥΤΥ και τα εργοστάσια επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων, τις μονάδες κομποστοποίησης οργανικών, τα κέντρα διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών και τους κεντρικούς και τοπικούς σταθμούς μεταφόρτωσης.

Ταυτόχρονα, συνεχίζονται απρόσκοπτα οι εργασίες κατασκευής του ΧΥΤΥ Γραμματικού, που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο 2009, και θα ολοκληρωθούν πολύ σύντομα.

Υπέρ του ΧΥΤΥ στην Κερατέα η ΝΔ, πηγή: imerisia.gr

«Η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να συνεχίζει να παρακολουθεί ως θεατής τα όσα συμβαίνουν στην περιοχή», δήλωσε ο κ. Μιχελάκης και κάλεσε τους συναρμόδιους υπουργούς να προβούν σε κινήσεις καλής θέλησης και να καλέσουν σε συνάντηση τους εκπροσώπους των κατοίκων. Ο εκπρόσωπος της ΝΔ επανέλαβε την ανάγκη κατασκευής ΧΥΤΥ και όχι ΧΥΤΑ και ζήτησε από την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στη δημοπράτηση του έργου.

Η οργισμένη αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας

Διάλογος ή χειραγώγηση;, πηγή: attikanea.blogspot

Οι εκπρόσωποι των εργολάβων σε σχετική ερώτηση του ειρηνοδικείου απάντησαν για ΧΥΤΑ. Ούτε ΧΥΤΥ, ούτε ΧΥΤ, ούτε ΧΥΤΑ που θα γίνει ΧΥΤΥ, ούτε ΧΥΤόπουλος ούτε ΧΥΤογλου.

Απέρριψαν το 2009 εν κρυπτώ την πρόταση της ELYROS S.A. που θα μπορούσε πέρα απ' τη διαχείριση να καθαρίσει ΚΑΙ τις ήδη υπάρχουσες χωματερές. Αρνούνται την εφαρμογή ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ άλλης τεχνολογίας πέραν της ταφής.
Μας κοροϊδεύουν ότι έχουν γίνει μελέτες. Καμιά μελέτη δεν έχει εκπονηθεί. Καμιά άδεια δεν έχει δοθεί.
Ο χώρος δεν μελετήθηκε, αλλά υποδείχτηκε. Το απίστευτο θράσος και η έλλειψη στοιχείων φάνηκε και κατά την ακροαματική διαδικασία του ειρηνοδικείου. Καμιά άδεια καμιά μελέτη, δεν υπήρχε.

Προσποιούνται ότι θέλουν τον διάλογο.
Ο διάλογος πάνω στον περιφερειακό σχεδιασμό που μέρος αυτού είναι και η κατασκευή ΧΥΤΑ Κερατέας προϋποθέτει να συζητήσουμε κάποιες αλλαγές στον ήδη υπάρχοντα.
Αν ο σχεδιασμός δεν πρόκειται να αλλάξει η μόνη συζήτηση είναι να ανταλλάξουμε καλημέρες...

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι αποκρύφτηκε ότι οι τοπικές οργανώσεις των 2 μεγάλων κομμάτων αυτοδιαλύθηκαν όταν είδαν την αδιάλλακτη και αντιδημοκρατική στάση που τηρούν οι ηγεσίες τους.

Θεωρούμε πως είναι καθήκον όλων να σταματήσει η παρωχημένη τεχνολογία της ταφής και να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι και συνάνθρωποι. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε τη διαχείριση. Είναι καιρός να ξεκινήσει να μας πληρώνει αυτή. Να επενδύσουμε κάπου που θα υπάρξει απόσβεση.

Έστω ότι γίνεται ο ΧΥΤΑ. Κάποια στιγμή θα γεμίσει. Και μετά θα πρέπει να βρούμε και άλλον και άλλον και άλλον. Και εφόσον η Αττική δεν εξάγει τα σκουπίδια της όταν πρόκειται να φτάσουμε στην Εκάλη ΤΟΤΕ και μόνο μπορεί να ανακαλύψουμε καινούριες μεθόδους.

Και η δικαίωση τους...

Κομισιόν: Έσχατη λύση οι ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ, πηγή: naftemporiki.gr

Έσχατη λύση χαρακτήρισε ο Επίτροπος Περιβάλλοντος, Γιάνες Ποτότσνικ, την υγειονομική ταφή των απορριμμάτων, τονίζοντας πως «η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει και πέρα από αυτή την επιλογή διαχείρισης αποβλήτων, να ξεφύγει από τους ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ και να φτάσει σε πιο σύγχρονες μεθόδους που βασίζονται στην ανάκτηση και την ανακύκλωση».

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή, ο Ευρωπαίος Επίτροπος σημείωσε μεταξύ άλλων πως είναι απαραίτητο να μειωθεί η υγειονομική ταφή στη χώρα μας και να αυξηθεί η ανακύκλωση με χωριστή αποκομιδή και διαλογή στην πηγή. «Αυτό», τόνισε, «θα πρέπει να θεωρηθεί ως ευκαιρία γιατί μπορεί να δημιουργήσει και θέσεις απασχόλησης σε όλη τη χώρα.»

Σύμφωνα με τον Επίτροπο, «η πρόληψη των απορριμμάτων είναι η πιο επιθυμητή λύση, μετά έρχεται η ανακύκλωση, η επαναχρησιμοποίηση και άλλοι τρόποι ανάκτησης, και σε ενεργειακό επίπεδο, με τελευταία και έσχατη λύση την Υγειονομική ταφή (ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ)».

Δυνατότητα απόκλισης από την ιεραρχία αυτή υπάρχει, αλλά τα κράτη θα πρέπει να δίνουν βάσιμη αιτιολόγηση, διευκρίνισε ο κ. Ποτότσνικ, τονίζοντας πως σε περίπτωση που είναι αναπόφευκτη η δημιουργία νέων χώρων υγειονομικής ταφής, θα πρέπει να τηρούνται οι υγειονομικές προδιαγραφές για την ταφή των απορριμμάτων, με βάση την αντίστοιχη οδηγία.

Πηγές:
ΠΡΑΣΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ: Άρθρο του Γιάννη Δημόπουλου περιφερειακού συμβούλου
Ιδού το μέγα ερώτημα της μεγάλης παραμύθας. Ψιλό γαζί... όλοι οι κάτοικοι της χώρας. Συμφέροντα, βλέπεις...
ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΧΥΤΥ ΚΕΡΑΤΕΑΣ
Υπέρ του ΧΥΤΥ στην Κερατέα η ΝΔ
Διάλογος ή χειραγώγηση;
Κομισιόν: Έσχατη λύση οι ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ

Photo Credit: "dreaming of the past", by AlicePopkorn, on Flickr

Χρεοκοπία, αποτυχημένα μνημόνια και ο κίνδυνος της ανεξέλεγκτης πτώχευσης.

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sat, 12 Mar 2011 00:47:00 +0000

Οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά όταν ξέσπασε η κρίση χρέους της Ελλάδας, έψαξα, διάβασα, ρώτησα.. Τότε, τις πρώτες μέρες, δήλωνα “βαθιά απελπισμένος.. πρώτη φορά δεν είχα κάτι να πω..”

Πριν την υπογραφή του μνημονίου κατέληξα σε δύο λύσεις: αναδιάρθρωση χρέους ή και επιστροφή στη “δραχμή” για τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Αν δεν το δεχτούν, στάση πληρωμών.

Έχω μιλήσει σχετικά με διάφορους οικονομολόγους και η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει πως η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι ολέθρια επιλογή. Ακόμα όμως να πεισθώ, αν και καταλαβαίνω τους κινδύνους μιας τέτοιας απόφασης.

Όταν όμως υπερασπιζόμουν τα παραπάνω, όλοι μου έλεγαν "αυτά δεν γίνονται, δε θα ξανα-βγούμε στις αγορές για τα επόμενα 100 χρόνια" και άλλα πολλά που ακούμε στα κανάλια..

