ო, მოდა, მოდა

Tbilisi Fashion Week SS 2012 - ვისთვის?

2011-12-12T00:23:00.001-08:00

მიხარია, რომ კვლავ შემიძლია მივესალმო ჩვენს ერთგულ მკითხველს. გთავაზობთ კოლექტიურ პოსტს, რომლის შექმნაში რამდენიმე ადამიანმა მიიღო მონაწილეობა. წინასწარ გაფრთხილებთ - თუ გრძელი პოსტების კითხვა გღლით, შეგიძლიათ წინა პოსტები გადაიკითხოთ. აქ ბევრი რამე დაგროვდა და რომ არ მოგვეყოლა არ შეიძლებოდა.

ბლოგერები

მინდა სიხარულით აღვნიშნო რამდენიმე ახალი ბლოგერის გამოჩენა თბილისის მოდის კვირეულზე. ჩვენთვის უკვე კარგად ნაცნობი ბლოგერების (თაა, ფრეია) გარდა ძალიან კარგი ბლოგები აღმოვაჩინე ნატუკა ქარქაშაძესთან (ბლოგის იუბილეს ვულოცავთ) და ანო ბანოსთან. ისინი ძირითადად მსოფლიო მოდაზე წერენ და არც ბედკრულ საქართველოს ივიწყებენ. თან ორივე ძალიან მოხდენილი და ლამაზი გოგონაა. წერენ კომპეტენტურად, აქვთ გემოვნება, კარგად არიან ინტეგრირებული მსოფლიო მოდაზე ბლოგინგის სტრიმში.

როგორც გახსოვთ, ჩვენი ბლოგი ოდნავ განსხვავებულ დატვირთვას ატარებს. ჩვენი მიზანი ნაკლებადაა დიზაინერის კოლექციის დეტალური ლუქის გარჩევა, ტენდენციებზე, ფაქტურაზე, სილუეტზე და ა.შ. მსჯელობა. რადგან ჩვენი მიზანი არაა მსოფლიო მკითხველს გავაცნოთ „ახალგაზრდა“ „ტალანტები“ და მათ აღმოჩენასა და გაყიდვას შევუწყოთ ხელი. ჩვენ უფრო იმის ძიებაში ვართ თუ რა დგას ქართული მოდის უკან და საით მიექანება ის. Expose არის ჩვენი ძირითადი მიზანი. ამის გარეშე ხდება ის, რაც ხდება - იქმნება არასეზონური კოლექციები, იკერება პოტენციური მყიდველის ზომებზე, რომ კოლექციამ ხარჯი ამოიღოს. ეს გასაგებიცაა, ბაიერები ქართული მოდით აღარ ინტერესდებიან. შესაბამისად ჩვენი შრომა ვერასოდეს დაფასდება. იმის გამო, რომ რომელიმე კოლექციას გავაპიარებთ არც არავინ გამოგვივგზავნის პირველი რიგის მოსაწვევს, არც ჩვენებაზე არშეშვება გვემუქრება კრიტიკის გამო. ჩვენ უბრალოდ ვაკეთებთ იმას, რაც მოგვწონს და რაც ვიცით.

არ შემიძლია არ აღვნიშნო ჩვენი პათოსის მიმდევარი ბლოგერების გამოჩენა. ჯერ იყო და შაკო ნიკვამ დაწერა საქართველოს მოდის კვირეულზე (საშკა ლაჟოლის მიმართ მიკერძოებას ვერ გაექცა). მერე, ჩვენი ნიშის დაკავებას შეეცადა გიორგი სარიშვილი-ვაზოვსკისა საკუთარი ბლოგით. იგი მონდომებით ადევნებდა თვალს ყველა ჩვენებას, აკეთებდა ჩანაწერებს და იღებდა ფოტოებს. თუმცა მის ბლოგს რომ გადავხედე ცოტა არ იყოს იმედი გამიცრუვდა. ტექსტი და ფოტომასალა აშკარად არ მეყო. თან ემჩნევა, რომ მისი შეფასებები ძირითადად პირად შთაბეჭდილებებზეა აწყობილი და „სკანდალურ“ ინფორმაციასაც მხოლოდ საკუთარი, ძალიან ვიწრო საურთიერთობო წრეზე დაყრდნობით გვაწვდის. თანაც მიკერძოებას ვერც ის გაექცა. ეს განსაკუთრებით George JB-ს შემთხვევაში გამოჩნდა. გახსნის after-party-ზე ცოტა დააკლდათ, რომ ერთმანეთი საჯაროდ ეთრიათ თმით (ნუ ან იმით, რაც თმის ადგილზე ეგულებოდათ). ყველაზე საინტერესო ის იყო, რომ გიორგი შაღაშვილი გააკრიტიკა და თქვა, რომ მისი გადაბმულმკლავიანი ზედა გიორგი ქებურიასგან იყო მოპარული. გასაგებია, რომ გიორგი ქებურიას გვერდით იჯდა მთელი კვირეულის განმავლობაში და საზოგადოების თავშეყრის ადგილებში მეტთან ვერც ვერავისთან იპოვნის ადგილს, მაგრამ ეს ხომ არ ამართლებს იმას, რომ ინსპირაციის უფრო ღრმა წყაროებზე იფორმაცია არ გქონდეს. მოკლედ, დებიუტისთვის გაბედული იყო და იმედს ვიტოვებთ, რომ განათლდება, დაიხვეწება, პირადი შთაბეჭდილებების გარდა უტყუარ ფაქტებსაც დაეყრდნობა და ა.შ.

სტუმრები

არ იყვნენ. აი ასე, უბრალოდ არ იყვნენ. არადა ძალიან მაგარ სტუმრებს ველოდით, რომელთა ჩამოყვანაზე რა თქმა უნდა Société Anonyme-ს უნდა ეზრუნა. და იზრუნა კიდეც, უბრალოდ, კვირეულის დაწყებამდე 2 დღით ადრე დაუქენსელეს. არ ვიცი რა უნდა ყოფილიყო ამაზე მნიშვნელოვანი, რომ ფულის დაზოგვა გაემართლებინათ ორგანიზატორებს. ის კი ფაქტია, რომ სოფო ჭყონია ძალიან უხერხულ მდგომარებაში ჩააყენეს, თითქოს ის არ ეყოფოდა, რისთვისაც უნდა ეცქირა შემდგომი 4 დღის განმავლობაში. სამაგიეროდ უხვად იყვნენ „ღმერთს გეფიცები ჩემიდედაშევეცი“ ჯილაგის ძველი ბიჭები. მაინც არ მესმის, რატომ იკლავენ თავს მოდის კვირეულზე სიარულით - მოდელი გოგონები ხომ მათნაირ საქმროს არ ეძებენ. ასე რომ იყოს, მოდელობით სულაც არ შეიწუხებდნენ თავს და პირდაპირ ბირჟაზევე გათხოვდებოდნენ. აღსანიშნავია, რომ საქართველოს მოდის კვირეულის სტაფი ჩვენებებს ლამისაა მთელი ოჯახებით ესწრებოდნენ. კვლავ მიდიოდა საუბარი იმაზე, რომ საქართველოს მოდის კვირეული არ დამთავრებულა, როგორც პროექტი და ის კვლავაც გაგრძელდება. ეს საუბრები თითქმის ისეთივე დამღლელი ხდება, როგორც კოლექციები თვითონ კვირეულზე.

Side events

გრატო პასაჟში შოურუმი და აქსესუარების ტრადიციად ქცეული გამოფენა ფუნქციონირებდა. მკლავს ქართული ბიჟუ არტი. სულ რამდენიმე ტანსაცმლის დიზაინერის კოლექცია ეკიდა, თუმცა აღსანიშნავია, რომ გოლა ყველაზე კარგად გაიყიდა. უნდა ითქვას, რომ უტა-ლევანის კოლექციის მიღმა, რომელმაც ბევრს გაუცრუა მოლოდინი პიერო ლე ფუ+ ში ამ დიზაინერული დუეტის ძალიან კარგი მაისურები შეიტანეს.

კვირეულის გახსნა ჟურნალ ამარტას სპეციალურ გამოშვებას დაეთმო. როგორც ჟურნალის გარეკანი გვამცნობდა ის თითქმის სრულად დაეთმო თბილისის მოდის წინა კვირეულის პრეზენტაციას. ფორმატის ცვლილება ძალიან მომეწონა, ის გაცილებით ფართო ფორმატზე იყო დაბეჭდილი და შედარებით თხელი იყო, რაც მისი იღლიაში ამოდებას და მოხერხებულად ტარებასაც აადვილებდა. ეს კი ჟურნალის ფორმატის შეფასების ჩემ პირად კრიტერიუმებში ძალიან მნიშვნელოვანია. შარშანდელი ნიუქამერების კოლექციები განსხვავებული ფაქტურის ქაღალდზე იყო დაბეჭდილი, რაც ძალიან კულტურულად მომეჩვენა.

კვირეულის მესამე დღეს მავნესთან კაფე რულზში კატალოგის სახელად Look Book პრეზეტაცია გაიმართა, რომელშიც თბილისისა და საქართველოს მოდის კვირეულის ლუქები იყო თავმოყრილი. კატალოგი ძირითადად მასში წარმოდგენილმა დიზაინერებმა შეიძინეს 30 ლარად.

ამ სეზონზე თბილისის მოდის კვირეულმა after party-ებით გაგვანებივრა. ყოველ საღამოს იმართებოდა სხვადასხვა ადგილას. პირველი და ბოლო დღე ძალიან საინტერესო ადგილას გაიმართა, კერძოდ კაფე გალერიში, რომელიც თბილისური ბოჰემის თავშესაფრადაა მიჩნეული. ამჯერად გალერიმ გლამურს გაუხსნა კარი.

სკანდალი

ძალიან ბევრი სკანდალი გათამაშდა კვირეულის მეორე და მესამე დღეს. ყველაზე პოპულარული მაინც ორი იყო. სოფო ჭყონიამ სატელევიზიო ინტერვიუში თქვა, რომ თბილისის აკადემიის ტანსაცმლის დიზაინის ფაკულტეტზე სტუდენტებს არაფერს ასწავლიანო. ამით მან მაკა ბახტაძის რისხვა დაიმსახურა, თითქოს ტყუილი ეთქვას. გარდა ამისა, თიკო სადუნიშვილმა გამოაცხადა, რომ მან ნახა ავთანდილთან კიევიდან გამოგზავნილი მესიჯი, რომლითაც უკრაინის მოდის კვირეულის ხელმძღვანელობა მას დაბრუნებას სთავაზობდა ბიჭოლას დაბლოკვის ფასადაც კი. ბიჭოლას რეაქციამაც არ დააყოვნა, კიევს დაუკავშირდა, წერილი მოაწერინა, რომ ეს სიმართლეს არ შეეფერებოდა და ომმა ფეისბუქის კედლებზე გადაინაცვლა. უცნობია, როგორ მოგვარდება ეს სიტუაცია. იმედი გვაქვს მსხვერპლით არ დასრულდება, რადგან როგორც ბოროტი ენები ამბობენ ლაკო ბუკიას სტუდიის გახსნაზე მისული ბიჭოლა ავთანდილს ეუბნებოდა ჩანგლით ვარ მოსულიო (ალბათ მოროშკინა-ფხაკაძის ფატალური შეტაკებით შთაგონებული). ისიც გაირკვა, რომ ავთანდილი კალაძეების ოჯახში რეკავს და ბიჭოლასთან თანამშრომლობის შეწყვეტას ითხოვს. ამის მიზეზად კი ამ უკანასკნელის უნიჭობას ასახელებს. ამ დროს კი ანუკი-ბიჭოლას კაბას ჯიჯი რეჯინი მერსედეს ბენცის კალენდრისთვის იღებს.

თავად თიკო სადუნიშვილი კი ფაქტირუად არალეგალურად შეიჭრა დათუნა სულიკაშვილის ჩვენებაზე. ცნობილია, რომ თიკოს დათუნა ემდუროდა, თუმცა რამდენიმე ხნის წინ თითქოსდა შერიგდნენ. მაგრამ დათუნამ მას მერე კვლავ გაამკაცრა თიკოს მიმართ სანქციები, რაც თიკო დათუნას და შაღაშვილის ტალინში დაწყებულ დაპირისპირებაზე ალაპარაკდა. თიკოს ნებისმიერ ფასად სურდა ბექსთეიჯში შეჭრა და ამისათვის დალი ჩიტალაძე დაითანხმა კამერით და მიკროფონით შესულიყო, და მოეტყუებინა, რომ დილის გადაცემაში მოდის რუბრიკის წაყვანა დაიწყო. ქალბატონმა დალიმ კი გაიღო ეს მსხვერპლი ქართული მოდის განვითარების სახელით, მაგრამ ჩვენებამდე კულისებში ჩიტიც კი არ შეფრენილა. მიუხედავად ამ პრეისტორიისა, დათუნას შოუდან გამოსული თიკო ძალიან კმაყოფილი ჩანდა ნანახით. თუმცა შემდეგ დათუნას ფარული კამერით გადაღებული კადრები დაუჩეხა და ისე გამოიყვანა, რომ ინტერვიუს მიცემაზე დაყოლიების მცდელობა ამ სიტყვის - მიცემის მისტიურ ორაზროვნება წარმოჩენილიყო. იმასაც მოვკარით ყური, რომ ამის გამო დათუნა სასამართლოში ჩივის. რაღაც ძალიან შფოთიანი ზამთარი მოვიდა. ყველა სასამართლოში ჩივის. თუმცა ეს ყველაფერი რა თქმა უნდა ჯობია არტილერიაში მორტყმულ ჩანგალს.

კოლექციები

მოდით ასე მივუდგეთ ამ ამბავს -ყველამ მშვენივრად იცის ტრენდიც, ისიც, რომ პლაგიატი იმდენად უინტერესოა, რომ მის გაკეთებაზე ფიქრზეც კი აღარ ღირს დროის დახარჯვა - ინტერნეტი ყველას აქვს. ის, რომ რამაზო რომას გარდა სეზონი არავის წარმოუდგენია სულაც არ ადარდებდა ორგანზიატორებს, რომელთაც კვირეულის ბანერებზე ამაყად დაიტანეს გაზაფხული-ზაფხული. თუმცა რამაზო რომას კოლექციის ნახვის შემდეგ მივხვდი, რომ სეზონს აცდენა ყველაზე მსუბუქი დანაშაული იყო, რაც დიზაინერებმა ამ კვირეულზე ჩაიდინეს. რბილად რომ ვთქვათ საცურაო კოსტიუმზე მოსასხამების ჩვენებისას მოდელების მკერდისთვის თვალის შევლება ზედმეტ ძალისხმევას არ მოითხოვდა. ერთმა მოდელმა დიდი გაჭირვებით გააღწია პოდიუმიდან კაბით. ჩვენებამდე პრეფორმანსი იყო - მეტალის აქსესუარებით გაფორმებული ვარცხნილობებით რამაზომ იმდენი ობჯექთი გამოფინა, რომ ბიჭოლას კოვზები აღარავის ახსოვდა. ჩვენების ბოლოს ის შორენა ბეგაშვილთან და ნანკა კალატოზიშვილთან ერთად გამოჩნდა პოდიუმზე. მეტიც, მთელი პოდიუმი დიდის ზარ-ზეიმით გამოიარა. მგონი მიაჩნია, რომ ძალიან წარმატებული ჩვენება იყო. თუმცა, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ეს უფრო მისი სამშობლოში დაბრუნების სტეიტმენტი უფრო იყო ვიდრე ჩვენება. მის შოუში დასაქმებული მოდელები ცალკე თემაა - როგოგრც ჩანს უკრაინელ ტოპებს, როგორც დაანონსებული იყო - რაღაც სხვა კრიტერიუმებით არჩევენ, ვიდრე ეს დანარჩენი კაცობრიობისთვის იყო ცნობილი (პროპორციით 110-70-130). ნუ ყოველი შემთხვევისთვის კოლექციებისგან განსხვავებით ამ გოგონებს ბაერები არ მოაკლდებოდნენ.

საერთოდ ვერ მივხვდი რისი თქმა უნდოდა თამანინის და ეთის. გეომეტრიული ვსტავკები და პიჟამოები რა მოსატანი იყო ვერავინ მიხვდა. როგორც ზემოთ აღვნიშნე შარშანდელი კოლექციის შემდგომ წარმოშობილი მოლოდინი აბსოლუტურად ვერ გაამართლა უტამ, რომელიც ამჯერად უტა ლევანის ბრენდით იყო წარმოდგენილი. უტა კარგი არტისტია, თუმცა ძალიან ეკონომიურად შეკერილი კოლექცია მოდის კვირეულზე გამოსატანად კი არა ლონდონის ბრიქლეინის მაღაზიებში ჩასაბარებლადაც ზედმეტად უბრალო აღმოჩნდა. ხო და ამდენი მცდელობის შემდეგ გადავწყვიტე „ატარეზე“ უბრალოდ არ წავსულიყავი. ეს ერთად ერთი ჩვენება იყო, რომელიც გამოვტოვე და მისდა საბედნიეროდ ვერც ვერაფერს ვიტყვი.

