ഹൃദയംഗമം

സാമൂഹ്യപാഠം

2017-02-23T09:17:00.005-08:00

ഞാനന്നു മൂന്നിലോ നാലിലോ ആണ്. നോട്ടെഴുതിച്ചിട്ട് പിറ്റേന്നു ചോദ്യം ചോദിച്ച് ചൂരൽ പ്രയോഗം നടത്തുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ദുരാചാരം സ്കൂളുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

"ഞാനിന്നലെ വന്നണ്ടായില്ല ടീച്ചറേ..." എന്ന എക്സ്ക്യൂസിനു ഒരു ദിവസത്തെ ആയുസേ ഉള്ളൂ. പിറ്റേന്നു പഠിച്ചു പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഉറപ്പായും അടി കിട്ടും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വരാത്ത ദിവസത്തെ നോട്ടുതെണ്ടൽ ഒരു വലിയ പണിയാണ്. ആരും തരില്ല. കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. എല്ലാർക്കും പഠിക്കണം.

എനിക്കന്നു സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ടെൻഷനുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം ഞാൻ തലേന്ന് വന്നണ്ടായില്ല. അന്ന് ക്ലാസിലുള്ള എല്ലാ പഠിപ്പിസ്റ്റുകളോടും ഞാൻ തലേന്നത്തെ സാമൂഹ്യപാഠം നോട്ടു ചോദിച്ചു. ആരും തന്നില്ല. ചോദിച്ച് ചോദിച്ച് ഒടുവിൽ ചൂരൽക്കഷായം വലിയ പ്രശ്നമല്ലാത്ത ഷിയാസ്

"ക്ലാസിലിരുന്ന് എയ്തിക്കോ വീട്ടീ കൊണ്ടോവാൻ പറ്റൂല്ല" എന്ന കണ്ടീഷനുമേൽ നോട്ടു തന്നു. പക്ഷേ സമാധാനത്തോടെ എഴുതാനിരുന്നപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായത്. അവനെഴുതിയിരിക്കുന്നത് തീരെ വായിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ചിലയിടങ്ങളിൽ മലയാളമാണോ അറബിയാണോ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് വരെ സംശയം. ഒടുവിൽ എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകണ്ടു മനസ്സലിഞ്ഞ് അവൻ തന്നെ രക്ഷയ്ക്കെത്തി.

"ഡാ... നീ ഏയ്‌തിക്കോ... ഞാൻ പറഞ്ഞേരാം " അതുകേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. ആരും സഹായിക്കാനില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ബുക്ക് തരികയും മാത്രമല്ല 'കുഴിക്കണ്ടം' ബോയ്സിന്റെ കൂടെ ഇടികൂടേണ്ട വിലയേറിയ സമയം എനിക്കുവേണ്ടി പാഴാക്കി സാമൂഹ്യപാഠം പറഞ്ഞു തരികയും ചെയ്യുന്ന പ്രിയ 'നൻപൻ' എനിക്ക് വളരെ വലിയവനായി തോന്നി.

"ആദ്യം 'അ' ന്നെയ് ത് " അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഞാൻ 'അ' എന്നെഴുതി. "ഇന്നി 'ഴ് ' ന്നെയ് ത് " ഞാൻ ഉടനെ 'ഴ് ' ന്നെയ് തി. "ഇനി 'യി' അതും ഞാനെഴുതി. പിന്നെ 'ലെ' അങ്ങനെയങ്ങനെ കുറച്ചങ്ങോട്ട് നീങ്ങിയിട്ടും എനിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടുന്നില്ല. കുറച്ചൊക്കെ അങ്ങനെ അട്ജസ്റ്റ് ചെയ്‌തെങ്കിലും സഹികെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഡാ... ഇതെന്തുന്നാ?... ഇനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവണില്ലല്ലോ" പക്ഷേ ഷിയാസിന് യാതൊരു കൂസലുമില്ലായിരുന്നു.

"അത് ഇൻക്കും അറിയാമ്പാഡില്ല... ടീച്ചറ് ഇങ്ങനേണു എഴുതിത്തന്നേ. നാളെ ചോയ്ക്കും. വേണേലെഴുതീടുക്ക്... " ടീച്ചർ പറഞ്ഞതാണെങ്കിൽ പിന്നെ അപ്പീലില്ലല്ലോ... അതു ശരിയായിരിക്കും. അതുമാത്രമല്ല തൽക്കാലം വേറെ രക്ഷയൊന്നുമില്ല... എഴുതുക തന്നെ.

"നീ ബാക്കി പറ" എന്ന് ഞാൻ. പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞതുതന്നെ ഞാനെഴുതി. ' ദ്യ' ന്നെയ്തി, ' ത്ത' ന്നെയ്തി, 'വ' ന്നെയ്തി, 'സം' ന്നും എഴുതി. പിന്നെ " 'ഞാ' യും 'യാ' യും ചേർന്ന ഒരു അഷരം അതെന്താന്ന് അറിയാമ്പാള്ളാ നീ ഇത് നോക്കി ഇങ്ങനേന്നെ എയ്തിക്കോ " ഇത് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കോണ്‍ഫിഡൻസിനു യാതൊരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പിന്നെ 'സ' ന്നെയ്‌തി 'യ' ന്നെയ്‌തി 'ന' ന്നെയ്തി അങ്ങനെ ഒരു ഇടത്തരം പാരഗ്രാഫ് പൂർത്തിയാക്കി. പക്ഷേ എഴുതിയത് കൂട്ടിവായിച്ചപ്പോ മാത്രം എന്തോ ഒരു വശപ്പെശക്... എവിടെയോ ഒരു മനസ്സിലാവായ്ക. എന്നാലും അതൊക്കെ അട്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ള പക്വത അന്നേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ ബുക്ക് മടക്കി.

രാത്രിയേ പഠിക്കാനിരിക്കൂ. പക്ഷേ വീട്ടിൽ വേറെയൊരു ചടങ്ങുണ്ട്. എന്റെ കയ്യക്ഷരം വളരെ നല്ലതാണെന്നും അതുവായിച്ചു പഠിച്ചാൽ ഞാൻ നല്ല മാർക്കു വാങ്ങുമെന്നും നന്നായി അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് എന്റെ നോട്ടുകളുടെയെല്ലാം ഒരു ഫെയർ കോപ്പി നല്ല വടിവൊത്ത കയ്യക്ഷരത്തിൽ ഒരാൾ എഴുതി സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. വേറെയാരുമല്ല എന്റെ അമ്മതന്നെയാണ്. പ്രാഥമീക വിദ്യാഭ്യാസം മുഴുവനും കർണ്ണാടക സ്റ്റേറ്റിലായതുകൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് മലയാളത്തിൽ അത്ര പ്രാവീണ്യം പോരാ. എന്നാലും കഷ്ടപ്പെട്ട് തപ്പിപ്പിടിച്ച് അമ്മ അത് മുഴുവൻ വായിക്കും. എഴുതി വയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. അതു പഠിച്ചാണ് ഞാൻ പരീക്ഷ ജയിക്കാറുള്ളത്. സ്‌കൂളിൽനിന്നും തിരിച്ചുവന്ന് ബാഗ് കസേരയിൽ കൊണ്ടുവയ്ക്കുമ്പോഴേക്കും അമ്മ ചോദിച്ചു തുടങ്ങും.

"ഇന്നെന്തൊക്കെ എടുത്തു ?"

"മലയാളോം കണക്കും സാമൂഹ്യോം". ലിസ്റ്റ് കിട്ടിയാൽ ഉടനെ ബുക്കെടുത്തു പരിശോധിക്കലായി. ഞാനപ്പോഴേക്കും കളിക്കാനോടാനുള്ള തിരക്കിലായിരിക്കും. ഇത്തവണ ഈ ബുക്ക് കണ്ടതോടെ അമ്മ വിളിച്ചു

"ഡാ... ഇവിടെ വന്നേ.. " ചീത്ത കേക്കും മുന്നേ ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നു.

നീ എന്തുന്നാ എഴുതി വെച്ചേക്കണേ? " ഗൗരവകരമായ ഒരന്വേഷണം.

"ദു പോവാത്ത ദൂസത്തെ നോട്ട്... " എന്റെ ഉത്തരം സിമ്പിൾ... പക്ഷേ അമ്മ വിടാൻ ഭാവമില്ല

"ഇതൊന്നു വായിച്ചേ..." ഞാൻ ഒരു മടിയും കൂടാതെ ആ ശ്ലോകമങ്ങു ചൊല്ലി.

"അയിഴ് ലെകെആച്ചാ ആഏവദിസൾ ആഴ് യിലആ ത്തെവ സഞായ ആഴ് യിലസാ അനത്തവ ദസിശ ന." ഏകദേശം അതിങ്ങനെയായിരുന്നു. കേട്ടയുടനേ അമ്മ ചോദിച്ചു

"എന്നുവെച്ചാൽ എന്തുന്നാ ?" ഞാൻ നൻപൻ പറഞ്ഞ അതേ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞു

"ആ... അറിയാംപാള്ള... ടീച്ചർ ഇതാണ് എഴുതിത്തന്നേ... നാളെ ഇദ് ചോയ്ക്കും, പഠിച്ചോണ്ടോണം. ദൊക്കെ ഭയങ്കര പാടാ പഠിക്കാൻ. "

പക്ഷേ അമ്മയ്ക്കെന്തോ അതത്ര വിശ്വാസം വന്നില്ല. അമ്മ പിന്നെയും ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

"ഏതു ടീച്ചറാഡാ ഇതെഴുതിച്ചേ?".

"സാമൂഹ്യം ടീച്ചർ... " ഇത് കഷ്ടി മുഴുവൻ പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ കളിക്കാനോടി. കളി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അടുത്ത വീട്ടിലെ 'അപ്സര' ലോറി മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ അഞ്ചുമണിയാവുമ്പോഴേക്കും ഷെഡ്‌ഡിൽ കേറ്റും. ലാലേട്ടൻ സ്റ്റൈലിൽ അതിൻറെ ഡ്രൈവർ കാബിനിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കേറിയിട്ട് ബാക്കിലെ ക്യാരിയർ വഴി താഴെ ഇറങ്ങും. പിന്നെയും ഇതുതന്നെ ചെയ്യും. മനസ്സിലപ്പോൾ ലോറി കരിങ്കൽ ക്വാറി വഴി അതിസാഹസികമായി ഓടുകയായിരിക്കും. "വിളക്ക് കത്തിക്കാൻ സമയമായി..." എന്ന അമ്മയുടെ അനൗൺസ്‌മെന്റ് മുഴങ്ങും വരെ ഇത് തുടരും.

അന്ന് കളികഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുവന്നപ്പോഴേക്കും അമ്മ ആ ബുക്കെടുത്തു കയ്യിൽ തന്നു. അതിൽ ആ സാമൂഹ്യപാഠം പസിൽ അണ്‍ലോക്ക് ചെയ്തു വച്ചിരുന്നു. ചെവിക്കൊരു കിഴുക്ക് തന്നിട്ട് അമ്മ അത് പഠിക്കാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

വലിയൊരു നാണക്കേട്‌ അങ്ങനെ ഒഴിവായി. ടീച്ചറോട് ഇതു പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ അതു ക്ലാസിൽ മുട്ടൻ കോമഡിയായേനെ എന്നുമാത്രമല്ല ഇതെഴുതുമ്പോൾ എന്റെ ചന്തിയിലെ 'പഴുത്ത മാങ്ങയുടെ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റും' ഇതോടൊപ്പം പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യേണ്ടി വന്നേനേ...

സാമൂഹ്യം ടീച്ചറുടെ ആ ഉത്തരാധുനീക കവിത, അമ്മ മലയാളത്തിലേക്ക് ഇങ്ങനെയാണ് വിവർത്തനം ചെയ്തത്.

"ആഴ്ചയിൽ ആകെ ഏഴു ദിവസങ്ങൾ. ആഴ്ചയിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം 'ഞായർ'. ആഴ്ചയിലെ അവസാനത്തെ ദിവസം 'ശനി'. "

ഓർമ്മവെച്ചനാളിലെ ആ പുസ്തകം ഇന്ന് മറിക്കുമ്പോഴും എനിക്കത്ഭുതമാണ്. അമ്മയേക്കാൾ നന്നായി മലയാളമറിയാമെന്ന അഹങ്കാരമുണ്ടെങ്കിലും ഇന്നും ഞാനത് ഇങ്ങനെ വായിക്കില്ല. ആ നിലയ്ക്ക് പ്രാഥമീകവിദ്യാഭ്യാസം മുഴുവൻ പുറം നാട്ടിൽ ചെയ്ത, മലയാളം അത്ര വശമല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ അത് സാധിച്ചു ?

അതിനൊരുത്തരമേയുള്ളൂ 'അമ്മ'യെന്ന വികാരം ഭാഷയ്ക്കും ദേശത്തിനും കാലത്തിനുമതീതമാണ്. മറ്റൊന്നുമറിയില്ലെങ്കിലും ആ സ്നേഹത്തിനു തന്റെ കുഞ്ഞിനെയറിയാനാവും. ആ നെഞ്ചിൽ അവനെപ്പറ്റി വലിയ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ടാവും, അവനേതെല്ലാം വഴിയിലൂടെ നടന്നിരിക്കാമെന്നും എവിടെയെല്ലാം അവനു തെറ്റുപറ്റാമെന്നും ഊഹിക്കാൻ ആ കരുതലിനാവും. അതുകൊണ്ടാവാം അമ്മയെ 'അമ്മ' എന്ന് തന്നെ വിളിക്കുന്നത്... പകരം വെക്കാനാവാത്ത ആ സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയാണ് ഓരോ സമൂഹജീവിയും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ട ആദ്യ 'സാമൂഹ്യപാഠം'.

"മാവേലിയെത്തുന്നിടം "

2017-02-11T08:25:00.001-08:00

' അക്ഷരച്ചിമിഴ്‌ ' എന്ന ഓൺലൈൻ (ഫേയ്സ്ബുക്ക് ) കൂട്ടായ്മയിലെ ' ഓർമ്മപ്പൂക്കളം ' എന്ന ഓണം ഓർമ്മക്കുറിപ്പുമത്സരത്തിൽ സമ്മാനാർഹമായ രചന. 'വാല്മീകി' (https://valmeeki.com/webreading/3534#chapter-2) എന്ന ഓൺലൈൻ പ്രസിദ്ധീകരണവും രചന പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.

ഓർമ്മപ്പൂക്കളം (മാവേലിയെത്തുന്നിടം)

ഓണമെന്നു പറയുമ്പോൾ മനസിലേക്കെത്തുന്നത് വെക്കേഷനും പൂ പറിക്കാൻ കാട് കയറിയതും തോട്ടുവക്കിലൂടെയുള്ള സാഹസികമായ സൈക്കിൾ യാത്രയും മരം കയറ്റവും കാത്തിരിക്കുന്ന ഒത്തുചേരലും പിന്നെ കവലകളിലെ മത്സരങ്ങളും പൂവിളിയും തുമ്പക്കുടവുമൊക്കെത്തന്നെയാണ്. പക്ഷേ ഒരുപാട് നൊസ്റ്റാൾജിയ അവകാശപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും അതിൽനിന്നും അൽപ്പം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഓണം ഓർമ്മ ഇവിടെ ഞാനും എഴുതുന്നു...

എൻജിനീയറിങ് നൂലാമാലകൾ കഴിഞ്ഞു ജോലി കിട്ടാതെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ് വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ 'ഇലക്ട്രോണിക്സ്' കമ്പനിയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്ന കാലം, അല്ലെങ്കിൽ ചുമടെടുത്തും തെറി കേട്ടും എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.

ഓണമാണെങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ല. അപ്പോഴാണ് അവിചാരിതമായി വലിയൊരു ആശയവും ചുമന്നുകൊണ്ട് അവിടത്തെ അകൗണ്ട്സ് മാനേജരായ അഖിലേട്ടൻ വന്നത്. സംഭവം ഇതാണ്. വീടിനടുത്തു കന്യാസ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന അനാഥാലയത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു 'ഓണസദ്യ' . കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവര്ക്കും കൊള്ളാമെന്നു തോന്നി. അടുത്ത ഘട്ടം വന്നപ്പോഴാണ് പ്രശ്നം "ശമ്പളത്തിന്റെ അമ്പതു ശതമാനം നമ്മൾ അവർക്കുവേണ്ടി മാറ്റി വെക്കുന്നു. സദ്യകഴിഞ്ഞു കൂടുതൽ വരുന്നത് അവിടെ സംഭാവനയും ചെയ്യാം". അൻപത് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഞെട്ടേണ്ട കാര്യമില്ല . കാരണം ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയിൽ അത് എക്സ്പീരിയയൻസ് വെച്ച് കുറഞ്ഞത് 2000 വും കൂടിയത് 3000 വുമൊക്കെയാണ്. നീണ്ട ഡിസ്കഷനു ശേഷം എല്ലാരും അത് സമ്മതിച്ചു.