Με αφορμή ένα άρθρο του Γιώργου Καισάριου, Άντε να χρεοκοπήσουμε να σωθούμε, έγραψα το κείμενο.
Κουράστηκα να παριστάνω την "Κασσάνδρα", αν και οι εξελίξεις μας δικαιώνουν.. Το μνημόνιο, απέτυχε.. Και τώρα τι;

Με την υπογραφή του μνημονίου, πιστεύω μπήκε ταφόπλακα.. Βαθιά λιτότητα, ύφεση και ανεργία τα αποτελέσματα. Τώρα, μια αναδιάρθρωση θα ανακουφίσει, αλλά πολύ φοβάμαι δε θα μας βγάλει από τον κύκλο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. “Μοιραία, βαδίζουμε τον μονόδρομο των δανειστών μας”, γιατί εμείς το επιλέξαμε... Κι όσο καθυστερεί η χρεοκοπία (η ελεγχόμενη όπως εννοείται), τόσο μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία υπό το κράτος μεγάλης κοινωνικής έκρηξης, γίνεται πιθανότερη...(Αργεντινή).

Για το τελευταίο, θα ήθελα να ακούσω περισσότερα. Η ακολουθούμενη πολιτική βαθιάς λιτότητας (death spiral), με μια αναδιάρθρωση δε θα εξασθενίσει. Μακάρι, αλλά στην Ελλάδα ζούμε... Συνεπώς, μήπως η “ώρα μηδέν”, της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και αναταραχής είναι μελλοντικά πιθανότερη, παρά η επιστροφή στην ανάπτυξη; Μήπως είναι ήδη πολύ αργά;

Τέλος, αν δεν κάνω λάθος, αδυναμία αναχρηματοδότησης του χρέους με την επιβολή του μνημονίου και η αδυναμία δανεισμού από τις αγορές, σημαίνει εν δυνάμει πτώχευση. Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Με την αυστηρή οικονομική έννοια, δεν έχoυμε πτωχεύσει,αφού εξυπηρετούνται οι δανειστές.

Αδυναμία αποπληρωμής του χρέους και των πιστωτών σημαίνει πτώχευση (εδώ θα βρεθεί η Ελλάδα σύντομα). Αρχικά, είμαι βέβαιος για τη συνολική αναδιάρθρωση των χρεών( το λεγόμενο κούρεμα), με τη συνέχιση της ίδιας σκληρής πολιτικής. Δηλαδή, ελεγχόμενη πτώχευση...

Μελλοντικά όμως; Μήπως ξυπνήσουμε μια μέρα χωρίς συντάξεις και μισθούς; Αργεντινή, δηλαδή, της δεκαετίας του 90, λίγα χρόνια πριν την “ώρα μηδέν”;..

Η λύση είναι μια λύση πακέτο. Όχι αυτή που νομίζει το πολιτικό μας σύστημα, αλλά μια συνολική αλλαγή πολιτικής και πολιτικών σε τοπικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ο καπιταλισμός, δεν προχωράει...

Δείτε χαρακτηριστικά: (Την τελευταία φάση της συζήτησης στην διάλεξη με θέμα, η ιστορία των κεντρικών τραπεζών και η σημασία τους σε αυτή την κρίση από τον Γιώργο Καισάριο. Ειδικός καλεσμένος ο κύριος Παναγιώτης Γεννηματάς.)

Λίγους μήνες πρίν,
Συνομιλώντας με τον Greek Rider Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο..)

death spiral...
Αυτό ξέρω, αυτό βλέπω γύρω μου.

Νομίζω είδατε τη συνέντευξη στο mega του κ. Λαπαβίτσα

Πρέπει να τη δείχνουμε από το πρωί μέχρι το ..άλλο πρωί, μπας και ξεκολλήσει λίγο ο Έλληνας... Βαρέθηκα τα ψέμματα των γύρω μου, για δήθεν καταστροφή μας, με τη στάση πληρωμών, με δραχμή κλπ. Ενώ τώρα.. όλα είναι τέλεια..
death spiral... τίποτα άλλο, αυτό συμβαίνει..

Σίγουρα, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις..
Στο βίντεο, ο καθηγητής, μιλάει για το παράδειγμα της Αργεντινής και της Ισλανδίας. H τελευταία αρνήθηκε να πληρώσει άμεσα τα χρέη της. Και τώρα αναπτύσσεται, δυο χρόνια μετά.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο, είναι ο φαύλος κύκλος που δεν έχει πάτο, μέχρι την οριστική, άτακτη χρεοκοπία μας. Αν συμβεί, που μάλλον, θα συμβεί, τότε τα πράγματα για τους εργαζόμενους θα είναι χειρότερα.

Το χειρότερο όλων είναι η σήψη της ελληνικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει κίνημα κι ελπίδα. Αν συνεχίσουμε έτσι, τότε θα ξυπνήσουμε ένα πρωί με άλλο νόμισμα και εκτός ευρώ.
Χωρίς σχέδιο... Άρα, στο ίδιο καταλήγουμε.

Εγώ δε λέω να μην πληρώσουμε τίποτα. Να κάνουμε ότι και η Ισλανδία (παρά την πίεση των Άγγλων και τα μεγάλα συμφέροντα των βρετανικών τραπεζών). Κύριοι, το χρέος δε μπορώ να το σηκώσω, θα σας πληρώσω, όταν και όπως μπορώ. Αφού διαγράψω, "παράνομα" δάνεια και σας κουρέψω-επιμηκύνω ένα μέρος. (ειδεχθές χρέος- με την πιστοποίηση διεθνούς επιτροπής). Όλα αυτά, φυσικά με άλλο νόμισμα, εννοείται, δε γίνεται αλλιώς, δυστυχώς. Μένω και στην Ε.Ε.

Τα παραπάνω ΔΕ θα γίνουν ποτέ.
1) κανένα κόμμα δε μπορεί να τα εγγυηθεί
2) λίγοι Έλληνες τα ζητούν
3) είμαστε στο ευρώ, πέσαμε εμείς, πέσανε και οι άλλοι
Η πολιτική όμως, δεν είναι η τέχνη του εφικτού, είναι η επιλογή μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστρεπτικού, έλεγε ο Γκάλμπρεϊθ.

Πιστεύω, τα παραπάνω, είναι ο δυσάρεστος δρόμος. Αυτά που ακολουθούμε είναι ο καταστροφικός... Εφικτός δρόμος, να μη σπάσεις αυγά, όπως θέλουν τα κανάλια και οι πολιτικοί μας δεν υπάρχει. Το ζήτημα είναι ποιον θα συμφέρει...

ΥΓ1 Υπογράψτε τώρα: ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

ΥΓ2. Αγκαλιάστε το DEPTOCRASY "Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες."

ΥΓ3. Πολλοί φίλοι μου επιθυμούν να φύγουν στο εξωτερικό.. Κι όμως, κι εκεί πλέον, η ανεργία των νέων, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων είναι γεγονός. Παντού, ταξικά συμφέροντα και εκμετάλλευση.. Διαβάστε χαρακτηριστικά: ΣΟΥΗΔΙΑ: Πολυεθνικες, εκμεταλλευση και ανεργια των νεων!

Photo Credit: "Capitalism", by Juliano Mattos, on Flickr

Ώρα μεγάλων πολιτικών αποφάσεων

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Wed, 09 Mar 2011 08:37:00 +0000

Ποιος το περίμενε.. Το Μνημόνιο δε χρόνισε καλά καλά, κι ο Παπανδρέου ψάχνει τα επόμενα διλήμματα. Στη χώρα της απάτης, μπορεί να ψεύδεσαι δυο και τρεις και.. χίλιες φορές.. χωρίς κανένα κόστος.

Ποιος δε θυμάται τα προεκλογικά σλόγκαν του ΠΑΣΟΚ: “ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε”, “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, “ψήφο εμπιστοσύνης ή εκλογές”.