თამანინი

უტა

დანარჩენ კოლექციებს პირობითად ორ ნაწილად დავყოფდი - თბილისელი გოგოების და ბიჭების გაკეთებული კოლექციები. მინდა ვაღიარო, რომ ძალიან საინტერესოდ გადანაწილდნენ - თამუნა ინგოროყვა, 10ა (თეონა თავართქილაძე და იკა ბობოხიძე) და ტატუნა ნიკოლეიშვილი. ინგოროყვაზე რა გითხრათ - платя в пол და აბრეშუმი იმდენად მაღიზიანებს, რომ პალტოების ხათრითაც კი ვერ ვაპატიებ. ცალკე აღნიშვნის ღირსია ისეთი ფეხსაცმელი ყველაზე ცუდ კოშმარში ნახვას რომ არ უსურვებ ყველაზე მოსისხლე მტერს.

თამუნა ინგოროყვა

10-ა

ტატუნა ნიკოლეიშვილი

10ა-ს ძალიან ლამაზი ნაჭრები ჰქონდა. კოლექცია ცოტა მეჰიპსტერა კიდეც, რომ არა დაღეჭილ-გადაყლაპულ-მონელებული ყველაფერი დანარჩენი. მოკლედ როგორც ინგოროყვა ისინიც თავისუფლად გაყიდიან კოლექციას. რისი თქმაც შეიძლება გამიჭირდეს ტატუნა ნიკოლეიშვილზე. თამბაქოსფერი დაწნული სვიტერებით დაიწყო და გაურკვეველი მოტივებით შთაგონებული არც თუ ისე ლამაზი დეკონსტრუქციებით დაასრულა. არ ვიცი რატომ მოუვიდა. წინა კოლექცია აშკარად უჯობდა.

ბიჭები...

დათუნა სულიკაშვილი

დათუნა სულიკაშვილი - კრისტის ბენეფისი

ასე პირობითად დავარქვი დიზაინერთა ამ ჯგუფს, რადგან ყველა მათგანს ჰქონდა რაღაც ბიჭურად საინტერესო ქალების კოლექციაში - ზოგმა განსაკუთრებული ქალურობა წარმოაჩინა (დათუნა სულიკაშვილი) ზოგმაც განსაკუთრებული და სპორტულ-ფეტიშისტური (გიორგი ამირეჯიბი, გოლა), ზოგმა იამამოტოსეული დეკონსტრუქციიდან კვლავ ძალიან ქალურ ფორმებამდე მიგვიყვანა (გიორგი შაღაშვილი), ზოგიც სრულებით გასცდა თბილისური კლიენტელის არეალს და ძალაინ არათბილისური ქალი გვანახა (გუდუ, ნიკოლა გრიოგორიანი). საბოლოო ჯამში ყველა ამ კოლექციის ხილვა ნამდვილად ღირდა. განსაკუთრებული შოუთი, დასრულებული და აქსესუარებით გაფორმებული კოლექციით დათუნა დაემშვიდობა თბილისის მოდის კვირეულის პუბლიკას; კონცეპტუალური დატვირთვისთვის არც ამჯერად უღალატია შაღაშვილს (ტრადიციულად დამთრგუნველი მუსიკალურ-ვიზუალური თანხლებით), ამირეჯიბის კოლექცია ძალიან ხარსიხიანი და შეკრული იყო გლადიატორული აქსესუარებით; გრიგორიანის „ჩუბიკურ“ კოლექციას ბევრი ღირსება ჰქონდა, რაც ძირითადად აქსესუარებში და ტყავის დამუშავების ნამდვილ ტალანტში წარმოჩინდა; გუდუს, მიუხედავად არასრული კოლექციისა და აუხსნელი სთაილინგისა რამდენიმე ძალაინ დამამახსოვრებელი პიჯაკი და ზედა ჰქონდა, გოლას კი ბევრი ლამაზი კაბა და კარგი კატური სთაილინგი ჰქონდა catwalk-ზე, რომ აღარაფერი ვთქვათ ცოცხალ მუსიკაზე სალომე კორკოტაშვილის შესრულებით.


გოლა

გოლა

გიორგი ამირეჯიბი

გიორგი შაღაშვილი

ნიკოლა გრიგორიანი

გუდუ

საბოლოო ჯამში არ ვიცი როგორ შევაფასოთ თბილისის მოდის კვირეული, რომელიც არც სეზონში იჯდა და ვერც ბაიერებით დაიტრაბახებდა. ვიცი ის, რომ თუ რამე არ შეიცვალა ძალიან მალე ნებისმიერი მსგავსი პროექტი მოკვდება. დაიღლებიან დიზაინერები, უკვე დაიღალა პუბლიკა, ალბათ თვითონ ორგანიზატორებიც დაიღლებიან. მაინც იმედი მაქვს, რომ სულ რაღაც ბოლო ორ წელიწადში მიღებული გამოცდილება გარკვეულ როლს შეასრულებს მოდის ინდუსტრიის განვითარებაში. ისე, მოდის კვირეულები ნაკლებად სტრესულ და გასართობ საღილაო ივენთებად ყალიბდება. ეს რაღაცით საინტერესოც კია. ბოლო-ბოლო ამდენ სკანდალს დროში ასე შემჭირდოვებულად სხვაგან აბა სად მოვესწრებოდით.

Georgian Fashion Week Spring Summer 2012: იყო და არ იყო რა...

2011-10-18T06:55:00.000-07:00

ოჰ, რა მძიმე ამოცანის წინაშე დამაყენეთ რომ იცოდეთ. ძალიან მეძნელება საქართველოს ბოლო მოდის კვირეულზე სერიოზულად დავწერო. ბოლო იმიტომ, რომ მაკა მეტრეველმა გაზეთ „პრაიმ-ტაიმისთვის“ მიცემულ ინტერვიუში უკვე განაცხადა, რომ გადაწყვიტა შეწყვიტოს მსოფლიო პოდიუმების მტვრის ყლაპვა და დიასახლისობას დაუბრუნდეს (ანუ ქველმოქმედებით დაკავდეს). ის კი ამბობს, რომ მის გარდა კიდევ ორი დამფუძნებელი ჰყავს კომპანიას, თუმცა მგონია, რომ იმ ორ დამფუზნებელს მაკას გარეშე რომ შეძლებოდათ ამ პროექტის განხორციელება მაკას ნამდვილად არ მიიწვევდნენ თავის რიგებში. მაკას წასვლით საქართველოს მოდის კვირეულის განაჩენი გამოტანილია. არ მგონია, რომ ის გაგრძელდეს. თუმცა, მაკა წინა ორ კვირეულზეც ამბობდა ბოლოაო, მაგრამ ისე მოხდა, რომ დღემდე მოვიდა. ვნახოთ...

რაც შეეხება ამ კვირეულს, აქაც იყვნენ განსაკუთრებული სტუმრები ისევ და ისევ Société Anonyme-ის წყალობით. თუმცა, ამან კვირეულს ვერაფრით უშველა და კითხვაზე „როგორ ფიქრობთ კვირეული შედგა?“ ყველა ერთხმად პასუხობდა - „კვირეული შეგვდგა“. დიახ, კვირეული და მონაწილე დიზაინერები შეგვდგნენ და სულ წიხლები გვირტყეს ძალიან მოკლე პოდიუმიდან. ჯერ იყო და გაურკვეველი გახსნა შემოგვთავაზეს სუხიშვილებით, ცუდი ყველით, მაურინა ბერიდზის მუსიკალური გაფორმებით, მოდისგან ძალიან შორს მდგარი საქორწილოდ გამოწყობილი პუბლიკით. მერე კი კლუბ Two Side-ში ვიღაცის დაბადების დღის მაგვარი წვეულება მოაწყვეს. წვეულებამდე ხინკლის სუნი უნდა გაგევლო, რომ ჯეოსტარელი ნოდიკოსა და სალომეს სიმღერებით დამტკბარიყავი. ასეთივე სტილში გაგრძელდა უცხოელი სტუმრების ყველა დანარჩენი საღამო - ხინკალი, ხინკალი და არაფერი ხინკლის გარდა. სტუმრების ნახევარი მოწამლულ-დახოცილები ეყარნენ ნომრებში და ვინაიდან სანახავი დიდად არც არაფერი ყოფილა, ნახევარ ჩვენენბებზე მეტი არც უნახავთ.

კოლექციებზე რა მოგახსენოთ. ძალიან ცუდი კოლექციები აჩვენეს გოგა ნიქაბაძემ და ნინო კაჭარავამ. იმდენად ცუდი, რომ ცნობილი ჟურნალისტი და რედაქტორი გოდფრი დინი ხელებს ასავსავებდა დაამთავრეთ ჩვენებაო. არაფრისმთქმელი კოლექციები აჩვენეს Salle de Mode-მა (სალომე ამანათაშვილი), ალექსანდრ არუთუნოვმა (A.K.A. საშა ლაჟოლიმ) და ფიქრია გელენიძემ. საშუალო კოლექციები აჩვენეს თეონა ელიზბარაშვილმა და ქეთი ჩხიკვაძემ. ამ უკანასკნელს სულ მინდა ვკითხო თვითონ თუ ჩაიცმევდა იმას, რასაც აკეთებს, რადგან, როგორც წესი ძალიან გემოვნებიანი ქალბატონია. ყველაზე ნორმალური ატელიე ინფორმალის და აკა ნანიტაშვილის კოლექციები იყო. აკასთან ერთი შენიშვნა გამიჩნდა, მკვდარი ცხოველები და ლაბადები რომ მოეხსნა გაცილებით კარგი კოლექცია იქნებოდა. თანაც კასტილიდან მტრედზე გადასვლა პერფორმანსში არც ისეთი ძლიერი ეფექტის მქონეა. რომ აღარაფერი ვთქვათ ბავშვზე, რომელიც მგონია, რომ პოდიუმზე არ უნდა დადიოდეს. ავთანდილზე რა ვთქვა აბა. კიბატონო ძალიან ხარისხიანი, ფერადი, შეკრული კოლექცია იყო, მაგრამ ცოტა მეძველმოდურა და მეკეკელკა. მე მაგ კოლექციას ლონდონში არ წავიღებდი (ასე გეგმავს).

ცალკე აღნიშვნის ღირსია, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის კუზინას - ფახრია ხალაფოვას კოლექციას, რომელსაც დავარქმევდი „ავარია ტრავესტი კლუბში“. ყველას გვახსოვს მის მიერ წინა კვირეულზე წარმოდგენილი ზიზილ-პიპილო კოლექცია. ძალიან ცუდია, რომ წელს შოურუმი არ გააკეთეს (რაღაც ალისა საოცრებების ქვეყანაში გამოფენით იყო მეორე დარბაზი დაკავებული) და ვერ მოვახერხეთ ამ ქმნილებებთან შეხება. „პაკლონზე“ გამოსული მოდელები თავადაც ვერ იკავებდნენ სიცილს, რომ აღარაფერი ვთქვათ კოლექციით ნასიამოვნები დარბაზის რეაქციებზე.

ერთად ერთი პოზიტივი, რაც ამ ვიკს გააჩნდა იყო გოდფრი დინის ვორქშოფი, რომელიც სიმონ ჯანაშიას სახელმწიფო მუზეუმის აუდიტორიაში გაიმართა. ძალიან სასარგებლო რჩევები მისცა ადგილობრივ დიზაინერებს კომუნიკაციასთან და დეფილეს გამართვასთან დაკავშირებით.

აი ასე უნიათოდ ჩაიარა საქართველოს მოდის მეოთხე და სავარაუდოდ უკანასკნელმა კვირეულმა. დიზაინერები გამაიმუნდნენ, ხალხი გაერთო, აჭარა თავისუფალია...

ზაფხული, ზღვა და ... არაფერი

2011-10-18T06:48:00.000-07:00

ჩემო მონატრებულო მკითხველო, ვიცი, რომ უპატიებელი შეცდომა იყო ამდენ ხანს დაკარგვა. თუმცა, რა ჩემი ბრალია, რომ ქართულმა მოდამ ზაფხულში მიიძინა. სულ ერთი-ორი მინი ჩვენება გაიმართა, ზოგი ბათუმში, ზოგიც გორში და ისეთი არაფერი მომხდარა, რაზეც თქვენი დროის დახარჯვას გადავწყვეტდი.

სხვა ჰაილათების რა მოგახსენოთ. პრემიერამდე უკვე გახმაურებულ „ქეთო და კოტეში“ თამარ კვესიტაძის ავთანდილთან გაკეთებული კოსტიუმები ვიხილეთ. სიმართლე ვთქვა სცენაზე ცოტა ქაოსი იყო და არც ქეთოს კაბამ მომხიბლა, მაგრამ აღსანიშნავი იყო თეა დარჩიას „ჯეირანის“ კოსტიუმი და თუ როგორ აითვისა ის თეამ ამ ცეკვის გენიალური შესრულებისას. გარდა ამისა, აღსანიშნავია გოლას და პეპელას ვენის მოდის კვირეულზე გამოსვლა. მათი იქ ვიზიტი კულტურისა და ძეგლთადაცვის სამინისტროს ორგანიზებული იყო. ადგილობრივმა ქართველმა ქალბატონმა ჩვენებების წინ შესავალი სიტყვა წარმოთქვა ფონში კი საქართველოს გერბი და სამინისტროს ლოგო ლივლივებდნენ. ვერ ვიტყვი, რომ ვენის ვიკი განსაკუთრებული ბრწყინვალებით გამოირჩევა, მაგრამ მნიშვნელოვანია, რომ ქართველი დიზაინერები ნამდვილი ჰაილაითები აღმოჩნდნენ. განსაკუთრებით კი გოლა, რომელმაც წინა კოლექციიდან მორჩენილი მოდელები მთლიანად გაყიდა.

ანუკი-ბიჭოლას გუშინ ჰქონდათ ჩვენება კიევში. როგორც დმიტრი პერეტრუტოვის გადაღებული ლუქებიდან ირკვევა კოლექცია შერეულია - ქალის და მამაკაცის. თუმცა ამაზე ალბათ ცალკე პოსტს დავწერ. ან შეიძლება საერთოდაც არ დავწერო. ვნახოთ მათთვის რომელი აჯობებს...

ჩუბიკას შვილი შეეძინა, რასაც სულით და გულით ვულოცავ. იმედი მაქვს ეს მოვლენა მის შემოქმედებაზეც პოზიტიურად და კრეატიულად იმოქმედებს. ის ახლა ძირითადად აქსესუარების კეთებითაა დაკავებული. ხოლო აგვისტოში კი გაირკვა, რომ იტალიის ვოგის ბლოგზე მისი პორტფოლიო განთავსდა. ჟურნალშიც ალბათ მალე ვიხილავთ. გარდა ამისა მასთან ვრცელი ინტერვიუ დაიბეჭდა ZOO Magazine-ში. ეს ყველაფერი კი საერთაშორისო სააგენტო Société Anonyme-ის წყალობით მოხდა. ამ დროს, ავთანდილს თავისი რუსი PR აგენტებისთვის გადახდილი ძალიან დიდი ჰონორარის მეშვეობით იგივეს გამეორება მოუნდა. ჯერ Fiasco-ში გამოჩნდა მისი მოდელის ... მმმ ... საყელო. ხოლო ფრანგულ ვოგში დაბეჭდვის იმედი ჯერ კიდევ არსებობს.

და სანამ საქართველოს მოდის კვირეულზე გადავსულვართ იმასაც მოგიყვებით ამის პარალელურად ტალინში რა ხდებოდა. ესტონეთში საქართველოს საელჩოს და თაკო ჩხეიძის ინიციატივით (ესტონეთში საქართველოს ელჩი თაკოს ქმარია) თბილისის მოდის კვირეულზე გამომსვლელი 4 დიზაინერი, მოდელები, ჯიჯი და თაკო (P.S.-ის გადამღები ჯგუფის თანხლებით) გაემგზავრნენ. დიზაინერების სიაში ამჯერად თამუნდა ინგოროყვა, დათუნა სულიკაშვილი, სიმონიკო მაჩაბელი და გიორგი შაღაშვილი მოხვდნენ. თამუნამ და დათუნამ ახალი კოლექციები აჩვენეს, სიმონიკომ სულ პირველ თბილისის მოდის კვირეულზე გამოტანილი კოლექციის ნარჩენები და შაღაშვილმაც მგონი წინა კოლექცია აჩვენეს. როგორც არ უნდა იყოს ტალინისთვის ჩვენი თანამემამულე დიზაინერები მაინც ჰაილაითები აღმოჩნდენ.

წლევანდელ მარტში გამართული Be Next კონკურსის გამარჯვებულები გიორგი ციკოლია და ანუკა ქებურია მოსკოვში გამეგზავრნენ კოლექციების საცვენებლად. მათთან ერთად JB-საც უნდა მიეღო მონაწილეობა, თუმცა არასრულწლოვნების გამო ორგანიზატორებმა მისი მოსკოვურ კონკურსზე დაშვება ვერ მოახერხეს.

შავი ზღვა, ზაფხული და მოდა

2011-06-15T03:39:00.000-07:00

ამასწინათ საქართველოს პრემიერმინისტრი ნიკა გილაური ვენაში იმყოფებოდა ეკონომიკურ ფორუმზე. როგორც აღმოჩნდა, FTV-ის პრეზიდენტთან მიშელ ადამთან ხელშეკრულებას მოეწერა ხელი, რომლის მიხედვითაც აგვისტოში ბათუმი შავი ზღვის მოდელების კონკურსს უმასპინძლებს.

ეს პროცესი ცოტა მაზალო სანახავი კი არის, მაგრამ მაინც შეხედეთ რავი.