മഹാ കർക്കശ്ശക്കാരനായ വേലായുധൻ ചേട്ടനോട് വിലപേശി സദ്യ ഒരിലയ്ക്ക് 75 രൂപ വെച്ച് സമ്മതിപ്പിച്ചു. അഖിലേട്ടൻ അവിടെത്തെ വിശ്വസ്ഥസ്ഥാപനമായതിനാൽ അഡ്വാൻസ് വേണ്ടി വന്നില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പത്ത് പേർ അഞ്ചു ബൈക്കുകളിലായി സദ്യവട്ടങ്ങളും ചുമന്നുകൊണ്ടു വലിയൊരു കാര്യം ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഭാവത്തിൽ അവിടേക്ക് യാത്രയായി. സിസ്റ്റർമാർ ഓർഫനേജിന്റെ മുന്നിൽ ഞങ്ങളെ വരവേൽക്കാൻ മനോഹരമായ പൂക്കളമൊരുക്കിയിരുന്നു ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്ന് സെൽഫിയെടുത്ത് ഉടനേ ഫെയിസ് ബുക്കിലിട്ടു. ചിലർ ഗേൾ ഫ്രണ്ടിന് മെസ്സേജ് ചെയ്തു സെന്റി പിടിച്ചു. പിക്കിനു ലൈക്കെണ്ണം കൂടിയപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും 'നമ്മൾ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു' എന്ന ഭാവം വന്നു തുടങ്ങി. സിസ്റ്റർ മരിയ ഞങ്ങൾക്ക് ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ചരിത്രം വിവരിച്ചു തന്നു. "പണ്ടൊക്കെ കൃത്യമായി പൈസ വരുമായിരുന്നു . ഇപ്പൊ നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള സുമനസ്സുകളുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു." ഇത് കേട്ടതോടെ ഞങ്ങൾ വാനോളം ഉയർന്നു.

അതിനു ശേഷം അവർ ഞങ്ങളെ ഹാളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അച്ചടക്കമുള്ള ആട്ടിന്കുട്ടികളെപ്പോലെ നാല്പതുപേർ സിസ്റ്ററിന്റെ പിന്നിൽ നിരന്നു. മൂന്ന് മുതൽ ആറു വയസുവരെ പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞൻമ്മാർ. മുന്നിൽ രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെ ഞങ്ങളും. "ഇനി നിങ്ങൾക്ക് അവരുമായി ഇടപഴകാം " എന്നുപറഞ്ഞു സിസ്റ്റർ നീങ്ങി. അതോടെ ആട്ടിൻ കുട്ടികൾ മുട്ടനാടുകളായി. രാജാക്കന്മാരോട് മുട്ടനാടുകൾക്ക് ഒരു ബഹുമാനവുമില്ല. അവർ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചത്ത് യഥേഷ്ടം മേഞ്ഞു നടന്നു. ഡ്രൈവർ മഹേഷേട്ടൻ ആനയായി, ആനപ്പുറത്തു വെഞ്ചാമരവും ആലവട്ടവും തിടമ്പുമൊക്കെയായി നാല് പേർ, ഒന്നാം പാപ്പാനും രണ്ടാം പാപ്പാനും ചുറ്റും നടന്ന് ആന ക്ഷീണിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ചന്തിക്ക് തോട്ടി കൊണ്ട് കുത്തുകയും ചൂരൽ വീശി അടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അഖിലേട്ടൻറെ കഴുത്തിൽ കയറിയവനെ ഇറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഊഴം കാത്തു നിക്കുന്ന രണ്ടുപേർ കാലുവഴി കയറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വിജയൻറെ പുറത്ത് അല്ലു അർജുൻ ഫാൻസ്‌ ഉം ദുൽക്കർ ഫാൻസ്‌ ഉം സംയുക്തമായി നടത്തുന്ന ഇരട്ടത്തായമ്പക തകർക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ നാല് വയസുകാരൻ ബീഹാറി പയ്യൻ ഭോജ്‌ പുരി ഓടി വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷയിൽ എന്തോ പറഞ്ഞ് ഒരു കടിയും തന്നിട്ട് ഓടി. ജീവനിൽ കൊതിയുള്ള ക്യാമറകളെല്ലാം അവരവരുടെ കീശയിൽ ഒളിച്ചു. ഇടയിലിത്തിരി നേരം ഞങ്ങളും അവരിലാരോക്കെയോ ആയി. കയ്യിലുള്ള പൈസയുടെയും ഫെയിസ് ബുക്ക് ലൈക്കിന്റെ യും അഹങ്കാരം ആ ബഹളത്തിനിടയിലെവിടെയോ ഒഴുകിപ്പോയി. ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ക്ഷീണിച്ച് കിടപ്പായി. ആനയും ചെണ്ടയുമൊക്കെ വീണു. വാനരപ്പട അപ്പോഴും തകർക്കുന്നു. ഒടുവിൽഎങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെന്നു രക്ഷപ്പെട്ടാൽ മതിയെന്നായി. അവസാനം ഇവമ്മാരെ ഒതുക്കാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക. പിന്നീട് കഥകളുടെ വസന്തം. ഒടുവിൽ

"................ ആ നല്ലവനായ രാജാവിൻറെ പേരാണ് മഹാബലി , അദ്ദേഹം വരുന്ന സമയമാണ് നമ്മുടെ ഓണം." വികാരനിർഭരമായി ഞാൻ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു. കഥകേട്ട് മലയാളം മനസ്സിലാവാത്ത ഭോജ്പുരി മാത്രം കണ്ണ് തുടച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്കെല്ലാം ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന സംശയമാണ്. ഉരുണ്ട ഭൂമി എങ്ങനെയാ ഒരു കാലു വച്ച് അളന്നെ ? ചവിട്ടിയാൽ ആരെങ്കിലും പാതാളത്തിലേക്ക് താന്നു പോവോ ? നാലു വയസുകാരൻ സുബിന് മാവേലിയെ കാണണം. വരും എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലാതെ ഇതുവരെയും അവൻ കണ്ടിട്ടില്ല. കഥയുടെ ജെനുവിനിറ്റിക്കായി മാവേലിയെ കാണിച്ചു കൊടുത്തേ പറ്റൂ എന്നായി. ഒടുവിൽ വിജയനാണ് അഖിലേട്ടന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞത് "ദേ നിൽക്കുന്നു മാവേലി, വയറു കണ്ടില്ലേ. " എല്ലാരും ആ നർമ്മം ആസ്വദിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സിസ്റ്ററെത്തി "ഊണുകഴിക്കാൻ സമയമായി" എന്ന് ഒഫിഷ്യലായി അനൗൺസ് ചെയ്തു . കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റു. ഇവരെ ദിവസവും മേയ്ക്കുന്ന ആ മാലാഖമാരെ അംഗീകരിക്കണം എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി.

ഊണു കഴിഞ്ഞ് പ്ലാൻ പോലെത്തന്നെ പിരിച്ചു കിട്ടിയ ഇരുപത്തയ്യായിരം രൂപ സിസ്റ്ററിനെ ഏൽപ്പി ച്ച് തിരികെ പോരുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നുണ്ടായില്ല. പബ്ലിസിറ്റിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചതൊന്നുമല്ല യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന് ഏറെക്കുറെ എല്ലാവർക്കുംമനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സിസ്റ്റർ മരിയയുടെ മനസ്സിലുള്ള സ്നേഹം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വെറും സഹതാപത്തേക്കാൾ പത്തരമാറ്റ് തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നത് അപ്പോൾ ഞങ്ങളറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇതിനിടയിൽ ഒരു അബദ്ധം പറ്റി. വേലായുധേട്ടന്റെ ദേഹണ്ണപ്പുരയ്ക്കു മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോഴാണ് അഖിലേട്ടന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളിയത്. തള്ളി നിൽക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളും ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചെടുത്തു. പിരിച്ചു കിട്ടിയ മുഴുവൻ പൈസയും സിസ്റ്ററിനെ ഏൽപ്പിച്ചു പോയി. വേലായുധേട്ടനു പൈസ കൊടുക്കുന്ന കാര്യം ആരും ഓർത്തില്ല .

വേലായുധേട്ടൻ കൊമ്പൻ മീശയുമായി വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വടി വിഴുങ്ങിയപോലെ മുന്നിൽ. നിമിഷ നേരംകൊണ്ട് ഉഴുന്നാട്ടുന്നതും പച്ചക്കറി അരിയുന്നതും അടുപ്പിലൂതുന്നതും ഞങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ എല്ലാവരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. ആരുടെ കയ്യിലും പൈസയില്ല ഒടുവിൽ അഖിലേട്ടൻ വിറച്ചു മടിച്ച് നടന്ന കാര്യം സത്യസന്ധമായി അവതരിപ്പിച്ചു. വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറി പ്രതീക്ഷിച്ച ഞങ്ങളെ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരികൊണ്ടാണ് ആ കൊമ്പൻ മീശക്കാരൻ അദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തിയത് . "സാരമില്ലടാ പിള്ളേരേ... എന്തായാലും നിങ്ങള് ചെയ്തത് ഒരു നല്ലകാര്യമല്ലേ... നിങ്ങടെ കയ്യിൽ ഉള്ളപ്പോ തന്നാ മതി. ഇനീപ്പോ തന്നില്ലെങ്കിലും എനിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല. " അതുകേട്ടതോടെ ശരിക്കും കരച്ചിലാണ് വന്നത്. ആദ്യം ആരോരുമില്ലാത്ത കുറെ കുരുന്നുകൾ, പിന്നെ സിറ്റർ മരിയ ഇപ്പോൾ വേലായുധേട്ടനും. ഇനിയും തോൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. സിസ്റ്റർ മരിയ പറഞ്ഞ 'സുമനസുകൾ' എന്ന വാക്കിനു ഇനിയുമെന്തൊക്കെയോ അർത്ഥതലങ്ങൾ ഉള്ളതായി അപ്പോൾ തോന്നി.

ഇന്ന്ഈ കുറിപ്പെഴുതുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ആ പഴയ ഓണപ്പാട്ടുണ്ട്.

"മാവേലി നാട് വാണീടും കാലം

മാനുഷരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ .

കള്ളവുമില്ല ചതിയുമില്ല

എള്ളോളമില്ല പൊളി വചനം

കള്ളപ്പറയും ചെറു നാഴിയും,

കള്ളത്തരങ്ങൾ മറ്റൊന്നുമില്ല"

ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ ഈ ഓണപ്പാട്ടിൽ ഓണമെത്തുന്നത് എവിടെയെല്ലാമാണ് എന്നതിനൊരുത്തരവും ഉണ്ട്. ആ വർഷം ഞാൻ നാലിടത്തു മാവേലിയെ കണ്ടു. ഒന്നാമത് കള്ളവും ചതിയുമില്ലാത്ത കുരുന്നുകളുടെ കൂടെ, രണ്ടാമത് അവരെയെല്ലാം ഒരുപോലെ കാണാൻ കഴിയുന്ന സിസ്റ്റർ മരിയയുടെ മനസ്സിൽ, മൂന്നാമത് നന്മ മാത്രം ചിന്തിച്ച, നുണ പറയാത്ത, അഖിലേട്ടൻറെ കുടവയറിൽ പിന്നെ കള്ളത്തരങ്ങളും കച്ചവടക്കണ്ണുമില്ലാത്ത വേലായുധേട്ടൻറെ കൊമ്പൻ മീശത്തുമ്പത്തും

'സുനന്ദ'

2016-02-14T23:07:00.000-08:00

ഒരു ഓണക്കാല സായാഹ്നം . പ്ലമ്പിംഗ് ജോലി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുകയാണ് സോമശേഖരൻ. അലക്കി തേച്ചു മടക്കിയ ഷർട്ടും കള്ളിമുണ്ടും വേഷം. കക്ഷത്തിലെ ബാഗിൽ ടൂൾസ്, ബലിഷ്ടമായ ചുവടുകളിൽ വള്ളിച്ചെരുപ്പിന്റെ കിരു കിരു സംഗീതം. വിപ്ലവം തുടിക്കുന്ന ആ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരേ ഒരു ലക്‌ഷ്യം. ഓണം പ്രമാണിച്ച് പുഞ്ചിരി ബാർ ഇൽ പുതിയൊരു ഐറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടത്രേ.

സൂര്യനസ്തമിച്ചു. പുഞ്ചിരി എന്ന ബോർഡ് ആയിരം വാട്സ് ഇൽ ചിരിച്ചു. സോമേട്ടന്റെ മടിശീല അഴിഞ്ഞു തൂങ്ങി. മുന്നിലെ ഗ്ലാസിലെ അവസാനത്തെ തുള്ളിയും നക്കിയെടുത്ത് അയാളെഴുന്നേറ്റു. ടൂൾ കിറ്റ്‌ ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പിക്ക് കൂട്ടായി അവിടെത്തന്നെയിരുന്നു. അയാളുടെ ചുവടുകളിൽ ഇപ്പോൾ വള്ളിച്ചെരുപ്പിന്റെ അപതാളം, കണ്ണുകളിൽ പാതിയടഞ്ഞ വിപ്ലവം. ചുണ്ടിലൊരു മൂളിപ്പാട്ടുമായി മന്ത്രി ബാബുവിനേം തെറി വിളിച്ച് സോമേട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് നൃത്തം വെച്ചു.

കവലകളും റോഡുകളും ആടി, ചൂണ്ടു പലകകളും ഫ്ലക്സ് കളും ആടി, എന്തിന് കവിതയിൽ പോലും ആടാത്ത ചെന്തെങ്ങിൻറെ കുലയടക്കം എല്ലാ കുലകളും ആടി. ഇനി ഇടവഴി. ഒറിജിനൽ ഇഴജന്തുക്കളുടെ താവളം. അതിനപ്പുറം വയൽ, പിന്നെ മുത്തശ്ശിക്കഥയിലെ ചുടലയക്ഷിയുടെ കാവ്. മൂന്നും സോമേട്ടന് വിഷയമല്ല. ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ ഒട്ടുമല്ല. റേഡിയോ മാങ്ങ പറയും പോലെ വീട്ടിലേക്ക് ഇനി നാല് പാട്ട് ദൂരം.

മാനത്ത് വിരിഞ്ഞ ഓ.സി.ആർ ൻറെ നിലാവെളിച്ചം അയാൾക്ക്ക് വഴികാട്ടി. നക്ഷത്രങ്ങൾ അയാളുടെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു. പാമ്പുകൾ ബഹുമാനത്തോടെ ആ നൃത്തച്ചുവടുകൾക്ക് വഴിമാറി. ഇടവഴിയിലെ നൃത്തം കഴിഞ്ഞു. ഇനി വയൽ. മുടങ്ങാതെ തെറി വിളിക്കുന്ന മാക്കാച്ചി അന്നും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷെ അന്നവന്റെ അപതാളം സോമേട്ടന് പിടിച്ചില്ല. ഒട്ടും വൈകിച്ചില്ല ഉള്ളിൽ കാത്തു വെച്ചിരുന്ന ഉടവാൾ ഊരി ആഞ്ഞൊരു വെയ്പ്പ്. മാക്കാച്ചി തവളയ്ക്ക് കാണാതായ തന്റെ സഹധർമ്മിണിയെ തിരിച്ചു കിട്ടി.

ഇനി യക്ഷിക്കാവ്. ആരെയും ഗൗനിക്കാതെ കാവടിയാടി വരുന്ന സോമേട്ടനെ അവൾ കാത്തു നിന്നിരുന്നു . ജീൻസും ടീഷർട്ടുമിട്ട് കയ്യിൽ ഐഫോണുമായി സാക്ഷാൽ ചുടലയക്ഷി. ടീഷര്ട്ട്മാറിടത്തിൽ വീണു കിടന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തിളങ്ങി. കാവിലെ വള്ളികൾക്ക് ജീവൻ വച്ചു. കരിയിലകൾ അനങ്ങി. കാറ്റിന്റെ താളത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു. '' സോമേട്ടാ... '' സോമൻ ആടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മുറ്റത്തൊരു യക്ഷി.
"ആരാടി നീ...?" അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു
"എന്നെ അറിയില്ലേ ഞാൻ സുനന്ദ... " സോമേട്ടൻ പുച്ഛിച്ചു
" ആര് ? "
"സുനന്ദ... ഈ കാവിലെ യക്ഷി... കേട്ടിട്ടില്ലേ എന്നെപ്പറ്റി?" സോമൻ ഓർത്തെടുത്തു
"ഓ ഉവ്വ്... അയിനിപ്പോ ഞാൻ എന്നാ വേണം ? "
"സോമേട്ടൻ എനിക്ക് മോക്ഷം തരണം." സോമൻ പല്ലിളിച്ചു
"ഇന്നിപ്പോ എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നുല്യ നീ പോയിട്ട് അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വാ " പക്ഷേ സുനന്ദ വിട്ടില്ല
"അങ്ങനെ പറയരുതേ സോമേട്ടാ സോമേട്ടൻ വരണം കുറച്ചുനേരം എന്റെയടുത്ത് ഇരിക്കണം. എനിക്ക് മോക്ഷം തരണം. ഒരുപാട് നാളായി ഞാനീ കാവിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു" . തികഞ്ഞ അവിശ്വാസിയായ സോമശേഖരൻ ആലോചിച്ചു.
"സുനന്ദ.... ഇവൾ യക്ഷിയാവാൻ വഴിയില്ല. പക്ഷേ എഫ് ബിയിലും വാട്സ് ആപ്പിലും വരെ അപഥനിശാസഞ്ചാരികൾ നിരവധിയുള്ളപ്പോ ഇവൾക്ക് കിളവനായ തന്നെ എന്തിനാ? " വൈകാതെ സോമേട്ടൻ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.
"എന്ത് നഷ്ടപ്പെടാൻ പോയാൽ കുറച്ചു സമയം കിട്ടുന്നതോ ഒരു ചരക്ക്... ആരും മിസ്സ്‌ ചെയ്യാത്ത അവസരം. എന്തേലും ആവട്ടെ ഇവൾക്ക് മോക്ഷം കൊടുത്തുകളയാം". സോമേട്ടൻ സമ്മതം മൂളി. കണ്ണുകൾ തമ്മിലിടഞ്ഞു, കൈകൾ തമ്മിൽ കൊരുത്തു, സോമേട്ടൻ സുനന്ദയുടെ മാറിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു. കൽവിളക്കുകൾ പിടഞ്ഞു.