Ποιος να ξεχάσει τα οικονομικά επιχειρήματα της νεο-εκλεγμένης κυβέρνησης: “παίρνουμε μόνοι μας σκληρά μέτρα ή θα μας τα επιβάλλουν οι Βρυξέλλες” που εξελίχθηκε στο “παίρνουμε τα μέτρα των Βρυξελλών ή πάμε ΔΝΤ” που με τη σειρά του μεταλλάχθηκε στο “ΔΝΤ ή χρεοκοπία”.

Το τελευταίο ακούγεται βαρύτερο από τα προηγούμενα, αλλά δεν είναι. Αρκεί να σκεφτούμε πως τα μέτρα που είχε στο μυαλό της ή τα μέτρα που θα αναγκάζονταν να πάρει η ελληνική κυβέρνηση, θα έφερναν τα ίδια αποτελέσματα. Δηλαδή, την πιθανή χρεοκοπία του κράτους από τη μία, και την άγρια λιτότητα και σίγουρη χρεοκοπία των πολιτών από την άλλη, με αυτονόητη(..) την όσο το δυνατών μεγαλύτερη απόσβεση του κόστους των δανειστών. Κι όλα αυτά, ασχέτως αν η απόφαση ανήκε στην κυβέρνηση, την Ε.Ε ή το ΔΝΤ.

Ο καθείς, με τον ρόλο του.
Η Ε.Ε. υπερασπίστηκε τα συμφέροντα του ευρώ και εμπόδισε την άτακτη χρεοκοπία μας, που θα οδηγούσε στην κατάρρευση του ευρώ, στην επιστροφή της δραχμής και σε ένα νέο κύκλο ευρωπαϊκής κρίσης. Το ΔΝΤ υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της Αμερικής και των τραπεζών, εγχώριων ή ξένων. Κι αν ο ρόλος της κυβέρνησης είναι να υπηρετεί το λαϊκό συμφέρον, τότε είναι και η μόνη από τους τρεις, που απέτυχε...

Εν αναμονή του νέου διαγγέλματος..
Ένας πολιτικός διάλογος που εξαντλείται στα παραπάνω φαιδρά και κατ' επίφαση διλήμματα. Ένας πολιτικός διάλογος που μας αξίζει. Ο λαϊκισμός στο μεγαλείο του.

Ήδη, ακούμε για “επιμήκυνση του μηχανισμού στήριξης ή κουρέμα των ομολόγων” (το τελευταίο, δηλαδή η αναδιάρθρωση των ομολόγων, σημαίνει και τεχνητή/ελεγχόμενη πτώχευση).

Για να πάρουν έτσι, όλα τον δρόμο τους, που κάποιοι διάλεξαν για μας χωρίς εμάς.. Δεν ξέρω μόνο αν θα υπάρχει και κανείς να ασχοληθεί με το τελευταίο δίλημμα της διαδρομής:
“Αναδιάρθρωση των χρεών ή άτακτη χρεοκοπία και δραχμή”..
Που ίσως τελικά, να ήταν και το ουσιαστικότερο όλων....

Σας βαρέθηκα...

ΥΓ1. Στις προθέσεις τους (προβλέπει το μνημόνιο..) είναι και η κατάργηση επιδομάτων ανεργίας με σκοπό την εξασφάλιση 500 εκατομ. ευρώ..
Την ίδια στιγμή χαρίζουν 100 εκατομ. ευρώ στο μέγαρο μουσικής, γιατί δεν αποπλήρωσε δάνειο με εγγυητή το ελληνικό δημόσιο (2007...) Οι φιλικές “εξυπηρετήσεις” συνεχίζονται. Αλλά τι λέω.., μαζί τα φάγαμε...

ΥΓ2. Για τους δύσπιστους: Απόσπασμα από την έκθεση της τρόικας, δημοσιευμένο στο ποντίκι, Το μυστικό σχέδιο των Γερμανών για την Ελλάδα

Η τελευταία έκθεση προόδου της τρόικας, όσο έμμεσα και... κομψά κι αν ήταν γραμμένη, ξεκαθάριζε ότι:

♦ Τα αιματηρά μέτρα περικοπής μισθών, συντάξεων, επιδομάτων που έχουν ληφθεί μέχρι τώρα δεν έπιασαν τόπο.

♦ Το έλλειμμα του 2010 εκτιμάται προς το παρόν στο 9,_% με τάσεις αναπροσαρμογής προς τα πάνω τον Απρίλιο, όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί τα στοιχεία που ακόμα... μαζεύονται. Ηδη η μαύρη τρύπα κοστολογήθηκε στα 1,8 δισ. ευρώ και ενδέχεται να φθάσει μέχρι και τα 3,_ δισ. ευρώ, όπως είχαμε γράψει εδώ και μήνες! Αυτό συνεπάγεται ότι θα ζητηθούν επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα τον Μάιο ενόψει της εκταμίευσης της πέμπτης δόσης του δανείου.

♦ Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ξαναβγεί στις αγορές το 2012 όπως σχεδιάζει, γιατί το επενδυτικό κλίμα εξακολουθεί να είναι «καχύποπτο και πάρα πολύ αρνητικό».

♦ Η ύφεση είναι βαθιά, κινείται σε επίπεδα 3,_% και σίγουρα ο στόχος για ανάπτυξη το δεύτερο εξάμηνο του 2011 δεν είναι εφικτός. Ας υπενθυμίσουμε τις δηλώσεις του Γ. Παπακωνσταντίνου ότι «θα τα καταφέρουμε μόνο εάν επιστρέψουμε σε πρωτογενή πλεονάσματα από το 2012». Η έκθεση της τρόικας αναφέρει ξεκάθαρα ότι «η επιτυχία του μνημονίου συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με την επιστροφή στην ανάπτυξη από το 2012 και μετά».

♦ Στην έκθεση γίνεται λόγος για αναδιάρθρωση του χρέους με πλάγιο τρόπο και με τρεις διαφορετικές μεθόδους. Ωστόσο, προειδοποιεί η τρόικα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα χαλαρώσει η κυβερνητική πολιτική και η δέσμευση για δημοσιονομική προσαρμογή. Με άλλα λόγια, το χρέος μπορεί να «κοπεί» εφάπαξ, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα μεσοπρόθεσμα.

♦ Η πώληση της κρατικής περιουσίας ύψους _0 δισ. είναι πλέον μονόδρομος, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι το χρέος θα ξεπεράσει το 160% του ΑΕΠ το 2014, χρονιά λήξης του μνημονίου.

♦ Οι απολύσεις στο Δημόσιο πρέπει να γίνουν άμεσα και να φθάσουν το 30% μέχρι το 2014.

Καληνύχτα μας..

Και για όσους ενδιαφέρονται για παραπάνω πολιτικές αναλύσεις και όχι για επικοινωνιακά διλήμματα, ας διαβάσουν οπωσδήποτε το άρθρο του Βασίλη Βιλιάρδου, ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.. Μεταφέρω μόνο το τελικό του συμπέρασμα:

Όλα όσα αναφέρονται λοιπόν, σε σχέση με την επιμήκυνση των 110 δις €, με την επαναγορά χρέους κλπ, είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας (με εξαίρεση ίσως την άμεση διαγραφή 40-50% του χρέους). Το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι το τι θα συμβεί μετά το 2013, αλλά το πώς θα εξασφαλισθεί σήμερα ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός των 22,54 δις € (Πίνακας ΙΙ), ή 1,88 δις € μηνιαία (με αρχή τον Ιανουάριο του 2011), έτσι ώστε να εξοφλούνται οι μηνιαίες υποχρεώσεις του κράτους μας (μισθοί, συντάξεις κλπ) - υποθέτοντας φυσικά ότι, με εντολή του ΔΝΤ προηγούνται οι δανειστές μας (28 δις € χρεολύσια, συν τους τόκους).