მისასალმებელია, როდესაც ქვეყნის ხელისუფლება ფეშენიზაციას უწყობს ხელს (აკი ვწერდი ხელისუფლების ყველა შტო ჩართულია ფეშენ შეჯიბრებაშითქო). თუმცა კარგი იქნებოდა ხარისხსაც თუ მივაქცევთ ყურადღებას.

აი მაგალითად ეს წინა წლის იგივე კონკურსია. იმედი მაქვს ასეთ გოიმობას არ გვიმზადებენ :)

FTV-ს საქართველოში თავისი ისტორია აქვს. 2005-ში რუსთაველის გამზირზე ამ ტელევიზიის ბრენდით კლუბი გაიხსნა, რომელმაც პრაქტიკულად პირველად მოუყარა თავი თემატურ ფეშენ ტუსოვკას მუდმივ ადგილას. სოფო ჭყონიამ მაშინ მცდელობა არ დააკლო, ბევრი ფული გადაიხადა ბრენდში, ბევრი დიჯეიც ჩამოიყვანა, ბევრი ივენთითაც გვახალისა, მაგრამ რად გინდა. არ იყო საქართველო ამისთანა ეშენიზაციისთვის და როგორც ყველა სხვა ადგილმა ამ კლუბმაც უმალვე დაკარგა პეწი. საბოლოო ჯამში კი დიხურა.

შემდეგ რამდენჯერმე ვიხილეთ სამაზვანეცი ჟურნალისტები მიკროფონებზე ცუდად დაკოპირებული ლოგოებით, რომლებიც ირწმუნებოდნენ FTV-ის ოფიციალურ ტუსოვკაზე ვიმყოფებოდით. მაგალითად დიმა ჩხეიძემ (არის ასეთი მოვლენა ქართულ ენთერთეინმენტში) ბაკურ ბაკურაძის ჩვენება სწორედ ამ პათოსით გამართა. არადა ერთ-ერთ პოლიგრაფიულ მაღაზიაში ჩემი თვალით ვნახე როგორ ამზადებდნენ მიკროფონის სტიკერებს.

მოკლედ რომ ვთქვათ - Georgia loves Fashion TV

Tbilisi Fashion Week FW 2011-2012?

2011-05-25T06:14:00.000-07:00

ძალიან მეზარებოდა ამ პოსტის დაწერა, რადგან კვირეულმა ზოგადად უღიმღამოდ ჩაიარა. ფოტოებსაც მოგვიანებით დავდებ...

სათაურში კითხვის ნიშანი შემთხვევით არ გამომიყენებია. უნდა შევთანხმდეთ: როდესაც საქართველოში გამართულ მოდის კვირეულებზე ვწერთ უნდა დავივიწყოთ სეზონი, ბაიერები, შოურუმები და რავიცი კიდევ ყველაფერი სხვა რომლის გარეშეც მოდის კვირეულზე საუბარი არასერიოზული თემაა.

მოკლედ, გამოიკვეთა შემდეგი ტენდენცია - როდესაც წერ, რომ სეზონიდან ამოვარდნილია და მიანიშნებ ხარვეზებზე დიდის შეცხადებით გეუბნებიან - რა ვქნათ ბატონო სხვა გზა არ გვაქვს რა გვექნაო. მე ვუპასუხებდი, რომ არ უნდა გააკეთოთ ასეთი ჩვენებები. არც დიზაინერს აძლევს რამეს, არც ქართული მოდის პიარად გამოდგება ეს ამბავი და მითუმეტეს ვერც მსოფლიო მოდის განვითარებას შემატებს რამეს.

ასეთი კოლექციები სამწუხაროდ ჭარბობდა თბილისის მოდის კვირეულზე. კოლექციებამდე კი გახსნას და ვენიუს შევეხები. ჩემი აზრით მოდის კვირეულისა და სასტუმროს იუბილეს ერთად გამართვა დაუშვებელია რადგან: 1. პუბლიკა არეულია და ვინ რისთვის მოდის არ იცის; 2. წარმოდგენილი სანახაობა შესაბამის შთაბეჭდილებას ვერ ახდენს, რადგან ადუიტორიაა არეული; 3. თემების აღრევა თანაბრად აზარალებს როგორც მოდის კვირეულს, ასევე სასტუმროსაც.

ასე განსაჯეთ და 3 მაისს, გახსნის დღეს, ძალიან ჭრელი საზოგადოება შეიკრიბა შერატონში. ორი შოუ, რომელიც იმ დღით გაიმართა სწორედ ის შემთხვევა იყო, რაც ზემოთ ვახსენე - რატომ გააკეთეს ნეტავ. სიმონიკოს რამდენიმე კოსტიუმს შემდეგაც დიდხანს ვუტრიალე და ვერაფრით მივხვდი ან სად იყო იქ შერატონის ბრენდ იდენტობა, ან კუტური. ატელია 10ა-ს ჩვენება ჩვეულებრივი ღადაობა იყო. რა ადგილას ეძღვნებოდა შერატონის 20 წლის იუბილეს ვერც მაგას მივხვდი. არაფრით გამორჩეული უსილუეტო კაბები, ესპადრელები, გაურკვეველი მესიჯი. თვით დიზაინერებიც არეულ მესიჯებს აგზავნიდნენ ინტერვიუების დროს. ყველაფერი კი 10ა-სგან ნამდვილი "კრეატივის ზეიმით" დასრულდა, როდესაც სტუმრებს მოსაწვევებში დიზაიენრული დუოს მიერ შექმნილი ცხვირსახოცები დაგივირგეს - შეიფონზე დაბეჭდილი ავლაბრის დაღმართის ძალიან ცნობილი ძველი ფოტო, შერატონის და 10ა-ს ლოგოები. ძალიან კრეატიული იყო, ძალიან :-)

სამაგიეროდ შერატონის მიერ უხვად გამასპონძლებამ თავისი შედეგი გამოიღო და გვიანობამდე ყველამ მშვენივრად მოილხინა აუზთან გამართულ წვეულებაზე. ბროლის კანდელაბრები, ეკლექტური ავეჯი და უამრავი სტუმარი კარგ გარემოს ქმნიდა. სამწუხაროდ, ეს გამონაკლისი აღმოჩნდა კვირეულის სხვა, უსახურ წვეულებებს შორის. ამ საღამოს ხალხმა სულ დაკარგა საკუთარი თავის ფლობის უნარი - ესეც მაგალითი:

ვენიუც ცუდად იყო შერჩეული: ფოიეში ხალხი არ ჩანდა და მოდის კვირეულის გარემოც დაკარგული იყო. არ იყო ლაუნჯი, სადაც საათიანი ლოდინით დაღლილი ადამიანი ჩამოჯდებოდა და იფუსფუსებდა. უბრალოდ დასაჯდომი ადგილის დეფიციტი იყო. კარავი კარვად დარჩეს, მაგრამ ბალრუმმა ვერ გაქაჩა. მისი პარამეტრების გამო პოდიუმის მხოლოდ შუა ნაწილი ნათდებოდა. თუმცა ვიდეო პროექციები კარგ ფონს ქმნიდა.

დღის ბოლოსკენ ხალხი ნელ-ნელა აკლდებოდა ჩვენებებს და ბოლო ჩვენებები ნახევრად ცარიელ დარბაზებში იმართებოდა.

რაც შეეხება კოლექციებს. გონების დაძაბვაა საჭირო, რომ გაიხსენო რომელი კოლექციები დაგამახსოვრდა. თან ამ შემთხვევაში დამახსოვრება სულაც არ ნიშნავს მოწონებას.

დავიწყოთ შარშანდელი კონკურსანტი დიზაინერებით: თამარა ბოჩიკაშვილი და გიორგი ქებურია. წინა კვირეულზე მათ პირველი პრიზი გაინაწილეს და ამ კვირეულის ფარგლებში კოლექციები წარმოადგინეს. ბოჩიკაშვილმა სტერეო დიზაინი წარმოადგინა და ამის აღსაქმელად სპეციალური სტერეო სათვალეებიც დაურიგა მაყურებელს. გეომეტრიულ კოლექციაში ამ ნახატების მეტი გამორჩეული არც არაფერი იყო (რა თქმა უნდა გარდა იმპროვიზირებული კალოშებისა). ჩვენების შემდეგ, მესვეურები გამალებით აგროვებდნენ სათვალეებს.

გიორგი ქებურიას ჩვენება სრული ფეილი იყო. ფერთა გამა გაურკვეველი, მოდელების არქიტექტურა არეული, კოლექცია შეუკრავი, ფაქტურები გაუგებარი (ორგანზა, ელვა და ა.შ.). ბოლო მოდელი - კენტავრი - საერთოდ ვერ გავიგეთ და სესვლისას დაიშალა კიდეც.

ბოჩიკაშვილს ატელიე ექსპერიმენტისთვისაც ჰქონდა კოლექცია შექმნილი. ორიგამით ინსპირირებული კოლექცია ცუდად იყო შეკერილი. გეტრებს არაუშავდა.

კიდევ ბევრი სხვა კოლექცია ვერ გავიგე, მაგ. მანანა ანთელიძის. ნუ ეგ იქეთ იყოს. ვერც ის გავიგე (მცირე დეტალების გარდა) რით განსხვავდებოდა გიორგი შაღაშვილის ეს კოლექცია წინა ორისგან.

ასე თუ ისე საინტერესო იყო მოსკოველი ანა მიმინოშვილის კოლექცია. ბეჟი, თამბაქოსფერი, ბალოტნის და ლურჯის აქცენტი. იმ იშვიათი კოლექციების რიცხვში შევიდა, რომლებმაც ქართველი მოდელები უქუსლოდ სიარულისთვის არ გაწირეს.

ერთად-ერთი დიზაინერი, რომელმაც ამ სეზონზე ორივე კვირეულზე წარმოადგინა კოლექცია იყო დათუნა სულიკაშვილი. ამჯერად მან მაყურებელი თბილისის აეროპორტის ვაგზალზე ჩაიყვანა კოლექციის სანახავად. ძალიან შთამბეჭდავად მოადგა პოდიუმს მატარებელი, რომელიც მის სახელს ატარებდა. ვაგონები ბექსთეიჯის როლს ასრულებდა. ძალიან, ძალიან ციოდა და დიდი ხნის ლოდინიც მოუწია პუბლიკას. ფერთა გამით რადიკალურად განსხვავდებოდა წინა ჩვენებისგან. ჩვენება ნორმალურად განვითარდა თუ არ ჩავთვილთ იმ ფაქტს, რომ შარშან გამოყენებული მძივებით ნაქსოვი დეტალები კვლავ იყო გამოყენებული, მითუმეტეს, რომ მისი ავტორი მსგავსი ტექნიკით შესრულებული ნამუშევრებით დამოუკიდებლად წარსდგა BE NEXT-ზე. ამ სერიიდან ერთი პიჯაკი იყო ყველაზე ლამაზი, რომელსაც საყელო ძალიან წმინდად ნაქსოვი მძივით ქონდა გაფორმებული. მოთეთრო კომბინიზონებიც ცუდი არ იყო. ფეერვერკი ნამდვილად ზედმეტი იყო.

ფინალური დეფილეს უფლება რა თქმა უნდა თამუნა ინგოროყვამ დაიტოვა. ამჯერად წინანდლის მარნის დარბაზები გამოიყენეს. დიზაინერმა პრიდაპირ თქვა, რომ სეზონს არ აკეთებდა და გაზაფხული-ზაფხულის კოლექცია წარმოადგინა. ყვავილები, თევზის ფარფლები და მსუბუქი ფერები და ქსოვილები. მოკლედ, როგორც ყოველთვის ხარისხიანი და ლამაზი კოლექცია იყო. თუმცა, არ ვიცი რამდენად ღირდა ამხელა სამზადისად. ისეთი ექსკლუზიურობის ღრუბელში შეფუთეს ეს მოვლენა, რომ ბოლოს ფრონტ როუ ნახევრად ცარიელი დარჩათ. თან ისიც ვერავინ შენიშნა, რომ მუზეუმში ამ დროს პიეტ მონდრიანის გამოფენა იყო, რომლის პატერნები დღემდე ისნპირაციის წყაროა ბევრი დიზაინერისთვის. სამაგიეროდ კარგი ფურშეტი კი იყო.

კვირას, 8 მაისს თბილისის მოდის კვირეული მოდელების კონკურსით დასრულდა, რომელშვიც დალი ჩიტალაძის ძმიშვილმა აგრეთვე დალი ჩიტალაძემ გაიმარჯვა, მგონი დამსახურებულადაც. ზოგადად კონკურსი კი ის შემთხვევა იყო, როდესაც შეუიარაღებელი თვალით ვიხილეთ რა დგას ქართველი დიზაინერების ქმნილებების უკან - ცელულიტიანი სხეული!

სხვა რა - არც არაფერი, აქსესუარები იყო ფოიეში, ზოგი კარგი, ზოგიც ისე რა. შუზოფრენიის ფეხსაცმელი იყო საინტერესო (საიდუმლო ჯიბეებით) და შოურუმი ბოლო დღეს გააკეთეს პიანო ბარში.

ჭირი იქა, ლხინი აქა...

Parapluie თუ Parasol?

2011-05-17T07:37:00.000-07:00

მოკლედ, ეს ოთხი პოსტიდან მეორეა, რომელიც ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ მინდა გავაკეთო. გპირდებით, რომ შემდეგი ორი უფრო ახლოს იქნება მოდასთან. თუმცა, არც ეს პოსტია ძალიან შორს ამ თემიდან.

Parapluie თუ Parasol? ერთი წვიმისგან გვიცავს, მეორე - მზის სხივებისგან. უკვე აღარ ვიცი თბილისში რომელი უფრო გამოსადეგარია, მაგრამ ფაქტია, რომ ორივე შემთხვევაში ქოლგასთან გვაქვს საქმე. ”ქოლგა” ის ფოტოკონკურსია, რომელიც აგერ უკვე რამდენიმე წელია ფოტოხელოვნების პოპულარიზაციას ახდენს. მინდა აღვნიშნო, რომ კონკურსზე წარმოდგენილი ნამუშევრების ხარისხიც და რიცხვიც თანდათან თვალშისაცემად იზრდება. ისიც მინდა დავამატო, რომ გამოფენა, რომელიც 9 მაისს ”თბილისი ცენტრალში” გაიხსნა ძალიან კარგად იყო ორგანიზებული. ყველა ფოტო ლაითბოქსებში იყო წარმოდგენილი, ძალიან ბევრი დამთვალიერები ჰყავდა და კარგი მუსიკალური თანხლებაც ჰქონდა.

ბევრ წერას არ ვაპირებ, უბრალოდ რამდენიმე ფოტოს შემოგთავაზებთ, რომლებიც მგონია, რომ მოდას პირდაპირ თუ ირიბად ეხება.

მაკა კუკულავა Devil wears Prada

რომან ფირცხალავა


ნიკოლოზ ფხალაძე

მარსელ კამპსი

თომას მორში

ეკატერინე მამამთავრიშვილი

ანა იაისლე

იან ქარვერი - თალიბური მოდა

მარკუს დიფანბახერი ”მე მხოლოდ თამაში მინდოდა” - რაიხის მოდა :-)

ანა გუგუტიშვილი

ნიკოლოზ მამეიშვილი - ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი

მარიამ სიჭინავა

ფუ, ტურიზმი, ანუ ფუტურისტი ტურისტები

2011-05-14T04:50:00.000-07:00

უჰ, რამდენი ხანი გავიდა, რაც არაფერი დამიწერია. მომიტევეთ. ამ დღეებში რამდენიმე პოსტს გპირდებით, ჩემი ღრმა რწმენით - ერთი მეორეზე საინტერესოს.

დავიწყოთ ძველის გახსნებით (რადგან ახალი და კარგი გასახსენებელი ჯერაც ბევრი არაფერია).

გამოფენის ერთ-ერთი აფიშა, სადაც ფუტურისტულ დადაისტური ჟურნალი H2SO4-ია დაანონსებული (სხვათაშორის რეპრინტი იყიდება იქვე)

ამ დღეებში, ლიტერატურის მუზეუმში ძალიან საინტერესო გამოფენა მიმდინარეობს. აქვე გეტყვით, არ ვაპირებდი ამ თემაზე დაპოსტვას, მაგრამ თეატრის კოსტიუმების იმდენი ესკიზი ვნახე, თანაც ქართული მხატვრობის კლასიკოსების მიერ შესრულებული, რომ მაინც გადავწყვიტე დამეწერა.

ბევრი ჩემი მკითხველისთვის ცნობილია (ამის დიდი იმედი მაქვს), რომ 1920-იან წლებში თბილისი ბევრი მნიშვნელოვანი მოვლენის ცენტრი იყო. მთელი რუსეთის იმპერიიდან წითელ ტერორს გამოქცეული მხატვრები და ლიტერატორები სწორედ თბილისში იყრიდნენ თავს. ამას ისიც ემატებოდა, რომ ”სენადალეული” ახალგაზრდა მხატვრებიც დაბრუნდნენ ქალაქში. ქალაქი მაშინ მშვიდად არ ცხოვრობდა. აქაც დიდი იყო ბოლშევიკური ტერორი. თუმცა, არტისტების დარდი იმხანად ჯერ არავის ქონდა. სოწრედ მაშინ ფუნქციონირებდა სალონი ”ქიმერიონი” რუსთაველის თეატრის სარდაფში. სწორედ მაშინ გახურდა ქართული ”დადა”, მაშინ ელენე ახვლედიანი ჯერ კიდევ არ ხატავდა თბილისის ბალკონებს, დავით კაკაბაძე კი იმერეთის პეიზაჟებს.

