Παίζουμε μαζί

Το Άστρο των Χριστουγέννων Μια νέα ματιά σε ένα αιώνιο μυστήριο | Ηλικίες: 9+

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 02 Dec 2025 13:26:00 +0000

Η κορυφαία, κλασική πλανηταριακή παράσταση «Το Άστρο των Χριστουγέννων» επιστρέφει πλήρως ανανεωμένη και πιο συναρπαστική από ποτέ. Με ολοκαίνουρια, υψηλής ανάλυσης ψηφιακά γραφικά, πλούσια κινηματογραφικά γυρίσματα και ένα αναβαθμισμένο, καθηλωτικό soundtrack, η νέα αυτή εκδοχή μεταμορφώνει μια αγαπημένη εμπειρία σε ένα εντυπωσιακό οπτικοακουστικό ταξίδι. Από τη φτωχική φάτνη της Βηθλεέμ μέχρι τα βάθη του σύμπαντος, η παράσταση μας καλεί να ξαναδούμε μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Η γέννηση του Χριστού —ένα γεγονός που άλλαξε τον κόσμο— συνοδεύτηκε από ουράνια σημάδια που αιώνες τώρα εμπνέουν, συγκινούν και γεννούν ερωτήματα. Ποια ήταν η «στρατιά των ουρανίων» που φανερώθηκε στους βοσκούς, Ποιο φως οδήγησε τους Μάγους στην έρημο, μέσα από βουνά και αχανείς διαδρομές, μέχρι τη Βηθλεέμ; Τι ήταν το μυστηριώδες άστρο που περιγράφουν τα κείμενα και που συνεχίζει, 2.000 χρόνια μετά, να γοητεύει επιστήμονες, θεολόγους και ταξιδευτές του ουρανού; Μέσα από σύγχρονες επιστημονικές προσεγγίσεις, αστρονομικές προσομοιώσεις και ιστορικές αναφορές, η παράσταση εξερευνά όλα τα πιθανά σενάρια: από σπάνια αστρονομικά φαινόμενα μέχρι μοναδικές ουράνιες συγκυρίες.Ένα ταξίδι που ενώνει την παράδοση με την επιστήμη.Ένα φως που διασχίζει αιώνες. Ένα άστρο που συνεχίζει να μας συγκινεί.

περισσότερα στο https://www.eef.edu.gr/el/programme/to-astro-ton-hristougennon/

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης θα έμοιαζε ξένος στο σημερινό τοπίο – γι’ αυτό και έχουμε ανάγκη ανθρώπους με το δικό του ηθικό ανάστημα

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 03 Apr 2025 07:26:00 +0000

61 χρόνια πριν ο Γρηγόρης Λαμπράκης αψήφησε τις απειλές και τις προειδοποιήσεις που του είχαν γίνει από διάφορες πλευρές να μην μιλήσει στην εκδήλωση που είχε προγραμματιστεί στη Θεσσαλονίκη. Και αυτό παρότι ήξερε ότι η Αστυνομία όχι μόνο δεν είχε καμία πρόθεση να τον προστατεύσει αλλά και έκανε ό,τι μπορούσε για να εμποδίσει την πραγματοποίηση μιας συγκέντρωσης που αντικείμενο είχε την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό. Την ίδια ώρα παρακρατικοί, με την ανοχή της Αστυνομίας ξεδίπλωναν το δικό τους σχέδιο που περιλάμβανε όχι μόνο «αντισυγκέντρωση» αλλά και επίθεση σε βάρος του.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Λαμπράκης βγαίνοντας από τη συγκέντρωση και με την αστυνομία να παρακολουθεί ατάραχη θα είναι θύμα επίθεσης ενός παρακρατικού, του Εμμανουηλίδη που θα τον χτυπήσει από την καρότσα ενός τρίκυκλου που οδηγούσε ένας άλλος παρακρατικός ο Γκοτζαμάνης. Βαριά τραυματισμένος θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο, όπου θα αφήσει την τελευταία του πνοή μετά από λίγες μέρες.

Η δολοφονία του θα συγκλονίσει τη χώρα. Η κηδεία του θα είναι μια τεράστια πολιτική διαδήλωση. Τα γεγονότα θα επιταχύνουν την επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή να παραιτηθεί και να φύγει από τη χώρα. Η ανάκριση θα αποκαλύψει τους στενούς δεσμούς των παρακρατικών με τον κρατικό μηχανισμό και ιδίως τα σώματα ασφαλείας. Η ίδια δίκη το 1966 θα δείξει ότι το μετεμφυλιακό κράτος επεδίωκε τη συγκάλυψη. Άλλωστε, ο μηχανισμός για να φτάσουμε στη δικτατορία είχε ήδη τεθεί σε κίνηση.

Όμως, δεν είναι μόνο ο τραγικός θάνατος του Λαμπράκη που τον έκανε σύμβολο. Για να το πω διαφορετικά ο Λαμπράκης ήταν ένας άνθρωπος – σύμβολο, ήδη πριν την δολοφονία του. Ένα μήνα πριν τη δολοφονία του είχε συμμετάσχει μόνο αυτός στην απαγορευμένη Μαραθώνια Πορεία για την Ειρήνη. Η φωτογραφία του να βαδίζει μόνος κρατώντας το σύμβολο της ειρήνης έγινε συνώνυμη με το σθένος, την αγωνιστικότητα, την αποφασιστικότητα απέναντι στη βία τη εξουσίας. Αλλά και όλη του η απήχηση είχε κυρίως να κάνει με το ηθικό χνάρι που άφηνε.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν σήμερα υπάρχει χώρος για τέτοιες μορφές, για πολιτικούς που είναι διατεθειμένοι για τις απόψεις και τις ιδέες τους να αμφισβητήσουν την εξουσία και ακόμη και να δώσουν τη ζωή τους.

Θα μου πείτε άλλοι καιροί τότε. Ίσως, αλλά και πάλι το ηθικό σθένος ξεχωρίζει. Και σήμερα σπανίζει σε ένα πολιτικό τοπίο όπου κυριαρχούν οι επαγγελματίες της δημοσιότητας και όσοι απλώς θέλουν να κάνουν καριέρα. Και που εάν βρουν τα δύσκολα απλώς θα μεταπηδήσουν στον ιδιωτικό τομέα. Το βλέπει κανείς στην ευκολία με την οποία αλλάζουν πολιτικές τοποθετήσεις, στη διαρκή προσαρμοστικότητα προς την κυρίαρχη πολιτική, στη ρευστότητα των θέσεων και ιδεών, στο «στρογγύλεμα» απόψεων και αιχμών.

Όμως, η ιστορία δεν προχωράει έτσι. Η ιστορία πραγματικά προς τα εμπρός μόνο με Λαμπράκηδες πηγαίνει. Με ανθρώπους που βγαίνουν στην «πρώτη γραμμή». Που βάζουν το κεφάλι τους στον τορβά. Που συγκρούονται για να ανοίξουν νέους δρόμους. Που αμφισβητούν. Που δεν φοβούνται να αναλάβουν το όποιο κόστος. Που αντιλαμβάνονται τι θα πει θυσία.

Και οι σκέψεις αυτές γίνονται ακόμη πιο μελαγχολικές μέσα σε ένα πολιτικό τοπίο όπου κυριαρχεί ο υπολογισμός, ενίοτε δε και ο κυνισμός, αλλά και μέσα σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος και η βαναυσότητα είναι στην ημερήσια διάταξη, όπου στην Ουκρανία οι φαντάροι – και από τις δύο πλευρές – είναι «κρέας για κανόνια» και στη Γάζα η ανθρωπιά όλων μας δολοφονείται καθημερινά.

Όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ένα πράγμα. Ο Λαμπράκης στο τέλος ήταν ο πραγματικός νικητής. Τον σκότωσαν, αλλά δεν ηττήθηκε. Γιατί το δίκιο, το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν με ειρήνη και αξιοπρέπεια, δεν μπορεί να ηττηθεί πραγματικά ποτέ.

Να μην ξεχάσουμε τον Λαμπράκη. Να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι είμαστε άνθρωποι.

ΥΓ: «Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη, ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά. Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;» Διδώ Σωτηρίου

Ειδήσεις Σήμερα:

Πάσχα στην Αθήνα: Αρχίζουν εκδηλώσεις και μουσικές παραστάσεις για όλη την οικογένεια

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 02 Apr 2025 09:36:00 +0000

Ο Δήμος Αθηναίων υποδέχεται στους χώρους πολιτισμού του από 22 Μαρτίου έως 16 Απριλίου τα παιδιά με τους γονείς τους με δωρεάν πασχαλινές δράσεις.

Τις δράσεις έχει επιμεληθεί ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, οι οποίες συνδυάζουν την τέχνη, τη δημιουργικότητα και την ελεύθερη έκφραση και αναδεικνύουν τα ήθη και έθιμα του Πάσχα.

Δωρεάν Πασχαλινές δράσεις για όλους

Μικροί και μεγάλοι θα ζήσουν μοναδικές στιγμές δημιουργίας, συμμετέχοντας σε προγράμματα και εργαστήρια κατασκευών, εικαστικής, κεραμικής, μουσικοκινητικής και θεατρικής αγωγής εμπνευσμένα από την πασχαλινή παράδοση, τα οποία θα πραγματοποιηθούν στην Πινακοθήκη, το Κέντρο Τεχνών, το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη», το Ψηφιακό Μουσείο Ακαδημίας Πλάτωνος, το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», τα Κέντρα Δημιουργικής Μάθησης και το Κέντρο Πηλού του Δήμου Αθηναίων.

Επίσης, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο μοναδικές μουσικές παραστάσεις στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό θέατρο «Μαρία Κάλλας», με ελεύθερη είσοδο, οι οποίες πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής. Θα παρουσιαστούν στις 13 Απριλίου 2025 η παράσταση «Κερουμπίνι, Ρέκβιεμ» με τη Συμφωνική Ορχήστρα και τη Χορωδία Δήμου Αθηναίων, το Ρέκβιεμ σε ντο ελάσσονα του Λουίτζι Κερουμπίνι, ένα από τα σημαντικότερα έργα θρησκευτικής μουσικής του 19ου αιώνα, ενώ στις 14 και 15 Απριλίου 2025 η παιδική όπερα «Μπρίττεν, Ο κατακλυσμός του Νώε» του Άγγλου συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίττεν, με την Underground Youth Orchestra, την Ορχήστρα Νέων El Sistema Greece και την Παιδική Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Το πρόγραμμα των Πασχαλινών δράσεων αναλυτικά:

Σάββατο 5 Απριλίου 2025

10:30 | Κέντρο Τεχνών (Βασ. Σοφίας, Πάρκο Ελευθερίας)

«Πασχαλινά καλαθάκια»

Εικαστικό εργαστήρι για οικογένειες με παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Τα παιδιά μαζί με τους γονείς τους θα κατασκευάσουν πασχαλινά καλαθάκια από χαρτόνι, θα τα ζωγραφίσουν και στη συνέχεια θα τα διακοσμήσουν με διάφορα στοιχεία.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 7232604 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

11:00 - 12:00 & 12:00 - 13:00 | Κέντρο Δημιουργικής Μάθησης Νορντάου (Νορντάου 7)

«Ζωγραφική για το πασχαλινό τραπέζι»

Εικαστικό εργαστήρι για παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Ζωγραφίζουμε και πλαστικοποιούμε σουβέρ για να διακοσμήσουμε το πασχαλινό τραπέζι.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 6433128 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 18:00).

Εικαστικές δράσεις και μουσικές παραστάσεις για όλη την οικογένεια εμπνευσμένες από την πασχαλινή παράδοση,

με ελεύθερη συμμετοχή

Κυριακή 6 Απριλίου 2025

10:30 | Κέντρο Τεχνών (Βασ. Σοφίας, Πάρκο Ελευθερίας)

«Πασχαλινά καλαθάκια»

Εικαστικό εργαστήρι για οικογένειες με παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 7232604 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

11:00 - 13:00 | Κέντρο Δημιουργικής Μάθησης Βαφειοχωρείου

(Βαφειοχωρίου & Καρολίδου 2)

«Καλώς μας ήρθες άνοιξη»

Εργαστήρια μουσικοκινητικής και εικαστικής αγωγής για παιδιά ηλικίας από 6 έως 10 ετών.

Οι μικροί κηπουροί φέρνουν την άνοιξη και ανθίζουν τον τόπο, φυτεύοντας λουλούδια.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 6427770 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 18:00).

11:30 | Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων

(Λεωνίδου και Μυλλέρου, Πλατεία Αυδή, Μεταξουργείο)

«Κυνήγι πασχαλινού θησαυρού στην Πινακοθήκη - πιάσε τον λαγό!»

Εικαστικό εργαστήρι για οικογένειες με παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Τα παιδιά καλούνται να δημιουργήσουν με την τεχνική του μπαλονιού, μεγάλα λαγουδάκια που θα τα χρωματίσουν και θα ανακαλύψουν μαζί με αυτά, τους πασχαλινούς θησαυρούς. Στόχος είναι οι συμμετέχοντες να λάβουν μέρος σε μια βιωματική και interactive δράση ψυχαγωγικού και επιμορφωτικού χαρακτήρα.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 5202420 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

Ο Δήμος Αθηναίων υποδέχεται στους χώρους πολιτισμού του από 22 Μαρτίου έως 16 Απριλίου τα παιδιά με τους γονείς τους με δωρεάν πασχαλινές δράσεις

Τρίτη 8 Απριλίου 2024

17:00 - 18:00 & 18:00 - 19:00 | Κέντρο Δημιουργικής Μάθησης Ευελπίδων

(Ευελπίδων 18)

«Ζωγραφική για το πασχαλινό τραπέζι»

Εικαστικό εργαστήρι για παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Ζωγραφίζουμε και πλαστικοποιούμε σουβέρ για να διακοσμήσουμε το πασχαλινό τραπέζι.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 8840520 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 18:00).

Σάββατο 12 Απριλίου 2025

11:00 | Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» (Ηρακλειδών 66Α και Θεσσαλονίκης, Θησείο)

Ελληνικό Πάσχα για όλη την οικογένεια στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα»

Εκπαιδευτική δράση για οικογένειες με παιδιά από 5 έως 12 ετών.

Τι σημαίνει για εσάς το Πάσχα;

Με ανοιξιάτικη διάθεση, φαντασία, χρώματα, παλέτες κ.α. δημιουργούμε μια αναστάσιμη σύνθεση σε καμβά.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 3414466 (Δευτέρα - Παρασκευή, 11:00 -14:00).

11:00 - 12:00 & 12:00 - 13:00| Κέντρο Δημιουργικής Μάθησης Κυψέλης

(Καλογερά 18)

«Ζωγραφική για το πασχαλινό τραπέζι»

Εικαστικό εργαστήρι για παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Ζωγραφίζουμε και πλαστικοποιούμε σουβέρ για να διακοσμήσουμε το πασχαλινό τραπέζι.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 8821428 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 18:00).

11:30 | Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων

«Τέχνη και διάστημα, μια πασχαλινή ιστορία!»

Δράση για οικογένειες με παιδιά ηλικίας από 7 έως 12 ετών.

Ανήμερα του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας της Πτήσης του Ανθρώπου στο Διάστημα, η Πινακοθήκη θα συνδυάσει τα έργα του Απόστολου Φανακίδη με τη στιγμή που ο άνθρωπος για πρώτη φορά περπάτησε στο διάστημα. Ένα ιστορικό γεγονός που άνοιξε το δρόμο για την εξερεύνηση του διαστήματος. Άλλωστε και πίσω στο μακρινό 1961, όταν ετοιμαζόταν η πρώτη πτήση στο διάστημα ήταν ημέρες πασχαλινές.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 5202420 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

12:00 | Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη»

(Αγγελικής Χατζημιχάλη 6, Πλάκα)

«Μικρές Λαζαρίνες στο Μουσείο»

Πασχαλινό πρόγραμμα για όλη την οικογένεια.

Για τέταρτη χρονιά στολίζουμε το καλάθι της «Λαζαρίνας» και τραγουδάμε τα κάλαντα της ανάστασης του Λαζάρου.

Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλ. 210 3243987 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

12:00 - 13:00 & 13:00 - 14:00 | Κέντρο Δημιουργικής Μάθησης Νέου Κόσμου (Σωστράτου 5)

«Ζωγραφίζοντας το Πάσχα»

Δημιουργικό εικαστικό εργαστήρι για παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Τα παιδιά θα δημιουργήσουν πασχαλινά μοτίβα με διάφορα υλικά.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 9247036 (Δευτέρα - Παρασκευή, 11:00 - 18:00).

Κυριακή 13 Απριλίου 2025

11:30 | Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων

«Πολύχρωμες πασχαλινές πινελιές»: Δημιουργώ το δικό μου έργο τέχνης με την τεχνική ασαμπλάζ και ζωγραφίζω επάνω σε αυτό!

Εικαστικό εργαστήρι για οικογένειες με παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών.

Τα παιδιά αφού περιηγηθούν στον εκθεσιακό χώρο με την μουσειοπαιδαγωγό και έρθουν σε επαφή με τα έργα τέχνης, θα φιλοτεχνήσουν ένα δικό τους έργο με την τεχνική ασαμπλάζ (assemblage‎‎), δηλαδή ένα τρισδιάστατο κολλάζ με αντικείμενα (παιχνίδια και διακοσμητικά) από ανακύκλωση.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 5202420 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 14:00).

20:00 | Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» (Ακαδημίας 59)

«Κερουμπίνι, Ρέκβιεμ»

Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία Δήμου Αθηναίων

Το Ρέκβιεμ σε ντο ελάσσονα του Λουίτζι Κερουμπίνι (Luigi Cherubini), γραμμένο το 1816, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα θρησκευτικής μουσικής του 19ου αιώνα. Ένα αριστούργημα που γεφυρώνει τη θρησκευτική παράδοση με τη ρομαντική ευαισθησία και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από μεγάλους συνθέτες.

Μουσική διεύθυνση: Άλκης Μπαλτάς

Διεύθυνση χορωδίας: Σταύρος Μπερής

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής.

Μεγάλη Δευτέρα 14 Απριλίου 2025

11:00| Ψηφιακό Μουσείο Ακαδημίας Πλάτωνος (Μοναστηρίου και Κρέοντος 1, Ακαδημία Πλάτωνος)

«Πασχαλινές Σκιτσογραφίες!»