Κατά την άποψη μας, εάν δεν περιορισθούν οι τόκοι και δεν διακανονισθεί το συνολικό δημόσιο χρέος, οι πιθανότητες επίλυσης του προβλήματος σήμερα είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Εάν η κυβέρνηση μας είχε ενεργοποιηθεί σωστά και έγκαιρα, καθώς επίσης εάν δεν είχαμε υποχρεωθεί στην «υφεσιακή» πολιτική του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα είχε μεν δυσκολίες, αλλά δεν θα αντιμετώπιζε αδιέξοδα – πόσο μάλλον την απειλή της χρεοκοπίας.

Βασίλης Βιλιάρδος
Αθήνα, 04. Μαρτίου 2011
viliardos@kbanalysis.com

ΥΓ3.
Το blog θα συνεχίσει να υπολειτουργεί.. όχι λόγω χρεοκοπίας, φαντάζομαι, αλλά λόγω νέου κύκλου τετράμηνου διαβάσματος και εξεταστικής.. Ελπίζω να είναι και το τελευταίο, πριν το πτυχίο... (προλαβαίνω;.. ίδωμεν..)

Photo Credit: "Time Flies", by h.koppdelaney, on Flickr

Η φλύαρη εξομολόγηση ενός νέου ανθρωπάκου

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Mon, 07 Mar 2011 01:11:00 +0000

Ακόμα ένα παγωμένο βράδυ.. Βάλθηκε, τάχα, ο καιρός να μας τρελάνει.. Δεν είναι το κρύο που ενοχλεί. Είναι τα οργισμένα πρόσωπα των ανθρώπων. Είναι τα όνειρα που δε βρίσκουν πια στέγη να ακουμπήσουν.

Το χαμόγελο πάγωσε, περιμένοντας την άνοιξη, κάποια άνοιξη, να ανατείλει. Σημεία των καιρών, θα πεις.. αλλοπρόσαλλοι άνθρωποι, κενοί..

Άλλος ο Μάρτης, κι άλλος ο Γδάρτης.. Ο τελευταίος δέρνει πιο πολύ... Άλλοι τον είπαν Γιώργο, άλλοι Κώστα κι άλλοι Μετανάστη. Κάτι περίεργοι τύποι τον φωνάζουν Τρόικα. Αλλά είναι δύσκολη λέξη, απόκοσμη θαρρώ.. γι' αυτό θα τον υπακούουν τόσο. Με τέτοιο όνομα, τους καταλαβαίνω.

Οι άλλοι μόνο να βρίζουν ξέρουν.. πότε τον Γιώργο, πότε τον Κώστα και πότε τον Μετανάστη... Τι μπέρδεμα κι αυτό.. Αφού ο Γδάρτης, όπως κι ο Μάρτης, είναι ένας, γιατί ακόμα μαλώνουμε για το όνομα του...

Όμως εγώ, έναν γνωρίζω: τον κ. Μάρτη, που τυχαίνει που και που να γίνεται και γδάρτης.. τον άλλον, τώρα τον έμαθα.. Καλύτερα να μην τον γνώριζα ποτέ.. Αλλά είπαμε, σημεία των καιρών (ναι, και αλλοπρόσαλλοι άνθρωποι, κενοί..) Ας κάνουμε υπομονή, σκέφτηκε. Θα περάσει...

Κι όπως γυρίζει ο καιρός, στην παραπάνω, αλλοπρόσαλλη, κενή φλυαρία του νέου ανθρωπάκου, βαθιά μέσα του, μια φωνή δεν τον άφησε να κοιμηθεί. Ο ανθρωπάκος ξύπνησε και ψιθύρισε δυνατά τις κραυγές της συνείδησης του..

Ο Μάρτης πέρασε, ήρθε και ξαναπέρασε, εκατομμύρια φορές, πιστός στο ραντεβού του. Πότε με άνθη και πότε με χιόνια... Φερέγγυος άνθρωπος! Ο άλλος, γιατί είναι πάντα εδώ; Πότε σε μένα και πότε στον διπλανό.. Όχι, φώναξε.. Ήταν η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Όχι, δεν είναι σημεία των καιρών, είναι οι επιλογές των ανθρώπων..

Η αδικία, η εκμετάλλευση, η αθλιότητα, αιώνες τώρα, ήταν επιλογή του.

Ο Μάρτης ήρθε.. πότε με άνθη και πότε με χιόνια..
Αλλά ο Γδάρτης, δεν ξαναφάνηκε..

Photo Credit:The last part of the walk, by Tambako the Jaguar, on Flickr

Η παρακμή μιας εποχής.....

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sun, 06 Feb 2011 05:33:00 +0000

Τα χρόνια πέρασαν,
από την πλατεία ανάληψης στα κάστρα,
κι από κει, στο στέκι για ρακόμελα, μέχρι τέλους...

Όλοι ξένοι, έμελλε να ζήσουμε μαζί μια διαδρομή, σε τούτο εδώ τον τόπο,
δίχως τέλος...

Κι ας κάναμε λάθη, κι ας παίξαμε κι εμείς τους έξυπνους, τους μάγκες..
Ήταν η ανάγκη, ή ο καταναγκασμός για εργασία, που μας ξεπέρασε;

Μια ευαίσθητη ψυχή γνώρισα..
Εκεί, ξεχασμένος, στη δεκαετία του 70-80..
Ερωτευμένος, με μια γενιά που δεν υπάρχει πια,
με έναν τρόπο ζωής, αλλόκοτο...

Κι εσύ, σε μια κοινωνία του δήθεν, να ψάχνεις απαντήσεις..
Το ζήτημα είναι οι σωστές ερωτήσεις.. που ποτέ δεν κάναμε..

Οι σωστές ερωτήσεις...

"πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή"
(Μαλαματένια λόγια)

Απολαύστε το...
Η μαγευτική Μελίνα ερμηνεύει στίχους του Ρίτσου..
"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος"

Λόγια μιας άλλης εποχής,
ενός άλλου κόσμου,
που ξεχάστηκε κι αυτός, μαζί με όλα τ' άλλα...

Η παρακμή μιας εποχής.....

Photo Credit: Demonocracy, by erix!, on Flickr

Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας... Ο Γιώργος και οι καθηγητές του...

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Fri, 28 Jan 2011 23:03:00 +0000

Μέχρι το 70, με τη φορντική οικονομία, παραγωγή, μισθοί και κέρδη των αμερικανικών επιχειρήσεων είχαν αυξητική και παράλληλη πορεία. Όλοι ζούσαν καλύτερα, παρήγαγαν περισσότερα.

Μετά το 70, τα στοιχεία δείχνουν στασιμότητα μισθών, τεράστια αύξηση κερδών και πολύ σημαντική αύξηση της παραγωγικότητας.. Η τελευταία, δικαιολογείται από τη νέα τεχνολογία, τις καλύτερες μηχανές, του υπολογιστές.

Αλλά οι μισθοί, για πρώτη φορά, μετά από 150 χρόνια αμερικανικής ιστορίας, έμεναν στάσιμοι. Οι αγορές, μέσα από συγχωνεύσεις, αυξάνοντας την παραγωγή και ελαττώνοντας συνεχώς το κόστος, συσσώρευσαν τεράστια κέρδη. Τα τελευταία κατατέθηκαν στις τράπεζες. Και οι τελευταίες, με βάση το αμερικανικό δίκαιο(1:10 σχέση κατάθεσης- δυνατότητα χορήγησης νέων δανείων), διοχέτευσαν τον πολλαπλάσια συσσωρευμένο πλούτο σε δάνεια για να κερδίσουν κι αυτές.

Όμως οι μισθοί στάσιμοι, σε ένα υπερπληθωριστικό-περιβάλλον.. Έτσι, όλοι κατέφυγαν στα δάνεια. Για την ακρίβεια, τους έσπρωξαν στον δανεισμό..