ჯერ არ იყვნენ დახვრეტილი ”ცისფერყანწერლები” და 28 წლის გენიოსი პეტრე ოცხელი. ჯერ არ იყო ხელვნება რეჟიმის გემოს დამორჩილებული. ისინი ახერხებდნენ და ამ ყველაფერს ახორციელებდნენ - თეატრში, კინოში, პუბლიცისტიკაში. ისინი მაშინ გიჟები იყვნენ - აკეთებდნენ იმას, რაც სურდათ.

თბილისი მაშინ ფუტურიზმის და ავანგარდის ნამდვილ მექად იქცა. ეს იყო ტურისტული დესტინაცია ძალიან მაგარი ტიპებისთვის. დღესაც, თბილისი ის ქალაქია, რომელსაც ”უყვარხართ” და გელით, როგორც ტურისტს. თუმცა, თავად განსაჯეთ ის და ეს თბილისი, როგორც ფუ-ტურიზმის ადგილი.

აგერ ფოტოებიც. ზედმეტი თხრობით თავს არ შეგაწყენთ - მინდა იმის ნაწილი სიამოვნება მაინც მიიღოთ, რაც მე იქ მისვლისას განვიცადე. და კიდევ, ეს გამოფენა ჯერ კიდევ მიმდინარეობს რამდენიმე დღით და აუცილებლად მიდით, არ ინანებთ!

ელენე ახვლედიანის ”დრაგკინგული” პრიკიდი

მარცხნივ ლადო გუდიაშვილის პერფორმანსი პარიზში, კაფე როტონდა წინ; მარჯვნივ მიხეილ ჭიაურელი მიუნხენში (როგორი იყო და მერე სტალინისთვის ”ბერლინის დაცემას” გადაიღო)

კირილ ზდანევიჩის ფუტურისტული ვარიაციები

საბჭოთა შაბათობებისთვის მიძღვნილი წიგნის ძალიან იკონური დიზაინი

ქართული ავანგარდული ფილმების რეტროსპექტივა

არტ ჟურნალის ყდის ილუსტრაციები

ფიროსმანი, პიკასოს მიერ შესრულებული გრაფიკა

კინოჟურნალის ყდა

ილია ზდანევიჩის მიერ პარიზში, 1928 წელს შექმნილი კოსტიუმი

მიხეილ ჭიაურელი

ეს მგონი პეტრე ოცხელის ესკიზია

ძალიან ბევრი ესკიზებია მიმოფანტული ავტორის მითითების გარეშე

ესეც ოცხელი უნდა იყოს

ემა ლალაევას ეკსიზები

გუდიაშვილის ესკიზები

გუდიაშვილი

პეტრე ოცხელის სცენოგრაფია და ფილმის მხატვრობა (კ.ფ. ”მფრინავი მღებავისთვის”)

პეტრე ოცხელი მხატვრობით შექმნილი დეკორაცია

...შინ არ ვარგოდაო, სანადიროდ გარბოდაო

2011-04-24T07:41:00.000-07:00

ჩემო იშვიათად მაკომენტებელო, მაგრამ სტატისტიკის მიხედვით ერთგულო მკითხველო. ამ სადღესასწაულო დღეებში განსაკუთრებით მექავება ენა. ყველა ისეთი განაზებულია, გასხივოსნებული, ღმერთთან მიახლოებული, რომ ერთი რამ მინდება მხოლოდ - აღვადგინო თეთრსა და შავს, მარხვასა და მსგებსს, მიტევებასა და განსჯას შორის ასე უღმერთოდ დარღვეული ბალანსი. ამ პოსტს თუ ბოლომდე წაიკითხავთ ისეთ ამბებს შეიტყობთ, რომელსაც ფაქტობრივად სახელმწიფო საიდუმლოს გრიფით ინახავენ და ერთი ხელის თითზე ჩამოსათვლელმა ადამიანებმა თუ იციან (ბოლოში ტყუილად ნუ გადახტებით - სადღაც გავაზავებ).

პოსტის სათაური? - ასთი ხალხური თქმა არსებობს მათ მიმართ, ვინც გარემოებებს აბრალებს გარკვეულ ჩავარდანასა თუ სტაგნაციას და გეოგრაფიულ კოორდინატებში ლივლივით ლამობს პანაცეის მონახვას. რა, ვთქვა აბა... ნამდვილად გამიხარდება თუ დიორის 60 წლისთავისა და დიორში გალიონოს 10 წლისთავისთვის მიძღვნილ საიუბილეო ჩვენების პარალელურად, რომელიმე ქართველი დიზაინერი დაგეგმავს შოუს, მაყურებელსაც წაართმევს და აღიარებასაც მოიპოვებს პარიზის მოდის კვირეულზე. თუმცა, არ მგონია ამის საფრთხე უახლოეს მომავალში გველოდეს. მითუმეტეს, რომ ამის გამოცდილება ახლო წარსულში უკვე გვქონდა: ირაკლი ნასიძემ ჩაიდინა ასეთი საქციელი და ცარიელ დარბაზში აჩვენა კოლექცია რამდენიმე წლის წინ. ბიჭი ისეთი ნაგლია, რომ მხოლოდ იმას ვოცნებობ, მქონდეს მისი ნაგლობა და ყველაფერი ის, რაც უკვე მაქვს.

თემას დავუბრუნდეთ. რიგმა ქართველი დიზაინერებისა ამასწინათ გამოაცხადა - საქართველოში მოდის კვირეულს აზრი არ აქვს, არც ბაიერები ჩამოდიან, არც სეზონისთვის შეკერვას აქვს აზრი, ამდენ ხანს კოლექციებს ვერ გავაჩერებთ და ზამთრის სეზონის კვირეულზე ზაფხული უნდა გავაკეთოთ, რომ მალე გაიყიდოსო (evrica!). ისიც თქვეს, რომ ქართული ბაზარი ძალიან პატარაა და ხალხს არ აქვს იმის ფუფუნება ჩვენი ქმნილებები შეიძინონო. ამიტომაც უნდა გავარღვიოთ საზღვრები და ჩვენი ნიჭი უკრაინელ და ყაზახ მოდნიცებს შევანთხიოთო. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ - ”მიეცით ნიჭსა გზა ფართო” (დღეს რაღაც აფორიზმების გუნებაზე ვარ).

როგორც უკვე მოგიყევით ანუკიბოჭოლამ კოლექცია კიევში აჩვენეს. მათი მეგობრები კი ამბობენ, რომ დიდი გამოხმაურება და წარმატება ხვდათ წილადო, მაგრამ მე მაინც ”ფიცი მწამს და ბოლო მაკვირვებს” (ა კიდევ). ამჯერად მათ გადაწყვიტეს კიდევ ერთხელ ეცადათ ბედი, ამჯერად - ყაზახეთში. გზის გამკვალავად ქეთი ჩხიკვაძე მოგვევლინა. მან, წინა სეზონის კოლექცია ალმატიში (ყოფილი ალმა-ატა) ავთანდილთან ერთად ბრენდით KA აჩვენა. წელს ისინი დამოუკიდებლად წარდგნენ ყაზახი პუბლიკის წინაშე და წყვილების კატეგორიაში ანუკი-ბიჭოლას დაუთმეს ადგილი.

ამ უკანასკნელებზე არაფერს აღარ ვიტყვი, რადგან ზუსტად ის კოლექცია ჩაიტანეს, რაც კიევში ჰქონდათ. განსხვავება იმაში იყო, რომ ანუკის მეუღლის უხილავი ხელი ყაზახეთის სტეპებამდე ვერ გაწვდა - ჩვენებას არც ვინმეს ლაივი ედო ფონად და არც ბუდა ბარი დაუქირავეს after party-სთვის. რა თქმა უნდა არც იმხელა გაშუქება ჰქონდათ, როგორც კიევში. ერთად-ერთმა ბლოგერმა აღნიშნა, რომ კოლექცია მოეწონა, თუმცა მაქქუინს ჰგავდაო (ჩემი აზრით ეს შეფასება ერთის მხრივ გადაჭარბებულია, მეორეს მხრივ დიდი შემოქმედის ხსოვნას შეურაცხყოფს).

ახალი ლოგო მოუგონიათ

ქეთი ჩხიკვაძეზე თქვეს, რომ ”ტარებადი” კოლექცია იყოო. ქეთიმ თავისი თბილისური ჩვენების გამხსნელი მოდელიდან, რაც პეპიტას ქსოვილი მორჩა კაბა შეკერა, დანარჩენი კი სრულიად უღიმღამო, გრავიტაციის ძალის ცუდად მაჩვენებელი კაბები (აი ისეთი, მარტო 10-A-ში შეკრებილი მოსკოვში მაცხოვრებელი ქართველი ლამაზმანები რომ ატარებენ) აჩვენა. ხო და კიდევ, კასკადირებული ბეწვეულის მოსასხამებიც უხვად გაიყოლა თბილისური ჩვენებიდან.

ავთანდილმა ერთ-ერთი ყველაზე ვრცელი კოლექცია წარმოადგინა. რა ვთქვა, თავად განსაჯეთ. მე მის კოლექციას პირობითად 2 ნაწილად დავყოფდი:

ასეთები

და ასეთები:

ესეც ფინალური მოდელი

მოკლედ, ასეთი აღმოჩნდა ქართველი დიზაინერების ლაშქრობა. ისე, საინტერესოა რა ბედი ეწია ჩუბიკას მიერ კულტურის მინისტრის თანხლებით ხელმოწერილ ხელშეკრულებას პიერ კარდენთან. ამბობენ, რომ მას მერე, რაც ჩუბიკას თავდაპირველი მოწონების შემდეგ მაქქუინის პლაგიატი უპოვნეს, მას პარიზში ჩასვლა, ესკიზების ორიგინალების წარდგენა და სიტუაციაში გარკვევა მოუწიაო. ამის შემდეგ მას შესთავაზეს, რომ საკუთარი ფინანასებით შექმნას კოლექცია (რაც 200 000 დოლარი დაუჯდება), რომლიდანაც ნახევარს ამოირჩევენ და პიერ კარდენი გაყიდის რითეილში, ხოლო დანარჩენს კი ლეიბლი Pierre Cardin by Chubika მიეკერება და მხოლოდ საქართველოში იქნება მისი გავრცელება შესაძლებელიო. რომელი დიზაინერი დათანხმდებოდა ასეთ პირობას? ჩუბიკა. ის დათანხმდა და ახლა თანხების მოძიების პროცესშია. სხვათა შორის პიერ კარდენი სხვა დიზანირებსაც ეძებს იგივე პრინციპით. მაგალითად, ერთ-ერთ დიზაინერს ყაზახეთის ურალიდან პარიზის მოდის კვირეულზე ჩვენების მასპინძლობა შესთავაზა.

...

რადგანაც თქვენი ყურადღება ყაზახეთის მოდის კვირეულზე ქართველი დიზაინერების კოლექციებზე შევაჩერე, ვფიქრობ სამართლიანი იქნება, ქართულ მოდას ოდნავ ავცდე და ყაზახეთის მოდის კვირეულზეც გითხრად ორიოდ სიტყვა.

ის უკვე მეათე წელია იმართება. მისი დამაარსებელი და პროდიუსერია საიატ დოსიბაევი, A.K.A. საი, რომელიც ერთი წლის წინ თბილისის მოდის კვირეულზე იყო სტუმრად ჩამოსული. მაშინ ის ზოგიერთ ადგილობრივ დიზაინერთან ერთად ხშირად მოძრაობდა და მათ დიდი ენთუზიაზმით ეპატიჟებოდა ყაზახეთში.

კვირეულმა წელს ვენიუ შეიცვალა და Almaty Towers-ში გადიანცვლა. ბალრუმი 880 დამსწრეზეა გათვლილი. სპონსორებიც უხვად ჰყავთ. თუმცა, ვერ ვიტყვოდი, რომ ამან გავლენა მოახდინა კოლექციების უმეტესობაზე, რომელიც წარმოდგენილი იყო. უკომენტაროდ გთავაზობთ.

Aigul Kassymova

Aida Kaumenova

Christophe Guillarmé პარიზიდან

Ciao Bella

Clarisse Hieraix პარიზიდან

ICA by Maunela Conti იტალიიდან

InsideOut and Lesautres (Алексей Чжен Саят Досыбаев) სწორედ ესაა საის ჩვენება

IQ Fashion (ფონში ვხედავთ ავთოს მენეჯერ ზურას შავ სათვალეში)

Jado

Jaka

Kamila Kurbani

Kenje

Kuralai (როგორც ჩანს არც იქაური მოდელები უჩივიან ცელულიტის უქონლობას)

Lariya

დებიუტი: Mechanical Piano (Айгуль Куандыкова) - დეტალი: მიხატული თვალები

Salta

Sergei Shaburin

დებიუტი: Sofiann

Sweet dream by Svetlana Kushnerova - ფონში ისევ ზურა

winter fantasy - პოდიუმის მარცხნივ ავთანდილის გამოსული თავი

აი ასეთი პუბლიკა დადის ყაზახეთის მოდის კვირეულზე:

ასეთიც ურევია:

ჰყავთ თავიანთი ირმა შარიქაძეც:

თუმცა ფაქტია, რომ ავტორიტარიზმი მოდაზე დადებითად უფრო მოქმედებს, ვიდრე პირიქით (ჩაცმის კოდი, პერფექციონიზმი, იერარქია, და ბევრი სხვა ატრიბუტი ფაქტიურად ”გოს-ზაკაზში” სვავს მოდას, რისი ტენდენცია ჩვენშიც შეინიშნება). მსყიდველობის გაცილებით მაღალუნარიან ყაზახებს არაფერი ეტყობათ იმისა, რომ უახლოეს მომავალში მათ თანამემამულეთა მიერ ნაწარმოები პროდუქცია დააინტერესებთ. ისინი სიამოვნებით იხდიან დიდ ფულს უცხოურ ბრენდებში.

ამიტომაც გაურკვეველი რჩება თუ რისთვის გაემგზავრნენ ყაზახეთის მოდის კვირეულზე ჩვენი დიზაინერები. აქვე არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ თვით ყაზახი ბლოგერები (Katherine Gribanovskaja) ასეთ რამეს წერენ:

”Про сами коллекции. Как и было обещано - много ярких цветов, трикотажа, легких тканей, использование которых обусловлено, скорее, местными реалиями, чем мировыми требованиями к коллекциям сезона FW. Дело в том, что отечественные дизайнеры шьют на внутренний рынок, если не сказать на "местный" = алматинский, т.е. в небольших объемах. Поэтому выпускать осеннюю, а тем более зимнюю коллекцию за сезон - не просто не имеет смысла, но и накладно - такой "проходимости" одежды просто не будет, а это - торможение денежного оборота... Ну да ладно.”

გიგო გაბაშვილი: NU თუ HOMO NOVUS?

2011-04-21T06:12:00.000-07:00

20 აპრილს რუსთაველის თეატრში დიდი გამოფენა გაიმართა. გაზეთ ”პრაიმ ტაიმის” ორგანიზებით ქართული რეალისტური მხატვრობის ფუძემდებლის გიგო გაბაშვილის უცნობი ფოტონამუშევრები გამოიფინა. გარდა ფოტონამუშევრებისა გამოფენილი იყო მხატვრის ფერწერული ტილოები და მისი პირადი ნივთები. ნაჩვენები იყო დოკუმენტური ფილმი, რომელიც ”პრაიმ ტაიმის” ერთ-ერთი რეპორტაჟის მზადებისას მიგნებულ აღმოჩენას და მხატვრის ცხოვრებას გვიყვებოდა.

დაირის უკან მოამბორე ქალები ეროვნულ ტანსაცმელში (ტრადიციებს და სამშობლოს გვართმევენ)

ეს გამოფენა იმით იყო მნიშვნელოვანი, რომ აქამდე ცოტა თუ ვინმემ იცოდა, რომ გაბაშვილს ამ მოცულობის ფოტო არქივი ჰქონდა დატოვებული. აღმოჩენის მოულოდნელობამ შემფასებლებს საკმარისი დრო არ დაუტოვა კომპეტენტური კომენტარების გასაკეთებლად. ამბობდნენ, რომ ეს არის NU ჟანრის ფოტოგრაფია, რომელიც იმ დროისთვის რევოლუციური და ევროპასთან ფეხადგმული განვითარების მაჩვენებელია. იმასაც ამბობდნენ, რომ ქართველი მან რეი აღმოაჩინეს.

ქალის სხეულის სრული ჩამოშოება სტერეოტიპული გენდერული როლისგან

მე მაინც მგონია, რომ ეს არ იყო NU ჟანრის ფოტონამუშევრები, ვინაიდან არც ერთ ფოტოში (გარდა ერთისა) არ შეინიშნება მცდელობა სხეულის და არა ხასიათის შეცნობისა. მეტიც, ამ ფოტოებიდან მრავალი მხოლოდ ფერწერული ნამუშევრების შესაქმნელად იყო გამოყენებული. გაბაშვილიც არ არის მან რეი, რადგან ის რეალისტია და არც დადაისტებთან პოულობს ბევრ საერთოს.