Πασχαλινή δράση για παιδιά ηλικίας από 7 έως 13 ετών.

Δοκιμασίες ζωγραφικής με ένα ζάρι και πολύ γέλιο!

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 5142138 (Δευτέρα - Παρασκευή, 10:00 - 15:00).

17:30 | Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

«Μπρίττεν, Ο κατακλυσμός του Νώε»

Underground Youth Orchestra, Ορχήστρα Νέων El Sistema Greece, Παιδική Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Παιδική όπερα του Άγγλου συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίττεν (Benjamin Britten), που παρουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το έργο, γραμμένο ως μουσικοπαιδαγωγική πρωτοβουλία για παιδιά και νέους στην Αγγλία τη δεκαετία του 1950, βασίζεται σε ένα μεσαιωνικό θεατρικό έργο που εξιστορεί με γλαφυρό και συχνά κωμικό τρόπο την πασίγνωστη ιστορία για τον κατακλυσμό και την κιβωτό του Νώε.

Μουσική διεύθυνση: Κυριακή Κουντούρη, Σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης, Εικαστική ταυτότητα παράστασης: Χριστίνα Δημητρά, Κινησιολογία: Κατερίνα Γεβετζή, Σχεδιασμός φωτισμών: Δημήτρης Κουτάς, Διευθύντρια Ορχήστρας Νέων: Κυριακή Κουντούρη, Διευθύντρια Παιδικής Χορωδίας Εθνικής Λυρικής Σκηνής: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου, Βοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεβετζή - Γιάννης Μεγάλου

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής.

Μεγάλη Τρίτη 15 Απριλίου 2025

16:00 - 17:30 & 18:00 - 19:30 | Κέντρο Πηλού (Φανοσθένους & Σφιγγός)

«Μια ωραία πεταλούδα στην Ανάσταση»

Εργαστήριο γνωριμίας με τον πηλό και την κεραμική για όλη την οικογένεια με πλάσιμο πήλινης πεταλούδας.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 9247031 (Δευτέρα & Παρασκευή: 15:00 - 20:00 & Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη: 10:00 - 15:00).

17:30 | Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» (Ακαδημίας 59)

«Μπρίττεν, Ο κατακλυσμός του Νώε»

Underground Youth Orchestra, Ορχήστρα Νέων El Sistema Greece, Παιδική Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής.

Μεγάλη Τετάρτη 16 Απριλίου 2025

16:00 - 17:30 & 18:00 - 19:30 | Κέντρο Πηλού (Φανοσθένους & Σφιγγός)

«Μια ωραία πεταλούδα στην Ανάσταση»

Εργαστήριο γνωριμίας με τον πηλό και την κεραμική για όλη την οικογένεια με πλάσιμο πήλινης πεταλούδας.

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 210 9247031 (Δευτέρα & Παρασκευή: 15:00 - 20:00 & Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη: 10:00 - 15:00).

*Το πρόγραμμα ενδέχεται να τροποποιηθεί.

via

Συναυλία στο «Σπίτι του Ελύτη» - «Δος μοι τούτον τον ξένον»

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 02 Apr 2025 09:27:00 +0000

Η Ποίηση των Ιερών κειμένων της Μεγάλης Εβδομάδας συναντά την πνευματικότητα της Μουσικής, σε ένα ξεχωριστό πρόγραμμα ψυχικής συμμετοχής, στοχασμού και κατάνυξης.Το πρόγραμμα, το οποίο αποτελείται από δύο μέρη, παρουσιάζεται δύο φορές: Μεγάλη Τρίτη και Μεγάλη Τετάρτη στις 19:00.

Α’ Μέρος

ΓΙΟΧΑΝ ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΜΠΑΧ

«Η θρησκευτική σκέψη υπήρξε το διάπυρο κέντρο της ζωής του Μπαχ» γράφει η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, μοναδική ερμηνεύτρια της μουσικής του. Κείμενα από τις Ακολουθίες του Θείου Πάθους διαλέγονται με τη μουσική.

Πιάνο: Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου
Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Β’ Μέρος

ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ

ΩΔΗ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΡΟΥΠΟΥ για βαρύτονο, αφηγητή και οργανικό σύνολο

Πρώτη εκτέλεση

Η σπαρακτική ικεσία του Ιωσήφ για την αποκαθήλωση και ταφή του εσταυρωμένου Χριστού, μέσα από το νέο έργο του Γιώργου Κουρουπού, αναφορά στον Πάσχοντα Ιησού, αλλά και στον κάθε διπλανό μας ξένο.

Τραγούδι: Άγγελος Χονδρογιάννης
Αφήγηση: Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Τρομπέτες: Σπύρος Αρκούδης, Χρήστος Αρμενιάκος.
Κόρνα: Αντώνης Λαγός, Άκης Μπουχάγιαρ
Τρομπόνι: Χρήστος Γιάκας
Κρουστά: Θοδωρής Βαζάκας,Μιχάλης Διακογιώργης

Εισιτήριο: 10 ευρώ
Πληροφορίες: www.elytishousemuseum.gr

Ο Θέσπις και η γέννηση της τραγωδίας

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 23 Nov 2024 12:40:00 +0000

Ο Θέσπις, (6ος αιώνας π.Χ., Αθήνα), Έλληνας ποιητής, λέγεται ότι γεννήθηκε στο δήμο της Ικαρίας. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Θέσπις ήταν ο πρώτος ηθοποιός στο ελληνικό δράμα. Συχνά ονομαζόταν εφευρέτης της τραγωδίας και καταγράφηκε ως ο πρώτος που έκανε μια τραγωδία στα Μεγάλα (ή Πόλη) Διονύσια (περίπου το 534 π.Χ.). Οι μελετητές διαφωνούν ως προς τα λιγοστά στοιχεία σχετικά με τον Θέσπη και τον ρόλο του στην ανάπτυξη του ελληνικού δράματος. Σύμφωνα με τον Έλληνα ρητορικό Θεμιστή (4ος αιώνας μ.Χ.), ο Αριστοτέλης είπε ότι η τραγωδία ήταν εντελώς χορωδία έως ότου ο Θέσπις εισήγαγε τον πρόλογο και τις εσωτερικές ομιλίες.

Αν ναι, ο Θέσπις ήταν ο πρώτος που συνδύασε το χορωδιακό τραγούδι με τις ομιλίες ενός ηθοποιού, και ξεκίνησε ο τραγικός διάλογος όταν ο ηθοποιός αντάλλαξε λόγια με τον αρχηγό του χορού.

Αρχαίες πηγές μαρτυρούν ακόμα πως ο Θέσπις πρόσθεσε στα διθυραμβικά τραγούδια τον πρόλογο και τις ρήσεις, δηλαδή τα πρώτα ομιλητικά μέρη, και πως επινόησε τις υφασμάτινες μάσκες. Και αν ακόμα οι παραπάνω νεωτερισμοί είχαν προετοιμαστεί ή προεξοφληθεί από τη φυσική εξέλιξη του διθυράμβου, ο Θέσπις ήταν που διαμόρφωσε την πρώιμη τραγωδία και καθιέρωσε τις τραγικές παραστάσεις ως οργανικό μέρος της αθηναϊκής λατρείας του Διονύσου.

Από τα έργα του μας σώζονται τέσσερις τίτλοι και πέντε μικρά αποσπάσματα, που όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι δικά του.

Πιο Αναλυτικά

Κατά τον 6ο και 7ο αιώνα στον ελλαδικό χώρο από τα τελεστήρια αναδύεται η μορφή των θεάτρων, ενώ ο Θέσπις εξελίσσει τα θεατρικά και σκηνικά μέσα. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ένας από τους πιο σημαντικούς ευρετές του θεάτρου είναι ένας άνθρωπος γνωστός για τις περιοδείες. Έτσι λοιπόν, λέγεται ότι ο Θέσπις, που πρώτος συνέδεσε τ’ όνομά του με την τέχνη του θεάτρου, ταξίδευε μαζί με τον χορό του ξεκινώντας από την Ικαρία (περιοχή της Αττικής), κουβαλώντας τις αποσκευές του σ’ ένα κάρο. Ο Οράτιος, ο οποίος γράφει 500 χρόνια μετά την εμφάνιση του Θέσπη -υπολογίζεται ότι ο Θέσπις δίνει παραστάσεις ήδη από το 560 π.Χ.- είναι ο πρώτος που καταγράφει την ιστορία του και ισχυρίζεται ότι έκανε περιοδείες, ενώ είναι πιθανό -αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις- ότι ταξίδευε και έξω από την Αττική. Αντίστοιχη αναφορά συναντάμε και στον Οβίδιο: «Ο Θέσπις πρώτος, μουτζουρωμένος με τρυγιά/ γύριζε με τούτη την εύθυμη τρέλα στα χωριά» Το κάρο, που προαναφέρθηκε, με το οποίο κουβαλούσε τις αποσκευές του δεν αποτελούσε μόνο μέσο μεταφοράς, αφού «το πίσω μέρος και το πάτωμά του […] μπορούσε να μετατρέπεται σε αυτοσχέδια σκηνή»

Μέσα από αυτή την σκηνική εξέλιξη προκύπτουν τα δύο πιο βασικά συστατικά στοιχεία του θεατρικού χώρου: η σκηνή και το προσκήνιο. Η πρώτη λειτουργεί ως αναπαραστατικός χώρος και το δεύτερο ως χώρος δράσης των ηθοποιών. Εξ’ άλλου, η λέξη σκηνή στην ελληνική γλώσσα σημαίνει επίσης αντίσκηνο, δηλαδή κάτι το οποίο στήνεται εύκολα και γρήγορα και μετακινείται με την ίδια ευκολία. Άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το περίφημο άρμα ήταν περισσότερο μία κινούμενη κατασκευή για να τιμηθούν οι θεοί παρά ένα καραβάνι περιοδευόντων ηθοποιών.

Σύμφωνα με πληροφορίες που συλλέγουμε απ’ τον Διοσκορίδη, τον Πλούταρχο, τον Κλήμη, τον Ευάνθιο κι ακόμ’ απ’ τον Αθήναιο, τον Διογένη τον Λαέρτιο και τη Σούδα, πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο Θέσπις υπήρξε ο πατέρας της τραγωδίας και πιο συγκεκριμένα :
1) Ανακάλυψε το τραγικό είδος και δημιούργησε το τραγικό άσμα.
2) Επινόησε πρώτος τους σατύρους.
3) Χορογράφησε ο ίδιος τα έργα του.
4) Καθιέρωσε τον Πρώτο Υποκριτή.
5) Έβαψε το πρόσωπό του με φυσικές χρωστικές ουσίες και μετά έφτιαξε Προσωπεία από πανί, δηλαδή υφασματένιες μάσκες.
6) Πρόσθεσε στα διθυραμβικά τραγούδια τον πρόλογο και τις ρήσεις, δηλαδή τα πρώτα ομιλητικά μέρη.
Τη θεατρική του σταδιοδρομία την άρχισε πριν απ’ το 600 π.Χ.
Ο Σόλων, γέρος πια, τον κατηγόρησε ότι η θεατρική του τέχνη βασίζεται στο ψέμα. Έτσι τουλάχιστον μας λεει ο Πλούταρχος.

Αν και ο Αριστοτέλης δεν τον αναφέρει καθόλου ούτε κι οι παλιότεροι συγγραφείς, όμως ο Αριστοφάνης στο τελευταίο επεισόδιο στους Σφήκες τον αναφέρει ως εκπρόσωπο της παλιάς τραγικής τέχνης.
Τίτλοι και αποσπάσματα απ’ τα έργα του Θέσπη φτάσαν σε μας, αλλά σίγουρα όχι γνήσια. Κατά τη Σούδα είναι: Άθλα Πελίου ή Φορβάς, Ιερείς, Ήμίθεοι, Πενθεύς. Για το πόσο σημαντικός ήταν ο Θέσπις μπορεί να το καταλάβει κανείς από το γεγεονός ότι κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα κυκλοφορούσαν με τ’ όνομά του νόθα έργα.

Οταν σε όλη του την ιστορία το ανθρώπινο είδος με διάφορες μεθόδους, μαγικού χαρακτήρα στους προϊστορικούς και πρώιμους ιστορικούς χρόνους, προσπαθούσε να εξαγνισθεί με πολλών ειδών καθαρμούς και ενώ κάποιοι άλλοι λαοί επινόησαν τον αποδιοπομπαίο τράγο**, οι Ελληνες επινόησαν για κάθαρση την τραγωδία:

Ο Αριστοτέλης, στην Ποιητική του, καθορίζοντας τα ιδεώδη χαρακτηριστικά της τραγωδίας, δίνει τον εξής ορισμό: “Τραγωδία ουν εστίν μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω χωρίς εκάστω των ειδών εν τοις μορίοις, δρώντων και ου δι’ απαγγελίας, δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα, την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν”.

Η τραγωδία είναι μίμηση, ελεύθερη αναπαράσταση μίας αξιόλογης πράξης, η οποία έχει αρχή, μέση και τέλος και χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μελωδίας. Όλα όμως αυτά τα στοιχεία δεν είναι τυχαία και ανομοιόμορφα διασκορπισμένα, αλλά ακολουθούν μία συγκεκριμένη αλληλουχία. Κυρίαρχο γνώρισμα είναι η δράση, δηλαδή δεν περιορίζεται στην απλή απαγγελία αλλά προχωρά στην μίμηση των ηρώων. Μέσα από τις καταστάσεις του ελέου και του φόβου, επέρχεται η κάθαρση, μία έννοια πολυσύνθετη και πολυδιάστατη. Σύμφωνα με την ευρύτερα παραδεκτή άποψη, η κάθαρση είναι η λύτρωση, η ψυχική ανακούφιση στην οποία φτάνουν οι θεατές με το να συμπάσχουν, να ταυτίζονται και να αγωνιούν για την τύχη των ηρώων.

Ο Θέσπις ήταν ο πρώτος από τους χορευτές του Διθυράμβου που βγήκε από τον κύκλο του χορού και αποκρίθηκε στους χορευτές. Έτσι είχαμε την αρχή ενός διαλόγου και την μετάβαση από την αφήγηση στην δράση. Ο Θέσπις κατασκεύασε ένα άρμα και μαζί με τους “χορευτές” του περιόδευσε σ’ όλη την Αττική παίζοντας τα Δράματα που ίδιος έγραφε.

Ο παροιμιώδης όρος αποδιοπομπαίος τράγος κατάγεται από μια τελετουργία που περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, το Γιομ Κιπούρ, την Ημέρα της Εξιλέωσης. Δύο τράγοι παραδίδονται από την κοινότητα στον ιερέα ως θυσία εξαγνισμού. Ο ιερέας ρίχνει κλήρους για τους δύο τράγους στο ιερό προορίζοντας τον ένα για τον Γιαχβέ και τον άλλο για τον Αζαζέλ. Εκείνος του Γιαχβέ θυσιάζεται με τον κανονικό τρόπο, ο άλλος του Αζαζέλ στήνεται ζωντανός μπροστά στο ναό και ο ιερέας ακουμπάει τα δύο του χέρια στο κεφάλι του τράγου και εξομολογείται τις αμαρτίες του Ισραήλ. Μετά ο τράγος παραδίδεται σε έναν άνθρωπο που τον πηγαίνει στην έρημο -μακριά από τους εύφορους αγρούς, τα έργα των ανθρώπων..

Πέρα από μεταγενέστερες αναπαραστάσεις του άρματος του Θέσπη και τις μεταγενέστερες γραπτές αναφορές, δεν υπάρχουν πρωτογενή τεκμήρια που να αποδεικνύουν τις πληροφορίες που έφτασαν ως εμάς. Όμοια με όλες τις άλλες γνώσεις που έχουμε για την προκλασική περίοδο, οι ιστορήσεις σχοινοβατούν ανάμεσα στον μύθο και την ιστοριογραφία. Το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι ακόμα και αν όσα αποδίδονται στον Θέσπη δεν αποτελούν τελικά την πραγματικότητα, δεν μειώνεται αναγκαστικά η εγκυρότητα των πληροφοριών γύρω από την πρακτική του θεάματος που περιοδεύει ανά την Ελλάδα κατά τα χρόνια της γέννησης του θεάτρου. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, λοιπόν, με αρκετή ασφάλεια, ότι ακόμα και μετά τον Θέσπη και την καθιέρωση της θεατρικής τέχνης, όπως και του θεατρικού χώρου στον Ελλαδικό χώρο, συνεχίζει η πρακτική της περιοδείας από θεατρικά σχήματα. Δεν γνωρίζουμε εάν παρουσίαζαν ολοκληρωμένα έργα, ενδέχεται να συνέχιζαν την παράδοση των διθυραμβικών χορών με αφορμή διάφορες θρησκευτικές γιορτές. Την πρώτη ημέρα των Εν Άστει Διονυσίων, γινόταν μία μεγάλη πομπή στην πόλη των Αθηνών, όπου λάμβαναν μέρος και οι υποκριτές φορώντας τα κοστούμια τους χωρίς όμως τις μάσκες τους.

Αυτού του είδους οι πρακτικές ενισχύουν την πεποίθηση που έχουμε σήμερα ότι το θέατρο της αρχαιότητας δεν χάνει ποτέ στην πορεία του τον δεσμό του με τις θρησκευτικές γιορτές, οι οποίες περιλαμβάνουν πολύ έντονα το στοιχείο της θεατρικότητας σε συνδυασμό με την κίνηση: την αναπαράσταση του θεού και της ζωής του και την διάδοση του μηνύματος αυτού σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται μέσα από την κίνηση.

Πηγές και Βιβλιογραφία

Πέτρος Μαρτινίδης, Μεταμορφώσεις του θεατρικού χώρου, Νεφέλη, Αθήνα, 1999, σ. 139.

Brockett-Hildy, Ιστορία του Θεάτρου

Ovide, «Ars Poetica», v.275-277, ψαλμός ΙΙΙ, στο: Νικολά Μπουαλώ, Ποιητική Τέχνη, εισ.-μτφ.-σχ. Φανή Παιδή, Αθήνα, Στιγμή, 2010, σ. 55.