Το μεγάλο κόλπο ήταν: Να συνδέσουν το αμερικανικό όνειρο με την αγορά ακινήτων. Ώστε να κερδίσουν περισσότερα. Δάνεια χορηγήθηκαν μαζικά, χωρίς κριτήρια. Τα υπερκέρδη των τραπεζών, δημιουργήθηκαν από τους τόκους των δανείων.

Με απλά λόγια:
Εταιρίες δεν πληρώνουν πλέον τους εργαζόμενους, όσο έπρεπε, με βάση την αύξηση της παραγωγής και του κέρδους. Συσσωρεύουν χρήμα. Το τελευταίο πάει στις τράπεζες. Κι εκείνες, κάνουν ότι δεν έκαναν οι εταιρίες. Το δίνουν πίσω στους εργαζόμενους, με μορφή δανείων, εισπράττοντας τους τόκους. Διπλή κλοπή, μεγάλο κόλπο..

Φυσικά, η φούσκα έσκασε.. και προκάλεσε την σημερινή κρίση. Το παράλογο: Οι πολιτικοί ξαναστήριξαν τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, ξανα-κλέβοντας για 3η φορά τους εργαζόμενους... (Η πρώτη κλοπή ήταν στέρηση μισθών και η δεύτερη οι τόκοι των δανείων).

Και καταλήγει, πως όλα είναι συμπτώματα του καρκινώματος που δημιούργησαν οι φιλελεύθερες πολιτικές, μετά το 1970.

RICHARD WOLFF
Ήταν Αθήνα, στην ΑΣΟΕΕ, την Πέμπτη.

Δημοσιευμένο στις 29 Μαΐου 2010.. στο phorum gr (ΜΙΑ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΥΣΤΕΡΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ)

"Ένας Μαρξιστής, αμερικανός, καθηγητής οικονομικών, πιστεύει περίπου τα ίδια, για τη σημερινή κρίση. Με τη διαφορά ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων, μετά το 1970, γιγαντώθηκαν, ενώ των εργαζομένων έμειναν, για πρώτη φορά στάσιμα.

Κατά τα άλλα, μιλά για μια πρωτόγνωρη κρίση, που δεν την έχει ξαναζήσει ποτέ. Δέχεται, πως όλα είναι συμπτώματα, της φιλελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας και φυσικά αντιπροτείνει σοσιαλισμό ή τουλάχιστον παρεμβατισμό.(αυτά ταυτίζονται στους αριστερούς Αμερικανούς, κι ο κόσμος θεωρεί ότι παρεμβατισμός-κευνσιανισμός=σοσιαλισμός..)"

Ένας καλός μου φίλος κι ένας από τους δεκάδες χιλιάδες "κοψοχέρηδες", ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, μου έστειλε το παρακάτω βίντεο:

Τα συμπεράσματα, δικά σας....

ΥΓ. Ο Σαμαράς, παρακολουθούσε τα ίδια μαθήματα;

Το blog, υπολειτουργεί, λόγω συνεχών μαθημάτων και εξεταστικής... Το δικό μου ΔΝΤ...
Από το καλοκαίρι, αν όλα πάνε καλά, :)), θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά...
Χαμός γίνεται, κι "εμείς, στον κόσμο μας", ως συνήθως.....

Photo Credit: Demonocracy, by Lizette Greco, on Flickr

Ο Παπαχρέου στη Φορογιώργαινα! Μη χάσετε το νέο επεισόδιο της Πειναλόγκας...

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sun, 21 Nov 2010 21:21:00 +0000

Ψέμματα, απειλές, εμπαιγμός... Διαλυθείτε ησύχως..

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα..."Βάσει του προϋπολογισμού, το 55% των εσόδων του κράτους το 2011 θα προέρχεται από έμμεσους φόρους που αγγίζουν όλους ανεξαιρέτως, ακόμα και την αγαπημένη ομάδα του Γιωργάκη, τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους...", γράφει το Ποντίκι! "Οι έμμεσοι φόροι, είναι «οι πιο άδικοι γιατί δεν κάνουν διακρίσεις, επιβαρύνουν όλους». « Και εμείς τέτοιους φόρους δεν θα βάλουμε»"..

Θα μου πεις, τώρα θα τους μάθεις.. Μα δεν είναι μόνο αυτό.. Έφθασε στο σημείο να με απειλήσει, με διακαναλικές και παπαγαλάκια, πως τάχα αν δε νιώσει ισχυρός και νομιμοποιημένος, θα πάμε πάλι σε εκλογές..

Κι άντε να καταπιώ τις απειλές και τα ψέμματα σας, ας όψεται η "κρισιμότητα της στιγμής", αλλά ο εμπαιγμός ΔΕΝ παλεύεται.. "Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι οι Έλληνες με την ψήφο τους έδειξαν ότι επιθυμούν τη σταθερότητα. Τόνισε ότι πλέον δεν χωρούν παιχνίδια και ακρότητες (Πρώτο Θέμα)..." Α, πες το μου ντε, να καταλάβω.. Η απειλή για εκλογές ήταν δική σου ακρότητα! Αλλά τώρα που πήρες το μήνυμα των εκλογών, δηλαδή πως θέλω σταθερότητα(;), το παιχνίδι τελείωσε.. Μπορούμε και δύο, να επιστρέψουμε ήσυχα στις δουλειές μας... Τι να πεις..

ΥΓ. Για τη νομιμότητα του μνημονίου δε μιλάει κανείς... "Τρελός είσαι..."

Μέτρα, μέτρα, μέτρα... Δεν τσουλάει ρε παιδιά..

Σκληρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα, επικαιροποιημένο μνημόνιο, αγώνας της κυβέρνησης, κανένα νέο μέτρο κι άλλα τέτοια σαχλά ακούμε ,καθημερινά, στα κανάλια. Κύριοι, τα μέτρα, κι άλλα μέτρα, και ξανά-δώσ' του μέτρα, είναι αναπόφευκτα. Είναι σαν ένα αυτοκίνητο να φουλάρει στην Αθήνα για να πάει Στοκχόλμη, χωρίς ανεφοδιασμό.. Απλά, ΔΕ γίνεται.

Το έλλειμμα έπρεπε να πέσει φέτος Χ μονάδες. Του χρόνου Ψ, κι αν όλα πάνε καλά και δεν πτωχεύσουμε (..), Ζ μονάδες στο τέλος του 2012 =3%... Δεν τα λέω εγώ, το μνημόνιο τα γράφει!! Και μετά ο Σαμαράς, με τις ταχυδακτυλουργικές του ικανότητες, περί μηδενισμού ελλείμματος, σας πείραξε...

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, αυτά του Μαΐου, όχι τα προηγούμενα, θα έριχναν το έλλειμμα Χ μονάδες. Μέχρι εδώ, όλα καλά! Χωρίς νέα μέτρα, με τις υπάρχουσες συνθήκες (δηλαδή αρνητική ανάπτυξη= αύξηση του ελλείμματος), πως στο καλό θα βρούμε τα Ζ και Χ δις.. Κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα... Κι επειδή νόμιζα πως ήμουν αρκετά χαζός στα οικονομικά, έκανα την πάπια. Πλέον, όμως, τα επιβεβαίωσαν και οι αγαπημένοι μας σχολιαστές του ΣΚΑΙ! Μάλιστα, το παράδειγμα του αυτοκινήτου, ανήκει στον αγαπητό κ. Μπάμπη Παπαδημητρίου. Ουφ, τα έβγαλα από μέσα μου! Καλά, μετά από αυτό, πως υπάρχουν άνθρωποι που τους ψηφίζουν..

Ας μας έλεγαν την αλήθεια και θα είχαν κερδίσει έστω την ανοχή μου.. Αλλά που καιρός για αλήθειες... Μνημόνιο speaking...