ეს არ არის NU

არც ეს, ვინადიან ეს ქალი, რომელიც გასაბერ თოჯინას ჰგავს პრიქვე იმიტომ გდია, რომ სახე არ გამოუჩნდეს

აი ის ერთი ფოტოც, რომელიც შემიძლია ნადვილ NU-ს მივაკუთვნო

ამაში თავისთავად ცუდი ნამდვილად არაფერია. მეტიც, ბევრს მეტყველებს ადამიანის მოხერხებაზე, რომელმაც თავი დაიმკვიდრა საკუთარი ნიჭისა და მოეხერხებულობის მეშვეობით მხურვალე კაპიტალიზმის მხურვალე ბოლშევიზმით შეცვლის ეპოქაში. ქართველებისთვის ბევრის მასწავლებელია გაბაშვილის გამოცდილება. მაშინ, როდესაც არ არსებობდა ამდენი სასწავლებელი, რომელიც ასე უხვად არიგებს სტიპენდიებს და კერძო მეცენატების კეთილ ნებაზე უნდა ყოფილიყო დამოკიდებული, მან მოახერხა და შეიძინა სრულფასოვანი განათლება და ფოტოაპარატი, რომლითაც ის ქმნიდა ”ჩანახატებს”, რის მიხედვითაც დღეს უკვე შედევრებად აღიარებული ორიენტალისტურ ტილოებს ქმნიდა. მან ქართველებისთვის ასეთი არადამახასიათებელი ”ჟილკით” დაიმკვიდრა თავი, როგორც ჭეშმარიტ Homo Novus-ს სჩვევია.

ჩვენი პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ვერასდროს ვიპოვნით შესაბამის ათვლის წერტილს, რათა ეს აღმოჩენა შევაფასოთ. არ გამიკვირდება თუ ამ აღმოჩენის სიდიადესაც დავით აღმაშენებლამდე და თამარ მეფემდე დაიყვანენ. ალბათ, სწორედ ამიტომ მალავდა გაბაშვილი თავის ტექნოლოგიურ ინოვაციებს - ქართველები ვერ გაიგებდნენ. ვერ გაიგებდნენ იმასაც, თუ როგორ შეიძლებოდა ამხელა აკადემიის რექტორ კაცს ლესბოსურ ალუზიებზე ეფიქრა. ვერ გაიგებდნენ და არც გააგებინა. მან 100 წლის შემდეგაც მოახერხა და კიდევ ერთხელ დაიმკვიდრა თავი.

დღეს კი აღმოვაჩინეთ და ვამაყობთ იმით, რაც მას საამაყოდ სულაც არ მიაჩნდა. არადა რამდენი რამეა საინტერესო ამ აღმოჩენაში. არქიტექტურა, კოსტიუმი, ფენოტიპები და კიდევ ვინ მოსთვლის რა აღარ. იმედს ვიტოვებ, რომ ”პრაიმ ტაიმი” შეძლებს ეს აღმოჩენა გაამართლოს - შესაძლებლობას მისცემს შესაბამისი სფეროს მკვლევარებს, რომ სიღრმისეულად გადახარშონ ეს მასალა.

თუ გაინტერესებთ, რატომ გადავწყვიტე ამ ინფორმაციის მოდის ბლოგზე გაზიარება, გეტვით: ეს ნამუშევრები დიდი ინფორმაციას ატარებენ იმ ეპოქის კოსტიუმის, ქსოვილის, სტილის, ლუქის, ფოტო მოდელინგის და მოდისთვის დამახასიათებელი სხვა მრავალი ატრიბუტის შესახებ.

შშშ: შიკი, შოკი და შემაღლება: ვესტალკები

2011-04-18T15:58:00.000-07:00

ესეც მეორე პოსტი დანაშაულის სრული გამოსყიდვისათვის. თანაც ისეთ რამეებს დავწერ, სხვისგან რომ ვერ გაიგებთ. ჯერ იყო და თბილისის მოდის კვირეული ამოტივტივდა, თან რატომღაც რადიო აფხაზეთის ხმის თანამონაწილეობით. მერე იყო და იგივე რადიომ (ორგანიზაცია ”მედიაცენტრის” სახით) ფრანგი მოდისა და ხელოვნების ისტორიის პედაგოგის და შეთავსებით ბექსთეიჯ ფოტოგრაფის ვენსან ლაპარტიენის გამოფენა შემოგვთავაზა.

საგამოფენო სივრცე

ადგილი კარგი შეარჩიეს. ”კანატკის” ქვედა, უფუნქციოდ დარჩენილი სადგური. არ ვიცი გახსოვთ თუ არა - ძალიან ლამაზი ოვალური გალერეაა, რომლის ვერანდაზეც (საიდანაც 1988 წელს ტრაგიკულად ჩამოვარდნილი საბაგიროს კაბინაში აღმოჩნდებოდით) ორი, ერთმანეთის პარალელური სპირალით მოხვდებით. ვგონებ, ეს შენობა ერთ-ერთი ყველაზე ღირსშესანიშნავია თბილისში.

ვინტაჟ მანქანაც დააყენეს სრული იმპროვიზაციისათვის

სწორედ ამიტომ გადაწყვიტა ფოტოგრაფმა გამოფენის აქ გაკეთება. კიბეებთან გაძლიერებული დაცვა დაგვხვდა. თან ძირითადად შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლებით დაკომპლექტებული. ნუ, შემდეგ როგორც ვნახეთ საქართველოს პირველი ლედი და თაკო სალაყაიაც იქ იყვნენ და ყველაფერი გასაგები გახდა.

ვენსან ლაპარტიენი საკუთარ გამოფენაზე (Vincent Lappartient)

რატომ მოხდა ფოტოგრაფი თბილისში დაახლოებით იმ ისტორიას ჰგავს, მაგნუმს რომ ფოტოები დაუკვეთეს. ანუ სახელმწიფოს ძალისხმევით (რომელიც ”მედიაცენტრის” მართვაში აშკარა მონაწილეობით დასტურდება) ვენსანი თბილისის სხვადასხვა ადგილს ათვალიერებდა ფრანგულენოვანი სამოგზაურო გზამკვლვისთვის Portraits de Villes. ეს ინტერეს-ტურისტებისთვის შექმნილი არაპაპსა წიგნებია, რომელიც ქალაქების ალტერნატიულ სახეს ყიდის. თბილისის გამოცემა შემოდგომაზე იქნება და პრეზენტაცია პარიზში, ლონდონსა და ნიუ იორკში შედგება.

ვენსანი პარიზის რამდენიმე მოდის სკოლაში ასწავლიდა მოდისა და ხელოვნები ისტორიას, მათ შორის Mod’Art-ში. ახლა IFM-ში (Institute Francaise de la Mode) მოღვაეობს.

დამაინტერესა რამ ჩამოატანინა გამოფენა თბილისში. მითხრა, რომ როდესაც ეს შენობა ნახა მასპინძლებს გაანდო სურვილი, რომ ოდესმე აქ გამოფენა გაეკეთებინა. მასპინძლებმა ნამდვილი ქართული თავგამოდების წყალობით ”ოდესმე” გაიგეს, როგორც ძალიან მალე და მოუწყვეს კიდეც გამოფენა. სელებრითები, პატივცემული გვამები, პრესა და სასმელი ბლომად იყო. რაც შეეხება თავად გამოფენას რამდენიმე ფოტო მომეწონა (ფოტოგრაფი შანელის და დიორის, აგრეთვე სხვა სახლების შოუებზე იღებს ბექსთეიჯს). საინტერესო ინსტალაციები იყო დარქრუმის ტიპის პატარა ოთახებში. ამ ყველაფერს კი ფონად ალექსანდერ მაქსველის მიერ შექმნილი მუსიკა მიჰყვებოდა.

ლეგერფილდი ვენსანის ობიექტივში (ლაგერფილდერი რუსთავი 2-ის ჟურნალისტის ვერსიით)

ინსტალაცია

ეს ის ალექსანდერ მაქსველია, რომელმაც მომავალ თბილისის მოდის კვირეულზე მუსიკალური უზრუნველყოფა უნდა გაუკეთოს დეფილეებს. იგი მის ორ კოლეგასთან ერთად მუშაობს. მათ ტრიოს Modef ჰქვია და პარიზისა და ნიუ იროკის ჩვენებებისთვის ქმნიან მუსიკას. თბილისის მოდის კვირეულზე 12-ვე დიზაინერს სწორედ ისინი გაუკეთებენ მუსიკალურ გაფორმებას.

ალექსი ამბობს, რომ მისთვის ”რანუეის” მუსიკა 12-დან 15-მდე წუთში მოთხრობილი ისტორიაა. ის ამ ისტორიას დიზაინერთან ერთად თხზავს და შოუს განუყოფელ ნაწილად მიიჩნევს. დიზაინერი მას ტემპოს, ფერებ და სივრცეს აძლევს, ის კი ჭრის და კერავს, ოღონდ არა ქსოვილს, არამედ მუსკას. მას იმის ამბიციაც აქვს, რომ განათებს არტისტებთან კოლაბორაციას შეძლებს.

მას უკვე ჰყავს ფავორიტი დიზაინერი - თამუნა ინგორიყვა.

ალექს მაქსველი (Alexander Maxwell), თამუნა ინგოროყვა (დიზაინერი), დალი ჩიტალაძე (მაღაზია Prive-ს დირექტორი)

როგორც ჩანს ისიც ამ მარაქაში გაერია. ისიც ჩანს, რომ თბილისის მოდის კვირეული ნელ-ნელა ზოგიერთი სამინისტროს (გვარს არ დავასახელებ) ბიუჯტზე შეჯდება. პრინციპში გონივრული სვლაა, ესაა თბილისის მოდის კვირეულის პასუხი საქართველოს მოდის კვირეულს, რომელსაც პარლამენტის სპიკერის გავლენით ბევრი კარი გაეხსნა თავის დროზე. ფაქტობრივად გამოდის, რომ მოდის კვირეულებს შორის კონკურენცია ქართულ სახელმწიფოებრივ აზროვნებასაც გადაედო და ხელისუფლების საკანონმდებლო და აღმასრულებელ შტოებს შორის კონკურენციის ერთგვარ მეტაფორად მოგვევლინა.

ვენსანი და ალექსი თბილისის მოდის კვირეულზეც ითანამშრომლებენ. ვენსანი ვორქშოფის გამართვასაც ფიქრობს. მანამდე კი იგი თავის გამოფენას სამი სიტყვით ასე ახასიათებს: შიკი, კონტრასტი ბექსთეიჯის ტრეშ ამბიანსსა და სილამაზეს შორის, და ელევაცია. ამ უკანასკნელზე შენობის არქიტექტურიდან გამომდინარე ალექსმა მიანიშნა. თავადაც საკმაოდ ელევირებული ჩანდა (კრუშონი!), რაც გრატო პასაჟში გამართული წვეულების დროს პეპელასთან ერთად ტოპლეს ცეკვითაც გამოხატა.

გულყია გაღეღილი ალექსი და აზღუდდაფჩენილი პეპელა

შრომამ შექმნა მოდა

2011-04-18T14:33:00.000-07:00

მოკლედ ძალიან დაგეკარგეთ, მაგრამ დანაშაულს ერთდროულად ორი პოსტით გამოვისყიდი.

გასულ კვირას ეკა ხოფერიას ”აუდიტორია” კვლავ ქართულ მოდას დაეთმო. მონაწილეობდნენ საქართველოს მოდის კვირეულზე გამოყვანილი დიზაინერები, ორგანიზატორები, სამოდელო სააგენტოების ხელმძღვანელები, ჟურნალისტები და ჯიჯი.

მოკლედ, მსჯელობა ძველი პრობლემების ძველებურად გაშუქებას ვერ გასცდა. ისევ იმაზე წუწუნი, რომ ცოტას უხდიან მოდელებს, რომლებიც თავის მხრივ ვერ აკმაყოფილებენ სტანდარტს, რომ არ არსებობს მოდის კომპეტენტური კრიტიკა, რომ წინა დღით მთავრდება კოლექციაზე მუშაობა და შესაბამისად ხარისხის კონტროლი შეუძლებელია უკვე ძალიან მოსაბეზრებელია.

ჩამოგყავთ კრიტიკოსები? იქნებ მათ ბლოგებზე მაინც შეიხედოთ და ნახოთ ვინ მოსწონთ და რას წერენ მათზე. მაგალითად ნუნცია (რომელსაც ქართულად სახელი ნარგიზად უთარგმნეს) რამდენიმე ქართველ დიზაინერზე და მარკო კორსოს კოლექციაზე წერს. და არამარტო ამაზე, არამედ რუსთაველის თეატრის სარდაფის, ყოფილი ”ქიმერიონის” ფრესკებზეც.

საინტერესო პოლემიკა გაიშალა მოდელების დაბლოკვასთან დაკავშირებით. ცნობილია, რომ ამსა-ს მოდელი ეთო ვაშაკიძე კასტინგზე დაბლოკეს. მიზეზად მომატებული წონა დასახელდა. ბლოკებს ძირითადად ნინო ცქიტიშვილი არტყავდა (მას თავისი სააგენტო აქვს, თუმცა კასტინგზეც ის იყო პასუხისმგებელი). ისიც ცნობილია, რომ ჯიჯი (რომელიც ამსა-ს წარმოადგენს) დიდი სკანდალით დაემუქრათ ბლოკს თუ არ მოხსნიდნენ ეთოს. საბოლოო ჯამში ეთოს ხილვა საკუთარ პოდიუმზე თითქმის ყველა დიზაინერმა ისურვა. ია კიწმარიშვილი აშკარად გაბრაზებული იყო ცქიტიშვილზე - რამენჯერმე კონკრეტული გოგოს მაგალითიც წამოაძახა.

იმედი იმანაც გამიცრუა, რომ ეკამ აუდიტორიაში მსხდომი ორი ჟურნალისტი მოდის კრიტიკოსად წარადგინა - როგორ არ არსებობენ, აგერ ბატონოო. თაკო ალავიძის ”ლიბეარლისთვის” დაწერილმა ბლოგმა ისედაც ვერ დამიკმაყოფილა ”მოდის კრიტიკოსისგან” მოსალოდნელი ჟინი. იმასაც გავიხსენებ, რომ ”ლიბერალმა” უცებ გაპაპარაცება გადაწყვიტა და ფოტორეპორტაჟი შემოგვთავაზა People რუბრიკის სტილში. თუმცა ძალიან მაზალო კი გამოუვიდათ, რადგან გადაღებულთა შორის (და ყველა მათგანი ძალიან ცნობილია ამ სფეროში) ერთი ორს თუ მიაწერეს სახელი. შე დალოცვილო თუ პრეტენზია გაქვს, რომ ასეთი გაშუქება გააკეთო მაშინ ის მაინც უნდა იცოდე ვის უღებ სურათს და რისთვის.

მოკლედ ვერაფერი საინტერესო ამ ”კრიტიკოსებმა” ვერ გვითხრეს. ძალიან კი დამწყდა გული. მგონია, რომ უკეთესი იქნებოდა თუ ჩემ კოლეგა ბლოგერებს მიიწვევდნენ. მაგალითად ნინა გორეცკის და თაა-ს. მაგრამ რა გაეწყობა. შემდეგისთვის ეკას უნდა მივანიშნოთ, რომ არც მისი ჟურნალია ფეშენებელური და არც ის ორი სიმპატიური გოგონა ერკვევა მოდის კრიტიკაში.

საბოლოოდ ყველა იმაზე შეთანხმდა, რომ ყველას მხრიდან აუცილებელია შრომა, შრომა და ისევ და ისევ შრომა. რავი, კრეატივი ბლომად გვაქვს და ზარმაცები ვართო (მუაჰაა).

Georgian Fashion Week fall winter 2011-2012

2011-04-04T08:41:00.000-07:00

გამარჯობა მკითხველო. როგორც იქნა დაგიბრუნდი და შემიძლია საქართველოს მოდის კვირეულზე დაგროვილი ინფორმაცია და შთაბეჭდილებები გაგიზიარო.

შთაბეჭდილებები

ყველაფერი 31 მარტს დაიწყო. საღამოს 9 საათზე რუსთაველის თეატრის ფოიეში ბასტიენ დე ალმეიდამ ამერიკული ვინტაჟური საღამაოს კაბები გვიჩვენა. ბასტიენს პარიზში, მონმარტრტან ახლოს პატარა „ქონსეპტ სტორი“ აქვს, სადაც ვინტაჟურ კოსტიუმებს ყიდის. გარდა ამისა ის ბლოგერია და მოდის სკოლასაც მართავს. ცნობილია, რომ ბასტიენი ბრენდების კოლექციონერი კი არა, არამედ თითოეული მისთვის საინტერესო მოდელის კოლექციონერია. ის სოფო ჭყონიამ მოიწვია თბილისში ისევე, როგორც სხვა გასნაკუთრებული სტუმრები.