Φίλις Χάρτνολ, Ιστορία του Θεάτρου, μτφ. Ρούλα Πατεράκη, Υποδομή, Αθήνα, 1980, σ.11

Βαφειάδη Κ. Ζητήματα χώρου στο περιοδεύον θέατρο, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2018

via

Χριστουγεννιάτικα δέντρα με μαλλί

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 19 Nov 2024 08:05:00 +0000

Σήμερα θα μοιραστώ μια εύκολη ιδέα για χριστουγεννιάτικη χειροτεχνία για μικρούς και μεγάλους. Χριστουγεννιάτικα δέντρα με μαλλί!!! Είναι μία σούπερ εύκολη αλλά τόσο όμορφη χειροτεχνία !!

Έκοψα από χαρτόνι τρίγωνα δεντράκια. Δεν χρειάζεται να είναι ολόισια.. Αυτό έχει και τη χάρη του άλλωστε.

Και μετά η διαδικασία είναι πανεύκολη. Απλά τυλίγω γύρω γύρω το μαλλί. Και όταν καλύψω την επιφάνεια που θέλω, δένω από την πίσω πλευρά. Επίσης δεν είναι απαραίτητο να το καλύψετε ολόκληρο.

Εγώ χρησιμοποίησα πράσινο και άσπρο μαλλί..

Μπορείτε να αξιοποιήσετε οτιδήποτε έχετε στο σπίτι!!

Κουμπιά
Πομ πομ
Αυτοκόλλητα
Πούλιες
Χάντρες
Χάρτινα αστέρια
Στολίδια από τσόχα

via

Χριστουγεννιάτικο σπίτι από ρολό χαρτιού υγείας

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 18 Nov 2024 04:51:00 +0000

Μια πανεύκολη και πανέμορφη κατασκευή που μπορειτε να φτιαξετε με τα παιδια σας. Τα υλικα ειναι ηδη στο σπίτι μας! Καλη επιτυχία

Via

Φθινοπωρινές κατασκευές με φύλλα!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 10 Nov 2024 17:56:00 +0000

Πόσο όμορφη ιδέα για να περάσουμε δημιουργικό χρόνο με το παιδί μας. Φτιαχνεται με ένα μόλις φθινοπωρινό φύλλο και λίγα κομμάτια από χαρτια! Καλή επιτυχία!

via

Πέθανε ο Χρήστος Γιανναράς: Έσβησε η τελευταία φλόγα της ελληνικής φιλοσοφίας

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 30 Aug 2024 20:09:00 +0000

Ο Χρήστος Γιανναράς έφυγε απ' τη ζωή, αφήνοντας μια πιο φτωχή Ελλάδα.

Ο Χρήστος Γιανναράς , εξέχων σύγχρονος Έλληνας φιλόσοφος και συγγραφέας, απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών. Ο γιος του μοιράστηκε την είδηση του θανάτου του στο Facebook.

Ο Γιανναράς είχε λάβει την υποτροφία του Ιδρύματος Alexander von Humboldt στη Γερμανία και ήταν μέλος τόσο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών όσο και της Διεθνούς Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών στις Βρυξέλλες. Επί 13 χρόνια αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα «Το Βήμα» για κοινωνικά και πολιτικά θέματα, ενώ από το 1993 ήταν ο αρθρογράφος της «Καθημερινής». Εκτός από το συγγραφικό του έργο, εμφανιζόταν στην τηλεόραση και διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού « Σύνορο», το οποίο κυκλοφόρησε από το 1964 έως το 1967.

Από το 1982 έως το 2002 ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, όπου δίδασκε φιλοσοφική ορολογία, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Δίδαξε επίσης ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια του Παρισιού, της Γενεύης, της Λωζάνης και της Κρήτης. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 10 ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ο Γιανναράς αφήνει πίσω του ένα σημαντικό έργο επικεντρωμένο στις διακρίσεις μεταξύ της ελληνικής και της δυτικοευρωπαϊκής φιλοσοφίας και της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Το βιβλίο του «Η ελευθερία της ήθους» έχει ιδιαίτερη επιρροή, θεωρείται συχνά ως το θεμέλιο αυτού που έγινε γνωστό ως «νεοορθοδοξία» και έχει παρομοιαστεί με τον «Μάη του '68» στην ορθόδοξη θεολογία και ηθική .

Καλό ταξίδι δάσκαλε!

Χρήστος Γιανναράς: 6 αγαπημένα μας αποφθέγματα

Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει.
Ο έρωτας είναι το σημαντικότερο πράγμα με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωποι, αλλά και το πιο επικίνδυνο
Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι.
Γνωρίζουμε τον έρωτα μόνο στην απόσταση της αποτυχίας. Πριν την αποτυχία δεν υπάρχει γνώση· η γνώση έρχεται πάντα μετά τη βρώση του καρπού. Σε κάθε έρωτα ξαναζεί η εμπειρία της γεύσης του παραδείσου και της απώλειας του παραδείσου. Σπουδάζουμε τον έρωτα μόνον εξόριστους από την πληρότητα της ζωής που αυτός χαρίζει.
Εύχομαι να ξεπεράσεις τα σημερινά παιδιά ότι Έλληνας δε γεννιέσαι, γίνεσαι…
Οι άνθρωποι σήμερα δεν ξέρουν να σχετίζονται...

via

15 πράγματα που μας έμαθε για την ζωή ο σπουδαίος Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 15 Aug 2024 06:28:00 +0000

Ένας ιδιοφυής άνθρωπος και ένας από τους σημαντικότερους ψυχογράφους, του οποίου το έργο αποτελεί ορόσημο στην παγκόσμια λογοτεχνία. Λίγα λόγια και μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αποφθέγματα του σπουδαίου συγγραφέα Φίοντορ Ντοστογιέφσκι.

Λίγα λόγια

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1821 στη Μόσχα σε μια μεσοαστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός χειρουργός με τάσεις αλκοολισμού και έντονες εναλλαγές διάθεσης, ενώ η μητέρα του ήταν μια τρυφερή φυσιογνωμία στην οποία ο Φίοντορ είχε τρομερή αδυναμία. Μετά τον θάνατο της μητέρας του οδηγείται μάζι με τον αδερφό του σε οικοτροφείο. Σε νεαρή ηλικία αποφασίζει να φοιτήσει στην Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών στην Αγία Πετρούπολη.

Τα λίγα χρήματα που κέρδιζε τα ξόδευε στον τζόγο με αποτέλεσμα να είναι χρεωμένος όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το 1844 παίρνει την αποφάση να ζήσει από την πένα του με την πρώτη του δουλειά να είναι η μετάφραση του μυθιστορήματος “Ευγενία Γκράντε” του Γάλλου λογοτέχνη Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Η συγγραφική του καριέρα ξεκίνησε με το έργο “Ο Φτωχόκοσμος” το οποίο αποσπά καλές κριτικές. Το 1849 στοχοποιείται και φυλακίζεται με την πρόφαση ότι συμμετείχε στην συνωμοσία για την ανατροπή του Τσάρου Νικόλαου του Α’. Η αρχική τιμωρία ήταν ο θάνατος, αλλά τελευταία στιγμή ανετράπη και αντ’ αυτού οδηγείται στη Σιβηρία για καταναγκαστικά έργα. Εκεί περνά τέσσερα μαρτυρικά χρόνια γεμάτα εξευτελισμούς. Το 1854 ξεκινά το δεύτερο μέρος της ποινής του στα βάθη της Σιβηρίας, όπου εκεί γνωρίζει την πρόσφατα χήρα Μαρία Ισάγιεβα, την οποία ερωτεύεται και αργότερα παντρεύεται. Οι εμπειρίες του απο τη Σιβηρία θα αποτελέσουν εφαλτήριο δύναμη για τη συγγραφή του έργου “Το Σπίτι των Νεκρών” (1862).

Βαθειά θρησκευόμενος και συντηρητικός στέκεται σκεπτικός στα ευρωπαϊκά φιλοσοφικά ρεύματα. Το 1859 εκδίδει δυο περιοδικά τα Vremya (Χρόνος) και Epokha (Εποχή), χώρις ιδιαίτερη ανταπόκριση. Το 1864 αποδεικνύεται μια δύσκολη χρονιά, καθώς χάνει τη γυναίκα του και τον αδερφό του από φυματίωση. Το 1866 έως το 1869 εκδίδονται τα αριστουργηματικά “Έγκλημα και Τιμωρία”, “Ο Ηλίθιος” και “Ο Πάικτης”. Καθώς η φήμη του μεγαλώνει σταδιακά στη Ρωσία, γνωρίζει την ‘Αννα Γρηγόριεβνα, την οποια παντρεύεται και μαζί της αναχωρεί για την Ευρώπη. To 1870-71 ακολουθούν οι “Δαιμονισμένοι” και το 1879 κυκλοφορεί το “Αδερφοί Καραμαζώφ”, έργο που πολλοί χαρακτηρίζουν ως το αριστούργημα του.

Καθώς μεγαλώνει, οι επιληπτικές του κρίσεις γίνονται όλο και πιο έντονες, με απότελεσμα στις 9 Φεβρουαρίου του 1881 να γράφεται το τέλος του Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι, ο οποίος πεθαίνει σε ηλικία 60 ετών . Στην κηδεία του “εθνικού λογοτεχνικού ήρωα” παρευρέθησαν 40.000 άνθρωποι.

Αποφθέγματα

-“Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.”

-“Είναι καλύτερο να είσαι δυστυχισμένος και να γνωρίζεις το χειρότερο παρά να είσαι ευτυχισμένος στον παράδεισο των ηλιθίων.”

-“Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται.”

-“Σε μια καρδιά που αγαπά πραγματικά ή η ζήλια θα σκοτώσει την αγάπη ή η αγάπη θα σκοτώσει την ζήλια.”

-“Οι μεγάλοι δεν ξέρουν ότι ένα παιδί μπορεί να δώσει μια πολύ καλή συμβουλή ακόμη και για την πιο σοβαρή περίπτωση.”

-“Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.”

-“Ένας άνθρωπος με αυτογνωσία μπορεί να σέβεται, έστω και ελάχιστα, τον εαυτό του;”

-“Η εξουσία δίνεται μόνο σε αυτούς που τολμούν και σκύβουν για να την πάρουν. Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να είσαι ικανός για να τολμήσεις.”

-“Το να λες ψέματα είναι ένα υπέροχο πράγμα επειδή σε οδηγεί στην αλήθεια.”

-“Νομίζω πως ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι το αγνώμον δίποδο.”

-“Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.”

-“Κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπο του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο.”

-“Μην γεμίζεις την μνήμη σου με όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Ίσως καταλήξεις να μην έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγμές που πέρασες.”

-“Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει έναν άλλον, είναι καλός άνθρωπος.”

-“Η ψυχή γιατρεύεται όταν είσαι κοντά σε παιδιά.”

via

Το μέτρο του ηρωισμού: Ο μύθος των Αργοναυτών και το θάρρος που παρακινεί τους ανθρώπους ν’ αγαπούν Γιατί κάθε μέρα, όλοι εμείς –θνητοί, σύγχρονοι Αργοναύτες– ταξιδεύουμε στις θάλασσες για να γίνουμε διαφορετικοί απ’ ό,τι ήμασταν όταν αφήναμε τη στεριά;

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 14 Aug 2024 21:36:00 +0000

Λίγα λόγια για το βιβλίο «Το μέτρο του ηρωισμού: Ο μύθος των Αργοναυτών και το θάρρος που παρακινεί τους ανθρώπους ν’ αγαπούν»

Ο Ιάσονας είναι παιδί ακόµα όταν, άπειρος στη θάλασσα όσο και στη ζωή, µαζί µε τους Αργοναύτες συντρόφους του σαλπάρει µε το καράβι τους, την Αργώ, το πρώτο που κατασκευάστηκε ποτέ από ανθρώπινα χέρια, προς τη µακρινή Κολχίδα αναζητώντας το θρυλικό χρυσόµαλλο δέρας. Για να επιστρέψει, αργότερα, µε τη Μήδεια στην Ελλάδα, µέσα στον φόβο, στους πειρασµούς και στις παγίδες που κρύβει ένα µακρύ ταξίδι στο ανοιχτό πέλαγος.

Η ιστορία που αφηγείται ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά και που η Αντρέα Μαρκολόνγκο ζωντανεύει στις σελίδες που ακολουθούν είναι η οικουµενική και πάντα επίκαιρη ιστορία της ευαίσθητης µετάβασης στην ενήλικη ζωή ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού, τα οποία βρίσκουν το «µέτρο του ηρωισµού» µέσα από το ταξίδι και την αγάπη. Είναι επίσης η αφήγηση της δύσκολης τέχνης του αποχωρισµού, καθώς εγκαταλείπουν τη στεριά και διασχίζουν το σύνορο που όλοι καλούµαστε να διαβούµε κάθε φορά που κάτι σπουδαίο µάς συµβαίνει και µας αλλάζει για πάντα. Για να ωριµάσουµε, ανεξάρτητα απ’ τα χρόνια που κουβαλάµε στην πλάτη.

Η Andrea Marcolongo, ελληνίστρια, απόφοιτος του Πανεπιστηµίου του Μιλάνου, έχει ταξιδέψει πολύ στη ζωή της και έχει ζήσει σε δέκα διαφορετικές πόλεις, µεταξύ των οποίων το Παρίσι, το Ντακάρ, το Σαράγεβο και τώρα το Λιβόρνο. Έχοντας ειδικευτεί στη µυθοπλασία, εργάστηκε ως σύµβουλος επικοινωνίας για πολιτικούς και εταιρείες. Ωστόσο η κατανόηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας υπήρξε πάντα το µεγάλο ερωτηµατικό στη ζωή της και σε αυτήν αφιέρωσε κάµποσες νύχτες αγρύπνιας. Το πρώτο της βιβλίο, µε τίτλο Η υπέροχη γλώσσα: 9 λόγοι για να αγαπήσεις τα αρχαία ελληνικά (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), σηµείωσε τεράστια επιτυχία, µε πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 100.000 αντίτυπα, και µεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

«Η Μαρκολόνγκο πιστεύει ακράδαντα πως η αρχαία σοφία έχει κάτι επείγον να µας πει και πρέπει να το ακούσουµε. Αυτό µας εξηγεί στο Μέτρο του ηρωισµού. Πρέπει να την ακούσουµε...» εφ. Le Monde

«Η Αντρέα Μαρκολόνγκο έχει µια ασύλληπτη εξοικείωση µε τους κλασικούς, που συνδυάζεται µε την ελαφράδα της γενιάς της, όλες οι “επιταγές” του Μισέλ ντε Μονταίν, όµως, είναι εδώ: η ταπεινότητα όχι µόνο να ξέρουµε ποιος είναι ο άλλος, αλλά και να τον αποδεχόµαστε, το κουράγιο να αγαπάµε, η χαρά της µετάδοσης της σοφίας για το παράξενο ταξίδι της ζωής. Η σοφία και η χάρη της θα µας συνοδεύουν για καιρό». André Aciman

Πασχαλινές κατασκευές για παιδιά

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 23 Apr 2024 20:42:00 +0000

Ήρθε η ώρα για φανταστικές παιδικές κατασκευές που θα γεμίσουν δημιουργικά και τον χρόνο των παιδιών σας! 15 παιδικές πασχαλινές κατασκευές που θα ενθουσιάσουν μικρούς και μεγάλους!

Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!

Τις ψάξαμε στο διαδίκτυο, τις βρήκαμε και σας τις παρουσιάζουμε! Ήδη εμείς με την μικρούλα μου ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε κάποια πράγματα. Πασχαλινές παιδικές κατασκευές και χειροτεχνίες που θα δοθούν σαν δώρο σε γιαγιάδες, παππούδες και νονό! Δημιουργική απασχόληση και διασκέδαση ταυτόχρονα με αποτελέσματα που σίγουρα θα αρέσουν σε μικρούς και μεγάλους!

Πριν ξεκινήσουμε όμως να τις δούμε δείτε αρχικά τις δικές μας:

DIY πασχαλινά βαζάκια με κεράσματα εύκολα και γρήγορα!

Προτάσεις για παιδικές πασχαλινές κατασκευές!

Παπάκια από δίσκους ντεμακιγιάζ!

Εκτός από αυτά, υπάρχουν αμέτρητες άλλες ιδέες όπως οι παρακάτω!

via

20+1 σπουδαίες γυναίκες μίλησαν για τη γυναίκα

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 08 Mar 2024 19:30:00 +0000

8 Μαρτίου σήμερα κι η μέρα έχει κλίμα εορταστικό και άρωμα γυναίκας. Κάθε γυναίκα γιορτάζει για τα δικαιώματά της, από το δικαίωμα ψήφου μέχρι το δικαίωμα άμβλωσης. Στις μέρες μας η γυναίκα είναι ισότιμο μέλος της κοινωνίας κι αυτό οφείλεται σε κάποιο βαθμό και στο ότι στο παρελθόν κάποιες σπουδαίες γυναίκες έδωσαν σκληρές και δύσκολες μάχες, πάλεψαν και τα κατάφεραν. Πάμε λοιπόν να δούμε τι είπαν 20 σπουδαίες προσωπικότητες για τη γυναίκα.

1. «Επιτυχία είναι να σ’ αρέσει αυτό που κάνεις και ο τρόπος που το κάνεις.»

Για την επιτυχία μίλησε η Maya Aggelou, η οποία βίωσε το σκληρό πρόσωπο του ρατσισμού, ούσα Αφρικανικής καταγωγής, έγχρωμη. Η Maya κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει σε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις και στερεότυπα αλλά και να εμπνεύσει πολλούς ανθρώπους στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα σε όσους την υποτίμησαν. Εμείς, ως γυναίκες, την ευχαριστούμε.

2. «Σκοπός της ζωής μιας γυναίκας είναι να αποκτήσει παιδί· αυτή είναι μια δήλωση που έχει ίδια αξία με ένα διαφημιστικό σλόγκαν.»

Η Simone De Beauvoir, γεννημένη στην πόλη του φωτός επηρεάστηκε από τις ιδέες του Διαφωτισμού και ήθελε να συμμετέχει ενεργά ώστε να αλλάξουν τα δεδομένα περί δικαιωμάτων της γυναίκας. Ακτιβίστρια, με φιλοσοφική διάθεση, πάλεψε για όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα. Η μνεία λοιπόν είναι το λιγότερο που της οφείλουμε.