ΥΓ. Σε συνθήκες ύφεσης, παρατηρείται πάντα το φαινόμενο της οικονομικής συστολής. Δηλαδή η κατανάλωση πέφτει, και αναλογικά, συρρικνώνονται οι εισπραττόμενοι φόροι.. .(Το 1/3 κάθε μέτρου υπολογίζουν πως εισπράττουν....) Επιπρόσθετα, λόγω αρνητικών ρυθμών ανάπτυξης και άρα συρρίκνωσης του ΑΕΠ, το έλλειμμα και χρέος, συνεχώς, αναθεωρούνται προς τα πάνω... Συνεπώς, το αρχικό Χ,Ψ,Ζ πρέπει να είναι 66% μεγαλύτερο (καθώς το 1/3 αποδίδει..) και επιπλέον να καλύπτει τη συρρίκνωση του ΑΕΠ...

Σας ζάλισα... Το συμπέρασμα είναι ένα.. Το αυτοκίνητο της ελληνικής οικονομίας, με το καύσιμο του μνημονίου, δεν τσουλάει... χωρίς μέτρα, μέτρα, μέτρα... Κι ας προσευχηθούμε όλοι στο Θεό της Ελλάδας, να μην συρρικνωθεί κι άλλο η οικονομική δραστηριότητα (πράγμα απίθανο), γιατί στο τέλος θα μας δώσουν αρνητικούς μισθούς... Μη γελάτε, -500 ευρώ, στον καθένα μας, και πολλά είναι!!

Μνημόνιο δε θέλατε, καλά να πάθουμε... (αυτοί δεν παθαίνουν τίποτα, εμάς δε μας βλέπω καθόλου καλά..)

Καλωσορίζουμε τα νέα κόμματα! Μαζί, θα αλλάξουμε την Ελλάδα!!

Τώρα που έκανε κόμμα και η Ντόρα (τέτοια προβολή δεν είχε ούτε ο Άνθιμος!), όλοι μας γίναμε πιο αισιόδοξοι. Το ευτυχιόμετρο (καινούριο φρούτο, αγγλικής προέλευσης!!), στα καλύτερα του! Ποιός έχει σειρά; Μάλλον ο Βγενόπουλος!! Σίγουρα! Βρήκα κι όνομα: "Δημοκρατική Εκμετάλλευση", μετά τη Δημοκρατική Συμμαχία(Ντωρούλα) και τη Δημοκρατική Αριστερά( 1η πόρτα αριστερά του ΠΑΣΟΚ)....

Photo Credit: Demonocracy, by onesecbeforethedub, on Flickr

Σκοτώνοντας την ευρωπαϊκή ενοποίηση: Το τερατούργημα του Ευρώ

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Sat, 20 Nov 2010 13:09:00 +0000

Έχει μετατραπεί το ευρώ σε μια μηχανή πτωχεύσεων;
Κινδυνεύουν κι άλλες χώρες; Ήρθε η σειρά της Γαλλίας;
Τελικά, που μας πάει η πολιτική της νομισματικής ένωσης και πόσο εύκολα ξεχάσαμε την προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης;

Το ευρώ, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, θα γίνει παρελθόν; Κι αν ναι, τότε θα αποτελέσει το πιο ανόητο παράδειγμα των οικονομικών και διεθνών επιστημών, που θα διδάσκονται οι επόμενες γενιές, προς αποφυγή μελλοντικών πειραματισμών..

Τι γίνεται όταν ενώσεις τα εθνικά νομίσματα, αντικαθιστώντας τα με ένα νέο κοινό νόμισμα, χωρίς προηγουμένως να ενώσεις τις οικονομίες των κρατών-μελών;
Φτιάχνεις μια ωρολογιακή βόμβα, που αργά ή γρήγορα θα σκάσει... Δυστυχώς, το τέλος, θα είναι πολύ οδυνηρό...
Το ζούμε σήμερα, και θα το καταλάβουμε καλύτερα στο εγγύς μέλλον....

Το ευρώ έχει μετατραπεί σε μια μηχανή πτωχεύσεων. Μόλις ξεμπερδέψουν με την Ιρλανδία, οι αγορές θα στραφούν στην Πορτογαλία και στην Ισπανία και στη συνέχεια στην Ιταλία και στη Γαλλία. Η διαδικασία δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν διαλυθεί το ευρώ. Η κρίση της Ιρλανδίας είναι πολύ πιο σοβαρή από της Ελλάδας. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουν οι τελευταίοι υποστηρικτές του ευρώ γιατί έφτασαν τα πράγματα ώς εκεί. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει προσχωρήσει ποτέ στο ευρώ.

Εν ολίγοις, το πρόβλημα δεν ήταν η Ιρλανδία αλλά το ευρώ. Και αν η γενεσιουργός αιτία της κρίσης είναι το ενιαίο νόμισμα, προφανώς δεν θα σταματήσει. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Το ευρώ έχει μετατραπεί σε μια μηχανή πτωχεύσεων, αναφέρει το Bloomberg και αναδημοσιεύει η Καθημερινή.

Γιατί η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει από το ευρώ και όχι άλλα κράτη;

Η Ελλάδα είναι ελάχιστα ανταγωνιστική, ακόμα και αν η Αθήνα καταφέρει να διορθώσει τα δημοσιονομικά της, παραμένουν τα δομικά της προβλήματα, σε αντίθεση με την Ιρλανδία που ακολουθεί ουσιαστικές διορθωτικές κινήσεις και το πρόβλημα σχετίζεται αποκλειστικά με τις τράπεζες. Το ευρώ συμφέρει περισσότερο την Ιρλανδία απ` ότι την Ελλάδα η οποία, αν βγει από αυτό, θα μπορέσει στο μέλλον να ωφεληθεί από την υποτίμηση και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεπαρκούς ανταγωνιστικότητάς της. Τονίζει ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομίας Paul Krugman, σε συνέντευξή του στο εβδομαδιαίο περιοδικό L` Espresso και αναδημοσιεύει το TVXS Ελλάδα- Γερμανία, οι μεγάλοι ασθενείς. Του Paul Krugman

Η Ευρώπη θα επιζήσει μόνο αν αλλάξει και προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής μας. Διαφορετικά θα καταρρεύσει το ευρώ, θα διαλυθεί η Ενωμένη Ευρώπη, θα οξυνθούν οι εθνικισμοί, οι αντιπαραθέσεις. Ο προστατευτισμός θα υψώσει τείχη, τα εμπόριο και οι συναλλαγές θα υποχωρήσουν και μαζί τους και το βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων. Γράφει ο Θανάσης Λυρτσογιάννης, στην Ημερησία: Επειγόντως μεταρρυθμίσεις για να μην καταρρεύσει το ευρώ

Αλλά σε ποια μέτρα και σε ποια προσαρμογή αναφερόμαστε;

Διαβάζοντας το ποστ του Greek Rider, Το ευρώ έχει μετατραπεί σε μια μηχανή πτωχεύσεων, ένιωσα την ανάγκη να του πω και να σας πω, ποια πιστεύω πως είναι η πραγματική αιτία των προβλημάτων μας.

Tο ευρώ, από όπου κι αν το πιάσεις είναι μια μεγάλη "απάτη"..

Οι όροι του Μάαστριχτ και της Λισσαβώνας, η σφιχτή και άκρως συντηρητική (κατά τους αμερικανούς!!) πολιτική της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας και οι χαοτικές οικονομικές αντιθέσεις των κρατών-μελών το καταδικάζουν σε ναυάγιο..
Αν σε αυτά προσθέσεις, τη μη έκδοση ευρω-ομολόγου, τη μη λειτουργία ενός ενιαίου μηχανισμού κρατικού δανεισμού και την απροθυμία οικονομικής σύγκλισης του πλούσιου βορρά προς το φτωχό νότο (και όχι το αντίστροφο....), τότε έχεις ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Το ευρώ ήταν τερατούργημα, γιατί απουσίαζε, η όποια προσπάθεια ορθολογικής οικονομικής σύγκλεισης...
Το μοντέλο των επιδοτήσεων, σε συνθήκες κοινού νομίσματος, για να ψηλώνει ο νότος (φτάνοντας τον πλούσιο Βορρά) είναι γελοίο... Όπως και η μοναδική τους εμμονή στο 3% έλλειμμα και 60% χρέος, κι από κει και πέρα... who cares..