ბასტიენ დე ალმეიდა (Bastien De Almeida)

ამ სტუმრებს შორის მაინც დიზაინერი, ჟურნალისტი, მოდის კრიტიკოსი დაიან პერნე გამოირჩეოდა. ძაძებში მოსილი ქალბატონი ასისტენტ კონსტანტინოსთან ერთად ჩამოვიდა თბილისში. გარდა იმისა, რომ ხინკლებს აჭმევდნენ ინტენსიურად, მან მოახერხა სხვადასხვა რამის ნახვაც. მაგალითად, ლადო გუდიაშვილის შვილიშვილმა ბაბუის ნამუშევრების კოლექცია ანახა. დიან პერნემ 2 დიზაინერის ნამუშევარი გამოარჩია. ჯერ ლაშა მდინარაძის Be Next-ის კონკურსისთვის გაკეთებული კოლექცია იხილა, შემდეგ ჩუბიკას ესტუმრა და თბილისის მოდის გასულ კვირეულზე გამოტანილი რეზინის სკულპტურები დაათვალიერა. ლაშაც და ჩუბიკაც ძალიან მოეწონა.

ლაშა მდინარაძე და დაიან პერნე (Diane Pernet)

გარდა ქართული მოდის ლაბირინთებში გარკვევისა დაიან პერნეს, სხვა, უფრო მნიშვნელოვანი მისიაც ჰქონდა. კერძოდ, მან მოდაზე გაკეთებული მოკლე ფილმების ჩვენება გამართა. Shaded View on Fashion Film - ასე ქვია მის ფესტივალს. ამჯერად 16 ფილმი გვანახა. კლუბ Etage-ში შეკრებილი პუბლიკა კმაყოფილებას ყოველი ფილმის შემდეგ აპლოდისმენტებით გამოხატავდა. ერთ-ერთი ფილმი თვით პერნეს შემოქმედება იყო. ჩვენების დასასრულს დაიანმა დარბაზში მყოფთ მოუწოდა შემდეგი ფესტივალის საკონკურსო პროგრამისთვის მათაც გაეგზავნათ ნამუშევრები ივნისის ბოლომდე. ნამუშევრის ქრონომეტრაჟი ნახევრიდან ხუთ წუთამდე უნდა იყოს. მას ორჯერ დაუსვეს შეკითხვა, ერთხელ ჩუბიკამ, რომელმაც ასაკობრივ შეზღუდვაზე იკითხა და მეორედ ირმა შარიქაძემ, რომელსაც მონაწილეობის საფასური აინტერესებდა. აღმოჩნდა, რომ არც ასაკობრივი შეზღუდვაა და არც ფინანსურ შენატანს მოითხოვს მონაწილეობა. პერნემ ისიც დასძინა, რომ წელს მონაწილეობა უფასოა, თუმცა მომავალი წლიდან შესაძლოა ფასიანიც გახდეს.

სოფო ჭყონია, დაიან პერნე, ჩუბიკა

თუ შეკითხვის ავტორების დაინტერესებით ვიმსჯელებთ, უნდა ვივარაუდოთ, რომ ჩუბიკა და შარიქაძე საკუთარ ნამუშევრებს გააგზავნიან კონკურსზე. როგორც ჩემთვისაა ცნობილი, დაიან პერნემ ჯიჯი რეჯინის გადაღებული ვიდეოებიც ნახა, რომელიც მან Be Next-ის კონკურსანტებს დაუმზადა. ჩემთვის ისიც გახდა ცნობილი, რომ პერნეს ეს ვიდეოები მოეწონა და ჯიჯის ურჩია მონაწილეობა მიიღოს შემდეგ ფესტივალში.

სტუმრებს შორის იყვნენ სხვა ბლოგერებიც, მათ შორის ნუნცია გაროფოლო და მარსელო ჯონსი.

დეფილე

სამი დღის განმავლობაში 15 ქართველმა და 3 უცხოელმა დიზაინერმა შემოდგომა-ზამთრის 2011-2012 წლის კოლექციები აჩვენა. მარკო კორსომ სულ რაღაც 10 მოდელი ჩამოიტანა იტალიიდან. ამ კოლექციაში აღსანიშნავი იყო ფართოფარფლიანი ქუდები, რომლებიც წელამდე გრძელდებოდა და შიფონისა და ნაქსოვი შალის კომბინაციები. დანარჩენი 2 დიზაინერი მოძმე სომხეთიდან და აზერბაჯანიდან ჩამოვიდნენ. Nur-მა მეტალის მძიმე აქსესუარები აჩვენა, ხოლო მისმა აზერბაიჯანელმა კოლეგამ ფახრია ხალაფოვამ - აი როგორ ვთქვა არც კი ვიცი - ისეთი რამეები ჩამოიტანა, ყველაზე ცუდ კოშმარშიც რომ არ დაგესიზმრება: ბისერით, მძივებით და სხვადასხვა ფინტიკლუშკებით გაფორმებული, უხვად დრაპირებული, ბრჭყვიალა საღამოს კაბები. შოურუმში ეს კოლექცია ყველაზე დიდი პოპულარობით სარგებლობდა (ვგულისხმობ იმას, რომ ხალხი მოდიოდა და კრონშტეინთან სიცილიტ იხევოდნენ). დიდხანს ვცდილობდით გაგვეგო თუ რაში დასჭირდა საქართველოს მოდის კვირეულს მისი ასეთ ფასად მონაწილეობა. მერე როგორც გაირკვა ეს ქალბატონი პრეზიდენტ ალიევის კუზინა ყოფილა.

მარკო კორსოს ჩვენება (Marco Corso)

ქართველი დიზაინერებიდან მხოლოდ რამდენიმეს შევეხები, რადგან ყველა კოლექცია ვერც ვნახე. ზალიკო ბერგერმა მისთვის ჩვეული უხარისხობით და არაფრით გამორჩეული კოლექცია აჩვენა. გოგა ნიქაბაძის კოლექციამ ვერც ამჯერად გაამართლა მისი დებიუტისას გაჩენილი იმედები. ზენკამ და მარიმ არც თუ ისე ცუდი, ნუნცია გაროფოლოს თქმით ინოვაციური პროდუქტი წარმოადგინეს. აღსანიშნავი იყო ფეხსაცმელი და ტყავის აქსესუარები, რომლის მოზომებაზეც შოურუმში მუდმივად იდგა რიგი.

აკა ნანიტაშვილის მოდა ყავარჯნებზე

ყველაზე უღიმღამო აკა ნანიტაშვილის და ქეთი ჩხიკვაძის კოლექციები იყო. ქეთის, ჩვენების ბოლოს მოდელებმა კაბა მოარგეს, რომელიც დანარჩენ კოლექციას ერთთავად ჯობდა.

ქეთი ჩხიკვაძე

სეზონიდან ამოვარდნილი იყო გიორგი ფანცულაიას კოლექცია. არეული იყო იაპონური და ჩინური თემა. ყველაზე დასამახსოვრებელი ფრინველის ბუმბულით გაკეთებული აპლიკაციებით გაწყობილი ქამრები იყო.


ქრისტინე იმედაძე გიორგი ფანცულაიას ჩვენებაზე

ბექსთეიჯში ქრისტინეს გამოცვლის საშუალებას დიდხანს არ აძლევდნენ აბეზარი ჟურნალისტები

აგრეთვე ვერ დატოვა შთაბეჭდილება დავით სულიკაშვილის კოლექციამაც. მან ჩვეულებისამებრ თეატრის ელემენტების შეტანა სცადა თავის შოუში.

დავით სულიკაშვილმა მოდელები საორკესტრე ორმოდან ამოიყვანა

თუმცა არ ვიცი ღირდა თუ არა ეს ყველაფერი დიდი დარბაზის ათვისებად, ხალხის სცენის კულისებში ნახევარი საათით დაყოვნებად და ჟურნალისტებზე ჯვაროსნული ლაშქრობის მოწყობად, რომლებსაც დეფილეს ნახაზის გამო ფაქტიურად არსად დადგომის შესაძლებლობა არ მისცეს. კოლექციის დასაწყისი მალინისფერი უფორმო კაბებით გამოირჩეოდა. ბოლოს ნაჩვენები კომბინიზონები კი ასე მოგვაგონებდა თამუნა ინგოროყვას შარშანდელ, გაცილებით მაღალი ხარისხით შესრულებულ კოსტიუმებს. სულიკაშვილმა ჩვენება გახსნა და დახურა თამუნა ქორქიათი, რომელსაც ძალიან წარუმატებელი მაკიაჟი ჰქონდა. თმები კიდევ ცალკე თემა იყო. როდემდე უნდა იარონ გოგებმა ჩიტის ბუდესავით გაჩეცილი თმით?

თამუნა ქორქია დავით სულიკაშვილის ჩვენებაზე

საშუალო წარმატების მქონე შოუებს შეგვიძლია მივაკუთვნოთ ატელიე ინფორმალისა და გოლას ჩვენებები. ინფორმალს საკონკურსო თემა ჰქონდა გავრცობილი და აქაც გამოიყენეს სათვალეები, რომელიც მეც ძალიან მომეწონა. გოლას ჰქონდა ძალიან ლამაზი მალინისფერი, ლურჯი და მწვანე კოსტიუმები. თმაზე პოლიესტერის თვალშისაცემად ხელოვნური შინიონები გამოიყენა. მაკიაჟი არ მომეწონა, რადგან მოდელები სამი დღის მკვდრებს გავდნენ. გარდა ამისა, პოდიუმზე დაბნეულობა სუფევდა. ძალაინ უხერხული იყო იმის ხილვა, თუ როგორ უჩანდა ტრაკამდე რაზრეზიდან ეთო ვაშაკიძეს თეთრი პრაკლადკა. მაგრამ უნდა ითქვას, რომ მწვანე და მალინისფერი კოსტიუმები მართლა ლამაზი და ორიგინალური იყო.

თათუნა ნიკოლაიშვილის ჩვენება

ყველაზე მეტად სამი ჩვენება მომეწონა - თათუნა ნიკოლაიშვილის, ლაშა მდინარაძის (მატერია) და გიორგი ამირეჯიბის. მიუხედავად ასაკისა თათუნას მრავალი წლის გამოცდილება აქვს. ის ჯერ კიდევ მაკა ასათიანთან მუშაობდა. მან ძალიან დახვეწილი, სადა და ინტელექტუალური პროდუქტი წარმოადგინა. რაც შეეხება გიორგი ამირეჯიბს, ისიც თავისუფლად შეგვიძლია ვეტერანთა რიცხვს მივაკუთვნოთ. ის უკვე რამდენიმე წელია სტამბულში მოღვაწეობს და 2005 წლის ნოემბრის სემდეგ თბილისში ჩვენება არ ჰქონია. მისი ჩვენება ბოლო დეფილე იყო, რომელიც რუსთაველის თეატრში გაიმართა და ყველა დიდი ინტერესით ელოდა. ყველაზე მეტად აქსესუარები მომეწონა - ფეხსაცმელები ტრაქტორ ძირებზე და ხელთათმანებზე მიკერებული პორტმონეები (დეჟავუ :-). ლამაზი სწორი ხაზები, ბეწვის დეტალებით გაწყობილი პალტოები, ტყავის კურტკები - ეს ყველაფერი ძირითადად ნაცრისფერ ტონებში, ერია წითელიც.

ნანკა კალატოზიშვილი გიორგი ამირეჯიბის ჩვენებაზე

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ლამაზი შოუ იყო და წარმატებულიც, ჩვენებიდან გამოსული ხალხი მინიმუმ 3 დიზაინერს მაინც ასახელბდა, ვისგანაც პლაგიატი წამოვიდა. ამბობდნენ, რომ costume national, Gucci-ს და სხვა კოლექციები მოაგონდათ სხვადასხვა პერიოდიდან.

ლაშა მდინარაძის მოდელი ჩვენებამდე პოზირებს ტყპისცალი ღუღუნიშვილისთვის

მოდის სახლ „მატერიას“ ახალბედა დიზაინერი ლაშა მდინარაძე წარმოადგენდა. მისი შოუ ყველაზე ემოციურად მიიღო მაყურებელმა. მთელი დეფილეს განმავლობაში ისმოდა აპლოდისმენტები. ბოლო ხუთი მოდელი მან საკონკურსო კოლექციიდან ჩასვა. სწორედ ამ მოდელების ჩვენებას მოჰყვა მდგომიარე ოვაცია. მიუხედავად იმისა, რომ პლაგიატი აქაც ერია, მთლიანობაში ძალიან კარგი სანახაობა იყო. მართალია შაკო ნიკვა ამტკიცებდა, რომ ლაშამ მის კომპიუტერზე ინტერნეტში ნახა ფეხსაცმლის მოდელი, რომელიც გაიმეორა კოლექციაში, ლაშა მდინარაძე ამის დამალვას არც კი ლამობდა.

ლაშა მდინარაძის ჩვენება (ცუდი ფოტოა, მაგრამ ზემოთხსენებული ფეხსაცმელი ჩანს სამაგიეროდ)

მოდის კვირეული სასტუმრო ჰოლიდეი ინში დაიხურა პეპელას პერფორმანსით. მოდელები ფოიეში იდგნენ, როდესაც ერთერთი მოდელი თავდაყირა ჩამოწიეს მეორე სართულიდან. მოდელმა პალტო ამავე პოზაში გაიხადა და მკერდზე დასმული ზოლიდან ლურჯი სისხლი გამოუშვა. იდეა ვერავინ გაიგო, თუმცა არ მგონია პეპელას რამე განსაკუტრებული მესიჯი ჰქონდა ჩვენთვის.

ფოტოს ცენტრში პეპელას ჩამოშვებული მოდელი

გართობა

კიდევ ერთი მხარე რატომაც მნიშვნელოვანია მოდის კვირეული ის არის, რომ ამ დროს ქალაქი ცოცხლდება. ადგილობრივ მოდის მსხვერპებს შესაძლებლობა აქვთ გარდერობის ახალი დეტალები გამოამზეურონ. მოირგონ უამრავი წარმოუდგენელი აქსესუარი და ამით გამოხატონ თავი. დაამყარონ კავშირები ჩამოსულ სტუმრებთან და თავი იგრძნონ მსოფლიო მოდის ნაწილად.

ასე მაგალითად, შაკო ნიკვამ გადაწყვიტა დაიან პერნე დაეჩრდილა და მასზე მაღალი კონსტრუქცია მოითავსა თავზე. თუმცა, არ მგონია, რომ პერნეს ამის გამო მასთან რამე განსაკუთრებული სიახლოვე ეგრძნო. გიორგი J B-აც არ დააყოვნა და თავზე ფქვილშეზელილი აზღუდით გამოცხადდა. ყველა ცდილობდა რამე დასამახსოვრებელი გაეკეთბინა. ლაშა მდინარაძე ზენკა და მარის კილტამოცმული დაიარებიდა რუსთაველის თეატრის კორიდორებში.

შაკო ნიკვა საოცრებათა ქვეყანაში

საკლუბო პროგრამა 4 ღამეს მოიცავდა. პირველი ღამე უღიმღამო გამოდგა. კლუბ two side-ში ღამის 2 საათამდე ყველაფერი მორჩა. მეორე დღეს ბამბა რუმსში უფრო დიდი ხალხმრავლობაც იყო და მეტი მხიარულებაც. მისონი ლაუნჯშიც დიდხანს გაგრძელდა ტუსოვკა. აქ დაიან პერნე გამოსამშვიდობებლად მოვიდა. პეპელას პერფორმანსის შემდეგ კი ჰოლიდეი ინის ლაუნჯში ფანკი ჰაუსის რიტმებით გაჯერებული საღამო ფინალურ აკორდად იქცა საქართველოს მოდის მორიგ კვირეულზე. ვნახოთ გაიმართება თუ არა შემდეგი კვირეული, თუ შეიძლება, ეს მოდის კვირეული აღარ გაგრძელდეს, როგორც ამაზე ბოროტი ენები უბნობენ.

BE NEXT, ანუ ვინ იქნება შემდეგი

2011-03-27T08:26:00.000-07:00

ცოტა არ იყოს მომენატრეთ. ახლა, როცა ამ პოსტს ვწერ ისე მიხარია ვერც კი წარმოიდგენთ. რატომ? - იმიტომ, რომ ბევრი ახალი ამბავი მაქვს თქვენთვის.

დავიწყოთ იმით, რომ 25 მარტს სასტუმრო საქართველოში ჯიჯიმ თავისი ”ფარაჯანოვი” გაიმეორა. ასეთი კულტურული ეთნო fashion რა ხანია არ მინახავს. მართალია იურა მეჩიტოვმა ამ პროექტის გამო ჯიჯი გამოლანძღა და ახლაც, 2 დღის წინ სიმონიკო მაჩაბელმა თქვა, რომ ძალიან ზედაპირული ნამუშევარიაო - მე მაინც მგონია, რომ ჯიჯიმ საეტაპო პროექტი შეასრულა. ამის ერთ-ერთი დადასტურება ისიცაა, რომ გასულ ოქტომბერში, როდესაც ჯიჯიმ პირველად აჩვენა ”ფარაჯანოვი” ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, ნიუ-იორკში მოღვაწე ქართველმა კოსტიუმერმა უტა (პაატა) ბექაიამ ბრძანა, რომ ეს პროექტი რომ ნიუ-იორკში რომ ჩამოიტანო ერთ დღეში გაიყიდებაო.

ბევრი ხალხი მოვიდა, უბრალოდ, დაგვიანებით. ბედის ირონიაა თუ რა არ ვიცი, მაგრამ ეს ის შემთხვევა იყო, როდესაც ჯიჯი მზად იყო დანიშნულ დროს დაეწყო გამოფენა (რაც მას ასე არ ახასიათებს), მაგრამ ხალხი არ ჩანდა (იცოდნენ რა, რომ ჯიჯი, როგორც წესი გვიან იწყებს ხოლმე). დაგვიანებით, მაგრამ მოვიდა რაღა თქმა უნდა ყველა.