3. «Η μητέρα μου μου είπε να είμαι κυρία. Και για την ίδια αυτό σημαίνει ότι σου ανήκεις, ότι είσαι ανεξάρτητη.»\

Πρόκειται για μια φράση που ειπώθηκε από τη Ruth Barder Ginsburg, την πιο διάσημη δικαστή των ΗΠΑ που δίκασε την κοινωνία και την καταδίκασε για την ανισότητα και την καταπίεση εις βάρος των γυναικών. Η εξυγίανση ήταν φυσικό επακόλουθο.

4. «Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι ίσως η πιο φεμινιστική αρχή.»

Λατρεμένη Μαλβίνα μάς έφυγες νωρίς. Πρόλαβες ωστόσο να αφήσεις τεράστια παρακαταθήκη με τις σκέψεις σου , τις ιδέες σου, τα βιβλία σου. Μας έμαθες τόσα για τον έρωτα, την εξουσία, για εμάς και ιδίως μας έμαθες πως η γυναίκα είναι γυναίκα όταν νιώθει γυναίκα.

5. «Κάνε ό,τι θες αρκεί να είναι πολύ.»

Μελίνα Μερκούρη, μια προσωπικότητα παγκοσμίας εμβέλειας που ασχολήθηκε με τα πολιτικά μα δεν ξέχασε στιγμή τα πολιτιστικά. Ηθοποιός, ερμηνεύτρια, μα κυρίως μια έξυπνη γυναίκα με χρυσή καρδιά, η οποία μας χάρισε άπειρους λόγους να την αγαπάμε.

6. «Τελικά ο φεμινισμός έχει να κάνει με το να μπορούν οι γυναίκες να διαλέγουν το πεπρωμένο που θέλουν να ζήσουν.»

Αυτό είπε πρόσφατα η σύγχρονη αμαζόνα Alexandra Ocasio Cortez, η οποία είναι η νεότερη γυναίκα -μόλις 29 ετών- που εξελέγη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Αυτή δεν αποτελεί μια προσωπική μόνο νίκη μα και κοινωνική νίκη για όλες τις γυναίκες. Έχει ψήφο εμπιστοσύνης από καθεμιά μας λοιπόν!

7. «Κάποιες γυναίκες διαλέγουν να ακολουθήσουν έναν άντρα και κάποιες τα όνειρά τους. Αν κι εσύ αναρωτιέσαι τι να επιλέξεις θυμήσου πως η καριέρα σου δε θα ξυπνήσει ένα πρωί λέγοντάς σου δε σ’ αγαπάω πια.»

Το να είσαι είδωλο σε έναν τομέα δε σε εμποδίζει να γίνεις και σε άλλους. Αυτό ισχύει και για τη Lady Gaga, μια γυναίκα είδωλο με ταλέντο, πυγμή, δυναμισμό κι ευαισθησίες που έχει την ικανότητα να μας εμπνέει διαρκώς. You rock, girl!

8. «Τάσσομαι υπέρ του να εκφράζεσαι ελεύθερα, του να κάνεις αυτό που πιστεύεις και του να κυνηγάς τα όνειρά σου.»

πό τη Madonna, τη βασίλισσα της ποπ που αγαπήσαμε για τα τραγούδια της και μετά υπεραγαπήσαμε γιατί είναι μια γυναίκα λαμπερή, δυναμική, με ταλέντο και ψυχή που δεν τη σταματά τίποτα. Αυτό που λέει το κάνει πρώτα η ίδια!

9. «Αν θες κάτι να ακουστεί πες το σ’ έναν άντρα. Αν θες κάτι να συμβεί, πες το σε μια γυναίκα.»

Φράση της πολιτικού Margaret Thatcher, η οποία υπήρξε αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου, Πρωθυπουργός της χώρας και ήταν η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε σε αυτές τις θέσεις. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

10. «Ξέρω ποια είμαι. Έχω έναν σκοπό, μια γνώμη, μια θρησκεία και μια αγάπη. Άσε με να είμαι ο εαυτός μου και θα θυσιαστώ. Ξέρω ότι είμαι γυναίκα, μια γυναίκα με τεράστια δύναμη και υπέρμετρο κουράγιο.»

Από την Άννα Φρανκ, το γνωστό σε όλους μας κορίτσι-εβραϊκής καταγωγής. Προέρχεται από τις εξομολογήσεις που κατέγραψε στο ημερολόγιό της και ήταν κρυμμένο στο πατάρι ενός σπιτιού κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Άμστερνταμ. Θα την ξεχωρίζουμε πάντα για τη δύναμη της ψυχής της.

Η Γερμανίδα συγγραφέας Kathrine Switzer ήταν η πρώτη που έτρεξε στο Μαραθώνιο της Βοστόνης το 1967. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ένας άντρας προσπάθησε να τη σταματήσει, εκείνη όμως συνέχισε και τερμάτισε δείχνοντάς μας πως αρκεί ένα βήμα για να κάνεις το αδύνατο δυνατό.

12. «Μην αμφιβάλλετε ποτέ ότι είστε δυνατές και αξίζετε κάθε τύχη κι ευκαιρία στον κόσμο για να κυνηγήσετε και να πετύχετε τα όνειρά σας.»

Η Hillary Clinton είναι η απόδειξη πως κάθε γυναίκα έχει τη δική της ταυτότητα και δεν αρκεί να είσαι κυρία κανενός κυρίου. Αμερικανίδα πολιτικός, δικηγόρος και Γερουσιαστής των ΗΠΑ θεωρείται ένα από τα πρόσωπα που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.

13. «Η ομορφιά της γυναίκας δε βρίσκεται στην εξωτερική εμφάνιση αλλά στην ψυχή της. Είναι η φροντίδα με την οποία αγκαλιάζει αυτό που αγαπάει και το πάθος που επιδεικνύει.»

Αυτό ειπώθηκε από την Audrey Hepburn, η οποία είναι βραβευμένη με Όσκαρ βρετανίδα ηθοποιός. Υπηρέτησε ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Unesco και ξεχώρισε για την κομψότητα, την ευγένεια και την ανθρωπιστική της δράση.

14. «Έχε τα τακούνια, το κεφάλι και τα στάνταρ σου ψηλά!»

Από τη γνωστή σχεδιάστρια μόδας Γκάμπριελ Μπονέρ ή αλλιώς Coco Chanel που αν και μίλησε περισσότερο για τη θηλυκότητα πάρα για τον φεμινισμό, η δουλειά της είναι δίχως αμφιβολία σύμβολο της απελευθέρωσης των γυναικών. Με το φημισμένο της άρωμα Νο5 να βρίσκεται πρώτο στη λίστα προτιμήσεων των γυναικών της εποχής, η Chanel μιλάει για τη σημασία να μην κάνουμε εκπτώσεις σε αυτά που θέλουμε.

15. «Οι άνθρωποι πιστεύουν πως στο τέλος της ημέρας η μόνη απάντηση είναι ο άντρας. Βασικά για μένα μια δουλειά που με εκφράζει είναι πολύ καλύτερη.»

Αυτό ακούστηκε από τα χείλη της πολυσυζητημένης πριγκίπισσας Νταϊάνα που ήταν η γυναίκα του λαού. Έμεινε γνωστή στην ιστορία για τη φιλανθρωπική της δράση και για την επιλογή της να δώσει τέλος στον γάμο της με τον πρίγκιπα της Ουαλίας, Κάρολο. Τη χαρακτηρίζουν οι επιλογές της, τα υπόλοιπα είναι περιττά.

16. «Η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά για κανέναν μας. Και τι μ’ αυτό; Πρέπει να έχουμε υπομονή και πάνω από όλα εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Πρέπει να πιστέψουμε ότι είμαστε προικισμένοι σε κάτι και να το αξιοποιήσουμε.»

Σε μια γυναίκα οφείλουμε τόσα πολλά, άνδρες και γυναίκες, και αυτή είναι η Μαρία Κιουρί. Η επιστήμονας που ανακάλυψε πως η ακτινοβολία του ράδιου βοηθά στην αντιμετώπιση του καρκίνου και πέθανε τελικά από υψηλή έκθεση σε ραδιενέργεια. Η ίδια μας μαθαίνει πως στη ζωή αυτή αρκεί να θυσιαστείς για κάτι που υπερβαίνει την προσωπική σου ύπαρξη.

17. «Είμαι η μούσα του εαυτού μου. Εγώ είμαι το θέμα που ξέρω καλύτερα, το θέμα που θέλω να ξέρω καλύτερα.»

Από τη Μεξικανα ζωγράφο Frida Carlo, την πρώτη γυναίκα στην ιστορία της τέχνης που αντιμετώπισε με απόλυτη και αμείλικτη παρρησία θέματα που αφορούν αποκλειστικά της γυναίκες και διέπρεψε.

18. «Αν ένας άντρας μπορεί να καταστρέψει τα πάντα γιατί μια γυναίκα να μην μπορεί να τα φτιάξει ξανά;»

Malala Yousafzai, μια νεαρή κοπέλα από το Πακιστάν που αυτή τη στιγμή αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών στην χώρα της. Δικαίως της έχει απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης σε ηλικία μόλις 17 χρόνων.

19. «Ας πούμε πως είμαι απλώς μια γυναίκα. Κρύβει τόσα πολλά αυτή η λέξη που εμένα μου φτάνει.»

Αυτά είναι λόγια που έχει πει η Tζένη Καρέζη, η ηθοποιός της καρδιάς μας. Την ξεχωρίσαμε και για το ταλέντο της, για την καθαρότητα της ψυχή της και για το ότι πάντα προσπαθούσε να βάλει τέλος σε ανισότητες και αδικίες.

20. «Ντύνομαι όπως θέλω, δεν προσποιούμαι πως είμαι κάποια άλλη.»

Αν κάποια δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα είναι η Britney Spears, όχι για τα τραγούδια που μας χάρισε μα για την βαθιά εξομολόγησή της. Μια τόσο έντονη προσωπικότητα που έφτασε στην κορυφή και μετά την έφτασαν στον πάτο, την κρατούσαν διακαώς εκεί και βρήκε το θάρρος, τη δύναμη, το κουράγιο να ξανανέβει. Δέος και συγκίνηση!

Και κλείνουμε με μια φράση μπόνους γεμάτη χιούμορ και αλήθεια…

20+1. «Δεν υπάρχει κανένας που θα μπορούσε να με έχει. Δε μαγειρεύω!»

Αυτή είναι φράση της Greta Garbo, της Σουιδέζας ηθοποιού του βωβού κινηματογράφου που θεωρείται μια από τις πιο μυστηριώδεις προσωπικότητες του Χόλυγουντ μιας και μια ζωή προσπαθούσε να ξεφύγει από τα φώτα της δημοσιότητας. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε να λάμπει.

Και τώρα πάμε λίγο στο κομμάτι της ιστορίας. Πώς άρχισαν όλα; Η απαρχή του Φεμινιστικού Κινήματος τοποθετείται χρονικά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, οπότε και εμφανίστηκαν διάφοροι φιλόσοφοι που μίλησαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως την κατάργηση της ποινής και της ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Το πνεύμα της αλλαγής παρέσυρε δειλά και τις γυναίκες και δημιουργήθηκαν οι Σουφραζέτες, μια ομάδα γυναικών που διεκδικούσαν μια καλύτερη ζωή, ίση μεταχείριση με τους άνδρες, δικαίωμα ψήφου, με μια λέξη ισότητα. Η πρώτη Σουφραζέτα θεωρείται η συγγραφέας Μαρία Ολυμπία Γκουζ, η οποία συνέταξε τη «Δήλωση των δικαιωμάτων της γυναικός και της πολίτιδος» που τότε απορρίφθηκε. Η Μαρία Ντεράιν ίδρυσε την Ένωση υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και εξέδωσε το έντυπο Δικαιώματα γυναικών. Γεγονός είναι το πρώτο διεθνές συνέδριο γυναικών στο Παρίσι, την πόλη του φωτός, και η ίδρυση της παγκόσμιας ένωσης γυναικών. Κάπως έτσι ο Φεμινισμός έγινε ένα οργανωμένο κίνημα με πολλούς υποστηρικτές, γυναίκες και άντρες.

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες!

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ραυτοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γ.
via

Οι 15 ενδείξεις ότι σε αγαπάει ο σύντροφός σου

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 04 Mar 2024 20:16:00 +0000

Πώς ξέρεις τι αισθάνεται για σένα ή αν σε αγαπάει ο σύντροφός σου; Διάβασε τα σημάδια, εμείς έχουμε καταλήξει σε αυτές τις 15 ενδείξεις ότι σε αγαπάει.

Θυμάται τι λες

Ένας άντρας που αγαπάει μια γυναίκα, πάντα θυμάται τί ακριβώς η ίδια λέει, ακόμα και μικρές ανόητες λεπτομέρειες. Πολύ απλά γιατί θέλει να ξέρει για σένα τα πάντα.

Είναι τζέντλεμαν

Κάποτε οι άντρες ήταν ευγενικοί με όλες τις γυναίκες. Ακόμα και στις μέρες μας ισχύει αυτό, σε ένα βαθμό. Αλλά η ευγένεια, η λεπτότητα και οι μικρές κινήσεις, όπως το να σου δώσει το παλτό του αν κρυώνεις, είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι δεν έχει μάτια για καμία άλλη.

10 σημάδια πως ο σύντροφος σου είναι ένας «καλός άντρας»

Θέλει να καλύπτει τις ανάγκες σου

Ένας άντρας που πραγματικά σε αγαπάει, πάντα θα βρει τρόπους να κάνει τη ζωή σου πιο εύκολη και για να εκφράσει την τρυφερότητά του, από το να σε σκεπάσει με μια κουβέρτα στον καναπέ που έχεις κουρνιάσει, από το να σου σερβίρει φαγητό ή απλά με το να πάει το αυτοκίνητο σου στο συνεργείο. Θέλει να είναι ο προστάτης και ο φύλακας άγγελός σου. Δεν είσαι μόνη σου, και στο δείχνει με κάθε ευκαιρία...

7 τύποι αντρών που οι γυναίκες βρίσκουν ακαταμάχητους

Είσαι πάντα μέρος του μεγάλου πλάνου της ζωής του

Μιλάει για το κοινό σας μέλλον, για όλα αυτά που θέλει να κάνετε μαζί, για όλα αυτά τα υπέροχα που σας περιμένουν. Και είναι υπέροχο. Ακόμα και αν το μόνο που μας ανήκει είναι το παρόν, είναι μαγικό να σχεδιάζετε ένα μέλλον, που ουσιαστικά κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το ορίσει με απόλυτους όρους.

Σου κρατάει το χέρι ενστικτωδώς, σε αγγίζει με κάθε ευκαιρία

Γιατί απλά είσαι η συναισθηματική και η σωματική του προέκταση, είσαι ο άνθρωπός του...

Εκτιμάει την άποψή σου

Και δεν παίρνει καμία σημαντική απόφαση χωρίς να συζητήσει το θέμα που τον απασχολεί μαζί σου.

Χρησιμοποιεί το “εμείς” αντί για το “εγώ”

Γιατί πλέον δεν υπάρχει ο εαυτός του. Είστε ομάδα. Είστε εσείς οι δύο, και μετά όλος ο κόσμος.

Το κεφάλαιο "φίλοι"

Όταν αισθάνεσαι ότι σε αγαπούν και σε σέβονται οι δικοί του άνθρωποι. Να ξέρεις πως για κάθε άνδρα είναι πολύ μεγάλο crash test, το πώς σε βλέπουν οι φίλοι του. Αν επιδιώκουν την κοινή σας παρέα, αν διαρκώς σε πειράζουν, τονίζοντάς σου ότι τον βλέπουν αλλαγμένο, τότε να ξέρεις ότι έχει βάλει και ο αγαπημένος σου το λιθαράκι του, μάλλον μιλώντας τους συνεχώς για σένα και για εσάς.

Είσαι ο τελευταίος άνθρωπος που μιλάει πριν κοιμηθεί, και ο πρώτος με το που ξυπνάει

Γιατί πολύ απλά είσαι η τελευταία του σκέψη, και η πρώτη του αναφορά με το που ανοίξει τα μάτια του.

Σε ενημερώνει, σε σέβεται, σε υπολογίζει

Ακόμα και για πράγματα που δεν σε αφορούν άμεσα. Επιθυμεί να τα μοιράζεται μαζί σου, όχι υπό την έννοια ότι θέλει να σου δίνει λογαριασμό, απλά υπό την έννοια ότι θέλει να είσαι γνώστης κάθε μικρής και μεγάλης λεπτομέρειας της ζωής του.

Προσπαθεί να γίνει αρεστός από τους φίλους και την οικογένειά σου

Θέλει να σχηματίσουν καλή εικόνα για εκείνον, γιατί ξέρει πως η μεταξύ τους σχέση θα έχει αντίκτυπο και στη δική σας.

Δεν ξεχνάει τις ξεχωριστές σου μέρες

Τα γενέθλιά σου, μία σημαντική μέρα στη δουλειά, την ημέρα της εκδίκασης μιας υπόθεσης που σε αφορά. Οτιδήποτε έχει σημασία για σένα. Πλέον είναι εξίσου σημαντικό και για αυτόν...

Όταν μαλώνετε θα ζητήσει συγνώμη

Θα προσπαθήσει να γεφυρώσει τις διαφορές σας, θα προσπαθήσει να έρθει πιο κοντά σου. Οι άνδρες που αγαπάνε, μαλώνουν για να βγάλουν από τη μέση αυτά που τους χωρίζουν και για να έρθουν πιο κοντά με το έτερο ήμισυ, οι άλλοι απλά για να απομακρυνθούν από τη σχέση και ουσιαστικά να τη διαλύσουν.

Σε υπερασπίζεται και δίνει τη μάχη για σένα

Όταν σε αδικήσουν στη δουλειά, θα σε στηρίξει για να βρεις το θάρρος να ορθώσεις το ανάστημά σου. Αν κάποιος δικός του σε κατηγορήσει άδικα θα σε υπερασπιστεί χωρίς όρους.