Καλώς ή κακώς μόνο μέσα από οικονομική ένωση, δηλαδή πολιτική-δημοκρατική ενοποίηση, μπορεί να συμβεί πραγματική σύγκλειση, και άρα αποφυγή εθνικών χρεοκοπιών..

Όσο αυτό δεν αλλάζει, η παραμονή μας στο ευρώ, η παραμονή κάθε ευρωπαϊκού κράτους στο ευρώ, είναι αυτοκτονία.

Πρέπει να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, από εκεί που ξεκινήσαμε, πριν πολλά χρόνια: Μια Ευρώπη των λαών, της αλληλεγγύης, των κοινωνικών δικαιωμάτων.. Με άλλα λόγια μια ενωμένη, δημοκρατική Ευρώπη, βάλσαμο στις καταστροφικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές των σημερινών ευρωπαϊκών χωρών.

Ακόμα και μια ενωμένη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, λειτουργεί καλύτερα από το σημερινό τερατούργημα του ευρώ.
Κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι αγορές...
Κι επειδή, μου φαίνεται αδιανόητο να μην το βλέπουν οι ευρωπαϊοι πολιτικοί, το αληθινό ερώτημα είναι, γιατί δεν προχωρούμε στην οικονομική ένωση.

Ποιον δε συμφέρει;

Τα πλούσια κράτη... σιγά μη δώσουν κάτι από τα κέρδη τους... Σίγουρα, Θα σου πάρουν πολλά περισσότερα... Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο...
Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα...

Photo Credit: By Markusram, on flickr

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε.. Νοέμβρης 2010

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Thu, 18 Nov 2010 08:08:00 +0000

"Κρατάω το στόμα μου κλειστό
τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν"

"Νοέμβρης του 90 | Διονύσης Τσακνής"
Νοέμβρης 2010...

"Τη μέρα αυτή που διάλεξα
εδώ μπροστά σας να σταθώ
τραγούδια και μισόλογα
στο φως να καταθέσω"

Πώς πήρα τέτοια απόφαση
δεν ξέρω αν θ' αντέξω
η μέρα αυτή θυμίζει μακελειό

Ξεκίνησα το blogging την άνοιξη του 2009. Αφορμή στάθηκε ένα πολύ θλιβερό γεγονός...(Κι όταν όλα καταρρέουν...) με τη χειρότερη δυνατή κατάληξη, λίγους μήνες αργότερα...

Δεν ήταν και η καλύτερη περίοδος της ζωής μου.. Βαρύ το πρόγραμμα της σχολής, πολλά τα προβλήματα στο σπίτι, κι εγώ στα χαμένα..

Να έχουμε κατάληψη, να κινδυνεύουμε να χάσουμε το μάθημα, να προσπαθώ να πείσω τους συμφοιτητές μου να μη δεχτούμε απουσίες, και η αριστερά, απέναντι μου... Στο τέλος εκείνης της χρονιάς χαρακτηρίστηκα δεξιός και συμβιβασμένος, από τους άλλους, τους "συντρόφους"...

Το γράψιμο, η Πολιτική, οι αναζητήσεις, με "συνάντησαν" πολλά χρόνια νωρίτερα...
Θυμάμαι τις ιστορίες του Παππού μου, κομμουνιστής, ιδεολόγος, τίμιος, γενναίος άνδρας ("Ψυχή βαθιά", παππούλη μου...). Πραγματικά, δεν του χρωστώ πολλά.. του χρωστάω τα πάντα!

Δεν κληρονόμησα μόνο το όνομα του. Το σημαντικότερο δώρο του ήταν η μύηση μου στην ομορφιά της Ζωής και στην ευθύνη της Πάλης, μέσα από ένα ατέρμονο κυνήγι διεκδικήσεων, οραμάτων, αλλαγών!

Από μικρός στα φεστιβαλ της ΚΝΕ, να ακούω 902 και να διαβάζω ριζοσπάστη. Πολιτικές εκπομπές, 15μελή, πορείες, άρθρα σε εφημερίδες. "Εφημερίδα του τοίχου".. με αποκάλεσε ένας καθηγητής στο σχολείο.. Άρθρο κατά της παγκοσμιοποίησης και μια καταγγελία προς διευθυντή και συμμαθητές, η αιτία. "Γιατί το κάνεις αυτό", η απορία τους, που ήταν και δική μου! Αχ και να 'ξερα..

Νοέμβρης ήταν η χρονιά
κι εδώ γινόταν του χαμού
εγώ ήμουν δεκαεννιά
κι αυτή εβδομηντατρία

Και να που ερωτεύτηκα
κάποια χρονολογία
κι ο έρωτας κρατάει για καιρό

"Μην ασχοληθείς με τον συνδικαλισμό", ο κύριος "τα πρώτα 30 χρόνια είναι δύσκολα", εξαίρετος φιλόλογος, με συμβούλεψε. Κι εγώ, πάλι, δεν άκουσα...

Πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο, κυνηγούσα τις αριστερές παρατάξεις και όχι τα μαθήματα. Απογοητευμένος από τη στάση της ΚΝΕ στα κινηματικά ζητήματα κι από τον αυταρχισμό των άλλων αριστερών παρατάξεων (Η "Αριστερή" νοοτροπία στην Ελλάδα), κατέληξα στην ΠΑΣΠ... Ο κολλητός μου, ήδη γραμμένος, με περίμενε..

Μα έχει ο καιρός γυρίσματα
μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ
μεγάλωσαν κι οι φίλοι μου
εκεί γύρω στα σαράντα

Στα κόμματα γαντζώθηκαν
κι εγώ δεν ξέρω τι να πω
και άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα

Κι έτσι, από μια μικρή αριστερή παράταξη, που η φωνή σου χανόταν και κανείς δεν σου έδινε σημασία, βρέθηκα στη μεγάλη "συντροφική" ΠΑΣΠ, που η φωνή μου σταδιακά έγινε αλλιώτικη και στο τέλος αγνώριστη. "Πήγες με τους Αμερικανούς", μου πέταξε μια αριστερή αιώνια φοιτήτρια.

Αφίσες, συνελεύσεις, τραπεζάκι, περιοδικό, πολύ δουλειά, σε μια ΠΑΣΠ που αρκετά στελέχη της, πάνω κάτω, έλεγαν: "κάποτε είχαμε όνειρα για το αύριο, κάποτε αποκαλούμασταν σύντροφοι και θέλαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα, αναρωτιέμαι αν μπορούμε να γυρίσουμε στο χρόνο και να ξαναπιάσουμε τα όνειρα μας.... DrMikeist (από τις ωραίες εκφράσεις που, τυχαία, αλιεύεις στο διαδίκτυο).

Το πίστευαν πραγματικά...
Μα η δική μου καρδιά, ήταν αλλού.. Ο λόγος στη νέα ευρωπαϊκή γενιά

Η απόσταση μας έσωσε
μα οι θύμησες πληγώνουν
και λέμε σαν βρισκόμαστε
τα ίδια και τα ίδια

Μα νιώθω σαν μικρό παιδί
που πάλι το μαλώσανε
και φεύγω σε μια άγονη επαρχία

Κοιτάζω πάλι πίσω μου
δυο γιους απόκτησα κι εγώ
δεκαεφτά Νοέμβρηδες
μου βάρυναν την πλάτη

Σημαίες και γαρύφαλλα
εμπόριο κι απάτη
και λόγοι επισήμων στο κενό

Υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού, συνέδρια, εκλογές, εσωκομματικές κόντρες, ενδο-παραταξιακές έριδες, ξεκατινιάσματα, προδοσίες αλλά και καταλήψεις, πορείες, παρεμβάσεις σε βάσεις και συνελεύσεις. Η φθορά δεν άργησε να έρθει...