ട്രിപ്പിൾ എക്സ് കുപ്പിയിൽ തിരിയിട്ടു കത്തിച്ച മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. റോഡരികിലെ വീട്ടിൽ ഫ്യൂസൂരിയ മെയിൻ സ്വിച്ചിന്റെ കീഴിൽ ഇരുന്നു സോമേട്ടന്റെ മകൾ പഠിക്കുകയാണ്. പെറുക്കി വിറ്റ മദ്യക്കുപ്പികൾ കഞ്ഞിയുടെ രൂപത്തിൽ അടുപ്പു കല്ലിനു മുകളിൽ ഇരുന്നു തിളയ്ക്കുന്നു. അടുപ്പിലൂതി താളത്തിൽ ചുമച്ച് സോമേട്ടന്റെ സഹധർമ്മിണി മകൾക്കരികിലുണ്ട്. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ നാവു വരണ്ടു തുടങ്ങി. വെളിച്ചവും മങ്ങി. മകൾ തിരക്കി "അച്ഛനെന്താ വരാത്തെ അമ്മേ " പുകഞ്ഞ കണ്ണു തുടച്ച് വികാരാധീനയായി അമ്മ പറഞ്ഞു "ഷാപ്പ്‌ പൂട്ടിക്കാണില്ല മോളേ... അല്ലാതെ അച്ഛനെങ്ങനെയാ വരിക " പതിയെ പതിയെ വിളക്കണഞ്ഞു. വായനയും നിന്നു. ആ ദിവസം അങ്ങനെ അവസാനിച്ചു.

അടുത്ത പുലരിയിൽ നാട്ടുകാർക്ക് ആഘോഷിക്കാൻ ഒരു വാർത്തയുണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിമാർക്ക് ഒരു കഥയും. യക്ഷിക്കാവിലെ ചതുപ്പിൽ സോമശേഖരൻ വിറങ്ങലിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. മാറോടു ചേർത്തു വെച്ച 'സുനന്ദ' എന്ന ലേബലൊട്ടിച്ച കുപ്പിയിൽ നിയമപ്രകാരമുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പും. "മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരം"

ഒരു നാലാംതരം പ്രണയം

2014-11-15T03:47:00.000-08:00

നാലാം ക്ളാസിലെ ഫസ്റ്റ് ബെഞ്ചിൽ മൂനാമതിരുന്നിരുന്ന സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്. അവളായിരുന്നു 'പ്രിയ'. അതേ നാലാം ക്ലാസിലെ മൂനാമത്തെ ബഞ്ചിന്റെ വക്കുപൊട്ടിയ മൂലയിലിരുന്ന വികൃതിപ്പയനായിരുന്നു സുന്ദരനും സുമുഖനും കൊട്ടാരം കവിയും ആസ്ഥാനസാഹിത്യകാരനുമൊക്കെയായ അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നവനുമായ ഞാൻ. പിന്നിലെ ചിലന്തി വലകെട്ടിയ ജാലകത്തിലൂടെ പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് മൂട്ടിലടിച്ചപ്പോഴാണ്‌ എനിക്കവളോടൊരു 'ഇത്' തോന്നിയത്. അവൾക്കെതിർപ്പുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ലെങ്കിലും നേരിട്ട് പറയാനൊരു പേടി. അതിനൊരുപായം അധികം ചിന്തിക്കാതെ തന്നെ കിട്ടി. ഉടനേ ഞാൻ രണ്ടാമത്തെ ബഞ്ചിലെ പൊട്ടൻ ടോണിയെ ഒന്ന് ഞോണ്ടി.

"ഡാ പ്രിയേടെ റബ്ബർ മേടിച്ച് താ "

'പൊട്ടൻ ടോണി' - സോഡാക്കുപ്പി കണ്ണടവെച്ച് പല്ലുന്തി മൂക്കൊലിപ്പിച്ച് ആരുകണ്ടാലും കാർക്കിച്ചുതുപ്പുന്ന രൂപവുമായി രണ്ടാമത്തെ ബഞ്ചിലിരിക്കുന്ന പൊട്ടൻ ടോണി ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വെറൈറ്റി കഥാപാത്രം തന്നെയാണ്.

പൊട്ടൻ വാങ്ങിത്തന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ ഷേയ്പ്പുള്ള പ്രിയയുടെ ഗൾഫ് റബ്ബറിൽ കണക്ക് പിരീട് മുഴുവൻ ഇരുന്നു കലാപരമായി 'ഐ ലവ് യു' എന്ന് സ്പെല്ലിങ്ങ് തെറ്റാതെ ഞാനെഴുതി. റബർ തിരിച്ചു ചോദിക്കാനായി അവളിടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണക്കുസാറിന്റെ ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞാൽ അന്ന് സംഹാരതാണ്ഡവമാകും. അതിനാൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായാണ് കാര്യങ്ങൾ. പണികഴിഞ്ഞു ടോണിയുടെ കയ്യിൽ തന്നെ റബർ തിരിച്ചു കൊടുത്തു

"ഡാ തിരിച്ചു കൊടുത്തേക്ക് "

ശേഷം സംഗതി അറിയുമ്പോഴുള്ള പ്രിയയുടെ നാണിച്ച പുഞ്ചിരി സ്വീകരിക്കാനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ പ്രതീക്ഷിച്ച റിയാക്ഷൻ കിട്ടിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല സംഗതി ചീറ്റിയതിന്റെ നാണക്കേടുമായി . അടുത്തിരുന്ന ബാബുവും സുനിലും എന്നെ കളിയാക്കി.

ഒറ്റ അറ്റംപ്റ്റിൽ തോറ്റു പോകുന്നവനല്ല ചന്തു. ഉടൻ തന്നെ ഒരു ശ്രമം കൂടി നടത്താൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. സ്കൂൾ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും ഒരു അമ്പിളിയമ്മാവൻ തരപ്പെടുത്തി ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ പേജിൽ മനോഹരമായിത്തന്നെ ഞാനെന്റെ പ്രണയം വരച്ചിട്ടു. പഴയതുപോലെ കണക്കുസാറിന്റെ ക്ളാസിൽ തലയും ചൊറിഞ്ഞിരുന്ന പൊട്ടൻ ടോണിയെ ഞോണ്ടി.

" ഡാ ഇതവൾക്ക് കൊടുക്കെടാ "

പൊട്ടന് എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്തത് കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല. അവന് ചിന്തിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിയുമില്ല. പറഞ്ഞാലെന്തും ചെയ്തോളും.

പിറ്റേദിവസം അവൾ വരുന്ന വഴിയിൽ സ്റ്റൈലിൽ ഞാൻ ഞെളിഞ്ഞു നിന്നെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ച പ്രതികരണം കിട്ടിയില്ല. അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം നടന്ന ലക്ഷണമേ അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. സംഗതി വീണ്ടും ചീറ്റി.

മനസ്സ് ചത്തെങ്കിലും മൂന്നാമതൊരു സാഹത്തിനുകൂടി ഞാൻ മുതിർന്നു. നല്ലൊരു ഹംസമായിരുന്നെങ്കിലും ഇത്തവണത്തെ മിഷനിൽ നിന്നും പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ പൊട്ടനെ ഒഴിവാക്കി. ഒരു വെള്ളക്കടലാസിൽ ഇരുന്നൂറു വാക്കിൽ കവിയാതെ ഒരു ഉപന്യാസം എഴുതി അത് മടക്കി ഒരു പ്രണയറോക്കറ്റ് നിർമ്മിച്ച്‌ ഫസ്റ്റ് ബെഞ്ച്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒറ്റവിടൽ. സംഗതി ക്ളിക്ക്. അവൾ റോക്കറ്റ് കയ്യിലെടുത്തു മടക്കു നിവർത്തി വായിച്ചു. എന്റെ ചങ്കിടിപ്പുകൾ എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിലായി. വായന കഴിഞ്ഞു അവൾ റോക്കറ്റ് കലാപരമായിത്തന്നെ മടക്കി പുസ്തകത്തിനിടയിൽ വച്ചു. എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ഇനി നേരിട്ട് പോയി സംസാരിക്കാമല്ലോ. കാര്യം അവളിങ്ങോട്ടു ചോദിച്ചോളുമല്ലോ. ആ ധൈര്യത്തിൽ അന്നുച്ചയ്ക്ക് ഊണുകഴിക്കാനായി ഞാൻ അവളോടൊപ്പം പോയിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവൾ വല്യ മൈൻഡ് വക്കുന്നില്ല . കത്ത് വായിച്ച നാണമൊന്നും മുഖത്തില്ല. എന്റെ കൊച്ചുപാത്രത്തിലെ നാരങ്ങാച്ചാർ ഞാനവൾക്കു നീട്ടി. അവളത് സ്വീകരിച്ചില്ല എന്നു മാത്രമല്ല വേഗം കഴിച്ചു എണീറ്റ് പോകുകേം ചെയ്തു.

അതോടുകൂടി ഞാനാകെ അപ്സെറ്റായി. ഇതിലൊന്നും പെണ്ണ് വളയില്ല എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. എന്റെ കലാപരമായ കഴിവില്ലായ്മയിൽ അപകർഷതാബോധവും തോന്നി. ആ അമേച്വർ പ്രണയം വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കഥയെഴുത്തും നിർത്തി. ചൂണ്ടയിടാൻ എന്ന വ്യാജേന തോട്ടുവക്കത്തു പോയിരുന്നു സെന്റിയിട്ടു. ഉരുളൻ കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി പെറുക്കി തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിലിട്ടു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ കല്ലു തലയിൽ കൊണ്ട ഒരു കോലാൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് തലപൊക്കി മുഖത്ത് നോക്കി നാല് തെറി വിളിച്ചിട്ട് മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടു.

പതിയെപ്പതിയെ ഞാനവളെ മറന്നു.

കാലം കടന്നുപോയി. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇന്നു കിട്ടിയ ഒരു ക്ഷണക്കത്താണ് എന്നെ ഇത്രയുമെഴുതിപ്പിച്ചത് . പ്രിയയുടെ വിവാഹമാണ്. വരൻ പൊട്ടൻ ടോണി!!!.

അതായത് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നു. പൊട്ടനെന്നെ ചതിച്ചു. ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ ഭാവിച്ചിട്ടു നൈസായിട്ടു പണിതന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും മൂഡ്‌ ഔട്ട്‌ ആയി. ദഹിക്കാതെപോയ പഴയ വികാരം വീണ്ടും തികട്ടി വന്നു. ഇതിൽ എനിക്ക് പിടികിട്ടാത്ത ഒരു സംഗതിയുണ്ട് " അവളെങ്ങനെ എന്നെ തഴഞ്ഞ് ആ പൊട്ടനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു? എന്തുകൊണ്ടും അവനെക്കാൾ നോർമലും സുന്ദരനും സൽസ്വഭാവിയും കവിയും സാഹിത്യകാരനുമൊക്കെയല്ലേ ഞാൻ ? ഇത് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലല്ലോ... അത്തരത്തിലുള്ള വിവിധതരം ചിന്തകളാൽ ഞാൻ വേട്ടയാടപ്പെട്ടു. പ്രണയത്തിനു കണ്ണും മൂക്കുമില്ല എന്ന് പണ്ടുള്ളവർ പറഞ്ഞത് വളരെ സത്യമായി എനിക്കപ്പോൾ തോന്നി. "ഉം എന്ത് പറഞ്ഞാലെന്താ ആ പൊട്ടനെയല്ലേ അവൾക്കു കിട്ടിയത് . അനുഭവിക്കട്ടെ..." എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ സമാധാനിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ഫെയ്സ് ബുക്ക് തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ് പൊട്ടന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടത്. പൊട്ടൻ പഴയ ആളേ അല്ല ഷാരൂഖ് സ്റ്റൈലിൽ ഒരു ചുള്ളൻ. ബുദ്ധിയുടെ കാര്യത്തിലും അവൻ തന്നെ മുമ്പൻ എം. ബി. ബി. എസ്, എം. ഡി, എഫ്. ആർ. സി. എസ്, ലണ്ടൻ! പ്രണയം ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ കൊണ്ടു വരുന്ന അത്ഭുതാവഹമായ മാറ്റങ്ങൾ! അവളവനെ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊപ്പിച്ചു വളർത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. അതാണു പെണ്ണിന്റെ കഴിവ്!

ഇത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വീണ്ടും നിരാശയായി. സമാധാനിക്കാൻ കാരണങ്ങളില്ല. സെന്റിയിടാനായി ഞാൻ പഴയ തോട്ടുവക്കിൽ പോയിരുന്നു. കല്ലെടുത്തെറിയും മുൻപേ കോലാൻ തല പൊക്കി കലിപ്പിട്ടു. എന്തായാലും എന്നാൽ കഴിയുന്നത് ചെയ്യണമല്ലോ. എന്റെ ആത്മാർത്ഥപ്രണയം കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച അവളും എന്നെ ചതിച്ച് അവളെ തട്ടിയെടുത്ത പൊട്ടനും കുത്തുപാളയെടുത്ത് പണ്ടാരമടങ്ങിപ്പോണേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു .

പിന്നീടെപ്പോഴോ വെറുതേ ഞാൻ എന്റെ പഴയ ട്രങ്ക് പെട്ടി തുറന്ന് ആദ്യപ്രണയത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ തിരഞ്ഞു. ഹാർട്ട് ഷേപ്പ്ഡ്‌ റബ്ബറും, അമ്പിളിയമ്മാവനും പ്രണയറോക്കറ്റും മേശപ്പുറത്ത് നിരന്നു നിരന്നിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ പ്രണയത്തിനു കണ്ണും മൂക്കം മാത്രമല്ല 'ബുദ്ധിയുമില്ല' എന്ന ട്വിസ്റ്റ്‌ വെള്ളിടി പോലെ തലയ്ക്ക് മുകളിൽ വെട്ടിയത്. എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത പൊട്ടന് അവളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ കഥയറിയില്ല. തന്റെ കഥയിലെ രാജകുമാരനെ ആത്മാര്തമായി സ്നേഹിച്ചതല്ലാതെ അവൾക്കും മൂന്നാമനെപ്പറ്റിയറിയില്ല. ലോട്ടറിയെടുക്കാത്ത പൊട്ടനു ലോട്ടറിയടിച്ചതോ അടിച്ച ലോട്ടറി കാര്യമറിയാതെ പൊട്ടനു മറിച്ചു വിറ്റതോ എന്ന് എനിക്ക് കണ്‍ഫ്യുഷനായി. സംഗതി ഇതാണ്.

മൂന്ന് കുറിപ്പടിയിലും ഞാൻ എന്റെ പേര് എഴുതിയിട്ടില്ലായിരുന്നു...

ശുഭസായാഹ്നം

2014-10-18T03:58:00.001-07:00

'പ്രഭാകരേട്ടൻ'
പടിഞ്ഞാറ്റില്
കുളിക്കാൻ പോയി

'സന്ധ്യേടത്തി'
കുറിതൊട്ടു
മുറ്റത്തിറങ്ങി

'ചന്ദ്രേട്ടൻ'
തെങ്ങിന്റെ മേലേന്ന്
ഒളിഞ്ഞു നോക്കി.
--------

വെളുത്ത കുട്ടിയുടെ മഴയോർമ്മകൾ.

2014-06-22T22:10:00.000-07:00

Post by Gopikrishnan Vs

ഓണ്‍ലൈൻ കോഴികൾ

2014-05-04T21:23:00.000-07:00

എന്നും അപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു ഉത്തരാധുനിക കാവ്യം പോലെ - പ്രഭാതം. ഉറക്കമുണര്‍ന്ന ഫേസ്ബുക്ക് കവി 'സുപ്രന്‍ മാഞ്ചോട്ടില്‍' മൂരി നിവര്‍ന്ന് കണ്ണും തിരുമ്മി നീട്ടി ഒരു 'കവിത' വിട്ടു. ഇതുകേട്ട് ആളുണര്‍ന്നു എന്നറിഞ്ഞ ഭാര്യ തങ്കമണി കയ്യില്‍ ആവി പറക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് കട്ടന്‍ 'കവിത'യുമായി വന്നു. സുപ്രന്‍ അതു വാങ്ങി മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ മറ്റൊരു മനോഹര 'കവിത' വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അതിനു മുഖം കൊടുക്കാതെ അയാള്‍ പ്രാഥമീക 'കവിത'കള്‍ക്കായി ഫേസ്ബുക്കിലേക്ക് പോയി. സുപ്രന്റെ ഈ ചെയ്തി തങ്കമണിയെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവളുടെ 'കവിത' വാടി. കട്ടന്‍ 'കവിത' ചൂടാറി.