Έχει ένα χαμόγελο και ένα βλέμμα μόνο για σένα

Το νιώθεις, το βλέπεις, το αισθάνεσαι. Ο τρόπος που χαμογελάει, και που σε κοιτάει είναι διαφορετικός και είναι μόνο για σένα.

via

Ο υπέροχος μύθος της αμυγδαλιάς που εξηγεί γιατί η αγάπη νικά πάντα τον θάνατο

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 03 Mar 2024 09:38:00 +0000

Η αμυγδαλιά δεν κάνει μόνο έναν από τους ωραιότερους καρπούς, αλλά νωρίτερα γεμίζει με τα ομορφότερα άνθη. Τα περίφημα λευκά ή ροζ άνθη αμυγδαλιάς...

Τα μπουμπούκια της αμυγδαλιάς μάλιστα σκάνε πολύ νωρίτερα απ' ό,τι αυτά των υπολοίπων δέντρων. Και κάπως έτσι τα άνθη της αμυγδαλιάς εκτός από το να δίνουν τη δική τους πινελιά στους πίνακες της φύσης στέλνουν κάθε χρόνο και το δικό τους προμήνυμα για την άνοιξη. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που συμβολίζουν την ελπίδα.

Τα εντυπωσιακά άνθη της αμυγδαλιάς βέβαια, κουβαλούν και τους δικούς τους μύθους.

Μύθος 1, η Φυλλίς και η αγάπη που νικά το θάνατο

Ήταν κάποτε στη Θράκη, μια πανέμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς, η οποία ερωτεύτηκε το γιο του Θησέα, τον Δημοφώντα. Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Αθηναίου Δημοφώντα επέστρεφε από την Τροία.

Παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγο καιρό ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του και η ερωτευμένη πριγκίπισσα μη αντέχοντας να τον βλέπει στεναχωρημένο ,τον άφησε να γυρίσει πίσω και αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε και τότε θα ήταν πραγματικά και ειλικρινά δικός της.

Έτσι κι έγινε, και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη να περιμένει τον εκλεκτό της για χρόνια ώσπου μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της.Όμως οι θεοί που ήξεραν την ιστορία της την μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της.Έτσι η ερωτευμένη γυναίκα δεν πέθανε αλλά έγινε το δέντρο, που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας : η Αμυγδαλιά.

Έλεγαν λοιπόν ότι μετά από χρόνια και όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη , βρήκε την αγαπημένη του και πιστή γυναίκα , όχι περιστοιχισμένη από μνηστήρες ,αλλά ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου.Απελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα νικώντας το θάνατο.

Μια άλλη εκδοχή του μύθου για την αμυγδαλιά αναφέρει ότι η φυλλίς έμεινε πίσω περιμένοντάς τον , στον τόπο της τελετής του γάμου της.Τα χρόνια περνούσαν και ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε.Απελπισμένη η βασιλοπούλα που τον έχασε για πάντα πήγε και κρεμάστηκε σ'ένα δέντρο. Το δέντρο κράτησε την ψυχή της κι από τότε δεν ξανάβγαλε φύλλα , ούτε άνθισε.

Κάποτε με τα χιόνια του Γενάρη γύρισε ο γιος του Θησέα. Σαν έμαθε τον τραγικό χαμό της αγαπημένης του πήγε, αγκάλιασε το δέντρο και αυτό άρχισε να βγάζει τρυφερά φύλλα και άνθη. Η ψυχή της βασιλοπούλας ένιωσε χαρά με το γυρισμό του Δημοφώντα μα δεν ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή της. Έμεινε δέντρο και κάθε χρόνο το Γενάρη, στολίζεται με κάτασπρα λουλούδια.

Έτσι η αμυγδαλιά, έγινε σύμβολο της ελπίδας, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.

Μύθος 2, η όμορφη Αμυγδαλιά και ο παγωμένος βοριάς

Η Αμυγδαλιά ήταν μια όμορφη κόρη και κατοικούσε σ΄ ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της την είχε μονάκριβη , τη λάτρευε τόσο πολύ και δεν την άφηνε το χειμώνα να βγει έξω ούτε μια φορά, για να μην κρυώσει. Έτσι , η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της , μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και από εκεί έβλεπε τη βροχή να πέφτει , τον άνεμο να λυσσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα , το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη , τα σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι για να τσιμπήσουν.

Μια μέρα ο Βοριάς , ο πιο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε στη γη, έτυχε να περάσει έξω από τον πύργο, είδε την Αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρό της , τον θάμπωσε τόσο πολύ η ομορφιά της , την αγάπησε κι έβαλε σκοπό να την παντρευτεί. Αλλά…ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο; Έτσι ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο. Είχε μαγική δύναμη και το κατάφερε πολύ εύκολα. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σ΄ ένα ωραίο παλικάρι , σ΄ έναν ιππότη και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς.

Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει. -Γιατί δεν ανοίγεις το παράθυρό σου να σε δω από κοντά; τη ρώτησε μια μέρα ο Βοριάς. -Δεν μπορώ , του απάντησε η Αμυγδαλιά .Όσο κρατάει ο χειμώνας η μητέρα μου δε μ΄ αφήνει να βγω από το δωμάτιό μου ούτε ν΄ ανοίξω το παράθυρό μου, γιατί είμαι τόσο ντελικάτη και θα κρυώσω. Θα πρέπει να περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι. -Το καλοκαίρι δεν περνώ από αυτά τα μέρη , της είπε ο Βοριάς. Να πεις στη μητέρα σου πως θέλω να σε παντρευτώ και τότε θα σ΄ αφήσει να βγεις από το δωμάτιό σου.

Μίλησε την ίδια εκείνη μέρα η Αμυγδαλιά στη μητέρα της για τον όμορφο νέο που είχε γνωρίσει και την παρακάλεσε να της επιτρέψει να τον παντρευτεί. -Μα…ποιος είναι αυτός ο νέος; τη ρώτησε η μητέρα της. Πώς να σε παντρέψω με έναν άγνωστο; Κι έπειτα…πώς θα μπορέσεις να βγεις έξω με αυτό το κρύο; Άφησε να ζεστάνει ο καιρός και τότε μπορείς να βγεις για να γνωρίσεις από κοντά το νέο που αγαπάς. -Να βγω έστω και για λίγο, την παρακάλεσε η Αμυγδαλιά. -Μην είσαι τόσο βιαστική κόρη μου, τη συμβούλεψε πάλι η μητέρα της.Υπάρχουν τόσοι και τόσοι νέοι που θα ήθελαν να σε παντρευτούν. Μη δίνεις και τόση εμπιστοσύνη σε αυτόν τον άγνωστο.

Η Αμυγδαλιά όμως δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο , ντύθηκε στα λευκά , σα νύφη , άνοιξε την πόρτα κι έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του… Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του μα…ήταν τόσο παγωμένος και η Αμυγδαλιά ήταν τόσο άμαθη στο κρύο. Έτσι, δεν άργησε να παγώσει το σώμα της, να παγώσει η καρδιά της και να ξεψυχήσει…Δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο νέος που αγαπούσε ήταν ο Βοριάς που παγώνει το καθετί στο πέρασμά του.

Ο θεός λυπήθηκε πολύ για το θάνατο της Αμυγδαλιάς και πάνω στον τάφο της έκανε ν΄ ανθίσει ένα δέντρο που πήρε τ΄ όνομά της. Από τότε, ακόμα και μέσα στο βαρύ χειμώνα , η αμυγδαλιά βιάζεται ν΄ ανθίσει.Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο. Βιάζεται να συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά και να τον παντρευτεί. Κι εκείνος , παγώνει και μαραίνει χωρίς να το θέλει τα λουλούδια της...

Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε κοιτάει και να χάνεται. Αλλιώς μείνε μόνη...μην σκορπίζεσαι

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 13 Feb 2024 21:49:00 +0000

Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε κοιτάει και να χάνεται. Να λιώνει στο κοίταγμα σου, να φτερουγίζει η καρδιά του κάθε φορά που τα βλέμματα σας συναντιούνται.

Να βρεις εκείνον που μες στο πλήθος του κόσμου σε αναγνωρίζει με την πρώτη, από τη ματιά σου, το χαμόγελο σου, το άρωμα σου. Να βρείς τον άνθρωπο που θα κουρνιάζεις σαν μωρό στην αγκαλιά του και οι χτύποι της καρδιάς σας θα συγχρονίζονται κάθε φορά που θα είστε αγκαλιά. Εκείνον που στο βλέμμα του θα νιώθεις ήρεμη, γαλήνια, δυνατή και υγιής,

Σε εκείνον που η αγκαλιά του θα είναι το βάλσαμο σου στις φουρτούνες της καθημερινότητας σου. Θα μπορείς να αφήσεις ελευθέρα τα δάκρυα σου να κυλίσουν πάνω του χωρίς να ντρέπεσαι, χωρίς να νιώθεις άσχημα ή περίεργα. Για εκείνον που θα θες πάντα να είσαι όμορφη και περιποιημένη ακόμα κι αν ξέρεις ότι σε γουστάρει άβαφη φορώντας τις πιζάμες σου.

Να βρεις εκείνον που τα όνειρα σου θα γίνουν πραγματικότητα και δεν θα μένουν στην άκρη για να γίνουν τα δικά του αληθινά.
Εκείνον που θα σε αγαπάει, ειλικρινά και σε βάθος και θα θέλει μια ζωή μαζί σου, για αυτή που είσαι , για την αλήθεια που του βγάζεις..

Να βρεις έναν άνθρωπο ειλικρινή, που δεν θα σου κρύψει ποιος είναι, τις ευαισθησίες του, τα θέλω και τους φόβους του.
Εκείνον που θα θαυμάζεις ακόμα κι όταν για όλους τους άλλους είναι ένα τίποτα.

Να βρεις αυτόν που θα κουμπώσουν οι ψυχές σας, θα επικοινωνείτε ουσιαστικά και μεταξύ σας δεν θα χωράνε ατέλειες και μικροπρέπειες. Που θα επικοινωνείτε ακόμα κι όταν είστε μακριά ό ένας από τον άλλον. Που η σκέψη του θα είναι πάντα σε σένα και η δική σου σε εκείνον.

Βρες εκείνον που θα βρίσκει τις ατέλειες σου τέλειες και τα ελαττώματα σου τρόπο για να καλυτερέψει τη σχέση σας.

Να βρεις εκείνον που περνώντας τα χρόνια η φλόγα του για σενα δεν θα σβήσει , παρά τις δυσκολίες , θα προσπαθήσει να την κρατήσει αναμμένη για να είστε σαν την πρώτη στιγμή.

Βρες εκείνον που πρώτα εσύ θα αγαπήσεις αληθινά για να μπορείς να ζήσεις μαζί του όλα αυτά που ονειρεύεσαι.

loveletters.gr

Kική Δημουλά: «Κερδισμένος είναι αυτός που αγαπάει, όχι αυτός που αγαπιέται»

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 07 Jan 2024 21:37:00 +0000

Η ποιήτρια της διπλανής πόρτας: Αυτό είναι η Κική Δημουλά. Μια γυναίκα οικεία, καθημερινή, που θα μπορούσε να είναι η μάνα σου, η γιαγιά σου, αλλά είναι ποιήτρια, ακαδημαϊκός και πολυβραβευμένη. «Γράφω κάτι ποιήματα», λέει η ίδια για τον εαυτό της. Και ψάχνει λέξεις, τις κατάλληλες, για να τις βάλει στη σειρά και να εκφράσει το μέσα της που ταυτίζεται με το μέσα μας. Τόσο απλά....

«Δεν ξέρω πως ζουν οι ποιητές. Δεν ξέρω πως ζουν οι άλλοι ποιητές. Δεν έχω συστηματική επαφή με ποιητές, παρά με λίγους φίλους που συμπίπτει να είναι ποιητές.

Η καθημερινότητα είναι καθημερινότητα. Τίποτα δεν την αλλάζει. Ούτε η ποίηση. Εζησα με έναν ποιητή αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Η ποίηση δεν είναι συνεχής. Επομένως η καθημερινότητα είναι η νικήτρια σε όλα. Μεγάλωσα τα παιδιά μου, ντάντεψα τα εγγόνια μου. Εκανα ενός κοινού ανθρώπου τη ζωή, γιατί έτσι ένοιωθα άλλωστε. Δεν άλλαξε κάτι ότι έγραφα κάποια ποιήματα. Οση φήμη κι αν απέκτησα έμεινα η μαμά, η γιαγιά, ο εαυτός μου.

Από τα δικά μου παιδικά χρόνια, κρατάω μόνο την απουσία των γονιών μου. Ο καιρός εκείνος δεν ήταν πολύ ευνοϊκός για τα νιάτα. Ηταν μάλλον στερημένος. Εβγαινα ως τα σκαλάκια του σπιτιού μου γιατί ήταν πάρα πολύ αυστηρό το καθεστώς των γονιών μου. Δεν πήγα πουθενά, εκδρομή, δεν έζησα καθόλου νεανικά χρόνια. Ο,τι έγινε, έγινε στο Γυμνάσιο. Είναι γλυκύτατα όλα αυτά να τα σκέφτομαι τώρα κι ας ήταν τότε ενοχλητικά και δυσάρεστα. Τώρα αν μου δινόταν η ευκαιρία να ξαναζήσω τα ίδια και χειρότερα, θα το ήθελα πολύ».

«Στα 18 μου έβγαλα ένα φυλλάδιο με ποιήματα. Αλήθεια δεν ξέρω πως, αλλά γνώριζα από τότε τον Αθω Δημουλά. Και ήταν μια παρακίνηση. Εκείνος έγραφε ήδη. Νομίζω ότι ήθελα να τον γοητεύσω. Δεν ξέρω αν τον γοήτευσα. Αυτό το πράγμα της ποίησης ήταν ο κουμπάρος που μας ένωσε. Με βοήθησε πάρα πολύ. Δεν έκανα τίποτα χωρίς να συμφωνήσει εκείνος. Αυτό το διαδέχτηκε η κόρη μου. Πήρε τη θέση του Αθω από την ώρα που πέθανε. Η κόρη μου είναι ένας σπουδαίος σύμβουλος. Είναι σημαντινό πράγμα να έχουμε καλούς συμβούλους. Γιατί από σένα ξεφεύγουν τα πράγματα μέσα στη μαγεία και την ορμή να γράψεις. Ενώ η κόρη μου και ο Αθως με είχαν προφυλάξει και μ΄έχουν προφυλάξει από πολλά, από λάθη, από πλατιασμούς...

Το "πεινάμε" είναι μια έννοια τόσο τραγική που δεν επιτρέπεται να την κάνεις ποίημα

Τις λέξεις δεν τις διαλέγω, μάλλον με διαλέγουν. Κι εγώ είμαι αυστηρή. Οι λέξεις είναι το όπλο μου για κάθε ποίημα. Νομίζω ότι προϋπόθεση είναι να εξασφαλίσω τις καλές λέξεις, τις κατάλληλες. Ναι, παιδεύομαι αρκετά. Παίρνει χρόνο. Παιδεύομαι γιατί έχω μια ανασφάλεια. Πάντοτε οφείλει να αμφιβάλλει κανείς γι΄αυτό που κάνει.

Ούτε το προφέρω, ούτε μέσα μου, ποτέ δεν λέω “είμαι ποιήτρια”, ποτέ, ποτέ. Γράφω κάτι ποιήματα, λέω. Αυτό είναι. Κι είναι πολύ αυτό.

Η θεματολογία μου είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Εχω μεγάλη σχέση με το θέμα μνήμη, επομένως αυτό επανέρχεται. Χρόνος, φθορά, απώλεια. Είναι ό,τι με βασανίζει και μου προκαλεί αγωνίες. Είναι μάλλον η φύση μου και όχι τα ίδια τα πράγματα. Νομίζω ότι εγώ είχα, όχι μια απαισιοδοξία, μια πίκρα. Δεν δικαιολογείται αλλιώς, από την ηλικία των δέκα επτά-δέκα οκτώ χρόνων να έχω μια πίκρα, μια μελαγχολία. Ούτε παθολογικό σύμπτωμα ήταν. Μάλλον πρέπει να ήταν κληρονομικό από τη μάνα μου. Μπορεί να μου ξεφεύγουν πράγματα, μνήμες, γιατί έζησα την Κατοχή, έζησα δύσκολα...»

«Ο χρόνος είναι εχθρός. Πραγματικά είναι τόσο άδικο πράγμα. Να σου κανονίζει τον βίο σου μια έννοια άπιαστη. Κι όμως αυτό είναι. Αν είναι κανείς τρελά αισιόδοξος, και πει «δεν βαριέσαι», και πει «έχει ο θεός», εγώ δεν το λέω. Δεν έχει ο θεός... Χρόνο δεν έχει ο θεός.

Δεν είναι φυσικό να υπάρχουν επικριτές στην ποίησή μου; Φυσικό είναι.

Οταν θυμάμαι το θέμα που είχε προκύψει με μένα και τον ρατσισμό, πολύ ταράζομαι. Ηταν το πιο άδικο πράγμα που έγινε ποτέ σε άνθρωπο. Και πιστεύω ότι με κυνηγάνε οι ατυχίες επειδή είμαι γυναίκα. Δεν είναι εύκολο, όσοι αιώνες κι αν περάσουν οι άνδρες να δεχτούν ότι οι γυναίκες είναι ίσες με αυτούς ή και καλύτερες. Γιατί συμβαίνει να υπάρχουν καλύτερες ποιήτριες από ποιητές, από κάποιους άνδρες ποιητές. Το νοιώθω ως ασυγχώρητο.

Δεν δηλώνω αριστερή, αλλά δεν δηλώνω και δεξιά. Θεωρώ λίγο κακόγουστο να πάρω μια θέση στα πολιτικά φωνάζοντας ή γράφοντας ποιήματα με πολιτικό περιεχόμενο. Δεν μου πάνε. Αν μπορούσα να έχω ενταχθεί σε μια παράταξη και να έχω μια δράση, ναι, τότε ναι. Αλλά όχι όλο λόγια.... Οταν ήταν η ΕΠΟΝ φορούσα και το καπελάκι και είχα ενθουσιασμό αλλά ήμουν παιδί.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω στην άποψη ότι η τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι αριστερή. Μπορεί να μην είναι αριστερή αλλά ούτε και δεξιά. Με το να μην είναι αριστερή, δεν σημαίνει ότι είναι δεξιά. Να είναι απολιτική.