ჯიჯი ამ ფაქტით, როგორც ხედავთ ძალიან კმაყოფილი ჩანდა. ამ ფოტოზე ზურგით მდგარი ლამაზმანი ნია გრძელიძეა, რომელიც პროექტის მუზად და ერთადერთ მოდელად მოგვევლინა.

კიევიდან დაბრუნებული (უკვე მეუხერხულება ამის დაწერა) ბიჭოლა და ანუკიც მოვიდნენ. ვეცადე გამერკვია რა გამოხმაურება მოჰყვა მათ ჩვენებას კიევში, თუმცა, იმის გარდა, რომ ”კაზაკებს” მაგარი პერსპექტივა აქვთ და რომ ბიჭოლა მათ დაუპადრუგდა ვერაფერიც ვერ გავიგე.

ანუკი, როგორც ყოველთვის ძალიან ლამაზი იყო (თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ ფაქტიურად იტალიის დროშაში ჩაცმული მოვიდა).

მოკლედ, არაფერი ახალი, მაგრამ გამოფენამ საინტერესოდ ჩაიარა. საინტერესოდ იმიტომ, რომ ბევრი ამბავი შევიტყვე იმაზე, თუ რა მოხდებოდა მომდევნო დღეს სასტუმრო საქართველოში ჯერარგახსნილ კლუბ etage-ში (რომელიც 15 აპრილს ოფიციალურად გაიხსნება).

მოკლედ, გუშინდელი დღეც გათენდა. BE NEXT, ანუ კონკურსი, რომელიც ემსახურებოდა ახალგაზრდა და ნიჭიერი დიზაინერების გამოვლენას. სოფიკო ჭყონია (სხვათაშორის პასპორტშიც სოფიკო უწერია) მოგვესალმა და ჟიური წარმოგვიდგინა:
თავმჯდომარე დონალდ პოტარდი, რომელმაც თავის დროზე ჟან პოლ გოტიე აღმოაჩინა
წევრები:
ლეგენდარული ზულეიკა, რომელიც მრავალთა მუზა გახდა, მათ შორის ფრანგი ფოტოგრაფიული დუო პიერ და ჟილისაც.
მარანგონის მოდის სკოლის წარმომადგენელი დიანა მიურეკი
პოლი ლოჰანა, რომელიც ახალგაზრდა დიზაინერების აღმოჩენითაა დაკავებული
ქართველთაგან ჟიურიში იყვნენ ჟურნალ ამარტას გამომგცემელი ირინა ყაჭეიშვილი, Be Next-ის ფონდის დირექტორი მარინა გუნია და მხატვარი გოგი ალექსი-მესხიშვილი.

ჟიურიმ ჩვენებამდე რაღა თქმა უნდა იცოდა გამარჯვებულთა ვინაობა. ეს იქიდანაც ჩანდა, რომ რამდენიმე მონაწილის ჩვენებისას თავმჯდომარე საკუთარი კამერით იღებდა ვიდეოს. დანარჩენი კონკურსანტების დროს კი მას უბრალოდ ეძინა.

რამაც ამ კონკურსზე გამაღიზიანა იყო ის, რომ ჩვენება, რომელზეც 22 ახალბედა დიზაინერისთვის უნდა გაგვეძლო 1 საათის დაგვიანებით დაიწყო. მეორე, რამაც არანაკლებად გამაღიზიანა - იყო სტუმრების განთავსების წესი. დიზაინერები, მოქმედნი თუ არაფრისმაქნისები მე-3 რიგში ისხდნენ. პირველ რიგში კი (ეიჯიზმში და სნობიზმში ნუ დამადანაშაულებთ) დინოზავრების ყველა საყვარელი ბებო იჯდა. ძალიან ბევრი დააკლო პირველმა რიგმა ზოგადად კონკურსის გამართვაზე შთაბეჭდილებას. აბა თავად განსაჯეთ საპირველრიგოდ ჩაცმული ირმა შარიქაძე და ია კიწმარიშვილი როგორ ვარდებიან საერთო ხედიდან (საერთო ხედი იხილეთ მათ მარცხნივ)

ახლა რაც მომეწონა:
პირველ რიგში უნდა აღვნიშნო, რომ სასიამოვნოდ გაკვირვებული დავრჩი ჯიჯის ახალი ”კანიოკით”. ანუ მან ყველა დიზაინერის ნამუშევარი გადაიღო და მშვენივრად დაასინთეზა ვიდეო stop motion-ის ეფექტით. ამის ერთი მაგალითია ლაშა მდინარაძის ვიდეო:

(რატომღაც ინსერტით ვერ პოულობს, ამიტომ ლინკს დავაგდებ)

http://www.youtube.com/user/BENEXTcontest#p/a/u/1/4Uzata_hNIA

რაც შეეხება კონკურსანტებს. ამ ვიდეოდანაც ჩანს, რომ ლაშა მდინარაძის მიერ ნაჩვენები ნამუშევრები ძალიან მომეწონა. გარდა ამისა მომეწონა გოლას (გიორგი ზუმბულიძე), ბუცას (სოფო ივამიძე), დავით ციკოლიას და თეო გარდაფხაძის (Informal).

სამარცხვინო რა იყო? ანუკა ქებურია. მართლა სამარცხვინო იყო. თან რატომ გადაწყვიტეს, რომ სპეციალური პრიზი დაეწესენინათ აქსესუარებისთვის და ისიც ქებურიასთვის მიეცათ ვერ მივხვდი. კიდევ ერთი საპატიო პრიზი დააწესეს ”იმედის მომცემი ტალანტი” (რომელიც სოფო ჭყონიამ ”დამაიმედებლად” თარგმნა :-))
ეს უკანასკნელი კი ძალიან ახალგაზრდა George J B-მ მიიღო. ის და ციკოლია კონკურს «Русский Силуэт»-ზეც გაემგზავრებიან ჩვენი ერთმორწმუნე მეზობლის დედაქალაქში.
რაც შეეხება პრიზიორებს. მე-3 საპატიო ადგილი ქეთევან ჯოლოხაძემ დაიკავა (აღარც კი მახსოვს რომელი კოლექციით). მე-2 ადგილი დამსახურებულად მისცეს ლაშა მდინარაძეს, რომელიც მოდის სახლ ”მატერიას” წარმოადგენდა. აი პირველი ადგილი კი ვერავინ მიხვდა რატომ მაგრამ ლიკა ყუბანეიშვილმა აიღო აი ამის გაკეთებისთვის:

ყველა შეთანხმდა იმაზე, რომ ჟიურის გადაწყვეტილება მოულოდნელი იყო. როგორც ახსნეს იმიტომ მისცეს პირველი ადგილი, რომ თვითონ, საკუთარი პაწაწუნა ხელებით შექმნა ყველაფერიო. რა ვიცი, რა ვიცი, მაგრამ ფაქტია, რომ ეს გოგო მარანგონში გაივლის საზაფხულო კურსს. აი დანარჩენ ორ პრიზიორს კი სტაჟირება ელის პარიზში რომელიმე მოდის სახლში. თუ სად, ეს მოგვიანებით გახდება ცნობილი.

George J B იგივე გიორგი გებისაშვილი (?) ცრემლად დაიღვარა, როდესაც ჟიურის თავმჯდომარემ პირადად მიულოცა წარმატებული დებიუტი და უთხრა, რომ მას მშვენიერი იუმორის გრძნობა აქვს, რაც მოდაში მნიშვნელოვანიაო (ის ალბათ მის თავზე მოკალათებულ აზღუდს გულისხმობდა).

გულდაწყვეტილები ჩანდნენ გოლა და თამუნა კოპალიანი A.K.A პეპელა, რომელთაც ვერაფერი აიღეს. თუმცა, მათი გულისდაწყვეტა ხსენებადაც კი არ ღირს იმასთან, რაც შაკო ნიკვამ განიცადა - ის უბრალოდ ცხარე ცრემლით ტიროდა. ის თბილისის პირველი მოდის კვირეულის ახალგაზრდა დიზაინერების კონკურსის გამარჯვებული იყო. მას ფულს დიდ ხანს არ აძლევდნენ და მერე რაღაც მისცეს. ამ ფულით შეკერილი კოლექცია კი კონკურენტ - საქართველოს მოდის კვირეულზე გაიტანა. ნამდვილად არ იყო წინდახედული ნაბიჯი, ვინაიდან, როგორც გუშინ შევიტყვე მაკა მეტრეველი სამზარეულოს უბრუბდება და სულ რამდენიმე დღეში გასამართი კვირეულიც უკანასკნელი იქნებაო.

აი ასე, რა საჭიროა ეს ორი სათაური (თუ კვირეული), თბილისის მოდის კვირეულმა გაიმარჯვა დაძაბულ ბრძოლაში (როგორც მოსალოდნელი იყო). ერთი სული მაქვს როდის დაგიწერთ საქართველოს ბოლო მოდის კვირეულზე. მანამდე კი გეტყვით, რომ 2-3 სახელის გარდა ვინ არის ეს ხალხი დიზაინერებად რომ ჩაუწერიათ წარმოდგენა არ მაქვს.

ვგონებ BE NEXT-ზე გაცილებით მეტი შემდგარი დიზაინერი გამოდიოდა. დროებით გემშვიდობებით მათი ჯგუფური ფოტოთი.

Bicholla by Anouki თუ Anouki Bicholla?

2011-03-23T08:21:00.000-07:00

როგორც ჩვენი ვარაუდი გამართლდა ბიჭოლამ მართლაც გამოიტანა კოლოექცია უკრაინულ მოდის კვირეულზე. თუმცა, ის კიევში მარტო არ ჩასულა. 17 მარტის განრიგში მისი ჩვენება შემდეგი სახელით იყო დაანონსებული: Anouki Bicholla (Georgia).

უნებურად, გასულ დეკემბერს სასტუმრო რედისონში გამართული მათი ერთობლივი ჩვენება გამახსენდა: Bicholla by Anouki. აქ, ახლადშექმნილმა ტანდემმა მაისურები აჩვენა. ჩვენება, გარდა იმისა, რომ მან ქართული მოდის განვითარებას ბევრი ვერაფერი შესძინა, იმით დაგვამახსოვრდა, რომ მე-20 საუკუნის ყველაზე საზარელი პერსონის - ადოლფ ჰიტლერის სახის ტირაჟირება გააკეთა მაისურებზე პოპ-არტში შესრულებული პრინტებით. კიდევ უფრო საზარელი იყო ქართული ბომონდის კომენტარები. არც ერთს არ მოსვლია აზრად, რომ მათი ეს არჩევანი დაეგმო. არავის უთქვამს, რომ ეს აღარ არის გატყავებული ცხოველებით შემნილი, არამედ გაზის კამერებში გაჟლეტილი ადამიანების მოდაა. დიზაინერები არც მალავდნენ ამ განზრახვას საუბრობდნენ რა ქვედა ბოლოებისა და ჩექმების შექმნისას ნაცისტური გერმანიით ინსპირაციის შესახებ.

შეიძლება თუ არა ვივარაუდოთ, რომ ჯონ გალიანოს ცნობილი ანტისემიტური კომენტარის წინასწარმეტყველება მოახერხეს ანუკიმ და ბიჭოლამ? არა მგონია. მოდით ყველაფერს თავისი სახელი დავარქვათ და გაუნათლებლობას დავაბრალოთ.

რაც შეეხება კიევს, როგორც ჩანს ანუკი არეშიძეს მართლაც მოეწონა დიზაინერობა და მას შემდეგ რაც ბიჭოლასთან ერთად დალაშქრა პარიზის მოდის კვირეული, კიდევ ერთი ჩვენების გაკეთება გადაწყვიტა. ამჯერად საქმეს კალაძეები სერიოზულად მოკიდნენ. ბრენდის სახელი შეიცვალა: Anouki Bicholla (და გვაპატიონ თეთრაძეებმა). ჩვენების გახსნა ჯგუფ ”კაზაკების” პერფორმანსით და მათი მუსიკალური თანხლებით გაიმართა და after party ბუდა ბარში კიევში მცხოვრები ქართველი და სომეხი ინტელიგენციის თავშეყრის ადგილად იქცა (რამეთუ სხვები სხვა ფართიზე იყვნენ). კალაძეების ხელი იმაშიც ჩანდა, რომ ანუკის რეგალიებში ყველგან ფიგურირებდა: ”დიზაინერი, ფეხბურთელ კახი კალაძის მეუღლე”. დასანანია, რომ ბიჭოლამ ვერც ეს შანსი გამოიყენა, რადგან ის ყურადღების მიღმა დარჩა.

რაც შეეხება კოლექციას: არ ვიცი, ცოტა დაბნეული ვარ. ნარინჯისფერ ყავისფერი შიფონი და უხეშად ნაქსოვი სვიტერები. დანარჩენი კი ბიჭოლას ჩვეულ სტილში იყო: უხეშად დამუშავებული ნიუპრინისმაგვარად ყალყზე შემდგარი შალის და ტყავის ფაქტურები, რომელიც მოდით ვაღიაროთ და არც კარგად იყო შეკერილი და არც მთლად კარგად გამოიყურებოდა პოდიუმზე. ჩემი მოკრძალებული აზრით მათ ამ კოლექციის დასრულება უბრალოდ ვერ მოახერხეს. (ბოლოს პაჩკები რომ დავინახე კინაღამ სახეზე გამომაყარა)

ჩვენების ჰაილათად კი ”კაზაკების” ტრავესტი წარმოდგენა და კოლექციის კულმინაცია შავი ტყავის კაბა და მოდელის თავზე დამონტაჟებული წიულ-სვაროვსკის კონსტრუქცია იქცა. ეს ნამდვილად არ იყო საქორწინო კაბა, რაზეც ისიც მიგვანიშნებდა, რომ ”კაზაკების” მუსიკა არა მენდელსონით შეიცვალა, არამედ უფრო რექვიემისკენ წავიდა.

თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ შარშანდელი გირების სახელურის მსგავსი ვარცხნილობა კვლავ გამოიყენეს, ერთმა მოდელმა ფაქტიურად მოწმინდა პოდიუმი და ”პაკლონზე” გამოსულმა ანუკიმ არამარტო ბიჭოლა, არამედ მთელი კოლექცია დაჩრდილა პრადაში და ლობუტენებში შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დებიუტმა ცუდად არ ჩაიარა. ნუ, თუ იმ ფაქტსაც გავითვალისწინებთ, რომ ისინი დამწყები დიზაინერების სექციაში გამოდიოდნენ სახელად fresh fashion.

ნარმა მიტკალი, რა გინდა მითხარი

2011-03-09T06:25:00.000-08:00

ალბათ ყველას ახსოვს ეს გათვლა - ნემსები, მახათები, პაპიროსის ქაღალდები და ა.შ. ჩვენი ბავშვობის ეს აბსურდული ტექსტი მშვენივრად აღწერს ანზორ თეთრაძის A.K.A. ბიჭოლას შემოქმედებას ქართულ პოდიუმზე. ბიჭოლას დიდი ბრძოლა დასჭირდა იმისათვის, რომ პირველი ჩვენება გაეკეთებინა 2009 წლის ზაფხულში. ვფიქრობ, ძალიან გაუმართლა, რადგან ამ შოუს სტაილინგი გრეგორი რეჯინიმ გააკეთა და მთელი თავისი გუნდი ჩართო დეფილეს მომზადებაში. ბიჭოლამაც ივაჟკაცა და ჩემი აზრით მის შემდგომ კოლექციებზე ბევრად უკეთესი უნისექს კოლექცია წარმადგინა. როგორი იმედისმომცემი დებიუტი იყო. მაშინ ის ჯერ არც ბრიტანეთში სწავლობდა (?) ტანსაცმლის დიაზინს (?) და არც ეპატაჟზე მონადირე თიკო სადუნიშვილის ობიექტივი არსებობდა, რომ მისი ექსცენტრულობა ჯეროვნად წარმოეჩინა. იყო მხოლოდ პოდიუმი სასტუმრო ”კრუიზის” ”გემბანზე” და ქარი, რომელიც ბუნებრივ ეფექტად იქცა თმაში ჩამაგრებული VHS-ის ფირის ასაფრიალებლად. მაგრამ, როგორც ამბობენ ”ქარის მოტანილს ქარივე წაიღებსო”. არ ვიცი რამ იმოქმედა შემოქმედზე ასე - იმან, რომ თიკა ჯამბურიას საქორწინო კაბა შეაკერინეს, რომ ანუკი არეშიძემ და კახი კალაძემ მილანის მოდის კვირეულზე დაპატიჟეს თუ იმან, რომ იბიცაზე დაისვენა განვადებით, მაგრამ ფაქტია, რომ მას მერე მისგან ეპატაჟის მეტი აღარაფერი გვიხილავს.

დიზაინერმა საქართველოს მოდის პირველ კვირეულზე მამაკაცის კოლექცია წარმოადგინა. ძალიან ეფექტური შოუც იყო და ბევრი დორბლიც ვღვარეთ მოდელ ბიჭებზე, მაგრამ, ნათქვამია, ნიუპრინისგან შეკერილი ტანსაცმლით შორს ვერ წახვალო (ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით) და ასეც მოხდა.