എന്തുമേതും കവിതകളായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്ന ഇ (e) ലോകത്ത് സാധാരണ സംസാരത്തിന്റെ പ്രധാന വാക്കുകള്‍ മാറ്റി അതുമായി പുലബന്ധമില്ലാത്ത മറ്റേതെങ്കിലും വാക്ക് ഡിക്ഷ്ണറി നോക്കിയെഴുതിയാല്‍ ശക്തവും ഉജ്ജ്വലവുമായ ആധുനീക കവിതയായി എന്ന് ഫേസ്ബുക്ക് ഗുരു സുപ്രനെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്റര്‍നെറ്റ് മാധ്യമങ്ങള്‍ കുടുംബബന്ധങ്ങളിലുളവാക്കുന്ന മൂല്യച്ചുതിയും സാഹിത്യകാരുടെ പൊതുദൌര്‍ബല്യമായ കോഴിത്തരവുമായിരുന്നു ഇന്നു സുപ്രന്റെ കവിതാവിഷയങ്ങള്‍.

സാധകം കഴിഞ്ഞു പ്രാതലിനു തങ്കമണി വിളമ്പിയ സ്ഥിരം 'കവിത'കളെ നഖശിഖാന്തം വിമര്‍ശിച്ച്, വേലക്കാരി ദാക്ഷായിണിയുടെ പ്രൈവറ്റ് വാളില്‍ ആരും കാണാത്ത ഒരു 'കള്ളക്കവിത'യുമെഴുതി സുപ്രന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

വഴിയില്‍ കവി കണാരന്റെ ഹോം പേജില്‍ ബിക്കിനിയിട്ട ന്യുജന്‍ 'കവിത' കാത്തു നിന്നിരുന്നു. 'കവിത'യുടെ താളം തെറ്റിയ ചാഞ്ചാട്ടം സുപ്രനെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചു. അയാളുടെ അന്തക്കരണത്തില്‍ നിന്ന് നഗ്നമായൊരു ഹൈക്കു* 'കവിത' പുറത്തു ചാടി. നൈറ്റ് അണ്‍ലിമിറ്റഡ് കണക്ഷനുള്ള കണാരന്‍ രാവിലെ എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ ലോഗ് ഔട്ട്‌ ആവുമെന്നും അതിനുശേഷം free ആയിരിക്കുമെന്നും 'കവിത'യുമായി സുപ്രന്‍ സംവദിച്ചു. ബാങ്ക് അക്കൌണ്ട്ല്‍ നിന്നും കനമുള്ള 'കവിത'കള്‍ മുടക്കി സുപ്രന്‍ കണാരന്റെ വാള്‍ സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്തു.

ഷാപ്പ്‌ 'കവിതാ' ഗ്രൂപ്പിലെ വാളില്‍ പ്രഭാകരന്‍ കവി എട്ടു വട്ടം വാള് വച്ചപ്പോള്‍ സുപ്രന്‍ കമ്പിവേലി കവച്ചു കണാരന്റെ ഹോം പേജില്‍ കടന്നു. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ജെട്ടിയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ പുതിയ 'കവിത' വേലിയിലുടക്കി കീറിപ്പോയി. ശബ്ദം കേട്ട് കണാരന്റെ രണ്ടു അല്‍സേഷ്യന്‍ 'കവിത'കള്‍ കുരച്ചുകൊണ്ടു ചാടി വീണു. താളനിബന്ധമായ ചില പ്രത്യേകതരം ആധുനീക 'കവിത'കള്‍ ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് സുപ്രന്‍ വാളിനു ചുറ്റും ഓടിനടന്നു . എന്തിനേറെ പറയുന്നു സുപ്രന്റെ ശേഷിച്ച എല്ലാ 'കവിത'കളും അവര്‍ നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം കടിച്ചു കീറിക്കളഞ്ഞു . അവശകലാകാരനായ സുപ്രനെ ആരോ ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഗ്രൂപ്പില്‍ ചേര്‍ത്തു. അവിടുത്തെ അഡ്മിന്‍ ഗബ്രിയേല്‍ അയാളുടെ പൊക്കിളിനു ചുറ്റും വേദനാജനകമായ പന്ത്രണ്ടു 'കവിത'കളെഴുതിക്കൊടുത്തു.

കിടപ്പിലായ സുപ്രനെ ഫേസ് ബുക്ക് കവികളാരും തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. സ്വയം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നുകൊണ്ട് അയാളെഴുതിയ നിരാശയുടെ 'കവിത'കള്‍ തങ്കമണി മാത്രം ലൈക്ക് അടിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ അപ്പോഴും ആ പഴയ 'കവിത' വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അയാള്‍ക്കുവേണ്ടി മാത്രമെഴുതപ്പെട്ട അവളുടെ കരിം കൂവള'ക്കവിത'കളിലേക്ക് അന്നയാള്‍ പ്രണയാതുരനായി നോക്കി. ഇതുകണ്ട് നാണത്തോടെ അവള്‍ 'കവിത'കളടച്ചു. മുറ്റത്തെ ചക്കരമാവിന്റെ ഉയര്‍ന്ന കൊമ്പില്‍ നിന്ന് ഒരു 'പൂങ്കവിത' പാടി. ഇണ'ക്കവിത' അതേറ്റു പാടി. തന്റെ 'കവിത' ആത്മാര്‍തമായി വായിക്കുന്നത് തങ്കമണി മാത്രമാണെന്ന് അന്ന് സുപ്രന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പിന്നീടൊരിക്കലും അയാള്‍ ആരുടെ ഹോമിലും കള്ള'ക്കവിത'യ്ക്ക് പോയിട്ടില്ല.

---------------------------- **------** -------------------

ഹൈക്കു* - വൃത്തതാളനിബന്ധമായ, മൂന്ന് വരിയില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന, പ്രാചീന, ജപ്പാനീസ് കാവ്യരൂപം.

അറുപത്തിനാല് വരികള്‍

2014-03-12T19:59:00.001-07:00

കാലവും മാറി കവിതയും മാറിയിന്നെ -
എഫ് ബിയില്‍ SLR* ഉത്സവമായ്
പോത്തിന്‍ പുറം ഫാഷനൌട്ടായി, കാലനും
റോയല്‍ എന്‍ ഫീല്‍ഡില്‍ കവര്‍ പിച്ചറായ്

കാട്ടിലും മേട്ടിലും കോക്കനട്ട് ട്രീയിലും
ക്യാമറാ മാമന്റെ ഷോട്ട് ഫിലിം പ്ലേ..
തെങ്ങേക്കരേറുവാന്‍ പാക്കരന്‍ ചേട്ടനും
പീറ്റര്‍ ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ ജെട്ടി വേണം

ഗോകുലബാലന്റെ ഗോപികമാരെല്ലാം
ഫാഷന്‍ പരേഡിന്റെ പോസ്റ്റിടുന്നു
പാല്‍ക്കുടം പേറേണ്ട ബട്ടക്സിലിന്നൊരു
സ്കോര്‍പിയന്‍ ടാറ്റൂ ചിരിച്ചിടുന്നൂ

ആയിരം നാവുള്ളോരമ്മിണിപ്പെണ്ണിനെ
ക്കോലുനാരായണന്‍ ലൈക്കടിച്ചു.
തോണ്ടിത്തുറക്കുമൊരാമാടപ്പെട്ടിയില്‍

പിറ്റേന്നു 3GP* ക്ലിപ്പു വന്നു

മാബലിത്തമ്പുരാന്‍ വാണൊരു കാലത്ത്

വ്യാധികളാധികളൊന്നുമില്ലാ
'ഈ കൊളി' * ത്തമ്പുരാന്‍ വാഴുന്ന കാലത്ത്
വ്യാധിയൊഴിഞ്ഞൊരു നേരമില്ല.

മൂവന്തി നേരത്ത് മൊസ്കിറ്റോ ലേഡി തന്‍

ഭാവനാ സാന്ദ്രമാം പാട്ടിനൊപ്പം
പൈപ്പിലൂടെത്തുന്ന പ്യുരിഫൈഡ് വാട്ടറില്‍

കൂത്താടി ബോയ്സ് ന്‍റെ ലുങ്കി ഡാന്‍സും

അമ്പതു രൂപയ്ക്ക് ഫിഷ്‌ കറി മീല്‍സില്‍ നിന്ന -
അയല സാമ്രാട്ടിന്റെ വാനിഷിംഗ് ഷോ
എട്ടു രൂപയ്ക്കൊരു ലൈം സോഡവാങ്ങിയാല്‍
തൊട്ടുനക്കാന്‍ ഫ്രീയൊരെട്ടുകാലി

ന്യുജനറേഷന്റെ കഞ്ചാവ് ടാക്കീസില്‍

ബിറ്റ് പടങ്ങള്‍ കളിച്ചിടുമ്പോള്‍
പുഷ്ക്കരന്‍ പാറ്റയും മാധവൻ മൂട്ടയും
മാറ്റിനിട്ടിക്കറ്റ് ക്യുവിലുണ്ട്

ചീനവലയിട്ടറബിക്കടലിന്റെ
ബിക്കിനി റാണിയിളകിയാടി

വാസ്കോടിഗാമെടെ ടോമ്പു കാണാന്‍ വന്ന

ഫ്രഞ്ചു സായിപ്പിന്റെ കീശ കാലി

മുച്ചക്രവണ്ടിതൻ മീറ്ററിൽ സ്റേബിളായ്
ലെഫ്റ്റിലെയറ്റത്തൊരൊന്നു കൂട്ടി
പട്ടിണിക്കാരന്റെ പെട്രോളു ചട്ടിയില്‍
തോട്ടിയിട്ടംബാനി കാശുവാരി

പൊന്നിന്‍ വിലയുള്ള സബ് സിഡി ഗ്യാസിന്‍റെ
നീല നയനം ചുവന്നു ചൊല്ലീ..
"തട്ടു കടയിലെത്തട്ടിന്‍ മുകളിലെ
ച്ചുണ്ടെലിക്കുഞ്ഞിന്നു കഞ്ഞിയില്ലാ "

വോട്ടു പിടിക്കുവാനോട്ടച്ചിരിയുമായ്
പ്പഞ്ചവര്ശേശ്വരന്‍ വന്ന നേരം
കേട്ട് മടുത്തവര്‍ കണ്ടു വെറുത്തവര്‍
തൊപ്പിയും ചൂലുമെടുത്തു കാട്ടി...

വന്‍ തറവാട്ടിലെ ശ്രേഷ്ഠരാം മങ്കമാര്‍
സൂര്യനെ വിറ്റ് കളിച്ചിടുമ്പോള്‍
പത്തിലും നൂറിലും ആയിരം കെട്ടിലും
നിര്‍മ്മലം ഗാന്ധി ചിരിച്ചിടുമ്പോള്‍

കീഴെത്തെരുവിലെക്കുഞ്ഞു കണ്‍ കോണുകള്‍
കുപ്പയില്‍ വറ്റ് തിരഞ്ഞിടുമ്പോള്‍

ധീരജവാന്‍ തന്റെ പാതിമെയ്യായവള്‍
പെന്‍ഷന് വേണ്ടിക്കരഞ്ഞിടുമ്പോള്‍

ആര്‍ത്തട്ടഹാസങ്ങള്‍ വേണ്ടയെന്‍
ചാരെയായ് നാളെ തന്‍ താരകം ചായുറങ്ങീ
പാവമൊരച്ഛന്റെ നോവുന്ന നെഞ്ചിന്റെ
താളം ശ്രവിച്ചവന്‍ ചാഞ്ഞുറങ്ങി

എന്തിനി ബാക്കിയുണ്ടിന്നവനേകുവാന്‍
പുഞ്ചിരി മാത്രം വിരിഞ്ഞുകാണാന്‍ ?
എന്തിനു നേരെ നാം കൈ വിരല്‍ ചൂണ്ടണം
നിര്‍മ്മല സ്നേഹംപറഞ്ഞു നല്‍കാന്‍?

------------------------------

*SLR - ഒരിനം പ്രൊഫഷണല്‍ ക്യാമറ...
*3GP - ഫോണുകളി ലെ വീഡിയോ ഫോര്‍മാറ്റ്...
*ഇ കോളി - വിസര്‍ജ്യവസ്തുക്കളില്‍ കണ്ടുവരുന്ന ബാക്ടീരിയ

അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം

2014-02-17T06:14:00.000-08:00

ഈയിടെയായി അപ്പു തന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു പുറം മാത്രമേ എഴുതുന്നുള്ളൂ. കാരണം അമ്മു ഒരു പുറം മാത്രമേ എഴുതുന്നുള്ളൂ. പിന്നെ അച്ഛന്റെ ഒരു ക്ലീഷേയാണ്. "അപ്പുക്കുട്ടാ... പേപ്പര്‍ വേസ്റ്റ് ചെയ്യരുത്. സേവ് പേപ്പര്‍ സേവ് എ ട്രീ... എന്ന് കണ്ടിട്ടില്ലേ?" എന്തിനോ വേണ്ടി തിളയ്ക്കുന്ന സാമ്പാറു പോലെ ആ ഓള്‍ഡ്‌ ജനറേഷന്‍ ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മാറ്റൊലിക്കൊള്ളും.

അമ്മു എന്ന ന്യു ജനറേഷന്‍ റോള്‍ മോഡലിന്റെ അരുമയായ ഫോളോവര്‍ ആണ് അപ്പു. ദുസ്വഭാവങ്ങള്‍ പ്ലേഗ് പോലെയാണ്. ഒന്നില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് നേരിട്ട് എത്തിച്ചേരും അതുകൊണ്ട് അപ്പുവിന്റെ അച്ഛന് അമ്മുവിനെ തീരെ ഇഷ്ടമല്ല. കാരണം അത് മാത്രമല്ല അമ്മുവാണ്‌ ക്ലാസ്സില്‍ ഫസ്റ്റ്, അമ്മുവിനറിയാത്ത കാര്യങ്ങളില്ല. പോരാത്തതിന് അപ്പുവിനെപ്പോഴും പരാതിയുമാണ്‌. അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകത്തിലെ നിറങ്ങള്‍ തന്റെ പുസ്തകത്തിനില്ല. അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ തന്റെ പുസ്തകത്തിലില്ല. ക്വിസ് മത്സരങ്ങളില്‍ അമ്മു ഒന്നാമാതെത്തുമ്പോള്‍ അപ്പു പറയും. "അച്ഛാ ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകത്തിലുണ്ട്". ഒറ്റവാക്കില്‍ അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം ഒരു ചെറിയ എന്‍സൈക്ലോപ്പീഡിയയാണ്.

അപ്പുവിന്റെ അച്ഛന്‍ അത്തരമൊന്ന് തേടാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്ല. പലതും പരീക്ഷിച്ചു. അതിലൊന്നും അപ്പു തൃപ്തനല്ല. എവിടുന്നാണ് അമ്മു പുസ്തകം വാങ്ങുന്നത് ? അതപ്പുവിനറിയില്ല അമ്മുവിന്‍റെ അമ്മയാണ് അവള്‍ക്കു വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നത്. വിശേഷങ്ങള്‍ തീരുന്നില്ല. എല്ലാ വഴികളും അമ്മുവിനോട് ചോദിക്കാം എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും അമ്മു കൃത്യമായി പറയും. കൂടാതെ സാംസ്കാരിക നായകന്മാര്‍, എഴുത്തുകാര്‍, സംരഭകര്‍, വ്യവസായ പ്രമാണിമാര്‍ എല്ലാവരേയും അമ്മുവിനറിയാം. എല്ലാത്തിനും കാരണം 'അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം'.

സഹികെട്ട് ഒരിക്കല്‍ അപ്പുവിന്റെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു "നാളെ നീ അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം കൊണ്ടുവാ.. "

പിറ്റേന്നു സായാഹ്നം

"ചെളിയാക്കാതെ തിരികെ കൊണ്ട് വരണം ട്ടോ" എന്ന വാക്കുകള്‍ മാനിച്ച് സൂക്ഷ്മതയോടെ അപ്പു അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം ബാഗില്‍ നിന്നും എടുത്ത് അച്ഛന് നല്‍കി. അപ്പുവിനേറെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം ആകാംഷയോടെ അച്ഛന്‍ കയ്യില്‍ വാങ്ങി.

അയാള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം ഒരു എന്‍സൈക്ലോപ്പീഡിയയോ ക്വിസ്സ് മാസ്ടറോ, മാജിക്ക് പോട്ടോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിറങ്ങള്‍ തുന്നിക്കെട്ടിയ ഒരു 'സ്ക്രാപ്പ് ബുക്ക് '.