Δεν ήταν τόσο ευχάριστα όλα τα πράγματα τα παλιά όταν τα συγκρίνει κανείς με τα τωρινά. Μπορεί να υπήρχε γαλήνη σε ορισμένους τομείς, αλλά νομίζω ότι πάντα είχε αγωνίες ο άνθρωπος. Πάντοτε.

Τώρα δεν μπορώ να συλλάβω κάποια πράγματα. Μου έτυχε να διαβάσω πρόσφατα ποιήματα πολιτικού περιεχομένου για την τωρινή κρίση. Δεν είναι όλα τα θέματα για να γίνουν ποίηση. Νομίζω ότι έχει πολύ κακό αντίκτυπο. Πρέπει να την ρίξεις κάτω την ποίηση, να την αδικήσεις. Το "πεινάμε" είναι μια έννοια τόσο τραγική που δεν επιτρέπεται να την κάνεις ποίημα. Είναι ασέβεια απέναντι στα δεινά. Αλλο τα ερωτικά και τα άλλα βάσανα.... Οταν βλέπω έναν πεινασμένο ξαπλωμένο στον δρόμο, το να τον κάνω ποίημα, είναι ιεροσυλία»

«Δεν ξέρω αν γίναμε όλοι πιο βάρβαροι με την κρίση. Γίναμε; Οι πλούσιοι είναι βάρβαροι απέναντί μας; Ναι, ο πλούτος είναι μια βαρβαρότητα. Γιατί είναι άνισο πράγμα. Δεν είναι το σύνηθες. Το σύνηθες είναι μια μέτρια καλή ήσυχη ζωή. Τροφή, στέγη και ολίγη ψυχαγωγία.

Το μόνο που δεν έχω καταλάβει από τη ζωή είναι γιατί πεθαίνουμε. Μόνο αυτό. Και επιμένω ότι θα υπάρχει κάποια εξήγηση, αλλά εγώ δεν θα τη δεχτώ όποια κι αν είναι. Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Αυτό βέβαια είναι ένα ερώτημα πολύ σωστό που με κολλάει στον τοίχο. Αλλά όπως έγινε αυτό, θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Και θεωρείται αμετακίνητο. Τώρα βέβαια η φύση θα μπορούσε να μας κρατήσει όλους πάνω στη γη; Για πάντα; Εάν δεν πεθαίναμε, θα υπήρχε το για πάντα. Οχι στα αισθήματα. Εκεί για πάντα δεν υπάρχει. Ούτε η αγάπη, εκτός από την αγάπη της μάνας για τα παιδιά, αυτή είναι για πάντα. Η άλλη, όταν μιλάμε για φιλίες, για δεσμούς, όψει δεν υπάρχει για πάντα...

Οσο για τον έρωτα, είναι το πιο ευάλωτο αίσθημα που υπάρχει στον κόσμο. Είναι μεγάλη ιστορία ο έρωτας. Είναι αυτό που δικαιώνει την ύπαρξη της ζωής. Το μόνο αντίδοτο στον θάνατο, Αλλά εξαιτίας του έρωτα, ο θάνατος είναι ανυπόφορος. Σκέφτεσαι ότι θα το στερηθείς και αυτό. Ο έρωτας είναι μια έννοια πολύ πλατιά. Δεν είναι ανάγκη να έχεις ανταποπόκριση από κάποιον. Ο έρωτας μπορεί να είναι προς ένα δειλινό, προς μια ώρα, προς έναν άνθρωπο που δεν σε ξέρει.

Ο έρωτας είναι «του ενός βασανισμού...» Ετσι είναι αλλά είναι και κέρδος αυτουνού που αγαπάει. Αυτός που αγαπιέται μπορεί να μην τον ενδιαφέρει να αγαπιέται. Αλλά αυτός που αγαπάει έχει μεγάλη ανάταση, έστω και χωρίς ανταπόκριση μεγάλη.

«Δεν ξέρω πως θα είναι ένας μεγάλος έρωτας. Δεν μπορώ να το βάλω στο μυαλό μου. Είναι φθαρτό είδος. Πιστεύω ότι κερδισμένος είναι αυτός που αγαπάει, όχι αυτός που αγαπιέται. Αυτός που αγαπιέται δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Μόνον ο θάνατος με φοβίζει -μια μεγάλη αρρώστια.
Επειδή έμεινα απ΄έξω και δεν επλήγην ακόμα ούτε από πόλεμο ούτε από φανατικούς, έχω μια ήρεμη ζωή και ο φόβος μου είναι ο θάνατος. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα υπάρξει ένα στάδιο χωρίς ζωή. Αγαπάω τη ζωή πάρα πολύ. Οχι δεν είναι αισιόδοξο, είναι λάθος γιατί υποφέρω στην σκέψη του θανάτου αφάνταστα. Βέβαια έχω και τις αντιφάσεις μου. Δεν θέλω να πεθάνω, αλλά κανπίζω, ενώ δεν μου επιτρέπεται .

Δεν θα ήταν άσχημο να ακολουθούμε κανόνες στη ζωή. Λιγάκι θα μας προφύλαγε από απογοητεύσεις, αποτυχίες, αλλά είναι και απόλεμο πράγμα, εκτός πολέμου δηλαδή. Γιατί πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να τρώει και ξύλο, να πέφτει, να σηκώνεται, να έχει αυτή τη διακύμανση καταστάσεων. Ποιος τους έβγαλε όμως τους κανόνες; Και ποιος τους στηρίζει; Δεν ξέρω...

Δεν μπορώ να πάρω στο λαιμό μου το θέμα: Δεν έχω σκύψει πάνω στην πολιτική όσο πρέπει, όσο θα έπρεπε για να έχω γνώμη. Νομίζω ότι είναι δύσκολη η δουλειά τους, είναι δουλειά πειρασμών. Διευκολύνει πολύ τους πειρασμούς. Βρίσκεσαι σε μια θέση ανάμεσα σε λεφτά, σε πλούσιους, όλο αυτό κάπου σε βγάζει από τον απλό σου δρόμο....

Οχι, δεν γράφω πάντα. Μετά το τελευταίο βιβλίο, μάλλον τελείωσα. Κουράστηκα πολύ. Δεν νομίζω ότι έχω άλλο. Δεν ξέρω τώρα, αν ζήσω, πολύ θα ήθελα να γράψω. Οχι ότι χόρτασα. Οχι. Δεν έχω χορτάσει. Είμαι αχόρταγη».

Φωτογραφίες Εφη Χαλιορή
www.efihaliori.com

Η τρυφερότητα είναι η πιο σεμνή μορφή αγάπης

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 23 Dec 2023 05:48:00 +0000

«Η τρυφερότητα είναι η πιο σεμνή μορφή αγάπης. Είναι το είδος της αγάπης που δεν εμφανίζεται στις γραφές ή στα Ευαγγέλια, αυτή η αγάπη στην οποία δεν ομνύει κανείς, τα λόγια της οποίας κανείς δεν παραθέτει.

Δεν έχει ειδικά εμβλήματα ή σύμβολα, δεν οδηγεί στο έγκλημα ούτε προκαλεί φθόνο.

Εμφανίζεται όταν παρατηρούμε προσεκτικά από κοντά μια άλλη ύπαρξη, κάτι που δεν είναι ο “εαυτός” μας.

Η τρυφερότητα είναι αυθόρμητη και ανιδιοτελής: πάει πολύ παραπέρα από την όμοιά της ενσυναίσθηση.

Αντιθέτως, πρόκειται για τη συνειδητή, αν και ίσως λιγάκι μελαγχολική, κοινή μοιρασιά της μοίρας.

Η τρυφερότητα είναι η βαθιά συναισθηματική έγνοια για μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη, για την ευθραυστότητά της, για τη μοναδική φύση της και για την έλλειψη ανοσίας της στα βάσανα και στις επιδράσεις του χρόνου.

Η τρυφερότητα αντιλαμβάνεται τους δεσμούς που μας ενώνουν, τις ομοιότητες και την ταύτισή μας.

Είναι μια μορφή θέασης που δείχνει τον κόσμο ζωντανό, διασυνδεδεμένο, συνεργαζόμενο και εξαρτώμενο από τον εαυτό του.»

Olga Tocarczuk | Απόσπασμα από τη διάλεξή της με τίτλο “Ο τρυφερός αφηγητής” στο πλαίσιο της βράβευσής της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2018 • Περιλαμβάνεται ως επίμετρο στο μυθιστόρημά της “Πλάνητες” | μτφρ.: Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου | εκδόσεις Καστανιώτη

Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου, που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 18 Dec 2023 04:52:00 +0000

Αξίζεις μια αγάπη που να σε αγαπά ξεχτένιστη,

με τα πάντα και τις αιτίες που σε σηκώνουν βιαστικά,

με τα πάντα και τα δαιμόνια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε κάνει να νιώθεις σίγουρη,

που να μπορεί να καταναλώσει όλο τον κόσμο αν περπατάει χέρι με χέρι με σένα,

που να νιώθει πως οι αγκαλιές σου πάνε τέλεια με το δέρμα της.

Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου,

που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου,

και που δεν βαριέται ποτέ να διαβάζει τις εκφράσεις σου.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε ακούει όταν τραγουδάς,

που να σε στηρίζει στα ρεζιλίκια σου,

που να σέβεται ότι είσαι ελεύθερη,

που να σε συνοδεύει στο πέταγμά σου,

που να μην την τρομάζει η πτώση.

Αξίζεις μια αγάπη που να πάρει τα ψέματα,

που να σου φέρει τον ενθουσιασμό,

τον καφέ

και την ποίηση.

| Φρίντα Κάλο | Αξίζεις μια αγάπη | μτφρ.: Ναταλί Φύτρου |

Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 09 Dec 2023 06:47:00 +0000

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

via

Kintsugi: η ιαπωνική τέχνη που μετατρέπει τα ψεγάδια των σερβίτσιων σε στολίδια

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 02 Nov 2023 04:16:00 +0000

Το Kintsugi πρωτοεμφανίζεται τον 15ο αιώνα στην Ιαπωνία και είναι η τέχνη επιδιόρθωσης ενός σπασμένου κεραμικού ή πορσελάνινου αντικειμένου, που καλύπτει τις ρωγμές με πούδρα χρυσού.

Είναι σύνθετη λέξη, αποτέλεσμα των λέξεων Kin, που σημαίνει χρυσός και Tsugi, που σημαίνει ένωση. Σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση, η οποία θα απέδιδε καλύτερα τον σκοπό της τεχνικής, Kintsugi σημαίνει, δηλαδή, αποκατάσταση με χρυσό.

Η ιστορία του πρώτου Kintsugi

Με το πέρασμα των χρόνων δημιουργήθηκε ένας αστικός μύθος γύρω από την τέχνη Kintsugi. Λέγεται πως ο Σογκούν* Ashikaga Yoshimasa (1435-1490) συνήθιζε να χρησιμοποιεί πάντα το αγαπημένο του μπολ για τσάι (chawan) για την καθημερινή ιεροτελεστία του τσαγιού. Μια μέρα, όμως, το μπολ αυτό έσπασε και τότε ο Yoshimasa το έστειλε για επισκευή στην Κίνα, από όπου και το είχε αγοράσει. Μήνες αργότερα, το μπολ, επέστρεψε στα χέρια του μόνο και μόνο για να τον απογοητεύσει. Είχε παραμορφωθεί, με μεταλλικά κομμάτια να ενώνουν τις ρωγμές, όχι μόνο ασχημαίνοντάς το, αλλά και καθιστώντας το ακατάλληλο για χρήση, αφού πλέον δεν μπορούσε να συγκρατήσει το νερό.

Τότε, λοιπόν, ο Yoshimasa έδωσε εντολή στον δικό του τεχνίτη να βρει έναν τρόπο να το επιδιορθώσει, ο οποίος να είναι πρακτικά αποτελεσματικός, αλλά να ικανοποιεί και την αισθητική του ίδιου. Και κάπως έτσι, από την έμπνευση εκείνου του τεχνίτη, που το όνομά του ξεχάστηκε στο χρόνο, γεννήθηκε μια νέα τέχνη.

H φιλοσοφία πίσω από το Kintsugi

Το Kintsugi είναι μια διαδικασία χρονοβόρα, με πολλά στάδια. Μπορεί να κρατήσει από εβδομάδες μέχρι και μήνες, κάποιες φορές μέχρι και χρόνο, ώστε δημιουργηθεί ένα νέο σκεύος, που μετατρέπει τα ψεγάδια σε στολίδια.

Μέσω αυτής της διαδικασίας το Kintsugi συνδέεται άμεσα με τη Wabi-Sabi ιαπωνική φιλοσοφία, που προσκαλεί τον παρατηρητή να δει το όμορφο στο ελαττωματικό ή στο ατελές. Άλλωστε, όταν κάτι πέφτει και σπάει, μπορεί στα μάτια των πολλών να μοιάζει άχρηστο, αν, όμως, του αφιερώσεις χρόνο και φροντίδα, τότε οι ρωγμές του μπορούν να γίνουν τα μεγαλύτερα προτερήματά του. Αυτά που το ξεχωρίζουν από την πληθώρα των τέλειων, ‘’σαν καινούργιων’’ σερβίτσιων, και το κάνουν μοναδικό.

Σκεφτείτε έναν άνθρωπο, που οι δυσκολίες και τα χρόνια χάραξαν πάνω του κάποιες «ρωγμές», κάπως διαφορετικές. Αυτές τον κάνουν αυτό που είναι. Αυτές τον κάνουν μοναδικό. Αυτή είναι η φιλοσοφία του Kintsugi.

*Σογκούν: Υψηλόβαθμος στρατιωτικός/Αρχηγός του στρατού, Ιαπωνία. Τίτλος που συναντάμε μέχρι το έτος 1867.

via

Τάσος Λειβαδίτης, ο εραστής των λέξεων

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 31 Oct 2023 04:01:00 +0000

Τάσος Λειβαδίτης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές που οι λέξεις του συνεχίζουν να ταξιδεύουν και να αγγίζουν τις καρδιές των ερωτευμένων. Γι’ αυτόν κυρίως τον λόγο, θεωρείται μαέστρος των συναισθημάτων, που τα αποδίδει στα λυρικά ποιήματά του με μοναδική επιδεξιότητα.

Είναι ένας ποιητής που μπορεί να απευθυνθεί στον καθένα, ένας συνομιλητής που η συζήτηση μαζί του αλλάζει αναλόγως με την ηλικιακή φάση που βρίσκεται ο αναγνώστης. Οι στίχοι του που έχουν χαραχτεί για τον έρωτα, συχνά «περνούν» τα ιστορικά φράγματα και καταλήγουν στο υπαρξιακό τέλος.

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1922 εν μέσω πολεμικών αναταραχών. Μεγαλώνοντας, απέκτησε έντονη πολιτική συνείδηση, γι’ αυτό και οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ. Το 1946, παντρεύτηκε την αγαπημένη του, τη Μαρία Λογοθέτη, στην οποία είναι αφιερωμένο και το «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς, με συνέπεια να εξοριστεί από το 1945 έως το 1951. Ο ποιητής επιβίωσε από πολέμους και έζησε εξόριστος στη Μακρόνησο, μέχρι να επιστρέψει ξανά σπίτι του.

Το 1955, δικάστηκε στο Πενταμελές Eφετείο για το έργο του, «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» (βλ. τέλος). Πλήθος κόσμου και ανάμεσά τους πολλές προσωπικότητες των γραμμάτων, παρακολούθησαν αυτή τη πνευματική δίκη, όπου ο ποιητής μετέτρεψε το εδώλιο σε βήμα για να διατυπώσει την ουσία και τον σκοπό της τέχνης του. Συγκίνησε όχι μόνο το ακροατήριο αλλά και τους δικαστές που τελικά τον αθωώσουν πανηγυρικά.

«Γι’ αυτό σου λέω.

Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.

Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»

Συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Αυγή» (1954 – 1980) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962 – 1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια. Στη διάρκεια της δικτατορίας (1967 – 1974) ασχολήθηκε – για βιοποριστικούς λόγους – με μεταφράσεις και διασκευές λογοτεχνικών έργων σε διάφορα λαϊκά περιοδικά, παράλληλα δε, στράφηκε με νοσταλγία προς το παρελθόν, αδυνατώντας να δεχθεί τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής, μια στάση που αντικατοπτρίζεται στην ποίηση αυτής της περιόδου, με έμφαση στον «Νυχτερινό επισκέπτη».

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε
όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θα ‘ναι δικά μας.
Θα ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Το 1986 εξέδωσε τη συλλογή «Βιολέτες για μια εποχή» που θεωρήθηκε ως το κύκνειο άσμα του. Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα το 1988 (ήταν μόνο 66 ετών) από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του, εκδόθηκαν ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».

Πίναμε όλη νύχτα, «ακούς αυτήν την υπέροχη μουσική;», τον
ρώτησα, «δεν είναι μουσική», μου λέει. «Εγώ καταστρέφω τη ζωή μου.»

Τιμήθηκε με Α΄ Βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας Βαρσοβίας (1953) για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», Α΄ Βραβείο Ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957, για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ. Ι»), Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976, για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979, για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»).

Την πρώτη φορά

που ενέδωσα, σκέφτηκα ύστερα

απελπισμένος να πάω να πνιγώ.

Τη δεύτερη φορά

μου αρκούσε να
κοιτάω απλώς τη θάλασσα.

Τώρα
σιχαίνομαι ακόμα και το νερό.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Συγγραφέων. Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τους Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Λοΐζο και άλλους αξιόλογους Έλληνες συνθέτες. Η ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη κυριαρχείται από σπαρακτική υπαρξιακή αγωνία, η οποία εκδηλώνεται αρχικά ως έκφραση τρυφερότητας και συμπόνιας. Στη δεύτερη φάση του έργου του εκδηλώθηκε ως εσωτερική αναδίπλωση/αναζήτηση νοήματος στη ζωή, μετά από τη διάψευση προσδοκιών και θυσιών των συν-αγωνιστών για έναν καλύτερο και πιο δημοκρατικό κόσμο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο για να κοιμάμαι, τους συγχωρώ έναν έναν όλους.

Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου

(απόσπασμα του έργου του)

Παγωνιά
φυσάει στους έρημους δρόμους της πολιτείας
ο άνεμος στροβιλίζει τη σκόνη
παρασέρνει τ’ αποτσίγαρα τα σύννεφα τα χαρτιά
λίγοι μοναχικοί διαβάτες περνάνε βιαστικοί στους δρόμους
φυσάει
φυσάει στις καμινάδες στις στέγες κάτω απ’ τις γέφυρες
φυσάει μες απ’ τ’ αχαμνά σκέλια των κατάδικων που σουλα-
τσάρουν στα προαύλια των φυλακών
φυσάει στις ματωμένες κοιλιές των γυναικών που γεννάνε
έξω απ’ τις κλειστές πόρτες των νοσοκομείων
φυσάει στις παράγκες στα παραπήγματα στα καπηλειά
φυσάει κάτω απ’ τα παλιά ανάχτορα
Μνημόσυνο για τους πεσόντες
Εξέδρες
τα ψηλά καπέλα των υπουργών
μονύελα
γάντια
ακριβές γούνες
οι φαντάροι στη γραμμή παρουσιάζουν όπλα
πίσω απ’ τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν
στριμώχνεται ο λαός

Φάτσες τετράγωνες ρυτιδωμένες
φάτσες μελανιασμένες απ’ το κρύο μελανιασμένες απ’ τις
καπνιές
χοντρά δυνατά σαγώνια σαπισμένα δόντια
μάτια κάτω απ’ τα τσαλακωμένα κασκέτα
κόκκινα και βλοσυρά
Ανάπαυσον ο Θεός τους δούλους σου
αλληλούια
φυσάει

Ένας γέρος μισοκοιμάται
ένας σοβατζής με τη φόρμα του χιονισμένη απ’ ασβέστη
δεν υπάρχει διέξοδος
οι Σλάβοι μας απειλούν
ο πόλεμος
ησυχία ησυχία μιλάει ο κύριος υπουργός
ο πόλεμος
αλληλούια
φυσάει μες απ’ τα δεκανίκια των σακάτηδων που χτυπάνε
τις πόρτες των πολιτειών
φυσάει μες στις κιθάρες των τυφλών που παίζουν στις γωνιές
των δρόμων
φυσάει ανάμεσα στα κόκκαλα των νεκρών

Μια γυναίκα σφίγγει τρομαγμένη το παιδί της
εκείνο πονάει και μπήγει τις φωνές
….
Οι νεκροί
προχωράνε
αμίλητοι
αναποδογυρίζουν τα καμιόνια αναποδογυρίζουν τα τάνκς
πατάνε πάνω στις ξιφολόγχες και τις σάλπιγγες

Επιτεθήτε
Οι χωριάτες αρπάζουν τα δικράνια τους και προχωράνε
ο άνεμος βουίζει μες στα στάχια βελάζουν τα μοσκάρια στις
αυλές
ξύλα κι αξίνες ανεμίζουν στον αέρα
οι δρόμοι αυτά τα πελώρια λαρύγγια του κόσμου
σφυροκοπάνε από κραυγές
ερχόμαστε
παραμερίστε
κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο κατηφορίζει με-
γαλώνει

Μια απέραντη θέρμη απο χιλιάδες χνώτα
τα κεριά λυώνουν μονομιάς στο βάθος των εκκλησιών
τραντάζεται ο θόλος τ’ ουρανού απ’ τα μεγάλα καρδιοχτύπια
ερχόμαστε από πολύ μακριά
πηγαίνουμε πολύ μακριά
βαδίσαμε μες στη λάσπη και το αίμα
βαδίσαμε πάνω στα κόκκαλα των παιδιών μας
βαδίσαμε χιλιάδες χρόνια για νάρθουμε
φάτσες σημαδεμένες απ’ τα οξέα και τις μπαλνταδιές του μέλ-
λοντος
χέρια που παίζουνε σαν παιχνιδάκια τις βαρειές και την τύχη
του κόσμου
ειρήνη

Σφυρίζουν τα τραίνα
μια μεγάλη βουή απ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα
χιλιάδες χέρια αδράχνουν και χτυπάνε τις καμπάνες
οι κουλοχέρηδες αρπάζουν με τα δόντια τους και τραβάνε τα
σκοινιά
οι γυναίκες αρπάζουν τα μωρά τους και τα σηκώνουν ψηλά
σαν λάβαρα
ο άνεμος φυσάει τα μαλλιά τους
ο άνεμος φυσάει και ξεδιπλώνει σαν σημαίες τα μαλλιά τους
θέλουμε να σπείρουμε
θέλουμε να υφάνουμε
θέλουμε να γεννήσουμε
ειρήνη
ειρήνη

Ο άνεμος σκίζει τα σύννεφα
και πάνω σ’ αυτά τα κουρελιασμένα πλήθη
πέφτει ξαφνικά ένας καταράχτης φως
είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο
ειρήνη
ειρήνη
είμαστε οι προλετάριοι

Σαν μια αστράπη το αύριο αυλακώνει τις πρωτεύουσες
οι πολιτείες φαρδαίνουνε σπρωγμένες απ’ τους αγκώνες του
πλήθους
οι περαστικές σκιές πέφτουν τραχειές πάνω στα μέγαρα σαν
αξίνες
αυτός ο θόρυβος είναι ο σφυγμός ενός πελώριου πυρετού
– θάλεγες πως το ίδιο το μέλλον βαδίζει σήμερα

Οι τυφλοί πίσω απ’ το σκοτάδι τους με τρεμέμενα ρουθούνια
μυρίζονται αυτόν τον ήλιο που πάει ν’ ανατείλει
είμαστε εμείς που γκρεμιζόμαστε απ’ τις σκαλωσιές
εμείς που μας θάβουν οι στοές των ορυχείων
εμείς που πέφτουμε ουρλιάζοντας μες τα λυωμένα μέταλλα
ειρήνη
ειρήνη
ο άνεμος που σας παρασέρνει απόψε
έρχεται απ’ τα χνώτα μας και τα φυσερά μας

Χιλιάδες άνθρωποι προχωράνε
βλοσυροί
χοντροκομμένοι
βρώμικοι
μην πιστεύοντας στο Θεό
κουβαλώντας σαν ένα καινούργιο πελώριο Θεό
τη δύναμη τους
είμαστε εμείς που κλαίμε σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου
εμείς που βλαστημάμε όλα τα ιερά του κόσμου
είμαστε εμείς που τραγουδάμε σ’ όλες τις γλώσσες του
κόσμου
ειρήνη
ειρήνη

Προχωράνε απ’ όλα τα σημεία της γης
με τις χοντρές πατούσες τους γκρεμίζοντας τα σύνορα
με τα σκληρά ροζασμένα χέρια τους σχεδιάζοντας πάνω στο
κόκκινον ορίζοντα
τις φαρδειές χειρονομίες ενός καινούργιου πεπρωμένου

Και πίσω έρχεται ο άνεμος
πίσω τους έρχεται ο μεγάλος άνεμος
πίσω τους έρχεται ο μεγάλος άνεμος βουίζοντας
ειρήνη
ειρήνη

via

Ανοίγει το Μουσείο Μαρία Κάλλας - Η La Divina «επιστρέφει» στην Αθήνα

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 26 Oct 2023 19:49:00 +0000

Δεν είμαι μια τραγουδίστρια που παίζει, αλλά μια ηθοποιός που τραγουδά» φέρεται να είχε πει η Μαρία Κάλλας (1923-1977). Το όνομά της έφτασε σε κάθε γωνιά του κόσμου χάρη στη φωνή της, εκείνη θεωρούσε και ονόμαζε πρώτη της καριέρα εκείνη στην Αθήνα, στη διάρκεια του πολέμου. «Εκεί ασκήθηκα, εκεί απέκτησα τις σκηνικές εμπειρίες μου» είχε δηλώσει. Κι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου η Αθήνα να την τιμήσει, να της προφέρει ένα μουσείο.

Αναφέρομαι στο Μουσείο Μαρία Κάλλας, το πρώτο μουσείο στον κόσμο αφιερωμένο στην Ελληνίδα σοπράνο που καθόρισε την όπερα του 20ου αιώνα. Το μουσείο ανοίγει σήμερα, 26 Οκτωβρίου, τις πόρτες του στο κοινό, στην «καρδιά» της Αθήνας, σε νεοκλασικό κτίριο επί της οδού Μητροπόλεως 44. Τα δε θυρανοίξια του, συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 100 χρόνων, το 2023, από τη γέννησή της – υπενθυμίζω ότι έχουν ενταχθεί στον κατάλογο επετείων της UNESCO για το 2023, ενώ οργανισμοί όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έχουν εκκινήσει επετειακή σειρά εκδηλώσεων για να τιμήσουν τη μεγάλη ντίβα της όπερας.

Μία γνωριμία με αυτή προφέρει και το Μουσείο Μαρία Κάλλας, το οποίο παραδίδει η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων ώστε να αποτελέσει σταθερό σημείο πολιτιστικής αναφοράς για τα επόμενα χρόνια. Ο νέος μουσειακός οργανισμός φωτίζει την καριέρα και την προσωπικότητα της Κάλλας, πέρα από τους μύθους που καλλιεργήθηκαν γι' αυτήν, με στόχο να εμπνεύσει, να ψυχαγωγήσει και να αναδείξει τα στοιχεία της τεχνικής της που την έκαναν μοναδική.

Λήψη από τον πρώτο όροφο του Μουσείου Μαρία Κάλλας. Φωτ.: Βασίλης Λαμπίρης, πηγή φωτ.: Δήμος Αθηναίων

Η ιδιαιτερότητα του εν λόγω μουσείου έγκειται στη μουσειακή του πρόταση η οποία απέχει από την πεπατημένη, με τέσσερα στούντιο στον 2ο όροφο του μουσείου που αναφέρονται σε κομβικές στιγμές της καριέρας της και πολλά εκθέματα (κείμενα, αντικείμενα, βίντεο και σπάνια ηχητικά στιγμιότυπα) στον 1ο όροφο που συμπληρώνουν στοιχεία για την καταγωγή, την προσωπικότητα και τη μουσική πορεία της Κάλλας· από το ξεκίνημά της, τα χρόνια της στην Ελλάδα, τη διεθνή καριέρα και τους μεγάλους ρόλους, μέχρι την κοσμική της ζωή, την προσωπικότητά της, τους ανθρώπους της ζωής της, αλλά και την κληρονομιά που άφησε.

Το μουσείο αναδεικνύει τα τρία στοιχεία που συνέβαλαν ώστε η Κάλλας να γίνει μύθος – η μουσική, η ερμηνεία της (φωνή της) και η εργατικότητά της – στους χώρους του συνδυάζονται η τεχνολογία, τα αντικείμενα που αποκτούν πλέον χαρακτήρα κειμηλίων καθώς και η βιωματική εμπειρία διότι υπάρχουν λεζάντες που προτρέπουν το κοινό να αγγίζει, να βάλει τα ακουστικά και να ακούσει ηχογραφήσεις της Κάλλας ενώ ερμηνεύει άριες της όπερας. Το κοινό μπορεί επίσης να τραβήξει προς τα έξω τα συρτάρια με τις προθήκες, σαν να ανακαλύπτει κάτι νέο αλλά και να ξετυλίγει, νοητά, στιγμές από τη ζωή της Κάλλας.

Λήψη από τον πρώτο όροφο του Μουσείου Μαρία Κάλλας. Φωτ.: Βασίλης Λαμπίρης, πηγή φωτ.: Δήμος Αθηναίων

Ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνεται το Μουσείο Μαρία Κάλλας; «Στους θαυμαστές της (σ.σ. Μαρίας Κάλλας), στους θαυμαστές της όπερας αλλά και σε όλους», όπως ειπώθηκε κατά τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 25ης Οκτωβρίου στο μουσείο, παρουσία του Δημάρχου Αθηναίων, Κώστα Μπακογιάννη, του Προέδρου της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων, Κωνσταντίνου Δέδε και του Διευθύνοντα Συμβούλου Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων, Κωνσταντίνου Μπιζάνη.

«Η Αθήνα όφειλε την τιμή στη θρυλική Divina», υπογράμμισε ο Κώστας Μπακογιάννης για τον νέα μουσειακό οργανισμό της πόλης. Το έργο της δημιουργίας του είχε αναλάβει να το υλοποιήσει η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, που από το 2000 κατέχει και διατηρεί την αρχική συλλογή του Δήμου Αθηναίων με αντικείμενα που ανήκουν στη μεγάλη ντίβα.

Τα πρώτα αντικείμενα της συλλογής του Μουσείου αποκτήθηκαν από τον Δήμο Αθηναίων το 2000 με τη συμμετοχή του σε διεθνή πλειστηριασμό στο Παρίσι. Στη συνέχεια, η συλλογή εμπλουτίστηκε με δωρεές αντικειμένων που ανήκαν ή αναφέρονται στη Μαρία Κάλλας, από πολλούς φορείς και ιδιώτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Όσο για το κόστος δημιουργίας του Μουσείου, μαζί με τις μελέτες, ανήλθε στα 1,5 εκατομμύρια ευρώ, όπως έγινε γνωστό κατά τη συνέντευξη Τύπου.

Τα στούντιο για την Κάλλας

Το καλωσόρισμα για το κοινό προτείνεται από το Μουσείο να γίνει από τον 2ο όροφο, εκκινώντας από τη φωνή της La Divina σε τρεις από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της καριέρας της.

«Αρκεί να την ακούσεις μία φορά για να μην την ξεχάσεις ποτέ» διαβάζω τη φράση του τενόρου Τζουζέπε ντι Στέφανο και ανοίγω την πόρτα που με εισάγει στο πρώτο από τα τέσσερα στούντιο. Με καλωσορίζει το ηχητικό απόσπασμα της άριας «Casta Diva» από την όπερα «Νόρμα» του Μπελίνι· η συγκεκριμένη ερμηνεία είναι στο Λονδίνο, το 1952, όσο για το σκηνικό, παραπέμπει στο δάσος στο οποίο η Νόρμα τραγουδά την ωδή στη Σελήνη, και την οποία μπορούμε να θυμηθούμε (σ.σ την ωδή) στο παρακάτω βίντεο.

Το δεύτερο στούντιο ντύνει ηχητικά η άρια «Vissi d’ arte» από την όπερα «Τόσκα» του Πουτσίνι, από την ερμηνεία της Κάλλας επίσης στο Λονδίνο, το 1964. Η σκηνογραφική επιμέλεια του δωματίου με την κόκκινη μοκέτα και τις βελούδινες κόκκινες κουρτίνες (βλ. παρακάτω) παραπέμπει στην εν λόγω παράσταση.

Λήψη από το δεύτερο δωμάτιο του 2ου ορόφου του Μουσείου Μαρία Κάλλας. Φωτ.: Βασίλης Λαμπίρης, πηγή φωτ.: Δήμος Αθηναίων

Στο τρίτο στούντιο ηχεί η άρια «Sempre Libera» από την όπερα «Τραβιάτα» του Βέρντι κατά την ερμηνεία της Κάλλας στη Λισαβόνα το 1958, και στο τέταρτο η Κάλλας που παραδίδει σειρά μαθημάτων στην περίφημη Juilliard School της Νέας Υόρκης.

Γνωριμία με την Κάλλας

Οι εμφανίσεις της Κάλλας είναι ως επί το πλείστον γνωστές για τους φιλότεχνους, στιγμιότυπα της ζωής και της καριέρας της ξετυλίγονται στον 1ο όροφο του Μουσείου, σε μία πιο ουσιαστική γνωριμία με την καλλιτέχνη. Η γνωριμία αυτή κατηγοριοποιείται σε μικρές θεματικές όπως «Καριέρα στην Ελλάδα», «Η Κάλλας και η μόδα», «Τέχνη, τεχνική και επαγγελματισμός», «Οι δασκάλες της» (Μαρία Τριβέλλα και Ελβίρα ντε Ιδάλγο), «Ο μέντορας μαέστρος Tullio Serafin», «Διεθνής καριέρα», «Κοσμική ζωή», «Μεγάλοι ρόλοι».

Κάθε μία διανθίζεται με τεκμήρια και φράσεις. Αναφέρω την άποψη του μέντορά της, Τούλιο Σεραφίν, για την Κάλλας: «Αυτή η γυναίκα είναι σε θέση να τραγουδήσει όλα όσα έχουν γραφτεί για γυναικεία φωνή» και της Κάλλας για τον ίδιο (σε βίντεο) «αυτό που έμαθα από τον Σεραφίν είναι ότι πρέπει να υπηρετείς τη μουσική γιατί η μουσική είναι απέραντη».

Από την ενότητα «Η Κάλλας και η μόδα». Φωτ.: Νεκταρία Μαραγιάννη

Παρατηρώ εκθέματα όπως την αφίσα της «Νόρμα» στην Επίδαυρο με πρωταγωνίστρια την Κάλλας, αντικείμενα όπως τη φωτογραφία της Ελβίρα ντε Ιδάλγο με ιδιόχειρη αφιέρωση στην Κάλλας, που την είχε πάντα επάνω στο πιάνο της (δωρεά Κωσταντίνου και Βικτωρίας Πυλαρινού), το πρακτικό εξετάσεων τάξης της Μαρίας Τριβέλλα στο Εθνικό Ωδείο το έτος 1937-38 (δάνειο Εθνικού Ωδείου), παρτιτούρες, σημειώσεις της Κάλλας, τα γυαλιά οράσεώς της (δάνειο από τον Νίκο Χαραλαμπόπουλο).

Παρτιτούρες, σημειωματάριο και γυαλιά οράσεως της Μαρίας Κάλλας. Φωτ.: Νεκταρία Μαραγιάννη

Η ματιά μου καθρεπτίζεται σε έναν ασημένιο καθρέπτη πίσω από προθήκη. «Είναι ο καθρέπτης από τις παραστάσεις της όπερας ''Τραβιάτα'' στη Σκάλα του Μιλάνου και δωρήθηκε στην Κάλλας από το θέατρο. Στην κορυφή του είναι χαραγμένη η ημερομηνία: 28-05-1955» μου διευκρινίζει η μουσειολόγος - επικοινωνιολόγος Νιόβη Ανδριώτη συμπληρώνοντας τη μετέπειτα λειτουργία του καθρέπτη: «τον είχε στο σαλόνι της, στο σπίτι της στο Παρίσι, και σε αυτόν έκανε το μακιγιάζ της».