შემდეგი საეტაპო ნამუშევარი ბალიშები იყო. ვერ ვიტყვით, რომ ბალიში ბიჭოლამდე არავის გაუკეთებია. ვერც იმას ვიტყვი, რომ შესრულება იყო უნაკლო, მაგრამ ფაქტია, რომ ძალიან ბევრი აბადოკი გაყიდა და მეორე კოლექციაშიც იგივე თემა ინერციით გამოიყენა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენება ფართოდ გაშუქდა, კალაძე და არეშიძე ესწრებოდნენ და თვით თიკო სადუნიშვილმა დახურა ბალიშების მოსასხამში, ცხადი გახდა, რომ დიზაინერი კრიზისშია. ამას ისიც დაერთო, რომ გაზეთმა ”პრაიმტაიმმა” პატარა სკანდალი ამოქექა მის მიერ ქაღალდის გემების გამოყენებასთან დაკავშირებით. ბოროტი ენები ამბობდნენ, რომ მან ეს იდეა დათუნა სულიკაშვილს მოპარაო (ნეტა რა მოსაპარი იდეაც ეგ იყო :-)). დიახ დიზაინერი მართლაც კრიზისში დაიჭირეს.

ეს შთაბეჭდილება კიდევ უფრო გაღრმავდა საქართველოს მოდის შემდეგ კვირეულზე მის მიერ გამოტანილი კოლექციის ნახვისას. კოვზები! ღმერთო ჩემო. კოვზები და იაფფასიანი ტრიკოტაჟის კონსტრუქციის თავდაპირველი ჩანაფიქრის ამოუცნობი შესრულება!

ეს ის პერიოდია, როდესაც პატარა ქალაქში და მით უფრო პატარა მოდის სამყაროში თავის ინერციით გატანა სულ უფრო ურთულდებოდა დიზაინერს. შესაბამისად, მას შემდეგი კოლექცია დღემდე არ უჩვენებია.

ყველა ელოდა რას გააკეთებდა დიზაინერი მარტში დაგეგმილი კვირეულისთვის. თუმცა, ბოროტი ენები იმასაც ამბობენ, რომ ბიჭოლა ადგილობრივ მოდის კვირეულზე აღარ აჩვენებს კოლექციას - ის კიევისთვის ემზადებაო. ვნახოთ იქნებ ავთანდილის მსგავსად კიევში მაინც აჩვენოს რამე საინტერესო თუ აქ ვერაფერს ახერხებს. რა იქნება კიევის ჩვენების თემა ეს ჯერ არ ვიცით, მაგრამ შეიძლება მცირედი სპეკულციის მეშვეობით გამოვიცნოთ კიდეც:

ა. ნემსები
ბ. მახათები

გ. პაპიროსის ქაღალდები

აქ მოდა არის სპორტი …

2011-03-07T14:02:00.000-08:00

ავტორი დოდო მური

(ქალბატონი დოდო, ჩვენი მუდმივი ავტორია, ისევე როგორც თქვენი მონა-მორჩილი)

თბილისში, სეზონზე ორი მოდის კვირეულის ჩატარების შესახებ ბევრი დაიწერა და ითქვა … ასევე ბევრი ითქვა ამ ორი მოდის კივრეულს შორის კონკურენციისა და დიზაინერებთან შეთანხმება - გარიგებების წარმოების შესახებ … ანუ, თუ ერთ ფეშენ ვიკის მონაწილე ხარ, მაშინ მოდის კვირეულის ორგანიზატორები ყველანაირად ცდილობენ მხოლოდ მათი “მონაპოვარი” იყო, და მეორეზე “ფრონტ როუზე” წინ არ გახვიდე … თუმცა, კონკურენციის პოზიტიური შედეგები ჯერ არ ჩანს … არც ერთი მოდის კვირეული ხარისხობრივად წინ არ წასულა … მიუხედავად ყველაფრისა, დასაწყისშივე გადავუხდი მადლობას ორივე მოდის კვირეულის ორგანიზატორებს, სულ არარაობას, ის მაინც გავიგეთ რომ საქართველოში არის უკვე აღმოჩენილი, რამდენინე პერსპექტიული ნიჭიიერი ახალგაზრდა დიზაინერი. იმის საშუელბაც მოგვეცა რომ გარდა იმ რამდენიმე, უკვე შემდგარი, მოდის კვირეულის გარეშეც რომ ვიცოდით მათი არსებობის შესახებ და მათი ნამუშევრებიც უკვე დიდი ხანია მოგვწონდა, ახალი დიზაინერების კოლექციებიც ვნახოთ ხოლმე თუ გაგვიმართლებს და მოსაწვევს მივიღებთ მათ შოუებზე …

სანამ ყოველ სეზონზე ორ - ორი მოდის კვირეულის კრიტიკას შევუდგებოდი, დავფიქრდი საერთოდ რატომ ტარდება მოდის კვირეულები მსოვფლიოში, და უფრო ლოკალურად - საქართველოში … ლოგიკურია, რომ მოდის კვირეულის არსებობას, გარდა მაყურებლებისადმი მინიჭებული ესთეტიური სიამოვნებისა, მოდის ტენდენციების გაცნობისა და ცალკეული დიზაინერების შოუებით აღფრთოვანებისა, აქვს პრაქტიკული, კომერციული მნიშვნელობა … მოდის კვირეუებზე როგორც წესი ეპატიჯებიან ეგრეთ წოდებულ ბაიერებს, ანუ ადამიანებს რომლებიც ცალკეულ კოლექციებს სხვადასხვა მაღაზიებისა და შოურუმებისთვის ყიდულობენ. აგრეთვე არიან მოდის კრიტიკოსები, სხვადასხვა მოდური ჟურნალების წარმომადგენლები, რომელთა აზრს კოლექციის შესახებ შემდეგ უკვე კოლექციის წარმატება ან ჩავარდა მოსდევს …

თბილისში კი, ისევე როგორც ბევრი სხვა მოვლენა, მოდის კვირეულიც სპეციფიური დანიშნულების მქონეა … აქ ვეცნობით ქართველი დიზაინერების ნამუშევრებს, ტენდენციების კი რა მოგახსენოთ. ტენდენციები ჯერ ჯერობით არა აქ, არამედ თბილისიდან ცოტა მოშორებულ ქალაქებში ყალიბდება; კოლექციებიც ხშირ შემთხვევაში იგივეა რაც იმ, შორეულ ქალაქებსა და ქვეყნებში, ოღონდ ორ კვირაში შეკერილი, “ფაქტურა - სტროჩკა” არეული და არათანამიმდევრული … მოდის კვირეულებს კი, ძირითადათ ქართული ბომონდის (ამდაგვარი მოვლენა თბილისში არსებობს), “შინშილებისა” და “სობოლების” გამომზეურების კიდევ ერთი შანსია …სტილის რა მოგახსენოთ, როცა ის ხალხი რომელიც ამ მოდის კვირეულების პუბლიკას წარმოადგენს ძირითადათ ერთნაირი მაკიაჟით, ერთნაირი ვარცხნილობებითა და ერთი სტილის ბეწვეულით იწონებს თავს … თუმცა ესეც ერთგვარი სახეობის მოდაა … ბეწვულით მეთქი იმიტომ ვწერ რომ, მათ ჩაცმულობაში ბეწვეულის სიუხვის გამო რთულია რაიმე სხვა დეტალის შენიშვნა …

თბილისურ მოდის კვირეულებს, აუცილებლად ვი აი პი, “პირველი სასმელი უფასოა” წვეულებები ახლავს ხოლმე თან, რის შედეგადაც თბილისის ახალგაზრდა თაობაც ძალაუნებურად ერთვება მოდის კვირეულში … და მოდელები რა თქმა უნდა მათი თანმხლები დიდი შავი მანქანების მფლობელ მეგობრებთან ერთად … მოკლედ, ამ მრავალფეროვან მოვლენებსა და პუბლიკას, შეიძლება სახალისო ელფერიც კი აქვს თბილისის ერთფეროვანი დღეების ფონზე, თუმცა მოდის კვირეულის დანიშნულება სადღაც ამ ღონისძიებებსა და პუბლიკას შორის იკარგება … ვინ არიან ის ბაიერები რომლებიც ქართველი დიზაინერების მიერ შექმნილ კოლექციებს ყიდულობენ? ან კრიტიკოსები რომლებიც აფასებენ და “სიტყვას აწევენ” იგივე ქართველ დიზაინერებს … რა კრიტერიუმებით ირჩევა კოლექციები კვირეულისთვის? რატომ არ არის კონტროლი კოლექციის შესრულების ხარისხზე და რატომ ვერ გვაცილებენ თავიდან პლაგიატს?

ამდენი შეკითხვების ფონზე, იმ აზრამდე მივდივარ რომ მოდის კვირეული თბილისში, ისევე როგორც ბევრი სხვა რამ, სპონტანურად, დაუგეგმავად, და ალბათ ამიტომაც, ცალ ცალკე ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად შეიქმნა … რის შედეგადაც, იმის ნაცვლად რომ მოდის კვირეული ხარისხიანი კოლექციების და კრეატიული იდეების პუბლიკამდე მიტანის საშუალება და დიზაინერებისთვის კომერციული წარმატების საფუძველი ყოფილიყო, რატომღაც ერთმანნეთან შეჯიბრის და კონკურენციის მიზეზი და საშუალება გახდა …

ქორწინების საიდუმლო vs. დეფილეს ხელოვნება

2011-03-07T11:29:00.000-08:00

ქორწინება ძალიან საინტერესო ინსტიტუტია - ის ქალიშვილობის ინსტიტუტს ანაცვლებს ჩვენ ქვეყანაში. რომ არა ქორწინება არც ამდენი სამოდელო სააგენტო იარსებებდა. კარგად გათხოვების მსურველების დიდმა ნაწილმა უმაღლესი სასწავლო დაწესებულებების დერეფნებიდან და ბაღებიდან სამოდელო სააგენტოებში გადაინაცვლეს. ამას რამდენიმე უპირატესობა აქვს - უფრო იაფი ჯდება, არც მინიმუმ 4 წელი უნდა იჯდე ლექციებზე, ათასი სისულელითაც არ უნდა გამოიტენო თავი, მაშინ როდესაც მხოლოდ იმის ცოდნა მოგეთხოვება თუ როგორ ჩაეწერო წარმატებულად გათხოვილთა და საზრიანთა კლუბში. ეს ხომ ავტომატურად გულისხმობს, რომ რომელიმე ბუტიკის ან ბუტიკ-კაფის მფლობელი აუცილებლად იქნები. მერე რა გასაკვირია, თუ შენი ბუტიკის პრეზენტაციისადმი მიძღვნილ ჩვენებაზე გამოსულ მოდელებს ტაქსის ფულს აკმარებ - მათაც ხომ უნდა გამოიარონ ეკლიანი გზა პოდიუმიდან ბუტიკამდე.

ამასწინათ ეკა ხოფერიას ”აუდიტორიას” ვუყურე. ამ გადაცემაში მოდის ფოტოგრაფმა (და ამ შემთხვევაში სამოდელო სააგენტო ”ამსას” წარმომადგენელმა) გრეგორი რეჯინიმ აღიარა, რომ სამოდელო ბიზნესის მტერი უდროოდ გათხოვებააო. მე მესმის ჯიჯის. მას ხომ სამი წამყვანი მოდელი გაუთხოვდა.

ყველაზე წარმატებულად რაღა თქმა უნდა ანუკი არეშიძე გათხოვდა, როდესაც პარიზისა და მილანის სააგენტოების კონტრაქტი ფეხბურთელის, ინვესტორისა და რესტორნის მეპატრონის კახი კალაძის თანამეცხედრეობაში გადაცვალა (იმ ხანად კახის ჯერ არ ჰქონდა იტალიასთან თამაშისას საკუთარი ქვეყნის ნაკრების კარში 2 ავტოგოლი გატანილი). ასეთი სახელოვანი სახლობის რეკორდი ვერავინ მოხსნა. ანუკი სავარაუდოდ მაინც დარჩება მოდის ინდუსტრიაში სხვა ამპლუაში.

ჯიჯის შემდეგი აღმოჩენის, ირინკა ჩხენკელის ბედი ნაკლებად შესაშურად დაგვირგვინდა. თუ არ ვცდები ის ერთ ჩვეულებრივ საშუალოსტატისტიკურ ტიპს გაყვა ცოლად და ამით წერტილი დაუსვა ჯერ არგაპიკებულ კარიერასაც. ნუ, ალბათ უყვარდა და ამაში დასარწმუნებლად აინტერესებდა სამოდელო კარიერაზე უარის თქმას თუ შეძლებდა. არადა რა კარგი იყო ირინკა ამარტაში გაშვებულ მაღაზია ”პრივეს” საიმიჯო რეკლამაში.

მესამე მოდელი - ნია გრძელიძე ჯერ გათხოვდა, შემდეგ კი გამოთხოვდა. ალბათ ამას უნდა ვუმადლოდეთ მის ჯიჯის ”ფარაჯანოვში” გამოჩენას.

”აუდიტორიაში” აგრეთვე ისხდნენ გარდასულ დღეთა დიდების ცოცხალი მოწმე მოდელები. ისინი ცდილობდნენ აეხსნათ რატომაა, რომ საქართველოდან გასული მოდელები ფეხს ვერ იკიდებენ მოდის ცენტრების პოდიუმებზე. ისინი ამბობდნენ, რომ ქართველი მაინც ქართველად რჩება პოდიუმზეც კი და ამიტომ იმდენ რამეს ვერ კადრულობენ, რასაც სლავი მოდელები, რადგან ამ უკანასკნელებს დასაკარგი მაინც არაფერი აქვთ. თუმცა, რას კადრულობდნენ სლავი მოდელები და რა ჰქონდათ დასაკარგი ქართველებს მათ არ დაუკონკრეტებიათ.

სულ ბოლოს, სცენაზე იხმეს ქართული სამოდელო ბიზნესის მომავალი სახეები, რომელთაგან ძალიან ცოტამ გამოთქვა მზაობა, რომ კარიერის გამო არაფერზე დაიხევენ უკან. ზოგი კი გულწრფელად შემებრალა, ასე გამოვიდა - ნუ აი არ გვინდა ეს მოდელობა და დროზე გვითხოვეთ ცოლადო. ალბათ მთხოვნელი არც ისე აკლიათ, თუმცა, სავარაუდოდ ეს მათ არც ბუტიკის და არც ბუტიკ-კაფის მფლობელობას არ უქადის.

აბა ვნახოთ ვინ იქნება შემდეგი.

Мультфильмы - О, мода, мода.... 2/2

2011-03-05T13:02:00.000-08:00

გამარჯობა საქართველოვ შენი

2011-03-05T12:58:00.000-08:00

ქართულ "ფეშენ" სამყაროს მოდის ბლოგის დაბადებას ვულოცავ და ვუსურვებ წარმატებას არამარტო პირად ცხოვრებაში.

შეგვიძლია ხმამაღლა განვაცხადოთ კი არა და გამყინავი ხმით ვიყვიროთ, რომ ამ ბლოგის შექმნა პირველი მცდელობაა ქართული მოდის სამყაროში მიმდინარე მოვლენებზე სრული სიმართლე მოგითხროთ. ჩვენ ბლოგპოსტებში ვერ შეხვდებით ისეთ ორაზროვან შეფასებებს, რომელსაც ერთმანეთის ჩვენებებიდან გამოსული დიზაინერები არ იშურებენ ერთმანეთისთვის - ტიპა, გასაოგნებელი იყო, თამამი გადაწყვეტილებაა და ა.შ. ჩვენ მხოლოდ იმას გეტყვით, რასაც ისინი, მათი მომხმარებელი და რიგითი მაყურებელი განიცდის დეფილეს დროს და დასრულების შემდეგ.

ვეცდებით მოვიძიოთ ქართველი დიზაინერების ქმნილებათა ნამდვილი ინსპირაციები თუ პლაგიატი. მოგიყვებით რა მეთოდებით იბრძვიან საქართველოსა და თბილისის მოდის კვრიეულები "ფეისების" გადაბირებისათვის. სად და როგორ შოულობენ "ვენიუს" და სპონსორს. ჩამოყავთ თუ არა "ბაიერები" რეალურად. იმასაც გეტყვით რა ჩანაწერებს აკეთებენ მოდის კრიტიკოსები საკუთარ უბის წიგნაკში. თვალს მივადევნებთ როგორი პრესა ექნება მოდის კვირეულებს.

ბლოგის შექმნა აქტუალური გახადა იმ ფაქტმა, რომ თვეზე ნაკლები დრო დარჩა კონკურს Be Next-ის და საქართველოს მოდის კვირეულის გამართვამდე. ცოტა ხნის მერე კი თბილისის მოდის კვირეულიც გაიმართება (თუ რა თქმა უნდა ფულს იშოვნიან).

ჩვენი იდენტობა დაფარული იქნება - ბლოგის ფორმატი ითხოვს ამას. ვითანამშრომლებთ სტუმარ ავტორებთანაც.

ამ ბლოგს 1968 წელს შექმნილი მულტიპლიკაციური ფილმის სახელი ვუწოდეთ. ეს არის ჩვენი მოდის წარსული. რა იქნება მომავალში ამას ჩვენი ბლოგის მეშვეობით გაიგებთ.

ესეც ჩვენი ბლოგის ნათლია მულტფილმი "ო, მოდა, მოდა"