സിനിമാ നോട്ടീസുകള്‍ , കവിയരങ്ങുകള്‍ , സാംസ്കാരിക സമ്മേളനങ്ങള്‍, ടൂര്‍ണ്ണമെന്റുകള്‍, ഉത്സവങ്ങള്‍ , പ്രമുഖസ്ഥാപനങ്ങള്‍, വ്യവസായ സംരഭങ്ങള്‍, ക്ഷണക്കത്തുകള്‍, എന്ന് വേണ്ട ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവന്‍ സ്പന്ദനങ്ങളും വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം ഒരുപുറം മാത്രമേ എഴുതാനാവൂ. അതിന്‍റെ ആദ്യ താളില്‍ വടിവൊത്ത കയ്യക്ഷരത്തില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.

"അമ്മുവിന്‍റെ നിറങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമാണ്. എങ്കിലും... അവള്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയാണ്, വിളക്കാണ്,

വെളിച്ചമാണ് - അമ്മുവിന്‍റെ അമ്മ "

അപ്പുവിന്റെ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തിരയിളകി. അമ്മുവിനോടുള്ള ഇഷ്ടക്കേടുകള്‍ ആ തിരകള്‍ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. പുസ്തകത്തിലെ വരികള്‍ അയാളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. കാല്‍ നൂറ്റാണ്ടു പിന്നിലെ അയാളുടെ കൊച്ചു വീട്ടിലെ ഒരു ട്രങ്ക് പെട്ടിക്കത്തേക്ക് അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം വിരല്‍ ചൂണ്ടി. ഒന്നുമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നും കാഴ്ച്ചയുടെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കൊച്ചു ജാലകം അമ്മുവിന് മുന്നില്‍ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയാണ് അമ്മുവിന്‍റെ അമ്മ. അതിലൂടെ അവള്‍ കാണുന്നത് അറിവിന്റെ പകരം വെക്കാനാവാത്ത അത്ഭുതലോകമാണ്. അതായിരുന്നു ഏതൊരു കോര്‍പ്പറെറ്റ് ജീവിതത്തിനും വിലയിടാനാവാത്ത അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകം.

ഇന്നുമുതല്‍ നിറങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കുക എന്നത് അപ്പുവിന്റെയും ജോലിയാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അപ്പുവിന്റെ പുസ്തകം പണിപ്പുരയിലുണ്ട്. അവന്റെ ആദ്യ താളില്‍ എന്തെഴുതണം എന്ന് ഇപ്പോള്‍ അപ്പുവിന്റെ അച്ഛനറിയില്ല. കാരണം അപ്പുവിന്റെ നിറങ്ങള്‍ അമ്മുവില്‍നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്ഥമാണ്. ഒരിക്കല്‍ ജാലകത്തിനകത്തെ ലോകം കാണുമ്പോള്‍ അമ്മു അവളുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ മറുപുറം എഴുതാന്‍ തുടങ്ങും. അതിനു മുന്നേ അപ്പു അമ്മുവിന്‍റെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചറിയണം. കാഴ്ച്ചയുടെ ആ ജാലകത്തിലൂടെ അവനും ലോകം കാണണം.

[Sub : inspired from മുന്‍പേ പോയവര്‍+ പിന്നില്‍ വരുന്നവര്‍+ ഗുരുക്കന്മാര്‍ + കാരണവന്മാര്‍+ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ചില നുറുങ്ങുകള്‍ + + + +]

Dreams @100Mbps..

2014-01-15T09:47:00.000-08:00

സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കൃഷി ചെയ്യാന്‍
ഒരു കഷ്ണം ആകാശം
വിലയ്ക്ക് വാങ്ങണം

വെള്ളിമേഘം വലിച്ചു
പന്തല് കെട്ടി,
ചുവട്ടില്‍
സന്തോഷം അടുക്കിവെക്കണം

മുറിയില്‍
ഒരു ഗോദ്രെജ് അലമാര
നിറച്ചും
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വേണം

മുറ്റത്ത് പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത
മുന്തിയ ഇനം മഴക്കാറിന്റെ
റിയര്‍ മിററില്‍ വെറുതേ
ഒരു വാല്‍നക്ഷത്രം
തൂക്കിയിട്ടാട്ടണം

രാവില്‍ ഇന്ദ്രദേവന്‍റെ
ഫെയിക്ക് ഐഡിയില്‍
അപ്സരകന്യകളോട്
ചാറ്റ് ചെയത് രസിക്കണം

പിന്നെ...
ടൈം കിട്ടിയാല്‍

അമ്പിളിത്തോണിയില്‍
മഹീന്ദ്ര മോട്ടര്‍ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്ത്
ഒരു ക്ഷീരപഥ യോ... യോ...

ഇങ്ങനെയും ഒരു പുതുവര്‍ഷം

2014-01-01T22:24:00.001-08:00

ന്യുയര്‍ പക്ഷി ചിലച്ചു, കിഴക്ക് നിന്നും വന്ന മഞ്ഞത്തൊപ്പി വെച്ച ദിവാകരന്‍ നായ പതിവ് വിഡ്ഢിച്ചിരി ചിരിച്ചു. കുനിഞ്ഞു മുറ്റമടിക്കുകയായിരുന്ന കാക്കത്തമ്പുരാട്ടി ഉടനേ മാക്സി പുറകിലേക്ക് വലിച്ചു മാറു മറച്ചു. മൾട്ടി ലെവൽ മാർക്കറ്റിങ് കാരായ സുപ്രന്‍ കുറുക്കനും ശങ്കരന്‍ ചെന്നായയും പതിവ് പോലെ ടൈകെട്ടി ഇര തേടാനിറങ്ങി. തങ്കപ്പന്‍ അണലി തലപൊക്കാന്‍ പറ്റാതെ റോട്ടില്‍ കിടപ്പുണ്ട്. ഒരു സമാധാനവും കിട്ടാതെ അമ്മിണിപ്പ്രാവ് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് മുറ്റത്ത് അങ്ങോട്ടു മിങ്ങോട്ടും ഉലാത്തുന്നു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല ലാപ്ടോപ്പ് മാറോടടുക്കി ചെവീല്‍ ഹെഡ് സെറ്റും തിരുകി സുന്ദരി മൈന കോളെജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പള്‍സറില്‍ പറക്കുന്ന സുരേഷ് പൂവന്‍ കോഴിക്ക് ഇന്നും 'പെട' കിട്ടും. കുളിക്കടവില്‍ ദേവകിത്താറാവും കൂട്ടരും പതിവ് സാധകം. അതുകൊണ്ടാണോ ആവോ ചങ്കരനണ്ണാന്‍ രാവിലേ തന്നെ തെങ്ങേ കേറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പൂച്ച സന്യാസി വില്ലേജ് ആപ്പീസറുടെ സീറ്റിലിരുന്നു പതിവുപോലെ ഉറക്കം തൂങ്ങി. കുരങ്ങച്ചന്‍ കവി ഫേസ് ബുക്കില്‍ മൂന്ന് നേരവും മുടങ്ങാതെ കവിതയെഴുതി. ഇതിനിടയില്‍ ഉമ്മറത്തിരുന്നു മുറുക്കാന്‍ ചവച്ചുകൊണ്ട് മുന്തിരി മരം കൊത്തി തെക്കന്‍ കേരളത്തിലുള്ള ആരെയോ തെറി പറഞ്ഞത് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. കീരി ബാബു ഫ്രം സെന്‍ട്രല്‍ ജയില്‍ ഇന്നും പന്ത്രണ്ട് ആന്റിമാര്‍ക്ക് എഫ് ബി റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചു .

പരമ്പരാഗത ചക്കാട്ടുകാരനായ മണിയന്‍ കാളയുടെ പിന്ഗാമികലായ സെക്കന്റു കുഞ്ഞാപ്പി വേഗത്തിലും മിനിറ്റ് മാത്തപ്പന്‍ മേല്ലെയും മണിക്കൂറു കണാരന്‍ മുടന്തിയും ചക്കിനു ചുറ്റും വട്ടം കറങ്ങി

ന്യു യര്‍ ആണത്രേ... ന്യു യര്‍. എല്ലാം പതിവുപോലെ... എന്താണ് വ്യത്യാസം ?

ആക്രിക്കാരന്റെ പേപ്പറ് കെട്ടിനു മുകളിളിരുന്നു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു പഴയ കലണ്ടര്‍ മാത്രം പടിയിറങ്ങിപ്പോയി...

Secret Geography of Love...

2013-12-31T03:28:00.003-08:00

അവളൊരു മത്സ്യ കന്യക . ജലോപരിതലവും ആഴങ്ങളും വിട്ട് അവള്‍ക്ക് കൂടെ വരാനാവില്ല. ശ്വാസം കിട്ടില്ലത്രേ...

വിരഹത്തിന്റെ ചതുപ്പ് നിലത്തേക്ക് പ്രണയത്തിന്‍റെ പക്ഷി ക്രാഷ് ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തു. സ്വപ്നവും യാഥാര്‍ത്യവും തമ്മിലുരഞ്ഞു തീപ്പൊരി പാറി. താങ്ങാനാവാത്ത ആഘാതത്തില്‍ ഹൃദയം പൊട്ടിയൊലിച്ച് കാഴ്ചകള്‍ക്ക് കണ്ണുനീരിന്റെ തിളങ്ങുന്ന മാസ്ക് വീണു. അതുവരെക്കാണാത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ ട്രോളിയില്‍ പ്രാരാബ്ധവിഴുപ്പുകള്‍ ചെക്ക് ഔട്ട്‌ ചെയ്തു. ഇരുപത്തൊന്നിന്റെ നിറങ്ങളിലും എന്പതുകളുടെ സിംഫണി തേങ്ങി. ഒടുവില്‍ അവളുടെ ബന്ധനത്തിന്റെ തടാകത്തിലേക്ക് എന്റെ കണ്ണീരും പതിച്ചു. ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും പ്രണയം പമ്പ് ചെയ്തിരുന്ന ഹൃദയം ഇരുകൈകളും നീട്ടി തിരികെ വാങ്ങി ഞാന്‍ ഒന്പതേകാലിന്റെ ലാസ്റ്റ് ബസ് പിടിച്ചു.

ജലോപരിതലത്തില്‍ നിന്ന് മാത്രം കരയെ നോക്കിക്കാണുന്ന പാവം ജലജീവിയെ ക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത് അന്ന് ഞാന്‍ വേദനിച്ചു. ശ്വാസം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം അവള്‍ക്ക് തലയുയര്‍ത്താം.. സോഡിയം ലാമ്പുകളുടെ കീഴെയുള്ള രാത്രികളും, നിശാ ക്ലബ്ബുകളുടെ ദ്രുതതാളവും നുരയുന്ന ലഹരിയും ആരോരുമില്ലാത്ത താഴ്വരകളുടെ പച്ചപ്പുതപ്പും ഐസ് ക്രീം പാര്‍ലര്‍കളുടെ പിന്നാമ്പുറവും സെക്കണ്ട് ഷോ സിനിമാ തീയറ്ററുകളും, നാല്‍ക്കവലകളിലെ വെടിവട്ടവും എല്ലാം അവള്‍ക്കന്ന്യമാണ്. അതവളുടെ വിധി, ചുരുങ്ങിയ ചുറ്റുപാടുകള്‍ വലയം ചെയ്ത, ഒരിക്കലും സ്വാതന്ത്ര്യ മര്‍ഹിക്കാത്ത പാവം അബല. പുരുഷനെന്നുമൊരു ഫ്രീ ബേര്‍ഡ് ഉം സ്ത്രീ അവന്‍ ഇണക്കി വളര്‍ത്തുന്ന പെറ്റും. അവള്‍ - അവന്റെ നേട്ടങ്ങളില്‍ അഭിമാനിച്ച് അവന്റെ ചുറ്റുപാടുകളെ സ്നേഹിച്ച് അവന്‍ സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്ത് മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു പാവം മര്‍മെയിട്.

വിശാലമായ ഈ വന്‍കരയില്‍ സര്‍വസ്വാതന്ത്ര്യവും തന്നു പുരുഷനാക്കി സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് രണ്ടായിരത്തി പതിമൂന് ഡയറി തന്റെ സംഭവബഹുലമായ കഥ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച് തികഞ്ഞ ചാരിതര്ത്യത്തോടെ മേശപ്പുറത്ത് ചാഞ്ഞിരുന്നു. തീര്‍ന്ന പേനയും ഒഴിഞ്ഞ മഷിക്കുപ്പിയും ആദരവോടെ അവനെ നോക്കി. പക്ഷേ
തട്ടിന്‍ പുറത്ത് സൂര്യനെത്തി നോക്കുന്ന മൂലയില്‍ എട്ടാം ക്ലാസിലെ ചിതലരിച്ച ഒരു ജ്യോഗ്രഫി പുസ്തകം മാത്രം കുലുങ്ങി ക്കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ഏകാന്ത ധ്യാനത്തിന് വിഘാതം സംഭവിച്ച ദേഷ്യത്തില്‍ ഒരു പുസ്തകപ്പുഴു ഉത്തരദക്ഷിണ രേഖാംശ രേഖകള്‍ ക്കിടയിലൂടെ പാഞ്ഞു നടന്നു. ആഫ്രിക്കന്‍ ഫലകമുലഞ്ഞ് പൊടിപടലങ്ങളുയര്‍ന്നു. നീലാകാശവും തവിട്ടു ഭൂമിയും സ്വപ്നം കണ്ട ക്ലാസുമുറിയില്‍ എന്നോ കേട്ട്‌ മറന്ന ഒരു നഗ്നസത്യത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ ആഞ്ഞൊന്നു തുമ്മി...

ഭൌമോപരിതലത്തില്‍ ആകെ വിസ്തൃതിയുടെ മൂന്നില്‍ രണ്ടു ഭാഗവും വെള്ളമാണത്രേ...

ആരുടെ ലോകമായിരുന്നു വലുത് ? കരയിലെയോ വെള്ളത്തിലെയോ ? അവളുടെയോ അതോ എന്റെയോ ?
-------------------------------------------------

മഞ്ഞു പെയ്ത നാളിൽ (One Night with Santaclaus)

2013-12-26T05:39:00.000-08:00

മഞ്ഞു പെയ്ത നാളിൽ

(One Night with Santaclaus)

Written by - Gopikrishnan vs

ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഇരുന്നു ഡയറി എഴുതുകയാണ്‌ വില്യംസ്‌ ജോർജ്ജ്‌. ഭാര്യ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ അയാൾ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ല. പുസ്തകങ്ങളും വാക്കിംങ് സ്റ്റിക്കുമായി തന്റെ കൊച്ചു മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിയ ജീവിതം. തൊട്ടടുത്ത് ഹാളിൽ ലിറ്റിൽ ഫ്രെഡ്ഡി ക്രിക്കറ്റ്‌ കമന്ററി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ബോൾ ചുമരിലെറിഞ്ഞു ബാറ്റ്‌ ചെയ്തു കളിക്കുന്നുണ്ട്. ഇടയിലെപ്പോഴോ അവന്റെ സിക്സറുകളിലൊന്ന്‌ ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന സ്ഫടികവിളക്കിൽ കൊണ്ടു. വിളക്ക്‌ താഴെ വീണു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഉടഞ്ഞു. പിടിച്ചു നിർത്തിയപോലെ ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കമന്ററിയും നിന്നു.

‘'നശിപ്പിച്ചു അസത്ത്‌... ’'
ലൂസി അടുക്കളയിൽ നിന്നും കലിതുള്ളി പുറത്തേക്കു വന്നു. അമ്മയുടെ വഴക്കുകേൾക്കാൻ നില്ക്കാതെ ചെവിയിൽ വിരൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട്‌ ഓടി ഫ്രെഡ്ഡി അപ്പാപ്പന്റെ കസേരയ്ക്കരികിൽ ഒളിച്ചു.

“ ഫ്രെഡ്ഡി… എവിടെയാ നീ... മര്യാദയ്ക്ക്‌ വന്നോ.. എന്റെ കയ്യിലെങ്ങാൻ കിട്ടിയാൽ നിന്നെ ”

ലൂസി ദേഷ്യത്തിൽ ഫ്രെഡ്ഡിയെ തിരഞ്ഞു. അപ്പാപ്പനോടു വിരൽ ചുണ്ടിൽ വെച്ച് ‘പറയല്ലേ ’ എന്ന ആങ്ങ്യം കാണിച്ചു ഫ്രെഡി കസേരയ്ക്ക്‌ പിന്നിൽ തന്നെ ഒളിച്ചിരുന്നു.

അല്പസമയം കഴിഞ്ഞു അമ്മ പോയി എന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കിയ ഫ്രെഡ്ഡി തന്റെ ബോൾ തിരയുന്നു.

ഒരുപാടുനേരത്തെ തിരച്ചിലിനുശേഷവും ഫ്രെഡ്ഡിക്ക്‌ ബോൾ കണ്ടെത്താനാവുന്നില്ല. സമയം വീണ്ടും കടന്നുപോയി. തിരക്കിട്ട്‌ ഓഫീസിലേക്ക്‌ പുറപ്പെടുന്ന അമ്മയോട്‌ ഇപ്പോൾ ഫ്രെഡ്ഡിക്ക്‌ ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്‌. തനിക്കൊരു പുതിയ ബോൾ വേണം. പക്ഷേ ഇനി മമ്മി വാങ്ങിക്കൊടുക്കില്ല.