Ασημένιος καθρέπτης από τις παραστάσεις της όπερας «Τραβιάτα» στη Σκάλα του Μιλάνου. Φωτ.: Νεκταρία Μαραγιάννη

Δίπλα στον καθρέπτη ένα στιλέτο από την παράσταση «Νόρμα» στην Επίδαυρο, το 1960, στη διπλανή προθήκη (βλ. παρακάτω φωτ.) δύο κοστούμια από ίδια παράσταση, περούκα από την παράσταση της «Μήδειας» στην Επίδαυρο και μία σπάνια έκδοση της παρτιτούρας της «Μήδειας» σε σμίκρυνση καθώς και μία αφίσα της παράστασης («Μήδεια»).

Φωτ.: Νεκταρία Μαραγιάννη

Αναφέρω δύο ακόμη φράσεις στις οποίες στάθηκα, διότι οι φράσεις είναι αυτές που απομένουν για τα πρόσωπα αλλά και από τα ίδια τα πρόσωπα και μας δίνουν στιγμές και ουσία για τη ζωή τους σαν αυτά έχουν «φύγει». «Τι είναι άραγε εκείνο που έχει χαρίσει στην Κάλλας τον τίτλο της πρώτης σήμερα τραγουδίστριας στον κόσμο; Η φωνή της, απαντούμε εύκολα. Όχι, δεν είναι αυτό, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τραγουδά, η μουσικότητά της… κάθε της φράση, κάθε της νότα έχει έκφραση. Το τραγούδι της Κάλλας [είναι] … ένα μεγάλο μουσικό μάθημα», είχε σημειώσει ο μουσικολόγος και κριτικός τέχνης, Φοίβος Ανωγειανάκης.

Η ίδια είχε υπογραμμίσει ότι «η φωνή δεν είναι μόνο νότες και τίποτε άλλο. Είναι χρώματα, με τη φωνή ζωγραφίζει κανείς, … μου χρειάζονται όλα τα χρώματα για να εκφράσω όλα τα συναισθήματα. Αλλά χρειάζομαι πολύ πίστη, πολύ ένστικτο και πολλή σιγουριά».

Η φωνή της την καθόρισε και αποκαλύπτει την ταυτότητά της. Εξ ου –θα έλεγα– και τα ηχητικά αποσπάσματα στους χώρους του μουσείου, τα ακουστικά, η αναπαραγωγή ηχογραφήσεων με χρήση QR code. Τα απτά αντικείμενα στην προκειμένη πλαισιώνουν την προσωπικότητα και το χαρακτήρα της διακριτής της φωνής.

Αλέκος Φασιανός, «Η Μαρία Κάλλας» (ζωγραφική σε χαρτί), δωρεά του καλλιτέχνη. Το έργο εκτίθεται στον πρώτο όροφο του Μουσείου Μαρία Κάλλας. Φωτ.: Νεκταρία Μαραγιάννη

Το κοινό μπορεί να επισκεφτεί το Μουσείο Μαρία Κάλλας από σήμερα, 26 Οκτωβρίου. Μεταξύ 26 και 29 Οκτωβρίου, το μουσείο θα λειτουργεί με ελεύθερη είσοδο με απαραίτητη κράτηση μέσω του more.com και επίδειξη του μηδενικού εισιτηρίου στο χώρο του Μουσείου για επικύρωση.

Η συλλογή

Μετά το 2000 οπότε και άρχισε να δημιουργείται η συλλογή του Δήμου Αθηναίων με αντικείμενα της Μαρίας Κάλλας προερχόμενα από διεθνή πλειστηριασμό στο Παρίσι, η συλλογή έχει εμπλουτιστεί με δωρεές αντικειμένων από αρκετούς φορείς και ιδιώτες, όπως ο Ελληνικός Σύλλογος Μαρία Κάλλας και το ζεύγος Κωνσταντίνου και Βικτωρίας Πυλαρινού, με κειμήλια που ανήκαν ή αναφέρονται στη Μαρία Κάλλας, αλλά και με αντικείμενα που προέκυψαν από χρησιδανεισμό, με αποτέλεσμα να αριθμεί σήμερα περί τα 1000 τεκμήρια.

Υπενθυμίζω ότι τον Οκτώβριο του 2022, στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, το ζεύγος Κωνσταντίνου και Βικτωρίας Πυλαρινού (Προέδρου και Μέλους αντίστοιχα του Σωματείου Υποτροφιών Μαρία Κάλλας) είχε δωρίσει 50 αντικείμενα της Μαρίας Κάλλας από την προσωπική τους συλλογή. Και τον Σεπτέμβριο του 2023 ο Ελληνικός Σύλλογος Μαρία Κάλλας δώρισε στο Δήμο Αθηναίων σημαντικά κειμήλια που είχε στη κατοχή του.

Το κτίριο

Ο λόγος για το τετραώροφο κτίριο της οδού Μητροπόλεως 44· οικοδομήθηκε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου (σε παλαιότερο συμβόλαιο αναφέρεται το 1928) και στέγασε για μεγάλο χρονικό διάστημα (ως και τη δεκαετία του '60) το ξενοδοχείο «Royal» Γ' κατηγορίας, με 20 δωμάτια.

Το κτίριο κρίθηκε διατηρητέο, βάσει Προεδρικού Διατάγματος (ΦΕΚ 349Δ/85), ενώ είχε τροποποιηθεί γύρω στο 1950. Η αρχική φάση του κτιρίου είναι περισσότερο εμφανής στην όψη της οδού Πετράκη. Τη δεκαετία του 2010 αγοράστηκε από τον Δήμο Αθηναίων, προκειμένου να εγκατασταθούν υπηρεσίες του. Με ενέργειες της σημερινής, αλλά και της προηγούμενης δημοτικής αρχής, αποφασίστηκε το κτίριο να στεγάσει το Μουσείο Μαρία Κάλλας.

Εξωτερική όψη του Μουσείου Μαρία Κάλλας επί της οδού Μητροπόλεως 44. Φωτ.: Βασίλης Λαμπίρης, πηγή φωτ.: Δήμος Αθηναίων

Σχετικά με τη μελετητική ομάδα του Μουσείου Μαρία Κάλλας, αποτελείται από την Ανδρομάχη Γκαζή, Καθηγήτρια Μουσειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου, Αρχιτέκτονα-Μουσειολόγο και τον Αλέξανδρο Χαρκιολάκη, Διευθυντή του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής.

Η ομάδα υλοποίησης του μουσείου αποτελείται από τον Κωνσταντίνο Μπιτζάνη, Διευθύνοντα Σύμβουλο Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων, τη Μαρία Φλώρου, Υπεύθυνη Τομέα Βιομηχανικού Μουσείου, τον Γρηγόρη Γαϊτανάρο, πολιτικό μηχανικό, τη Δέσποινα Ανδριοπούλου, Πολιτιστική Διαχειρίστρια -Μουσειολόγο και τη Νιόβη Ανδριώτη, Μουσειολόγο - Επικοινωνιολόγο.

Την υλοποίηση του έργου, την οργάνωση και τον συντονισμό των επιμέρους ομάδων εργασίας (μελετητικές και υλοποίησης) και την διεκπεραίωση όλων των απαραίτητων διαδικασιών και εργασιών για την παράδοσή το, έχει αναλάβει η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, από κοινού με τη διαχείριση της λειτουργίας του νέου μουσείου για τα επόμενα πέντε έτη.

Λήψη από τον πρώτο όροφο του Μουσείου Μαρία Κάλλας. Φωτ.: Βασίλης Λαμπίρης, πηγή φωτ.: Δήμος Αθηναίων

Μουσείο Μαρία Κάλλας, Μητροπόλεως 44, 105 63, Αθήνα – τηλ. 210 4404204, info@mariacallasmuseum.gr. Ωράριο λειτουργίας: 1η Απριλίου - 31η Οκτωβρίου, Τρίτη - Κυριακή: 10:00-20:00, Παρασκευή: 10:00-22:00. 1η Νοεμβρίου - 31η Μαρτίου, Τρίτη - Κυριακή: 10:00-18:00, Παρασκευή: 10:00-21:00. Κλειστά τις Δευτέρες, 25 & 26/12, 1 /1, Κυριακή & Δευτέρα του Πάσχα

Δωρεάν είσοδος στις 2/12, στις 18/05 και στις 25/09, Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Εισιτήρια στο more.com και στα ταμείο του Μουσείου.

*Το Μουσείο είναι προσβάσιμο σε ΑμεΑ.

Κεντρική φωτ.: Η Μαρία Κάλλας έξω από το Civic Opera House στο Σικάγο, 22 Ιανουαρίου 1958. Πηγή: AP Photo/Ed Maloney

VIA

Πηνελόπη Δέλτα: Η συγκλονιστική ζωή και το τραγικό τέλος

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 22 Oct 2023 18:51:00 +0000

Η συγγραφέας που μας συντρόφευε όλα τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1874 αλλά κατά τη διάρκεια της εφηβείας της ταξιδεύει συχνά.
Το τρίτο από τα συνολικά έξι παιδιά του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη η Πηνελόπη είναι μια υποδειγματική κόρη με καλή μόρφωση και οξυδέρκεια πνεύματος. Παρ’ όλα αυτά οι αυστηροί κανόνες της οικογένειας την καταπιέζουν και μόνο μετά τον γάμο της καταφέρνει να απαλλαγεί από την οικογενειακή πίεσης.

Σε ηλικία 21 ετών έρχεται στην Αθήνα και ο θείος της την γνωρίζει στον μεγαλέμπορο βαμβακιού Στέφανο Δέλτα και της προτείνει να τον παντρευτεί. Αν και η ίδια διαφωνεί με την οικογενειακή απόφαση και κάνει την πρώτη της αυτοκτονία, τελικά υποκύπτει. Μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: τη Σοφία, τη Βιργινία και την Αλεξάνδρα. Από τις κόρες της απέκτησε εγγόνια αλλά και δισέγγονα, ένα εκ των οποίων είναι και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αν και ο ίδιος δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει.

Τον πραγματικό έρωτα τον γνωρίζει τον Φεβρουάριο του 1905. Ο υποπρόξενος στην Αλεξάνδρεια Ίων Δραγούμης είναι ο μοναδικός άνδρας που την κλέβει την καρδιά και δεν διστάζει να αποκαλύψει ακόμα και στον άνδρα της τα αισθήματά της.

Ο Δραγούμης είναι πέντε χρόνια μικρότερός της και την ερωτεύεται με πάθος. Η απόσταση που τους χωρίζει την επιστροφή στην Αθήνα είναι ένας από τους λόγους που ο έρωτας αυτός έμεινε πλατωνικός καθώς η Δέλτα δεν μπορούσε να απαρνηθεί τον ρόλο της συζύγου και μητέρας. Η παράφορη αυτή σχέση λήγει όταν ο Δραγούμης ερωτεύεται την Μαρίκα Κοτοπούλη το 1912, ωστόσο εκείνη δεν τον ξεπέρασε ποτέ. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της θα παραμείνει μαυροντυμένη με την σκέψη της αυτοκτονίας να επανέρχεται συχνά στο μυαλό της.

Το 1916 η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης δήμαρχος Αθηναίων συλλαμβάνεται ως Βενιζελικός συνομώτης. Από τότε η Δέλτα τάσσεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τον οποίο αναπτύσσει στενή φιλία.

Στις 27 Απριλίου 1941 ημέρα όπου τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτονεί παίρνοντας δηλητήριο, γράφοντας σε ιδιόχειρο σημείωμα (“Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα») και αφήνοντας την τελευταία της πνοή την 2 Μαΐου 1941. Στον τάφο της, στον κήπο του σπιτιού της, χαράχθηκε η λέξη ΣIΩΠH. Σήμερα στο εντυπωσιακό σπίτι στην Κηφισιά στεγάζονται τα αρχεία του Μουσείο Μπενάκη, ενώ ο τάφος της είναι μη επισκέψιμος σε ένα εκκλησάκι που ανήκει στην οικογένεια του Αντώνη Σαμαρά.

Το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο «Για την Πατρίδα», εκδόθηκε το 1909. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και σύντομα ακολουθεί και το δεύτερο μυθιστόρημά «Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου». Το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί το 1909 την εμπνέει να γράψει το 1911 το «Παραμύθι χωρίς όνομα», ενώ το 1915 γράφει το «Παραμύθια και άλλα».

Το 1925 εκδίδεται «Η ζωή του Χριστού», ενώ την ίδια χρονιά εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα της πολιομυελίτιδας, αρρώστιας που θα την ταλαιπωρήσει μέχρι τον θάνατό της.

Το 1929 ξεκίνησε τη συγγραφή της τριλογίας «Ρωμιοπούλες», η οποία τελείωσε το 1939. Το πρώτο βιβλίο, «Το Ξύπνημα», καλύπτει γεγονότα των ετών 1895-1907, η «Λάβρα» καλύπτει τα έτη 1907-1909 και το «Σούρουπο» τα έτη 1914-1920. Εν τω μεταξύ, εκδόθηκαν άλλα τρία μυθιστορήματά της: ο «Τρελαντώνης» (1932), ο «Μάγκας» (1935) και τα «Μυστικά του Βάλτου» (1937), όπου η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.

Τρελαντώνης

Οι απολαυστικές περιπέτειες του αξέχαστου ήρωα και αδερφού της Δέλτα στην Καστέλα του 1879.

Το συναρπαστικό μυθιστόρημα – σταθμός της παιδικής λογοτεχνίας, που πρωτοεκδόθηκε το 1932, σε μία πολυτελή σκληρόδετη έκδοση.

Ο Αντώνης και τα τρία αδέρφια του, η Αλεξάνδρα, η Πουλουδιά και ο Αλέξανδρος − που ζουν μόνιμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου −, φιλοξενούνται για τις καλοκαιρινές διακοπές από τους θείους τους στην Καστέλα του Πειραιά. Τα τέσσερα παιδιά φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή των ενηλίκων. Ανάμεσά τους, ο Αντώνης − ο πιο σκανδαλιάρης από όλους αλλά ακέραιος χαρακτήρας, πρότυπο για τα αδέρφια του και μόνιμος πονοκέφαλος για τους μεγάλους − γίνεται με τις απολαυστικές περιπέτειές του σύμβολο τιμιότητας και θάρρους. Πρόκειται για τον αξέχαστο ήρωα μιας διασκεδαστικής ιστορίας, η οποία περιγράφει το συναρπαστικό καλοκαίρι του 1879 που όντως πέρασαν στην Καστέλα τα παιδιά του Εμμανουήλ Μπενάκη, δηλαδή η Πηνελόπη (η οποία στο βιβλίο «εμφανίζεται» με τη μορφή της Πουλουδιάς) και τα αδέρφια της.

Ο Τρελαντώνης − κορυφαίο μυθιστόρημα της παιδικής λογοτεχνίας, που πρωτοεκδόθηκε το 1932 και δεν έπαψε έκτοτε να διαβάζεται − επιβεβαιώνει την άποψη ότι πραγματικά καλό βιβλίο για τα παιδιά είναι το βιβλίο το οποίο κερδίζει τόσο τους μικρούς όσο και τους μεγάλους αναγνώστες.

Ο έρωτάς της με τον Ίωνα Δραγούμη

Τον πραγματικό έρωτα τον γνωρίζει τον Φεβρουάριο του 1905. Ο υποπρόξενος στην Αλεξάνδρεια Ίων Δραγούμης είναι ο μοναδικός άνδρας που την κλέβει την καρδιά και δεν διστάζει να αποκαλύψει ακόμα και στον άνδρα της τα αισθήματά της.

Ο Δραγούμης είναι πέντε χρόνια μικρότερός της και την ερωτεύεται με πάθος. Η απόσταση που τους χωρίζει την επιστροφή στην Αθήνα είναι ένας από τους λόγους που ο έρωτας αυτός έμεινε πλατωνικός καθώς η Δέλτα δεν μπορούσε να απαρνηθεί τον ρόλο της συζύγου και μητέρας. Η παράφορη αυτή σχέση λήγει όταν ο Δραγούμης ερωτεύεται την Μαρίκα Κοτοπούλη το 1912, ωστόσο εκείνη δεν τον ξεπέρασε ποτέ. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της θα παραμείνει μαυροντυμένη με την σκέψη της αυτοκτονίας να επανέρχεται συχνά στο μυαλό της.

Το 1916 η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης δήμαρχος Αθηναίων συλλαμβάνεται ως Βενιζελικός συνομώτης. Από τότε η Δέλτα τάσσεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τον οποίο αναπτύσσει στενή φιλία.

Ο θάνατός της

Στις 27 Απριλίου 1941 ημέρα όπου τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτονεί παίρνοντας δηλητήριο, γράφοντας σε ιδιόχειρο σημείωμα (“Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα») και αφήνοντας την τελευταία της πνοή την 2 Μαΐου 1941. Στον τάφο της, στον κήπο του σπιτιού της, χαράχθηκε η λέξη ΣIΩΠH. Σήμερα στο εντυπωσιακό σπίτι στην Κηφισιά στεγάζονται τα αρχεία του Μουσείο Μπενάκη, ενώ ο τάφος της είναι μη επισκέψιμος σε ένα εκκλησάκι που ανήκει στην οικογένεια του Αντώνη Σαμαρά.

“Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο”

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 22 Oct 2023 18:32:00 +0000

Το απόσπασμα που ακολουθεί, είναι από το υπέροχο βιβλίο του Robert Fulghum με τον ομώνυμο τίτλο. Ο συγγραφέας έφτασε σε μεγάλη ηλικία για να καταλάβει πως όλα τα εφόδια που απέκτησε στη ζωή του, τα έμαθε στο νηπιαγωγείο. Ρίξτε μια ματιά και ίσως στα λόγια του βρείτε τον εαυτό σας ή και το ίδιο σας το παιδί.

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.

Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:

1. Να μοιράζεσαι τα πάντα.
2. Να παίζεις τίμια.
3. Να μη χτυπάς τους άλλους.
4. Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
5. Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
6. Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
7. Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
8. Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
9. Να κοκκινίζεις.
10. Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.
11. Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να
ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.
12. Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.
13. Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να
μένεις μαζί με τους άλλους.
14. Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ.
Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικάδεν ξέρει πώς
και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
15. Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς. Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ άλλους: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.
Πάρτε μια απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε την με επιτηδευμένη ορολογία ενηλίκων και εφαρμόστε τη στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας και θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή.

Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς οι άνθρωποι τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο. Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθαρίζουν τις τσαπατσουλιές τους.

Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με άλλους.