Ένας "σύντροφος", σε συνεργασία με κάποια μέλη της ΔΑΠ, να με καλεί να ψηφίσουμε, με αντάλλαγμα το 5 στο μάθημα, κόντρα στη συλλογική απόφαση της βάση της παράταξης.. (Παύση καθηκόντων σε καθηγητή του ΑΠΘ που εκφόβιζε τους φοιτητές) Σεβαστήκαμε, οι περισσότεροι, την απόφαση της βάσης, που παρεμπιπτόντως ήταν ενάντια στην κομματική εντολή... "Έτσι λειτουργείτε εσείς.." μου απάντησε ειρωνικά ένας καθηγητής.

Τελικά, μετά από καιρό, κι ενώ το ΠΑΣΟΚ ακουμπούσε όλο και πιο έντονα τη ζωή μου, αναγκάστηκα να αποχωρήσω.
Έπρεπε να το είχα πράξει νωρίτερα...

"Θα συμβιβαστείς ή θα καταλήξεις σπίτι σου", μου είχε πει η ίδια αριστερή συμφοιτήτρια. Πάλι δεν άκουσα, κι ας είχε δίκιο! Δεν ξέρω αν ήμουν ματαιόδοξος ή αρκετά ξεροκέφαλος..

Ξέρω όμως πως στα μεγάλα γεγονότα του κινήματος, ήμουν εκεί. Στις συνελεύσεις, στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στα δακρυγόνα, στην προσπάθεια για αναβάθμιση της σχολής... Κόντρα σε όλους, κόντρα σε όλα. Και γι' αυτά δεν μετανιώνω!

"Πιστεύοντας, ανέκαθεν, πως η Ιδέα, το Όραμα και η προσωπική μας Στάση, αποτελούν το καύσιμο της Αλλαγής, της Νίκης και της Ανθρωπιάς. Εκεί στέκομαι, αυτά ακολουθώ, πάνω από κάθε σκοπιμότητα, πέρα από κάθε προσωπική επιδίωξη.) (Ο Δρόμος μου)"

Κρατάω το στόμα μου κλειστό
τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

Ο αγώνας συνεχίζεται!
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε..
Νοέμβρης 2010, Γαληνός

τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν...

Photo Credit: By George Laoutaris, on flickr

Η ριζική αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος

noreply@blogger.com (Γαληνός) — Fri, 12 Nov 2010 02:48:00 +0000

μαζική, στείρα και βαρετή γνώση

εξατομικευμένη καλλιέργεια, δημιουργικότητα και καινοτομία

Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα, η κρίση της αξιοποίησης των ανθρώπινων πόρων, τα πολλά, χαμένα ταλέντα και οι αυριανοί εργαζόμενοι, χωρίς πάθος και ενέργεια, να αγνοούν τα παιδικά τους όνειρα και τις έμφυτες ικανότητες τους..

"Η δημιουργικότητα είναι σήμερα τόσο σημαντική για την εκπαίδευση, όσο και ο αλφαβητισμός".
Η καινοτομία είναι "η διαδικασία του να διαθέτεις πρωτότυπες ιδέες, που έχουν αξία."
H παραγωγικότητα "εξαρτάται από το πάθος και από το τι συναρπάζει το πνεύμα μσς."

Μα γιατί να επιμένουμε σε ένα σύστημα εκπαίδευσης που σκλαβώνει τα παιδιά και αγνοεί τις δυνατότητες τους... Γιατί;

"Οι ανθρώπινες κοινωνίες, εξαρτώνται από μια πληθώρα διαφορετικών ταλέντων και όχι από μια και μόνο ικανότητα (όπως για παράδειγμα, την μαθηματική σκέψη)", τονίζει ο Sir Ken Robinson
Σε δύο καυστικές και συγχρόνως διασκεδαστικές ομιλίες του, ξετυλίγει το όραμα του για μια ριζική αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

"Η μεταρρύθμιση δεν είναι αρκετή, γιατί απλώς βελτιώνει το υπάρχων αποτυχημένο μοντέλο.."
"Δεν πρόκειται για εξέλιξη, αλλά για μια επανάσταση στην εκπαίδευση", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

"Η ανάπτυξη των ικανοτήτων δεν είναι μια μηχανιστική διαδικασία, αλλά μια οργανική διαδικασία. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να δημιουργήσεις τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ένα παιδί θα αναπτυχθεί. Πρέπει να αλλάξουμε το μοντέλο εκπαίδευσης και να μεταβούμε από το σημερινό βιομηχανικό μοντέλο, που βασίζεται στη γραμμικότητα, στον κομφορμισμό και στην μαζικότητα, σε ένα μοντέλο που έρχεται πιο κοντά στις αρχές της γεωργίας.

Χρειάζεται ένα κίνημα στην εκπαίδευση, ώστε οι άνθρωποι να αναπτύσσουν τις δικές τους ξεχωριστές λύσεις, μέσα από ένα δικό τους, εξατομικευμένο, προσωπικό πρόγραμμα σπουδών!

Πολύ εύστοχα, εντοπίζει το πρόβλημα: στη βιομηχανική- 'fast food' εκπαίδευση και στην παρατεταμένη διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Υπάρχουν ιδέες στην εκπαίδευση που μας σκλαβώνουν:
Παντού, σε κάθε σύστημα, σε κάθε χώρα, σε κάθε σχολείο υπάρχει η ίδια ιεραρχία: Στην κορυφή τα μαθηματικά και οι γλώσσες, μετά οι ανθρωπιστικές επιστήμες και στο τέλος οι τέχνες.

Υπάρχει ιεραρχία και στις τέχνες: πάντα και παντού, στην κορυφή βρίσκονται η μουσική και τα εικαστικά, και στο τέλος ο χορός και το θέατρο(!!)

Η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο έχει γίνει εμμονή και η διαδικασία εισαγωγής αρχίζει από τα νήπια.. Διαβάζεις σκληρά, αριστεύεις, πηγαίνεις πανεπιστήμιο, βρίσκεις δουλειά. (το πρόβλημα της γραμμικότητας..)

Τα πτυχία πλέον δεν αξίζουν τίποτα.. Υπάρχει μια διαδικασία ακαδημαϊκού πληθωρισμού και ο όλος σκοπός της δημόσιας εκπαίδευσης είναι η παραγωγή καθηγητών πανεπιστημίου..

Η όλη ιδέα της αλλαγής του εκπαιδευτικού συστήματος βασίζεται στην παρακάτω απλή σκέψη:

"Αν δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις λάθος, δε θα σκεφθείς ποτέ κάτι πρωτότυπο!"

Τελικά, ως κοινωνία, με το σύγχρονο μοντέλο εκπαίδευσης και με τον τρόπο ανατροφής των παιδιών σεβόμαστε την προσωπικότητα τους, τα όνειρα και τις ετερόκλητες ικανότητες τους;

"Μα εγώ, που είμαι φτωχός,
έχω μόνο τα όνειρα μου.
Τα όνειρα μου άπλωσα κάτω από τα πόδια σου.
Πάτα ελαφρά,
γιατί πατάς πάνω στα όνειρα μου.." (Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς)

"Και κάθε μέρα, με κάθε τρόπο, τα παιδιά μας, απλώνουν τα όνειρα τους κάτω από τα πόδια μας.
Κι εμείς, πρέπει να πατήσουμε όσο πιο ελαφρά γίνεται...." (Sir Ken Robinson)

Απολαύστε τον:

Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα (2006)

Φέρτε την επανάσταση στην εκπαίδευση! (2010)

Και από μια πρόσφατη ομιλία του, αλλάζοντας το εκπαιδευτικό πρότυπο, από την rsa animate:

Photo Credit: By Lawrence Whittemore, on flickr