“എന്തിനാ? ഇതുപോലെ ഓരോന്നു നശിപ്പിക്കാനല്ലേ... ഇനി ബോളൊന്നും വേണ്ട കഴിഞ്ഞാഴ്ചയല്ലേ ഒരെണ്ണം വാങ്ങിയേ. അത് നോക്കിയെടുക്ക് ".

“അതു പോയി മമ്മീ... ഞാൻ എല്ലാടത്തും നോക്കി. നാളെ ഞാനാ ബോൾ കൊണ്ടുപോവേണ്ടത്‌ ബോളില്ലെങ്കിൽ എന്നെ അവര്‌ കളിക്ക്‌ കൂട്ടില്ല. പ്ലീസ്‌ മമ്മീ ഇനി ഞാൻ ഒന്നും പൊട്ടിക്കില്ല ” ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി

“ എല്ലാ ആഴ്ചയിലും പുതിയതോരോന്നു വാങ്ങിത്തരാനേ നിന്റെ മമ്മിക്ക്‌ സ്വിസ്സ്‌ ബാങ്കിലൊന്നും അല്ല ജോലി”. ലൂസി ഡോർ ലോക്ക്‌ ചെയ്തു.

“പ്ലീസ്‌ മമ്മീ...” ഫ്രെഡ്ഡി വിട്ടില്ല.

“മിണ്ടാതെ അപ്പാപ്പന്റെ അടുത്തു പോയിരിക്ക്. ഞാൻ പെട്ടന്ന്‌ വരാം.”

തുടർന്നു കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ ലൂസി നടന്നു. ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ വാശി ഒരു വാശി തന്നെയാണ്‌. കാര്യസാധ്യത്തിനായി അവൻ ദിവസങ്ങളോളം സമരം ചെയ്യും . വൈകുന്നേരമായിട്ടും അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

"എനിക്ക് ബോള്‍ വേണം" അവന്റെ ആവശ്യം ശക്തമാണ്.

"മര്യാദയ്ക്ക് കഴിക്കാനാ പറഞ്ഞേ" ലൂസിയുടെ ശബ്ദം കനത്തു

"നിക്ക് വേണ്ടാ" ഫ്രെഡ്ഡി പ്ലേറ്റ് ദേഷ്യഭാവത്തിൽ മുന്നിൽനിന്നും തട്ടിമാറ്റിയതും ലൂസിയുടെ കൈ ശക്തിയിൽ അവൻറെ കവിളിൽ വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

ലൂസി ഒച്ചവെച്ചു "അഹങ്കാരീ... ചോറിനോടാ വാശി കാണിക്കണേ?"

ഫ്രെഡ്ഡി നിന്നു വിതുമ്പി... ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ സപ്പോർട്ടിനെത്തുന്നത് അപ്പാപ്പനാണ്.

"എന്താ ലൂസീ.. കവിളത്തൊക്ക്യാ കുട്ടികളെ തല്ലുന്നേ ?"

"അപ്പാപ്പാ മമ്മി..." ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ ശബ്ദമിടറി

"സാരോല്യാട്ടോ മോനെന്താ കഴിക്കാത്തേ?" വില്ല്യംസ് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു

"മമ്മി ബോള്‍ വാങ്ങിത്തന്നില്ല അപ്പാപ്പാ..." അവൻ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു

"അതൊക്കെ മമ്മി നാളെ വാങ്ങിത്തരും ഇത് ക്രിസ്മസ് രാത്രിയല്ലേ.. നാളെ ഉണ്ണിയേശുന്റെ പിറന്നാളല്ലേ . ഇന്ന് വാശി പിടിക്കാൻ പാടില്ല. മോൻ കഴിക്ക്.."

അതിലൊന്നും ഫ്രെഡി വഴങ്ങില്ല "നിക്ക് വേണ്ടാ.."

ലൂസി ഇടപെട്ടു

"അച്ഛൻ പോയിക്കോളൂ അവനെ ഞാൻ കഴിപ്പിച്ചോളാം..."

അവളെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ വില്യംസ് പറഞ്ഞു

"യേയ് ന്റെ മോൻ മിടുക്കനാ അവൻ ഇപ്പൊ കഴിക്കും നീ കണ്ടോ... അപ്പാപ്പൻ ഫ്രെഡിക്കുഞ്ഞിനു സാന്റാക്ലോസിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതരട്ടെ ? ഫ്രെഡ്ഡിയെപ്പോലെ കൊച്ചു മിടുക്കന്മാർക്കും മിടുക്കത്തികൾക്കും കൈ നിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി വരുന്ന ക്രിസ്മസ് അപ്പൂപ്പന്റെ കഥ ? "

"ഉം" ഏതു സമരത്തിനിടയിലും കഥ കേള്‍ക്കാൻ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇഷ്ടം തന്നെ

"ആദ്യം ഊണ് കഴിക്ക് എന്നിട്ട് പറയാം"

"പറ്റില്ല… നിക്ക് വേണ്ടാ"

ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ വാശിയാണ്. ഒടുവിൽ വില്യംസിനു കഥകളുടെ കെട്ടഴിക്കേണ്ടി തന്നെ വന്നു.

"തുര്‍ക്കിയിൽ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സെയിന്റ് നിക്കോളാസ് എന്നൊരു ബിഷപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കുന്നതിൽ തല്‍പരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഒരു ക്രിസ്ത്മസ് രാത്രി നിക്കോളാസ് നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ വഴിയരികിൽ ഒരു കുഞ്ഞു വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരോ കരയുന്നു. "

ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടര്‍ന്നു. ആകാംക്ഷയോടെ അവൻ അപ്പാപ്പന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി. പ്ലേറ്റിൽനിന്ന് ചോറ് വാരി ഉരുളകളാക്കിക്കൊണ്ട് വില്യംസ് കഥ തുടര്‍ന്നു

"നിക്കോളാസ് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്കുനോക്കി. അവിടെ ഒരു അമ്മ ഉണ്ണിയേശുവിനെ വിളിച്ചു കരയുകയാണ്. ഇന്ന് ഉണ്ണിയുടെ പിറന്നാളായിട്ട് അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍ പണമില്ല അതായിരുന്നു അവരുടെ ദുഃഖം. "

ഉരുള ഫ്രെഡ്ഡിക്കു നീട്ടി ഒരു നിമിഷം വില്യംസ് മൌനം പാലിച്ചു. അപ്പാപ്പന്റെ കയ്യിൽനിന്നും ചോറുരുള വാങ്ങിക്കഴിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു

"എന്നിട്ട്"

വില്യംസ് കഥ തുടര്‍ന്നു

"ഇതുകേട്ട് നിക്കോളാസിന്റെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. ആ കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു."

വില്യംസ് അടുത്ത ഉരുള കൂടി ഫ്രെഡ്ഡിക്കു നീട്ടി...

"ബാക്കി പറ അപ്പാപ്പാ.. " കഥയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച് ഫ്രെഡ്ഡി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ലൂസി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

വില്യംസ് തുടര്‍ന്നു

"അദ്ദേഹം അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുറിയുടെ ജനലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ഇളയ സഹോദരി മൂത്തവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് നിക്കോളാസ് കേട്ടു. "ഉണ്ണിയ്ക്ക് കൊടുക്കാൻ കൂട്ടുകാരെല്ലാരും ഒരുപാട് സമ്മാനങ്ങൾ കരുതിവെക്കുന്നു. ഉണ്ണി വരുമ്പോ നമ്മൾ എന്താ കൊടുക്കുക ചേച്ചീ ? ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ കയ്യില്‍ ..."

ലിറ്റില്‍ ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ മുഖം ആ കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്‍റെ ഭാവങ്ങൾ പകര്‍ത്തി. വില്യംസ് കഥ തുടരുകയാണ്

"നിക്കോളാസ് ഉടനെ തന്റെ മടിശീലയിൽ നിന്നും കുറച്ചു സ്വര്‍ണനാണയങ്ങളെടുത്ത് വീടിന്റെ ചിമ്മിനിയ്ക്കുള്ളിലൂടെ അകത്തെക്കെറിഞ്ഞു... അത് വന്നു വീണത് ആ ഇളയ അനുജത്തിയുടെ ഷൂസിനുള്ളിലാണ്.

"എന്നിട്ട് "

ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് വീണ്ടും ആകാംക്ഷ..

"എന്നിട്ടെന്താ അവരിൽനിന്നും ഒരു നന്ദിവാക്കുപോലും കേള്‍ക്കാൻ നില്‍ക്കാതെ നിക്കോളാസ് നടന്നു നീങ്ങി..." ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. വില്യംസ് തുടര്‍ന്നു

"പിറ്റേന്ന് തന്റെ കാലുറകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്നും സ്വര്‍ണനാണയങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തപ്പോൾ ഇളയ അനുജത്തി തങ്ങളെ സഹായിച്ച ആ അജ്ഞാതന് ഒരു പേരിട്ടു"

"സാന്റാക്ലോസ് "
ഫ്രെഡിയാണ് ഉത്തരം പറഞ്ഞത്...

വില്യംസ് പൊട്ടി ച്ചിരിച്ചു... ലൂസിയും...

"അതിനുശേഷമാണ് സാന്റാക്ലോസ് കാലുറകളിലാണ് കുട്ടികൾക്കുള്ള ഗിഫ്റ്റ് ഒളിച്ചുവെക്കുന്നത് എന്ന സങ്കല്പം ഉണ്ടായത്." വില്യംസ് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു

ഫ്രെഡ്ഡി കൈ കഴുകി വന്നു... വില്യംസ് ചിന്തയിലാണ്ടു

കഥയിൽ ഫ്രെഡ്ഡി സംതൃപ്തൻ. കഥ മിത്തുകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും ഉണ്ണിയേശുവിന്റെ കഥയ്ക്ക് സെയിന്റ് നിക്കോളാസിന്റെ കഥയുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നും എവിടെയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെയും സെയിന്റ് നിക്കോളാസിന്റെയും കാലഘട്ടം തമ്മിലുള്ള അന്തരം അവനറിയുകയുമില്ല. വാശിയുടെ കാര്യം അവൻ മറന്നിരിക്കുന്നു. പതിവിലും നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. എന്നെങ്കിലുമോരിക്കൽ ആ സംശയം വരുമ്പോൾ അവൻ ചോദിക്കും. പറയാനൊരുത്തരം വേണം. അല്ല അന്ന് ആ ചോദ്യം കേള്‍ക്കാൻ താനീ ലോകത്തുണ്ടാവുമോ? വില്യംസ് ലൂസിയെ നോക്കി.

ലൂസി ജോര്‍ജിനെ വിളിക്കുകയാണ്‌

"ക്രിസ്ത്മസായിട്ട് നിങ്ങളോഫീസിത്തന്നെ ഇരുന്നോ. ഇന്നെങ്കിലും കുറച്ചു നേരത്തെ ഇറങ്ങിയലെന്താ ? "

ഫ്രെഡ്ഡി വരാന്തയിലേക്ക്‌ പോയി. സോഡിയം ലാമ്പിന്‍റെ പ്രകാശത്തില്‍ ക്രിസ്ത്മസ് രാത്രി തിളങ്ങുന്നു. പുല്‍ക്കൂട്ടിലെ വിളക്കുകളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് അവൻ വീടിനുമുന്‍പിലിരുന്നു.

ഡിസംബറിന്റെ തണുപ്പിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള കമ്പിളിപുതച്ച് വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ അടുത്തേക്ക് മുടന്തിവന്നു. അയാൾ ചോദിച്ചു.

"പപ്പയെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ മോൻ ?"

അല്ലെന്നു ഫ്രെഡ്ഡി തലയാട്ടി

അവിടെയുള്ള കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് വില്യംസ് പറഞ്ഞു

" അകത്തു പോയി കിടന്നോ.. നല്ല മഞ്ഞുണ്ട്. സുഖമില്ലാണ്ടാവും."

അവിടെ നിന്നെഴുന്നെറ്റ് അയാളോടു ചേര്‍ന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് ഫ്രെഡ്ഡി നിഷ്കളങ്കമായി തിരക്കി

"അപ്പാപ്പാ സാന്റാക്ലോസ്‌ ശരിക്കും ണ്ടോ ? " ഈ ചോദ്യം വില്യംസിനെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

പണ്ട് ന്യു യോര്‍ക്ക് സൺ എന്ന പത്രത്തിൽ എഡിറ്ററായി ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു ക്രിസ്മസ് സീസണിൽ തനിക്കുവന്ന കത്ത് അയാളോർമ്മിച്ചു. കത്തിലെ എട്ടുവയസ്സുകാരി വെര്‍ജീനിയയ്ക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു അറിയേണ്ടിയിരുന്നത്. കുഞ്ഞുങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാനാവില്ല. അവളാഗ്രഹിക്കുന്ന മറുപടിതന്നെയാണ് അന്നു കൊടുത്തത്. അതുതന്നെ വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയോടും പറഞ്ഞു

" ഉണ്ട് ഫ്രെഡ്ഡിക്കുട്ടാ സാന്റാക്ലോസ് ശരിക്കുമുണ്ട്."

ഫ്രെടിയുടെ മുഖത്ത് ആയിരം പൂത്തിരികള്‍ വിരിയുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അവനാരെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അപ്പോഴയാൾക്കറിയാം. കഥ മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവിലാണ്. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവന്റെ ശ്രദ്ധ അതിൽനിന്നും മാറ്റിയേ പറ്റൂ.

എന്നാൽ കഥകളിലൂടെ അവനെ സാന്റായിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കാനുള്ള വില്യംസിന്റെ ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലെ അയാൾ അകത്തേക്ക് പോയി ജോര്‍ജിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു

"മോനെ... ഇന്ന് വരുമ്പോ നീ ഒരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങണം എന്തെങ്കിലും.... എന്തെങ്കിലും... മതി.. അത് ഗിഫ്റ്റ് റാപ്പറിൽ വൃത്തിയായി പൊതിഞ്ഞു വാങ്ങണം. മുകളിൽ സാന്റാസ് ഗിഫ്റ്റ് ടു ഡിയർ ഫ്രെഡ്ഡി എന്നെഴുതണം "

ഇതു കേട്ട് ലൂസി ചിരിച്ചു. കണ്ണിറുക്കിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവനപ്പോഴും സാന്റയെ കാത്തിരിക്കുന്നു. വില്യംസ് കഥകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

"സാന്റാ വികൃതി കുട്ടികള്‍ക്ക് സർപ്രൈസ് ഗിഫ്റ്റാണ് കൊടുക്കാറ്. ഒളിച്ചിരുന്ന് കാര്യം നടത്തിയിട്ട് ആരും കാണാതെ പോയ്ക്കളയും."

ജോര്‍ജിന്റെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു കാര്‍പോര്‍ച്ചിലേക്ക് നിരങ്ങി നിന്നു. ജോര്‍ജ് അകത്തേക്ക് വന്നു. കൂട്ടുകാരുമായി ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിച്ചതിന്റെ ഗന്ധം മുറിയിലെങ്ങും പരന്നു. വിവശനായി അയാള്‍ സോഫയിലേക്ക് വീണു. വില്യംസ് ബദ്ധപ്പെട്ടു ജോര്‍ജിന്റെ അരികിലെത്തി. ജോര്‍ജിന്റെ മുഖത്ത് നിര്‍വികാരത മാത്രം കണ്ടു വില്യംസ് ചോദിച്ചു .

"എടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ വാങ്ങിയോ ?"

ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ ജോര്‍ജ് പ്രതികരിച്ചു "എന്ത് ?"

"ഗിഫ്റ്റ്"

"ഓ അത് മറന്നു." നിസാരമായി അയാൾ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു. വില്യംസിന്റെ മുഖം വിവര്‍ണ്ണമായി...

"അപ്പാപ്പനും മോനും കൂടി സാന്റായുടെ കഥ പറഞ്ഞു കളിക്കുവായിരുന്നു. അതിനാ ഈ ഗിഫ്റ്റ്.."
ലൂസി സാഹചര്യം വിവരിച്ചു കൊടുത്തു

"ഓ അത്രേള്ളോ... സാരോല്യ... പപ്പായ്ക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ. പിള്ളേരുമായി കളിച്ചുനടക്കേണ്ട പ്രായമാണല്ലോ? ആ നാളെയെങ്ങാൻ നോക്കാം "

അയാളോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കുനതിലര്‍ത്ഥമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വില്യംസ് വീണ്ടും ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.

ഫ്രെഡ്ഡി ചോദിച്ചു. "അപ്പാപ്പാ ഇതുവരെ സാന്റാ വന്നില്ലല്ലോ ?"

ആ ചോദ്യത്തിന് ഇനി വില്യംസിന്റെ കയ്യിൽ ഉത്തരമില്ല. കഥകൾ വെറും കഥകൾ മാത്രമാണ്. ജീവിതവുമായി അതിനു യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. ഉണ്ണിയേശു, സാന്റാ, ദൈവം എല്ലാം വെറും കഥകളാണ്... അതൊന്നും ഫ്രെഡ്ഡിക്കുമനസ്സിലാവില്ല. അവൻ അങ്ങനെ വളരട്ടെ... അവന്റെ മനസ്സിലെങ്കിലും നന്മയുണ്ടാവട്ടെ. വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയെ അരികില്‍ വിളിച്ചു.

"മോനിങ്ങ് വാ"

ഫ്രെഡ്ഡി അയാളോട് ചേര്‍ന്നുനിന്നു

"ഉണ്ണിയേശുവിനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം. നിക്കോളാസിന്റെ കഥ അപ്പാപ്പൻ പറഞ്ഞുതന്നില്ലേ. അതുപോലെ ഉണ്ണിയേശു സാന്റായെ അയക്കും."

അവനെ നെഞ്ചിൽ കിടത്തി വില്യംസ് വീണ്ടും കഥകളുടെ കെട്ടഴിച്ചു. "ബത് ലഹേമിലെ പുല്‍ക്കൂട്ടിൽ ഉണ്ണിയേശു പിറന്നു. ഇടയര്‍ക്കു വഴി കാട്ടാൻ വാനിൽ ഒരു നക്ഷത്രം വിരിഞ്ഞു. തമ്മിൽ തമ്മിൽ കലഹിക്കാത്ത മിണ്ടാപ്രാണികളെ സാക്ഷിയാക്കി ലോകത്തിൽ ഒരു നന്മ കൺതുറന്നു." ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഭാരം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അപ്പാപ്പന്റെ നെഞ്ചിന്റെ താളം അവനൊരു താരാട്ടായി. പ്രതീക്ഷയുടെ പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് അവൻ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചു

വില്യംസ് പറഞ്ഞു. "ലൂസീ... മോനുറങ്ങി അവനെ എടുത്തു കിടത്തിക്കോ"

ലൂസി ഫ്രെഡ്ഡിയെ എടുത്തു. ജോര്‍ജ് അപ്പോഴും മദ്യലഹരിയിൽ തന്നെ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നു. അത് മുതിര്‍ന്നവന്റെ ക്രിസ്ത്മസ്, അറിവുള്ളവന്റെ ക്രിസ്ത്മസ്. വില്യംസ് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങി. ഇടനെഞ്ചിൽ ഒരു വേദന അയാളെ അലട്ടി. ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ ചോദ്യം അപ്പോഴും കാതുകള്‍ക്കരികിൽ മുഴങ്ങി.

"അപ്പാപ്പാ ഈ സാന്റാക്ലോസ്‌ ശരിക്കും ണ്ടോ ? "

കഥ നുണയായിരുന്നു എന്നു തോന്നിയാൽ അവൻ പിണങ്ങും. പിന്നെ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ താനൊറ്റയ്ക്കാവും. അവനാണ് ആകെക്കൂടി തന്നോട് മിണ്ടാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്ന മനുഷ്യജീവി. അല്ലെങ്കിലും ജീവിതംകൊണ്ട് ചെയ്തുതീര്‍ക്കാൻ ഇനിയൊന്നുമില്ല എന്ന് വില്യംസിന് തോന്നി. പ്രിയതമയുടെ ഓര്‍മ്മകൾ അയാളെ അലട്ടി.

"ജീസസ് എന്തിനു നീ എന്നെ മാത്രം ഇങ്ങനെ..." അയാൾ ശ്വാസം കഴിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. നെഞ്ചിലെ വിഷമം കൂടി വരുന്നു. നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടി അയാൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മേശപ്പുറത്ത് ഇൻഹെയ്ലർ പരതി. അരികിലിരുന്നിരുന്ന കണ്ണട താഴെ വീണു ചിതറി.

ഫ്രെഡ്ഡി അവന്റെ മുറിയിൽ കണ്ണുതുറന്നു കിടക്കുകയാണ്… പ്രതീക്ഷയോടെ .. ഉണര്‍ന്നതെപ്പോഴെന്നു അറിയില്ലെങ്കിലും അപ്പാപ്പൻ ഉറങ്ങിക്കാണും എന്ന് അവനറിയാം. രാത്രി ഏറെ വൈകി. അതുവരെയും സാന്റാ വന്നില്ല. ചിമ്മിനിയിലൂടെ അവൻ ആകാശത്തേക്കുനോക്കി. വഴികാട്ടിനക്ഷത്രം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌. "അപ്പാപ്പൻ നുണപറയില്ല. പിന്നെന്താണ് സാന്റാ വരാത്തത് ? ഉണ്ണിയേശുവിനെ പ്രാര്‍ഥിച്ചതാണല്ലോ ഫ്രെഡ്ഡിയെ… ഫ്രെഡ്ഡിയെ സാന്റായ്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ ?"

പൊടുന്നനെ ആ വഴികാട്ടി നക്ഷത്രം അവനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി. അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. തന്റെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നുണ്ട്. ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടര്‍ന്നു

'സാന്റാ'

അവൻ ആവേശത്തോടെ വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്നു. പക്ഷേ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എവിടെനിന്നോ ഒരപ്പൂപ്പൻതാടി വാതിലിനിടയിലൂടെ പറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നു. വാതിൽ വലിച്ചടച്ച് നിരാശയോടെ അവൻ കട്ടിലിലേക്കു വീണു. നക്ഷത്രം അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. തോന്നിയതാവും. അവൻ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചു. പക്ഷേ അല്ല, തോന്നിയതല്ല, ഒരപ്പൂപ്പൻതാടി അവനെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്‌. സാന്റാക്ലോസിന്റെ ചുവപ്പുതൊപ്പിക്കു മുകളിൽ ആ അപ്പൂപ്പൻതാടി ഫ്രെഡ്ഡി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മാത്രമല്ല തന്റെ മുറി മുഴുവൻ ആരോ വര്‍ണ്ണനൂലുകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ പിടഞ്ഞെണീറ്റു. അരികിൽ സാന്റായുണ്ട്. അപ്പാപ്പൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചുവന്ന കമ്പിളിക്കുപ്പായവും കയ്യിൽ ഒരു തുകൽസഞ്ചിയും നീളൻ തൊപ്പിയും മുഖം മൂടിയും വെച്ച സാന്റാക്ലോസ് . ഫ്രെഡ്ഡി ചോദിച്ചു "എന്താ വൈകിയേ വരാൻ. എത്ര നേരായി കാത്തിരിക്കുന്നു ?" സാന്റാ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

"അപ്പാപ്പൻ എന്നോട് എല്ലാ കഥയും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "വീണ്ടും സാന്റാ ചിരിച്ചു. ഫ്രെഡ്ഡി ആകാംക്ഷയോടെ തുകൽസഞ്ചിയിലേക്ക് നോക്കി "എവിടെ ന്റെ ഗിഫ്റ്റ് ?"

സാന്റാ പറഞ്ഞു "അപ്പാപ്പൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നല്ലേ പറഞ്ഞേ... ലിറ്റിൽ ഫ്രെഡ്ഡിക്കുള്ള ഗിഫ്റ്റ് ഇതിലില്ല."

ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ മുഖം മ്ലാനമായി. സാന്റാ തുടര്‍ന്നു "വിഷമിക്കല്ലേ വികൃതിക്കുട്ടാ... അത് ഫ്രെഡ്ഡിക്കുട്ടന്റെ മുറിയിൽത്തന്നെ ഒരിടത്ത് ഒളിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്."

"എവിടെ?" ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് ആകാംഷയായി.

"അതിപ്പൊ നോക്കിയാ കാണില്ല. ക്രിസ്മസ് ഗിഫ്റ്റാണ് രാവിലെയേ നോക്കാവൂ."

"എന്നാലും ഒരു ക്ലു തരോ സാന്റാ… അല്ലെങ്കിൽ ഞാനെങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും?"

സാന്റാ താടി തടവി

"ശരി.. ഫ്രെഡ്ഡിയൊന്നു കണ്ണടച്ചേ. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടേ തുറക്കാവൂ ട്ടോ"

ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് സമ്മതം അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും സാന്റാ മിണ്ടുന്നില്ല അവൻ പതുക്കെ ഒരു കണ്ണുതുറന്നു. മുറിയിൽ സാന്റാക്ളോസില്ല, വര്‍ണ്ണനൂലുകളില്ല, അപ്പൂപ്പൻതാടിയുമില്ല. എല്ലാം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അവനു വിഷമം തോന്നിയില്ല കാരണം സാന്റാ നന്ദി പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാൻ നില്‍ക്കില്ലാ എന്ന് അപ്പാപ്പൻ പറഞ്ഞ കഥയിലുണ്ട്. അവൻ ആകാംക്ഷയോടെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

-------------------------------------------

"ഹാപ്പി ക്രിസ്ത്മസ് അപ്പാപ്പാ ..."

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഫ്രെഡ്ഡിയാണു അപ്പാപ്പനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത് അവന്റെ മുഖം ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങിനിന്നിരുന്നു. വില്യംസ് ബുദ്ധിമുട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഫ്രെഡ്ഡി വാക്കിംഗ് സ്റ്റിക്കുമായെത്തി. അയാൾ തിരിച്ചും വിഷ് ചെയ്തു "ഹാപ്പി ക്രിസ്മസ് ഫ്രെഡ്ഡിക്കുട്ടാ... " അവൻ അപ്പാപ്പന്റെ കട്ടിലിൽ മുട്ട് കുത്തിനിന്ന് കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.

"താങ്ക്സ് അപ്പാപ്പാ" വില്യംസ് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു

" ഇന്ന് മോൻ നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ "

വില്ല്യംസിന്റെ കാതിനരികിലെത്തി വളരെ രഹസ്യമായി ഫ്രെഡി പറഞ്ഞു.

"അപ്പാപ്പൻ പറഞ്ഞപോലെ ഇന്നലെ രാത്രി സാന്റാ വന്നു." വില്യംസ് അത്ഭുതത്തോടെ ഫ്രെഡ്ഡിയെ നോക്കി.അതേ രഹസ്യഭാവത്തിൽ അവനോട് തിരക്കി.

" ആഹാ... എന്നിട്ട് എന്ത് പറഞ്ഞു ന്റെ കുട്ടനോട് ?"

" എനിക്ക് ഗിഫ്റ്റ് ഉം തന്നു അപ്പാപ്പാ "

അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ബോൾ പുറത്തെടുത്തു.

"ദേഎന്റെ മിസ്സായ ബോൾ. അത് സാന്റാ കൊണ്ടുത്തന്നു. ഞാനൊരു വികൃതിക്കുട്ടിയായതോണ്ട് ന്റെ കയ്യിൽ തന്നില്ല റൂമിൽ ഒരിടത്ത് ഹൈഡ് ചെയ്തു വെച്ചു." അപ്പാപ്പൻ കഥപറഞ്ഞു തന്നതോണ്ടാ എനിക്ക് ആ പ്ലേസ് കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റീത്." ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയെ നോക്കി.

"പറ അപ്പാപ്പാ അപ്പാപ്പനറിയില്ലേ എവിടെയാ ന്റെ ഗിഫ്റ്റ് സാന്റാ ഹൈഡ് ചെയ്തേ ന്ന് ?"
...

" മോൻ തന്നെ പറ അപ്പാപ്പനെങ്ങനാ അറിയാ..."

"ശ്ശൊ അപ്പാപ്പാ... സാന്റാ എവിടെയാ വികൃതിക്കുട്ട്യോൾക്കുള്ള ഗിഫ്റ്റ് ഒളിപ്പിക്കുക ?... പറ അപ്പാപ്പാ "

"മോൻ തന്നെ പറ "

"നിക്കോളാസിന്റെ കഥയിൽ ഇളയമോള്‍ക്ക് എവിടുന്നാ ഗിഫ്റ്റ് കിട്ടിയേ ?
വില്യംസ് ആലോചിച്ചു... അവൻ തുള്ളിച്ചാടുകയാണ്.

"എന്റെ പഴേ ഷൂ റൂമിൽ കട്ടിലിന്റെ അടീൽ സ്റ്റാന്‍ഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ണ്ടായിരുന്നു ഗിഫ്റ്റ്. "

വില്യംസിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടര്‍ന്നു.

"അപ്പാപ്പാ ഞാൻ കളിക്കാൻ പോവാ... ഇന്നും എനിക്ക് കഥ പറഞ്ഞു തരണം."

ഫ്രെഡ്ഡി ഓടിയകലുമ്പോൾ വില്യംസ് ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ മനസ്സിൽ സ്വപ്നവും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം തിരയുകയായിരുന്നു. ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ ജീവിതത്തിലെ യാദൃശ്ചികതയുമായി നിക്കോളാസിന്റെ കഥയ്ക്കുള്ള ബന്ധവും. അതയാള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാവാനിടയില്ല. മനസ്സിലാവണമെങ്കിൽ അയാൾ ഫ്രെഡ്ഡിയോളം ചെറുതാവണം അല്ല ഫ്രെഡ്ഡിയോളം വലുതാവണം....

വിളക്കുമരം

2013-08-31T08:56:00.000-07:00

ഒരു സ്വീകരണ മുറിയില്‍
മറന്നുവെച്ച താക്കോല്‍ക്കൂട്ടം
ഞാനാരെന്ന രഹസ്യം
പറഞ്ഞു തന്നു

ദുരിതപര്‍വത്തിനിടെ
വഴിയിലുപേക്ഷിച്ചു പോയ പെണ്ണ്
പ്രണയത്തെപ്പറ്റിയും
പ്രണയരംഗത്തെ
മത്സരങ്ങളെപ്പറ്റിയും പഠിപ്പിച്ചു

ഹൃദയഭാരം കൂടുതലായപ്പോള്‍
അരികിലണഞ്ഞ തൂക്കുകയര്‍
ഹൃദയബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് തന്നെക്കാള്‍
ഉറപ്പുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു

വഴിയരികിലെ
സത്രമുറങ്ങിയപ്പോള്‍
ഉറങ്ങാതിരുന്നതിനാല്‍
ഖദറിട്ട കടവാവലുകള്‍
ഇരുട്ടിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതന്നു

വെയില് കായുന്ന അടുപ്പും
മൂടുകീറിയ ഒറ്റമുണ്ടും
ഗാന്ധിയെപ്പറ്റി പഠിപ്പിച്ചു

നമ്രശിരസുകള്‍
വിനയം
അനുഭവഭാരത്തിന്റെ
പര്യായമാണെന്ന്
പറഞ്ഞുതന്നു

അഴുക്കുചാലിലെ പൂച്ചെടി
അതിശയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്
പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു

പൊതുജന മധ്യത്തില്‍
പുഴുവരിച്ചിഴയുന്ന
ഭ്രാന്തന്‍ യാചകന്റെ
ഭിക്ഷാപാത്രം പറഞ്ഞു
'നീ ഭാഗ്യവാന്‍'

യാത്രകഴിഞ്ഞു മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും
താഴേക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍
അനുഭവങ്ങള്‍ ഇറക്കി വെയ്ക്കാന്‍
എന്റെ കുഞ്ഞു വീട്ടില്‍ സ്ഥലമില്ല

എന്തു ചെയ്യും?

പൊന്‍ ചിമിഴും നാട്ടുവഴികളും

2013-08-31T08:55:00.001-07:00

പാടുന്ന പൈങ്കിളീ പാവം പനങ്കിളീ
പോരുമോ നീയെന്റെ നാടുകാണാന്‍
കേള്‍ക്കുവാന്‍ നീ വന്നു ചാരത്തിരിക്കുകില്‍
ചൊല്ലിടാമേറെ വിശേഷങ്ങള്‍ ഞാന്‍

ദൂരത്തു കുന്നുണ്ട്‌ താഴെപ്പുഴയുണ്ട്‌
തീരത്തണയുവാന്‍ തോണിയുണ്ട്‌
ആദിത്യ ദേവന്നു തൃക്കണി വെക്കുന്ന
കണ്ണന്റെ കിങ്ങിണി പൂക്കളുണ്ട്‌

ചെമ്പകപ്പൂവുണ്ട്‌ പൂവിലോതേനുണ്ട്‌
തേന്‍ നുകര്‍ന്നീടുവാന്‍ വണ്ടുമുണ്ട്‌
ഞാറു വിളയുന്ന പാട വരമ്പത്തു
മന്ത്രം ജപിക്കുന്ന കൊറ്റിയുണ്ട്‌

കുഞ്ഞിളം കാറ്റുണ്ട്‌ കാറ്റിനും പാട്ടുണ്ട്‌
താളത്തിലാടും മരങ്ങളുണ്ട്‌
നാഗത്താന്‍ കാവിലെയാല്‍ മരമുത്തശ്ശി
ചൊല്ലുന്നയക്ഷിക്കഥകളുണ്ട്‌

കുഞ്ഞു തേന്‍മാവുണ്ട്‌ മാവില്‍ക്കനിയുണ്ട്‌
മാമരക്കൊമ്പിലൂഞ്ഞാലുമുണ്ട്‌
ഞാറുനടു ന്നൊരു നേരത്തു പാടുന്ന
പാട്ടേറ്റുപാടും കുയിലുമുണ്ട്‌

പുഞ്ച വരമ്പുണ്ട്‌ ചാരെ പുല്‍മേടുണ്ട്‌
പുല്ലു മേഞ്ഞീടുന്ന പൈക്കളുണ്ട്‌
കുന്നിന്‍ ചെരുവിലരുവിതന്‍ തീരത്തൊ-
രോലയില്‍ മേഞ്ഞ പുരയുമുണ്ട്‌

വലമ്പിരി ശംഖുണ്ട്‌ പഞ്ചാക്ഷരിയുണ്ട്‌
ശ്രീലകം വാഴുന്ന ദേവനുണ്ട്‌
മൂവന്തിനേരത്തു പൊന്‍ തിരിവെയ്ക്കുവാന്‍
മുന്നില്‍ തുളസിത്തറയുമുണ്ട്‌

വൃശ്ചിക രാവുണ്ട്‌ മഞ്ഞിന്‍ പുതപ്പുണ്ട്‌
രാക്കിളി ചൊല്ലും കവിതയുണ്ട്‌
മേഘങ്ങളൊക്കെയകന്നൊരു മാനത്താ-
യിന്ദുചൂടന്‍ തന്‍ കലയുമുണ്ട്‌

താരകക്കുഞ്ഞുണ്ട്‌ രാവിന്‍ കുളിരുണ്ട്‌
രാമുല്ല പൂക്കും സുഗന്ധമുണ്ട്‌
തിങ്കള്‍ക്കിടാവിനെ മൂളിയുറക്കുവാന്‍
മഞ്ജരിപ്പാട്ടിന്റെ ശീലുമുണ്ട്‌

പാട്ടു മൂളിത്തരാം മെയ്യിലുറക്കിടാം
കാറ്റിന്‍ കഥയും പറഞ്ഞു നല്‍കാം
മുറ്റത്തു നട്ടു വളര്‍ത്തിയ പിച്ചക-
പ്പൂനുള്ളി നിന്നെ ഞാന്‍ ചൂടിച്ചിടാം

കണ്ണിലെ മോഹവും കാതിലെയീണവും
നെഞ്ചിലെ നോവും പകുത്തു നല്‍കാം
വാടാത്ത പൂക്കളാലര്‍ച്ചന ചെയ്തു ഞാ -
നീ മലര്‍ക്കാവിലെ ദേവിയാക്കാം

കയ്യില്‍ വളയിട്ട്‌ കണ്ണില്‍ മഷിയിട്ട്‌
പോരുമോ കൂടെയെന്‍ കൂട്ടുകാരീ
എന്നുമീ നെഞ്ചിന്റെ താളമായ്‌ ചേരുമോ
ഹൃദ്യമായ്‌ പാടുന്ന പാട്ടുകാരീ...

ഈ സന്ധ്യയില്‍ നിന്നെയും കാത്ത്

2013-08-31T08:54:00.003-07:00

കരയുവാന്‍ വെമ്പുമീ മുകിലിന്റെ നോവുപോല-
ന്നെന്റെ ഹൃദയവും തേങ്ങി,...
ഇരുളും വെളിച്ചവും ചേരും തൃസന്ധ്യയില്‍
കരയാന്‍മറന്നു ഞാന്‍ നില്‍ക്കേ,...

തുണ തേടിയലയു മെന്നാത്മാവിലേക്കു നീ
കനിവിന്‍ വെളിച്ചമായ് വന്നൂ,...
ഇരുള്‍ മൂടി മങ്ങുമെന്‍ കളിമണ്‍ ചിരാതില്‍ നീ
നീ തിരിയിട്ടു ദീപം തെളിച്ചൂ,...

വിണ്ണില്‍ നിലവുപോലുള്ള നിന്‍ പുഞ്ചിരി
അന്നെന്റെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചു,...
മുള്ളും മുനകളും തിങ്ങുമെന്‍ വഴിയില്‍ നീ
ഒരു തണല്‍ വൃക്ഷമായ് നിന്നൂ,...

മുറിവേറ്റു വിങ്ങുമെന്നീറന്‍ മനസ്സില-
ന്നാദ്യമായ് സ്വപ്നം വിടര്‍ന്നു,...
തേന്‍ പോലെ മധുരമായ് പാടുന്ന കിളിയെഞാ-
നെന്‍ സ്വന്തമാക്കാന്‍ കൊതിച്ചു,...
ഹൃദയമാം പൂന്തോപ്പിലന്നാദ്യമായൊരു
മഞ്ഞ മന്ദാരം ചിരിച്ചു,

കാലമാംവാളേറ്റു നെഞ്ചില്‍ നിന്നിറ്റുന്ന
ചോരഞാന്‍ മെല്ലെത്തുടച്ചു,...
ജീവിത വീഥിയിലെവിടെയോ കൈവിട്ട
ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു ഞാന്‍ പാഞ്ഞൂ,...

മലിനമാം പുഴപോലെന്‍ സിരകളിലൊഴുകുമീ
രക്തം വിയര്‍പ്പാക്കി മാറ്റി,...
എരിതീയിലെന്നപോല്‍ നീറുമെന്‍ നെഞ്ചിലെ
നോവുഞാന്‍ സംഗീതമാക്കി,...

ഒടുവിലീവേളയില്‍ വിജയമാംകുന്നിന്റെ
മുകളിലായ് ഇന്നുഞാന്‍ നില്‍ക്കേ,...

ഈറന്‍ തൃസന്ധ്യയില്‍ ഭൂമിയില്‍ വന്നൊരാ
മഞ്ഞുപോല്‍ നീയെങ്ങു മാഞ്ഞു?
ഒരുനീല രാത്രിയി ലന്നു ഞാന്‍ കണ്ടൊരാ
സ്വപ്നമായെങ്ങോ മറഞ്ഞൂ,...

പിരിയുവാന്‍ നേരവുമിന്നെനിക്കോര്‍ക്കുവാന്‍
ഒരു വാക്കു നല്കിയില്ലല്ലോ,...
ഹൃദയമാം പൂന്തോപ്പില്‍ ഞാന്‍ കാത്തു വെച്ചൊരാ
പൂവു നീ ചൂടിയില്ലല്ലോ,...

കണ്ണില്‍ നിന്നെങ്ങോ മറഞ്ഞുവെന്നാകിലും
നിന്നെഞാനെന്നെന്നുമോര്‍ക്കും,...
എങ്ങുമേയില്ലെന്നറിയുന്നുവെങ്കിലും
ഓരോ തിരക്കിലും തേടും,...

മഴ പിന്നിലേക്ക്‌ നടത്തുന്നു...

2013-05-25T11:26:00.005-07:00

മഴ പിന്നിലേക്ക്‌ നടത്തുന്നു...

------------------
അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു
"ഞാൻ മഴയെ പ്രണയിക്കുന്നു... "
അപ്പോ നീ പിണങ്ങി...
എന്നെ കുനിച്ചു നിർത്തി കൂമ്പിനിടിച്ചു.
കൊരക്കിനു പിടിച്ചു ഞെക്കി...
മുട്ടുകാലു മടക്കി നാഭിക്കു തൊഴിച്ചു...
അവസാനം ഞാൻ പറഞ്ഞു
"ഈ മഴ ല്ല്യെ നമ്മളെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ ഒന്നിപ്പിച്ചേ?
ഈ മഴ കാരണല്ല്യെ നീ ന്നോടിത്രയും ചേർന്നു നിക്കണേ?
അതോണ്ട് നിയ്ക്ക് മഴേ ഷ്ടാ... ന്താ പ്പോ ചെയ്യാ ? "
---------------------------
അന്നേ തോന്നീതാ ന്തോ ഒരു വശപ്പിശക്
ഇപ്പൊ
മഴ പിന്നിലേക്ക്‌ നടത്തുന്നു...
--------------------------
ഇന്നും ഞാൻ മഴയെ പ്രണയിക്കുന്നു...
കാരണം
മഴയിന്നും കൂട്ടിനുണ്ട്

നീയോ സഖീ ????

പ്രകൃതിയും പ്രണയവും ഒപ്പം കുറെ മനുഷ്യരും

2012-04-01T01:46:00.005-07:00

പ്രകൃതിയും പ്രണയവും ഒപ്പം കുറെ മനുഷ്യരും

സൂര്യകാന്തി സൂര്യനെ പ്രണയിക്കുന്നു

സൂര്യന്‍ താമരയെ തേടിയലയുന്നു
താമര രാവില്‍ വണ്ടിനെ പുല്‍കുന്നു
വണ്ട്‌ വരുന്നതോ തേന്‍ നുകരാന്‍ മാത്രവും

യക്ഷി

2011-12-07T07:10:00.000-08:00

പാലകള്‍ പൂക്കുമാവാസന്തരാത്രിയില്‍
മെല്ലെയെന്‍ ചാരത്തു കുളിര്‍കാറ്റു വീശിയോ?

അനുവാദമേകാതെ കാറ്റിന്‍ കരങ്ങളെന്‍
ജാലകത്തിന്‍ വാതില്‍ മെല്ലെത്തുറന്നുവോ?

രാത്രിതന്നാത്മാവുപോലന്നു പൂക്കള്‍തന്‍
മാദക ഗന്ധമെന്നുള്ളിലൂടൊഴുകിയോ?

പാല്‍ നിലാവെട്ടം മറച്ചുകൊണ്ടാവണി
ച്ചന്ദ്രനാരാവിന്റെ മാറില്‍ മയങ്ങിയോ?

ഇരുളിന്റെയുള്ളിലായിരുളെന്നപോലെയെന്‍
ചെമ്പകച്ചോട്ടിലും നിഴലൊന്നനങ്ങിയോ?

ഒഴുകുമീക്കാറ്റിന്റെനിശ്വാസമേറ്റപോല്‍
റാന്തലിന്‍ നാളമന്നൊന്നുപിടഞ്ഞുവോ?

ഇരുള്‍ മൂടുമോര്‍മകള്‍ കരിപൂശുമുള്ളിലായ്
നിഴലന്നുവികൃതമാം ചിത്രങ്ങളെഴുതിയോ?

വിരസമീചിന്തകള്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങവേ
വാര്‍മുടിത്തുമ്പിന്‍ തലോടലന്നേറ്റുവോ?

അരികത്തിരുന്നെന്റെ കൈവിരല്‍തൊട്ടാരോ
തേങ്ങലോടെന്‍കഥയെഴുതെന്നുചൊല്ലിയോ?

എല്ലാം മനസ്സിന്റെ തോന്നലെന്നറിയവെ
അറിയാതെയാരെയൊപിന്നെയുംകേള്‍ക്കയോ?

ഓരുപാടെനിക്കിന്നു ചൊല്ലുവാനുണ്ടിനി
കേള്‍ക്കുനീയെന്നെന്റെ കാതിലായ് മൂളിയോ?

പുതുമ വേണമത്രേ പുതുമ...

2011-08-31T20:10:00.001-07:00

പ്രണയം നാളേക്ക് നീക്കി വെച്ചപ്പോള്‍
യൌവനം കടന്നു പോയി
അരികിലൊരു വാക പൂത്തപ്പോള്‍
അവളും പോയി...

കണ്ണീരു പെയ്തപ്പോള്‍ താഴെയുള്ള ചിരി
നനഞ്ഞു പോയി
ചിരിക്കാന്‍ മറന്നപ്പോള്‍
സുഹൃത്തുക്കളും പോയി...

കപ്പിനും ചുണ്ടിനുമിടയിലുല്ല്ല വഴുക്കലുകളില്‍
എപ്പോഴും ഹൃദയം പൊള്ളി
വസ്ത്രം നനഞ്ഞപ്പോള്‍
മാനവും പോയി...

തെങ്ങിന്‍ ചുവട്ടില്‍ വിരിഞ്ഞ തലയോട്ടി
രാജാവിന്റെ കഥ പറഞ്ഞപ്പോള്‍
വീടും പറമ്പും പോയി...

ശേഷിച്ചതെല്ലാം ചേര്‍ത്തുകെട്ടി
ഒരു കവിതയെഴുതിയപ്പോള്‍
........................
പുതുമ വേണമത്രേ പുതുമ...

പഥികന്‍

2011-07-11T19:08:00.000-07:00

പറയതെയകലുന്നു ദൂരേക്കുഞാനുള്ളി -
ലൊരുപാടു നോവുകള്‍ ബാക്കിയാക്കി.
ജീവന്റെ ജീവനാം സഖിയോടു പോലുമി-
ന്നൊരു വാക്കു ചൊല്ലാതെ പോയിടുന്നു.

ഹൃദയമാം തംബുരു മധുരമായ് മീട്ടുമി-
ക്കവിതകള്‍ കാറ്റില്‍പ്പറന്നിടട്ടെ
ജീവന്റെ ധമനികള്‍ക്കുള്ളിലൂടൊഴുകുമീ
വരികള്‍ ഞാന്‍ തീയിലെ റിഞ്ഞിടട്ടെ.

ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലായെ വിടെയോ നീറുമി-
ക്കനലിന്നു കാണുവാനാരുമില്ല .
കരളില്‍ നിന്നിറ്റുന്ന കണ്ണീരിലലിയുവാന്‍
പാതി വെന്തൊരീ കടലാസ്സു തുണ്ടുമില്ല.

ഇന്നെന്റെ നെഞ്ചിലായൊരുനൂറു ചോദ്യങ്ങ -
ളുത്തരം കിട്ടാതെ തങ്ങിനില്പൂ
കള്ളിമുള്‍ക്കൂടാരമിന്നെനിക്കേകുവാന്‍
അരുതാത്തതെന്തു ഞാനാഗ്രഹിച്ചു?

തോളോടുതോള്‍ ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുമാ തോഴരെ
ഒരു നോക്കു കാണുവാന്‍ കാത്തിരുന്നു.
ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊരാ മന്ദസ്മിതം തൂകി-
യൊരുവാക്കു കേള്‍ക്കുവാനാശ വെച്ചു.

ആരെന്റെ കവിതതന്‍ തോലിരിച്ചു,
ക്രുരമാരെന്റെ കനവിനെ ചുട്ടെരിച്ചു ?
എന്നുമൊന്നെന്നു ചൊന്നതും ഒന്നിച്ചിരുന്നതും
വെറുതെയെന്നറിയുവാന്‍ വൈകിയോ ഞാന്‍ ?

ഭാരതദേവിതന്‍ ഭ്രാന്തരാം പുത്രരേ
ഭ്രാതാക്കളായ് കണ്ടതെന്റെ തെറ്റോ?
സത്യം, അഹിംസ, കാരുണ്ണയ മൊക്കെയും
എഴുതുവാന്‍ മാത്രമായുള്ളതെന്നോ?

ഭ്രാതാക്കള്‍ രാഷ്ട്രീയ ചതുരംഗ മാടുമ്പോള്‍,
കണ്മുന്നില്‍ മാനുഷര്‍ വെടിയേറ്റു പിടയുമ്പോള്‍,
ചുടുനിണമൂഴിയില്‍ ചിറകെട്ടി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍,
കണ്മുന്നില്‍ ജീവന്റെ താളം നിലയ്ക്കുമ്പോള്‍,

ആശിച്ച തൊക്കെയും കൈവിട്ടതൊക്കെയും
സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാത്രമെന്നോര്‍ത്തിടുന്നു
ശുഭ്രമീ നൂലിനാലിന്നെന്റെ കണ്കെട്ടി
മൂകമായകലേക്കു മാഞ്ഞിടുന്നു

ജീവിതം ഒരു നൌക

2011-07-09T18:22:00.001-07:00

അകലെക്കു വീശുമീ കാറ്റിനൊപ്പം,
കടലിന്റെ മാറിലായ് മെല്ലെ മെല്ലെ.
ഇതുവരെക്കാണാത്ത നാടുതേടി,
നീങ്ങുന്ന തോണിയിന്നെന്റെ ജന്മം,...

ഇരുളും ഈ കാറ്റിന്റെ പാട്ടുമൊപ്പം,
ചിതറുമീ തിരകളും കൂട്ടിനുണ്ട്.
എന്നുമെന്‍ കനവിലായ് മിന്നിനില്‍ക്കും,
താരകളെത്രയോ ദൂരെയാണ്,...

നിലാവില്ല മിന്നാമിനുങ്ങുമില്ല,
വഴികാട്ടുവാന്‍ റാന്തലിന്‍ നാളമില്ല,...
കാറ്റുമീത്തിരകളും കൂടിയെന്നെ-
യേതുനിമിഷവുമാഴിയില്‍ താഴ്ത്തിയേക്കാം,...
ഇരുളിളീ മഞ്ഞിന്റെ മറവിലെല്ലാം,
രക്തമൂറ്റാന്‍ പിശാചുക്കള്‍ കാത്തിരിപ്പൂ,...

എങ്കിലുമെവിടെയും തളരുകില്ലാ,
ഓമല്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ മായുകില്ല.
നുരയുമീ തിരകളെ തള്ളി നീക്കി
ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞു ഞാന്‍ നീങ്ങിടുന്നു

വിണ്ണില്‍ വിളങ്ങുമാ താരകള്‍ തന്‍
ഇത്തിരിവെട്ടമെനിക്കു കാണാം,
ഒരുനാളിലവിടെ ഞാനെത്തി നില്‍ക്കും
അവയില്‍ നിന്നൊന്നു ഞാന്‍ സ്വന്തമാക്കും

ഉള്ളടക്കം

2011-07-05T21:55:00.004-07:00

1. ജീവിതം ഒരു നൌക
2. യക്ഷി
3. പഥികന്‍
4. പ്രകൃതിയും പ്രണയവും ഒപ്പം കുറെ മനുഷ്യരും
5. മഴ പിന്നിലേക്ക് നടത്തുന്നു